Procedura : 2005/0127(COD)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A6-0073/2007

Teksty złożone :

A6-0073/2007

Debaty :

PV 23/04/2007 - 18
CRE 23/04/2007 - 18

Głosowanie :

PV 25/04/2007 - 11.2
CRE 25/04/2007 - 11.2
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P6_TA(2007)0145

SPRAWOZDANIE     ***I
PDF 376kWORD 374k
23 marca 2007
PE 378.855v02-00 A6-0073/2007

w sprawie zmienionego wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie środków prawa karnego mających na celu zapewnienie egzekwowania praw własności intelektualnej

(COM(2006)0168 – C6-0233/2005 – 2005/0127(COD))

Komisja Prawna

Sprawozdawca: Nicola Zingaretti

PROJEKT REZOLUCJI LEGISLACYJNEJ PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
 UZASADNIENIE
 OPINIA Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii
 OPINIA Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych
 PROCEDURA

PROJEKT REZOLUCJI LEGISLACYJNEJ PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie środków prawa karnego mających na celu zapewnienie egzekwowania praw własności intelektualnej

(COM(2006)0168 – C6-0233/2005 – 2005/0127(COD))

(Procedura współdecyzji: pierwsze czytanie)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek Komisji przedstawiony Parlamentowi Europejskiemu i Radzie (COM(2006)0168)(1),

–   uwzględniając art. 251 ust. 2 oraz art. 95 traktatu WE, zgodnie z którymi wniosek został przedstawiony Parlamentowi przez Komisję (C6-0233/2005),

–   uwzględniając art. 51 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Prawnej oraz opinie Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii oraz Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (A6-0073/2007),

1.  zatwierdza wniosek Komisji po poprawkach;

2.  zwraca się do Komisji o ponowne przekazanie mu sprawy, jeśli uzna ona za stosowne wprowadzenie znaczących zmian do swojego wniosku lub zastąpienie go innym tekstem;

3.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

Tekst proponowany przez Komisję  Poprawki Parlamentu

Poprawka 1

Punkt 5 preambuły

(5) Dyrektywa 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej przewiduje środki cywilne i administracyjne, procedury oraz środki naprawcze. Istnieje więc konieczność uzupełnienia wyżej wymienionej dyrektywy o przepisy karne o charakterze wystarczająco odstraszającym, mające zastosowanie na całym terytorium Wspólnoty. Zbliżenie niektórych przepisów prawa karnego jest konieczne, aby móc prowadzić skuteczną walkę przeciw podrabianiu i piractwu w obrębie rynku wewnętrznego. Prawodawca wspólnotowy jest uprawniony do przyjęcia środków karnych niezbędnych do zagwarantowania pełnej skuteczności norm, które ustanawia w zakresie ochrony własności intelektualnej.

(5) Dyrektywa 2004/48/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 29 kwietnia 2004 r. w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej przewiduje środki cywilne i administracyjne, procedury oraz środki naprawcze. Istnieje więc konieczność uzupełnienia wyżej wymienionej dyrektywy o przepisy karne o charakterze wystarczająco odstraszającym, mające zastosowanie na całym terytorium Wspólnoty. Zbliżenie niektórych przepisów prawa karnego jest konieczne, aby móc prowadzić skuteczną walkę przeciw podrabianiu i piractwu w obrębie rynku wewnętrznego. Prawodawca wspólnotowy jest uprawniony do przyjęcia środków karnych niezbędnych do zagwarantowania pełnej skuteczności norm, które ustanawia w zakresie ochrony własności intelektualnej w rozumieniu niniejszej dyrektywy, innej niż patenty.

Uzasadnienie

Niniejsza poprawka jest niezbędna w celu zapewnienia zgodności z kolejnymi poprawkami oraz wyznaczenia od początku zakresu dyrektywy.

Poprawka 2

Punkt 6 a preambuły (nowy)

(6a) W rezolucji z dnia 7 września 2006 r. w sprawie podrabiania produktów medycznych Parlament Europejski zajął stanowisko, zgodnie z którym Unia Europejska powinna pilnie wypracować środki skutecznej walki z nielegalnymi praktykami w dziedzinie piractwa i podrabiania leków.

Uzasadnienie

Ze statystyk celnych dotyczących ilości podrabianych towarów przechwyconych na granicach Unii Europejskiej w 2005 r. wynika, że ilość przechwyconych podrabianych leków wzrosła w 2005 r. o 100% w stosunku do 2004 r.

Poprawka 3

Punkt 8 preambuły

(8) Celem usprawnienia dochodzeń karnych należy przewidzieć odpowiednie przepisy. Państwa członkowskie muszą ustalić, że osoby uprawnione w zakresie własności intelektualnej, których to dotyczy, lub ich pełnomocnicy, jak również eksperci, będą mogli aktywnie uczestniczyć w dochodzeniach prowadzonych przez wspólne zespoły dochodzeniowo-śledcze.

(8) Celem usprawnienia dochodzeń karnych należy przewidzieć odpowiednie przepisy. Państwa członkowskie muszą ustalić, że osoby uprawnione w zakresie własności intelektualnej, których to dotyczy, lub ich pełnomocnicy, jak również eksperci, będą mogli aktywnie uczestniczyć w dochodzeniach prowadzonych przez wspólne zespoły dochodzeniowo-śledcze. Udział osób uprawnionych w zakresie własności intelektualnej powinien odgrywać pomocniczą rolę i nie powinien naruszać bezstronności dochodzeń prowadzonych przez organy krajowe.

Uzasadnienie

Należy wyraźnie stwierdzić, że udział osób poszkodowanych w czynnościach dochodzeniowych prowadzonych przez policję lub prokuraturę nie powinien zagrażać bezstronności krajowych organów dochodzeniowych. Zachowanie obiektywizmu i bezstronności stanowi nieodłączny element rządów prawa.

Poprawka 4

Punkt 9 a preambuły (nowy)

 

(9a) Prawa ustanowione w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej powinny być w pełni przestrzegane przy definiowaniu czynów przestępczych i kar, w trakcie dochodzeń i podczas postępowań sądowych.

Poprawka 5

Punkt 10 preambuły

(10) Celem niniejszej dyrektywy nie jest zakwestionowanie systemów odpowiedzialności obowiązujących usługodawców świadczących usługi w zakresie Internetu, przewidzianych w art. 12-15 dyrektywy 2000/31/WE w sprawie handlu elektronicznego(2).

(10) Celem niniejszej dyrektywy nie jest zakwestionowanie systemów odpowiedzialności obowiązujących usługodawców świadczących usługi w zakresie Internetu, przewidzianych w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2000/31/WE z dnia 8 czerwca 2000 r., w sprawie niektórych aspektów prawnych w zakresie usług społeczeństwa informacyjnego, w szczególności handlu elektronicznego na rynku wewnętrznym.

____________________________

Dz.U. L 178 z 17.7.2000, str.1

Poprawka 6

Punkt 10 a preambuły (nowy)

10a) Celem niniejszej dyrektywy nie jest zakwestionowanie systemów przewidzianych w dyrektywie Parlamentu Europejskiego i Rady 2001/29/WE z dnia 22 maja 2001 r., w sprawie harmonizacji niektórych aspektów prawa autorskiego i praw pokrewnych w społeczeństwie informacyjnym1.

_____________________________

Dz.U. L 167 z 22.06.01, str.10

Poprawka 7

Punkt 12 a preambuły (nowy)

 

(12a) Niezbędne jest zapewnienie odpowiedniej ochrony praw własności intelektualnej w sektorze audiowizualnym, jak zaznaczono w dyrektywie 98/84/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 listopada 1998 r. w sprawie prawnej ochrony usług opartych lub polegających na warunkowym dostępie1.

 

_________________________

1Dz.U. L 320 z 28.11.1998, str. 54.

Uzasadnienie

Dyrektywa 98/84/WE stanowi obecnie jedyny instrument na szczeblu UE chroniący prawa do utworów audiowizualnych przed narastającym zagrożeniem związanym z piractwem i podrabianiem. Ochrona ta polega głównie na uwarunkowaniu dostępu, innymi słowy na zastosowaniu środków technicznych w celu kontrolowania wykorzystania treści audiowizualnych przesyłanych w zakodowanej formie. Objęcie zakresem niniejszej dyrektywy przypadków naruszeń zasad warunkowego dostępu poprzez wprowadzenie odniesienia do dyrektywy 98/94/WE przyczyniłoby się znacząco do zniechęcenia organizacji przestępczych, które obecnie wykorzystują rozbieżności w przepisach stosowanych w poszczególnych państwach członkowskich umożliwiające im bezkarne naruszanie praw do utworów audiowizualnych.

Poprawka 8

Artykuł 1 akapit pierwszy

Niniejsza dyrektywa ustanawia środki prawa karnego niezbędne do zapewnienia egzekwowania praw własności intelektualnej.

Niniejsza dyrektywa ustanawia środki prawa karnego niezbędne do zapewnienia egzekwowania praw własności intelektualnej określonych poniżej w kontekście podrabiania i piractwa.

Uzasadnienie

Cele, którym omawiany wniosek ma służyć, zostaną zrealizowane, jeżeli dyrektywa będzie wyraźnie skoncentrowana na podrabianiu i piractwu. W obecnym brzmieniu przepisy dyrektywy włączają w zakres prawa karnego spory dotyczące praw własności intelektualnej, które w istocie mają charakter właściwy dla prawa cywilnego i toczą się pomiędzy pełnoprawnymi przedsiębiorstwami. Powyższa poprawka zmierza do bardziej precyzyjnego wyznaczenia zakresu dyrektywy poprzez odwołanie do definicji zawartych w jednej z kolejnych poprawek.

Poprawka 9

Artykuł 1 akapit drugi

Środki te mają zastosowanie do praw własności intelektualnej określonych przez prawodawstwo wspólnotowe lub prawo krajowe państw członkowskich.

Środki te mają zastosowanie do praw własności intelektualnej określonych przez prawodawstwo wspólnotowe, z wyłączeniem patentów.

Uzasadnienie

Niniejsza poprawka została złożona w celu określenia zakresu dyrektywy już w pierwszych zdaniach.

Poprawka 10

Artykuł 1 akapit drugi a (nowy)

 

Prawa handlowe z patentu są wyłączone z zakresu obowiązywania przepisów niniejszej dyrektywy.

Uzasadnienie

Konieczne jest dokładniejsze określenie merytorycznego zakresu stosowania niniejszej dyrektywy dla osiągnięcia celu, jakim jest lepsze, bardziej przejrzyste i bardziej zrozumiałe stanowienie prawa.

Biorąc pod uwagę, że projekty badawcze są w większości przypadków niezwykle złożone, wynalazcy są w swojej pracy stale narażeni na ryzyko naruszenia praw z patentu. Uznawanie naruszenia praw patentowych za przestępstwo mogłoby zniechęcić wynalazców i pracowników naukowych do pracy nad wynalazkami.

Poprawka 11

Artykuł 1 akapit 2 b (nowy)

 

Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania w szczególności do naruszeń prawa własności intelektualnej w odniesieniu do:

 

- patentów, wzorów użytkowych i dodatkowych certyfikatów ochrony;

 

- równoczesnego przywozu oryginalnych towarów, które zostały wprowadzone na rynek za zgodą posiadacza prawa w kraju trzecim.

Uzasadnienie

Zakres niniejszej dyrektywy powinien być ograniczony.

