Procedura : 2015/2276(INI)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A8-0151/2016

Teksty złożone :

A8-0151/2016

Debaty :

PV 07/06/2016 - 17
CRE 07/06/2016 - 17

Głosowanie :

PV 08/06/2016 - 12.15

Teksty przyjęte :

P8_TA(2016)0267

SPRAWOZDANIE     
PDF 626kWORD 218k
26 kwietnia 2016
PE 572.951v02-00 A8-0151/2016

w sprawie zdolności europejskiej polityki bezpieczeństwa i obrony do działania w przestrzeni kosmicznej

(2015/2276(INI))

Komisja Spraw Zagranicznych

Sprawozdawca: Bogdan Andrzej Zdrojewski

Sprawozdawca komisji opiniodawczej (*):

Marian-Jean Marinescu, Komisja Przemysłu, Badań Naukowych i Energii

(*) Zaangażowana komisja – art. 54 Regulaminu

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
 OPINIA MNIEJSZOŚCI
 OPINIA Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii (*)
 WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGOW KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

PROJEKT REZOLUCJI PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie zdolności europejskiej polityki bezpieczeństwa i obrony do działania w przestrzeni kosmicznej

(2015/2276(INI))

Parlament Europejski,

–  uwzględniając tytuł V Traktatu o Unii Europejskiej (TUE),

–  uwzględniając tytuł XVII i XIX Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE),

–  uwzględniając wniosek Francji z dnia 17 listopada 2015 r. o udzielenie pomocy i wsparcia na mocy art. 42 ust. 7 TUE,

–  uwzględniając konkluzje z posiedzenia Rady w dniu 20 listopada 2015 r. w sprawie wzmacniania reakcji wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych na radykalizację skutkującą terroryzmem i brutalnym ekstremizmem,

–  uwzględniając konkluzje Rady Europejskiej z dnia 18 grudnia 2013 r. i z dni 25–26 czerwca 2015 r.,

–  uwzględniając konkluzje Rady z dnia 25 listopada 2013 r. oraz 18 listopada 2014 r. w sprawie wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony,

–  uwzględniając konkluzje Rady z dni 20–21 lutego 2014 r. w sprawie polityki przestrzeni kosmicznej,

–  uwzględniając sprawozdanie z postępów we wdrażaniu konkluzji Rady Europejskiej z grudnia 2013 r., przedstawione w dniu 7 lipca 2014 r. przez wiceprzewodniczącą Komisji/ wysoką przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa i szefową Europejskiej Agencji Obrony,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji z dnia 8 maja 2015 r. w sprawie wdrażania jej komunikatu dotyczącego obrony,

–  uwzględniając wspólny komunikat wiceprzewodniczącej/ wysokiej przedstawiciel i Komisji z dnia 11 grudnia 2013 r. zatytułowany „Kompleksowe podejście UE do zewnętrznych konfliktów i sytuacji kryzysowych” (JOIN(2013)0030) oraz powiązane z nim konkluzje Rady z dnia 12 maja 2014 r.,

–  uwzględniając oświadczenie wydane przez sekretarza generalnego Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego (NATO) Jensa Stoltenberga w Parlamencie Europejskim w dniu 30 marca 2015 r. w sprawie ściślejszej współpracy między UE a NATO,

–  uwzględniając oświadczenia wydane przez amerykańskiego wicesekretarza ds. obrony Boba Worka w dniu 28 stycznia 2015 r. i 10 września 2015 r. w sprawie trzeciej amerykańskiej strategii offsetowej oraz jej skutków dla partnerów i sprzymierzeńców USA,

–  uwzględniając wspólny komunikat wiceprzewodniczącej/ wysokiej przedstawiciel i Komisji z dnia 18 listopada 2015 r. zatytułowany „Przegląd Europejskiej Polityki Sąsiedztwa” (JOIN(2015)0050),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 377/2014 z dnia 3 kwietnia 2014 r. ustanawiające program Copernicus i uchylające rozporządzenie (UE) nr 911/2010(1),

–  uwzględniając rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1285/2013 z dnia 11 grudnia 2013 r. w sprawie realizacji i eksploatacji europejskich systemów nawigacji satelitarnej,

–  uwzględniając decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady nr 541/2014/UE z dnia 16 kwietnia 2014 r. ustanawiającą ramy wsparcia obserwacji i śledzenia obiektów kosmicznych(2),

–  uwzględniając art. 52 Regulaminu,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Spraw Zagranicznych oraz opinię Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii (A8–0151/2016),

A.  mając na uwadze coraz bardziej niebezpieczną i będącą źródłem coraz większych wyzwań pod względem bezpieczeństwa sytuację wewnątrz Unii i poza nią, charakteryzującą się atakami terrorystycznymi i masowymi zabójstwami, która dotyczy wszystkich państw członkowskich i na którą państwa członkowskie muszą reagować, przyjmując wspólną strategię i skoordynowane podejście; mając na uwadze, że te wyzwania w dziedzinie bezpieczeństwa wymagają wzmocnienia unijnego bezpieczeństwa poprzez ciągły rozwój i wsparcie Wspólnej Polityki Bezpieczeństwa i Obrony UE, tak aby stała się ona bardziej skutecznym instrumentem polityki i rzeczywistą gwarancją bezpieczeństwa obywateli UE oraz propagowania i ochrony europejskich norm, interesów i wartości zapisanych w art. 21 TUE;

B.  mając na uwadze, że UE musi zwiększyć swoją rolę gwaranta bezpieczeństwa na swoim terytorium i za granicą, zapewniając stabilność w swym sąsiedztwie i na świecie; mając na uwadze, że Unia musi przyczyniać się do zwalczania wyzwań w zakresie bezpieczeństwa, w szczególności wynikających z terroryzmu na terytorium UE i za granicą, także wspierając państwa trzecie w zwalczaniu terroryzmu i jego podstawowych przyczyn; mając na uwadze, że państwa członkowskie i Unia muszą wspólnie pracować nad skutecznym i spójnym systemem zarządzania granicami w celu zabezpieczenia granic zewnętrznych;

C.  mając na uwadze, że Unia musi zacieśnić współpracę i koordynację działań z Organizacją Traktatu Północnoatlantyckiego oraz ze Stanami Zjednoczonymi, gdyż ci dwaj partnerzy pozostają gwarantami bezpieczeństwa i stabilności Europy, a także z Organizacją Narodów Zjednoczonych, Organizacją Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie, Unią Afrykańską oraz innymi sąsiadami i partnerami regionalnymi;

D.  mając na uwadze, że Unia powinna zająć się przyczynami leżącymi u podstaw zarówno wyzwań dla naszego bezpieczeństwa, jak i niepokojów i konfliktu zbrojnego w naszym sąsiedztwie oraz migracji, pogorszenia warunków życia ludzi w wyniku działania państwa i podmiotów niepaństwowych, rozpadu ładu państwowego i regionalnego, a także w konsekwencji zmiany klimatu i ubóstwa, poprzez kompleksowe, oparte na przepisach i wartościach podejście do zarządzania kryzysami zarówno wewnątrz Unii, jak i poza nią;

E.  mając na uwadze, że potencjał satelitarny mógłby być wykorzystywany do lepszej oceny i identyfikacji przepływu nielegalnych imigrantów, ich tras oraz, w przypadku osób przybywających z Afryki Północnej, do identyfikowania miejsc wchodzenia na pokład, w celu szybszego podejmowania działań i ocalenia większej liczby osób;

F.  mając na uwadze, że na poświęconym obronie posiedzeniu Rady Europejskiej w czerwcu 2015 r. wezwano do sprzyjania ściślejszej i bardziej systematycznej europejskiej współpracy w dziedzinie obrony w celu generowania kluczowych zdolności, w tym poprzez spójne i skuteczne wykorzystanie funduszy UE i istniejących zdolności UE;

G.  mając na uwadze, że polityka kosmiczna jest istotnym elementem autonomii strategicznej, którą UE musi rozwijać w celu zachowania newralgicznych zdolności technologicznych i przemysłowych oraz niezależnych zdolności przeprowadzania oceny;

H.  mając na uwadze, że zdolności europejskiej polityki bezpieczeństwa i obrony do działania w przestrzeni kosmicznej mają istotne, a w niektórych przypadkach, nawet kluczowe znaczenie w wielu sytuacjach, od codziennych zastosowań w warunkach pokoju, do zastosowań w zarządzaniu kryzysami, a nawet w przypadku poważniejszych wyzwań w zakresie bezpieczeństwa, w tym otwartej wojny; mając na uwadze, że rozwój takich zdolności jest przedsięwzięciem długoterminowym; mając na uwadze, że rozwój przyszłych zdolności należy zaplanować w momencie zastosowania obecnych zdolności;

I.  mając na uwadze, że rozpowszechnianie technologii kosmicznych oraz rosnące uzależnienie społeczeństw od satelitów prowadzi do wzrostu rywalizacji o zasoby kosmiczne (orbity, częstotliwości) i czyni z satelitów infrastrukturę o decydującym znaczeniu; mając na uwadze, że rozwój technologii antysatelitarnych (ASAT) przez szereg podmiotów, w tym zdolności w zakresie broni orbitalnych, wskazuje na militaryzację przestrzeni kosmicznej;

J.  mając na uwadze, że w obszarze bezpieczeństwa i obrony Unia może podejmować działania między innymi za pośrednictwem takich instytucji, jak Europejska Agencja Obrony i Centrum Satelitarne UE;

K.  mając na uwadze, że europejskie aktywa kosmiczne zostały rozwinięte w ciągu ostatnich pięćdziesięciu lat dzięki skoordynowanym wysiłkom krajowych agencji kosmicznych, a ostatnio Europejskiej Agencji Kosmicznej (ESA); mając na uwadze, że układ o przestrzeni kosmicznej, przedstawiający podstawowe ramy prawne międzynarodowego prawa kosmicznego, wszedł w życie w październiku 1967 r.;

L.  mając na uwadze, że rozwijanie i wspieranie zdolności europejskiej polityki bezpieczeństwa i obrony do działania w przestrzeni kosmicznej wymaga skutecznej współpracy i synergii między państwami członkowskimi oraz instytucjami europejskimi i międzynarodowymi;

