Πρόεδρος . – Η ημερήσια διάταξη προβλέπει τις δηλώσεις του Συμβουλίου και της Επιτροπής σχετικά με την κατάσταση στο Νταρφούρ.

  Paula Lehtomäki, Προεδρεύουσα του Συμβουλίου. (FI) Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι, η Ευρωπαϊκή Ένωση ανησυχεί με τις πρόσφατες εξελίξεις στο Σουδάν, ειδικά με την επιδεινούμενη ασφάλεια και ανθρωπιστική κατάσταση στο Νταρφούρ. Η Προεδρία, από κοινού με τον Ύπατο Εκπρόσωπο της ΕΕ κ. Χαβιέ Σολάνα, συνεργάζεται στενά με τους εταίρους της ΕΕ και τη διεθνή κοινότητα προσπαθώντας να καθορίσει κοινούς στόχους και να συνεργαστεί ώστε να οικοδομηθεί διαρκής ειρήνη στο Νταρφούρ. Επιπλέον, ο Pekka Haavisto, που ορίστηκε Ειδικός Εντεταλμένος της ΕΕ για το Σουδάν το καλοκαίρι του 2005, εξακολουθεί να παρακολουθεί τη γενική κατάσταση στο Σουδάν και τον συντονισμό της δράσης της ΕΕ και να λαμβάνει μέρος σε συζητήσεις με το Σουδάν με την ιδιότητά του ως εκπροσώπου της ΕΕ.

Η Ειρηνευτική Συμφωνία για το Νταρφούρ, η οποία υπεγράφη τον Μάιο μεταξύ της κυβέρνησης του Σουδάν και των επαναστατικών στρατευμάτων του Minni Minnawi, του Κινήματος για την Απελευθέρωση του Σουδάν, θεωρήθηκε ως ευκαιρία για ειρήνη. Αναμενόταν ότι η ειρηνευτική συμφωνία θα έθετε τέλος στην τριετή σύγκρουση, η οποία έχει στοιχίσει περισσότερες από 300 000 ζωές και έχει οδηγήσει περισσότερους από δύο εκατομμύρια ανθρώπους στην εξορία. Τέσσερις μήνες αργότερα, ωστόσο, η ασφάλεια και η ανθρωπιστική κατάσταση στην περιοχή επιδεινώνονται ταχύτατα. Οι βίαιες επιθέσεις κατά χωριών και στρατοπέδων προσφύγων, τόσο εντός όσο και εκτός της χώρας, αυξήθηκαν, ιδιαίτερα τους τελευταίους μήνες. Η κυβέρνηση του Σουδάν ενίσχυσε τη στρατιωτική παρουσία της στο Νταρφούρ. Τόσο τα στρατεύματα της κυβέρνησης του Σουδάν όσο και οι επαναστάτες παραβιάζουν τις συμφωνίες κατάπαυσης του πυρός. Λόγω της επιδεινούμενης ασφάλειας, έχει αυξηθεί ο αριθμός των προσφύγων και εκείνων που χρειάζονται ανθρωπιστική βοήθεια. Συγχρόνως, καθίσταται δυσκολότερη η διέλευση της ανθρωπιστικής βοήθειας, η οποία φθάνει μόνο στο 50% περίπου όσων την χρειάζονται.

Αν εφαρμοζόταν η Ειρηνευτική Συμφωνία για το Νταρφούρ –και επ’ αυτού δεν έχει σημειωθεί καμία πρόοδος– θα είχε άμεσο αντίκτυπο στη ζωή περίπου έξι εκατομμυρίων κατοίκων του Νταρφούρ. Θα καθιστούσε δυνατή την επιστροφή των προσφύγων στις εστίες τους και σε μια ομαλή ζωή. Θα καθιστούσε δυνατή τη συνέχιση της γεωργίας, η οποία θα συνέβαλε στη διασφάλιση της παροχής τροφίμων και τη δημιουργία σχολείων και υγειονομικής περίθαλψης και θα βοηθούσε την εγγύηση των ουσιωδών της ζωής, για να αναφερθώ σε ορισμένα μόνο από τα οφέλη. Όλα αυτά εξαρτώνται από την καλύτερη ασφάλεια.

Προκειμένου να διασφαλιστεί ότι η ειρηνευτική συμφωνία για το Νταρφούρ είναι βιώσιμη και εφαρμοστέα, πρέπει να συμπεριληφθούν σε αυτήν οι ομάδες εκείνες που δεν έχουν υπογράψει τη συμφωνία. Προκειμένου να βελτιωθεί η ασφάλεια, είναι ζωτικής σημασίας να δεσμευτούν για την κατάπαυση του πυρός τα μέρη εκείνα που εμπλέκονται στη σύγκρουση και να παρακολουθείται η κατάπαυση του πυρός. Η ΕΕ έχει επανειλημμένα καλέσει τα μέρη που εμπλέκονται στη σύγκρουση να τηρήσουν τις υποχρεώσεις τους σύμφωνα με την Ειρηνευτική Συμφωνία και την Ανθρωπιστική Συμφωνία Κατάπαυσης του Πυρός που υπεγράφη στο N’Djamena το 2004. Η Ευρωπαϊκή Ένωση, και ιδιαίτερα ο ειδικός εντεταλμένος της, ο κ. Haavisto, υπήρξε επίσης δραστήρια στην προσπάθεια να εμπλέξει στην ειρηνευτική διαδικασία όσους δεν έχουν υπογράψει τη συμφωνία και να τους πείσει να υπογράψουν την Ειρηνευτική Συμφωνία για το Νταρφούρ.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση ανησυχεί για τις επιπτώσεις της σύγκρουσης στο Νταρφούρ στην ειρηνευτική διαδικασία στο Σουδάν συνολικά. Η σύγκρουση θα έχει σοβαρές επιπτώσεις στην περιφερειακή σταθερότητα στην Ανατολική Αφρική και στο Κέρας της Αφρικής, ειδικά στο Τσαντ και την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία.

Προς υποστήριξη της ειρηνευτικής διαδικασίας του Νταρφούρ, θεσπίστηκε το 2004 η Αποστολή της Αφρικανικής Ένωσης στο Σουδάν (AMIS). Η ΕΕ υποστήριξε την AMIS από την έναρξη της λειτουργίας της μέσω του Ειρηνευτικού Μέσου για την Αφρική (APF). Συνολικά, η οικονομική υποστήριξη της Ένωσης για την επιχείρηση της AMIS ανήλθε σε περίπου 242 εκατ. ευρώ. Επιπροσθέτως, η Ένωση έχει παράσχει υλική και υλικοτεχνική βοήθεια και υποστήριξη και βοήθεια στον προγραμματισμό, καθώς και προσωπικό. Τα κράτη μέλη έχουν επίσης υποστηρίξει την επιχείρηση με μεγάλες διμερείς συνεισφορές.

Η AMIS, η πρώτη επιχείρηση διατήρησης της ειρήνης στην ιστορία της Αφρικανικής Ένωσης, έχει επιτελέσει άριστο έργο σε εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες. Ωστόσο, οι δυνατότητες και οι πόροι της είναι ανεπαρκείς για να αντιμετωπίσουν τις τεράστιες προκλήσεις που παρουσιάζει το Νταρφούρ. Παρά τα τεράστια χρηματικά ποσά που προέρχονται από την ΕΕ, η επιχείρηση είχε επίσης σοβαρά οικονομικά προβλήματα. Από αυτό, είναι σαφές ότι η μόνη δυνατή και ρεαλιστική λύση στη διατήρηση της ειρήνης στο Νταρφούρ είναι μια επιχείρηση των Ηνωμένων Εθνών.

Η ΕΕ υποστηρίζει θερμά το ψήφισμα 1706 που ενέκρινε το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ στις 31 Αυγούστου. Επεκτείνει την ειρηνευτική επιχείρηση της UNMIS (αποστολή των ΗΕ στο Σουδάν) στο Νότιο Σουδάν, ώστε να καλύπτει το Νταρφούρ για να συνεχιστεί το έργο που ξεκίνησε η AMIS. Το κύριο καθήκον της επιχείρησης του ΟΗΕ θα είναι η υποστήριξη της εφαρμογής της ειρηνευτικής συμφωνίας για το Νταρφούρ. Η προστασία των αμάχων και η παρακολούθηση της κατάπαυσης του πυρός αποτελούν ουσιαστικές συνιστώσες της εντολής της επιχείρησης. Ως ο μεγαλύτερος υποστηρικτής της AMIS, η Ευρωπαϊκή Ένωση ανησυχεί πολύ που η κυβέρνηση του Σουδάν δεν έχει συμφωνήσει στην επιχείρηση του ΟΗΕ στο Νταρφούρ.

Η επιχείρηση του ΟΗΕ είναι ζωτικής σημασίας για τη βελτίωση της ασφάλειας στο Νταρφούρ και την εφαρμογή της ειρηνευτικής συμφωνίας κατά τρόπο βιώσιμο. Το Νταρφούρ, ωστόσο, δεν μπορεί να αφεθεί σε ένα «κενό ασφαλείας». Για τον λόγο αυτόν, η ΕΕ βλέπει θετικά την απόφαση που έλαβε η Αφρικανική Ένωση στη Νέα Υόρκη στις 20 Σεπτεμβρίου για επέκταση της εντολής της AMIS έως τα τέλη του έτους. Η ΕΕ ανέλαβε την υποστήριξη της AMIS και κατά τη διάρκεια αυτού του «μεταβατικού σταδίου». Η ΕΕ εξακολουθεί να επιμένει ότι η κυβέρνηση του Σουδάν θα πρέπει να συμφωνήσει στην υπαγωγή της AMIS υπό την εποπτεία του ΟΗΕ, σύμφωνα με το ψήφισμα 1706 του ΟΗΕ.

Η Ένωση έχει εκφράσει πολλές φορές την ανησυχία της για το θέμα αυτό και το έχει συζητήσει με την κυβέρνηση του Σουδάν. Η ΕΕ έχει, επίσης, προτρέψει άλλους διεθνείς παράγοντες να αναλάβουν δράση για να πείσουν την κυβέρνηση του Σουδάν για τη χρησιμότητα και την αναγκαιότητα της επιχείρησης των Ηνωμένων Εθνών για την ειρηνευτική διαδικασία στο Σουδάν γενικά. Έχοντας αυτά υπόψη, η φινλανδική Προεδρία, ο Ύπατος Εκπρόσωπος της ΕΕ, Χαβιέ Σολάνα, ο Ειδικός Εντεταλμένος της ΕΕ, Pekka Haavisto και τα κράτη μέλη συζήτησαν το θέμα εις βάθος στη συνάντησή τους κατά τη διάρκεια της Υπουργικής Εβδομάδας στη Γενική Συνέλευση του ΟΗΕ στη Νέα Υόρκη.

Η ΕΕ ανησυχεί ιδιαίτερα για τις παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στο Νταρφούρ. Ειδικότερα, γυναίκες και παιδιά έχουν πέσει θύματα σωματικής βίας, συμπεριλαμβανομένου βιασμού. Η Ένωση στηρίζει το έργο του Ειδικού Εισηγητή του ΟΗΕ για τα Ανθρώπινα Δικαιώματα για τη βελτίωση της κατάστασης των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Η ΕΕ έχει επανειλημμένα υπενθυμίσει στην κυβέρνηση του Σουδάν την ευθύνη της για την προστασία των πολιτών έναντι κάθε είδους βίας και για την εγγύηση του σεβασμού των ανθρωπίνων δικαιωμάτων.