Poprawka 12

Artykuł 2, tytuł

Definicja

Definicje

Uzasadnienie

Pożądane jest zdefiniowanie pojęcia podrabiania, mającego centralne znaczenie dla stosowania wniosku w sprawie dyrektywy. Zastosowanie sankcji jest możliwe tylko wtedy, gdy istnieje jasna definicja pojęcia podrabiania, która powinna obejmować wszelkie formy naruszania praw własności intelektualnej, w tym również posiadanie podrobionych towarów.

Poprawka 13

Artykuł 2

Do celów niniejszej dyrektywy „osoba prawna” oznacza każdą jednostkę prawną posiadającą taki status na podstawie właściwego prawa krajowego, z wyjątkiem państw i wszelkich innych podmiotów publicznych działających w ramach wykonywania obowiązków władzy publicznej oraz publicznych organizacji międzynarodowych.

Do celów niniejszej dyrektywy:

 

a) „prawa własności intelektualnej” oznaczają przynajmniej jedno z następujących praw:

 

- prawa autorskie
,

 

- prawa pokrewne w stosunku do praw autorskich,

 

- prawa sui generis twórców baz danych,

 

- prawa twórcy topografii produktów półprzewodnikowych,

 

- prawa do znaków towarowych, w jakim objęcie ich ochroną w ramach prawa karnego nie ogranicza zasad wolnego rynku ani działalności badawczej,

 

- prawa do wzorów,

 

- oznaczenia geograficzne,

 

- nazwy handlowe w zakresie, w jakim podlegają ochronie jako wyłączne prawa własności w danym prawie krajowym,

 

- oraz w każdym przypadku prawa dotyczące towarów w rozumieniu art. 2 ust. 1 lit. a) i b) rozporządzenia Rady (WE) nr 1383/2003 z dnia 22 lipca 2003 r. dotyczącego działań organów celnych skierowanych przeciwko towarom podejrzanym o naruszenie niektórych praw własności intelektualnej oraz środków podejmowanych w odniesieniu do towarów, co do których stwierdzono, że naruszyły takie prawa1w każdym przypadku z wyłączeniem patentów;

 

b) „naruszenia na skalę handlową” oznaczają wszelkie naruszenia praw własności intelektualnej popełnione w celu uzyskania bezpośrednich lub pośrednich korzyści gospodarczych lub handlowych; termin ten nie obejmuje zasadniczo czynów popełnionych przez prywatnych użytkowników dla niehandlowych celów osobistych;

 

c) „zamierzone naruszenia praw własności intelektualnej” oznaczają celowe i świadome naruszenia przedmiotowych praw w celu uzyskania korzyści gospodarczych na skalę handlową;

 

d) „osoba prawna” oznacza każdą jednostkę prawną posiadającą taki status na podstawie właściwego prawa krajowego, z wyjątkiem państw i wszelkich innych podmiotów publicznych działających w ramach wykonywania obowiązków władzy publicznej oraz publicznych organizacji międzynarodowych.

________________________________

1 Dz.U. L 196 z 2.8.2003, str. 7.

Poprawka 14

Artykuł 3

Państwa członkowskie zapewniają zakwalifikowanie jako czynu zabronionego pod groźbą kary wszelkich zamierzonych naruszeń praw własności intelektualnej popełnianych na skalę handlową, jak również usiłowania naruszenia, współsprawstwa i nakłaniania do naruszenia.

Państwa członkowskie zapewniają zakwalifikowanie jako czynu zabronionego pod groźbą kary wszelkich zamierzonych naruszeń praw własności intelektualnej popełnianych na skalę handlową, jak również usiłowania naruszenia, współsprawstwa i nakłaniania do rzeczywistego naruszenia.

Poprawka 15

Artykuł 3 akapit pierwszy a (nowy)

Sankcje karne nie są stosowane w przypadkach równoczesnego przywozu towarów, które zostały wprowadzone na rynek za zgodą posiadacza prawa w kraju spoza Unii Europejskiej.

Uzasadnienie

Równoległy przywóz towarów oryginalnych, które zostały wprowadzone do obrotu za zgodą posiadacza prawa w kraju spoza UE nie nosi znamion piractwa.

Poprawka 16

Artykuł 3 akapit pierwszy b (nowy)

Państwa członkowskie zapewniają niekwalifikowanie jako czynu zabronionego pod groźbą kary uczciwego wykorzystywania dzieł objętych ochroną, w tym poprzez kopiowanie lub odtwarzanie lub innymi sposobami dla takich celów jak krytyka, komentarz, relacje z wydarzeń bieżących, nauczanie (w tym powielanie w wielu egzemplarzach dla potrzeb pracy w klasie) oraz dla celów naukowych lub badawczych.

Uzasadnienie

Wolność prasy powinna być chroniona przed środkami karnymi. Przedstawiciele takich zawodów jak dziennikarze, pracownicy naukowi i nauczyciele nie są kryminalistami. Czasopisma, instytuty badawcze i szkoły to nie organizacje przestępcze. Ograniczenie to nie pozbawia jednak praw wszelkiej ochrony: możliwe są wciąż roszczenia w postępowaniu cywilnym.

Poprawka 17

Artykuł 4 ustęp 2 litera a)

a) zniszczenie mienia stanowiącego naruszenie prawa własności intelektualnej;

a) zniszczenie mienia stanowiącego naruszenie prawa własności intelektualnej, w tym wykorzystanych do celów naruszenia materiałów i narzędzi;

Uzasadnienie

Poprawka została wprowadzona dla zapewnienia zgodności art. 4 ust. 2 lit. a) wniosku dotyczącego dyrektywy z art. 10 dyrektywy w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej.

Poprawka 18

Artykuł 4 ustęp 2 litera b)

b) stałe lub czasowe zamknięcie części lub całości zakładu lub sklepu, który służył głównie do popełnienia przedmiotowego naruszenia;

b) stałe lub czasowe zamknięcie części lub całości zakładu lub sklepu, który służył do popełnienia przedmiotowego naruszenia;

Uzasadnienie

Wszelkie zakłady lub sklepy wykorzystane do popełnienia przedmiotowego naruszenia powinny zostać poddane sankcjom w jednakowym wymiarze.

Poprawka 19

Artykuł 4 ustęp 2 litera g a) (nowa)

 

ga) nakaz pokrycia przez naruszającego kosztów przechowywania zajętego mienia.

Uzasadnienie

Tytułem sankcji uzupełniającej powinna istnieć możliwość skazania podrabiającego na uiszczenie kosztów ochrony mienia zatrzymanego do celów dochodzenia, zwłaszcza że koszty te mogą być wysokie, jeżeli zachowane produkty, nawet w niewielkiej ilości, są dużych rozmiarów, a dochodzenie się przeciąga.

Poprawka 20

Artykuł 5 ustęp 1

1. Państwa członkowskie podejmują wszelkie środki niezbędne do zapewnienia tego, by w przypadku osób fizycznych odpowiedzialnych za czyny zabronione pod groźbą kary określone w art. 3 można było stosować najwyższą karę co najmniej 4 lat pozbawienia wolności, gdy czyny te zostały popełnione w ramach organizacji przestępczej w rozumieniu decyzji ramowej … w sprawie walki z przestępczością zorganizowaną, jak również gdy czyny te pociągają za sobą zagrożenie dla ludzkiego zdrowia lub bezpieczeństwa.

1. Państwa członkowskie podejmują wszelkie środki niezbędne do zapewnienia tego, by w przypadku osób fizycznych odpowiedzialnych za czyny zabronione pod groźbą kary określone w art. 3 można było stosować najwyższą karę co najmniej 4 lat pozbawienia wolności, w przypadku poważnych przestępstw w rozumieniu art. 3 ust. 5 dyrektywy 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu1 lub w przypadku zostały popełnione w ramach organizacji przestępczej w rozumieniu decyzji ramowej … w sprawie walki z przestępczością zorganizowaną, jak również gdy czyny te pociągają za sobą zagrożenie dla ludzkiego zdrowia lub bezpieczeństwa.


________________

1 Dz.U. L 309 z 25.11.2005, str. 15.

Uzasadnienie

Zasadność niniejszej poprawki wynika z faktu, że w wielu krajowych systemach prawnych przyjęto niezwykle rygorystyczne środki służące ochronie praw własności intelektualnej niezależnie od tego, czy przedmiotowe czyny zabronione pod groźbą kary zostały popełnione w ramach organizacji przestępczej. Uzależnienie nałożenia sankcji w wyższym wymiarze od udziału organizacji przestępczej mogłoby uniemożliwić właściwe egzekwowanie krajowych środków ochronnych.

Poprawka 21

Artykuł 5 ustęp 2 litera a)

a) o wysokości maksymalnej wynoszącej co najmniej 100 000 EUR w przypadkach, które nie należą do najpoważniejszych;

a) o wysokości maksymalnej wynoszącej co najmniej 100 000 EUR w przypadkach niewymienionych w ust. 1;

Uzasadnienie

Poprawka służy wyjaśnieniu tekstu bez zmiany jego pierwotnego znaczenia.

Poprawka 22

Artykuł 5 ustęp 2 a (nowy)

2a. Określając wymiar kary zgodnie z ust. 1 i 2 niniejszego artykułu, państwa członkowskie podejmują odpowiednie środki zapewniające uwzględnienie wielokrotnych czynów zabronionych pod groźbą kary w rozumieniu art. 3 popełnionych przez osobę fizyczną lub prawną w państwie członkowskim innym niż jej państwo pochodzenia lub zamieszkania.

Uzasadnienie

Dla zapewnienia skuteczności i odstraszającego charakteru kar, przy określaniu ich wymiaru sądy krajowe powinny brać pod uwagę czyny zabronione pod groźbą kary w odniesieniu do praw własności intelektualnej popełnione w państwach członkowskich innych niż państwo pochodzenia osoby uznanej za winną naruszenia.

Poprawka 23

Artykuł 6

Państwa członkowskie podejmują wszelkie środki niezbędne do tego, aby umożliwić konfiskatę całości lub części mienia należącego do osoby fizycznej lub prawnej skazanej zgodnie z przepisami określonymi w art. 3 decyzji ramowej 2005/212/WSiSW z dnia 24 lutego 2005 r. w sprawie konfiskaty korzyści, narzędzi i mienia pochodzących z przestępstwa, przynajmniej wtedy gdy czyny zabronione pod groźbą kary zostały popełnione w ramach organizacji przestępczej w rozumieniu decyzji ramowej … w sprawie walki z przestępczością zorganizowaną, jak również gdy czyny te pociągają za sobą zagrożenie dla zdrowia lub bezpieczeństwa ludzkiego.

Państwa członkowskie podejmują wszelkie środki niezbędne do tego, aby umożliwić konfiskatę całości lub części mienia należącego do osoby fizycznej lub prawnej skazanej zgodnie z przepisami określonymi w art. 3 decyzji ramowej 2005/212/WSiSW z dnia 24 lutego 2005 r. w sprawie konfiskaty korzyści, narzędzi i mienia pochodzących z przestępstwa, wtedy gdy są to poważne przestępstwa w rozumieniu art. 3 ust. 5 dyrektywy 2005/60/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 października 2005 r. w sprawie przeciwdziałania korzystaniu z systemu finansowego w celu prania pieniędzy oraz finansowania terroryzmu1 lub gdy czyny zabronione pod groźbą kary zostały popełnione w ramach organizacji przestępczej w rozumieniu decyzji ramowej … w sprawie walki z przestępczością zorganizowaną, jak również gdy czyny te pociągają za sobą zagrożenie dla zdrowia lub bezpieczeństwa ludzkiego

1 Dz.U. L 309 z 25.11.2005, str. 15.

Uzasadnienie

Zasadność niniejszej poprawki wynika z faktu, że w wielu krajowych systemach prawnych przyjęto niezwykle rygorystyczne środki służące ochronie praw własności intelektualnej bez względu na to, czy przedmiotowe czyny zabronione pod groźbą kary zostały popełnione w ramach organizacji przestępczej. Uzależnienie nałożenia sankcji w wyższym wymiarze od udziału organizacji przestępczej mogłoby uniemożliwić właściwe egzekwowanie krajowych środków ochronnych.