M.  mając na uwadze, że zdolności UE do działania w przestrzeni kosmicznej powinny być kompatybilne ze zdolnościami NATO i USA, tak by mogły być w pełni wykorzystane w ramach sieci w przypadku kryzysu;

N.  mając na uwadze, że badania naukowe i rozwój w dziedzinie technologii kosmicznej to sektor o wysokiej stopie zwrotu z inwestycji, który wytwarza, również jako produkt uboczny, wysokiej jakości oprogramowanie i sprzęt do zastosowania w różnych celach komercyjnych;

1.  uważa, że zdolności działania w przestrzeni kosmicznej i usługi kosmiczne odgrywają istotną rolę m.in. w kontekście europejskiego bezpieczeństwa i obrony; wyraża przekonanie, że obecne i przyszłe zdolności działania w przestrzeni kosmicznej i usługi kosmiczne zapewnią państwom członkowskim i Unii większą operacyjną zdolność o podwójnym zastosowaniu do wdrażania wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony oraz innych strategii politycznych UE w obszarach takich, jak działania zewnętrzne, zarządzanie granicami, bezpieczeństwo morskie, rolnictwo, środowisko, działania w dziedzinie klimatu, bezpieczeństwo energetyczne, zarządzanie klęskami żywiołowymi, pomoc humanitarna i transport;

2.  uważa, że konieczne jest dalsze wdrażanie WPBiO; potwierdza konieczność zwiększenia skuteczności, wyeksponowania i oddziaływania WPBiO; potwierdza znaczenie i wartość dodaną polityki kosmicznej dla WPBiO; uważa, że należy uwzględnić przestrzeń kosmiczną w przyszłych strategiach politycznych Unii (np. bezpieczeństwo wewnętrzne, transport, przestrzeń, energia, badania naukowe) oraz w dalszym ciągu wzmacniać i wykorzystywać synergię z przestrzenią kosmiczną; podkreśla, że niezwykle istotne jest wykorzystanie zdolności do działania w przestrzeni kosmicznej w walce z terroryzmem i organizacjami terrorystycznymi poprzez zdolność do lokalizowania i monitorowania ich obozów szkoleniowych;

3.  uważa, że rządy krajowe i Unia powinny poprawić dostęp do satelitarnej komunikacji napowietrznej, orientacji sytuacyjnej w przestrzeni kosmicznej, nawigacji precyzyjnej oraz zdolności obserwacji Ziemi, a także zapewnić niezależność Europy w zakresie technologii kosmicznych o decydującym znaczeniu oraz dostępu do przestrzeni kosmicznej; uważa, że szczególnie orientacja sytuacyjna w przestrzeni kosmicznej będzie nadal odgrywała decydującą rolę w kwestiach wojskowych i cywilnych; zwraca uwagę na zobowiązanie do niedokonywania militaryzacji przestrzeni kosmicznej; uznaje, że aby osiągnąć ten cel, niezbędne są wystarczające inwestycje finansowe; w związku z tym wzywa Komisję i państwa członkowskie do zagwarantowania autonomii UE w odniesieniu do struktur kosmicznych, przy zapewnieniu niezbędnych zasobów do tego celu; jest zdania, że cel ten ma zasadnicze znaczenie dla działań cywilnych (w krajach Zachodu szacuje się, że między 6 a 7 % PKB jest uzależnione od pozycjonowania satelitarnego i technologii nawigacji satelitarnej) oraz dla bezpieczeństwa i obrony; uważa, że ta współpraca powinna zostać rozpoczęta na szczeblu międzyrządowym oraz poprzez ESA;

4.  podkreśla aspekt bezpieczeństwa w odniesieniu do programu Copernicus, zwłaszcza zastosowania tego programu mające na celu zapobieganie sytuacjom kryzysowym i reagowanie na nie, pomoc humanitarną i współpracę, zapobieganie konfliktom, co wiąże się z monitorowaniem zgodności z traktatami międzynarodowymi, oraz w zakresie nadzoru morskiego; wzywa wysoką przedstawiciel, Komisję i państwa członkowskie do wzmocnienia celu zdolności do działania w przestrzeni kosmicznej w zakresie zapobiegania konfliktom;

5.  podkreśla, że unijna polityka przestrzeni kosmicznej propaguje postęp naukowy i techniczny, konkurencyjność przemysłową oraz wdrażanie unijnych strategii politycznych, zgodnie z art. 189 TFUE, który obejmuje również politykę bezpieczeństwa i obrony; przypomina, że dwa przewodnie programy UE – Galileo i Copernicus – to programy cywilne pod cywilną kontrolą oraz że europejski charakter tych programów umożliwił ich realizację i zapewnił im sukces; wzywa Radę, wiceprzewodniczącą/ wysoką przedstawiciel oraz Komisję do dopilnowania, by europejskie programy kosmiczne rozwijały zarówno cywilną zdolność działania w przestrzeni kosmicznej, jak i usługi kosmiczne istotne pod względem europejskiego potencjału w zakresie bezpieczeństwa i obrony, zwłaszcza poprzez przydzielenie adekwatnych środków na badania naukowe; uważa, że potencjał podwójnego zastosowania zdolności do działania w przestrzeni kosmicznej ma duże znaczenie dla jak najbardziej efektywnego wykorzystania zasobów;

6.  podkreśla, że programy kosmiczne przynoszą korzyści pod względem bezpieczeństwa i obrony, które są technologicznie powiązane z korzyściami cywilnymi, a także zwraca uwagę w związku z tym na potencjał podwójnego zastosowania programów Galileo i Copernicus; uważa, że przyszłe pokolenia powinny w pełni rozwinąć ten potencjał, w tym na przykład poprzez poprawę precyzji, potwierdzania autentyczności, kodowania, ciągłości działania i integralności (Galileo); podkreśla, że wysokorozdzielcze dane pochodzące z obserwacji Ziemi oraz systemy pozycjonowania są przydatne w zastosowaniach w obszarach cywilnym i bezpieczeństwa, na przykład w zakresie zarządzania klęskami żywiołowymi, misji humanitarnych, pomocy dla uchodźców, nadzoru morskiego, walki z globalnym ociepleniem, bezpieczeństwa energetycznego i bezpieczeństwa żywnościowego na świecie, a także przy identyfikowaniu i zwalczaniu skutków globalnych klęsk żywiołowych, przede wszystkim susz, trzęsień ziemi, powodzi i pożarów lasów; zauważa konieczność lepszej interakcji między dronami a satelitami; wzywa, by w przeglądzie śródokresowym przewidzieć wystarczające środki na przyszły rozwój wszystkich systemów satelitarnych;

7.  uważa, że konieczne jest całościowe, zintegrowane i długoterminowe podejście do sektora kosmicznego na poziomie UE; uważa, że sektor kosmiczny powinien zostać wymieniony w globalnej strategii UE w dziedzinie polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, mając przy tym na uwadze obecny rozwój unijnych programów kosmicznych podwójnego zastosowania oraz konieczność dalszego rozwijania unijnych cywilnych programów kosmicznych, które będą służyć zarówno celom cywilnym, jak i celom w zakresie bezpieczeństwa i obrony;

8.  z zadowoleniem przyjmuje wielostronną inicjatywę UE dotyczącą międzynarodowego kodeksu postępowania w dziedzinie działalności kosmicznej jako sposób na ustalenie norm postępowania w przestrzeni kosmicznej, ponieważ jego celem jest poprawa bezpieczeństwa oraz lepsza ochrona i wyższy stopień stabilności w przestrzeni kosmicznej poprzez podkreślanie, że podejmowane w niej działania powinny charakteryzować się wysokim poziomem ostrożności, należytą starannością i przejrzystością, aby budować zaufanie w sektorze kosmicznym;

9.  zwraca się do Komisji o szybkie przedłożenie definicji unijnych potrzeb dotyczących ewentualnego wkładu polityki przestrzeni kosmicznej we WPBiO w odniesieniu do wszystkich głównych aspektów: wynoszenie w przestrzeń, pozycjonowanie, obrazowanie, komunikacja, pogoda kosmiczna, śmieci kosmiczne, bezpieczeństwo cybernetyczne, zakłócanie, spoofing i inne przypadki umyślnego powodowania zagrożenia, bezpieczeństwo segmentu naziemnego; uważa, że przyszłe elementy obecnych europejskich systemów dotyczące przestrzeni kosmicznej powinny zostać określone zgodnie z wymogami WPBiO i obejmować wszystkie wymienione powyżej aspekty;

10.  zwraca się o określenie niezbędnych wymogów dla przyszłych systemów prywatnych lub publicznych wykorzystywanych w zastosowaniach związanych z bezpieczeństwem życia (np. pozycjonowanie, zarządzanie ruchem lotniczym) w odniesieniu do ochrony przed ewentualnymi zagrożeniami bezpieczeństwa (zakłócanie, spoofing, ataki cybernetyczne, pogoda kosmiczna i śmieci kosmiczne); uważa, że takie wymogi związane z bezpieczeństwem powinny być sprawdzalne i znajdować się pod nadzorem europejskiego organu (takiego jak EASA);

11.  w związku z tym podkreśla, że rozwój europejskich zdolności do działania w przestrzeni kosmicznej powinien być ukierunkowany na dwa kluczowe cele strategiczne w zakresie europejskiego bezpieczeństwa i obrony: bezpieczeństwo na planecie dzięki systemom kosmicznym umieszczonym na orbicie w celu monitorowania powierzchni Ziemi lub dostarczania informacji pozycyjnych, nawigacyjnych i synchronizacyjnych bądź zapewniania łączności satelitarnej, a także bezpieczeństwo w przestrzeni kosmicznej i bezpieczeństwo kosmiczne, tj. bezpieczeństwo na orbicie i w przestrzeni kosmicznej dzięki systemom udostępniania informacji na temat sytuacji w przestrzeni kosmicznej, zlokalizowanym na powierzchni Ziemi i na orbicie;

