Procedura : 2006/2133(INI)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A6-0471/2006

Teksty złożone :

A6-0471/2006

Debaty :

PV 12/03/2007 - 18
CRE 12/03/2007 - 18

Głosowanie :

PV 13/03/2007 - 8.5
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P6_TA(2007)0062

SPRAWOZDANIE     
PDF 284kWORD 247k
21 grudzień 2006
PE 380.802v02-00 A6-0471/2006

w sprawie społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw: nowe partnerstwo

(2006/2133(INI))

Komisja Zatrudnienia i Spraw Socjalnych

Sprawozdawca: Richard Howitt

ERRATY/ADDENDA
PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
 UZASADNIENIE
 OPINIA Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii
 OPINIA Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia
 PROCEDURA

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw: nowe partnerstwo

(2006/2133(INI))

Parlament Europejski,

–   uwzględniając dwa najistotniejsze zbiory standardów postępowania przedsiębiorstw uzgodnione na szczeblu międzynarodowym: „Trójstronną deklarację zasad dotyczących przedsiębiorstw wielonarodowych i polityki społecznej” Międzynarodowej Organizacji Pracy oraz „Wytyczne dla przedsiębiorstw wielonarodowych” OECD, jak również kodeksy postępowania uzgodnione pod egidą organizacji międzynarodowych, takich jak FAO, WHO i Bank Światowy, a także starania podejmowane pod auspicjami Konferencji Narodów Zjednoczonych ds. Handlu i Rozwoju (UNCTAD) w odniesieniu do działalności przedsiębiorstw w krajach rozwijających się,

–   uwzględniając deklarację MOP w sprawie podstawowych zasad i praw w pracy z dnia 18 czerwca 1998 r. oraz uzgodnione na forum tej organizacji podstawowe standardy pracy: zniesienie pracy przymusowej (konwencje 29 i 105), swobodę zrzeszania się i prawo do negocjacji zbiorowych (konwencje 87 i 89), zniesienie pracy dzieci (konwencje 138 i 182) oraz niedyskryminację w zatrudnieniu (konwencje 100 i 111),

–   uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka Organizacji Narodów Zjednoczonych, a w szczególności jej zapisy, w których wezwano każdą jednostkę i każdy organ społeczny, by wypełniały swoją rolę w zapewnieniu powszechnego przestrzegania praw człowieka, Międzynarodowy pakt praw politycznych i obywatelskich z 1966 r., pakt praw gospodarczych, społecznych i kulturalnych z 1966 r., Konwencję w sprawie likwidacji wszelkich form dyskryminacji kobiet z 1979 r., projekt deklaracji Organizacji Narodów Zjednoczonych w sprawie praw ludności rdzennej z 1994 r. oraz Konwencję ONZ o prawach dziecka z 1989 r.,

–   uwzględniając konwencję OECD o zwalczaniu przekupstwa z 1997 r.,

–   uwzględniając Globalną Inicjatywę Sprawozdawczą (Global Reporting Initiative) uruchomioną w 1997 r.(1) oraz zaktualizowane wytyczne G3 dotyczące sprawozdawczości w zakresie trwałego rozwoju wydane w dniu 5 października 2006 r.,

–   uwzględniając inicjatywę Organizacji Narodów Zjednoczonych „Global Compact” uruchomioną we wrześniu 2000 r.,

–   uwzględniając oświadczenie z dnia 9 października 2006 r. dotyczące zawiązania „strategicznego sojuszu” pomiędzy inicjatywą ONZ Global Compact a Globalną Inicjatywą Sprawozdawczą,

–   uwzględniając projekt norm ONZ dotyczących obowiązków transnarodowych spółek oraz innych przedsiębiorstw w dziedzinie praw człowieka (grudzień 2003 r.),

–   uwzględniając rezultaty światowego szczytu ONZ w sprawie trwałego rozwoju w Johannesburgu w 2002 r., w szczególności wezwanie do podjęcia międzyrządowych inicjatyw w kwestii odpowiedzialności korporacyjnej oraz konkluzje Rady z dnia 3 grudnia 2002 r. w sprawie działań następczych w odniesieniu do szczytu,

–   uwzględniając sprawozdanie Sekretarza Generalnego ONZ na temat prac grupy Global Compact „O globalne partnerstwo – ściślejsza współpraca między Organizacją Narodów Zjednoczonych oraz wszystkimi właściwymi partnerami, w szczególności z sektorem prywatnym” z dnia 10 sierpnia 2005 r. (05-45706 (E) 020905),

–   uwzględniając fakt powołania Specjalnego Przedstawiciela Sekretarza Generalnego Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. Przedsiębiorstw i Praw Człowieka oraz jego sprawozdanie okresowe z dnia 22 lutego 2006 r. (E/CN.4/2006/97), jak również konsultacje regionalne przeprowadzone w dniach 27-28 marca w Johannesburgu oraz w dniach 26-27 czerwca 2006 r. w Bangkoku,

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 stycznia 1999 r. w sprawie unijnych standardów dla europejskich przedsiębiorstw działających w państwach rozwijających się: o europejski kodeks postępowania(2), w której zalecono opracowanie europejskiego wzorcowego kodeksu postępowania wspartego przez Europejską Platformę Monitorowania,

–   uwzględniając konwencję brukselską z 1968 r. w wersji ujednoliconej w rozporządzeniu Rady (WE) nr 44/2001 z dnia 22 grudnia 2000 r. w sprawie jurysdykcji i uznawania orzeczeń sądowych oraz ich wykonywania w sprawach cywilnych i handlowych(3),

–   uwzględniając rozporządzenie (WE) nr 761/2001 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 19 marca 2001 r. dopuszczające dobrowolny udział organizacji w systemie zarządzania środowiskiem i audytu środowiskowego we Wspólnocie (EMAS)(4),

–   uwzględniając rezolucję Rady z dnia 3 grudnia 2001 r. w sprawie działań następczych wobec Zielonej księgi na temat społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw(5),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 30 maja 2002 r. w sprawie Zielonej księgi Komisji na temat propagowania europejskich ram społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw(6),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 13 maja 2003 r. dotyczącą społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw: wkład przedsiębiorstw w trwały rozwój(7),

–   uwzględniając zalecenie Komisji z dnia 30 maja 2001 r. w sprawie uznawania, oceny i ujawniania kwestii dotyczących środowiska naturalnego w rocznych rozliczeniach i sprawozdaniach przedsiębiorstw (notyfikowane jako dokument nr C(2001)1495)(8),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 4 lipca 2002 r., w sprawie komunikatu Komisji do Rady, Parlamentu Europejskiego i Europejskiego Komitetu Ekonomiczno-Społecznego zatytułowanego „Propagowanie podstawowych standardów pracy oraz poprawa ładu społecznego w kontekście globalizacji”(9),

–   uwzględniając rezolucję Rady z dnia 6 lutego 2003 r. w sprawie społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw(10),

–   uwzględniając komunikat Komisji „Ład i rozwój” (COM(2003)0615),

–   uwzględniając dyrektywę 2003/51/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie rocznych i skonsolidowanych sprawozdań finansowych niektórych rodzajów spółek, banków i innych instytucji finansowych oraz zakładów ubezpieczeń(11),

–   uwzględniając dyrektywę 2004/18/WE Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie koordynacji procedur udzielania zamówień publicznych na roboty budowlane, dostawy i usługi(12),

–   uwzględniając końcowe sprawozdanie i zalecenia europejskiego forum wielostronnego na temat społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw z dnia 29 czerwca 2004 r., w tym zalecenie nr 7 dotyczące poparcia dla działań służących zapewnieniu właściwych ram prawnych,

–   uwzględniając komunikat Komisji „Społeczny wymiar globalizacji – wkład polityki unijnej w rozszerzenie korzyści na wszystkich” (COM(2004)0383),

–   uwzględniając dyrektywę 2005/29/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 11 maja 2005 r. dotyczącą nieuczciwych praktyk handlowych stosowanych przez przedsiębiorstwa wobec konsumentów na rynku wewnętrznym oraz zmieniającą dyrektywę Rady 84/450/EWG w sprawie reklamy wprowadzającej w błąd, dyrektywy 97/7/WE, 98/27/WE i 2002/65/WE Parlamentu Europejskiego i Rady oraz rozporządzenie (WE) nr 2006/2004 Parlamentu Europejskiego i Rady („Dyrektywa o nieuczciwych praktykach handlowych”)(13),

–   uwzględniając Radę Europejską w dniach 22-23 marca 2005 r., na której doszło do ponownego uruchomienia strategii lizbońskiej, tym razem koncentrując to partnerstwo między UE i państwami członkowskimi na „Wspólnych działaniach na rzecz wzrostu gospodarczego i zatrudnienia”,

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 5 lipca 2005 r. w sprawie wykorzystywania dzieci i pracy dzieci w krajach rozwijających się (14),

–   uwzględniając komunikat Komisji w sprawie przeglądu strategii trwałego rozwoju – platforma działania (COM(2005)0658) oraz odnowionej unijnej strategii trwałego rozwoju, przyjętą przez Radę w dniu 9 lipca 2006 r.,

–   uwzględniając europejski konsensus w sprawie rozwoju podpisany przez Komisję, Radę i Parlament Europejski w dniu 20 grudnia 2005 r.,

–   uwzględniając nowy ogólny system preferencji (GSP+), obowiązujący od dnia 1 stycznia 2006 r., przewidujący zwiększenie liczby produktów zwolnionych z opłat celnych lub podlegających zmniejszonym opłatom, jak również nową zachętę dla szczególnie narażonych państw o specyficznych potrzebach handlowych, finansowych lub rozwojowych,

–   uwzględniając komunikat Komisji „Upowszechnianie godnej pracy dla wszystkich – Wkład Unii w realizację programu godnej pracy na świecie” (COM(2006)0249),

–   uwzględniając Zieloną księgę na temat europejskiej inicjatywy na rzecz przejrzystości z dnia 3 maja 2006 r.,

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 6 lipca 2006 r. w sprawie sprawiedliwego handlu i rozwoju(15),

–   uwzględniają komunikat Komisji „Modernizacja prawa spółek oraz poprawa ładu korporacyjnego w Unii Europejskiej – plan na przyszłość” (unijny plan działań w zakresie ładu korporacyjnego) (COM(2003)0284),

–   uwzględniając posiedzenie pod hasłem „Społeczna odpowiedzialność przedsiębiorstw - czy istnieje europejska strategia w tym zakresie?”, zorganizowane przez Parlament Europejski w dniu 5 października 2006 r.,

