Indeks 
 Poprzedni 
 Następny 
 Pełny tekst 
Procedura : 2014/2553(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Wybrany dokument :

Teksty złożone :

RC-B7-0100/2014

Debaty :

OJ 06/02/2014 - 214

Głosowanie :

PV 06/02/2014 - 16.3
CRE 06/02/2014 - 16.3

Teksty przyjęte :

P7_TA(2014)0109

Teksty przyjęte
PDF 221kWORD 25k
Czwartek, 6 lutego 2014 r. - Strasburg Wersja ostateczna
Bahrajn, w szczególności sprawy Nabeela Rajaba, Abdulhadiego al-Khawaja i Ibrahima Sharifa
P7_TA(2014)0109B7-0100, 0130, 0133 oraz 0134/2014

Rezolucja Parlamentu Europejskiego z dnia 6 lutego 2014 r. w sprawie Bahrajnu, w szczególności sytuacji Nabeela Radżaba, Abdulhadiego Al-Chawadży i Ibrahima Szarifa (2014/2553(RSP))

Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie Bahrajnu, w szczególności rezolucje z dnia 17 stycznia 2013 r.(1) i 12 września 2013 r.(2) ,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 24 marca 2011 r. w sprawie stosunków Unii Europejskiej z Radą Współpracy Państw Zatoki Perskiej(3) ,

–  uwzględniając oświadczenia wiceprzewodniczącej Komisji/ wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa w sprawie Bahrajnu, w szczególności jej oświadczenia z dnia 7 stycznia, 11 lutego, 1 lipca i 25 listopada 2013 r. oraz 16 stycznia 2014 r.,

–  uwzględniając lokalne oświadczenie UE z dnia 19 września 2013 r. w sprawie najnowszych wydarzeń w Bahrajnie,

–  uwzględniając wizytę delegacji swojej Podkomisji Praw Człowieka w Bahrajnie w dniach 19–20 grudnia 2012 r. oraz oświadczenie dla prasy wydane przez tę delegację, a także uwzględniając wizytę delegacji na Półwyspie Arabskim w dniach 27–30 kwietnia 2013 r. oraz oświadczenie dla prasy wydane przez tę delegację,

–  uwzględniając oświadczenia Sekretarza Generalnego ONZ, w szczególności oświadczenie z dnia 8 stycznia 2013 r., oraz oświadczenie rzecznika Wysokiego Komisarza ONZ ds. Praw Człowieka z dnia 6 sierpnia 2013 r.,

–  uwzględniając oświadczenie Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka oraz wspólne oświadczenie w sprawie Biura Wysokiego Komisarza Narodów Zjednoczonych ds. Praw Człowieka i sytuacji w zakresie praw człowieka w Bahrajnie, wydane w dniu 9 września 2013 r.,

–  uwzględniając posiedzenie Wspólnej Rady UE-RWPZ i posiedzenie ministerialne, które odbyły się w Manamie w Bahrajnie w dniu 30 czerwca 2013 r.,

–  uwzględniając decyzję Rady Ministerialnej Ligi Państw Arabskich, która spotkała się w Kairze w dniu 1 września 2013 r., o utworzeniu panarabskiego trybunału praw człowieka w stolicy Bahrajnu Manamie,

–  uwzględniając sprawozdanie bahrajńskiej niezależnej komisji śledczej opublikowane w listopadzie 2011 r., a także sprawozdanie uzupełniające z dnia 21 listopada 2012 r.,

–  uwzględniając opinię A/HRC/WGAD/2013/12 Grupy Roboczej ONZ ds. Arbitralnych Zatrzymań, wydaną w dniu 25 lipca 2013 r.,

–  uwzględniając ramy strategiczne i plan działania UE na rzecz praw człowieka i demokracji z dnia 25 czerwca 2012 r.,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 11 grudnia 2012 r. w sprawie strategii wolności cyfrowej w polityce zagranicznej UE(4) ,

–  uwzględniając swoją rezolucję z dnia 13 czerwca 2013 r. w sprawie wolności prasy i mediów na świecie(5) ,

–  uwzględniając wytyczne UE w sprawie obrońców praw człowieka z 2004 r. ze zmianami z 2008 r.,

–  uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych z 1966 r., Konwencję ONZ w sprawie zakazu stosowania tortur oraz innego okrutnego, nieludzkiego lub poniżającego traktowania albo karania, a także Arabską kartę praw człowieka, których Bahrajn jest stroną,

–  uwzględniając Powszechną deklarację praw człowieka z 1948 r.,

–  uwzględniając konwencję genewską z 1949 r.,

–  uwzględniając art. 122 ust. 5 i art. 110 ust. 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że łamanie praw człowieka w Bahrajnie pozostaje ogromnym problemem; mając na uwadze, że wiele niedawnych działań władz Bahrajnu nadal narusza i ogranicza prawa i wolności różnych grup populacji, zwłaszcza prawo obywateli do pokojowych protestów, do wolności słowa i wolności cyfrowej; mając na uwadze, że stale i regularnie wymierza się działania przeciwko działaczom na rzecz praw człowieka, są oni ofiarą prześladowań i przeprowadza się ich aresztowania;