Poprawka 24

Artykuł 6 a (nowy)

Artykuł 6a

 

Państwa członkowskie zapewniają możliwość zakazu i karania nadużywania gróźb zastosowania sankcji karnych, za pomocą środków karnych, cywilnych i proceduralnych.

 

Państwa członkowskie zakazują nadużyć proceduralnych, zwłaszcza przy stosowaniu sankcji karnych dla wyegzekwowania wymogów prawa cywilnego.

Uzasadnienie

Możliwości odstraszenia potencjalnych sprawców naruszenia (tzn. konkurentów) przez osobę uprawnioną znacznie wzrastają, jeżeli może ona zagrozić sankcjami karnymi. Wymóg zapobiegania nadużyciom praw własności intelektualnej jest zapisany zarówno w prawie międzynarodowym, jak i europejskim. Nadużycia naruszają swobodę konkurencji, co stoi w sprzeczności z art. 28 i nast. oraz art. 81 i nast. TWE.

Poprawka 25

Artykuł 6 b (nowy)

Artykuł 6b

 

Państwa członkowskie zapewniają należytą ochronę i przestrzeganie praw oskarżonych.

Poprawka 26

Artykuł 7

Wspólne zespoły dochodzeniowo-śledcze

Współpraca ze wspólnymi zespołami dochodzeniowo-śledczymi

Państwa członkowskie zapewniają posiadaczom praw własności intelektualnej, których to dotyczy, lub ich pełnomocnikom, jak również ekspertom, możliwość aktywnego uczestnictwa w dochodzeniach prowadzonych przez wspólne zespoły dochodzeniowo-śledcze w sprawie czynów zabronionych pod groźbą kary określonych w art. 3.

Państwa członkowskie muszą zapewnić współpracę posiadaczy praw własności intelektualnej ze wspólnymi zespołami dochodzeniowo-śledczymi zgodnie z porozumieniami określonymi w decyzji ramowej Rady nr 2002/465/WSiSW z dnia 13 czerwca 2002 r. w sprawie wspólnych zespołów dochodzeniowych.1.

________________________________

Dz.U. L 162 z 20.06.02, str.1

Poprawka 27

Artykuł 7 akapit pierwszy a (nowy)

 

Państwa członkowskie wprowadzają odpowiednie zabezpieczenia gwarantujące, że wsparcie, o którym mowa, nie będzie naruszać praw osoby oskarżonej, na przykład poprzez wpływ na prawdziwość, nienaruszalność i bezstronność materiału dowodowego.

Uzasadnienie

Udział osób uprawnionych w zakresie praw własności intelektualnej we wspólnych zespołach dochodzeniowo-śledczych niesie ze sobą zagrożenie pod względem bezstronności dochodzenia, przedstawionego materiału dowodowego i ochrony praw osoby oskarżonej. Państwa członkowskie muszą zagwarantować odpowiednią ochronę praw osoby oskarżonej oraz przestrzeganie wymaganych standardów dotyczących materiału dowodowego w postępowaniu karnym.

Poprawka 28

Artykuł 7 akapit pierwszy b (nowy)

 

Art. 8 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, który dotyczy ochrony danych osobowych oraz dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych1 są w pełni przestrzegane w trakcie dochodzeń i postępowań sądowych.

 

_______________________

Dz.U. L 281 z 23.11.1995, str. 31.

Uzasadnienie

Art. 8 Karty stanowi, że „każda osoba ma prawo do ochrony danych osobowych, które jej dotyczą” oraz że „dane te muszą być przetwarzane rzetelnie w określonych celach i za zgodą osoby zainteresowanej lub na innej uzasadnionej podstawie przewidzianej ustawą. Każda osoba ma prawo dostępu do zebranych danych, które jej dotyczą i prawo do dokonania ich sprostowania.” Dyrektywa ma na celu ochronę praw i swobód osób w zakresie przetwarzania danych osobowych poprzez ustalenie wskazówek określających, kiedy tego rodzaju przetwarzanie jest legalne.

Poprawka 29

Artykuł 7 a (nowy)

Artykuł 7a

 

Prawo do uzyskiwania informacji od organów ścigania

 

Państwa członkowskie ustanawiają przepisy, zgodnie z którymi organy ścigania, które skonfiskują przedmioty stanowiące naruszenie lub uzyskają inne dowody naruszenia, udostępniają zdobyte dowody na potrzeby toczącego się lub rozważanego postępowania cywilnego przeciwko domniemanemu sprawcy naruszenia, wniesionego przez posiadacza praw w jednym z państw członkowskich Unii Europejskiej, a w odpowiednich przypadkach informują również odnośną osobę uprawnioną lub jej pełnomocnika o dokonanej konfiskacie lub o zgromadzonych dowodach. Państwa członkowskie mogą wprowadzić wymóg, by udostępnienie dowodów osobie uprawnionej było uzależnione od spełnienia uzasadnionych wymogów dotyczących dostępu, bezpieczeństwa lub innych, tak aby zapewnić nienaruszalność materiału dowodowego oraz uniknąć zakłócenia ewentualnego postępowania karnego.

Uzasadnienie

Należy wspierać współpracę pomiędzy sektorem publicznym i prywatnym na szczeblu UE. Organy władz publicznych, w tym organy ścigania, powinny mieć możliwość udostępniania informacji i materiału dowodowego sektorowi prywatnemu, tak aby zapewnić skuteczność i proporcjonalność postępowań sądowych, zarówno cywilnych jak i karnych, prowadzonych na podstawie rzetelnych dowodów rzeczowych przeciwko osobom oskarżonym o podrabianie i piractwo. Podejście to jest w pełni zgodne z przepisami dotyczącymi ochrony danych, w szczególności z dyrektywą 95/46/WE w sprawie ochrony danych.

(1)

             Dotychczas nieopublikowany w Dz.U.

(2)

              Dz.U. L 178 z 17.7.2000, str.1.


UZASADNIENIE

I. Wprowadzenie: wnioski z dnia 12 lipca 2005 r.

1. W dniu 12 lipca 2005 r. Komisja Europejska przesłała Parlamentowi Europejskiemu i Radzie wniosek dotyczący dyrektywy w sprawie środków prawa karnego mających na celu zapewnienie egzekwowania praw własności intelektualnej (2005/0127(COD)), przesyłając równocześnie Radzie wniosek dotyczący decyzji ramowej Rady mającej na celu wzmocnienie systemu karnego w celu zwalczania naruszeń praw własności intelektualnej (2005/0128(CNS)).

2. Wniosek dotyczący dyrektywy zobowiązywał państwa członkowskie do dopilnowania, by wszelkie umyślne naruszenia praw własności intelektualnej popełnione na skalę handlową, jak również usiłowanie, pomocnictwo i podżeganie do takich naruszeń albo współsprawstwo w nich traktowane były jako przestępstwo kryminalne. Wniosek przewidywał szereg kar, poczynając od orzeczenia przepadku podrobionych towarów po wyroki pozbawienia wolności dla sprawców. Wniosek przewidywał również różne kary dodatkowe, w tym zamknięcie zakładów wykorzystywanych do wytwarzania podrobionych produktów, zakaz prowadzenia działalności gospodarczej oraz upublicznienie wyroku. We wniosku nie określono jednakże wymiaru określonych kar, zobowiązując państwa członkowskie jedynie do ścigania i karania niektórych działań(1).

3. Tymczasem wniosek dotyczący decyzji ramowej przewidywał zaostrzenie krajowych środków prawnokarnych w celu zbliżenia krajowych przepisów dotyczących naruszeń praw własności intelektualnej oraz ułatwienia państwom członkowskim współpracy w ściganiu przedmiotowych czynów zabronionych. Jako uzupełnienie środków przewidzianych w dołączonym wniosku dotyczącym dyrektywy, we wniosku dotyczącym decyzji ramowej dążono do wyznaczenia minimalnego wymiaru kary za przedmiotowe czyny: maksymalna kara czterech lat pozbawienia wolności, w przypadku gdy czyny zabronione zostały popełnione w ramach organizacji przestępczej w rozumieniu przygotowywanej decyzji ramowej w sprawie zwalczania przestępczości zorganizowanej (2005/0003(CNS)) lub też gdy czyny te pociągają za sobą zagrożenie dla zdrowia lub bezpieczeństwa ludzkiego, do czego dochodzi grzywna, której maksymalna wysokość wynosi co najmniej 300 000 euro.

II. Wyrok Trybunału Sprawiedliwości z dnia 13 września 2005 r. oraz stanowisko Komisji

1. Kiedy trwały prace nad ww. wnioskami, Trybunał Sprawiedliwości wydał w dniu 13 września 2005 r. wyrok w sprawie C-176/03 Komisja przeciwko Radzie, w którym uznał, że sprawy karne nie podlegają co do zasady kompetencji Wspólnoty, to „w przypadku gdy stosowanie przez właściwe władze krajowe skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających sankcji stanowi działanie niezbędne dla zwalczania ciężkich przestępstw przeciwko środowisku, to ostatnie stwierdzenie nie może […] powstrzymać ustawodawcy wspólnotowego od przyjęcia środków związanych z prawem karnym państw członkowskich, które uzna on za konieczne w celu zapewnienia pełnej skuteczności norm przyjętych w dziedzinie ochrony środowiska” (punkt 48 wyroku).

2. Trybunał uznał ponadto, że stwierdzenie, czy dany akt wspólnotowy został oparty na właściwej podstawie prawnej, wymaga uwzględnienia zamierzonego celu i brzmienia samego aktu. W związku z tym, ponieważ głównym celem i przedmiotem powyższej decyzji ramowej(2) była ochrona środowiska naturalnego, należało ją oprzeć na art. 175 TWE (pierwszy filar), a nie na tytule VI TUE (trzeci filar) (punkt 51 wyroku).

3. W związku z tym Komisja przyjęła komunikat(3), w którym przedstawiono zasadę stanowiącą logiczną konsekwencję orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości, a mianowicie, że nie ma przeszkód dla przyjmowania przepisów z zakresu prawa karnego w ramach pierwszego filaru we wszystkich właściwych dziedzinach kompetencji wspólnotowych.

4. Zdaniem Komisji podział kompetencji między pierwszym a trzecim filarem w dziedzinie przepisów prawa karnego powinien zostać dokonany w następujący sposób: przepisy prawa karnego niezbędne do skutecznego wdrożenia prawa wspólnotowego należą do pierwszego filaru, natomiast ogólne przepisy prawa karnego (wspieranie współpracy sądowej i policyjnej, środki służące harmonizacji prawa karnego w ramach tworzenia obszaru wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości) należą do filaru trzeciego.

5. W związku z tym Komisja zobowiązała się do wprowadzenia niezbędnych zmian we wszystkich nadal rozpatrywanych wnioskach legislacyjnych.