Η ΕΕ αποτελεί έναν από τους κύριους φορείς παροχής βοήθειας στο έργο της ανοικοδόμησης μετά τον εμφύλιο πόλεμο στο Σουδάν. Στη Διάσκεψη των Δωρητών για το Σουδάν στο Όσλο, τον Απρίλιο του 2005, η Επιτροπή και τα κράτη μέλη από κοινού υποσχέθηκαν ουσιαστική βοήθεια για την κάλυψη άμεσων αναγκών και την έναρξη της ανοικοδόμησης. Όταν ξεκινήσει πραγματικά η ειρηνευτική διαδικασία του Νταρφούρ, η ΕΕ είναι επίσης έτοιμη να βοηθήσει την ανοικοδόμηση στο Νταρφούρ. Η Ένωση θα παράσχει ακόμη στο Σουδάν και στο Νταρφούρ σημαντική ανθρωπιστική βοήθεια.

Είναι σημαντικό να έχει η ΕΕ εμφανή και ενεργό ρόλο στο Σουδάν και το Νταρφούρ. Η κατάσταση στο Σουδάν και το Νταρφούρ αποτελεί ένα από τα πλέον κρίσιμα θέματα όσον αφορά την Αφρική και την Κοινή Εξωτερική Πολιτική και την Πολιτική Ασφάλειας, το οποίο θα εξακολουθήσει να αποτελεί προτεραιότητα της φινλανδικής Προεδρίας της ΕΕ. Το θέμα θα τεθεί, επίσης, σε όλες τις κύριες διασκέψεις και συναντήσεις με τρίτα μέρη, συμπεριλαμβανομένων των συναντήσεων υψηλού επιπέδου.

Αν δεν αναληφθεί σωστή δράση, το Νταρφούρ θα κινδυνεύσει να εγκλωβιστεί σε μια νέα δίνη βίας. Και αυτό είναι αδιανόητο.

  Franco Frattini, Αντιπρόεδρος της Επιτροπής. (FR) Κύριε Πρόεδρε, κυρία Lehtomäki, όπως ο καθένας αντιλαμβάνεται, βρισκόμαστε σε μια κρίσιμη στιγμή για την κρίση στο Νταρφούρ.

Η ανθρωπιστική τραγωδία συνεχίζεται και μάλιστα επιδεινώνεται, προκαλώντας περισσότερους θανάτους και πόνο. Το Νταρφούρ κινδυνεύει ανά πάσα στιγμή να εμπλακεί σε γενικευμένο πόλεμο, με απρόβλεπτες και ανυπολόγιστες συνέπειες για τη σταθερότητα τόσο της χώρας όσο και της περιοχής. Η ειρήνη στο Νότιο Σουδάν θα μπορούσε να τεθεί σε κίνδυνο. Αρκετές γειτονικές χώρες, όπως το Τσαντ, η Κεντροαφρικανική Δημοκρατία και η Ουγκάντα, και ακόμη χώρες πιο μακρινές, όπως η Σομαλία και η Δημοκρατία του Κονγκό, υπάρχει το ενδεχόμενο να αναγκαστούν να υποστούν τις συνέπειες αυτής της κατάστασης. Παρότι βρισκόμαστε στην κορύφωση της κρίσης, υπάρχει ακόμη ελπίδα να αποφευχθούν τα χειρότερα και να αποκατασταθεί η ειρήνη και η σταθερότητα.

Η Επιτροπή κρίνει θετικά την απόφαση που έλαβε η Αφρικανική Ένωση να παρατείνει την εντολή της έως την 31η Δεκεμβρίου. Αυτό θα συμβάλει στην αποφυγή κενού ασφάλειας στο Νταρφούρ, σε μια στιγμή όπου η βία έχει ξεσπάσει ακόμη μία φορά και σε μια στιγμή όπου η διαδικασία που άρχισε με τις ειρηνευτικές συμφωνίες της Αμπούζα έχει σταματήσει.

Λυπούμαστε, ωστόσο, για το γεγονός ότι η σουδανική κυβέρνηση δεν έχει ακόμη αποδεχθεί το ψήφισμα 1706 του Συμβουλίου Ασφαλείας, το οποίο ορίζει το πλαίσιο εντός του οποίου οι στρατιωτικές αρμοδιότητες της Αφρικανικής Ένωσης θα μεταβιβάζονταν στα Ηνωμένα Έθνη. Πρέπει να επισημανθεί ότι η ίδια η Αφρικανική Ένωση είχε ήδη αποφασίσει για αυτήν τη μεταβίβαση τον περασμένο Μάρτιο. Η Επιτροπή θεωρεί αυτήν τη μεταβίβαση ως κλειδί για την αποκατάσταση της ειρήνης στο Νταρφούρ. Είναι, κατά συνέπεια, σημαντικό να πειστεί το Χαρτούμ να την αποδεχθεί. Δεν μπορεί να υπάρξει ειρήνη στο Νταρφούρ αν το Χαρτούμ δεν συμφωνήσει για τη μεταβίβαση, και ιδιαίτερα αν αντιτάσσεται σε αυτήν. Το Χαρτούμ έχει καταγγείλει αυτήν τη μεταβίβαση κάνοντας λόγο για συνωμοσία που εξυφαίνει η Δύση. Κατά καιρούς έχει επίσης γίνει λόγος για σιωνιστική συνωμοσία.

Αυτά είναι αβάσιμα. Δεν υπάρχει ημερήσια διάταξη εκ μέρους της διεθνούς κοινότητας για την υπονόμευση της σουδανικής εθνικής κυριαρχίας ή, ακόμη χειρότερα, για ανατροπή του σουδανικού καθεστώτος. Αυτό δείχνει πόσο επείγον είναι, για αμφότερες τις πλευρές, να πετύχουν να αποκαταστήσουν γρήγορα έναν νηφάλιο διάλογο για το Νταρφούρ και για το θέμα της μεταβίβασης, προκειμένου να λυθούν οι παρεξηγήσεις που θα μπορούσαν ακόμη να υπάρχουν σχετικά με το ζήτημα αυτό. Αυτός είναι ο βασικός σκοπός της τρέχουσας έντονης διπλωματικής δραστηριότητας στην οποία συμμετέχει η Κοινότητα.

Ας μην ξεχνάμε ότι ο στόχος της μεταβίβασης αρμοδιοτήτων από την Αφρικανική Ένωση στα Ηνωμένα Έθνη είναι να αποκατασταθεί η ασφάλεια και η σταθερότητα στο Νταρφούρ, να προστατευθεί ο άμαχος πληθυσμός του και να δοθεί η δυνατότητα στις ανθρωπιστικές οργανώσεις να επιτελέσουν το έργο τους. Αξίζει εδώ να επισημανθεί ότι 13 μέλη ανθρωπιστικών οργανώσεων έχουν χάσει τη ζωή τους κατά τους τελευταίους μήνες. Αυτή η μεταβίβαση είναι το κλειδί για να αποκατασταθεί ένα κλίμα εμπιστοσύνης μεταξύ των πρωταγωνιστών και να καταστεί δυνατή η πραγματική εφαρμογή της ειρηνευτικής συμφωνίας της Αμπούζα για το Νταρφούρ, να πεισθούν τα μη υπογράφοντα κράτη να υπογράψουν και να αποφευχθεί η υπονόμευση της δομής που προκύπτει από την ειρηνευτική συμφωνία Βορρά-Νότου. Όλες αυτές οι πτυχές είναι και προς το συμφέρον του Χαρτούμ.

Η παρούσα έντονη ανταλλαγή λεκτικών πυρών, όπως και η κλιμάκωση των μαχών, δεν οδηγούν πουθενά. Οι εξτρεμιστές εκείνοι που πιστεύουν ότι μπορούν να νικήσουν ακολουθώντας το χειρότερο σενάριο και την προσέγγιση της ριζοσπαστικοποίησης απατώνται. Απατώνται οικτρά. Αυτή η προσέγγιση μπορεί μόνον να στραφεί εναντίον τους. Τα συμπεράσματα του τελευταίου Συμβουλίου Γενικών Υποθέσεων έστειλαν ένα πολύ σαφές και πολύ αυστηρό μήνυμα τόσο στους αντάρτες όσο και στο Χαρτούμ σχετικά με τη δική τους ευθύνη.

Η Επιτροπή πιστεύει ότι υπάρχει ακόμη δυνατότητα αποκλιμάκωσης και χώρος στον οποίο μπορεί να επαναληφθεί ένας ειλικρινής διάλογος. Είναι, ωστόσο, σημαντικό να δράσουμε ταχέως, πριν αυτός ο χώρος κλείσει. Με αυτό το πνεύμα και με την επιθυμία να ακούσουν, ο Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής κ. Barroso και ο συνάδελφός μου Επίτροπος Michel προτίθενται να μεταβούν σύντομα στο Χαρτούμ και να συναντήσουν τον Πρόεδρο Bachir, με σκοπό να σημειώσουν πρόοδο στη διαδικασία μεταβίβασης από την Αφρικανική Ένωση στα Ηνωμένα Έθνη και την επανέναρξη της ειρηνευτικής διαδικασίας της Αμπούζα.

  Michael Gahler, εξ ονόματος της Ομάδας PPE-DE. – (DE) Κύριε Πρόεδρε, η κατάσταση των ανθρώπων που επιζούν ακόμα στο Νταρφούρ είναι απελπιστική. Εθνοφρουροί Janjaweed εξακολουθούν να επιτίθενται και να καταστρέφουν χωριά, ενώ τα βασανιστήρια, οι βιασμοί και η αναγκαστική επιστράτευση είναι στην ημερήσια διάταξη. Οι διεθνείς ανθρωπιστικές οργανώσεις δεν μπορούν πλέον να φτάσουν σε ορισμένα σημεία του Νταρφούρ.

Η κυβέρνηση του Σουδάν έχει την υποχρέωση να προστατεύσει τον λαό της, αλλά οι προθέσεις της είναι το ακριβώς αντίθετο, και με την τελευταία της στρατιωτική επίθεση παραβιάζει την ειρηνευτική συμφωνία του Νταρφούρ. Θα ήθελα να εκφράσω τους φόβους μου ότι αυτό που κατά πάσα πιθανότητα επιθυμεί να κάνει η κυβέρνηση είναι να εφαρμόσει τη στρατηγική της των καταστροφών και των διωγμών μέχρι τέλους.

Σε αυτήν την κατάσταση είναι ουσιώδους σημασίας η εφαρμογή από τη διεθνή κοινότητα του ψηφίσματος αριθ. 1706 του Συμβουλίου Ασφαλείας των ΗΕ, βάσει του οποίου μπορούν να εγκατασταθούν εκεί έως και 25 000 στρατιώτες των ΗΕ. Η Αφρικανική Ένωση, η οποία έχει κάνει τα πάντα, στο πλαίσιο των δυνατοτήτων της, υποστηρίζει και αυτήν την ανάπτυξη των στρατευμάτων των ΗΕ, αλλά είναι φυσικά σημαντικό, μέχρις ότου πραγματοποιηθεί αυτό, να δοθεί και στην Αφρικανική Ένωση κάθε δυνατή υποστήριξη, όπως συνέβαινε μέχρι τώρα. Για να είμαι ειλικρινής όμως, θεωρώ ότι αυτή είναι η δεύτερη καλύτερη λύση, ενώ τα στρατεύματα των ΗΕ είναι τώρα πλέον απαραίτητα εκεί.

Ιδιαίτερη ευθύνη φέρουν όχι μόνο τα μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας, αλλά κυρίως οι δυνάμεις που διαθέτουν δικαίωμα αρνησικυρίας, διότι αυτές φέρουν παγκόσμια ευθύνη και δεν θα πρέπει να κινούνται με γνώμονα μόνο τα δικά τους εθνικά συμφέροντα.

Με αυτά κατά νου, θα ήθελα να απευθύνω ειδική έκκληση προς την Κίνα, η οποία στις 11 Σεπτεμβρίου επιβεβαίωσε μαζί με την ΕΕ – και αυτό θα το διατυπώσω στα αγγλικά:

(EN) «Οι ηγέτες τόνισαν ότι η μετάβαση από επιχειρήσεις της ΕΕ σε επιχειρήσεις των Ηνωμένων Εθνών θα ήταν συντελεστική για την ειρήνη στο Νταρφούρ».