12.  zwraca uwagę, że europejskie programy kosmiczne są zagrożone atakami cybernetycznymi i hybrydowymi, biorąc pod uwagę że spoofing czy zakłócanie może przeszkodzić w realizacji misji wojskowych lub mieć daleko idące konsekwencje dla życia codziennego na ziemi; uważa, że bezpieczeństwo cybernetyczne wymaga wspólnego podejścia UE, jej państw członkowskich, przedsiębiorstw i specjalistów od internetu; wzywa zatem Komisję do włączenia programów kosmicznych do swoich działań dotyczących bezpieczeństwa cybernetycznego;

13.  uważa, że należy usprawnić koordynację systemów kosmicznych rozmieszczanych we fragmentaryczny sposób przez poszczególne państwa członkowskie w odpowiedzi na różne krajowe potrzeby, aby umożliwić szybkie przewidywanie zakłóceń w różnych zastosowaniach (np. w zarządzaniu ruchem lotniczym);

14.  podkreśla, że współpraca między Komisją, Europejską Służbą Działań Zewnętrznych, Agencją Europejskiego GNSS, Europejską Agencją Obrony, Europejską Agencją Kosmiczną i państwami członkowskimi ma podstawowe znaczenie dla poprawy europejskich zdolności działania w przestrzeni kosmicznej i usług kosmicznych; uważa, że Unia, a mianowicie wiceprzewodnicząca Komisji/ wysoka przedstawiciel, powinna koordynować, ułatwiać i wspierać taką współpracę w obszarze bezpieczeństwa i obrony przestrzeni kosmicznej za pośrednictwem specjalnego ośrodka koordynacji operacyjnej; wyraża przekonanie, iż Europejska Agencja Kosmiczna powinna odgrywać znaczącą rolę w określaniu i realizacji jednolitej europejskiej polityki przestrzeni kosmicznej, która obejmuje również politykę bezpieczeństwa i obrony;

15.  wzywa Komisję Europejską do przedstawienia wyników ustanowionych europejskich ram współpracy na rzecz badań nad bezpieczeństwem i obronnością dotyczących przestrzeni kosmicznej i zwraca się o zalecenia dotyczące ich dalszego rozwoju; zwraca się do Komisji o wyjaśnienie, w jaki sposób cywilno-wojskowe badania w ramach programu „Horyzont 2020” przysłużyły się w zakresie wdrażania zdolności do działania w przestrzeni kosmicznej w ramach wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony;

16.  z zadowoleniem przyjmuje ramy wsparcia obserwacji i śledzenia obiektów kosmicznych; wzywa Komisję do informowania Parlamentu o wdrażaniu tych ram i ich wpływie na bezpieczeństwo i obronę; wzywa Komisję do utworzenia planu działania dotyczącego wdrażania, obejmującego definicję planowanej struktury;

17.  podkreśla strategiczne znaczenie, jakie dla bezpieczeństwa i obrony ma wspieranie innowacji i badań w dziedzinie przestrzeni kosmicznej; uznaje znaczny potencjał technologii kosmicznych o decydującym znaczeniu, takich jak europejski system przekazywania danych, które umożliwiają ciągłą obserwację ziemi w czasie rzeczywistym, rozmieszczenie megakonstelacji nanosatelitów i wreszcie budowanie reaktywnej zdolności do działania w przestrzeni kosmicznej; podkreśla, że innowacyjne technologie dużych zbiorów danych powinny wykorzystywać pełny potencjał danych pozyskanych w przestrzeni kosmicznej do celów bezpieczeństwa i obrony; zwraca się do Komisji, by włączyła te technologie do swojej strategii kosmicznej dla Europy;

18.  apeluje o opracowanie różnych inicjatyw dyplomatycznych UE w dziedzinie przestrzeni kosmicznej, zarówno w kontekście dwustronnym, jak i wielostronnym, w celu przyczyniania się do rozwoju instytucjonalizacji przestrzeni kosmicznej oraz zwiększenia przejrzystości i rozszerzenia środków budowania zaufania; podkreśla potrzebę zwiększenia wysiłków służących propagowaniu Międzynarodowego kodeksu postępowania dotyczącego działań w przestrzeni kosmicznej; zachęca ESDZ, by uwzględniała tematykę przestrzeni kosmicznej w negocjacjach poświęconych innym obszarom;

19.  zachęca państwa członkowskie do wdrożenia i realizacji wspólnych programów i inicjatyw, takich jak wielonarodowy system nadzoru, rozpoznania i obserwacji satelitarnej, programy w zakresie rządowej łączności satelitarnej (GOVSATCOM) oraz obserwacji i śledzenia obiektów kosmicznych (SST), oraz do wspólnego pozyskiwania i wykorzystywania zdolności wojskowych w dziedzinie obrony i bezpieczeństwa, a także deklaruje poparcie dla takich wspólnych programów i inicjatyw;

20.  z zadowoleniem przyjmuje realizowany przez Europejską Agencję Obrony (EDA) i Europejską Agencję Kosmiczną (ESA) projekt rządowej łączności satelitarnej (GOVSATCOM), który został uznany przez Radę Europejską w grudniu 2013 r. za jeden z flagowych programów EDA; wzywa w związku z tym zaangażowane podmioty do ustanowienia stałego programu i do wykorzystania europejskiej wartości dodanej EDA również do celów wojskowej łączności satelitarnej; z zadowoleniem przyjmuje pomyślne zakończenie projektu DESIRE I oraz uruchomienie projektu demonstracyjnego DESIRE II z myślą o przyszłym wprowadzeniu przez EDA i ESA zdalnie kierowanych bezzałogowych systemów powietrznych (BSP) do niewydzielonej przestrzeni powietrznej;

21.  uznaje, że współpraca UE–USA w dziedzinie przyszłych zdolności działania w przestrzeni kosmicznej i usług kosmicznych do celów bezpieczeństwa i obrony byłaby korzystna dla obu stron; uznaje, że współpraca UE–USA jest skuteczniejsza i bardziej uzupełniająca się, kiedy obie strony są na tym samym poziomie pod względem zaawansowania technologicznego i zdolności; wzywa Komisję do zidentyfikowania wszelkich potencjalnych luk technologicznych i ich zlikwidowania; odnotowuje przedsięwzięte prace dotyczące trzeciej amerykańskiej strategii offsetowej; wzywa Unię do wzięcia pod uwagę tych działań przy opracowywaniu własnej globalnej strategii w dziedzinie polityki zagranicznej i bezpieczeństwa oraz do uwzględnienia w tej strategii zdolności działania w przestrzeni kosmicznej do celów bezpieczeństwa i obrony; uważa, że w stosownych przypadkach można by powoływać się na nawiązane wcześniej stosunki dwustronne między państwami członkowskimi a USA; zwraca się do wysokiej przedstawiciel/ wiceprzewodniczącej o omówienie z ministrami obrony strategicznego podejścia, które należy przyjąć, oraz o informowanie Parlamentu o przebiegu tej debaty;

22.  uważa, że UE powinna nadal dążyć do ustanowienia międzynarodowego kodeksu postępowania dotyczącego działań w przestrzeni kosmicznej, z myślą o ochronie infrastruktury kosmicznej i jednoczesnym zapobieganiu zbrojeniu przestrzeni kosmicznej; uważa, że niezbędny w tym celu jest rozwój programu orientacji sytuacyjnej w przestrzeni kosmicznej (SSA); wzywa Unię do działań na rzecz realizacji tego celu we współpracy z Komitetem ONZ ds. Pokojowego Wykorzystania Przestrzeni Kosmicznej i z innymi właściwymi partnerami;

23.  przypomina o niezbędnej ścisłej współpracy między UE i NATO w dziedzinie bezpieczeństwa i obrony; wyraża przekonanie, że współpraca UE–NATO powinna obejmować budowanie odporności przez te dwie instytucje oraz wspólnie z państwami sąsiadującymi z UE, jak też inwestycje w obronność; jest zdania, że współpraca w dziedzinie zdolności działania w przestrzeni kosmicznej i usług kosmicznych może oferować możliwości zwiększenia kompatybilności obu systemów; jest przekonany, że zwiększyłaby ona również rolę NATO w polityce bezpieczeństwa i obrony oraz w obronie zbiorowej;

24.  wskazuje jednak na fakt, że UE musi nadal próbować zapewnić jak największą autonomię na szczeblu kosmicznym i wojskowym; przypomina, że w perspektywie długoterminowej Unia musi dysponować własnymi instrumentami ustanawiającymi „Unię obronności”;

25.  jest zdania, że ochrona zdolności działania w przestrzeni kosmicznej i usług kosmicznych do celów bezpieczeństwa i obrony przed atakami cybernetycznymi, zagrożeniami fizycznymi, śmieciami kosmicznymi i innymi rodzajami szkodliwej ingerencji może być źródłem możliwości w dziedzinie współpracy UE–NATO, która skutkowałaby stworzeniem niezbędnej infrastruktury technicznej w celu zabezpieczenia zasobów, bez czego wielomiliardowe inwestycje z pieniędzy podatników w europejską infrastrukturę kosmiczną mogłyby okazać się marnotrawstwem; uznaje, że coraz szersze wykorzystywanie komercyjnej telekomunikacji satelitarnej do celów wojskowych naraża ją na ataki cybernetyczne; zwraca się do wysokiej przedstawiciel/ wiceprzewodniczącej o informowanie Parlamentu o przebiegu działań w ramach współpracy UE–NATO w tej dziedzinie;

26.  uważa, że cywilne unijne programy kosmiczne, w tym kolejne etapy rozwoju systemów Copernicus i Galileo, zapewniają określoną zdolność działania i szereg usług, które potencjalnie mogą być wykorzystywane przez wiele sektorów; podkreśla potrzebę uwzględniania już od momentu ich powstawania wszelkich aspektów związanych z bezpieczeństwem i obroną; jest zdania, że orientacja sytuacyjna w przestrzeni kosmicznej/ pogoda kosmiczna, łączność satelitarna, rozpoznanie systemów radiolokacyjnych i wczesne ostrzeganie to obszary, które mogłyby skorzystać na większej współpracy między sektorem publicznym a prywatnym, dodatkowym wsparciu na szczeblu UE i stałych inwestycjach przez agencje działające w dziedzinie przestrzeni kosmicznej, bezpieczeństwa i obrony i wsparciu dla tych agencji;