III. Wniosek z dnia 26 kwietnia 2006 r.

1. Po omówieniu tej kwestii, ze szczególnym uwzględnieniem wyroku Trybunału Sprawiedliwości, Komisja podjęła decyzję o wprowadzeniu zmian we wniosku dotyczącym dyrektywy oraz wycofaniu wniosku dotyczącego decyzji ramowej z dnia 12 lipca 2005 r.(4)

2. W związku z powyższym w dniu 26 kwietnia 2006 r. Komisja przedstawiła nowy wniosek dotyczący dyrektywy w sprawie środków prawa karnego mających na celu zapewnienie egzekwowania praw własności intelektualnej, w którym wprowadzono, zaktualizowano oraz scalono przepisy zawarte w dwóch poprzednich inicjatywach.

3. Propozycje dotyczące wymiaru kar oraz szerokich kompetencji w zakresie orzekania przepadku, zawarte uprzednio we wniosku dotyczącym decyzji ramowej, zostały obecnie włączone do nowego wniosku dotyczącego dyrektywy (patrz w szczególności art. 5-8). Jak się wydaje, jest to jeden z pierwszych przypadków, w których Komisja przyjęła nowe podejście wobec prawa karnego.

4. Streszczając treść wniosku – art. 1 określa przedmiot i zakres dyrektywy; art. 2 zawiera definicję pojęcia osoby prawnej na potrzeby dyrektywy; art. 3 zobowiązuje państwa członkowskie do traktowania wymienionych rodzajów zachowania jako przestępstwo kryminalne; art. 4 i 5 określają odpowiednio rodzaj i wymiar sankcji karnych; art. 6 dotyczy kompetencji w zakresie orzekania przepadku; art. 7 przewiduje powołanie wspólnych zespołów dochodzeniowo-śledczych z zadaniem zwalczania zjawiska podrabiania; art. 8 zobowiązuje państwa członkowskie do dopilnowania, by dochodzenie i ściganie czynów zabronionych w dyrektywie nie wymagało oskarżenia prywatnego przez osoby, których prawa zostały naruszone, ale następowało z urzędu; zaś art. 9 i 10 dotyczą odpowiednio okresu przejściowego oraz wejścia w życie.

5. Porównanie nowego wniosku z oboma poprzednimi wnioskami ukazuje jasno, że w nowym wniosku pominięto jedynie te przepisy, które odnosiły się do jurysdykcji oraz koordynacji postępowania. Zgodnie z zieloną księgą w sprawie kolizji jurysdykcji oraz zasady ne bis in idem w postępowaniu karnym, przyjętą w dniu 23 grudnia 2005 r.(5), Komisja planuje zastosować w tym przedmiocie podejście horyzontalne. Komisja uznaje, że nie ma konieczności ustanawiania szczegółowych przepisów w zakresie ochrony własności intelektualnej.

VI. Kwestie problematyczne i stanowisko sprawozdawcy

1. Poszukiwanie podstaw prawnych dla wniosków dotyczących prawa karnego w pierwszym filarze jest całkowicie zgodne z szerokim zakresem wykładni wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 13 września 2005 r., przyjętej przez Komisję. W związku z tym w przypadku zaakceptowania takiej szerokiej wykładni strategia Komisji nie może budzić sprzeciwu. W dalszym ciągu pozostają jednak pewne problematyczne kwestie, których Komisja najwyraźniej nie zdołała rozstrzygnąć w zmienionym wniosku.

2. Dotyczy to w szczególności zakresu dyrektywy. W uzasadnieniu stwierdzono, że tak jak w przypadku dyrektywy 2004/48/WE w sprawie egzekwowania praw własności intelektualnej, wniosek dotyczący dyrektywy ma zastosowanie w przypadku wszelkiego rodzaju naruszeń praw własności intelektualnej przewidzianych w prawie wspólnotowym lub w prawie krajowym danego państwa członkowskiego.

3. W oświadczeniu (2005/295/WE) dotyczącym art. 2 dyrektywy 2004/48/WE Komisja wyszczególniła przedmiotowe prawa własności w celu dokładnego sprecyzowania zakresu dyrektywy. Wykaz obejmuje „prawa z patentu, włącznie z prawami wynikającymi z dodatkowych świadectw ochronnych”.

4. Jednakże zastosowanie sankcji karnych ustanowionych na szczeblu wspólnotowym wobec naruszeń praw patentowych nie wydaje się ani właściwe samo w sobie, ani też zgodne ze strategią stosowaną w ostatnich latach przez prawodawcę wspólnotowego.

5. Brakuje przesłanek wskazujących na pilną potrzebę interwencji w formie wprowadzenia sankcji karnych w tym zakresie, ponieważ liczne państwa członkowskie już obecnie zapewniają ochronę praw z patentu poprzez sankcje karne (np. grzywny i kary pozbawienia wolności). Dotyczy to np. ustawodawstwa Niemiec(6), Austrii(7), Danii(8), Hiszpanii(9), Francji(10), Węgier(11), Włoch(12), Holandii(13) oraz Portugalii(14). W związku z tym, chociaż należy zwrócić uwagę na brak jakiejkolwiek ochrony prawnokarnej w innych systemach prawnych (np. w prawie angielskim, belgijskim i greckim), wprowadzenie tego rodzaju przepisów na szczeblu wspólnotowym oznaczałoby powielenie przepisów już obowiązujących oraz sprawiłoby, że cały system stałby się jeszcze bardziej uciążliwy, chyba że przyjmiemy, że dzięki dodaniu do dyrektywy (poprzez odpowiednią poprawkę) przepisu wyraźnie przewidującego takie rozwiązanie lub też w wyniku „automatycznego pierwszeństwa” prawa wspólnotowego(15), prawodawstwo wspólnotowe w tym przedmiocie całkowicie zastąpiłoby odpowiednie przepisy krajowe.

6. Po drugie, dążenie do zastosowania sankcji karnych w dziedzinie prawa patentowego wydaje się pozostawać w oczywistej sprzeczności ze stanowiskiem przyjętym przez Parlament Europejski na posiedzeniu plenarnym w dniu 6 lipca 2005 r., kiedy odrzucił on wniosek Komisji dotyczący dyrektywy w sprawie zdolności patentowej wynalazków realizowanych przy pomocy komputera (2002/0047(COD)). Mając na uwadze, że zdecydowana większość posłów do Parlamentu Europejskiego(16) uznała wtedy, że nie należy przyjmować przepisów w tym zakresie, podejmowanie obecnie jakichkolwiek prób wprowadzenia sankcji karnych służących ochronie patentów (które nie zostały dotychczas uregulowane) stanowiłoby ograniczoną i niebezpieczną próbę wkroczenia w bardzo złożoną dziedzinę, która z tego względu wymaga przyjęcia możliwie najbardziej kompleksowych ram regulacyjnych cieszących się szerokim poparciem.

7. W związku z powyższym sprawozdawca proponuje poprawki do art. 1 i 2 wniosku dotyczącego dyrektywy w celu wyznaczenia jej zakresu i wprowadzenia właściwych definicji. W wymiarze praktycznym poprawki prowadzą do wykluczenia z zakresu dyrektywy kwestii związanych z patentami, stanowiąc, że do czasu przyjęcia w przyszłości bardziej kompleksowych przepisów w sprawie patentów na szczeblu wspólnotowym (w formie odpowiedniej dyrektywy) przepisy omawianego wniosku nie powinny mieć zastosowania do patentów. Pozwoliłoby to uniknąć przesądzania o treści (w tym dotyczącej kwestii prawnokarnych) przyszłych przepisów w sprawie patentów. Ponadto umożliwiłoby to ograniczenie zakresu dyrektywy do praw własności intelektualnej przewidzianych w prawodawstwie wspólnotowym.

8. Co więcej, ze względu na potrzebę zapewnienia wewnętrznej spójności aktu sprawozdawca proponuje wprowadzenie niewielkich zmian w punkcie uzasadnienia 5 oraz w treści art. 2, jak również jaśniejszych i bardziej racjonalnych sformułowań w art. 5, 6 i 7.

VI. Przyszłe działania

Sprawozdawca wyraża nadzieję, że podczas przygotowywania przyszłych strategii zwalczania podrabiania i piractwa, mając na uwadze fakt, że wkraczamy w fazę szerszej harmonizacji w tej dziedzinie, prawodawca wspólnotowy rozważy także możliwość ustalenia metod i środków karania osób, które nabywają towary nielegalnego pochodzenia.

(1)

Trybunał Sprawiedliwości (patrz wyrok z dnia 21 września 1989 r., sprawa C-68/88, Komisja przeciwko Grecji) tradycyjnie dopuszcza możliwość stosowania wyłącznie tzw. metody asymilacji, zgodnie z którą wspólnotowe prawodawstwo może przewidywać, że przepisy krajowego prawa karnego służące ochronie niektórych dziedzin interesu narodowego powinny znaleźć zastosowanie także do ochrony odpowiednich dziedzin interesu wspólnotowego, tym samym łącząc dwa zestawy przepisów w nowym akcie legislacyjnym określającym przestępstwa kryminalne. Oznacza to, że wspólnotowe przepisy mogą przewidywać obowiązek traktowania niektórych rodzajów czynów jak przestępstwa kryminalne, nie mogą jednak wkraczać w zakres kompetencji państw członkowskich związanych z wyznaczaniem i praktycznym egzekwowaniem kar.

(2)

Decyzja ramowa Rady 2003/80/WSiSW z dnia 27 stycznia 2003 r. w sprawie ochrony środowiska poprzez prawo karne.

(3)

Komunikat Komisji do Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wyroku Trybunału z dnia 13.9.2005 r. COM(2005)0583.

(4)

Patrz art. 250 ust. 2 TWE: „Dopóki Rada nie podjęła działań, Komisja może zmienić swój projekt w każdej chwili w toku procedur prowadzących do przyjęcia aktu wspólnotowego.” Komisja uznaje, że z tego prawa do zmiany wniosków wynika również prawo do ich wycofania; patrz opinia Komisji Prawnej z dnia 22 marca 2006 r. w sprawie wyników przeglądu wniosków legislacyjnych nierozpatrzonych przez prawodawcę (2005/2214(INI)).

(5)

COM(2005)0696.

(6)

Patrz art. 142 Bekanntmachung der Neufassung des Patentgesetzes (PatG) z dnia 16 grudnia 1980 r.

(7)

Patrz art. 147 i 149 Patentgesetz z 1970 r., w brzmieniu ustalonym przez ustawę federalną nr I 143.

(8)

Patrz art. 57 duńskiej ustawy o patentach nr 479 z dnia 20 grudnia 1967 r.

(9)

Patrz art. 273 kodeksu karnego, w brzmieniu ustalonym przez ustawę organiczną nr 10/1995 z dnia 23 listopada 1995 r.

(10)

Patrz art. L. 615-14 kodeksu własności intelektualnej z dnia 26 stycznia 1990 r. z późniejszymi zmianami.

(11)

Patrz art. 329/D kodeksu karnego.

(12)

Patrz art. 473 i 474 kodeksu karnego, określające przestępstwa polegające na podrabianiu, przerabianiu oraz wykorzystywaniu wyróżniających oznaczeń utworów lub produktów przemysłowych oraz wprowadzaniu na terytorium państwa oraz do obrotu produktów opatrzonych fałszywymi oznaczeniami, jak również art. 475 przewidujący dodatkową karę polegającą na podaniu wyroku lub postanowienia do wiadomości publicznej.