–   uwzględniając art. 45 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych oraz opinie Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii i Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia (A6-0471/2006),

A. mając na uwadze, że przedsiębiorstwa nie mogą zastępować organów władz publicznych, w przypadku gdy władze te nie kontrolują przestrzegania norm społecznych i ekologicznych,

1.  wyraża przekonanie, że przyjęcie przez przedsiębiorstwa większej odpowiedzialności w sprawach społecznych i ochrony środowiska naturalnego, co jest związane z zasadą odpowiedzialności korporacyjnej, stanowi jeden z zasadniczych elementów europejskiego modelu społecznego i europejskiej strategii trwałego rozwoju, jak również procesu mającego na celu sprostanie społecznym wyzwaniom związanym z globalizacją gospodarczą;

2.  z zadowoleniem przyjmuje komunikat Komisji jako dokument umożliwiający ożywienie unijnej debaty na temat społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw (CSR), ale zauważa wyrażone przez niektóre kluczowe zainteresowane strony zaniepokojenie faktem, że w konsultacjach przedsięwziętych przed publikacją komunikatu zabrakło przejrzystości i wyważenia;

3.  uznaje, że wśród różnych grup zainteresowanych podmiotów nadal toczą się dyskusje na temat przyjęcia właściwej definicji CSR, oraz że koncepcja „wykraczania poza minimalne standardy” może umożliwić niektórym przedsiębiorstwom przypisywanie sobie społecznie odpowiedzialnego postępowania przy równoczesnym naruszaniu przepisów lokalnych lub międzynarodowych; uważa, że pomoc UE dla rządów państw trzecich we wdrażaniu zgodnych z międzynarodowymi konwencjami przepisów dotyczących kwestii społecznych i ekologicznych, a także skuteczne systemy kontroli stanowią niezbędne uzupełnienie dla propagowania społecznej odpowiedzialności europejskich przedsiębiorstw na całym świecie;

4.  uważa, że strategie na rzecz CSR powinny być propagowane jako cel sam w sobie, a nie jako alternatywa dla odpowiednich regulacji w innych dziedzinach ani jako zawoalowany sposób wprowadzania takich przepisów; wzywa, by debata prowadzona na szczeblu europejskim nie przebiegała wobec linii ścisłej dychotomii, nie sprzyjając ani podejściu wyłącznie dobrowolnemu, ani wyłącznie obowiązkowemu; ponownie podkreślając zasadniczo dobrowolne podejście, ale umożliwiając - bez przymusu - badania w oparciu o wyraźne cele społeczne i ekologiczne i nie wykluczając możliwości wprowadzenia odpowiednich, wiążących zobowiązań w drodze dialogu i badań naukowych;

5.  uważa, że upowszechnienie dobrowolnych inicjatyw na rzecz CSR może być postrzegane jako przeszkoda dla przyjęcia polityki w zakresie CSR przez szerszą grupę przedsiębiorstw, w szczególności małych, jak również jako czynnik zniechęcający przedsiębiorstwa do realizacji bardziej rzetelnych działań w tym zakresie, jednocześnie wykazując przywiązywane do nich znaczenie oraz potrzebę stworzenia zachęt dla podejmowania ambitniejszych strategii na rzecz CSR; wzywa Komisję do wspierać rozpowszechnianie dobrej praktyki wynikającej z dobrowolnych inicjatyw na rzecz CSR; uważa, że Komisja powinna także rozważyć sporządzenie wykazu kryteriów do spełnienia przez przedsiębiorstwa, które przypisują sobie społecznie odpowiedzialne postępowanie;

6.  uważa, że wiarygodność dobrowolnych inicjatyw na rzecz CSR zależy także od stopnia zaangażowania we wdrożenie obowiązujących standardów i zasad uzgodnionych na szczeblu międzynarodowym oraz zastosowania wielostronnej strategii, zgodnej z zaleceniami unijnego forum wielostronnego, jak również od zastosowania niezależnego monitoringu i weryfikacji; zaleca utworzenie odpowiedniego mechanizmu na szczeblu europejskim;

7.  uważa, że unijna debata na temat CSR znalazła się w punkcie, w którym należy przesunąć nacisk z „procesów” na „rezultaty”, co zaowocuje wymiernym i przejrzystym wkładem przedsiębiorstw w zwalczanie wykluczenia społecznego i pogarszającego się stanu środowiska naturalnego w Europie i na całym świecie;

8.  uznaje fakt, że wiele przedsiębiorstw dokłada wszelkich starań, aby wypełniać zobowiązania wynikające z ich społecznej odpowiedzialności, oraz że zakres tych działań jest stale poszerzany;

9.  zwraca uwagę, że rynki i przedsiębiorstwa w całej Europie znajdują się na różnych etapach rozwoju; uważa zatem, że uniwersalna metoda narzucająca wszystkim przedsiębiorstwom jeden model działania nie jest odpowiednia i nie doprowadzi do przyjęcia przez nie społecznej odpowiedzialności w znaczącej skali; uważa ponadto, że należy położyć nacisk na budowanie społeczeństwa obywatelskiego, a zwłaszcza wiedzy konsumentów na temat odpowiedzialności producenta, aby w ten sposób propagować przyjmowanie społecznej odpowiedzialności w dłuższej perspektywie i w wymiarze istotnym dla danego kraju czy regionu w świetle panujących w nim uwarunkowań;

10. podkreśla, że CSR powinna angażować się w nowe obszary, takie jak kształcenie się przez całe życie, organizacja pracy, równość szans, integracja społeczna, trwały rozwój i etyka, a także działać jako dodatkowy instrument na rzecz zarządzania zmianami w przemyśle i restrukturyzacją;

Unijna debata nad CSR

11. zwraca uwagę na decyzję Komisji o ustanowieniu Europejskiego sojuszu na rzecz społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw w ramach partnerstwa z szeregiem sieci biznesowych; zaleca Komisji, aby sama zapewniła pojedynczy punkt koordynacji w celu stałego informowania o członkach i działalności sojuszu oraz uzgadniania jasnych celów, harmonogramów oraz strategicznych wizji, wytyczając kierunek jego prac; zachęca europejskie przedsiębiorstwa oraz przedsiębiorstwa prowadzące działalność w Europie, zarówno małe, jak i duże, do zaangażowania się w tę inicjatywę oraz do rozszerzenia sojuszu dzięki udziałowi innych zainteresowanych stron;

12. uważa, że dialog społeczny jest skutecznym środkiem w propagowaniu inicjatyw na rzecz CSR oraz że europejskie rady zakładowe również odegrały istotną rolę w tworzeniu najlepszych praktyk w zakresie CSR;

13. proponuje, aby za podstawowy probierz sukcesu sojuszu uznawane było znacznie szersze upowszechnienie praktyk w zakresie CSR w przedsiębiorstwach unijnych, opracowanie nowych modeli najlepszych praktyk w zakresie różnych aspektów CSR przez przedsiębiorstwa stanowiące rzeczywistych liderów w swojej grupie i przez organy związkowe przedsiębiorstw, jak również określenie i propagowanie konkretnych działań i regulacji UE na rzecz wspierania CSR, jak również ocena oddziaływania wymienionych inicjatyw na środowisko naturalne oraz na prawa człowieka i prawa socjalne; a także, aby wyznaczono dwuletni termin na zakończenie prac w „laboratoriach” ustanowionych pod egidą sojuszu, zgodnie z zaleceniami organizacji CSR Europe;

14. zwraca uwagę, że ponowne zwołanie unijnego wielostronnego forum nastąpiło na zbyt późnym etapie prac nad komunikatem, oraz że konieczne jest podjęcie środków na rzecz przekonania różnych zainteresowanych podmiotów, że dane im będzie uczestniczyć w prawdziwym dialogu, którego rezultaty będą miały rzeczywisty wpływ na polityki i programy unijne na rzecz zachęcenia do przyjęcia CSR i jej zastosowania w unijnych przedsiębiorstwach; uważa, że należy skorzystać z doświadczeń zdobytych w poprzednim, dwuletnim okresie funkcjonowania wielostronnego forum, obejmujących pozytywne rozwiązania, takie jak zasada niewartościującej analizy oraz w szczególności wykorzystanie niezależnych sprawozdawców; zaznacza jednak, że konieczne są udoskonalenia służące osiąganiu porozumienia; apeluje ponadto do przedstawicieli Komisji o aktywniejsze zaangażowanie się w debatę;

15. wzywa Komisję, aby zwróciła się do przedstawicieli władz krajowych, regionalnych i lokalnych aktywnie wykorzystujących zamówienia publiczne oraz inne narzędzia polityki publicznej do wspierania CSR o utworzenie w ramach sojuszu ich własnego „laboratorium” oraz o uwzględnienie wyników przeprowadzonych badań w przyszłych pracach sojuszu;

16. popiera starania Komisji o zwiększenie liczby członków wielostronnego forum poprzez włączenie inwestorów, podmiotów sektora oświaty oraz władz publicznych, podkreślając jednak, że należy pozostawić możliwość prowadzenia zrównoważonego dialogu dla realizowania wspólnych celów;

17. zwraca się do Komisji o zachęcanie – w ramach kontroli postępów CSR – do większego uczestnictwa kobiet w forum wielostronnym oraz do wymiany informacji i dobrych praktyk w dziedzinie równouprawnienia;

18. popiera wezwania do wprowadzenia obowiązku jawności działań lobbystów reprezentujących przedsiębiorstwa i inne podmioty oraz zapewnienia grupom biznesowym oraz grupom reprezentującym inne zainteresowane podmioty równoważnego dostępu do samego procesu kształtowania unijnych polityk;

Związek między CSR a konkurencyjnością

19. z zadowoleniem przyjmuje fakt, że celem komunikatu jest powiązanie CSR z gospodarczymi, społecznymi i ekologicznymi celami agendy lizbońskiej, przede wszystkim dlatego, że jego zdaniem poważne podejście przedsiębiorstw do CSR może przyczynić się do zwiększenia liczby miejsc pracy, poprawy warunków zatrudnienia, zapewnienia poszanowania praw pracowników oraz wspierania badań i rozwoju innowacyjności w dziedzinie technologii; wyraża poparcie dla zasady „odpowiedzialnej konkurencyjności” jako nieodłącznej części programu Komisji na rzecz konkurencyjności i innowacji; wzywa europejskie przedsiębiorstwa do włączenia do sprawozdawczości informacji o tym, w jaki sposób przyczyniają się do realizacji celów strategii lizbońskiej;