(DE) Ζητούμε, λοιπόν, από την Κίνα να χρησιμοποιήσει την επιρροή της στο Σουδάν, ώστε να αποφασισθεί χωρίς καθυστέρηση η εγκατάσταση στρατευμάτων των ΗΕ στο Νταρφούρ.

  Glenys Kinnock, εξ ονόματος της Ομάδας PSE. – (EN) Κύριε Πρόεδρε, οφείλω να πω ότι τόσο στη δήλωση του Συμβουλίου όσο και στη δήλωση της Επιτροπής εντοπίζω ένα ανησυχητικό στοιχείο αδιαφορίας. Δεν μπορεί κανείς να μιλά για συνεργασία με τον στρατηγό Bachir και να ελπίζει ότι στο μέλλον μπορούμε να τον πείσουμε. Παρακολούθησα την κατάσταση στο Σουδάν για πολλά χρόνια και μπορώ να βεβαιώσω ότι αυτό δεν θα ήταν ρεαλιστικό, ιδίως την τρέχουσα περίοδο.

Το μέλλον του λαού του Νταρφούρ κρίνεται αυτήν τη στιγμή, όπως κρινόταν και πριν από τη συμφωνία σχετικά με τη διατήρηση της αποστολής της Αφρικανικής Ένωσης μέχρι τις 30 Σεπτεμβρίου 2006. Η κυβέρνηση του Χαρτούμ δεν λογοδοτεί σε κανέναν. Δεν επιτρέπει σκοπίμως τη διάθεση ανθρωπιστικής βοήθειας σε περίπου τρία εκατομμύρια ανθρώπους στο Νταρφούρ. Τι θα κάνει η διεθνής κοινότητα; Δεν μου λέτε τι θα κάνετε για να αποδώσετε ευθύνες στην κυβέρνηση του Χαρτούμ.

Σε τρεις μήνες, ή και νωρίτερα, η δύναμη του ΟΗΕ πρέπει να είναι έτοιμη να αναπτυχθεί, διότι η Αφρικανική Ένωση θα αρχίσει να αποχωρεί. Η σύγχυση σχετικά με το μέλλον της Αφρικανικής Ένωσης είναι πολύ σοβαρή: είναι υποχρηματοδοτούμενη, διογκωμένη και δυσκολεύεται πολύ να λειτουργήσει. Πρέπει να αναπτυχθεί μια δύναμη των Ηνωμένων Εθνών το συντομότερο δυνατόν, με ισχυρότερη εντολή από τη σημερινή, και πρέπει να είναι ικανή να προστατεύσει τον ευαίσθητο και τραυματισμένο ψυχολογικά λαό του Νταρφούρ που βρίσκεται επί του παρόντος υπό αυτήν την τρομερή απειλή.

Καμία προθεσμία δεν τηρήθηκε από τους Σουδανούς. Η γενοκτονική στρατηγική τους προχωρά. Δεν υπάρχει κατάπαυση πυρός για να εποπτεύσουμε πια. Είναι ανούσιο να μιλάμε για την ειρηνευτική συμφωνία: τελείωσε. Είπαμε «ποτέ ξανά» το 1994 μετά τη Ρουάντα, και αυτό που αντιμετωπίζουμε τώρα είναι η πρώτη γενοκτονία του 21ου αιώνα, εκτός αν εγκαταλείψουμε την αδιαφορία και κάνουμε κάτι.

Μιλήσατε για τους βασικούς εταίρους. Υπάρχουν βασικοί εταίροι: η Κίνα, η Ρωσία και ο Αραβικός Σύνδεσμος είναι επίσης συνένοχοι σε αυτό.

Μια τελευταία παρατήρηση: δεν μιλήσατε για την ανάγκη επιβολής μιας ζώνης απαγόρευσης των πτήσεων. Υπάρχουν 13 ψηφίσματα του ΟΗΕ στα οποία απευθύνεται έκκληση για μια ζώνη απαγόρευσης πτήσεων. Αυτό δεν επιβλήθηκε ποτέ. Τι θα κάνουμε, αγαπητό Συμβούλιο, τι θα κάνουμε, αγαπητή Επιτροπή, για να διασφαλίσουμε ότι αυτά τα αεροσκάφη τύπου Αντόνοφ θα σταματήσουν να πετούν πάνω από τα χωριά του Νταρφούρ ρίχνοντας βόμβες σε αυτούς τους αθώους πολίτες; Σας καλώ να σκεφτείτε σοβαρά την επιβολή μιας ζώνης απαγόρευσης πτήσεων. Δεν θα μπορούσατε να εξετάσετε το ενδεχόμενο χρήσης των γαλλικών αεροσκαφών τζετ που βρίσκονται επί του παρόντος στο γειτονικό Τσαντ για την εποπτεία του εναέριου χώρου και την παρεμπόδιση των Σουδανών από το να τρομοκρατούν τον λαό του Νταρφούρ;

  Marielle De Sarnez, εξ ονόματος της Ομάδας ALDE. – (FR) Κύριε Πρόεδρε, επί τρία χρόνια τώρα, και υπό το βλέμμα μιας ανίσχυρης διεθνούς κοινότητας, το Νταρφούρ είναι το θύμα μιας φοβερής τραγωδίας.

Όπως έχετε πει, η σύγκρουση έχει προκαλέσει τον θάνατο 300 000 αμάχων. Δύο εκατομμύρια άνθρωποι ή το ένα τρίτο του πληθυσμού έχουν εγκαταλείψει τις εστίες τους εντός του Νταρφούρ· 200 000 έχουν διασχίσει τα σύνορα με σκοπό να εγκαταλείψουν το Τσαντ. Τρία εκατομμύρια άνθρωποι εξαρτώνται πλήρως από τη διεθνή επισιτιστική βοήθεια. Καθημερινά, παιδιά και οικογένειες δέχονται επιθέσεις, αναγκάζονται να εγκαταλείψουν τις εστίες τους και δολοφονούνται. Η ανθρωπιστική κρίση επιδεινώνεται. Στο μεγαλύτερο τμήμα του Νταρφούρ, απαγορεύεται στις ανθρωπιστικές οργανώσεις να έλθουν σε βοήθεια των 350 000 ανθρώπων που έχουν ανάγκη φαρμάκων και τροφίμων.

Εξ αιτίας της κατάστασης υποσιτισμού και έλλειψης ύδατος, οι επιδημίες χολέρας και ηπατίτιδας Ε πολλαπλασιάζονται μέσα στα στρατόπεδα. Οι υπεύθυνοι των ΜΚΟ είναι και αυτοί οι ίδιοι θύματα αυτής της σύγκρουσης: τους δύο τελευταίους μήνες έχουν σκοτωθεί δώδεκα εξ αυτών.

Ανεπαρκής καθώς είναι, η ειρηνευτική συμφωνία που υπεγράφη στην Αμπούζα στις 5 Μαΐου δεν βοήθησε να σταματήσει η βία αλλά, αντιθέτως, έδωσε αφορμή για νέο ξέσπασμα βίας. Οι μάχες και οι σφαγές αμάχων έχουν αρχίσει εκ νέου. Από τον περασμένο Μάιο, 100 000 άνθρωποι αναγκάστηκαν να φύγουν για να αποφύγουν τη βία. Χιλιάδες στρατιώτες του σουδανικού στρατού έχουν αναπτυχθεί ακόμη μία φορά στην περιοχή, και οι αεροπορικοί βομβαρδισμοί έχουν αρχίσει και πάλι. Εν τω μεταξύ, περισσότεροι από δύο εκατομμύρια άνθρωποι παλεύουν να επιβιώσουν, κλεισμένοι σε στρατόπεδα, περικυκλωμένοι από τους εχθρούς τους και δεχόμενοι συχνά επιθέσεις. Εκατοντάδες γυναίκες βιάζονται κάθε μήνα μόλις βγουν από το στρατόπεδο και περπατήσουν λίγα μέτρα για να μαζέψουν ξύλα για να ζεσταθούν ή για να τα χρησιμοποιήσουν για φαγητό.

Η μόνη εργασία που είχαν αυτοί οι άνθρωποι ήταν η καλλιέργεια της γης· τώρα στερούνται αυτού του βασικού δικαιώματος και αναγκάζονται να καλλιεργούν όταν έχουν τη δυνατότητα μερικές δεκάδες τετραγωνικά μέτρα γύρω από τα στρατόπεδα, κινδυνεύοντας να δεχθούν επίθεση από τους ίδιους τους ανθρώπους που κατέστρεψαν τα χωριά τους.

Όλοι εξαρτώνται κατά 100% από τη διεθνή βοήθεια, η οποία δεν είναι ιδιαίτερα γενναιόδωρη. Ορισμένους μήνες, οι μερίδες τροφίμων κόβονται στο μισό, επειδή δεν υπάρχουν επιχορηγήσεις, επειδή οι δωρητές δεν υλοποίησαν τις υποσχέσεις τους. Αυτά τα στρατόπεδα, κυρίες και κύριοι, είναι πραγματικά υπαίθριες φυλακές. Δεν μπορούμε να παραμένουμε πλέον αδιάφοροι σε αυτό που συμβαίνει στο Νταρφούρ.

Η Ευρώπη έχει ανθρωπιστικό, πολιτικό και ηθικό καθήκον να επιβάλει την ειρήνη σε αυτήν την περιοχή του κόσμου. Δεν μπορεί να υπάρξει στρατιωτική λύση στην κρίση του Νταρφούρ. Υπάρχει επείγουσα ανάγκη να ανοίξει εκ νέου το πεδίο των διαπραγματεύσεων και να εργαστούμε για μια πολιτική συμφωνία στην οποία όλα τα ενδιαφερόμενα μέρη θα συμβάλουν με όλες τους τις δυνάμεις. Αυτό είναι ουσιώδες αν πρόκειται ο πληθυσμός του Νταρφούρ να στηρίξει την ειρηνευτική διαδικασία. Η συμφωνία αυτή πρέπει να προβλέπει την εκπροσώπηση του πληθυσμού του Νταρφούρ σε όλα τα επίπεδα της κυβέρνησης, μια πραγματική εγγύηση ότι οι πολιτοφύλακες Janjaweed θα αφοπλιστούν και μια εγγύηση ότι τα δύο εκατομμύρια που εγκατέλειψαν τις εστίες τους και οι 200 000 πρόσφυγες θα έχουν τη δυνατότητα να επιστρέψουν με ασφάλεια στα εδάφη τους.

Ζητούμε επίσης τα στελέχη των ανθρωπιστικών οργανώσεων να έχουν εγγυημένη ελεύθερη και ασφαλή πρόσβαση σε όλες τις ζώνες των συγκρούσεων και καλούμε την Επιτροπή και το Συμβούλιο να διασφαλίσουν ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση θα αυξήσει σημαντικά την ανθρωπιστική βοήθειά της.

Ζητούμε επίσης από τη σουδανική κυβέρνηση να σταματήσει την ένοπλη επίθεση και να αποδεχθεί αμέσως την απόφαση του Συμβουλίου Ασφαλείας για την ανάπτυξη ειρηνευτικής επιχείρησης με σκοπό να τεθεί τέλος στη βία.

Τώρα είναι η στιγμή που το Νταρφούρ χρειάζεται την Ευρώπη. Εμείς, εδώ, στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, δεν έχουμε το δικαίωμα να γυρίσουμε την πλάτη στο θέμα αυτό.

  Marie-Hélène Aubert, εξ ονόματος της Ομάδας Verts/ALE. – (FR) Κύριε Πρόεδρε, δυστυχώς, όσον αφορά το Νταρφούρ, επί αρκετά χρόνια τώρα, υπάρχουν διαδοχικά ψηφίσματα και δηλώσεις, και από ό,τι φαίνεται με ελάχιστη ή καθόλου επιτυχία.