(13)

Patrz art. 45 holenderskiej ustawy o patentach (Rijksoctrooiwet) z 1910 r. oraz art. 79 ust. 1 holenderskiej ustawy o patentach (Rijksoctrooiwet) z 1995 r.

(14)

Patrz art. 261 i 262 kodeksu własności przemysłowej (rozporządzenie z mocą ustawy nr 16/95 z dnia 24 stycznia 1995 r. z późniejszymi zmianami).

(15)

Pierwszeństwo to wynika oczywiście z wymogu pełnego stosowania przez sędziów prawa wspólnotowego i w związku z tym pomijania przepisów prawa krajowego stojących w sprzeczności z prawem wspólnotowym niezależnie od tego, czy przepisy krajowe zostały przyjęte przed czy po dacie przyjęcia danych przepisów wspólnotowych (patrz Trybunał Sprawiedliwości, wyrok z dnia 9 marca 1978 r., sprawa 106/77, Simmenthal, sprawozdania ETS z 1978 r., str. 629, pkt 24).

(16)

Większość 648 do 14 głosów, 18 posłów powstrzymało się od głosu.


OPINIA Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii (29.11.2006)

dla Komisji Prawnej

w sprawie zmienionego wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie środków prawa karnego mających na celu zapewnienie egzekwowania praw własności intelektualnej

(COM(2006)0168 – C6-0233/2005 –2005/0127 (COD))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: David Hammerstein Mintz

ZWIĘZŁE UZASADNIENIE

W następstwie wydanego niedawno przez Europejski Trybunał Sprawiedliwości wyroku w sprawie C-176/03, Komisja proponuje dyrektywę w sprawie środków prawa karnego i praw własności intelektualnej zgodnie z art. 95 Traktatu.

Bez uszczerbku dla kompetencji Komisji Prawnej warto zauważyć, że istnieją poważne obawy wywołane szeroką interpretacją wyroku, którą Komisja Europejska zawarła w komunikacie COM(2005)583 i w konsekwencji podstawą prawną wniosku.

Jeśli chodzi o zagadnienia wchodzące w zakres kompetencji Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii, należy rozpatrzyć następujące główne elementy:

a) zakres dyrektywy;

b) definicję „skali handlowej”;

c) definicję „zamierzonego naruszenia praw własności intelektualnej”;

d) uznanie współsprawstwa i nakłaniania za niezgodne z prawem;

e) wspólne zespoły dochodzeniowo-śledcze;

f) prawa podstawowe.

Zakres

Zakres niniejszego aktu prawodawczego obejmuje zwalczanie podrabiania i piractwa, zwłaszcza w przemyśle muzycznym, dóbr luksusowych, odzieżowym i branżach pokrewnych. Istnieją jednak poważne obawy o skutki, jakie może wywołać niniejsza dyrektywa, jeśli środki mające na celu zwalczanie podrabiania i piractwa zostaną po prostu uznane za mające ogólne zastosowanie do wszelkich form praw własności intelektualnej. Należy podkreślić, że naruszenia pewnych praw własności intelektualnej mogą mieć różną naturę i mogą być popełniane w różny sposób, co oznacza, że środki mające na celu zwalczanie naruszeń tych praw własności intelektualnej powinny być inne. Istnieje różnica między naruszeniami patentu w trakcie prowadzenia normalnej działalności handlowej, takimi jak legalne opracowanie produktów, a podrabianiem i piractwem dokonanymi z zamiarem oszukania i z premedytacją. Istnieją środki prawa cywilnego mające zastosowanie do naruszeń patentu i osoby, co do których istnieje domniemanie, że dopuściły się naruszenia patentu, nie powinny być traktowane na równi z przestępcami, takimi jak piraci i fałszerze. Firma może być zmuszona do zamierzonego naruszenia patentu w celu pokazania, że dany patent jest nieważny, co przyczynia się do innowacji. Dlatego też naruszenie powinno pozostać sprawą cywilną, tak jak jest to obecnie, chyba że stanowi ono poważne zagrożenie dla zdrowia lub bezpieczeństwa publicznego.

Skala handlowa

Odniesienie do skali handlowej zostało wprowadzone, lecz nie zdefiniowane, przez porozumienie TRIPS. Niemniej jednak język porozumienia TRIPS, użycie tego wyrażenia w całym tekście porozumienia oraz kontekst pomagają w interpretacji tego pojęcia. Odnosi się ono jedynie do naruszenia obliczonego na zysk, które naraża posiadacza prawa własności intelektualnej na znaczącą bezpośrednią stratę; nieobliczona na zysk wymiana legalnie nabytej treści między osobami musi zostać wyłączona z zakresu zastosowania niniejszej dyrektywy.

Ponieważ wniosek legislacyjny ma na celu jedynie karanie naruszenia na skalę handlową, niezbędna jest jasna definicja tego pojęcia w celu uniknięcia niepewności prawnej. Nie możemy opierać się na praktykach państw członkowskich w tej dziedzinie, ponieważ różnią się one pomiędzy poszczególnymi krajami.

Zamierzone naruszenie praw własności intelektualnej

Sankcjom karnym mogą podlegać jedynie świadome akty naruszeń zamierzonych: obejmuje to jedynie te przypadki, w których sprawca ma świadomość tego, że narusza prawa własności intelektualnej oraz robi to w sposób zamierzony i z premedytacją. Należy wprowadzić odpowiednie rozgraniczenie, ponieważ naruszenie nie powinno być uważane za zamierzone jedynie dlatego, że jest częścią zamierzonej czynności, takiej jak słuchanie muzyki, czy oglądanie filmów.

Współsprawstwo i nakłanianie

Ważne jest, by odróżniać od siebie naruszenia patentu popełnione w trakcie normalnej działalności handlowej (legalne opracowanie produktów) oraz podrabianie i piractwo dokonane z zamiarem oszukania i premedytacją, których często dokonują organizacje przestępcze. Sankcje karne za współsprawstwo i nakłanianie do jakiegokolwiek czynu przestępczego muszą być zarezerwowane dla najpoważniejszych przestępstw; karanie współsprawstwa i nakłaniania jest nieproporcjonalne w przypadku naruszenia praw własności intelektualnej. Karta Praw Podstawowych musi być w pełni przestrzegana, a w szczególności jej art. 49 ust. 3, który stanowi, że „surowość kar nie może być nieproporcjonalna w stosunku do czynu zabronionego pod groźbą kary”.

Wspólne zespoły dochodzeniowo-śledcze

Art. 7 wniosku pozwala ekspertom i pełnomocnikom posiadacza praw własności intelektualnej na uczestniczenie w dochodzeniu. Chociaż w rzeczy samej to posiadacz praw własności intelektualnej jest osobą, która niewątpliwie mogłaby zidentyfikować swoje towary i produkty, należy zachować ostrożność w tej kwestii.

Po pierwsze ponieważ do posiadacza praw własności intelektualnej należy wydanie pozwolenia lub zakazu użycia swojej własności intelektualnej, a także przez wzgląd na ochronę posiadacza prawa własności intelektualnej, jedynie osoby należycie upoważnione i posiadające pełnomocnictwo mogą uczestniczyć w pracach zespołów dochodzeniowo-śledczych. Po drugie uczestnictwo, do którego ma prawo posiadacz praw własności intelektualnej lub jego pełnomocnik, musi zostać ograniczone w celu uniknięcia „prywatyzacji” postępowania karnego; szersze i aktywniejsze zaangażowanie posiadaczy praw własności intelektualnej zagrażałoby sprawiedliwemu i bezstronnemu dochodzeniu i postępowaniu karnemu.

Prawa podstawowe

Karta Praw Podstawowych musi być w pełni przestrzegana przy definiowaniu czynów przestępczych i sankcji, a także w trakcie dochodzenia i postępowania sądowego. Należy zwrócić szczególną uwagę na następujące artykuły Karty: art. 8 dotyczący ochrony danych osobowych, art. 47 dotyczący bezstronnego sądu i art. 49 dotyczący legalności oraz proporcjonalności czynów zabronionych pod groźbą kary i kar.

POPRAWKI

Komisja Przemysłu, Badań Naukowych i Energii zwraca się do Komisji Prawnej, jako do komisji przedmiotowo właściwej, o naniesienie w swoim sprawozdaniu następujących poprawek:

Tekst proponowany przez Komisję(1)  Poprawki Parlamentu

Poprawka 1

Punkt uzasadnienia 9

(9) Aby dochodzenie i ściganie karne dotyczące czynów zabronionych pod groźbą kary naruszających prawa własności intelektualnej były sprawniejsze, nie mogą one zależeć od zeznań lub oskarżenia pochodzących od osoby będącej ofiarą czynu zabronionego pod groźbą kary.

skreślony

Uzasadnienie

Organy prowadzące dochodzenia karne nie powinny mieć możliwości działania z własnej inicjatywy, zanim właściciel praw wniesie skargę, ponieważ umowy licencyjne nie są publikowane, a podstawowym prawem właściciela jest dowolne dysponowanie prawami.

Poprawka 2

Punkt uzasadnienia 9 a (nowy)

 

(9a) Prawa ustanowione w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej powinny być w pełni przestrzegane przy definiowaniu czynów przestępczych i kar, w trakcie dochodzeń i podczas postępowań sądowych.

Poprawka 3

Artykuł 1 akapit pierwszy

Niniejsza dyrektywa ustanawia środki prawa karnego niezbędne do zapewnienia egzekwowania praw własności intelektualnej.

Niniejsza dyrektywa ustanawia środki prawa karnego niezbędne do zwalczania i zniechęcania do zamierzonych naruszeń praw własności intelektualnej popełnianych na skalę handlową.

Uzasadnienie

Niniejsza poprawka wprowadza sformułowanie użyte w porozumieniu TRIPS (art. 61), które stanowi podstawę niniejszego wniosku.

Poprawka 4

Artykuł 1 akapit drugi

Środki te mają zastosowanie do praw własności intelektualnej określonych przez prawodawstwo wspólnotowe lub prawo krajowe państw członkowskich.

Dokonuje harmonizacji tych środków prawa karnego na szczeblu UE, które są potrzebne do zwalczania zamierzonych naruszeń praw własności intelektualnej popełnianych pod egidą organizacji przestępczej, lub tych, które niosą ze sobą zagrożenie dla zdrowia i bezpieczeństwa.

Uzasadnienie

Niniejsza poprawka wprowadza sformułowania użyte w porozumieniu TRIPS (art. 61), które stanowi podstawę niniejszego wniosku.

Poprawka 5

Artykuł 1 akapit drugi a (nowy)

 

Bez uszczerbku dla środków istniejących dotychczas w państwach członkowskich środki ustanowione w niniejszej dyrektywie mają zastosowanie jedynie do umyślnego naruszania znaku towarowego, w tym podrabiania, oraz piractwa praw autorskich.

Uzasadnienie

Istnieje różnica między naruszeniami patentu popełnianymi podczas normalnej działalności handlowej, takimi jak legalne opracowanie produktów, a podrabianiem i piractwem dokonanymi z zamiarem oszukania i premedytacją. Istnieją środki prawa cywilnego mające zastosowanie do naruszeń patentu i osoby, co do których istnieje domniemanie, że dopuściły się naruszenia patentu, nie powinny być traktowane na równi z przestępcami, takimi jak piraci czy fałszerze. W przypadku naruszenia patentu stanowiłoby to ingerencję w systemy prawa cywilnego państw członkowskich.