27.  odnotowuje znaczenie usługi publicznej o regulowanym dostępie Galileo dla nawigacji i naprowadzania systemów wojskowych; wzywa wysoką przedstawiciel i państwa członkowskie UE do zwiększenia wysiłków zmierzających do ewentualnego przeglądu układu o przestrzeni kosmicznej z 1967 r. lub do zapoczątkowania nowych ram regulacyjnych, uwzględniających postęp technologiczny od lat 60. XX w. i mających na celu zapobieganie wyścigowi zbrojeń w przestrzeni kosmicznej;

28.  zauważa, że przejrzystość i skuteczne podnoszenie świadomości wśród Europejczyków na temat zastosowań unijnych programów kosmicznych, które mają bezpośredni wpływ na użytkowników, jak np. usługi Galileo i Copernicus, są niezbędne dla powodzenia tych programów; uważa, że programy te można lepiej wykorzystywać, aby zwiększyć skuteczność opracowywania strategii i skuteczność operacyjną w ramach WPBiO; zachęca do identyfikacji i rozwoju potrzeb w zakresie zdolności pod względem bezpieczeństwa i obrony na potrzeby nowej generacji systemów Galileo i Copernicus;

29.  wskazuje na istnienie usługi publicznej o regulowanym dostępie Galileo, która jest zarezerwowana dla użytkowników upoważnionych przez władze publiczne i nadaje się do szczególnych zastosowań, które wymagają zapewnienia wysokiej precyzji i całkowitej niezawodności; uważa, że przyszłe pokolenia powinny jeszcze rozwinąć zdolność usługi publicznej o regulowanym dostępie, aby reagować na zmieniające się zagrożenia; wzywa Komisję do dopilnowania, by procedury operacyjne były jak najskuteczniejsze, zwłaszcza w razie kryzysu; podkreśla potrzebę dalszego rozwijania i promowania zastosowań opartych na zdolnościach Galileo, w tym zastosowań niezbędnych dla WPBiO, aby zmaksymalizować korzyści społeczno-gospodarcze; przypomina ponadto o potrzebie wzmocnienia bezpieczeństwa infrastruktury Galileo, w tym segmentu naziemnego, i zwraca się do Komisji o podjęcie niezbędnych kroków w tym kierunku we współpracy z państwami członkowskimi;

30.  podkreśla wysoki poziom bezpieczeństwa systemów GNSS UE; zwraca uwagę na pomyślną realizację zadań przypisanych Agencji Europejskiego GNSS, zwłaszcza dzięki Radzie Akredytacji w zakresie Bezpieczeństwa oraz centrom monitorowania bezpieczeństwa systemu Galileo; w tym względzie apeluje o wykorzystywanie wiedzy fachowej i infrastruktury bezpieczeństwa Agencji Europejskiego GNSS również w ramach programu Copernicus; apeluje, by poruszyć tę kwestię podczas śródokresowego przeglądu programów Galileo i Copernicus;

31.  zauważa zwłaszcza operacyjne zapotrzebowanie na dane o bardzo wysokiej rozdzielczości pochodzące z obserwacji Ziemi w ramach programu Copernicus i zwraca się do Komisji o rozważenie, jak można zaspokoić te potrzeby, przy uwzględnieniu wymogów w zakresie WPBiO; podkreśla postępy obejmujące obserwację niemal w czasie rzeczywistym i strumieniową transmisję wideo z kosmosu, a także zaleca Komisji zbadanie, jak można wykorzystać te elementy, w tym do celów bezpieczeństwa i obrony; przypomina ponadto o potrzebie wzmocnienia bezpieczeństwa infrastruktury Copernicus, w tym segmentu naziemnego, i bezpieczeństwa danych oraz zwraca się do Komisji o podjęcie niezbędnych kroków w tym kierunku we współpracy z państwami członkowskimi; podkreśla również, że ważne jest, by rozważyć, jak można zaangażować przemysł w zarządzanie operacjami programu Copernicus;

32.  zwraca uwagę, że należy udoskonalić proces rozpowszechniania wśród użytkowników informacji nadawanych z satelitów, m.in. dzięki budowie niezbędnej infrastruktury technologicznej; zwraca uwagę na fakt, o którym wspomina się w komunikacie Komisji, że 60 % komponentów elektronicznych znajdujących się na pokładzie europejskich satelitów importuje się obecnie ze Stanów Zjednoczonych; wzywa w tym kontekście do podjęcia inicjatywy dotyczącej sposobu ochrony danych wrażliwych i danych osobowych;

33.  z zadowoleniem przyjmuje prace nad zapewnieniem UE autonomicznego dostępu do rządowej łączności satelitarnej (GOVSATCOM) i wzywa Komisję do kontynuowania postępów w tej dziedzinie; przypomina, że pierwszym etapem tego procesu było określenie potrzeb cywilnych i wojskowych odpowiednio przez Komisję i Europejską Agencję Obrony, i uważa, że inicjatywa ta powinna pociągać za sobą gromadzenie informacji o zapotrzebowaniu i powinna być opracowana tak, by jak najlepiej zaspokoić stwierdzone potrzeby; wzywa Komisję, by w oparciu o potrzeby i wymogi beneficjentów przygotowała ocenę kosztów i korzyści różnych rozwiązań:

–  świadczenie usług przez podmioty handlowe;

–  system bazujący na obecnych zdolnościach z możliwością integracji przyszłych zdolności; lub

–  utworzenie nowych zdolności dzięki specjalnemu systemowi;

  w tym względzie wzywa Komisję do zajęcia się kwestią własności i odpowiedzialności; zauważa, że – niezależnie od ostatecznej decyzji – każda nowa inicjatywa powinna leżeć w interesie publicznym i przynosić korzyści europejskiemu przemysłowi (producentom, podmiotom, wyrzutniom i innym segmentom branżowym); uważa, że GOVSATCOM należy również postrzegać jako szansę na zwiększenie konkurencyjności i innowacji dzięki wykorzystaniu rozwoju technologii podwójnego zastosowania w kontekście niezwykle konkurencyjnego i dynamicznego rynku łączności satelitarnej (SATCOM); podkreśla potrzebę ograniczenia uzależnienia od pozaunijnych dostawców wyposażenia i usług;

34.  wskazuje, że rozwój obserwacji i śledzenia obiektów kosmicznych (SST) to dobra inicjatywa w ramach współpracy dotyczącej przestrzeni kosmicznej i krok w kierunku zapewnienia bezpieczeństwa w przestrzeni kosmicznej; wzywa do dalszego rozwijania własnych zdolności w zakresie SST, które stanowią priorytet Unii w zakresie ochrony gospodarki, społeczeństwa i bezpieczeństwa obywateli oraz priorytet w obszarze zdolności europejskiej polityki bezpieczeństwa i obrony do działania w przestrzeni kosmicznej; uważa, że należy uczynić z SST unijny program dysponujący własnym budżetem, a jednocześnie nie dopuścić, by ograniczono w związku z tym środki na realizowane obecnie projekty; uważa również, że UE powinna rozwinąć bardziej całościową zdolność orientacji sytuacyjnej w przestrzeni kosmicznej (SSA) z większymi zdolnościami prognozowania i obejmującą nadzór nad przestrzenią oraz analizę i ocenę potencjalnych zagrożeń dla działalności w przestrzeni kosmicznej; zwraca się zatem do Komisji, by opierała się na SST, opracowując szerszą koncepcję SSA, w ramach której uwzględniono by również umyślnie powodowane zagrożenia dla systemów kosmicznych, oraz by we współpracy z ESA wzięła pod uwagę pogodę kosmiczną i obiekty bliskie Ziemi, a także konieczność badań nad technologicznymi systemami zapobiegania kosmicznym śmieciom i ich usuwania; uważa, że całościową koordynację działań w przestrzeni kosmicznej należy osiągnąć bez ograniczania wolności wykorzystywania przestrzeni; zwraca się do Komisji, by rozważyła umożliwienie sektorowi prywatnemu odgrywania ważnej roli w dalszym rozwijaniu i utrzymywaniu niewrażliwej części systemu SST, dla której za przykład posłużyć może dwustronna struktura zarządzania Galileo;

35.  podkreśla potrzebę opracowania strategii politycznych i zdolności badawczych, aby zapewnić przyszłe zastosowania i rozwinąć konkurencyjny przemysł europejski, zdolny odnieść sukces komercyjny w oparciu o zdrowe otoczenie gospodarcze; odnotowuje coraz większe znaczenie podmiotów prywatnych na rynku kosmicznym; podkreśla potrzebę zaangażowania MŚP w proces badań naukowych, rozwoju i produkcji związany z technologiami kosmicznymi, zwłaszcza tymi istotnymi dla zapewnienia bezpieczeństwa, oraz podkreśla korzyści płynące z tego zaangażowania; pozostaje ostrożny w odniesieniu do kwestii ryzyka związanego z nieuregulowanymi inicjatywami prywatnymi mającymi skutki dla bezpieczeństwa i obrony; podkreśla, że poszczególne segmenty działań w przestrzeni kosmicznej mogą cechować się różnym współczynnikiem ryzyka do korzyści, należy zatem ten współczynnik oceniać w każdym przypadku indywidualnie, w szczególności mając na uwadze specyfikę tego sektora w dziedzinie suwerenności i autonomii strategicznej; wzywa Komisję i wysoką przedstawiciel/ wiceprzewodniczącą do zapewnienia niezbędnych środków, aby ograniczyć to ryzyko;

36.  podkreśla, że z uwagi na strategiczne znaczenie przestrzeni kosmicznej ciężar odpowiedzialności za inwestycje musi leżeć po stronie sektora publicznego; uważa, że wysokie koszty rozwijania programów kosmicznych i infrastruktury kosmicznej oznaczają, że jedynym sposobem zapewnienia rentowności takich przedsięwzięć są wysiłki sektora publicznego, by odpowiednio ukierunkować inicjatywy prywatne;