Όπως έχει επισημανθεί, οι καταχρήσεις βίας συνεχίζονται, οι πράξεις βίας σημειώνουν αύξηση και οι γυναίκες και τα παιδιά είναι τα κύρια θύματα αυτών των εγκλημάτων και φρικαλεοτήτων. Αυτή η κατάσταση είναι απολύτως αφόρητη. Μπροστά σε αυτήν την κατάσταση, φαίνεται να δημιουργείται μια εντεινόμενη αίσθηση αδυναμίας ή μοιρολατρίας, ωστόσο έχουμε καθήκον να εμπλακούμε τώρα, έτσι ώστε να μπορέσουμε να σημειώσουμε πραγματική πρόοδο επί τόπου. Όντως, όσο περισσότερος χρόνος περνάει, τόσο περισσότερο η κυβέρνηση του Χαρτούμ πιστεύει ότι μπορεί να δρα με ατιμωρησία και λέγει στον εαυτό της ότι, στο τέλος, επιμένοντας πεισματικά στις θέσεις της και κερδίζοντας χρόνο, θα πετύχει τους σκοπούς της.

Αν θέλουμε να δράσουμε, τότε, φαίνεται ότι υπάρχουν τρεις προτεραιότητες. Πρώτον, η πρώτη προτεραιότητα είναι να αποκτήσουμε πρόσβαση στους πρόσφυγες διότι, αυτήν ακριβώς τη στιγμή, χιλιάδες άνθρωποι υποφέρουν πραγματικά από την πείνα και τη βία, και κανείς δεν μπορεί να αποκτήσει πρόσβαση σε αυτούς τους πληθυσμούς: αυτή είναι η κατάσταση που πρέπει επειγόντως να βελτιωθεί.

Η δεύτερη προτεραιότητα είναι η καταπολέμηση της ατιμωρησίας. Είναι απαράδεκτο, παρά τις διακηρύξεις και την αόριστη βούληση για επιβολή κυρώσεων, να μην έχει γίνει τελικά τίποτε σχετικά με αυτό. Οι εγκληματίες και αυτοί που θησαυρίζουν εξακολουθούν τις δραστηριότητές τους σαν να μην συμβαίνει τίποτε, και ως προς αυτό ελάχιστα έχουν γίνει.

Η τρίτη και τελευταία προτεραιότητα είναι, βεβαίως, η εγκατάσταση, το συντομότερο δυνατόν, μιας δύναμης των Ηνωμένων Εθνών η οποία θα μπορεί να μεταβεί και να ενισχύσει τη δύναμη της Αφρικανικής Ένωσης, η οποία, παρά ταύτα, διαδραματίζει σημαντικό ρόλο που θα πρέπει να σταθεροποιηθεί.

Έτσι, ομολογουμένως, είμαστε υποχρεωμένοι να ζητήσουμε από την Κίνα και τη Ρωσία να διαδραματίσουν θετικό ρόλο σε αυτήν την υπόθεση, παρότι ο καθένας γνωρίζει ότι η Κίνα και η Ρωσία δεν είναι ίσως παραδείγματα του ιδανικού που φιλοδοξούμε να πετύχουμε όσον αφορά τον σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων ή τους πληθυσμούς που πλήττονται από τέτοιες συγκρούσεις. Επιπλέον, πρέπει, ταυτόχρονα, να ζητήσουμε την έναρξη ενός γενικού διαλόγου, όπως επισήμανε η προηγούμενη ομιλήτρια.

Τέλος, έχω να πω μερικά λόγια για τον ρόλο του πετρελαίου σε αυτήν την υπόθεση. Δεν κρύβουμε τα κεφάλια μας στην άμμο. Γνωρίζουμε πάρα πολύ καλά ότι το πετρέλαιο προκαλεί συγκρούσεις, φθόνο, παρέχει τη δυνατότητα στους ανθρώπους να αγοράσουν όπλα και οδηγεί επίσης σε τέλμα, ιδιαίτερα εκ μέρους της Κίνας η οποία έχει σημαντικά συμφέροντα στην περιοχή και όλων αυτών, και των υπερδυνάμεων ιδιαίτερα, που αναζητούν τώρα με πιο πυρετώδεις ρυθμούς από ποτέ πετρελαϊκούς πόρους στους οποίους να μπορούν να έχουν εύκολη πρόσβαση.

Θα πρέπει, λοιπόν, να εντάξουμε αυτό το θέμα της πρόσβασης στο πετρέλαιο σε ένα ευρύτερο, ευρωπαϊκό και διεθνές, πλαίσιο.

  Vittorio Agnoletto, εξ ονόματος της Ομάδας GUE/NGL. – (IT) Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι, η ανθρωπιστική κατάσταση στο Νταρφούρ επιδεινώνεται μέρα με την ημέρα. Σύμφωνα με τον συντονιστή του ΟΗΕ για την ανθρωπιστική βοήθεια Jan Egeland, η ανθρωπιστική κατάσταση έχει επιδεινωθεί από το 2004. Από ολόκληρες περιοχές του Νταρφούρ απουσιάζει το προσωπικό ανθρωπιστικών οργανώσεων, γιατί η κυβέρνηση του Χαρτούμ δεν επιτρέπει την πρόσβαση σε διεθνείς οργανισμούς.

Οι διώξεις αμάχων από οπλισμένες συμμορίες της περιβόητης πολιτοφυλακής Janjaweed, που χρηματοδοτείται και υποστηρίζεται από την κεντρική κυβέρνηση του Σουδάν, έχουν λάβει πλέον διαστάσεις γενοκτονίας. Η διεθνής κοινότητα δεν μπορεί να παραμένει αδρανής, καθώς η αποστολή προστασίας των αμάχων υπό την αιγίδα της Αφρικανικής Ένωσης έχει ουσιαστικά αποτύχει. Η έλλειψη πολιτικής και στρατιωτικής αξιοπιστίας που την χαρακτηρίζει είναι πλέον αναμφίβολη. Για τον λόγο αυτόν, υποστηρίζουμε την επέμβαση των Ηνωμένων Εθνών όπως περιγράφεται στο ψήφισμα 1706 του Συμβουλίου Ασφαλείας, με το οποίο η σουδανική κυβέρνηση αρνείται να συμμορφωθεί.

Θα πρέπει, ωστόσο, να αναπτυχθεί η ειρηνευτική δύναμη όπως προβλέπει το ψήφισμα 1706 για να προστατεύσει εκατοντάδες χιλιάδες άνδρες, γυναίκες και παιδιά που δεινοπαθούν επί πολλά χρόνια από τη δράση της πολιτοφυλακής, τη διάλυση της οποίας ορθώς έχουν ζητήσει προηγούμενα ψηφίσματα του ΟΗΕ.

Πιστεύω πως θα ήταν ακόμη καλύτερα εάν η σουδανική κυβέρνηση ενέκρινε την ανάπτυξη αυτής της δύναμης του ΟΗΕ. Το εύχομαι και πιστεύω επίσης ότι τα κράτη του Αραβικού Συνδέσμου θα μπορούσαν να ασκήσουν αποτελεσματικές πιέσεις στην κυβέρνηση του Χαρτούμ για να αποδεχθεί το ψήφισμα του ΟΗΕ. Παράλληλα, θεωρώ απαράδεκτο οποιοδήποτε σουδανικό βέτο στα Ηνωμένα Έθνη, καθώς κινδυνεύουν χιλιάδες αθώες ζωές για τις οποίες πρέπει να κάνουμε κάτι.

Σε διαφορετική περίπτωση, τίθεται υπό αμφισβήτηση η αξιοπιστία ολόκληρης της διεθνούς κοινότητας. Είναι, συνεπώς, αναγκαίο το προσωπικό της ανθρωπιστικής βοήθειας του ΟΗΕ να είναι παρόν σε όλη την περιοχή του Νταρφούρ, διαφορετικά η ανθρωπιστική βοήθεια δεν μπορεί να διανεμηθεί σωστά.

Το Σουδάν πρέπει να κατανοήσει ότι η πλήρης ένταξή του στη διεθνή κοινότητα θα εξαρτηθεί από τη συνεργασία του με τα Ηνωμένα Έθνη.

  Eoin Ryan, εξ ονόματος της Ομάδας UEN. – (EN) Κύριε Πρόεδρε, υπάρχει ασφαλώς ενότητα σε αυτό το Σώμα σήμερα το απόγευμα σχετικά με το τι πρέπει να γίνει για το Νταρφούρ.

Τριακόσιες χιλιάδες άνθρωποι σκοτώθηκαν και δυόμισι εκατομμύρια εκδιώχθηκαν από τα σπίτια τους. Μόνο τον τελευταίο μήνα, 50 000 άτομα εκδιώχθηκαν από τα σπίτια τους. Πρόκειται πραγματικά για μια ανθρώπινη καταστροφή μαζικής κλίμακας. Η μόνη λύση είναι να συγκροτηθεί μια κατάλληλη δύναμη των Ηνωμένων Εθνών με πολύ σαφή εντολή. Ο μόνος τρόπος για να το επιτύχουμε αυτό είναι μέσω επιθετικής διπλωματίας. Πώς είναι δυνατόν να απαιτούνται 30 ημέρες, διάστημα που επικρίθηκε σε αυτό το στάδιο ως χρονοβόρο, για να αναπτυχθεί μια δύναμη των Ηνωμένων Εθνών στον Λίβανο, ενώ με το Νταρφούρ μιλάμε για τρία χρόνια; Φταίει το γεγονός ότι δεν ενδιαφερόμαστε για αυτό το πρόβλημα όσο θα έπρεπε.

Ναι, πολλοί κατηγορούν τη σουδανική κυβέρνηση, και όντως φταίει. Τα εγκλήματά της επισημάνθηκαν από προηγούμενους ομιλητές, γι’ αυτό δεν θα αναφερθώ σε αυτά. Κρύβεται, για εμπορικούς λόγους, πίσω από τις κυβερνήσεις της Κίνας, της Ρωσίας, της Ινδίας και της Μαλαισίας, οι οποίες είπαν ότι θα προστατεύσουν τη σουδανική κυβέρνηση και θα ασκήσουν δικαίωμα αρνησικυρίας στην επιβολή κυρώσεων εναντίον της. Πρέπει να ασκήσουμε πίεση σε αυτές τις κυβερνήσεις, ώστε να διασφαλίσουμε ότι δεν θα επιτρέψουν να συμβεί κάτι τέτοιο. Αυτές οι κυβερνήσεις, όπως και άλλοι παράγοντες, πρέπει να βοηθήσουν στην προσπάθεια να σταματήσουμε αυτό που συμβαίνει στο Νταρφούρ. Πρόκειται για απόλυτη καταστροφή.

Απαιτείται μια ειρηνευτική δύναμη του ΟΗΕ τουλάχιστον 20 000 ατόμων στο έδαφος του Νταρφούρ, αν θέλουμε να την σταματήσουμε. Η παρούσα δύναμη των 7 000 στρατιωτών της Αφρικανικής Ένωσης έχει ελλιπή μέσα και, αν σκεφτεί κανείς ότι η έκταση που καλύπτουν είναι ίση με το μέγεθος της Γαλλίας, είναι αδύνατον να την αστυνομεύσουν. Απαιτείται μια κατάλληλη δύναμη του ΟΗΕ άμεσα και με τη δέουσα εντολή.

Το Σουδάν έχει ανάγκη μια πολιτική λύση πολύ σύντομα. Ο ΟΗΕ και η ΕΕ πρέπει να δράσουν. Πρέπει να αντιμετωπίσουμε τη γενοκτονία και να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να διευκολύνουμε την ειρήνη στην περιοχή. Αγνοείται εδώ και πολύ καιρό, αποτελεί πραγματικό έγκλημα και η κυβέρνηση στο Χαρτούμ δεν πρέπει να την γλιτώσει πλέον. Δεν μπορεί να κρύβεται πίσω από άλλες χώρες που δηλώνουν ότι θα ασκήσουν δικαίωμα αρνησικυρίας σε οποιαδήποτε δράση αναληφθεί κατά του Σουδάν. Πρέπει να δράσουμε ώστε να διασφαλιστεί ο τερματισμός αυτής της κατάστασης.