20. uznaje, że skuteczne zasady konkurencji, zarówno w Europie, jak i poza jej obszarem, stanowią podstawowy warunek zapewnienia odpowiedzialnych praktyk w przedsiębiorstwach, przede wszystkim dlatego, że umożliwiają one sprawiedliwe traktowanie i dostęp do lokalnych MŚP;

21. przypomina, że stosowanie w ramach CSR odpowiedzialnych i niedyskryminujących zasad rekrutacji, sprzyjających zatrudnieniu kobiet i osób w niekorzystnej sytuacji, przyczynia się do realizacji celów strategii lizbońskiej;

22. zwraca uwagę na sprzeczność między strategiami przedsiębiorstw na rzecz poprawy konkurencyjności poprzez zwiększanie elastyczności i ograniczanie kosztów a dobrowolnymi zobowiązaniami w zakresie CSR mającymi na celu przeciwdziałanie praktykom prowadzącym do wyzysku pracowników oraz sprzyjanie długotrwałej współpracy z dostawcami; z zadowoleniem przyjmuje dalszy dialog na ten temat;

23. proponuje w związku z tym rozszerzenie ocen i monitorowania europejskich przedsiębiorstw, których odpowiedzialne postępowanie zostało uznane, tak aby uwzględnić również działania ich i ich podwykonawców poza obszarem Unii Europejskiej i w ten sposób zyskać pewność, że również państwa trzecie, a zwłaszcza kraje rozwijające się, korzystają z ich społecznie odpowiedzialnego postępowania, zgodnie z konwencjami MOP dotyczącymi w szczególności swobody zrzeszania się w związki zawodowe, zakazu pracy dzieci oraz pracy przymusowej, zwłaszcza w odniesieniu do kobiet, imigrantów, ludności tubylczej i mniejszości;

24. uznaje, że CSR należy do czynników mających istotne znaczenie dla rozwoju działalności gospodarczej oraz wzywa do uwzględnienia polityki społecznej wyrażającej się w prawach pracowników, stosowaniu sprawiedliwych płac, unikaniu dyskryminacji, wspieraniu uczenia się przez całe życie itp. oraz kwestii związanych z ochroną środowiska ze szczególnym naciskiem na budowanie trwałego rozwoju zarówno w ramach wspierania nowych produktów i procesów poprzez unijne innowacje i strategie handlowe, jak również przy opracowywaniu sektorowych, subregionalnych i miejskich strategii na rzecz konkurencyjności;

25. podkreśla, że wykazując społeczną odpowiedzialność przedsiębiorstwa wnoszą istotny wkład w eliminację nierówności dotykających w szczególności kobiety i osoby w niekorzystnej sytuacji, w tym osoby niepełnosprawne, na rynku pracy, zwłaszcza pod względem dostępu do zatrudnienia, świadczeń socjalnych, szkoleń, awansu zawodowego i sprawiedliwej polityki wynagrodzeń; podkreśla, że przedsiębiorstwa powinny prowadzić swoją politykę zatrudnienia w oparciu o postanowienia dyrektywy Rady 76/207/EWG z dnia 9 lutego 1976 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy(16);

Instrumenty CSR

26. z zadowoleniem przyjmuje panującą w ostatnich latach wśród większych przedsiębiorstw tendencję do publikowania dobrowolnych sprawozdań społecznych i środowiskowych; zwraca uwagę, że od 1993 r. liczba tych sprawozdań stale rośnie, ale że ich liczba utrzymuje się obecnie na dość niezmiennym poziomie oraz że tylko niewielka część tych przedsiębiorstw stosuje międzynarodowe standardy i zasady, uwzględnia w sprawozdaniach całość łańcucha dostaw czy też angażuje niezależne podmioty zajmujące się monitorowaniem i weryfikacją;

27. podtrzymuje poparcie Parlamentu dla wprowadzenia regulacji przewidujących obowiązek przedstawiania przez przedsiębiorstwa zintegrowanych sprawozdań społecznych, ekologicznych i finansowych, być może z zastosowaniem minimalnego progu, tak aby nie obciążać mniejszych przedsiębiorstw nadmiernymi kosztami; wzywa do przeprowadzenia szczegółowych badań dotyczących wdrożenia minimalnych wymogów w zakresie sprawozdawczości społecznej i środowiskowej w ramach zalecenia Komisji w sprawie ujawniania danych o środowisku naturalnym z 2001 r., dyrektywy o unowocześnieniu sprawozdań finansowych z 2003 r. oraz dyrektywy prospektowej, wspierania ich efektywnej transpozycji we wszystkich państwach członkowskich oraz podjęcia konsultacji w sprawie możliwości wzmocnienia tych wymogów przy okazji ich kolejnego przeglądu, w tym wykładni dotyczącej poważnego stopnia zagrożenia społecznego i ekologicznego na podstawie obowiązujących wymogów w zakresie ujawniania;

28. uznaje obecne ograniczenia w dziedzinie CSR w zakresie pomiaru skutków postępowania przedsiębiorstw, kontroli i certyfikacji ich działalności społecznej, zwłaszcza pod względem kosztów, porównywalności i niezależności, oraz uważa, że konieczne będzie opracowanie profesjonalnego zaplecza w tej dziedzinie obejmującego zdobywanie konkretnych kwalifikacji;

29. zaleca, aby Komisja rozszerzyła zakres odpowiedzialności członków zarządu przedsiębiorstw zatrudniających powyżej 1000 osób i włączyła do nich obowiązek dbania o ograniczanie ewentualnych szkodliwych skutków działalności przedsiębiorstwa dla społeczeństwa i środowiska naturalnego;

30. podtrzymuje swoje poparcie dla unijnego systemu zarządzania środowiskiem i audytu środowiskowego, w szczególności wymóg prowadzenia zewnętrznej weryfikacji oraz obowiązek wspierania systemu przez państwa członkowskie, oraz wierzy, że istnieje możliwość opracowania podobnych systemów w odniesieniu do ochrony praw pracowników, praw socjalnych i praw człowieka;

31. popiera kodeks dobrych praktyk Międzynarodowego Sojuszu na rzecz Społecznej i Ekologicznej Akredytacji i Etykietowania (International Social and Environmental Accreditation and Labelling Alliance) jako główny przykład wspierania współpracy pomiędzy istniejącymi inicjatywami dotyczącymi etykietowania zamiast tworzenia nowych etykiet dla produktów przedsiębiorstw społecznie odpowiedzialnych o zasięgu krajowym czy europejskim;

32. uważa, że konsumenci, klienci, pracownicy i inwestorzy muszą mieć możliwość wyboru i ewentualnie odrzucenia produktów/dostaw, miejsc pracy i samych przedsiębiorstw w zależności od tego, czy ich postępowanie jest bardziej czy mniej odpowiedzialne pod względem ochrony środowiska i uwarunkowań społecznych;

33. apeluje do UE o przyjęcie europejskiej normy w zakresie etykietowania produktów, w ramach której jednym z elementów systemu etykietowania byłoby przestrzeganie praw człowieka i podstawowych praw pracowników;

34. wzywa Komisję do wdrożenia mechanizmu pozwalającego osobom poszkodowanym, w tym obywatelom państw trzecich, starać się o zadośćuczynienie szkód poniesionych w wyniku działalności europejskich przedsiębiorstw w sądach krajowych państw członkowskich;

35. zwraca uwagę na pominięcie w komunikacie kwestii społecznie odpowiedzialnych inwestycji, popiera pełne zaangażowanie inwestorów jako zainteresowanych stron w debatę poświęconą CSR na szczeblu europejskim, w tym w prace wielostronnego forum, popiera apele przedstawicieli przemysłu o skoncentrowanie się raczej na zapewnieniu przejrzystości niż wprowadzaniu wymogów poprzez nałożenie na fundusze inwestycyjne w UE obowiązku przedstawiania „oświadczenia w sprawie zasad zaangażowania”;

36. podkreśla, że konsumenci odgrywają ważną rolę, jeżeli chodzi o zachęcanie do odpowiedzialnej produkcji i odpowiedzialnych zasad prowadzenia działalności; uważa jednak, że obecna sytuacja jest mało przejrzysta dla konsumentów ze względu na brak porównywalności pomiędzy różnymi normami dotyczącymi produktów i różnymi systemami etykietowania obowiązującymi w poszczególnych krajach, co w ogólnym ujęciu osłabia znaczenie istniejących etykiet stosowanych w odniesieniu do produktów przedsiębiorstw społecznie odpowiedzialnych; zwraca uwagę na fakt, że jednocześnie przedsiębiorstwa, które muszą dostosowywać się do wielu różnych krajowych wymogów i norm, ponoszą znaczne koszty; podkreśla również, że wprowadzenie mechanizmów monitorowania systemów etykietowania produktów przedsiębiorstw społecznie odpowiedzialnych, zwłaszcza w przypadku małych krajów, wymaga znacznych nakładów finansowych;

37. wzywa Komisję do uregulowania kwestii solidarnej odpowiedzialności głównych wykonawców w celu rozwiązania problemu nadużyć w ramach podwykonawstwa i outsourcingu pracowników, a także w celu ustanowienia przejrzystego i konkurencyjnego rynku wewnętrznego dla wszystkich przedsiębiorstw;

38. popiera wysiłki Eurostatu na rzecz opracowania wskaźników pozwalających na ocenę osiągnięć w zakresie CSR podejmowane w kontekście unijnej strategii trwałego rozwoju, a także deklarowany przez Komisję zamiar opracowania nowych wskaźników w celu dokonania pomiarów wiedzy konsumentów na temat produktów opatrzonych oznakowaniem ekologicznym i ich popularności, a także udziału w rynku produktów przedsiębiorstw zarejestrowanych w systemie EMAS;

39. przypomina wcześniejsze rozważania nad możliwością powołania unijnego rzecznika do spraw CSR, który – na wniosek przedsiębiorstw lub grup zainteresowanych – podejmowałby niezależne dochodzenia w kwestiach związanych z CSR; zachęca do kontynuowania rozważań nad tą i podobnymi kwestiami w przyszłości;

Lepsze regulacje i CSR

40. uważa, że strategie w zakresie CSR mogą zostać udoskonalone dzięki szerszemu upowszechnieniu wiedzy na temat obowiązujących instrumentów prawnych i ich wdrożeniu; wzywa Komisję do organizowania i promowania kampanii uświadamiających oraz monitorowania realizacji zasady bezpośredniej odpowiedzialności przedsiębiorstw zagranicznych zgodnie z konwencją brukselską oraz zastosowania dyrektyw w sprawie reklamy wprowadzającej w błąd oraz nieuczciwych praktyk handlowych w odniesieniu do przestrzegania przez przedsiębiorstwa dobrowolnie przyjętych kodeksów postępowania w zakresie CSR;