37.  podkreśla, że jeśli chodzi o przyszłe finansowanie europejskich programów kosmicznych, należy określić przypadki, w których mogą być wykorzystane formy partnerstw publiczno-prywatnych;

38.  zwraca uwagę, że należy ustanowić odpowiednie ramy prawne i strategiczne w celu nadania przemysłowi kolejnych impulsów i zachęt do dalszego rozwoju technologicznego, a także badań nad zdolnościami do działania w przestrzeni kosmicznej; apeluje o zapewnienie niezbędnego finansowania dla badań naukowych związanych z przestrzenią kosmiczną w dziedzinach wspomnianych powyżej; zwraca uwagę na ważną rolę, jaką „Horyzont 2020” może odgrywać poprzez wspieranie UE w ograniczaniu jej zależności w zakresie technologii kosmicznych o decydującym znaczeniu; w związku z tym przypomina, że cześć programu „Horyzont 2020” poświęcona przestrzeni kosmicznej odnosi się do priorytetu „Wiodąca pozycja w przemyśle”, a zwłaszcza do konkretnego celu, jakim jest „Wiodąca pozycja w zakresie technologii prorozwojowych i przemysłowych”; w związku z tym jest zdania, że należy wykorzystać program „Horyzont 2020” do wspierana europejskiej kosmicznej bazy technologicznej i kosmicznych zdolności przemysłowych; wzywa Komisję, by podczas śródokresowego przeglądu „Horyzont 2020” przewidziała wystarczające technologie kosmiczne o decydującym znaczeniu na potrzeby bezpieczeństwa i obrony;

39.  uważa, że UE mogłaby przyczyniać się do zwiększania solidności, odporności i reaktywności europejskiej zdolności działania w przestrzeni kosmicznej i usług kosmicznych; jest przekonany, że zdolność do szybkiego reagowania w celu zastąpienia lub naprawy uszkodzonych lub zniszczonych zasobów w przestrzeni kosmicznej w czasie rozwijającego się kryzysu powinna być skutecznie rozbudowywana dzięki partnerstwom wielopaństwowym, w tym w wymiarze europejskim; pochwala prace ESA dotyczące rozwoju programu orientacji sytuacyjnej w przestrzeni kosmicznej, aby wykrywać śmieci kosmiczne lub kolizje satelitów i przewidywać je; podkreśla pilną potrzebę zmniejszenia ryzyka wystąpienia kolizji w związku z rosnącą liczbą satelitów i śmieci kosmicznych; wzywa Komisję i Radę do dalszego finansowania tej zdolności po 2016 r.; w tym kontekście z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Komisji dotyczącą europejskiego systemu obserwacji i śledzenia obiektów kosmicznych, która zabezpieczy niezależność UE w dziedzinie przestrzeni kosmicznej; zapytuje, czy istnieją właściwe struktury zarządzania, aby zarządzać usługą publiczną o regulowanym dostępie i innymi rodzajami infrastruktury kosmicznej w przypadku zbrojnego ataku lub innego poważnego kryzysu związanego z bezpieczeństwem;

40.  zachęca Komisję i europejskie agencje działające w dziedzinie przestrzeni kosmicznej, bezpieczeństwa i obrony do połączenia sił z myślą o opracowaniu białej księgi wymogów szkoleniowych w odniesieniu do wykorzystania zdolności działania w przestrzeni kosmicznej i usług kosmicznych do celów bezpieczeństwa i obrony; jest zdania, że należy uruchomić zasoby UE na potrzeby kursów pilotażowych w tych dziedzinach, w przypadku których państwa członkowskie i właściwe agencje europejskie stwierdziły, że niedługo wystąpi potrzeba takich kursów;

41.  uważa, że dalsze wsparcie finansowe i polityczne dla budowy i stosowania europejskich wyrzutni oraz programu PRIDE (Programme for Reusable In-Orbit Demonstrator in Europe) ma znaczenie strategiczne, ponieważ demonstrator jest bardziej oszczędny i zapewnia niezależność pod względem dostępu do przestrzeni kosmicznej, jak również plan zarządzania kryzysowego w przestrzeni kosmicznej;

42.  wyraża obawy w związku z faktem, że koszty programów Copernicus i Galileo znacznie przekroczyły kwotę przyznanych pierwotnie środków budżetowych; popiera dalszy rozwój europejskiej zdolności działania w przestrzeni kosmicznej, zwracając się o odpowiednie zarządzanie zasobami finansowymi;

43.  wzywa te państwa członkowskie, które nie ratyfikowały jeszcze układu o przestrzeni kosmicznej, do jego ratyfikacji, z uwagi na jego znaczenie dla utrzymania porządku prawnego w kosmosie;

44.  z zadowoleniem przyjmuje proces i plany budowy nowych europejskich wyrzutni Ariane 6 i VEGA i uważa, że budowa tych wyrzutni jest niezbędna dla zapewnienia długoterminowej rentowności i niezależności europejskich programów kosmicznych, które służą celom obrony i bezpieczeństwa; wyraża zdecydowane przekonanie, że utrzymanie dominującej pozycji europejskich wyrzutni musi być strategicznym celem europejskim, w czasie gdy pojawiają się nowi konkurenci silnie wspierani za pośrednictwem konkurencyjnych modeli finansowania; uważa, że aby osiągnąć ten cel, należy przeprowadzić odpowiednie zmiany strukturalne, legislacyjne i dotyczące finansowania, z myślą o pobudzeniu rozwoju innowacyjnych i konkurencyjnych projektów na szczeblu europejskim; opowiada się między innymi za innowacyjnością w zakresie ponownego wykorzystywania komponentów, ponieważ stanowi to istotny krok naprzód pod względem zapewniania zarówno efektywności, jak i zrównoważonego charakteru; uważa, że UE powinna poświęcić szczególną uwagę wpływowi niektórych projektów dotyczących niezależności UE, takich jak projekty związane ze współpracą z Rosją we wrażliwych dziedzinach, takich jak wystrzeliwanie satelitów za pomocą rakiety Sojuz;

45.  odnotowuje strategiczne znaczenie niezależnego dostępu do przestrzeni kosmicznej oraz potrzebę specjalnego działania UE, w tym w odniesieniu do bezpieczeństwa i obrony, jako że ta zdolność umożliwiłaby Europie zdobycie dostępu do przestrzeni kosmicznej w razie kryzysu; wzywa Komisję, by we współpracy z Europejską Agencją Kosmiczną i państwami członkowskimi:

–  koordynowała i rozwijała planowane projekty kosmiczne i rynki europejskie oraz dzieliła się nimi, tak by przemysł europejski mógł przewidywać popyt (pobudzając tym samym tworzenie miejsc pracy i prowadzenie działalności w Europie), a także generować własny popyt, jeśli chodzi o zastosowanie na potrzeby przedsiębiorstw;

–  wspierała tworzenie infrastruktury; oraz

–  promowała badania i rozwój, również przy pomocy partnerstw publiczno-prywatnych, zwłaszcza w dziedzinie przełomowych technologii;

  uważa, że starania te są niezbędne, aby umożliwić Europie konkurowanie na globalnym rynku wyrzutni; uważa ponadto, że UE musi zadbać o posiadanie solidnej kosmicznej bazy technologicznej oraz niezbędnych zdolności przemysłowych, dzięki którym będzie mogła opracowywać, rozwijać, uruchamiać, prowadzić i wykorzystywać systemy kosmiczne, co obejmuje zarówno autonomię technologiczną i bezpieczeństwo cybernetyczne, jak i kwestie dotyczące podaży;

46.  jest zdania, że Unia powinna zachęcać wszystkie podmioty w łańcuchach dostaw opartych na technologii i know-how do zwrócenia uwagi na zdolność działania w przestrzeni kosmicznej i technologie podwójnego zastosowania do celów bezpieczeństwa i obrony oraz powinna wspierać rozwój innowacyjnych zastosowań i nowych pomysłów biznesowych w tej dziedzinie, ze szczególnym uwzględnieniem małych i średnich przedsiębiorstw oraz rozwoju przedsiębiorczości w tym sektorze; zauważa, że potrzebne są stałe inwestycje finansowe, aby podtrzymać badania w dziedzinie technologii i rozwój technologiczny; zdecydowanie uważa, że sektor publiczny musi zapewniać zachęty dla tworzenia specjalistycznych inkubatorów i funduszy, których celem jest zapewnianie finansowania innowacyjnych przedsiębiorstw typu start-up, tak aby wysokie koszty badań kosmicznych nie były barierą dla innowacyjnych projektów; wzywa do opracowania planu dotyczącego wykorzystania technologii kosmicznych podwójnego zastosowania w sektorze kosmicznym, przy czym celem tego planu byłoby przyczynienie się do rozwoju europejskiego przemysłu obronnego oraz zwiększenie konkurencji;

47.  podkreśla potrzebę wspierania wysiłków na rzecz wzmocnienia europejskiej współpracy w tym sektorze, aby rozwiązać problem wysokiego poziomu fragmentacji, zwłaszcza w odniesieniu do popytu ze strony podmiotów instytucjonalnych; jest przekonany, że jedynie rentowniejszy, bardziej przejrzysty i skonsolidowany europejski przemysł kosmiczny może być konkurencyjny na szczeblu międzynarodowym; podkreśla, że europejską kosmiczną politykę przemysłową należy w dalszym ciągu rozwijać w ramach działań skoordynowanych z Europejską Agencją Kosmiczną w celu zapewnienia komplementarności;

48.  przypomina, że aby utrzymać i wzmocnić stan bezpieczeństwa, obronę i stabilność Europy, ważne jest, by nie dopuszczać do eksportu szczególnie chronionych technologii kosmicznych do krajów, które zagrażają regionalnemu lub światowemu bezpieczeństwu i stabilności, prowadzą agresywną politykę zagraniczną, bezpośrednio lub pośrednio wspierają terroryzm lub represjonują swoich obywateli w kraju; wzywa wysoką przedstawiciel, państwa członkowskie UE i Komisję do dopilnowania, by w odniesieniu do eksportu szczególnie chronionych technologii kosmicznych w pełni przestrzegano ośmiu kryteriów wspólnego stanowiska 944 oraz przepisów rozporządzenia w sprawie produktów podwójnego zastosowania;