  Andreas Mölzer (NI). – (DE) Κύριε Πρόεδρε, η κρίση στο Νταρφούρ είναι αναμφίβολα αποτέλεσμα της πολιτικής αραβοποίησης που επιχειρείται από την κυβέρνηση, καθώς και της προθυμίας της να δοθούν όπλα στους εθνοφρουρούς που συμμετέχουν στον εμφύλιο πόλεμο στο Νότιο Σουδάν.

Τα αποτελέσματα της πολιτικής αυτής φαίνονται –όπως τονίστηκε ήδη κατά τη διάρκεια της συζήτησης αυτής– στους αμέτρητους νεκρούς και τους εκατομμύρια εκτοπισμένους που αφήνουν πίσω τους άδειες από κατοίκους εκτάσεις. Ο Πρόεδρος Omar al-Bashir δηλώνει, ωστόσο, πως είναι ψέμα το ότι σουδανοί άραβες επιτίθενται σε σουδανούς αφρικανούς και ότι οι οργανώσεις για τα δικαιώματα του ανθρώπου που καταγγέλλουν τη σημερινή κατάσταση έχουν σαν μοναδικό σκοπό να αυξήσουν τις δωρεές που δέχονται.

Είναι εμφανές ότι το Σουδάν προτιμά να συνεχίσει ανενόχλητο τον εμφύλιο πόλεμο. Στην καλύτερη περίπτωση, ελπίζει κανείς ότι θα δεχτεί μια παράταση της εντολής για ειρηνευτική αποστολή της Αφρικανικής Ένωσης. Αυτή, ωστόσο, χαρακτηρίζεται από άτομα που γνωρίζουν καλύτερα την κατάσταση στο εσωτερικό της όχι μόνο ως κακά εξοπλισμένη και με ελάχιστα κίνητρα, αλλά επίσης –πολύ απλά– ως απολύτως αδύναμη να αντιμετωπίσει την κατάσταση.

Αν και η αποστολή των κυανόκρανων των ΗΕ υπόσχεται να έχει πολύ μεγαλύτερη επιτυχία, δεν γίνεται δεκτή διότι θεωρείται νεο-αποικιοποίηση. Ίσως, λοιπόν, να ήταν δυνατή η αποτροπή αυτής της γενοκτονίας, μέσω μιας συμφωνίας για την αποστολή πολυεθνικής ειρηνευτικής δύναμης που θα απαρτίζεται από Αφρικανούς και Μουσουλμάνους, με άλλα λόγια μιας κοινής παρέμβασης της Αφρικανικής Ένωσης και των στρατευμάτων των ΗΕ.

  Simon Coveney (PPE-DE). – (EN) Κύριε Πρόεδρε, το Νταρφούρ συνεχίζει να αποτελεί ανθρωπιστική κρίση. Πάνω από 250 000 αθώοι άνθρωποι σκοτώθηκαν από το 2003 και άλλα 2,5 εκατ. άτομα εκτοπίστηκαν. Το Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ ενέκρινε το ψήφισμα 1706 τον περασμένο μήνα, στο οποίο ζητείται η ανάπτυξη πάνω από 22 000 ειρηνευτών στην περιοχή. Ωστόσο, η κυβέρνηση του Σουδάν παραμένει αντίθετη σε αυτήν τη δύναμη, κατηγορώντας τον ΟΗΕ για άσκηση νέο-αποικιοκρατικής πολιτικής υπό τη χειραγώγηση της Ουάσινγκτον. Αυτά είναι ανοησίες και δεν είναι τίποτα παραπάνω από ένα πολιτικό παιχνίδι της σουδανικής κυβέρνησης εις βάρος της ζωής των πολιτών.

Η εντολή της αποστολής της Αφρικανικής Ένωσης στο Σουδάν παρατάθηκε· συνεπώς, ο ΟΗΕ έχει τώρα στη διάθεσή του τρεις μήνες προκειμένου να επιτύχει συμφωνία με τη σουδανική κυβέρνηση σχετικά με την ανάγκη παρουσίας μιας πιο αποτελεσματικής πολυμερούς δύναμης για την προστασία των πολιτών. Εντούτοις, στο πιθανό σενάριο που το Σουδάν συνεχίσει να αντιστέκεται στις προσπάθειες του ΟΗΕ, ο ΟΗΕ πρέπει να τηρήσει αυστηρότερη στάση. Ο ΟΗΕ ίσως χρειαστεί να εξετάσει, για παράδειγμα, τη στρατιωτική επέμβαση σύμφωνα με το κεφάλαιο 7, δεδομένης της ευθύνης του να προστατεύει τους πολίτες όταν οι εθνικές αρχές δεν καταφέρνουν να σώσουν τους πληθυσμούς τους από τη γενοκτονία, τα εγκλήματα πολέμου, την εθνική εκκαθάριση ή/και τα εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας.

Η σουδανική κυβέρνηση δεν έδειξε καμία προθυμία να προστατεύσει τα εκτοπισθέντα άτομα. Μάλιστα, υπάρχουν σοβαρά στοιχεία ότι βοήθησε και χρηματοδότησε επιθέσεις σε στρατόπεδα προσφύγων. Προς το παρόν, η υποστήριξη για τη δύναμη 7 000 ατόμων της Αφρικανικής Ένωσης είναι ουσιώδης, και ο ΟΗΕ συμφώνησε να παράσχει υλικοτεχνική και επιμελητειακή στήριξη. Ο Αραβικός Σύνδεσμος δεσμεύτηκε επιτέλους ότι θα παράσχει οικονομική στήριξη, και τα κράτη μέλη της ΕΕ πρέπει επίσης να φανούν γενναιόδωρα σε αυτό το πλαίσιο.

Η ΕΕ έχει ευθύνη να καταστήσει το Νταρφούρ συνεχή προτεραιότητα του ΟΗΕ. Απαιτείται περισσότερη πίεση ειδικά στην Κίνα και τη Ρωσία, ώστε να διαδραματίσουν θετικότερο ρόλο στο Σουδάν. Στο Σουδάν πέθαναν περισσότεροι πολίτες από ό,τι στο Ιράκ και στο Αφγανιστάν μαζί. Όλοι έχουμε αίμα στα χέρια μας λόγω της καθυστερημένης διεθνούς ανταπόκρισης σε αυτό που συμβαίνει μέχρι σήμερα. Αυτό είναι το σκληρότερο ψήφισμα που είδαμε για το Νταρφούρ, αλλά η δράση αυτή είναι αναγκαία. Ελπίζω ότι μετά από ένα έτος δεν θα βρισκόμαστε μπροστά σε 100 000 ακόμη νεκρούς.

  Elena Valenciano Martínez-Orozco (PSE). – (ES) Κύριε Πρόεδρε, σε αυτήν τη χρονική στιγμή που εξακολουθούμε να θέλουμε –μολονότι δεν γνωρίζω αν μπορούμε– να παραμείνουμε αισιόδοξοι σχετικά με την ειρηνευτική συμφωνία που υπογράφηκε τον Μάιο, γινόμαστε μάρτυρες της επιδείνωσης της ανθρωπιστικής κατάστασης στην περιοχή, την οποία έχουν ήδη περιγράψει πολλοί άλλοι βουλευτές.

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο εκφράζει για άλλη μία φορά τη γνώμη του σχετικά με την κατάσταση στο Νταρφούρ και, στην περίπτωσή μου, ενώνω τη φωνή μου με αυτές των θυμάτων: τον άμαχο πληθυσμό, τις γυναίκες και τα παιδιά του Νταρφούρ.

Από τη στιγμή που ξέσπασε η ένοπλη σύγκρουση τρία χρόνια πριν, οι εκκλήσεις από τις ανθρωπιστικές οργανώσεις γίνονται όλο και πιο απεγνωσμένες. Ήταν εντελώς μάταιες. Οι περισσότεροι από 50 000 νεκροί, τα δυόμισι εκατομμύρια εσωτερικά εκτοπισθέντων και οι 500 000 πρόσφυγες απεικονίζουν την τραγωδία μιας περιοχής σε σύγκρουση καλύτερα από τα λόγια οποιουδήποτε.

Στο ψήφισμά της, η Ομάδα μου εξέφρασε τη σοβαρή ανησυχία της για την παραβίαση των δικαιωμάτων των παιδιών και για τους γενικευμένους βιασμούς γυναικών ως όπλο πολέμου. Αυτό, δυστυχώς, δεν έχει συμπεριληφθεί στο συμβιβαστικό ψήφισμα, σαν να μην ήταν καθόλου σημαντικό.

Μπορούν να απαριθμηθούν και να αναγνωριστούν εκατοντάδες χιλιάδες παιδιά που σκοτώθηκαν, εξαφανίστηκαν, κακοποιήθηκαν σεξουαλικά, απήχθησαν, εκτοπίστηκαν, χρησιμοποιήθηκαν ως στρατιώτες και μετά εγκαταλείφθηκαν κτλ. και, επιπλέον, δεν έχουν καμία πρόσβαση στην ανθρωπιστική βοήθεια.

Είμαστε όλοι υπεύθυνοι, όχι μόνο η κυβέρνηση του Χαρτούμ και οι ένοπλες στρατιωτικές δυνάμεις και οι αντάρτες. Υπάρχει απόλυτη ατιμωρησία, παρά το γεγονός ότι το Σουδάν επικύρωσε τη Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού και το προαιρετικό πρωτόκολλό της σχετικά με τα παιδιά στις ένοπλες συγκρούσεις.

Έχουμε επίσης συγκεκριμένα στοιχεία που υποδεικνύουν ότι, τον περασμένο Αύγουστο, περισσότερες από 200 γυναίκες δέχθηκαν σεξουαλική επίθεση σε ένα μόνο στρατόπεδο και αυτό είναι κάτι για το οποίο μας προειδοποιούσαν οι ανθρωπιστικές οργανώσεις. Αυτές οι πληροφορίες μας λένε ολοένα και περισσότερα για τον φαύλο κύκλο στον οποίο έχει βυθιστεί το Νταρφούρ και στον οποίο, για άλλη μία φορά, τα σώματα γυναικών και κοριτσιών είναι συχνά το αγαπημένο πεδίο μάχης των στρατιωτών και των ανταρτών.

Όσον αφορά τα όσα συμβαίνουν σήμερα σε ένα άλλο στρατόπεδο εκτοπισθέντων, αντί να προστατεύονται, οι γυναίκες βιάζονται και τους απαγορεύεται να...

(Ο Πρόεδρος διακόπτει την ομιλήτρια)

  Fiona Hall (ALDE). – (EN) Κύριε Πρόεδρε, η κατάσταση στο Νταρφούρ είναι εξαιρετικά σοβαρή. Η κυβέρνηση του Σουδάν ρίχνει τα στρατεύματά της στην περιοχή και η παράταση της εντολής της Αφρικανικής Ένωσης κατά τρεις μήνες αποτελεί απλώς μια μικρή ανάπαυλα.

Ο πληθυσμός του Νταρφούρ εξακολουθεί να βρίσκεται αντιμέτωπος με την προοπτική να παρέχεται η λεγόμενη ασφάλεια μόνο από τη σουδανική κυβέρνηση, χωρίς διεθνή προστασία. Όσοι από εμάς στο Κοινοβούλιο επισκεφθήκαμε το Νταρφούρ το 2004 είδαμε με τα μάτια μας ολόκληρα σπίτια διάσπαρτα από άδειους κάλυκες. Αυτό μόνο είχε απομείνει από ένα χωριό που βομβαρδίστηκε από τη σουδανική κυβέρνηση στο όνομα της ασφάλειας.