41. przypomina o potrzebie używania prostego, zrozumiałego języka, aby zachęcać przedsiębiorstwa do wspierania CSR;

42. ponownie stwierdza, że Komisja i rządy UE powinny podjąć intensywne wysiłki na szczeblu krajowym, regionalnym i lokalnym na rzecz wykorzystania możliwości związanych z przeglądem dyrektyw w sprawie zamówień publicznych w 2004 r. i wsparcia CSR poprzez zastosowanie w zawieranych umowach klauzul dotyczących standardów społecznych i ekologicznych, tak aby w stosownych przypadkach, w tym także w przypadku korupcji, wykluczać przedsiębiorstwa; stwierdza także, że Komisja, Europejski Bank Inwestycyjny oraz Europejski Bank Odbudowy i Rozwoju powinny stosować rygorystyczne kryteria społeczne i ekologiczne w przypadku wszystkich grantów i kredytów przyznawanych przedsiębiorstwom z sektora prywatnego, czemu towarzyszyłby przejrzysty mechanizm składania skarg, wzorując się na przykładzie połączenia zamówień publicznych z przestrzeganiem podstawowych konwencji MOP oraz wytycznych OECD w Holandii oraz ze stosowaniem normy SA8000 w zakresie CSR w niektórych włoskich regionach; przypomina, że państwa członkowskie powinny podjąć działania zapewniające, że gwarancje kredytów eksportowych będą spełniać najbardziej restrykcyjne kryteria ekologiczne i społeczne oraz że nie będą wykorzystywane do finansowania przedsięwzięć niezgodnych z przyjętymi celami polityki UE m.in. w odniesieniu do energetyki i zbrojeń;

43. przypomina, że istnieją już dobre przepisy ustawowe i wykonawcze w zakresie prawa miękkiego, oraz że przepisy te są korzystne dla przedsiębiorstw przestrzegających zasad CSR, a jednocześnie rezerwują odpowiedni okres na przystosowanie dla przedsiębiorstw, które jeszcze tych zasad nie wdrożyły;

Włączanie CSR w ramy unijnych strategii i programów

44. z zadowoleniem przyjmuje ponowne zobowiązanie się Komisji w komunikacie do wspierania i propagowania CSR we wszystkich dziedzinach działalności oraz wzywa do podjęcia aktywnych starań na rzecz przełożenia tych zobowiązań na konkretne działania na wszystkich szczeblach;

45. uważa, że w debacie poświęconej CSR nie można pominąć kwestii odpowiedzialności korporacyjnej, oraz że kwestie społecznego i ekologicznego oddziaływania przedsiębiorstw, stosunków z zainteresowanymi stronami, ochrony praw mniejszościowych akcjonariuszy oraz obowiązków kadry kierowniczej spółek w tym względzie powinny znaleźć pełne odzwierciedlenie w planie działania Komisji w zakresie ładu korporacyjnego; podkreśla, że wymienione kwestie powinny być częścią debaty na temat CSR; zwraca się do Komisji o uwzględnienie tych konkretnych zagadnień oraz o przedstawienie w tym zakresie wyrazistych wniosków;

46. z zadowoleniem przyjmuje bezpośrednie wsparcie finansowe przez Komisję inicjatyw na rzecz CSR, w szczególności służących pobudzaniu innowacji, umożliwieniu zaangażowania zainteresowanych stron oraz wsparciu ewentualnych grup poszkodowanych w przypadku domniemanych nieprawidłowości, w tym odpowiedzialności przedsiębiorstw za nieumyślne spowodowanie śmierci w miejscu pracy; zachęca Komisję do opracowania w pierwszej kolejności mechanizmów gwarantujących społecznościom poszkodowanym przez europejskie przedsiębiorstwa prawo dostępu do uczciwego postępowania sądowego; podkreśla znaczenie linii budżetowej B34000 przeznaczonej na projekty pilotażowe, takie jak projekty związane z zaangażowaniem środowiska pracowników, środków zarezerwowanych na wsparcie CSR w ramach programu Komisji na rzecz konkurencyjności i innowacji oraz 3% środków na badania w dziedzinie nauk społecznych i humanistycznych, które w ramach siódmego programu ramowego badań mają zostać przeznaczone na problem roli przedsiębiorstw w społeczeństwie; wzywa Komisję do podjęcia intensywniejszych starań w ramach wsparcia CSR w odniesieniu do unijnych przedsiębiorstw prowadzących działalność w państwach trzecich poprzez programy pomocy zewnętrznej;

47. z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie do włączenia oświaty do ośmiu dziedzin priorytetowych działań, wzywa do pełniejszego uwzględnienia CSR w programie Socrates, udostępnienia szerokiego zakresu materiałów na temat CSR w ramach przyszłego europejskiego centrum materiałów dydaktycznych oraz do stworzenia europejskiego internetowego wykazu wyższych szkół handlowych i uniwersytetów prowadzących zajęcia z dziedziny CSR i trwałego rozwoju;

48. zachęca do podjęcia inicjatyw na szczeblu UE i państw członkowskich mających na celu poprawę nauczania odpowiedzialnego zarządzania i produkcji w europejskich wyższych szkołach handlowych;

49. podkreśla, że odpowiedzialność społeczna i ekologiczna dotyczy nie tylko przedsiębiorstw, lecz również władz publicznych i organizacji pozarządowych i wzywa Komisję do wypełnienia jej zobowiązania polegającego na publikowaniu rocznego sprawozdania na temat społecznych i ekologicznych skutków jej działań, a także do opracowania polityki zachęcającej pracowników instytucji UE do dobrowolnego angażowania się w życie społeczności lokalnych;

50. jest zdania, że przedsiębiorstwa mogłyby w ramach CSR obejmować patronat nad działaniami kulturalnymi i oświatowymi, które przysparzałyby wartości dodanej europejskiej polityce w zakresie kultury i uczenia się przez całe życie;

51. wzywa Komisję do lepszego włączenia kwestii CSR do realizowanych strategii handlowych, zapewniając jednocześnie przestrzeganie zasad uzgodnionych na forum WTO i nie tworząc nieuzasadnionych barier handlowych, dążąc do wprowadzenia w wiążących postanowieniach wszystkich zawieranych umów dwustronnych, regionalnych i wielostronnych zapisów zgodnych ze standardami w zakresie CSR uzgodnionymi na szczeblu międzynarodowym, takimi jak wytyczne OECD, trójstronna deklaracja MOP oraz zasady z Rio de Janeiro, jak również zastrzeżenia kompetencji regulacyjnych w kwestiach praw człowieka oraz odpowiedzialności społecznej i ekologicznej; z zadowoleniem przyjmuje poparcie tych celów w komunikacie poświęconym godnej pracy; ponawia wezwanie, by przedstawicielstwa Komisji w państwach trzecich, działając w ramach uprawnień Komisji, propagowały wytyczne OECD w sprawie przedsiębiorstw wielonarodowych oraz służyły jako punkty kontaktowe w tym zakresie; zwraca się do Komisji i do państw członkowskich o zwiększenie efektywności krajowych punktów kontaktowych, zwłaszcza w przypadku doniesień o konkretnych przypadkach domniemanego naruszenia w ramach działalności europejskich przedsiębiorstw i ich łańcucha produkcyjnego na całym świecie;

52. zwraca uwagę na wkład międzynarodowego ruchu na rzecz sprawiedliwego handlu w propagowanie – już od sześćdziesięciu lat – odpowiedzialnych praktyk biznesowych i udowadnianie, że praktyki te mogą być opłacalne i trwałe wzdłuż całego łańcucha dostaw; wzywa Komisję do uwzględnienia doświadczeń zgromadzonych przez ruch na rzecz sprawiedliwego handlu oraz o regularne badanie, w jaki sposób można wykorzystać te doświadczenia w kontekście CSR;

53. zwraca się do Komisji o dopilnowanie, by międzynarodowe przedsiębiorstwa mające siedzibę w UE a zakłady produkcyjne w krajach trzecich, szczególnie tych objętych ogólnym systemem preferencji (GSP+), przestrzegały podstawowych standardów MOP, umów społecznych i środowiskowych oraz porozumień międzynarodowych, w celu zachowania równowagi na całym świecie pomiędzy wzrostem gospodarczym a wyższymi standardami życia społecznego i ochrony środowiska;

54. z zadowoleniem przyjmuje zobowiązanie w ramach europejskiego konsensusu w sprawie polityki rozwoju do wspierania CSR jako jednego z priorytetowych działań; wzywa Dyrekcję Generalną Komisji ds. Rozwoju do odegrania aktywnej roli w debacie na temat CSR, do zbadania warunków pracy w krajach rozwijających się oraz warunków eksploatacji ich zasobów naturalnych, do podjęcia, we współpracy z unijnymi przedsiębiorstwami, jak również z oddziałami europejskich przedsiębiorstw zlokalizowanymi poza obszarem Unii oraz z podwykonawcami i z zainteresowanymi stronami, działań mających na celu zwalczanie nadużyć i nieprawidłowości w zarządzaniu łańcuchem dostaw, zwalczanie ubóstwa i zapewnianie sprawiedliwego wzrostu gospodarczego;

55. proponuje, aby Komisja zajęła się kwestią udziału MŚP w CSR we współpracy z organami pośredniczącymi, w sposób szczególny wspierając udział w tym procesie spółdzielni/przedsiębiorstw gospodarki społecznej za pośrednictwem ich specjalistycznych zrzeszeń, wykorzystała sieć europejskich ośrodków informacyjnych do bezpośredniej promocji inicjatyw na rzecz CSR i rozważyła możliwość powołania przedstawiciela ds. CSR na podobieństwo przedstawiciela ds. MŚP w ramach DG ds. Przedsiębiorstw i Przemysłu;

56. zaleca, aby Komisja przeprowadziła w skali ogólnoeuropejskiej szczegółowe badanie na temat różnych możliwości udziału MŚP w CSR oraz możliwych zachęt dla stosowania przez nie zasad CSR na zasadzie dobrowolnego zaangażowania, a także aby skorzystała ze zdobytych w tej dziedzinie doświadczeń oraz istniejących już dobrych praktyk;