B.  mając na uwadze, że przewodniczący Bahrajńskiego Centrum Praw Człowieka (BCHR) i zastępca sekretarza generalnego Międzynarodowej Federacji Praw Człowieka (FIDH) Nabeel Radżab został w sierpniu 2012 r. skazany na trzy lata pozbawienia wolności za nawoływanie do „nielegalnych zgromadzeń” i uczestniczenie w nich oraz za „zakłócanie porządku publicznego” w okresie od lutego do marca 2011 r.; mając na uwadze, że po apelacji wyrok skrócono do dwóch lat pozbawienia wolności; mając na uwadze, że skazany Nabeel Radżab był regularnie więziony za pokojowe krytykowanie rządu w trakcie prodemokratycznych protestów, które wybuchły w Bahrajnie w 2011 r.;

C.  mając na uwadze, że w piątek 29 listopada 2013 r. Nabeel Radżab, po odbyciu trzech czwartych swojego dwuletniego wymiaru kary, mógł zgodnie z prawem ubiegać się o zwolnienie; mając na uwadze, że trzeci wniosek o przedterminowe zwolnienie został złożony w sądzie przez adwokatów Nabeela Radżaba w dniu 21 stycznia 2014 r., lecz sąd go odrzucił;

D.  mając na uwadze, że Grupa Robocza ONZ ds. Arbitralnych Zatrzymań uznała zatrzymanie Nabeela Radżaba za arbitralne;

E.  mając na uwadze, że w dniu 22 czerwca 2011 r. mający duńskie obywatelstwo założyciel BCHR i koordynator regionalny organizacji Front Line Defenders Abdulhadi-Al-Chawadża oraz sekretarz generalny partii Narodowa Akcja Demokratyczna Ibrahim Szarif zostali skazani przez specjalny sąd wojskowy na karę dożywotniego pozbawienia wolności; mając na uwadze, że po trzech latach apelacji proces sądowy został zakończony i wyroki zostały podtrzymane;

F.  mając na uwadze, że w dniu 27 stycznia 2014 r. córka Abdulhadiego-Al-Chawadży Zainab Al-Chawadża została skazana przez niższą izbę trybunału karnego w Manamie na dalszą karę pozbawienia wolności w wymiarze czterech miesięcy za „niszczenie mienia rządowego”’;

G.  mając na uwadze, że w następstwie sprawozdania bahrajńskiej niezależnej komisji śledczej władze Bahrajnu zobowiązały się do przeprowadzenia reform; mając na uwadze, że rząd nie wdrożył w pełni głównych zaleceń tej komisji, zwłaszcza dotyczących uwolnienia przywódców protestu skazanych za to, że korzystali z przysługującego im prawa do wolności słowa i pokojowych zgromadzeń;

H.  mając na uwadze, że w dniu 2 września 2013 r. Bahrajn ogłosił, że w wyniku zatwierdzenia odnośnej decyzji podczas posiedzenia Ligi Państw Arabskich w Kairze, w Bahrajnie będzie się mieściła stała siedziba Arabskiego Trybunału Praw Człowieka;

I.  mając na uwadze, że w dniu 15 stycznia 2014 r. następca tronu Bahrajnu książę Salman ibn Hamad Al-Chalifa, na wniosek króla Hamada ibn Isy Al-Chalify, odbył szeroko zakrojone rozmowy z uczestnikami krajowego dialogu na temat konsensusu, w tym rozmawiał po raz pierwszy od wydarzeń z lutego 2011 r. z sekretarzem generalnym Al-Wefak szejkiem Alim Salmanem;

1.  potępia wszystkie przypadki łamania praw człowieka w Bahrajnie oraz wzywa rząd Bahrajnu do wdrożenia wszystkich zaleceń zawartych w sprawozdaniu bahrajńskiej niezależnej komisji śledczej i w powszechnym okresowym przeglądzie praw człowieka, do zaprzestania naruszeń praw człowieka oraz do poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności, w tym wolności słowa, zarówno w internecie, jak i poza nim, jak też wolności zgromadzeń, zgodnie z międzynarodowymi zobowiązaniami Bahrajnu w dziedzinie praw człowieka;

2.  apeluje o natychmiastowe i bezwarunkowe uwolnienie wszystkich więźniów sumienia, działaczy politycznych, dziennikarzy, obrońców praw człowieka i pokojowych demonstrantów, w tym Nabeela Radżaba, Abdulhadiego Al-Chawadży, Ibrahima Szarifa, Nadżiego Fateela i Zainab Al-Chawadży;

3.  jest poważnie zaniepokojony traktowaniem przez władze Bahrajnu Nabeela Radżaba i innych działaczy na rzecz praw człowieka, a także niewyrażeniem zgody na przedterminowe zwolnienie, do którego Nabeel Radżab jest uprawniony;

4.  apeluje o ratyfikację Międzynarodowej konwencji w sprawie ochrony wszystkich osób przed wymuszonym zaginięciem;