Ακόμα και την περασμένη εβδομάδα, ένα αεροσκάφος τύπου Αντόνοφ της σουδανικής κυβέρνησης βομβάρδιζε χωριά στο Βόρειο Νταρφούρ. Αν δεν υπάρξει διεθνής παρουσία στο Νταρφούρ θα γίνει ολική σφαγή, παρά τις εγκάρδιες χειραψίες και τις δηλώσεις «ποτέ ξανά» μετά τη Ρουάντα.

Γι’ αυτό η παρουσία της δύναμης του ΟΗΕ, όπως εξουσιοδοτείται από το ψήφισμα 1706, είναι τόσο ζωτικής σημασίας. Δεν υπάρχει πιο επιτακτικό καθήκον για τη διεθνή διπλωματία από το να συνεργαστεί με τη Ρωσία και την Κίνα για να απομονώσουν το Σουδάν και να επιβάλουν την παρουσία του ΟΗΕ στο Νταρφούρ.

Η δήλωση ΕΕ-Κίνας στις 11 Σεπτεμβρίου ήταν ενθαρρυντική, αλλά πρέπει να αναπτυχθεί. Θέλω να ρωτήσω το Συμβούλιο τι μέτρα λαμβάνει για να επιτύχει κάτι τέτοιο. Από την πλευρά της, η Αφρικανική Ένωση δήλωσε ότι μια δύναμη του ΟΗΕ στο Νταρφούρ αποτελούμενη κυρίως από Αφρικανούς είναι απολύτως απαραίτητη.

Όσον αφορά την επιδεινούμενη ανθρωπιστική κατάσταση, όλο και περισσότερες περιοχές καθίστανται απαγορευτικές για τις ΜΚΟ λόγω της σύγκρουσης. Παράλληλα, ο αριθμός των ατόμων που εξαρτώνται από ανθρωπιστική βοήθεια έχει αυξηθεί σε σχεδόν 3 εκατομμύρια. Αυτόν τον μήνα αναφέρθηκαν πάνω από 30 νέα περιστατικά χολέρας. Χωρίς πραγματική ειρήνη, η ανθρωπιστική προσπάθεια θα καταρρεύσει και εκατοντάδες χιλιάδες άτομα που εγκατέλειψαν τα σπίτια τους για να σώσουν τις ζωές τους θα βρεθούν για άλλη μία φορά αντιμέτωπα με τον θάνατο.

  Angelika Beer (Verts/ ALE). – (DE) Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι, δεν χρειάζεται να επαναλάβω όσα ειπώθηκαν ήδη για τη φριχτή κατάσταση στο Νταρφούρ.

Θα ήθελα, όμως, στο σημείο αυτό να πω ότι δεν με έπεισαν όσα ειπώθηκαν από την Προεδρία, την Υπουργό ή ακόμα και από εσάς, κύριε Frattini. Για όσο καιρό οι ιθύνοντες της Ευρωπαϊκής Ένωσης –και αυτοί είστε εσείς, το Συμβούλιο και η Προεδρία– δεν συνειδητοποιούν καν ότι αυτό που συμβαίνει αυτήν τη στιγμή είναι γενοκτονία, και ενώ μιλάτε μόνο για τον ρόλο που θα διαδραματίσουμε κατά την ανασυγκρότηση μετά την εδραίωση της ειρήνης και ούτω καθεξής, διερωτώμαι για ποιον λόγο δεν αναφέρετε αυτό που πραγματικά συμβαίνει. Πρώτα πρέπει να δοθεί τέλος σε αυτήν τη γενοκτονία –γιατί αυτό συμβαίνει τώρα εκεί– και μετά μπορούμε να προχωρήσουμε σε ανασυγκρότηση.

Υπάρχει ανάγκη για σαφήνεια, κυρίως στο εσωτερικό της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Στο Συμβούλιο Ασφαλείας αντιμετωπίζεται το ζήτημα ότι Κίνα και Ρωσία δεν επιτρέπουν να γίνει κάτι. Είναι, λοιπόν, σαφές ότι πρέπει να καταργηθεί το δικαίωμα αρνησικυρίας στο Συμβούλιο Ασφαλείας. Καμία χώρα στον κόσμο δεν πρέπει να έχει το δικαίωμα αρνησικυρίας και να επιτρέπει έτσι τη συνέχιση μιας γενοκτονίας.

Δεύτερον –και αυτό είναι κάτι που μπορούμε να κάνουμε εμείς οι Ευρωπαίοι– πρέπει να ξεκαθαρίσουμε ότι η λεγόμενη εθνική κυριαρχία του κράτους του Σουδάν είναι απόλυτα διαπραγματεύσιμη υπό τις δεδομένες τραγικές συνθήκες. Το ύστατο αγαθό είναι η ανθρώπινη ασφάλεια, η προστασία της ανθρώπινης ζωής, και όχι η υποτιθέμενη εθνική κυριαρχία ενός μη δημοκρατικού, βάναυσου και αποτυχημένου κράτους.

Ας θυμηθούμε τις συζητήσεις σχετικά με την αποστολή στρατευμάτων στο Κονγκό και έπειτα στον Λίβανο – αυτήν τη φορά πρόκειται για 22 000 στρατιώτες. Δεν μπορούμε να αντιδράσουμε στα νέα που θέλουν να υπάρχει παράταση μέχρι τον Δεκέμβριο λέγοντας «Ζήτω» και να ελπίζουμε ότι μέχρι τότε θα έχουν βρεθεί 22 000 στρατιώτες για να συγκροτήσουν δύναμη των ΗΕ. Αυτό δεν πρόκειται να λειτουργήσει. Κάτι τέτοιο θα σήμαινε ότι μέχρι τον Δεκέμβριο θα παραμείνουμε απλοί θεατές της γενοκτονίας και θα έρθουμε ξαφνικά αντιμέτωποι με αυτήν, χωρίς να έχουμε προηγουμένως κάνει το παραμικρό. Η Ευρώπη δεν μπορεί να εγκρίνει μια τέτοια πολιτική!

  Tobias Pflüger (GUE/NGL). – (DE) Κύριε Πρόεδρε, η κατάσταση στη σουδανική επαρχία του Νταρφούρ είναι εμφανώς τρομακτική. Οι άνθρωποι απομακρύνονται βίαια από τα σπίτια τους και ο Jean Ziegler περιγράφει την κατάσταση ως «φριχτή τραγωδία», αλλά είναι πολύ εύκολο να λέμε ότι πρέπει να σταλούν στρατεύματα, όπως αναφέρεται στο ψήφισμα των ΗΕ. Όλοι γνωρίζετε τι αναφέρεται σε αυτό το ψήφισμα των ΗΕ: αναφέρεται ότι η κυβέρνηση του Σουδάν –όπως συνηθίζεται– θα πρέπει να συμφωνήσει, και αυτό είναι κάτι που δεν πρόκειται να κάνει η κυβέρνηση του Σουδάν. Αυτό σημαίνει ότι εκείνο που απαιτείται στη συγκεκριμένη κατάσταση είναι μια πολιτική λύση και όχι η έκκληση για στρατεύματα ή για προετοιμασία στρατευμάτων, όπως ακούγεται από το εσωτερικό του ΝΑΤΟ.

Ο ρόλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι στην πραγματικότητα αυτός που περιέγραψε το Συμβούλιο και η Επιτροπή. Είναι πολύ εύκολο να λέμε ότι θέλουμε τα στρατεύματα. Το πρόβλημα είναι ότι υπάρχουν ορισμένοι βασικοί κανόνες, οι οποίοι πρέπει να τηρούνται, και αυτοί αναφέρουν ότι πρέπει όντως να υπάρξει συμφωνία από την πλευρά της εκάστοτε κυβέρνησης και κάτι τέτοιο δεν έχει συμβεί. Θα ήθελα να υπογραμμίσω και πάλι αυτό που ανέφερε η αξιότιμη συνάδελφος από την Ομάδα των Πρασίνων/Ευρωπαϊκή Ελεύθερη Συμμαχία: ιδίως στην περιοχή του Νότιου Σουδάν υπάρχουν ορισμένα οικονομικά συμφέροντα, τα οποία διαδραματίζουν ουσιαστικό ρόλο στην παρούσα σύγκρουση – έχουν ήδη γίνει αναφορές στο πετρέλαιο. Αυτό δεν αφορά μόνο την Κίνα, αλλά, αναμφίβολα, και ευρωπαϊκά κράτη, όπως την ίδια μου τη χώρα, διότι η Γερμανία εμπλέκεται σοβαρά εδώ εξαιτίας των σχεδίων για τη δημιουργία μιας μεγάλης σιδηροδρομικής γραμμής. Κατά τα άλλα, η έκκληση για βοήθεια προς τον λαό ακούγεται θαυμάσια και ασφαλώς την υποστηρίζω, μόνο που θα πρέπει να είναι ρεαλιστική και να έχει ως αποτέλεσμα την παροχή μεγαλύτερης ανθρωπιστικής βοήθειας.

  Jana Hybášková (PPE-DE) – (CS) Κύριε Πρόεδρε, κύριε Επίτροπε, θα προτιμούσα να μην μιλήσω καθόλου, ως διαμαρτυρία για τη δική σας και τη δική μας ανικανότητα. Ωστόσο, η Κίνα χρειάζεται ορυκτά, πετρέλαιο, αγορές, νερό και γη. Γινόμαστε μάρτυρες της κινεζικής αποικιοποίησης της Αφρικής. Η κυβέρνηση του Σουδάν, εταίρος ή συστατικό στοιχείο της Αλ Κάιντα, τόπος διαμονής από μακρόν του Οσάμα, ένθερμος σύμμαχος του Al-Tourabi, διαπράττει στην κυριολεξία εθνική κάθαρση, βιάζοντας και καθιστώντας έγκυες χιλιάδες γυναίκες στο όνομα της «αραβοσύνης» και της ιδιότητας μέλους στον Σύνδεσμο Αραβικών Κρατών. Οι Ρώσοι παρέχουν τα όπλα. Η αποστολή της Αφρικανικής Ένωσης έφτασε σε σημείο καμπής. Το αποτέλεσμα της ένδοξης αφρικανικής παρέμβασής μας είναι δύο εκατομμύρια άνθρωποι στην εξορία και μισό εκατομμύριο νεκροί.

Θα ήθελα να ρωτήσω το Συμβούλιο και την Επιτροπή τι κάνουν για την παροχή άμεσης στήριξης σε μια ουσιαστική αποστολή των Ηνωμένων Εθνών σύμφωνα με το Κεφάλαιο VII; Σε ποιες ενέργειες προβαίνουν για να εφαρμόσουν τελικά τη ζώνη απαγόρευσης πτήσεων την οποία ζητούν 13 απολύτως άχρηστα ψηφίσματα; Τι κάνουν προκειμένου να διασφαλίσουν ότι θα θέσουν ένα τέλος στην ατιμωρησία όλων εκείνων που βιάζουν και σκοτώνουν απολύτως αθώους αμάχους; Ντρέπομαι που ως μέλος της Εξεταστικής Επιτροπής του Κοινοβουλίου ανέλαβα μεγαλύτερη ευθύνη όταν επισκέφθηκα το Νταρφούρ και το Αμπεσέ, και σήμερα το μόνο που μπορώ να κάνω είναι να φλυαρώ, αν μου επιτρέπετε την έκφραση. Κύριε Επίτροπε, φανταστείτε ότι κοιτάζετε στα μάτια μια νέα γυναίκα που φροντίζει ένα μωρό και να την ρωτάτε το όνομα του μωρού. Δεν μπορεί να σας απαντήσει και λέει ότι δεν ξέρει, γιατί το παιδί γεννήθηκε από βιασμό. Πώς νομίζετε ότι θα νιώθατε;

  Ana Gomes (PSE). – (PT) Η κυβέρνηση του al-Bashir υπήρξε ο κύριος δράστης της στρατηγικής της γενοκτονίας κατά του λαού του Νταρφούρ. Η ΕΕ δεν μπορεί να εξακολουθήσει να έχει ψευδαισθήσεις στο θέμα αυτό. Η Επιτροπή, το Συμβούλιο και τα ευρωπαϊκά μέλη του Συμβουλίου Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών πρέπει, επειγόντως, να αντιμετωπίσουν το Σουδάν αποστέλλοντας δυνάμεις του ΟΗΕ στην περιοχή του Νταρφούρ με δυναμική εντολή σύμφωνα με το Κεφάλαιο VII του Χάρτη. Δεν μπορούν να υπάρξουν άλλες δικαιολογίες ή αναποφασιστικότητα. Η κυβέρνηση του Σουδάν πρέπει να τιμωρηθεί αν επιμείνει να παρακωλύει τις προσπάθειες της διεθνούς κοινότητας στο Νταρφούρ. Πρέπει επειγόντως να παγώσουν οι τραπεζικοί λογαριασμοί και πρέπει να απαγορευθεί στα μέλη της κυβέρνησης του Σουδάν και σε άλλους που έχουν ήδη χαρακτηριστεί από το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο ως υποκινητές των αγριοτήτων να ταξιδεύουν.