57. z zadowoleniem przyjmuje zawarte w komunikacie zobowiązanie do zwiększenia uczestnictwa pracowników i reprezentujących ich związków zawodowych w zakresie CSR oraz ponawia wezwanie, aby Komisja i partnerzy społeczni oparli się na dorobku udanych negocjacji dotyczących, jak dotąd, 50 międzynarodowych umów ramowych oraz 30 europejskich umów ramowych, głównie w odniesieniu do podstawowych standardów pracy w indywidualnych przedsiębiorstwach lub sektorach jako jednej z metod rozszerzania odpowiedzialności przedsiębiorstw w Europie i na świecie; przywołuje w tym kontekście europejskie rady zakładowe, które są szczególnie predestynowane do propagowania CSR, a zwłaszcza podstawowych praw pracowników w przedsiębiorstwach wielonarodowych;

58. podkreśla znaczenie roli partnerów społecznych w promowaniu zatrudnienia kobiet i walce z dyskryminacją; zachęca ich do podejmowania w ramach CSR inicjatyw na rzecz większego udziału kobiet w zarządach firm, radach zakładowych i organach dialogu społecznego;

59. zaleca, aby przyszłe badania nad CSR wykraczały poza analizę korzyści związanych z CSR dla działalności gospodarczej i zostały skoncentrowane na związkach między konkurencyjnością i trwałym rozwojem na poziomie makroekonomicznym (UE i państwa członkowskie), mezoekonomicznym (gałęzie przemysłu i łańcuchy dostaw) oraz mikroekonomicznym (MŚP), a także na wzajemnych powiązaniach między tymi poziomami, jak również wpływie obecnych inicjatyw na rzecz CSR oraz konsekwencji ewentualnego naruszenia zasad CSR; popiera znaczącą rolę, jaką odgrywa Europejska Akademia Biznesu w Społeczeństwie (EABIS) w tym zakresie; wzywa Komisję do corocznego publikowania oficjalnego sprawozdania w sprawie sytuacji w zakresie CSR, sporządzonego we współpracy z niezależnymi ekspertami i naukowcami, który zawierałby zestawienie dostępnych informacji, opis nowych tendencji oraz zalecenia w sprawie przyszłych działań;

Wkład Europy w zapewnienie globalnej społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw

60. uważa, że potencjalny wpływ strategii w zakresie CSR pozostaje największy w odniesieniu do globalnych łańcuchów dostaw przedsiębiorstw, co umożliwia dokonywanie odpowiedzialnych inwestycji, a tym samym przyczynianie się do zwalczania zjawiska ubóstwa w krajach rozwijających się, propagowanie godnych warunków pracy, wspieranie realizacji zasad uczciwego handlu i dobrych rządów, jak również ograniczenie liczby przypadków naruszania międzynarodowych standardów, w tym standardów pracy, przez przedsiębiorstwa w krajach, w których systemy prawne są słabe bądź nieistniejące;

61. wzywa Komisję do przeprowadzenia szczegółowych badań wymienionych skutków oraz do przedstawienia propozycji dotyczących zwiększenia liczby odpowiedzialnych inwestycji oraz zwiększenia odpowiedzialności samych przedsiębiorstw;

62. uznaje, że wiele międzynarodowych inicjatyw na rzecz CSR jest obecnie znacznie głębiej zakorzenionych i przybrało nowy, lepiej rozwinięty kształt, m.in. niedawna publikacja wytycznych G3 przez Globalną Inicjatywę Sprawozdawczą, wykreślenie 200 przedsiębiorstw przez inicjatywę ONZ Global Compact oraz powołanie specjalnego przedstawiciela Sekretarza Generalnego ONZ ds. przedsiębiorstw i praw człowieka;

63. wzywa Komisję do objęcia wiodącej roli w kwestii międzynarodowych apeli o reformę prawa spółek jako podstawowego warunku dla prawdziwej społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw włączonej do głównego nurtu działań;

64. wyraża rozczarowanie faktem, że Komisja nie potraktowała w swoim komunikacie w sposób bardziej priorytetowy kwestii wspierania globalnych inicjatyw oraz wzywa Komisję, aby we współpracy z państwami członkowskimi i zainteresowanymi stronami opracowała strategiczną wizję oraz wkład w realizację inicjatyw na rzecz CSR na szczeblu międzynarodowym, jak również do podjęcia intensywnych wysiłków na rzecz znaczącego zwiększenia udziału unijnych przedsiębiorstw w takich inicjatywach;

65. zwraca się do państw członkowskich i Komisji o wspieranie i promowanie przestrzegania podstawowych standardów Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP), stanowiącego element społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw (CSR), wszędzie tam, gdzie prowadzą one działalność;

66. uważa, że międzynarodowy wymiar CSR powinien dostarczyć bodźca do sporządzenia wytycznych wspierających na całym świecie rozwój tego rodzaju polityk;

67. wzywa Komisję, aby we współpracy z innymi właściwymi partnerami zorganizowała w 2007 r. dużą międzynarodową inicjatywę dla uczczenia piątej rocznicy podjęcia zobowiązań uzgodnionych na światowym szczycie w sprawie trwałego rozwoju, dotyczących podjęcia międzyrządowych inicjatyw w dziedzinie odpowiedzialności korporacyjnej;

68. wzywa Komisję do wykorzystania doświadczeń związanych z udaną organizacją spotkań w ramach transatlantyckiego dialogu biznesowego na temat CSR w latach dziewięćdziesiątych ub. wieku i organizacji podobnych spotkań między UE i Japonią;

69. zachęca do dalszej pracy nad opracowaniem międzynarodowych inicjatyw w zakresie pełnej przejrzystości dochodów europejskich przedsiębiorstw z ich działalności w państwach trzecich, do utrzymania pełnego poszanowania praw człowieka w ramach działalności w strefach objętych konfliktem oraz do zaniechania działań lobbingowych, w tym tzw. umów z krajem przyjmującym sporządzanych przez przedsiębiorstwa w celu zakwestionowania lub uniknięcia spełniania wymogów prawnych obowiązujących w tych krajach;

70. wzywa Komisję i państwa członkowskie do włożenia wkładu we wspieranie i umacnianie wytycznych OECD, w szczególności poprzez ocenę skuteczności europejskich krajowych punktów kontaktowych oraz ich roli jako pośrednika w negocjacjach pomiędzy zainteresowanymi stronami mających na celu rozwiązanie konfliktów; wzywa do opracowania modelu europejskiego krajowego punktu kontaktowego przewidującego najlepsze praktyki w zakresie struktury instytucjonalnej, widoczności, dostępności dla wszystkich zainteresowanych stron oraz sposobu rozpatrywania skarg; wzywa do szerokiego interpretowania definicji inwestycji zgodnie z wytycznymi OECD, tak aby kwestie związane z łańcuchem dostaw zostały uwzględnione w ramach procedur wdrożeniowych;

71. wzywa do wsparcia rozwoju Globalnej Inicjatywy Sprawozdawczej (GRI) poprzez zachęcanie głównych unijnych przedsiębiorstw do udziału w nowych strategiach sektorowych obejmujących takie dziedziny jak budownictwo, przemysł chemiczny i rolnictwo; do wspierania badań nad udziałem MŚP, do umożliwienia szeroko zakrojonych działań, szczególnie w krajach Europy Środkowo-Wschodniej, oraz do opracowania wskaźników trwałego rozwoju we współpracy z giełdami papierów wartościowych działającymi na wschodzących rynkach;

72. wzywa Komisję do włączenia do przyszłych umów o współpracy z krajami rozwijającymi się rozdziałów dotyczących badań, monitorowania i pomocy w celu rozwiązania problemów społecznych, ludzkich i ekologicznych związanych z działalnością i łańcuchem dostaw europejskich przedsiębiorstw w państwach trzecich;

73. zasadniczo z zadowoleniem przyjmuje plany Międzynarodowej Organizacji Normalizacyjnej dotyczące stworzenia normy w zakresie odpowiedzialności społecznej i wzywa przedstawicielstwo europejskie do dopilnowania, by rezultaty wspomnianych dyskusji były zgodne z międzynarodowymi standardami i umowami oraz by uwzględniały możliwość zagwarantowania równoległych metod zewnętrznej oceny i certyfikacji;

°

°         °

74. zobowiązuje przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz wszystkim instytucjom i organizacjom w niej wymienionym.

(1)

www.globalreporting.org

(2)

Dz.U. C 104 z 14.4.1999, str. 180.

(3)

Dz.U. L 12 z 16.1.2001, str.1.

(4)

Dz.U. L 114 z 24.4.2001, str.1.

(5)

Dz.U. L 86 z 10.4.2002, str. 3.

(6)

Dz.U. C 187 z 7.8.2003, str. 180.

(7)

Dz.U. C 67 E z 17.3.2004, str. 73.

(8)

Dz.U. L 156 z 13.6.2001, str. 33.

(9)

Dz.U. C 271 E z 12.11.2003, str. 598.

(10)

Dz.U. C 39 z 18.2.2003, str. 3.

(11)

Dz.U. L 178 z 17.7.2003, str. 16.

(12)

Dz.U. L 134 z 30.4.2004, str. 114.

(13)

Dz.U. L 149 z 11.6.2005, str. 22.

(14)

Dz.U. C 157 z 6.7.2006, str. 84.

(15)

Teksty przyjęte, 6.7.2006, P6_TA(2006)0320.

(16)

Dz.U. L 39 z 9.10.1980, str. 40. Dyrektywa zmieniona dyrektywą 2002/73/WE (Dz.U. L 269 z 5.10.2002, str. 15).


UZASADNIENIE

Społeczna odpowiedzialność przedsiębiorstw wiąże się z przejmowaniem przez nie bardziej bezpośredniej odpowiedzialności za zarządzanie wpływem ich działalności na sferę społeczną i środowisko naturalne, zapewniając większe możliwości rozliczania tej działalności nie tylko pracownikom i reprezentującym ich związkom zawodowym, lecz także szerzej pojmowanym „zainteresowanym stronom”, w tym inwestorom, konsumentom, społecznościom lokalnym, organizacjom ekologicznym i innym grupom.

Tendencje w kierunku rozszerzania CSR mogą być postrzegane jako reakcja na skandale ujawnione w ostatnich dwudziestu latach, dotyczące głównie firm amerykańskich, jak również jako bezpośrednia odpowiedź środowisk biznesowych i pozabiznesowych na potrzebę bezpośredniego zaangażowania się w działania służące sprostaniu takim wyzwaniom, jak zmiany klimatyczne, wykluczenie społeczne i ubóstwo na świecie, które stały są przedmiotem rosnącego zaniepokojenia w erze gospodarczej globalizacji.