49.  podkreśla potrzebę lepszej koordynacji zdolności UE do działania w przestrzeni kosmicznej poprzez rozwijanie niezbędnej architektury i procedur systemu, aby zapewnić proporcjonalny poziom bezpieczeństwa, w tym bezpieczeństwa danych; zwraca się do Komisji, by przygotowała i promowała model zarządzania dla każdego systemu zapewniającego usługi związane z bezpieczeństwem i obroną; uważa, że aby świadczyć użytkownikom końcowym zintegrowane usługi, unijnymi zdolnościami do działania w przestrzeni kosmicznej w zakresie bezpieczeństwa i obrony powinien zarządzać specjalny ośrodek koordynacji usług operacyjnych (ośrodek dowodzenia i kontroli, o którym mowa w programie prac „Horyzont 2020” na okres 2014–2015); uważa, że ze względu na oszczędność kosztową powinien on w miarę możliwości zostać włączony do jednego z istniejących organów UE, jak Agencja Europejskiego GNSS, Centrum Satelitarne Unii Europejskiej czy Europejska Agencja Obrony, z uwzględnieniem zdolności już oferowanych przez te agencje;

50.  uważa, że utworzenie w perspektywie długoterminowej ram prawnych umożliwiających stałe inwestycje na szczeblu UE w zdolności w dziedzinie bezpieczeństwa i obronności mogłoby sprzyjać ściślejszej i bardziej systematycznej europejskiej współpracy w dziedzinie obrony w celu generowania kluczowych zdolności; zauważa w związku z tym konkluzje Rady Europejskiej z czerwca 2015 r.; wzywa Radę, wysoką przedstawiciel/ wiceprzewodniczącą i Komisję do opracowania niezbędnych ram dla finansowania na szczeblu UE;

51.  zauważa, że europejski przemysł kosmiczny jest bardzo skoncentrowany i występuje w tym sektorze wysoki stopień integracji pionowej, przy czym cztery przedsiębiorstwa zatrudniają ponad 70 % ogółu pracowników tego europejskiego sektora, a 90 % miejsc pracy w branży produkcyjnej europejskiego sektora kosmicznego jest zlokalizowane w sześciu krajach; podkreśla, że nie można zapominać o potencjale krajów, które osiągają dobre wyniki w dziedzinie wniosków patentowych na zaawansowane technologie, lecz w których nie istnieje tradycja działań w przestrzeni kosmicznej, i wzywa do opracowania polityki, która będzie zachęcała te kraje do udziału w europejskim przemyśle kosmicznym, z zastosowaniem między innymi narzędzi programu „Horyzont 2020”;

52.  uważa, że należy wzmocnić w ramach spójnych ram unijnych również działalność badawczo-rozwojową w dziedzinie technologii i usług kosmicznych;

53.  jest zdania, że unijna biała księga w sprawie bezpieczeństwa i obrony mogłaby być właściwym narzędziem służącym do nadania kształtu przyszłemu zaangażowaniu UE w zdolność działania w przestrzeni kosmicznej i usługi kosmiczne do celów bezpieczeństwa i obrony; wzywa wysoką przedstawiciel/ wiceprzewodniczącą do przeprowadzenia debaty dotyczącej określenia poziomu ambicji UE w dziedzinach zdolności do działania w przestrzeni kosmicznej oraz bezpieczeństwa i obrony, które mają ze sobą części wspólne; uważa, że mogłoby to również umożliwić spójny rozwój wszystkich rodzajów zdolności dotyczących utrzymywania pokoju, zapobiegania konfliktom i wzmacniania bezpieczeństwa międzynarodowego zgodnie z zasadami Karty Narodów Zjednoczonych; wzywa Komisję, by w przyszłym europejskim planie działania w sektorze obrony przedstawiła swoje plany dotyczące działań w przestrzeni kosmicznej na rzecz bezpieczeństwa i obrony; uznaje jednocześnie korzyści płynące z międzynarodowej współpracy z niezawodnymi partnerami UE w zakresie bezpieczeństwa w dziedzinie przestrzeni kosmicznej;

54.  przypomina, że śmieci kosmiczne są coraz większym problemem dla bezpieczeństwa kosmicznego i apeluje o wsparcie UE dla badań naukowych i opracowania technologii aktywnego usuwania śmieci kosmicznych (ADR); zachęca UE do czynienia wysiłków z myślą o sporządzeniu międzynarodowej umowy przewidującej definicję prawną śmieci kosmicznych, ustanawiającej zasady i przepisy dotyczące ich usuwania oraz wyjaśniającej kwestie odpowiedzialności; podkreśla potrzebę udoskonalenia światowego mechanizmu orientacji sytuacyjnej w przestrzeni kosmicznej i apeluje o powiązanie europejskiego systemu orientacji sytuacyjnej w przestrzeni kosmicznej z systemami opracowanymi przez partnerów, np. USA, oraz o większą liczbę środków budowy zaufania i wymiany informacji z innymi partnerami;

55.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie Europejskiej, Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji/ wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, sekretarzowi generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych, sekretarzowi generalnemu Organizacji Traktatu Północnoatlantyckiego, unijnym agencjom działającym w dziedzinie przestrzeni kosmicznej, bezpieczeństwa i obrony oraz parlamentom narodowym.

(1)

Dz.U. L 122 z 24.4.2014, s. 44.

(2)

Dz.U. L 158 z 27.5.2014, s. 227.


OPINIA MNIEJSZOŚCI

w sprawie zdolności europejskiej polityki bezpieczeństwa i obrony do działania w przestrzeni kosmicznej (2015/2276 (INI))

Komisja Spraw Zagranicznych, sprawozdawca: Bogdan Andrzej Zdrojewski

Sprawozdanie mniejszości, które złożyli posłowie do PE z grupy GUE/NGL Sabine Lösing i Javier Couso Permuy

W sprawozdaniu wzywa się wzmocnienia unijnej polityki bezpieczeństwa i obrony zamiast nadania priorytetu cywilnym zdolnościom w dziedzinie rozwiązywania konfliktów. Ponadto zdolność działania w przestrzeni kosmicznej przedstawia się w nim jako właściwy instrument do celów zarządzania granicami, bezpieczeństwa wewnętrznego i bezpieczeństwa energetycznego, a także do celów poprawy sytuacji związanej z rozwojem europejskiego kompleksu wojskowo-przemysłowego. Opowiedziano się w nim za dalszą militaryzacją przestrzeni kosmicznej i UE.

Wyrażamy sprzeciw wobec tego sprawozdania, ponieważ:

•  wzywa się w nim do doprowadzenia do braku niezależności UE w przestrzeni kosmicznej oraz wzmocnienia współpracy między UE i USA w ramach NATO w zakresie przyszłych zdolności działania w przestrzeni kosmicznej i usług kosmicznych do celów WPBiO

•  wspiera się w nim stałe inwestycje dla agencji w zakresie przestrzeni kosmicznej, bezpieczeństwa i obrony;

•  wzywa się w nim do wykorzystania technologii kosmicznych podwójnego zastosowania w sektorze kosmicznym, mającego na celu przyczynienie się do rozwoju europejskiego przemysłu zbrojeniowego;

•  domaga się w nim wykorzystania funduszy publicznych w celu zapewnienia finansowania innowacyjnych przedsiębiorstw typu start-up, tak aby wysokie koszty badań kosmicznych nie były barierą dla projektów;

•  wzywa się w nim do uruchomienia zasobów UE na potrzeby kursów pilotażowych w celu zwiększenia unijnej zdolności działania w przestrzeni kosmicznej do celów bezpieczeństwa i obrony;

Domagamy się:

-  wyłącznego użytkowania przestrzeni kosmicznej w celach cywilnych;

-  układu o przestrzeni kosmicznej zakazującego wszelkiego wykorzystania przestrzeni kosmicznej do celów wojskowych;

-  wyłącznie cywilnych pokojowych metod rozwiązywania konfliktów;

-  nieprzeznaczania środków z budżetu UE na cele (badania) wojskowe;

-  rozdzielenia UE od NATO oraz rozwiązania NATO.


OPINIA Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii (*) (11.4.2016)

dla Komisji Spraw Zagranicznych

w sprawie zdolności europejskiej polityki bezpieczeństwa i obrony do działania w przestrzeni kosmicznej

(2015/2276(INI))

Sprawozdawca komisji opiniodawczej(*): Marian-Jean Marinescu

(*)  Zaangażowana komisja – art. 54 Regulaminu

WSKAZÓWKI

Komisja Przemysłu, Badań Naukowych i Energii zwraca się do Komisji Spraw Zagranicznych, jako komisji przedmiotowo właściwej, o uwzględnienie w końcowym tekście projektu rezolucji następujących wskazówek:

1.  podkreśla, że unijna polityka przestrzeni kosmicznej propaguje postęp naukowy i techniczny, konkurencyjność przemysłową oraz wdrażanie unijnych strategii politycznych, zgodnie z art. 189 TFUE; przypomina, że dwa przewodnie programy UE – Galileo i Copernicus – to programy cywilne pod cywilną kontrolą oraz że europejski charakter tych programów umożliwił ich realizację i zapewnił im sukces;

2.  uważa, że potrzebne jest dalsze wdrażanie wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony (WPBiO); potwierdza konieczność zwiększenia skuteczności, wyeksponowania i oddziaływania WPBiO; potwierdza, jak ważna jest polityka przestrzeni kosmicznej dla WPBiO i jaką wartość dodaną jej zapewnia, jako że zdolności do działań w przestrzeni kosmicznej stały się zasadniczą częścią polityki państw członkowskich w zakresie obrony i bezpieczeństwa, a zatem i ich suwerenności; uważa, że należy uwzględnić przestrzeń kosmiczną w przyszłych strategiach politycznych Unii (np. bezpieczeństwo wewnętrzne, transport, energia, badania naukowe) oraz dalej wzmacniać i wykorzystywać synergię w obszarze przestrzeni kosmicznej;