Αν η Κίνα και η Ρωσία εξακολουθήσουν να χρονοτριβούν όσον αφορά ένα ενδεχόμενο εμπάργκο κατά του Χαρτούμ, η ΕΕ πρέπει να συμπράξει με τις Ηνωμένες Πολιτείες και να κηρύξει εμπάργκο στο εμπόριο ειδικά στα όπλα και το πετρέλαιο και απόλυτο πάγωμα των οικονομικών συναλλαγών της κυβέρνησης του Σουδάν. Απαιτούνται επίσης επειγόντως στρατιωτικά μέτρα. Ο χειρισμός μιας ζώνης απαγόρευσης πτήσεων πάνω από το Νταρφούρ μπορεί να γίνει από το Ανατολικό Τσαντ για να εμποδίσει την αεροπορία του Σουδάν να επιτεθεί στον πληθυσμό του Νταρφούρ, όπως είδαμε εγώ και άλλοι βουλευτές του Σώματος κοντά στο Αλ Φάσιρ τον Σεπτέμβριο του 2004.

Πρέπει να αποσταλεί αμέσως πολυεθνική δύναμη στο Ανατολικό Τσαντ για να προστατέψει τους πρόσφυγες, να προετοιμάσει τη δύναμη του ΟΗΕ στο Νταρφούρ, να ελέγξει τα σύνορα μεταξύ Τσαντ και Σουδάν και να αποκαταστήσει κάποιον βαθμό σταθερότητας στην περιοχή. Η σταθερότητα απειλείται επίσης από τις μεγάλες εντάσεις στη Σομαλία, λόγω της παρέμβασης της Αιθιοπίας που υποκίνησε η κυβέρνηση Μπους, η οποία είχε ως καταστροφικό αποτέλεσμα την ενίσχυση των ισλαμικών δικαστηρίων στο Μογκαντίσου.

Τέλος, η ΕΕ δεν πρέπει να παραμείνει σιωπηλή σχετικά με τον ρόλο της Κίνας, της Ρωσίας και του Συνδέσμου Αραβικών Κρατών στην υποστήριξη της στρατηγικής γενοκτονίας του Χαρτούμ. Αφότου ο ΟΗΕ ενστερνίστηκε την αρχή της ευθύνης για παροχή προστασίας, η Μόσχα, το Πεκίνο και οι αραβικές πρωτεύουσες ντροπιάστηκαν επιδιώκοντας να συγκαλύψουν τα διδάγματα της Ρουάντα, της Βοσνίας και του Κονγκό όσον αφορά στο Νταρφούρ, όπου ένας μουσουλμανικός πληθυσμός σφαγιάζεται από Μουσουλμάνους.

  Raül Romeva i Rueda (Verts/ALE). – (ES) Κύριε Πρόεδρε, όταν τον περασμένο Αύγουστο ο συντονιστής ανθρωπιστικής βοήθειας των Ηνωμένων Εθνών, Jean Egeland, μας επεσήμανε ότι η κατάσταση στο Νταρφούρ ήταν η χειρότερη δυνατή μετά το 2004, μας υπενθύμισε επίσης για άλλη μία φορά ότι ήταν πλέον καιρός να επιλυθεί αυτή η κατάσταση.

Είναι αλήθεια ότι ο ΟΗΕ επιμένει να αποσταλεί μια αποστολή των Ηνωμένων Εθνών στην περιοχή, αλλά είναι επίσης αλήθεια, όπως έχει λεχθεί, ότι η αντίδραση της σουδανικής κυβέρνησης το καθιστά αυτό πολύ πιο δύσκολο. Ωστόσο, όπως επισημαίνει πολύ συχνά η Ομάδα Διαχείρισης Διεθνών Κρίσεων, είναι υποχρέωσή μας να εφαρμόσουμε αυτό που είναι γνωστό ως ευθύνη προστασίας. Έχουμε την ευθύνη να προστατέψουμε και δεν μπορούμε να την αποφύγουμε.

Τρία πολύ συγκεκριμένα πράγματα μπορούν να γίνουν σχετικά με το Νταρφούρ: καταρχάς, πολύ άμεσα, μπορούμε να επιβάλουμε κυρώσεις προς οποιονδήποτε φορέα, συμπεριλαμβανομένης της κυβέρνησης, που παραβιάζει αυτήν τη στιγμή την εκεχειρία ή επιτίθεται ευθέως σε ανθρωπιστικές επιχειρήσεις και, όπως έχει επίσης λεχθεί συγκεκριμένα, και το τονίζω αυτό, επιτίθεται στον άμαχο πληθυσμό, ειδικά στις γυναίκες.

Δεύτερον, η Αφρικανική Ένωση μπορεί και πρέπει να χρησιμοποιηθεί σε μεγαλύτερο βαθμό, προκειμένου να διασφαλιστεί η αποδοχή από τα διαφορετικά μέρη τουλάχιστον ενός μέρους της ειρηνευτικής συμφωνίας του Νταρφούρ, αλλά, για τον σκοπό αυτόν, χρειάζεται επίσης η στήριξη των διεθνών εταίρων, συμπεριλαμβανομένης της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Τέλος, και αυτό είναι το πιο σημαντικό, το Συμβούλιο Ασφαλείας των Ηνωμένων Εθνών πρέπει να επισπεύσει την ανάπτυξη δυνάμεων του Οργανισμού Ηνωμένων Εθνών στην περιοχή, σύμφωνα με τη σαφή εντολή του κεφαλαίου 7 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών. Διαφορετικά, θα είναι δύσκολο να σταματήσουμε αυτήν τη σφαγή.

  Filip Kaczmarek (PPE-DE) – (PL) Κύριε Πρόεδρε, το Νταρφούρ συνιστά ανθρωπιστική καταστροφή. Η τραγική αυτή περιοχή έχει φτάσει σε σημείο κρίσης και πρέπει να της δώσουμε την αμέριστη προσοχή μας και να αναλάβουμε ταχεία δράση, όπως είπε πριν από λίγες μόλις ημέρες ο κ. Ανάν, ο Γενικός Γραμματέας του ΟΗΕ. Δύσκολα διαφωνεί κανείς με τις απόψεις του. Όλος ο κόσμος γνωρίζει ότι η περιοχή βρίσκεται συνεχώς σε πόλεμο από το 2003. Ως αποτέλεσμα, πέθαναν 300 000 άνθρωποι και μετακινήθηκαν περισσότεροι από 2,5 εκατομμύρια.

Τις τελευταίες εβδομάδες ανθρωπιστικές οργανώσεις που δραστηριοποιούνται στο Σουδάν έκρουσαν τον κώδωνα του κινδύνου. Τρία εκατομμύρια άνθρωποι στο Νταρφούρ εξαρτώνται από τη διεθνή ανθρωπιστική βοήθεια, συμπεριλαμβανομένων προμηθειών σε τρόφιμα, ιατρικής βοήθειας και στέγης. Η παροχή αυτής της βοήθειας καθίσταται σχεδόν αδύνατη ως αποτέλεσμα της κλιμακούμενης σύγκρουσης στην περιοχή. Δώδεκα εργαζόμενοι στη διεθνή βοήθεια σκοτώθηκαν στο Νταρφούρ μόνον από τις αρχές Μαΐου , δηλαδή περισσότεροι από όσους σκοτώθηκαν τα τελευταία δύο χρόνια.

Παρότι η Αφρικανική Ένωση πρόκειται να παραμείνει στην περιοχή έως το τέλος του έτους, είναι σαφές ότι δεν μπορεί από μόνη της να θέσει τέλος στον πόλεμο. Θα πρέπει να θυμόμαστε ότι πρόκειται για μια υπο-εξοπλισμένη και υπο-χρηματοδοτούμενη στρατιωτική δύναμη 7 000 ανδρών, που καλύπτει μια περιοχή του μεγέθους της Γαλλίας. Ακόμα κι αν ενισχυθεί με 4 000 ακόμα στρατιώτες, δεν θα μπορεί να συνδράμει τα εκατομμύρια αμάχων που δέχονται επίθεση στην περιοχή ή να εγγυηθεί την ασφάλεια των διεθνών οργανώσεων και να προστατεύσει τους πρόσφυγες.

Επί του παρόντος, εξετάζεται μια σειρά λύσεων στο πρόβλημα. Οι λύσεις αυτές κυμαίνονται από την επιτόπου ανάπτυξη δυνάμεων του ΟΗΕ, μέσω ουσιαστικής στήριξης του ΟΗΕ προς την Αφρικανική Ένωση όσον αφορά την υλικοτεχνική υποδομή και τον εξοπλισμό, έως τη δέσμευση του ΝΑΤΟ για επίλυση της σύγκρουσης. Κατά τη γνώμη μου, ένα είναι απολύτως σαφές. Οι αφρικανικές χώρες και οι ηγέτες τους θα πρέπει να συμμετάσχουν πολύ περισσότερο στην εξεύρεση λύσης σε αυτό το πιεστικό πρόβλημα. Έχουν εμπειρία, γνωρίζουν την περιοχή και έχουν δημιουργήσει ισχυρές επαφές εκεί. Θα πρέπει, επομένως, να ενθαρρύνουμε τους αφρικανούς εταίρους μας να δεσμευτούν περισσότερο στην εξεύρεση λύσης στο πρόβλημα.

  Marie-Arlette Carlotti (PSE). – (FR) Κύριε Πρόεδρε, όλοι λέγουν: «Το Νταρφούρ βρίσκεται στο χείλος της Αβύσσου». Οι εμπλεκόμενοι στη σύγκρουση εξακολουθούν να σκοτώνουν και να βιάζουν. Ο άμαχος πληθυσμός είναι ο καθημερινός στόχος τους. Τα μέλη των ανθρωπιστικών οργανώσεων εγκαταλείπουν την περιοχή υπό την πίεση εκφοβιστικών ενεργειών και, ακόμη και δολοφονιών, δεδομένου ότι 13 μέλη τους έχουν σκοτωθεί τις τελευταίες εβδομάδες. Η σύγκρουση απειλεί ολόκληρη την υπό-περιοχή, επεκτεινόμενη, όπως φαίνεται, έως το Τσαντ και την Κεντροαφρικανική Δημοκρατία. Όλα είναι έτοιμα για μια σφαγή. Η κυβέρνηση παίζει το παιχνίδι της γάτας με το ποντίκι με τη διεθνή κοινότητα. Είναι ένα πολύ σκληρό παιχνίδι που πληρώνουν καθημερινά εκατοντάδες ανθρώπινες ζωές.