Niniejszy dokument stanowi trzecie sprawozdanie i rezolucję Parlamentu Europejskiego, jakie przygotowałem na ten temat od roku 1999. Podczas spotkań z licznymi uczestnikami „ruchu” na rzecz CSR uderzyło mnie zaangażowanie i entuzjazm, z jakim podchodzili oni do kwestii sprostania wyzwaniom nowej ery, proponując odmienną wizję roli przedsiębiorstw w społeczeństwie, ich gotowość do podjęcia ryzyka związanego z budowaniem nowych relacji ponad tradycyjnymi podziałami oraz rzeczywiste zaangażowanie na rzecz doprowadzenia do zmian w złożonym i trudnym świecie. Wśród zwolenników i krytyków CSR znajdują się także osoby, które postrzegają CSR zasadniczo jako jeden z instrumentów public relations wykorzystywanych przez przedsiębiorstwa w celu uniknięcia lub ograniczenia odpowiedzialności za problemy społeczne lub ekologiczne. Poza tym wielu przedsiębiorców realizuje zasady CSR nie stosując przy tym żargonu i instrumentów związanych tą dziedziną, która zdołała już przekształcić się w niezależny sektor. Tym niemniej potwierdziło się już, że CSR nie jest jedynie chwilową modą i zarówno przedsiębiorcy, jak i przywódcy polityczni poczuwają się obecnie do odpowiedzialności za postępy w tym zakresie.

Odpowiedź UE na debatę poświęconą CSR znalazła wyraz w wezwaniu Komisji skierowanym do przedsiębiorstw w połowie lat dziewięćdziesiątych ub. wieku do wsparcia w walce z wykluczeniem społecznym, w rezolucji Parlamentu Europejskiego z 1999 r., w której wezwano do przyjęcia wiążącego kodeksu postępowania regulującego kwestie przestrzegania przez unijne przedsiębiorstwa na całym świecie standardów pracy i ochrony środowiska naturalnego oraz praw człowieka, jak również w wezwaniu skierowanym w 2000 r. przez szefów państw UE do przedsiębiorstw do wsparcia CSR jako elementu agendy lizbońskiej.

Na podstawie zielonej i białej księgi Komisji na temat CSR przedstawionych w 2000 r. problematyka CSR została wprowadzona do agendy unijnych instytucji, natomiast ustanowienie wielostronnego forum zainteresowanych stron umożliwiło organizację prawdziwej debaty z ich udziałem, choć na przeszkodzie stały tutaj często tradycyjne założenia i metody pracy partnerów społecznych na szczeblu UE. Dzięki tym procesom zdołano wprawdzie doprowadzić do ożywienia ogólnounijnej debaty na temat CSR, nie doprowadziły one jednak w znacznej większości do ustalenia potencjalnej „wartości dodanej” wynikającej z udziału UE w debacie ani propozycji konkretnych działań na rzecz wspierania odpowiedzialnej działalności gospodarczej.

W dwóch następnych latach doszło do kolejnych opóźnień w publikacji odpowiedzi ze strony Komisji, spowodowanych niechęcią do zajmowania stanowiska w warunkach fundamentalnego konfliktu między przedstawicielami biznesu i innymi zainteresowanymi stronami, z których jedni pragną, by w przypadku CSR obowiązywały wymogi w zakresie przejrzystości ustanowione w ramach zewnętrznej weryfikacji lub na mocy przepisów przy jasno określonym udziale zainteresowanych stron, natomiast inni woleliby, aby proces realizacji zasad CSR został powierzony wyłącznie przedsiębiorcom, a jego ewolucja przebiegała bez udziału instrumentów debaty publicznej, pomijając przemówienia, konferencje prasowe i ceremonie rozdania nagród.

Ostatecznie Komisja zdecydowała się zrezygnować z udziału w debacie, przedstawiając komunikat, w którym zdecydowanie poparła stanowisko przeciwne regulacjom. Komisarze odbyli szereg prywatnych spotkań z wybranymi przedstawicielami przedsiębiorstw w celu negocjacji brzmienia komunikatu, opisując go następnie jako „uzgodniony" z przedsiębiorcami. Natomiast osobiste spotkania z przedstawicielami zainteresowanych organizacji pozarządowych w celu omówienia jego treści nastąpiły już po opublikowaniu komunikatu. Wydaje się, że najważniejszy urzędnik Komisji odpowiedzialny za CSR został oddelegowany na inne stanowisko, co mogło mieć na celu utorowanie drogi do nowego „konsensusu”, o którym mowa. W dokumencie, który „wyciekł” z europejskiej organizacji pracodawców UNICE komunikat został opisany jako „prawdziwy sukces”, ponieważ „ustępstwa na rzecz pozostałych zainteresowanych stron nie będą miały faktycznie żadnego znaczenia". Fakt ten każe wątpić w szczerość intencji Komisji stojących za decyzją ponownego zwołania na ostatnią chwilę wielostronnego forum CSR oraz może wskazywać na to, że Komisja dopuściła do nadmiernego lobbingu ze strony przedsiębiorstw wbrew zasadom przedstawionym we własnej inicjatywie na rzecz przejrzystości z listopada 2005 r.

W związku z tym ustalenie przez Parlament Europejski treści odpowiedzi na komunikat wiąże się z koniecznością dokonania kilku strategicznych wyborów.

Chociaż łatwo byłoby skrytykować cały proces, skutkowałoby to przypuszczalnie całkowitym wycofaniem się UE z debaty na temat CSR. Należy zatem zastanowić się, w jaki sposób zapewnić sprawny przebieg tej debaty.

Po pierwsze, Sojusz na rzecz przedsiębiorstw musi zacząć spełniać minimalne standardy organizacji i przejrzystości, których uczestniczący w nich przedstawiciele przedsiębiorstw oczekiwaliby w przypadku własnej działalności gospodarczej. Należy także uwzględnić trudności proceduralne, jakie wystąpiły podczas prac wielostronnego forum oraz umożliwić badania nad rozwiązaniami regulacyjnymi i ich omawianie, aby debata nie ograniczała się jedynie do konfrontacji stanowisk sprzyjających rozwiązaniom opartym na zasadzie dobrowolności i rozwiązaniom o charakterze obowiązkowym.

Komisja powinna w pełni zaangażować się w obie części debaty, a nowym zasadniczym zadaniem dla wszystkich zainteresowanych podmiotów powinno być przedstawienie zaleceń dotyczących konkretnych działań w ramach unijnych strategii i programów służących realizacji różnych aspektów CSR.

Należy wykorzystać przy tej okazji możliwość propagowania koncepcji wprowadzenia obligatoryjnych wymogów wobec lobbystów reprezentujących przedsiębiorstwa i inne podmioty w unijnym politycznym procesie decyzyjnym, tak aby zademonstrować zaangażowanie Parlamentu na rzecz otwartej, wyważonej i przejrzystej debaty.

Parlament Europejski nie powinien sprzeciwiać się koncentrowaniu się przez Komisję na związkach między CSR i konkurencyjnością, częściowo dlatego, że nie przyczyni się to w żaden sposób do poprawy publicznego wizerunku Parlamentu, a po części dlatego, że Komisja, realizując strategię zakładającą rezygnację z regulacji, zbagatelizowała wręcz koncepcję CSR jako metodę zwiększania wartości przedsiębiorstwa opartą na wykorzystaniu możliwości biznesowych związanych z opracowywaniem przez unijne spółki nowych produktów zawierających innowacyjne rozwiązania pod względem społecznym i ochrony środowiska naturalnego.

Parlament musi jednakże uwzględnić także fakt, że ze względu na problem przedsiębiorstw zmagających się z konkurentami, którzy dążą do przyjęcia mniej rygorystycznych standardów CSR, małych przedsiębiorstw zmuszonych do zaspokajania różnorodnych i sprzecznych wymogów ze strony przedsiębiorstw stanowiących ich odbiorców, jak również inwestorów i konsumentów, którzy próbując dokonywać etycznych wyborów stają wobec niejasnych i niepewnych informacji. Oznacza to, że należy odrzucić koncepcję szeroko posuniętej dowolności w zakresie CSR przyjętą przez Komisję oraz powrócić do propagowanej przez nią uprzednio koncepcji „konwergencji”. Dzięki poparciu strategii opartej zasadniczo na dobrowolności, wyborowi najlepszych inicjatyw dotyczących CSR (ale nie indywidualnych przedsiębiorstw) oraz odrzuceniu koncepcji jednego, uniwersalnego rozwiązania, możliwe jest przyjęcie stanowiska bardziej odpowiadającego kierunkowi obecnej debaty, cieszącego się równocześnie znacznym poparciem samych środowisk biznesowych.

Aby debata nie przebiegała według linii ścisłej dychotomii na strategie obowiązkowe i dobrowolne, Parlament Europejski powinien ograniczyć się do powtórzenia stanowiska przyjętego w latach 2002 i 2003, kiedy to opowiedział się za przyjęciem pojedynczego aktu legislacyjnego w sprawie przedstawiania przez przedsiębiorstwa (przynajmniej te większe) zintegrowanych sprawozdań w kwestiach społecznych, finansowych i związanych z ochroną środowiska naturalnego. Ni mniej ni więcej. Mowa tu o podstawowej „właściwej regulacji” wymagającej po prostu zachowania przejrzystości, która umożliwi potencjalnym pracownikom, inwestorom i konsumentom przedsiębiorstwa podejmowanie dobrowolnych decyzji rynkowych.

Zamiast propagować przyjmowanie dodatkowych przepisów wykraczających poza powyższą regulację, Parlament może przyczynić się do wspierania CSR na szczeblu UE dzięki wykorzystaniu już obowiązujących unijnych przepisów, strategii i programów. Cele te zostały wymienione także w komunikacie, jednak Parlament może zaproponować bardziej konkretne rozwiązania w kwestiach, których rozwijania Komisja zdecydowała się uniknąć.

Przedsiębiorstwa zachęca się do podejmowania kwestii społecznego i ekologicznego oddziaływania prowadzonej działalności w ramach jej przeglądu dokonywanego na podstawie trzech odrębnych unijnych regulacji dotyczących ładu korporacyjnego. Należy wezwać do intensywnych wysiłków na rzecz większego upowszechnienia wiedzy na temat tych przepisów, wspierać ich efektywną transpozycję w całej UE oraz prowadzić konsultacje dotyczące „powagi” zagrożeń, jak również innych metod udoskonalenia tych przepisów w przyszłości. Należy unikać sztucznego podziału na kwestie związane z CSR oraz kwestie ładu i odpowiedzialności korporacyjnej.