3.  zwraca się do Komisji o szybkie przedłożenie definicji unijnych potrzeb dotyczących ewentualnego wkładu polityki przestrzeni kosmicznej we WPBiO w odniesieniu do wszystkich głównych aspektów: wynoszenie w przestrzeń, pozycjonowanie, obrazowanie, komunikacja, pogoda kosmiczna, śmieci kosmiczne, bezpieczeństwo cybernetyczne, zakłócanie, spoofing i inne przypadki umyślnego powodowania zagrożenia, bezpieczeństwo segmentu naziemnego; uważa, że przyszłe elementy obecnych europejskich systemów dotyczące przestrzeni kosmicznej powinny zostać określone zgodnie z wymogami WPBiO i obejmować wszystkie wymienione powyżej aspekty;

4.  zwraca się o określenie niezbędnych wymogów dla przyszłych systemów prywatnych lub publicznych wykorzystywanych w zastosowaniach związanych z bezpieczeństwem życia (np. pozycjonowanie, zarządzanie ruchem lotniczym) w odniesieniu do ochrony przed ewentualnymi zagrożeniami bezpieczeństwa (zakłócanie, spoofing, ataki cybernetyczne, pogoda kosmiczna i śmieci kosmiczne); uważa, że takie wymogi związane z bezpieczeństwem powinny być sprawdzalne i znajdować się pod nadzorem europejskiego organu (takiego jak EASA);

5.  w związku z tym podkreśla, że rozwój europejskich zdolności do działania w przestrzeni kosmicznej powinien być ukierunkowany na dwa kluczowe cele strategiczne w zakresie europejskiego bezpieczeństwa i obrony: bezpieczeństwo na planecie dzięki systemom kosmicznym umieszczonym na orbicie w celu monitorowania powierzchni Ziemi lub dostarczania informacji pozycyjnych, nawigacyjnych i synchronizacyjnych bądź zapewniania łączności satelitarnej, a także bezpieczeństwo w przestrzeni kosmicznej i bezpieczeństwo kosmiczne, tj. bezpieczeństwo na orbicie i w przestrzeni kosmicznej dzięki systemom udostępniania informacji na temat sytuacji w przestrzeni kosmicznej, zlokalizowanym na powierzchni Ziemi i na orbicie;

6.  podkreśla, że programy kosmiczne przynoszą korzyści pod względem bezpieczeństwa i obrony, które są technologicznie powiązane z korzyściami cywilnymi, a także zwraca uwagę w związku z tym na potencjał podwójnego zastosowania Galileo i Copernicusa; uważa, że przyszłe pokolenia powinny w pełni rozwinąć ten potencjał, w tym na przykład poprzez poprawę precyzji, potwierdzania autentyczności, kodowania, ciągłości działania i integralności (Galileo); podkreśla, że wysokorozdzielcze dane pochodzące z obserwacji Ziemi oraz systemy pozycjonowania są przydatne w zastosowaniach w obszarach cywilnym i bezpieczeństwa, na przykład w zakresie zarządzania klęskami żywiołowymi, misji humanitarnych, pomocy dla uchodźców, nadzoru morskiego, walki z globalnym ociepleniem, bezpieczeństwa energetycznego i bezpieczeństwa żywnościowego na świecie, a także przy identyfikowaniu i zwalczaniu skutków globalnych klęsk żywiołowych, przede wszystkim susz, trzęsień ziemi, powodzi i pożarów lasów; zauważa konieczność lepszej interakcji między dronami a satelitami; wzywa, by w przeglądzie śródokresowym przewidzieć wystarczające środki na przyszły rozwój wszystkich systemów satelitarnych;

7.  wskazuje na istnienie usługi publicznej o regulowanym dostępie Galileo, która jest zarezerwowana dla użytkowników upoważnionych przez władze publiczne i nadaje się do szczególnych zastosowań, które wymagają zapewnienia wysokiej precyzji i całkowitej niezawodności; uważa, że przyszłe pokolenia powinny jeszcze rozwinąć zdolność usługi publicznej o regulowanym dostępie, aby reagować na zmieniające się zagrożenia; wzywa Komisję do dopilnowania, by procedury operacyjne były jak najskuteczniejsze, zwłaszcza w razie kryzysu; podkreśla potrzebę dalszego rozwijania i promowania zastosowań opartych na zdolnościach Galileo, w tym zastosowań niezbędnych dla WPBiO, aby zmaksymalizować korzyści społeczno-gospodarcze; przypomina ponadto o potrzebie wzmocnienia bezpieczeństwa infrastruktury Galileo, w tym segmentu naziemnego, i zwraca się do Komisji o podjęcie niezbędnych kroków w tym kierunku we współpracy z państwami członkowskimi;

8.  podkreśla wysoki poziom bezpieczeństwa systemów GNSS UE; zwraca uwagę na pomyślną realizację zadań przypisanych Agencji Europejskiego GNSS, zwłaszcza dzięki Radzie Akredytacji w zakresie Bezpieczeństwa oraz centrom monitorowania bezpieczeństwa systemu Galileo; w tym względzie apeluje o wykorzystywanie wiedzy fachowej i infrastruktury bezpieczeństwa Agencji Europejskiego GNSS również w ramach programu Copernicus; apeluje, by poruszyć tę kwestię podczas śródokresowego przeglądu programów Galileo i Copernicus;

9.  zauważa zwłaszcza operacyjne zapotrzebowanie na dane o bardzo wysokiej rozdzielczości pochodzące z obserwacji Ziemi w ramach programu Copernicus i zwraca się do Komisji o rozważenie, jak można zaspokoić te potrzeby, przy uwzględnieniu wymogów w zakresie WPBiO; podkreśla postępy obejmujące obserwację niemal w czasie rzeczywistym i strumieniową transmisję wideo z kosmosu, a także zaleca Komisji zbadanie, jak można wykorzystać te elementy, w tym do celów bezpieczeństwa i obrony; przypomina ponadto o potrzebie wzmocnienia bezpieczeństwa infrastruktury Copernicus, w tym segmentu naziemnego, i bezpieczeństwa danych oraz zwraca się do Komisji o podjęcie niezbędnych kroków w tym kierunku we współpracy z państwami członkowskimi; podkreśla również, że ważne jest, by rozważyć, jak można zaangażować przemysł w zarządzanie operacjami programu Copernicus;

10.  z zadowoleniem przyjmuje prace nad zapewnieniem UE autonomicznego dostępu do rządowej łączności satelitarnej (GOVSATCOM) i wzywa Komisję do kontynuowania postępów w tej dziedzinie; przypomina, że pierwszym etapem tego procesu było określenie potrzeb cywilnych i wojskowych odpowiednio przez Komisję i Europejską Agencję Obrony, i uważa, że inicjatywa ta powinna pociągać za sobą gromadzenie informacji o zapotrzebowaniu i powinna być opracowana tak, by jak najlepiej zaspokoić stwierdzone potrzeby; wzywa Komisję, by w oparciu o potrzeby i wymogi beneficjentów przygotowała ocenę kosztów i korzyści różnych rozwiązań:

  świadczenie usług przez podmioty handlowe;

  system bazujący na obecnych zdolnościach z możliwością integracji przyszłych zdolności; lub

  utworzenie nowych zdolności dzięki specjalnemu systemowi;

  w tym względzie wzywa Komisję do zajęcia się kwestią własności i odpowiedzialności; zauważa, że – niezależnie od ostatecznej decyzji – każda nowa inicjatywa powinna leżeć w interesie publicznym i przynosić korzyści europejskiemu przemysłowi (producentom, podmiotom, wyrzutniom i innym segmentom branżowym); uważa, że GOVSATCOM należy również postrzegać jako szansę na zwiększenie konkurencyjności i innowacji dzięki wykorzystaniu rozwoju technologii podwójnego zastosowania w kontekście niezwykle konkurencyjnego i dynamicznego rynku łączności satelitarnej (SATCOM); podkreśla potrzebę ograniczenia uzależnienia od pozaunijnych dostawców wyposażenia i usług;

11.  wskazuje, że rozwój obserwacji i śledzenia obiektów kosmicznych (SST) to dobra inicjatywa w ramach współpracy dotyczącej przestrzeni kosmicznej i krok w kierunku zapewnienia bezpieczeństwa w przestrzeni; wzywa do dalszego rozwijania własnych zdolności w zakresie SST, które stanowią priorytet Unii w zakresie ochrony gospodarki, społeczeństwa i bezpieczeństwa obywateli oraz priorytet w obszarze zdolności europejskiej polityki bezpieczeństwa i obrony do działania w przestrzeni kosmicznej; uważa, że należy uczynić z SST unijny program dysponujący własnym budżetem, a jednocześnie nie dopuścić, by ograniczono w związku z tym środki na realizowane obecnie projekty; uważa również, że UE powinna rozwinąć bardziej całościową zdolność orientacji sytuacyjnej w przestrzeni kosmicznej (SSA) z większymi zdolnościami prognozowania i obejmującą nadzór nad przestrzenią oraz analizę i ocenę potencjalnych zagrożeń dla działalności w przestrzeni kosmicznej; zwraca się zatem do Komisji, by opierała się na SST, opracowując szerszą koncepcję SSA, w ramach której uwzględniono by również umyślnie powodowane zagrożenia dla systemów kosmicznych, oraz by we współpracy z ESA wzięła pod uwagę pogodę kosmiczną i obiekty bliskie Ziemi, a także konieczność badań nad technologicznymi systemami zapobiegania kosmicznym śmieciom i ich usuwania; uważa, że całościową koordynację działań w przestrzeni kosmicznej należy osiągnąć bez ograniczania wolności wykorzystywania przestrzeni; zwraca się do Komisji, by rozważyła umożliwienie sektorowi prywatnemu odgrywania ważnej roli w dalszym rozwijaniu i utrzymywaniu niewrażliwej części systemu SST, dla której za przykład posłużyć może dwustronna struktura zarządzania Galileo;