Poprawka 6

Artykuł 1 akapit drugi b (nowy)

 

Nieobliczona na zysk wymiana legalnie uzyskanej treści pomiędzy osobami jest wyłączona z zakresu niniejszej dyrektywy.

Uzasadnienie

Wniosek ma karać jedynie naruszenia popełniane na skalę handlową (art. 3).

Poprawka 7

Artykuł 2, tytuł

Definicja

Definicje

Uzasadnienie

Pożądane jest zdefiniowanie pojęcia podrabiania, mającego centralne znaczenie dla stosowania wniosku w sprawie dyrektywy. Zastosowanie sankcji jest możliwe tylko wtedy, gdy istnieje jasna definicja pojęcia podrabiania, która powinna obejmować wszelkie formy naruszania praw własności intelektualnej, w tym również posiadanie podrobionych towarów.

Poprawka 8

Artykuł 2 akapit pierwszy a (nowy)

 

Do celów niniejszej dyrektywy „naruszenie na skalę handlową” oznacza obliczone na zysk naruszenie prawa własności intelektualnej, które naraża posiadacza tego prawa na znaczną bezpośrednią stratę.

Uzasadnienie

Mimo że wniosek ma na celu karanie jedynie naruszeń popełnianych na skalę handlową (art. 3), to pojęcie nie jest zdefiniowane; należy sformułować jasną definicję w celu uniknięcia niepewności prawnej. Chociaż porozumienie TRIPS nie definiuje, co rozumie się pod pojęciem „na skalę handlową”, kontekst TRIPS, użycie tego sformułowania w całym tekście i analiza procesu negocjacji dotyczących TRIPS sprawiają, że definicja jest zrozumiała.

Poprawka 9

Artykuł 2 akapit pierwszy 1 b (nowy)

 

Do celów niniejszej dyrektywy „zamierzone naruszenie prawa własności intelektualnej” oznacza umyślne i świadome naruszenie tego prawa.

Poprawka 10

Artykuł 2 akapit pierwszy c (nowy)

 

Do celów niniejszej dyrektywy „podrabianie” obejmuje:

a) posiadanie bez uzasadnionego powodu, importowanie w dowolnym systemie celnym lub eksportowanie towarów opatrzonych podrobionym znakiem towarowym;

b) wystawianie na sprzedaż lub sprzedawanie towarów opatrzonych podrobionym znakiem towarowym;

c) odtwarzanie, imitowanie, używanie, nanoszenie, usuwanie lub modyfikowanie danego znaku towarowego, znaku wspólnego lub wspólnego znaku certyfikującego z naruszeniem praw i zakazów wynikających z jego rejestracji;

d) świadome dostarczanie produktu lub usługi mających inny zarejestrowany znak towarowy niż żądany produkt lub usługa.

Or. fr

Uzasadnienie

Pożądane jest zdefiniowanie pojęcia podrabiania, mającego centralne znaczenie dla wykonania wniosku w sprawie dyrektywy. Zastosowanie sankcji jest możliwe tylko wtedy, gdy istnieje jasna definicja pojęcia podrabiania, która powinna obejmować wszelkie formy naruszania praw własności intelektualnej, w tym również posiadanie podrobionych towarów.

Poprawka 11

Artykuł 3

Państwa członkowskie zapewniają zakwalifikowanie jako czynu zabronionego pod groźbą kary wszelkich zamierzonych naruszeń praw własności intelektualnej popełnianych na skalę handlową, jak również usiłowania naruszenia, współsprawstwa i nakłaniania do naruszenia.

Państwa członkowskie zapewniają zakwalifikowanie jako czynu zabronionego pod groźbą kary zamierzonego naruszenia praw własności intelektualnej popełnianego na skalę handlową.

Uzasadnienie

Sankcje karne za współsprawstwo i nakłanianie do jakiegokolwiek czynu przestępczego muszą być zarezerwowane dla najpoważniejszych przestępstw; karanie współsprawstwa i nakłaniania mogłoby być nieproporcjonalne w przypadku naruszenia praw własności intelektualnej.

Poprawka 12

Artykuł 3 akapit pierwszy a (nowy)

 

Ponadto państwa członkowskie zapewniają zakwalifikowanie jako czynu zabronionego pod groźbą kary usiłowania naruszenia, współsprawstwa i nakłaniania do naruszenia, jeśli usiłowanie naruszenia lub współsprawstwo lub nakłanianie do naruszenia:

 

a) zostało dokonane w celu uczestniczenia w przestępczości zorganizowanej, lub

 

b) stanowi poważne zagrożenie dla zdrowia lub bezpieczeństwa.

Uzasadnienie

Ważne jest, by odróżniać od siebie naruszenia patentu popełnione w trakcie normalnej działalności handlowej (legalne opracowanie produktów), która może prowadzić do wykrycia nieważnych patentów, oraz podrabianie i piractwo dokonane z zamiarem oszukania i z premedytacją, których często dokonują organizacje przestępcze. Sankcje karne za współsprawstwo i nakłanianie do jakiegokolwiek czynu przestępczego muszą być zarezerwowane dla najpoważniejszych przestępstw; karanie współsprawstwa i nakłaniania jest nieproporcjonalne w przypadku naruszenia praw własności intelektualnej.

Poprawka 13

Artykuł 3 akapit pierwszy b (nowy)

 

Sankcje karne nie będą stosowane w przypadkach równoczesnego przywozu oryginalnych towarów, które zostały wprowadzone na rynek za zgodą posiadacza praw własności intelektualnej do tych towarów w kraju trzecim.

Poprawka 14

Artykuł 4 ustęp 2 zdanie wprowadzające

2. W odniesieniu do czynów zabronionych pod groźbą kary określonych w art. 3 państwa członkowskie przewidują również, we właściwych przypadkach, stosowanie następujących sankcji:

2. W odniesieniu do czynów zabronionych pod groźbą kary określonych w art. 3 państwa członkowskie przewidują również, we właściwych przypadkach, jeżeli wymaga tego interes społeczny, stosowanie następujących sankcji:

Uzasadnienie

Chodzi o poważne naruszenia praw podstawowych, dlatego też konieczne jest, aby uzasadniał je interes społeczny.

Poprawka 15

Artykuł 4 ustęp 2 litera a)

a) zniszczenie mienia stanowiącego naruszenie prawa własności intelektualnej;

a) uprzednie całkowite zniszczenie całości mienia stanowiącego naruszenie prawa własności intelektualnej, z zachowaniem bez poręczenia za próbki stanowiące dowód;

Uzasadnienie

W trosce o bezpieczeństwo proponuje się szybkie i całkowite zniszczenie mienia stanowiącego naruszenie praw własności intelektualnej, z wyjątkiem elementów niezbędnych w dochodzeniu. Środek ten pozwala również na uniknięcie wysokich kosztów ochrony mienia. Można przedstawić zapasy wizualnie poprzez ich sfotografowanie w chwili odkrycia. W odpowiednim przypadku zniszczenie zapasów może wymagać zgody lub braku sprzeciwu osoby powiązanej ze sprawą, jeżeli została w tym momencie zidentyfikowana, przy czym nie oznacza to przyznania się do winy.

Poprawka 16

Artykuł 4 ustęp 2 litera f a) (nowa)

 

fa) nakaz pokrycia przez naruszającego kosztów przechowywania zajętego mienia.

Uzasadnienie

Tytułem sankcji uzupełniającej powinna istnieć możliwość skazania podrabiającego na uiszczenie kosztów ochrony mienia zatrzymanego do celów dochodzenia, zwłaszcza że koszty te mogą być wysokie, jeżeli zachowane produkty, nawet w niewielkiej ilości, są dużych rozmiarów, a dochodzenie się przeciąga.

Poprawka 17

Artykuł 5 ustęp 2 litery a) i b)

a) o wysokości maksymalnej wynoszącej co najmniej 100 000 EUR w przypadkach, które nie należą do najpoważniejszych;

b) o wysokości maksymalnej wynoszącej co najmniej 300 000 EUR w przypadkach, o których mowa w ust. 1.

W przypadku sankcji finansowych sądy poszczególnych państw członkowskich ustalają wysokość grzywien, mając na uwadze wyrządzoną szkodę i wartość mienia stanowiącego naruszenie lub zyski uzyskane z tego mienia oraz – jako czynnik podstawowy we wszystkich przypadkach – sytuację ekonomiczną naruszającego wynikającą z jego majątku, przychodów, zobowiązań i obciążeń rodzinnych oraz innych okoliczności osobistych.

Uzasadnienie

Ustanowienie w artykule stałej wysokości grzywien za naruszenie praw własności intelektualnej to przesadnie sztywne postanowienie, prawdopodobnie z trudem dające się pogodzić z zasadą pomocniczości. Poprawka godzi tę zasadę z celem harmonizacji, do której zmierza wniosek.

Poprawka 18

Artykuł 6

Państwa członkowskie podejmują wszelkie środki niezbędne do tego, aby umożliwić konfiskatę całości lub części mienia należącego do osoby fizycznej lub prawnej skazanej zgodnie z przepisami określonymi w art. 3 decyzji ramowej 2005/212/WSiSW z dnia 24 lutego 2005 r. w sprawie konfiskaty korzyści, narzędzi i mienia pochodzących z przestępstwa, przynajmniej wtedy gdy czyny zabronione pod groźbą kary zostały popełnione w ramach organizacji przestępczej w rozumieniu decyzji ramowej … w sprawie walki z przestępczością zorganizowaną, jak również gdy czyny te pociągają za sobą zagrożenie dla zdrowia lub bezpieczeństwa ludzkiego.

Państwa członkowskie podejmują, nie naruszając praw podstawowych, wszelkie środki niezbędne do tego, aby umożliwić konfiskatę całości lub części mienia należącego do osoby fizycznej lub prawnej skazanej zgodnie z przepisami określonymi w art. 3 decyzji ramowej 2005/212/WSiSW z dnia 24 lutego 2005 r. w sprawie konfiskaty korzyści, narzędzi i mienia pochodzących z przestępstwa, przynajmniej wtedy gdy czyny zabronione pod groźbą kary są poważnymi przestępstwami, jak również gdy czyny te pociągają za sobą zagrożenie dla zdrowia lub bezpieczeństwa ludzkiego.

Uzasadnienie

Istnieje obawa, że art. 6 ograniczałby się wyłącznie do czynów zabronionych popełnionych w ramach „zorganizowanej przestępczości”. Artykuł ten będzie użyteczny tylko wtedy, gdy zostanie zastosowany do wszystkich czynów zabronionych wyrządzających posiadaczom praw poważne szkody handlowe, niezależnie od tego, czy naruszenia te popełniono w ramach przestępczości zorganizowanej. Dlatego też z art. 6 wniosku dotyczącego decyzji ramowej należy usunąć odniesienie do „zorganizowanej przestępczości” i zastąpić je określeniem „poważne przestępstwa”.

Poprawka 19

Artykuł 7

Państwa członkowskie zapewniają posiadaczom praw własności intelektualnej, których to dotyczy, lub ich pełnomocnikom, jak również ekspertom, możliwość aktywnego uczestnictwa w dochodzeniach prowadzonych przez wspólne zespoły dochodzeniowo-śledcze w sprawie czynów zabronionych pod groźbą kary określonych w art. 3.

Państwa członkowskie gwarantują, że posiadacze praw własności intelektualnej, których to dotyczy, lub ich należycie upoważnieni pełnomocnicy, jak również eksperci, dostarczą informacje wspólnym zespołom dochodzeniowo-śledczym prowadzącym dochodzenie w sprawie czynów zabronionych pod groźbą kary określonych w art. 3.