Na szczeblu UE realizowane są obecnie istotne i rzeczywiste inicjatywy na rzecz propagowania CSR w pełnej zgodności ze standardami uzgodnionymi na szczeblu międzynarodowym oraz strategią opartą na uwzględnieniu głosów różnych zainteresowanych stron. Zasługują one na poparcie. Zalecany do przyjęcia przez Parlament projekt rezolucji powstał po przeprowadzeniu szczegółowych dyskusji z siecią CSR Europe, Europejskim Forum Inwestycji Społecznych (European Social Investment Forum), Europejską Akademią Biznesu w Społeczeństwie (European Academy of Business in Society)oraz wieloma innymi organizacjami.

Komisję wzywa się do działań na rzecz upowszechniania wiedzy oraz bezpośredniego stosowania obowiązujących strategii w zakresie reklamy wprowadzającej w błąd, bezpośredniej odpowiedzialności zagranicznych przedsiębiorstw dominujących z tytułu szkód wyrządzonych przez przedsiębiorstwa zależne w innych państwach oraz udzielania zamówień publicznych, w tym do ustanowienia laboratorium działającego w ramach sojuszu, jako silnego sygnału na rzecz prowadzenia odpowiedzialnej działalności gospodarczej. Propozycje te są całkowicie zgodne z popieranym przez przedstawicieli przedsiębiorstw zaleceniem nr 7 wielostronnego forum, w którym opowiedziano się za przyjęciem „ram prawnych (…) umożliwiających przedsiębiorstwom, które pragną poczynić dalsze postępy w zakresie CSR, wykorzystanie związanych z tym korzyści rynkowych, zarówno w UE, jak i na arenie globalnej”.

W odniesieniu do rozwiązań instytucjonalnych, proponuje się ustanowienie unijnego rzecznika ds. CSR oraz corocznych sprawozdań w sprawie sytuacji w tym zakresie, równocześnie jednak zaleca się Parlamentowi rezygnację z „szybkiego i łatwego” rozwiązania polegającego na ustanowieniu europejskiego oznaczenia potwierdzającego spełnianie standardów społecznych, który mogłoby okazać się zbyt miało wiarygodne. Zamiast tego proponuje się zacieśnienie współpracy i większą spójność w zakresie już istniejących oznaczeń, co stanowiłoby kolejny przykład konwergencji.

Ponadto sprawozdawca pragnie zaproponować metodę przekształcenia unijnej debaty poświęconej CSR, podczas której zbyt często dochodziło do nieporozumień, opóźnień i podejrzeń, w porywającą dyskusję opartą na zaangażowaniu i entuzjazmie, opisanym na początku.

Parlament Europejski może dążyć do skierowania debaty w szerszym zakresie na tematy związane z globalnymi strategiami na rzecz CSR. Takie podejście znacznie bardziej odpowiadałoby przedsiębiorstwom, ze względu na ich obawy, że działania UE mogą doprowadzić do pogorszenia ich sytuacji w stosunku do międzynarodowych konkurentów. Związki zawodowe w coraz szerszym stopniu angażują się w negocjacje międzynarodowych umów ramowych, uwzględniając fakt, że unijne przedsiębiorstwa działają obecnie na skalę międzynarodową. Działacze stwierdzili, że najbardziej drastyczne naruszenia standardów pracy i ochrony środowiska naturalnego oraz praw człowieka mają miejsce na dalszych ogniwach globalnego łańcucha dostaw spółek „z północy” działających na rynkach „południowych” państw rozwijających się oraz że ostatecznym celem musi być przyjęcie wiążącej konwencji międzynarodowej w sprawie odpowiedzialności korporacyjnej – zgodnie z propozycjami przedstawionymi podczas światowego szczytu w sprawie trwałego rozwoju w Johannesburgu.

Komisja powinna uznać, że taka strategia nie może oznaczać rezygnacji z działań na szczeblu UE, a dodatkowo wiąże się z większym wyzwaniem polegającym na nakłonieniu do przyjęcia przez państwa członkowskie jednej opcji politycznej zakładającej przełomowe działania na szczeblu międzynarodowym. Przedstawiciele niemieckiej, portugalskiej i francuskiej prezydencji UE, które przypadną w dwóch najbliższych latach, z entuzjazmem podchodzą do kwestii podjęcia działań w tej dziedzinie i dlatego Parlament powinien zaproponować, by Europa objęła przewodnictwo w międzynarodowej debacie poprzez zwołanie międzynarodowej konferencji celem dokonania przeglądu i zapewnienia dalszych postępów na drodze do realizacji zobowiązania z Johannesburga dotyczącego „międzynarodowych inicjatyw w dziedzinie odpowiedzialności korporacyjnej”, celem uczczenia piątej rocznicy jego przyjęcia. Sprawozdawca proponuje również organizację dwustronnego dialogu w tej dziedzinie między UE i Japonią.

Podejście to oznacza również konieczność podjęcia zgodnych wysiłków na rzecz włączenia CSR w ramy unijnych strategii rozwojowych i handlowych, włączając pełne wdrożenie wytycznych OECD w sprawie przedsiębiorstw wielonarodowych – zgodnie z niespełnioną obietnicą w tym zakresie.

W momencie, w którym specjalny przedstawiciel ONZ do spraw biznesu i praw człowieka otwarcie rozważa podjęcie inicjatyw regulacyjnych w odpowiedzi na debatę poświęconą CSR, słynna globalna inicjatywa sprawozdawcza przedstawiona w programach ochrony środowiska naturalnego ONZ otwarcie przewiduje dążenie do konwergencji instrumentów CSR i biznesu, kiedy w ramach inicjatywy ONZ Global Compact doszło do wykluczenia 200 przedsiębiorstw, które przestały spełniać wymogi – także sama Komisja dojdzie do wniosku, że koncepcja daleko posuniętej dobrowolności przyjęta w przedstawionym przez nią komunikacie jest nieaktualna i przestarzała.

Jeżeli jednak Parlament Europejski zdoła przedstawić rezolucję, która ułatwi ustanowienie skutecznych i przejrzystych mechanizmów prowadzenia dialogu poświęconego CSR na szczeblu UE, zachęci Komisję do potwierdzenia deklaracji w formie konkretnych działań wyraźnie demonstrujących „wartość dodaną” unijnego podejścia w ramach obowiązujących unijnych strategii i programów, a równocześnie pozwoli zapobiec możliwości wyłączenia się Europy z międzynarodowej debaty poświęconej CSR oraz zdoła chociażby częściowo wprowadzić wizję i ducha globalnego ruchu na rzecz CSR do dyskusji na własnym forum – możliwe będzie przywrócenie europejskiej debaty na temat CSR na właściwe tory.


OPINIA Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii (29.11.2006)

dla Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych

w sprawie odpowiedzialności społecznej przedsiębiorstw (CRS): nowe partnerstwo

(2006/2133(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Gunnar Hökmark

WSKAZÓWKI

Komisja Przemysłu, Badań Naukowych i Energii zwraca się do Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych, właściwej dla tej sprawy, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  Podkreśla rolę odpowiedzialności społecznej przedsiębiorstw (CSR) w przyczynieniu się do osiągnięcia trwałego rozwoju i celów strategii lizbońskiej w odniesieniu do takich kwestii, jak bardziej racjonalne wykorzystanie zasobów naturalnych, lepsze rezultaty wynikające z innowacji, zmniejszenie ubóstwa i większe poszanowanie praw człowieka;

2.  Popiera inicjatywę podjętą przez Komisję w celu utworzenia forum dla dialogu z zainteresowanymi stronami, pomiędzy państwami członkowskimi i wewnątrz nich, co ułatwi wymianę dobrych praktyk i podniesie świadomość w sprawie odpowiedzialności społecznej przedsiębiorstw na poziomie europejskim; podkreśla jednakże, że Komisja nie może podejmować inicjatyw zmierzających do ustanowienia kolejnych zbędnych ram regulacyjnych wprowadzających przepisy nieistniejące w państwach członkowskich;

3.  podkreśla, że zaangażowanie przedsiębiorstw w działania CSR powinno zawsze być dobrowolne oraz powinno uwzględniać aktualny etap rozwoju rynku każdego z państw członkowskich, ich kultury gospodarczej, przestrzegania zasad partnerstwa społecznego oraz aspektów politycznych; podkreśla również, że CSR nie mogą (skreślenie) zastąpić działań sektora publicznego, gdzie takie środki są właściwie uzasadnione i muszą być niezależne od ram regulacyjnych mających zastosowanie do podmiotów sektora publicznego;

4.  podkreśla, że CSR powinna angażować się w nowe obszary, takie jak kształcenie się przez całe życie, organizacja pracy, równość szans, integracja społeczna, trwały rozwój i etyka, a także działać jako dodatkowy instrument na rzecz zarządzania zmianami w przemyśle i restrukturyzacją;

5.  zachęca przedsiębiorstwa do indywidualnego decydowania o kryteriach dla rozwiązań CSR; wyraża przekonanie, że działania CSR nie wynikające z woli przedsiębiorstw, ale narzucone z zewnątrz mogą mieć odwrotny skutek dla gotowości przedsiębiorstw do inwestowania i prowadzenia interesów handlowych z innymi krajami, szczególnie (skreślenie) w państwach rozwijających się oraz tym samym zmniejszyć szanse na rozwój gospodarczy i wysiłki zmierzające do walki z ubóstwem;

6.  podkreśla znaczenie budowania zaufania, porozumienia i wsparcia dla przyjętych w skali międzynarodowej zasad, takich jak wytyczne OECD dla przedsiębiorstw wielonarodowych z myślą o tym, że nie istnieje ogólnie uzgodniony system pomiaru działań CSR;

7.  z zadowoleniem przyjmuje dialog zachęcający przedsiębiorstwa do tworzenia rozsądnej równowagi pomiędzy kwestiami etycznymi, osiąganiem zysków i konkurencyjnością; odrzuca przekonanie, że wysiłki dążące do osiągnięcia większych korzyści są niezgodne z etycznym zachowaniem i uznaje korzyści wynikające z otwartych i konkurencyjnych rynków dla dobrobytu i trwałości; podkreśla, że etyczna i handlowa odpowiedzialność nie może nigdy łamać podstawowych praw człowieka ani wolności, co powinny uwzględniać wszystkie przedsiębiorstwa europejskie działające w krajach trzecich; przypomina także o pozytywnym wpływie, jaki europejskie przedsiębiorstwa mogą mieć na lokalne warunki pracy i środowisko oraz o znaczeniu transferu know-how i technologii, które są następstwem zagranicznych inwestycji i działalności gospodarczej w krajach, w których mają one miejsce; ponadto podkreśla, iż odpowiedzialność przedsiębiorstw jako pracodawców lub zainteresowanych stron w krajach trzecich polega na tym, że nie mogą one czerpać korzyści z istniejącego ucisku obywateli; podziela stanowisko w sprawie roli, jaką odgrywają konsumenci w gospodarce;

8.  uważa, że międzynarodowy wymiar CSR powinien dostarczyć bodźca do sporządzenia wytycznych wspierających na całym świecie rozwój tego rodzaju polityk.