5.  podkreśla zobowiązanie do zagwarantowania obrońcom praw człowieka ochrony i umożliwienia im pracy bez utrudnień, bez zastraszania i prześladowania;

6.  sprzeciwia się utworzeniu i wykorzystywaniu specjalnych sądów oraz wykorzystywaniu sądów wojskowych do osądzania przestępstw dotyczących bezpieczeństwa narodowego;

7.  wzywa władze Bahrajnu do przestrzegania praw niepełnoletnich zgodnie z Konwencją o prawach dziecka, której Bahrajn jest stroną;

8.  z zadowoleniem przyjmuje decyzję księcia Salmana ibn Hamada ibn Isy Al-Chalify w sprawie przeprowadzenia rozmów w dniu 15 stycznia 2014 r. z przywódcami pięciu głównych ugrupowań opozycyjnych, aby wypracować sposoby podjęcia wyzwań, jakie stawia dialog narodowy, który został zawieszony przez rząd kilka dni wcześniej; z zadowoleniem przyjmuje pozytywną reakcję opozycji i oczekuje na wznowienie krajowego dialogu na temat konsensusu; zauważa, że jedynym możliwym rozwiązaniem jest rozwiązanie bahrajńskie, oparte na kompromisach i wzajemnym zaufaniu; wyraża nadzieję, że działanie to przyczyni się do wzmocnienia poważnego i pluralistycznego dialogu narodowego, a przez to przygotuje grunt pod głębokie i trwałe reformy prowadzące do pojednania narodowego społeczeństwa Bahrajnu;

9.  za zachęcające uznaje rozpoczęcie działania urzędu Rzecznika Praw Obywatelskich przy Ministerstwie Spraw Wewnętrznych oraz Specjalnej Jednostki Dochodzeniowej przy Biurze Prokuratora Generalnego oraz wzywa te instytucje do niezależnych i skutecznych działań; z zadowoleniem przyjmuje coraz bardziej aktywną rolę Krajowego Urzędu ds. Praw Człowieka od czasu jego reformy oraz utworzenie Komisji ds. Więźniów i Przetrzymywanych, która będzie monitorowała ośrodki zatrzymań, aby zapobiegać torturom i brutalnemu traktowaniu; wzywa władze Bahrajnu do poprawy warunków więźniów i lepszego ich traktowania oraz do umożliwienia właściwym organizacjom lokalnym i międzynarodowym dostępu do więzień;

10.  zauważa obecne wysiłki rządu Bahrajnu w celu zreformowania kodeksu karnego i procedur prawnych oraz zachęca do kontunuowania tego procesu; wzywa rząd Bahrajnu do podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu zagwarantowania sprawiedliwości proceduralnej oraz niezależności i bezstronności wymiaru sprawiedliwości w Bahrajnie, a także do dopilnowania, by działał on zgodnie z międzynarodowymi standardami w dziedzinie praw człowieka;

11.  zachęca ONZ do niezwłocznego zorganizowania wizyty trzech sprawozdawców specjalnych: ds. prawa do pokojowego zrzeszania się i zgromadzeń, ds. tortur oraz ds. niezawisłości sędziów i prawników;

12.  wzywa wiceprzewodniczącą/ wysoką przedstawiciel i państwa członkowskie do współpracy w celu opracowania jasnej strategii precyzującej, jak UE będzie, zarówno na gruncie publicznym, jak i prywatnym, aktywnie dążyć do uwolnienia uwiezionych działaczy i więźniów sumienia; wzywa wiceprzewodniczącą/ wysoką przedstawiciel do współpracy z państwami członkowskimi w celu zapewnienia przyjęcia przez Radę do Spraw Zagranicznych konkluzji w sprawie sytuacji w zakresie praw człowieka w Bahrajnie, w których powinien znaleźć się apel o natychmiastowe i bezwarunkowe uwolnienie uwięzionych działaczy;

13.  z zadowoleniem przyjmuje decyzję Ligi Państw Arabskich w sprawie ustanowienia Arabskiego Trybunału Praw Człowieka w Manamie oraz wyraża nadzieję, że stanie się on katalizatorem rozwoju praw człowieka w całym regionie; wzywa rząd Bahrajnu i jego partnerów w Lidze Państw Arabskich do zapewnienia uczciwości, bezstronności, skuteczności i wiarygodności tego trybunału;

14.  wzywa Radę do przyjęcia właściwych środków na wypadek przerwania procesu reform lub pogorszenia się sytuacji w dziedzinie praw człowieka;

15.  zachęca do ustanowienia oficjalnego moratorium na egzekucje w celu zniesienia kary śmierci;

16.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, wiceprzewodniczącej Komisji/ wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, rządom i parlamentom państw członkowskich oraz rządowi i parlamentowi Królestwa Bahrajnu.

(1) Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0032.
(2) Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0390.
(3) Dz.U. C 247 E z 17.8.2012, s. 1.
(4) Teksty przyjęte, P7_TA(2012)0470.
(5) Teksty przyjęte, P7_TA(2013)0274.

Ostatnia aktualizacja: 14 czerwca 2016Informacja prawna