Uzasadnienie

Sposób, w jaki został sformułowany ten artykuł, jest zbyt mało precyzyjny: jest uzasadnione, że sąd pozwala każdej ze stron mieć swoich ekspertów. Jednak bezpośredni udział pełnomocników posiadacza praw własności intelektualnej w dochodzeniu musi zostać ograniczony; w przeciwnym razie posiadacze praw mogliby stanowić zagrożenie dla postępowania karnego poprzez wywieranie wpływu na bezstronne i sprawiedliwe dochodzenie. Tekst proponowany przez Komisję jest nieproporcjonalny, ponieważ to sądy powinny dokonywać interpretacji.

Poprawka 20

Artykuł 7 akapit pierwszy a (nowy)

 

Art. 8 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, który dotyczy ochrony danych osobowych oraz dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych1 są w pełni przestrzegane w trakcie dochodzeń i postępowań sądowych.

 

_______________________

Dz.U. L 281 z 23.11.1995, str. 31.

Uzasadnienie

Art. 8 Karty stanowi, że „każda osoba ma prawo do ochrony danych osobowych, które jej dotyczą” oraz że „dane te muszą być przetwarzane rzetelnie w określonych celach i za zgodą osoby zainteresowanej lub na innej uzasadnionej podstawie przewidzianej ustawą. Każda osoba ma prawo dostępu do zebranych danych, które jej dotyczą i prawo do dokonania ich sprostowania.” Dyrektywa ma na celu ochronę praw i swobód osób w zakresie przetwarzania danych osobowych poprzez ustalenie wskazówek określających, kiedy tego rodzaju przetwarzanie jest legalne.

Poprawka 21

Artykuł 8

Państwa członkowskie upewniają się, że możliwość wszczęcia dochodzenia lub ścigania karnego dotyczącego czynów zabronionych pod groźbą kary określonych w art. 3 nie zależy od zeznań lub oskarżenia pochodzących od osoby będącej ofiarą czynu zabronionego pod groźbą kary, przynajmniej jeśli czyn ten został popełniony na terytorium państwa członkowskiego.

Państwa członkowskie upewniają się, że możliwość wszczęcia dochodzenia lub ścigania karnego dotyczącego czynów zabronionych pod groźbą kary określonych w art. 3 istnieje również przy braku zeznań lub oskarżenia pochodzących od osoby będącej ofiarą czynu zabronionego pod groźbą kary, przynajmniej jeśli czyn ten został popełniony na terytorium państwa członkowskiego.

Uzasadnienie

Precyzując warunki wszczęcia ścigania karnego, poprawka pozwala zarazem na zachowanie elastyczności proponowanego przepisu. Jest sprawą bardzo ważną, szczególnie w przypadku zagrożenia zdrowia publicznego, gdzie posiadacz prawa jest nieokreślony, by możliwe było wszczęcie ścigania karnego pomimo braku zeznań ofiary czynu zabronionego.

PROCEDURA

Tytuł

Zmieniony wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie środków prawa karnego mających na celu zapewnienie egzekwowania praw własności intelektualnej

Odsyłacze

COM(2006)0168 – C6-0233/2005 – 2005/0127(COD)

Komisja przedmiotowo właściwa

JURI

Opinia wydana przez
  Data ogłoszenia na posiedzeniu

ITRE
6.9.2005

Ściślejsza współpraca - data ogłoszenia na posiedzeniu

 

Sprawozdawca komisji opiniodawczej
  Data powołania

David Hammerstein Mintz
5.10.2005

Poprzedni sprawozdawca komisji opiniodawczej

 

Rozpatrzenie w komisji

11.9.2006

10.10.2006

23.11.2006

28.11.2006

 

Data przyjęcia

28.11.2006

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

31

4

0

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Jan Březina, Jerzy Buzek, Pilar del Castillo Vera, Giles Chichester, Den Dover, Adam Gierek, Norbert Glante, Umberto Guidoni, Fiona Hall, David Hammerstein Mintz, Rebecca Harms, Erna Hennicot-Schoepges, Romana Jordan Cizelj, Werner Langen, Vincenzo Lavarra, Nils Lundgren, Eugenijus Maldeikis, Reino Paasilinna, Miloslav Ransdorf, Vladimír Remek, Teresa Riera Madurell, Mechtild Rothe, Paul Rübig, Andres Tarand, Catherine Trautmann, Claude Turmes, Nikolaos Vakalis, Alejo Vidal-Quadras, Dominique Vlasto

Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Pilar Ayuso, Zdzisław Kazimierz Chmielewski, Edit Herczog, Gunnar Hökmark, Lambert van Nistelrooij, Francisca Pleguezuelos Aguilar

Zastępca(y) (art. 178 ust. 2) obecny(i) podczas głosowania końcowego

 

Uwagi (dane dostępne tylko w jednym języku)

 

(1)

Dotychczas nieopublikowany w Dzienniku Urzędowym.


OPINIA Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych (12.12.2006)

dla Komisji Prawnej

w sprawie zmienionego wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie środków prawa karnego mających na celu zapewnienie egzekwowania praw własności intelektualnej

(COM(2006)0168 – C6-0233/2005 – 2005/0127(COD))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej: Rainer Wieland

ZWIĘZŁE UZASADNIENIE

W następstwie wyroku Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości z dnia 13 września 2005 r. (sprawa C 176/03 Komisja przeciwko Radzie) Komisja Europejska zmieniła wniosek dotyczący dyrektywy w sprawie środków prawa karnego mających na celu zapewnienie egzekwowania praw własności intelektualnej.

Sprawa ochrony praw własności intelektualnej ma szczególne znaczenie dla przedsiębiorstw europejskich, które muszą zagwarantować opłacalność inwestycji. Bez ochrony własności intelektualnej tempo inwestycji, a co za tym idzie innowacji w Europie może ulec spowolnieniu.

W celu skuteczniejszego zwalczania podrabiania towarów i piractwa należy określić wspólne podstawy na szczeblu europejskim; w związku z tym niniejszy wniosek ustala wspólne definicje i wspólny zakres kar. Wniosek ten ma też na celu ułatwienie postępowania karnego związanego z naruszeniem praw własności intelektualnej.

Sprawozdawca komisji opiniodawczej popiera proponowaną dyrektywę, jednak zwraca uwagę na konieczność precyzyjnego zdefiniowania ważnych pojęć występujących w dyrektywie, w szczególności jeśli stanowią one główny element definicji przestępstwa.

POPRAWKI

Komisja Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych zwraca się do Komisji Prawnej, jako do komisji przedmiotowo właściwej, o naniesienie w swoim sprawozdaniu następujących poprawek:

Tekst proponowany przez Komisję(1)  Poprawki Parlamentu

Poprawka 1

Punkt uzasadnienia 8

(8) Celem usprawnienia dochodzeń karnych należy przewidzieć odpowiednie przepisy. Państwa członkowskie muszą ustalić, że osoby uprawnione w zakresie własności intelektualnej, których to dotyczy, lub ich pełnomocnicy, jak również eksperci, będą mogli aktywnie uczestniczyć w dochodzeniach prowadzonych przez wspólne zespoły dochodzeniowo-śledcze.

skreślony

Uzasadnienie

Z ogólnych względów prawno-politycznych należy odrzucić wszystko, co mogłoby uchodzić za „zdominowanie” postępowania karnego na korzyść indywidualnego posiadacza praw. W społeczeństwach demokratycznych, żyjących w państwie prawa, państwo posiada wyłączność na stosowanie rozwiązań siłowych. Podmioty prywatne nie są uprawnione do korzystania ze środków prawa karnego celem przeciwdziałania przypadkom naruszenia prawa przez obywateli.

Poprawka 2

Punkt uzasadnienia 9 a (nowy)

 

(9a) Prawa ustanowione w Karcie Praw Podstawowych Unii Europejskiej powinny być w pełni przestrzegane przy definiowaniu czynów przestępczych i kar, w trakcie dochodzeń i podczas postępowań sądowych.

Poprawka 3

Artykuł 1 ustęp 2

Środki te mają zastosowanie do praw własności intelektualnej określonych przez prawodawstwo wspólnotowe lub prawo krajowe państw członkowskich.

Niniejsza dyrektywa obejmuje co najmniej następujące prawa własności intelektualnej.

 

a) prawa autorskie;

 

b) prawa ochronne pokrewne prawu autorskiemu;

 

c) prawa ochronne sui generis producentów baz danych;

 

d) prawa ochronne twórców topografii produktów półprzewodnikowych;

 

e) prawa do znaków towarowych;

 

f) prawa do ochrony wzorów zdobniczych;

 

g) prawa do wzorów użytkowych;

Uzasadnienie

Konieczne jest dokładniejsze określenie merytorycznego zakresu stosowania niniejszej dyrektywy, aby osiągnąć cel, jakim jest lepsze, bardziej przejrzyste i bardziej zrozumiałe stanowienie prawa.

Zadaniem Komisji nie może być ustalanie wykładni dyrektyw o takiej doniosłości z pominięciem organu prawodawczego poprzez podawanie do wiadomości swoich „poglądów”.

Lista znajdująca się w art. 2 dyrektywy 2004/48/WE stanowi dodatkowe ułatwienie dla komisji przedmiotowo właściwej, jeżeli zechciałaby ona, uznając to za wskazane, w drodze odrębnych głosowań wykluczyć konkretne dziedziny prawne z zakresu stosowania dyrektywy.

Poprawka 4

Artykuł 1 ustęp 2 a (nowy)

 

Niniejsza dyrektywa nie ma zastosowania w szczególności do naruszeń prawa własności intelektualnej w odniesieniu do:

 

- patentów, wzorów użytkowych i dodatkowych certyfikatów ochrony;

 

- równoczesnego przywozu oryginalnych towarów, które zostały wprowadzone na rynek za zgodą posiadacza prawa w kraju trzecim.

Uzasadnienie

Zakres niniejszej dyrektywy powinien być ograniczony.

Poprawka 5

Artykuł 2 ustęp 1 a (nowy)

 

Wyrażenie „na skalę handlową” oznacza działania wykonywane z zamiarem osiągnięcia bezpośrednich korzyści gospodarczych lub handlowych albo też działania wykonywane na tak dużą skalę, że mogą one narazić posiadacza tego prawa na znaczną bezpośrednią stratę.

Uzasadnienie

Wyrażenie „skala handlowa” stanowi zasadniczy element definicji czynu karalnego, dlatego należy je precyzyjnie zdefiniować. Musi ono obejmować nie tylko działania wykonywane z zamiarem osiągnięcia bezpośrednich korzyści gospodarczych lub handlowych, lecz również poważne akty piractwa na dużą skalę, tzn. takie, które wychodzą poza użytek indywidualny lub prywatny i które nie muszą wiązać się z korzyścią gospodarczą dla sprawcy, natomiast mogą oznaczać poważne szkody dla posiadacza praw.

Poprawka 6

Artykuł 3 ustęp 1 a (nowy)

 

Państwa członkowskie zapewniają zakwalifikowanie jako przestępstwa kryminalnego wszelkich popełnionych na skalę handlową przypadków naruszenia znaku towarowego, polegających na wykorzystaniu oznakowania identycznego ze znakiem towarowym naniesionym na towary lub usługi identyczne z towarami lub usługami, na które zarejestrowano ten znak towarowy.