PROCEDURA

Tytuł

Odpowiedzialność społeczna przedsiębiorstw (CRS): nowe partnerstwo

Numer procedury

2006/2133(INI)

Komisja przedmiotowo właściwa

EMPL

Komisja wyznaczona do wydania opinii
  Data ogłoszenia na posiedzeniu

ITRE
15.6.2006

Ściślejsza współpraca

 

Sprawozdawca komisji opiniodawczej
  Data powołania

Gunnar Hökmark
20.6.2006

Rozpatrzenie w komisji

10.10.2006

28.11.2006

 

 

 

Data zatwierdzenia wskazówek

28.11.2006

Wynik głosowania końcowego

za:

przeciw:

wstrzymujących się:

27

1

0

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Jan Březina, Jerzy Buzek, Pilar del Castillo Vera, Giles Chichester, Den Dover, Adam Gierek, Norbert Glante, Umberto Guidoni, Fiona Hall, Rebecca Harms, Erna Hennicot-Schoepges, Romana Jordan Cizelj, Werner Langen, Eugenijus Maldeikis, Reino Paasilinna, Miloslav Ransdorf, Vladimír Remek, Teresa Riera Madurell, Mechtild Rothe, Paul Rübig, Andres Tarand, Catherine Trautmann, Nikolaos Vakalis, Alejo Vidal-Quadras, Dominique Vlasto

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Pilar Ayuso, Gunnar Hökmark, Lambert van Nistelrooij

Zastępcy (art. 178 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

 

Uwagi (dane dostępne tylko w jednym języku)

 


OPINIA Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia (27.11.2006)

dla Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych

w sprawie odpowiedzialności społecznej przedsiębiorstw: nowe partnerstwo

(2006/2133(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Marie Panayotopoulos-Cassiotou

WSKAZÓWKI

Komisja Praw Kobiet i Równouprawnienia zwraca się do Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych, właściwej dla tej sprawy, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.   zwraca się do państw członkowskich i Komisji o wspieranie i promowanie przestrzegania podstawowych standardów Międzynarodowej Organizacji Pracy (MOP), stanowiącego element społecznej odpowiedzialności przedsiębiorstw (CSR), wszędzie tam, gdzie prowadzą one działalność;

2.   przypomina o potrzebie promowania przedsiębiorczości odpowiedzialnej społecznie i ekologicznie w celu realizacji milenijnych celów rozwoju; zachęca Komisję i państwa członkowskie do promowania i pełnego wykorzystywania potencjału kobiet w tej dziedzinie, aczkolwiek uważa, że przedsiębiorstwo jest społecznie odpowiedzialne tylko wtedy, gdy przestrzega wszystkich praw swoich pracowników;

3.   przypomina o zasadniczym znaczeniu przedsiębiorstw w przestrzeganiu wartości Unii; zachęca przedsiębiorstwa do stosowania odpowiednich i niedyskryminacyjnych praktyk w zakresie rekrutacji dla promowania – zgodnie z prawem krajowym i europejskim – zatrudnienia kobiet (zwiększając poziom zatrudnienia kobiet przynajmniej do 60% zgodnie z celami lizbońskimi) i osób w niekorzystnej sytuacji, w tym osób niepełnosprawnych; wzywa państwa członkowskie i Komisję do wyróżniania sprawdzonych praktyk przedsiębiorstw w tej dziedzinie, w szczególności poprzez przyznawanie nagród lub innych odznaczeń;

4.   domaga się odpowiedzialnej polityki zatrudnienia w odniesieniu do grup dyskryminowanych lub w niekorzystnej sytuacji oraz do osób niepełnosprawnych z ograniczoną zdolnością do pracy;

5.   zwraca się do państw członkowskich i Komisji o zaangażowanie się w promocję CSR we wszystkich przedsiębiorstwach europejskich prowadzących działalność na terenie Unii Europejskiej i poza nią; wzywa Komisję, aby w ramach działań sojuszu wzięła pod uwagę stworzenie karty postępowania, którą mogłyby podpisywać przedsiębiorstwa europejskie;

6.   podkreśla, że wykazując społeczną odpowiedzialność przedsiębiorstwa wnoszą istotny wkład w eliminację nierówności dotykających w szczególności kobiety i osoby w niekorzystnej sytuacji, w tym osoby niepełnosprawne, na rynku pracy, zwłaszcza pod względem dostępu do zatrudnienia, świadczeń socjalnych, szkoleń, awansu zawodowego i sprawiedliwej polityki wynagrodzeń; podkreśla, że przedsiębiorstwa powinny prowadzić swoją politykę zatrudnienia w oparciu o postanowienia dyrektywy Rady 76/207/EWG z dnia 9 lutego 1976 r. w sprawie wprowadzenia w życie zasady równego traktowania kobiet i mężczyzn w zakresie dostępu do zatrudnienia, kształcenia i awansu zawodowego oraz warunków pracy(1);

7.   wskazuje, że postawa odpowiedzialności społecznej obejmuje poszanowanie krajowych i wspólnotowych przepisów dotyczących równości i niedyskryminowania we wszystkich czynnościach przedsiębiorstwa, w tym przy przenoszeniu przedsiębiorstw;

8.   podkreśla znaczenie roli partnerów społecznych w promowaniu zatrudnienia kobiet i walce z dyskryminacją; zachęca ich do podejmowania w ramach CSR inicjatyw na rzecz większego udziału kobiet w zarządach firm, radach zakładowych i organach dialogu społecznego;

9.   podkreśla, że konsekwencją CSR winno być przyjęcie środków zmierzających do promowania wysokiej jakości środowiska pracy, zgodnie z prawem krajowym i europejskim, oraz umożliwienia lepszego godzenia życia zawodowego i rodzinnego;

10. jest zdania, że przedsiębiorstwa mogłyby w ramach CSR obejmować patronat nad działaniami kulturalnymi i oświatowymi, które przysparzałyby wartości dodanej europejskiej polityce w zakresie kultury i uczenia się przez całe życie;

11. zwraca się do Komisji o zachęcanie – w ramach kontroli postępów CSR – do większego uczestnictwa kobiet w forum wielostronnym oraz do wymiany informacji i dobrych praktyk w dziedzinie równouprawnienia;

12. domaga się pełnego zrozumienia dla CSR, ponieważ społeczna odpowiedzialność przedsiębiorstwa nie ogranicza się do bezpośredniego stosunku pracy, lecz obejmuje również inne obszary życia.

PROCEDURA

Tytuł

Odpowiedzialność społeczna przedsiębiorstw: nowe partnerstwo

Numer procedury

2006/2133(INI)

Komisja przedmiotowo właściwa

EMPL

Komisja wyznaczona do wydania opinii
  Data ogłoszenia na posiedzeniu

FEMM
15.6.2006

Ściślejsza współpraca - data ogłoszenia na posiedzeniu

 

Sprawozdawca komisji opiniodawczej
  Data powołania

Marie Panayotopoulos-Cassiotou
11.7.2006

Poprzedni sprawozdawca

 

Rozpatrzenie w komisji

5.10.2006

23.11.2006

 

 

 

Data zatwierdzenia wskazówek

23.11.2006

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

15

0

0

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Edit Bauer, Hiltrud Breyer, Ilda Figueiredo, Věra Flasarová, Zita Gurmai, Esther Herranz García, Lívia Járóka, Pia Elda Locatelli, Marie Panayotopoulos-Cassiotou, Christa Prets, Eva-Britt Svensson, Britta Thomsen

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Anna Hedh, Sophia in 't Veld, Heide Rühle

Zastępcy (art. 178 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

 

Uwagi (dane dostępne tylko w jednym języku)

...

(1)

Dz.U. L 39 z 9.10.1980, str. 40. Dyrektywa zmieniona dyrektywą 2002/73/WE (Dz.U. L 269 z 5.10.2002, str. 15).


PROCEDURA

Tytuł

Społeczna odpowiedzialność przedsiębiorstw: nowe partnerstwo

Numer procedury

2006/2133(INI)

Komisja przedmiotowo właściwa
  Data ogłoszenia wydania zgody na posiedzeniu

EMPL
15.6.2006

Komisja(e) wyznaczona(e) do wydania opinii
  Data ogłoszenia na posiedzeniu

DEVE
15.6.2006

ECON
15.6.2006

ITRE
15.6.2006

IMCO
15.6.2006

JURI
15.6.2006

 

FEMM
15.6.2006

 

 

 

 

Opinia niewydana
  Data wydania decyzji

DEVE
11.7.2006

ECON
5.9.2006

IMCO
4.9.2006

JURI
11.9.2006

 

Ściślejsza współpraca
  Data ogłoszenia na posiedzeniu

 

 

 

 

 

Sprawozdawca(y)
  Data powołania

Richard Howitt
19.4.2006

 

Poprzedni sprawozdawca(y)

 

 

Rozpatrzenie w komisji

13.9.2006

4.10.2006

22.11.2006

18.12.2006

 

Data przyjęcia

19.12.2006

Wynik głosowania końcowego

+

-

0

25

15

0

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Jan Andersson, Roselyne Bachelot-Narquin, Emine Bozkurt, Philip Bushill-Matthews, Alejandro Cercas, Ole Christensen, Derek Roland Clark, Luigi Cocilovo, Proinsias De Rossa, Harald Ettl, Carlo Fatuzzo, Ilda Figueiredo, Joel Hasse Ferreira, Roger Helmer, Stephen Hughes, Karin Jöns, Ona Juknevičienė, Sepp Kusstatscher, Jean Lambert, Raymond Langendries, Thomas Mann, Mario Mantovani, Csaba Őry, Siiri Oviir, Marie Panayotopoulos-Cassiotou, Jacek Protasiewicz, José Albino Silva Peneda, Kathy Sinnott, Jean Spautz, Struan Stevenson, Anne Van Lancker, Gabriele Zimmer

Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Udo Bullmann, Françoise Castex, Richard Howitt, Jamila Madeira, Claude Moraes, Roberto Musacchio, Elisabeth Schroedter, Patrizia Toia

Zastępca(y) (art. 178 ust. 2) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Jean-Pierre Audy

Data złożenia

20.12.2006

Uwagi (dane dostępne tylko w jednym języku)

 

Ostatnia aktualizacja: 8 styczeń 2007Informacja prawna