12.  podkreśla potrzebę opracowania strategii politycznych i zdolności badawczych, aby zapewnić przyszłe zastosowania i rozwinąć konkurencyjny przemysł europejski, zdolny odnieść sukces komercyjny w oparciu o zdrowe otoczenie gospodarcze;

13.  odnotowuje strategiczne znaczenie niezależnego dostępu do przestrzeni oraz potrzebę specjalnego działania UE, w tym w odniesieniu do bezpieczeństwa i obrony, jako że ta zdolność umożliwiłaby Europie zdobycie dostępu do przestrzeni kosmicznej w razie kryzysu; wzywa Komisję, by we współpracy z Europejską Agencją Kosmiczną i państwami członkowskimi:

  koordynowała i rozwijała planowane projekty kosmiczne i rynki europejskie oraz dzieliła się nimi, tak by przemysł europejski mógł przewidzieć popyt (pobudzając tym samym tworzenie miejsc pracy i prowadzenie działalności w Europie), a także generować własny popyt, jeśli chodzi o zastosowanie na potrzeby przedsiębiorstw;

  wspierała tworzenie infrastruktury; oraz

  promowała badania i rozwój, również przy pomocy partnerstw publiczno-prywatnych, zwłaszcza w dziedzinie przełomowych technologii;

  uważa, że starania te są niezbędne, aby umożliwić Europie konkurowanie na globalnym rynku wyrzutni; uważa ponadto, że UE musi zadbać o posiadanie solidnej kosmicznej bazy technologicznej oraz niezbędnych zdolności przemysłowych, dzięki którym będzie mogła opracowywać, rozwijać, uruchamiać, prowadzić i wykorzystywać systemy kosmiczne, co obejmuje zarówno autonomię technologiczną i bezpieczeństwo cybernetyczne, jak i kwestie dotyczące podaży;

14.  zwraca uwagę, że należy ustanowić odpowiednie ramy prawne i strategiczne w celu nadania przemysłowi kolejnych impulsów i zachęt do dalszego rozwoju technologicznego, a także badań nad zdolnościami do działania w przestrzeni kosmicznej; apeluje o zapewnienie niezbędnego finansowania dla badań naukowych związanych z przestrzenią kosmiczną w dziedzinach wspomnianych powyżej; zwraca uwagę na ważną rolę, jaką „Horyzont 2020” może odgrywać poprzez wspieranie UE w ograniczaniu jej zależności w zakresie technologii kosmicznych o decydującym znaczeniu; w związku z tym przypomina, że cześć programu „Horyzont 2020” poświęcona przestrzeni kosmicznej odnosi się do priorytetu „Wiodąca pozycja w przemyśle”, a zwłaszcza do konkretnego celu, jakim jest „Wiodąca pozycja w zakresie technologii prorozwojowych i przemysłowych”; w związku z tym jest zdania, że należy wykorzystać program „Horyzont 2020” do wspierana europejskiej kosmicznej bazy technologicznej i kosmicznych zdolności przemysłowych; wzywa Komisję, by podczas śródokresowego przeglądu „Horyzont 2020” przewidziała wystarczające technologie kosmiczne o decydującym znaczeniu na potrzeby bezpieczeństwa i obrony;

15.  podkreśla, że jeśli chodzi o przyszłe finansowanie europejskich programów kosmicznych, należy określić przypadki, w których mogą być wykorzystane formy partnerstw publiczno-prywatnych;

16.  podkreśla strategiczne znaczenie, jakie dla bezpieczeństwa i obrony ma wspieranie innowacji i badań w dziedzinie przestrzeni kosmicznej; uznaje znaczny potencjał technologii kosmicznych o decydującym znaczeniu, takich jak europejski system przekazywania danych, które umożliwiają ciągłą obserwację ziemi w czasie rzeczywistym, rozmieszczenie megakonstelacji nanosatelitów i wreszcie budowanie reaktywnej zdolności do działania w przestrzeni kosmicznej; podkreśla, że innowacyjne technologie dużych zbiorów danych powinny wykorzystywać pełny potencjał danych pozyskanych w przestrzeni kosmicznej do celów bezpieczeństwa i obrony; zwraca się do Komisji, by włączyła te technologie do swojej strategii kosmicznej dla Europy;

17.  zwraca uwagę, że europejskie programy kosmiczne są zagrożone atakami cybernetycznymi i hybrydowymi, biorąc pod uwagę że spoofing czy zakłócanie może przeszkodzić w realizacji misji wojskowych lub mieć daleko idące konsekwencje dla życia codziennego na ziemi; uważa, że bezpieczeństwo cybernetyczne wymaga wspólnego podejścia UE, jej państw członkowskich, przedsiębiorstw i specjalistów od internetu; wzywa zatem Komisję do włączenia programów kosmicznych do swoich działań dotyczących bezpieczeństwa cybernetycznego;

18.  podkreśla potrzebę lepszej koordynacji zdolności UE do działania w przestrzeni kosmicznej poprzez rozwijanie niezbędnej architektury i procedur systemu, aby zapewnić proporcjonalny poziom bezpieczeństwa, w tym bezpieczeństwa danych; zwraca się do Komisji, by przygotowała i promowała model zarządzania dla każdego systemu zapewniającego usługi związane z bezpieczeństwem i obroną; uważa, że aby świadczyć użytkownikom końcowym zintegrowane usługi, unijnymi zdolnościami do działania w przestrzeni kosmicznej w zakresie bezpieczeństwa i obrony powinien zarządzać specjalny ośrodek koordynacji usług operacyjnych (ośrodek dowodzenia i kontroli, o którym mowa w programie prac „Horyzont 2020” na okres 2014–2015); uważa, że ze względu na oszczędność kosztową powinien on w miarę możliwości zostać włączony do jednego z istniejących organów UE, jak Agencja Europejskiego GNSS, Centrum Satelitarne Unii Europejskiej czy Europejska Agencja Obrony, z uwzględnieniem zdolności już oferowanych przez te agencje;

19.  uważa, że należy usprawnić koordynację systemów kosmicznych rozmieszczanych we fragmentaryczny sposób przez poszczególne państwa członkowskie w odpowiedzi na różne krajowe potrzeby, aby umożliwić szybkie przewidywanie zakłóceń w różnych zastosowaniach (np. w zarządzaniu ruchem lotniczym);

20.  uznaje jednocześnie korzyści płynące z międzynarodowej współpracy z niezawodnymi partnerami UE w zakresie bezpieczeństwa w dziedzinie przestrzeni kosmicznej.

WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGOW KOMISJI OPINIODAWCZEJ

Data przyjęcia

7.4.2016

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

41

11

5

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Bendt Bendtsen, Xabier Benito Ziluaga, David Borrelli, Reinhard Bütikofer, Jerzy Buzek, Edward Czesak, Philippe De Backer, Peter Eriksson, Fredrick Federley, Theresa Griffin, Roger Helmer, Hans-Olaf Henkel, Kaja Kallas, Krišjānis Kariņš, Seán Kelly, Jeppe Kofod, Janusz Lewandowski, Paloma López Bermejo, Ernest Maragall, Edouard Martin, Csaba Molnár, Nadine Morano, Angelika Niebler, Morten Helveg Petersen, Miroslav Poche, Carolina Punset, Herbert Reul, Paul Rübig, Algirdas Saudargas, Jean-Luc Schaffhauser, Neoklis Sylikiotis, Antonio Tajani, Dario Tamburrano, Claude Turmes, Vladimir Urutchev, Kathleen Van Brempt, Martina Werner, Anna Záborská, Flavio Zanonato, Carlos Zorrinho

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Amjad Bashir, Michał Boni, Eugen Freund, Françoise Grossetête, Benedek Jávor, Jude Kirton-Darling, Werner Langen, Marian-Jean Marinescu, Marisa Matias, Sorin Moisă, Clare Moody, Dominique Riquet, Massimiliano Salini, Maria Spyraki, Anneleen Van Bossuyt

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Momchil Nekov, Jana Žitňanská


WYNIK GŁOSOWANIA KOŃCOWEGOW KOMISJI PRZEDMIOTOWO WŁAŚCIWEJ

Data przyjęcia

19.4.2016

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

42

15

10

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Michèle Alliot-Marie, Francisco Assis, Petras Auštrevičius, Amjad Bashir, Goffredo Maria Bettini, Elmar Brok, Klaus Buchner, James Carver, Fabio Massimo Castaldo, Lorenzo Cesa, Aymeric Chauprade, Javier Couso Permuy, Andi Cristea, Mark Demesmaeker, Georgios Epitideios, Anna Elżbieta Fotyga, Eugen Freund, Iveta Grigule, Richard Howitt, Sandra Kalniete, Tunne Kelam, Afzal Khan, Janusz Korwin-Mikke, Andrey Kovatchev, Ilhan Kyuchyuk, Barbara Lochbihler, Ulrike Lunacek, Andrejs Mamikins, Ramona Nicole Mănescu, Javier Nart, Pier Antonio Panzeri, Demetris Papadakis, Ioan Mircea Paşcu, Alojz Peterle, Tonino Picula, Andrej Plenković, Cristian Dan Preda, Sofia Sakorafa, Charles Tannock, László Tőkés, Geoffrey Van Orden, Boris Zala

Zastępcy obecni podczas głosowania końcowego

Luis de Grandes Pascual, Marielle de Sarnez, Andrzej Grzyb, András Gyürk, Takis Hadjigeorgiou, Marek Jurek, Javi López, Antonio López-Istúriz White, Norbert Neuser, Norica Nicolai, Soraya Post, Marietje Schaake, Jean-Luc Schaffhauser, Helmut Scholz, Traian Ungureanu, Bodil Valero, Paavo Väyrynen, Janusz Zemke

Zastępcy (art. 200 ust. 2) obecni podczas głosowania końcowego

Doru-Claudian Frunzulică, Monika Hohlmeier, Zdzisław Krasnodębski, Marian-Jean Marinescu, Indrek Tarand, Bogdan Andrzej Zdrojewski, Ivan Štefanec

Ostatnia aktualizacja: 27 maja 2016Informacja prawna