Uzasadnienie

Należy osobno zdefiniować naruszenie praw autorskich i naruszenie prawa do znaku towarowego.

Poprawka 7

Artykuł 4 ustęp 2

2. W odniesieniu do czynów zabronionych pod groźbą kary określonych w art. 3 państwa członkowskie przewidują również, we właściwych przypadkach, stosowanie następujących sankcji:

2. W odniesieniu do czynów zabronionych pod groźbą kary, określonych w art. 3, państwa członkowskie przewidują również we właściwych przypadkach niezbędne środki gwarantujące możliwość zastosowania wobec odpowiedzialnej osoby fizycznej lub prawnej skutecznych, proporcjonalnych i odstraszających sankcji, np.:

a) zniszczenie mienia stanowiącego naruszenie prawa własności intelektualnej;

a) pozbawienie prawa do świadczeń lub pomocy o charakterze publicznym;

b) stałe lub czasowe zamknięcie części lub całości zakładu lub sklepu, który służył głównie do popełnienia przedmiotowego naruszenia;

b) tymczasowy lub stały zakaz prowadzenia działalności handlowej lub gospodarczej;

c) stały lub czasowy zakaz prowadzenia działalności handlowej;

c) nadzór sądowy;

d) objęcie nadzorem sądowym;

d) sądowy nakaz likwidacji;

e) rozwiązanie;

e) czasowe lub stałe zamknięcie przedsiębiorstw wykorzystanych w celu popełnienia przestępstwa;

f) zakaz korzystania z pomocy i dotacji publicznych;

f) publikowanie orzeczeń sądowych;

g) opublikowanie orzeczeń sądowych.

g) zniszczenie mienia stanowiącego naruszenie prawa własności intelektualnej.

Uzasadnienie

Por. uzasadnienie do poprawki 1. Tytułem uzupełnienia należy dodać, że nie ma potrzeby tworzenia od podstaw odpowiedniego katalogu sankcji wraz z jego zawartością i formą w odniesieniu do każdego tekstu prawnego. Dlatego też sankcje zaproponowane w punktach od a) do e) pochodzą z przytaczanego już tekstu Rady w sprawie decyzji ramowej dotyczącej zwalczania przestępczości zorganizowanej (2005/003 (CNS) 8496/1/06) i zostały uzupełnione o specyficzne propozycje z odpowiedniego tekstu źródłowego.

Poprawka 8

Artykuł 4 ustęp 2 litera a)

a) zniszczenie mienia stanowiącego naruszenie prawa własności intelektualnej;

a) zniszczenie mienia stanowiącego naruszenie prawa własności intelektualnej, a także, w odpowiednich przypadkach, zajęcie lub zniszczenie materiałów lub elementów wykorzystywanych zasadniczo do wytwarzania lub produkcji takich towarów;

Uzasadnienie

Wyjaśnienie

Poprawka 9

Artykuł 6

Państwa członkowskie podejmują wszelkie środki niezbędne do tego, aby umożliwić konfiskatę całości lub części mienia należącego do osoby fizycznej lub prawnej skazanej zgodnie z przepisami określonymi w art. 3 decyzji ramowej 2005/212/WSiSW z dnia 24 lutego 2005 r. w sprawie konfiskaty korzyści, narzędzi i mienia pochodzących z przestępstwa, przynajmniej wtedy gdy czyny zabronione pod groźbą kary zostały popełnione w ramach organizacji przestępczej w rozumieniu decyzji ramowej … w sprawie walki z przestępczością zorganizowaną, jak również gdy czyny te pociągają za sobą zagrożenie dla zdrowia lub bezpieczeństwa ludzkiego.

W przypadkach, o których mowa w art. 5 niniejszej dyrektywy, państwa członkowskie podejmują wszelkie środki niezbędne do tego, aby umożliwić konfiskatę całości lub części mienia należącego do osoby fizycznej lub prawnej skazanej zgodnie z przepisami określonymi w art. 3 decyzji ramowej 2005/212/WSiSW z dnia 24 lutego 2005 r. w sprawie konfiskaty korzyści, narzędzi i mienia pochodzących z przestępstwa.

Uzasadnienie

Takie rozszerzone uprawnienia dotyczące konfiskaty powinny odnosić się do tych samych naruszeń i czynów, do których ma zastosowanie dyrektywa.

Poprawka 10

Artykuł 6 a (nowy)

 

Artykuł 6a

Nadużycie władzy

Państwa członkowskie zapewniają możliwość zakazu i karania nadużywania gróźb stosowania sankcji karnych, za pomocą środków karnych, cywilnych i proceduralnych.

 

Państwa członkowskie zakazują nadużyć proceduralnych, zwłaszcza, że do egzekwowania wymagań prawa cywilnego stosuje się środki karne.

Uzasadnienie

Możliwość powstrzymania potencjalnego sprawcy (tj. konkurencji) przed naruszeniem prawa do własności intelektualnej zwiększa się znacząco, jeżeli ich posiadacz dysponuje instrumentem w postaci środków karnych. Zarówno prawo międzynarodowe, jak i prawo europejskie przewidują konieczność przeciwdziałania nadużyciom praw ochrony własności intelektualnej. Nadużycie narusza swobodę konkurencji, co jest niezgodne z art. 28 i nast. oraz z art. 81 i nast. Traktatu WE.

Poprawka 11

Artykuł 6 b (nowy)

 

Artykuł 6b

Prawa oskarżonych

Państwa członkowskie zapewniają należytą ochronę i przyznanie praw oskarżonym.

Poprawka 12

Artykuł 7

Artykuł 7

Wspólne zespoły dochodzeniowo-śledcze

Państwa członkowskie zapewniają posiadaczom praw własności intelektualnej, których to dotyczy, lub ich pełnomocnikom, jak również ekspertom, możliwość aktywnego uczestnictwa w dochodzeniach prowadzonych przez wspólne zespoły dochodzeniowo-śledcze w sprawie czynów zabronionych pod groźbą kary określonych w art. 3.

skreślony

Uzasadnienie

Z ogólnych względów prawno-politycznych należy odrzucić wszystko, co mogłoby uchodzić za „zdominowanie” postępowania karnego na korzyść indywidualnego posiadacza praw. W społeczeństwach demokratycznych, żyjących w państwie prawa, państwo posiada wyłączność na stosowanie rozwiązań siłowych. Podmioty prywatne nie są uprawnione do korzystania ze środków prawa karnego celem przeciwdziałania przypadkom naruszenia prawa przez obywateli.

Poprawka 13

Artykuł 8 a (nowy)

 

Artykuł 8a

Ochrona danych osobowych

 

Art. 8 Karty Praw Podstawowych Unii Europejskiej, który dotyczy ochrony danych osobowych oraz dyrektywa 95/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 24 października 1995 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w zakresie przetwarzania danych osobowych i swobodnego przepływu tych danych1 są w pełni przestrzegane w trakcie dochodzeń i postępowań sądowych.

_______________________

1 Dz.U. L 281 z 23.11.1995, str. 31

 

Uzasadnienie

Art. 8 Karty stanowi, że „każda osoba ma prawo do ochrony danych osobowych, które jej dotyczą” oraz „dane te muszą być przetwarzane rzetelnie w określonych celach i za zgodą osoby zainteresowanej lub na innej uzasadnionej podstawie przewidzianej ustawą. Każda osoba ma prawo dostępu do zebranych danych, które jej dotyczą i prawo do dokonania ich sprostowania.” Dyrektywa ma na celu ochronę praw i swobód osób w zakresie przetwarzania danych osobowych poprzez ustalenie wytycznych określających, kiedy tego rodzaju przetwarzanie jest zgodne z prawem.

PROCEDURA

Tytuł

Zmieniony wniosek dotyczący dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie środków prawa karnego mających na celu zapewnienie egzekwowania praw własności intelektualnej

Odsyłacze

COM(2006)0168 – C6-0233/2005 – 2005/0127(COD)

Komisja przedmiotowo właściwa

JURI

Opinia wydana przez
  Data ogłoszenia na posiedzeniu

LIBE
6.9.2005

Ściślejsza współpraca - data ogłoszenia na posiedzeniu

 

Sprawozdawca komisji opiniodawczej
  Data powołania

Rainer Wieland
13.10.2005

Poprzedni sprawozdawca komisji opiniodawczej

 

Rozpatrzenie w komisji

6.11.2006

11.12.2006

 

 

 

Data przyjęcia

11.12.2006

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

23

17

0

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Edit Bauer, Johannes Blokland, Mihael Brejc, Kathalijne Maria Buitenweg, Giusto Catania, Carlos Coelho, Fausto Correia, Kinga Gál, Patrick Gaubert, Elly de Groen-Kouwenhoven, Adeline Hazan, Ewa Klamt, Wolfgang Kreissl-Dörfler, Barbara Kudrycka, Stavros Lambrinidis, Henrik Lax, Sarah Ludford, Edith Mastenbroek, Hartmut Nassauer, Martine Roure, Luciana Sbarbati, Inger Segelström, Ioannis Varvitsiotis, Donato Tommaso Veraldi, Manfred Weber, Stefano Zappalà, Tatjana Ždanoka

Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Richard Corbett, Panayiotis Demetriou, Camiel Eurlings, Ignasi Guardans Cambó, Jeanine Hennis-Plasschaert, Sophia in 't Veld, Javier Moreno Sánchez, Bill Newton Dunn, Hubert Pirker, Marie-Line Reynaud, Kyriacos Triantaphyllides, Rainer Wieland

Zastępca(y) (art. 178 ust. 2) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Kartika Tamara Liotard

Uwagi (dane dostępne tylko w jednym języku)

 

(1)

Dotychczas nieopublikowany w Dzienniku Urzędowym.


PROCEDURA ()

Tytul

Środki karne zmierzające do zapewnienia przestrzegania praw własności intelektualnej

Odsyłacze

COM(2006)0168 - COM(2005)0276 - C6-0233/2005 - 2005/0127(COD)

Komisja przedmiotowo właściwa

       Data ogłoszenia na posiedzeniu

JURI

6.9.2005

Komisja(e) wyznaczona(e) do wydania opinii

       Data ogłoszenia na posiedzeniu

ITRE

6.9.2005

IMCO

6.9.2005

LIBE

6.9.2005

 

Opinia niewydana

       Data decyzji

IMCO

21.11.2005

 

 

 

Sprawozdawca(y)

       Data powołania

Nicola Zingaretti

15.9.2005

 

 

Rozpatrzenie w komisji

28.11.2005

12.9.2006

20.11.2006

27.2.2007

 

20.3.2007

 

 

 

Data przyjęcia

20.3.2007

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

22

3

3

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Carlo Casini, Marek Aleksander Czarnecki, Cristian Dumitrescu, Monica Frassoni, Giuseppe Gargani, Klaus-Heiner Lehne, Katalin Lévai, Antonio López-Istúriz White, Antonio Masip Hidalgo, Hans-Peter Mayer, Manuel Medina Ortega, Aloyzas Sakalas, Francesco Enrico Speroni, Rainer Wieland, Jaroslav Zvěřina, Tadeusz Zwiefka

Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Mogens N.J. Camre, Janelly Fourtou, Jean-Paul Gauzès, Eva Lichtenberger, Arlene McCarthy, Michel Rocard, Gabriele Stauner, József Szájer, Jacques Toubon, Nicola Zingaretti

Zastępca(y) (art. 178 ust. 2) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Toine Manders, Umberto Guidoni

Ostatnia aktualizacja: 13 kwietnia 2007Informacja prawna