Από το 2004, η Ένωση δεν εφείσθη οικονομικών προσπαθειών, και αυτή η δέσμευση έχει βεβαίως βοηθήσει στο να αποφευχθεί ένα πραγματικό μακελειό. Ωστόσο, μια σθεναρότερη πολιτική δέσμευση φαίνεται ότι είναι τώρα ζωτικής σημασίας. Προτεραιότητά μας είναι να δράσουμε όσο το δυνατόν γρηγορότερα για να αναπτυχθεί, σύμφωνα με το ψήφισμα 1706, ειρηνευτική δύναμη των Ηνωμένων Εθνών με εντολή να κάνει χρήση βίας αν χρειαστεί για την προστασία των αμάχων.

Ωστόσο, ο μόνος τρόπος για να προστατευτεί ο πληθυσμός είναι αυτό να το κάνουμε γρήγορα, εδώ και τώρα αναγκάζοντας τις σουδανικές αρχές να σταματήσουν την τρέχουσα επίθεσή τους και να εφαρμόσουν την ειρηνευτική συμφωνία στο Νταρφούρ, ενισχύοντας την εντολή και παρέχοντας τα υλικά μέσα στις δυνάμεις της Αφρικανικής Ένωσης που βρίσκονται επί τόπου και οι οποίες, αυτήν τη στιγμή, δεν αποτελούν αρκετά σθεναρή ασπίδα για να προστατέψει τον άμαχο πληθυσμό· και, όπως έχουν πει οι συνάδελφοί μου, εφαρμόζοντας με άμεση ισχύ τη ζώνη απαγόρευσης πτήσεων που προβλέπεται από το ψήφισμα 1591 των Ηνωμένων Εθνών. Επιπλέον, αν οι εκκλήσεις στη λογική δεν αρκούν, τότε ας προετοιμαστούμε για επιβολή κυρώσεων: εμπάργκο πετρελαίου, διεθνές ένταλμα σύλληψης και ατομικά στοχευμένες κυρώσεις κατά των αυτουργών των φρικαλεοτήτων και, ιδιαίτερα, κατά των 51 ατόμων των οποίων το όνομα αναγράφεται στον κατάλογο που έχει διαβιβαστεί στο Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο. Κυρίες και κύριοι, αυτό το Κοινοβούλιο δεν θα επιτρέψει να λάβει χώρα η πρώτη γενοκτονία του 21ου αιώνα, σιωπηλά και πρακτικά μπροστά στα ίδια του τα μάτια.

  Mario Mauro (PPE-DE). – (IT) Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι, σκοπός της παρέμβασής μου είναι να ρίξει το τελευταίο πέπλο υποκρισίας από τη στάση της κυβέρνησης του Χαρτούμ.

Με τους βουλευτές του Κοινοβουλίου που συμμετείχαν στη Συνέλευση ΑΚΕ-ΕΕ το 2000, λάβαμε μέρος σε μια αποστολή στο Σουδάν, κατά την οποία είχαμε την ευκαιρία, μαζί με την κ. Kinnock, να συνομιλήσουμε με τον φυλακισμένο τότε Ibn Al-Turabi, τον παλαιό συμπολεμιστή του Omar al Bashir, ενός από τους πρωτεργάτες του ισλαμικού φονταμενταλισμού στο Σουδάν και μέλους της ομάδας που οργάνωσε τη φιλοξενία του Οσάμα Μπιν Λάντεν στο Σουδάν.

Αυτός, λοιπόν, μας είχε πει ευθαρσώς ήδη από το 2000 σε τι συνίστατο η στρατηγική εξαραβισμού της κυβέρνησης του Χαρτούμ. Μια στρατηγική εξαραβισμού, το τονίζω, και όχι εξισλαμισμού, μιας περιοχής όπου ζούσαν, σύμφωνα με πολλά επίσημα έγγραφα της σουδανικής κυβέρνησης, οι αποκαλούμενοι «πίθηκοι του Νταρφούρ», δηλαδή οι κάτοικοι του Νταρφούρ.

Η συνειδητοποίηση αυτού του γεγονότος από την Ευρώπη σημαίνει ότι δεν μπορεί πλέον απλώς να αποδέχεται τα τεχνάσματα της κυβέρνησης του Χαρτούμ ζητώντας τη μεσολάβηση μεταξύ υποτιθέμενων αντιμαχόμενων μερών. Δεν υπάρχουν ούτε αντιμαχόμενοι ούτε εμφύλιος πόλεμος στο Νταρφούρ, υπάρχουν μόνο δολοφόνοι και θύματα. Υπάρχουν μόνο δολοφόνοι στενά συνδεδεμένοι με τους εμπνευστές αυτής της στρατηγικής, με την οποία επιχειρούν να επιβάλουν μια παρανοϊκή ιδεολογία που δεν οδηγεί πλέον μόνο στη γενοκτονία, αλλά νομιμοποιεί μια γενοκτονία που εφαρμόζεται εδώ και πολλά χρόνια.

Για τον λόγο αυτόν, είναι αναγκαίο τα ευρωπαϊκά όργανα να υποστηρίξουν αποφασιστικά όσους ενδιαφέρονται για την επιβίωση μιας ολόκληρης γενιάς, εγκρίνοντας επείγοντα μέτρα, όπως αυτά που περιέγραψε προ ολίγου η κ. Carlotti.

  Karin Scheele (PSE). – (DE) Κύριε Πρόεδρε, από τη σύναψη της ειρηνευτικής συμφωνίας στο Νταρφούρ τον Μάιο του 2006 μέχρι σήμερα δεν έχει τηρηθεί καμία από τις προθεσμίες της συμφωνίας αυτής. Δεν μειώθηκαν ούτε οι μάχες ούτε η βία κατά του άμαχου πληθυσμού, αντίθετα ενισχύονται. Οι συστηματικοί βιασμοί χρησιμοποιούνται σαν όπλα πολέμου, και κατά τους τρεις τελευταίους μήνες καταγράφηκε απότομη αύξηση των βιασμών. Η κυβέρνηση του Σουδάν εξακολουθεί να είναι αντίθετη με μια αποστολή των ΗΕ, η οποία θα διέθετε ασφαλώς περισσότερους πόρους, στρατεύματα και δυνάμεις από την ελάχιστα αποτελεσματική παρούσα ειρηνευτική αποστολή της Αφρικανικής Ένωσης. Η διεύρυνση της αφρικανικής ειρηνευτικής αποστολής σε 11 000 αστυνομικούς και στρατιώτες στο Δυτικό Σουδάν είναι ενθαρρυντική, αλλά η συνεχής και συλλογική υποστήριξη από την Αφρικανική Ένωση για τα στρατεύματα των ΗΕ δείχνει επίσης ότι δεν πρόκειται παρά για μεταβατικό μέτρο.

Είναι προφανές ότι η κυβέρνηση του Σουδάν σχεδιάζει ήδη να στείλει τα δικά της στρατεύματα για την προστασία της περιοχής. Η Διεθνής Αμνηστία προειδοποιεί ότι η προοπτική να τους «προστατεύουν» σύντομα εκείνοι οι στρατιώτες της κυβέρνησης που τους έδιωξαν από τα σπίτια τους και τους κακοποίησαν, γεμίζει τους ανθρώπους με πανικό. Οι ανθρωπιστικές οργανώσεις που δραστηριοποιούνται στην περιοχή φοβούνται ότι θα πρέπει να διακόψουν πλήρως τη δράση τους, σε περίπτωση που τα στρατεύματα της κυβέρνησης έρθουν και πάλι αντιμέτωπα με τις ομάδες των αποστατών ανταρτών, οι οποίοι δεν έχουν ακόμα υπογράψει την ειρηνευτική συνθήκη της Αμπούζα.

Καλούμε, ως εκ τούτου, τη σουδανική κυβέρνηση να συμμορφωθεί με το κεφάλαιο 7 του Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών και να δεχθεί την παρουσία ειρηνευτικής δύναμης των Ηνωμένων Εθνών στο Νταρφούρ, όπως αυτό προβλέπεται από το ψήφισμα 1706 του Συμβουλίου Ασφαλείας.

Το Σουδάν βρίσκεται στο χείλος της καταστροφής. Πρέπει να καταβληθεί κάθε προσπάθεια για να αποτραπεί μία ακόμα γενοκτονία στην αφρικανική ήπειρο.

ΠΡΟΕΔΡΙΑ ΤΟΥ κ. ΑΝΤΩΝΙΟΥ ΤΡΑΚΑΤΕΛΛΗ
Αντιπροέδρου

  Patrick Gaubert (PPE-DE). – (FR) Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι, όπως μου είπαν δύο Σουδανοί που επέζησαν, πρέπει να σπάσουμε τη σιωπή που βιώνουν τα θύματα της γενοκτονίας.

Εξ ονόματος αυτών των σιωπηλών θυμάτων της γενοκτονίας που βρίσκεται σε εξέλιξη στο Νταρφούρ λαμβάνω τον λόγο σήμερα για να σας απευθύνω επείγουσα έκκληση κραυγή απόγνωσης. Δεν σας ομιλεί μόνον ο βουλευτής του ΕΚ, αλλά και ο πρόεδρος διεθνούς ΜΚΟ που δραστηριοποιείται έντονα στο Νταρφούρ.

Ανήκω σε μια γενιά που ορκίστηκε ότι, μετά το Ολοκαύτωμα, δεν θα υπάρξει ποτέ ξανά κάτι παρόμοιο. Τα λόγια «ποτέ ξανά» προφέρονται κατ’ επανάληψη, αλλά εδώ βρισκόμαστε εκ νέου να συζητούμε για αυτό το θέμα. Θα περιμένουμε, λοιπόν, έως ότου εξολοθρευτεί ολόκληρος ο πληθυσμός πριν τους θρηνήσουμε; Πόσοι πρέπει να πεθάνουν πριν επέμβουμε; Υπάρχει κάποιο ελάχιστο όριο ανθρώπων που πρέπει να σταλούν σε στρατόπεδα συγκέντρωσης πριν επέμβουμε; Στην πραγματικότητα, πιστεύω ότι υπάρχουν ορισμένα θύματα που ποτέ δεν θα είναι πολύ δημοφιλή. Το Νταρφούρ είναι ένα από αυτά. Ο κ. Ανάν δήλωσε ότι το Νταρφούρ ήταν κόλαση. Ωστόσο, είναι αδύνατον να φανταστούμε ακριβώς πόσο κόλαση είναι για τον πληθυσμό που υφίσταται βασανιστήρια από πολιτοφύλακες γενοκτονίας που βρίσκονται στη μισθοδοσία μιας παράνομης κυβέρνησης.

Θα προσθέσουμε μήπως σε αυτό που είναι καθαυτό έγκλημα και το έγκλημα της αδιαφορίας; Όχι! Οι βασανιστές πρέπει να γνωρίζουν ότι δεν θα τους αφήσουμε ατιμώρητους, γιατί δεν μπορούμε να πούμε ότι δεν γνωρίζαμε τι συνέβαινε. Γνωρίζουμε, αλλά δεν αναλαμβάνουμε δράση. Η Ευρώπη πρέπει να διαδραματίσει ισχυρό ρόλο. Η Ευρώπη πρέπει να ασκήσει πίεση και να γίνει επιθετικότερη ζητώντας να τεθεί τέλος στις φρικαλεότητες και τις σφαγές και ζητώντας την ανάπτυξη δυνάμεων των Ηνωμένων Εθνών, προκειμένου αυτές να προστατέψουν τον άμαχο πληθυσμό του Νταρφούρ. Αυτό μπορεί να επιτευχθεί μόνο με διπλωματικές προσπάθειες και πολύ ισχυρή διεθνή συμμετοχή. Για μία φορά, ο στρατός μπορεί να επέμβει με θετικό τρόπο με σκοπό να παρεμβληθεί μεταξύ των δολοφόνων και των δολοφονούμενων. Πρέπει να απαιτήσουμε τη διάλυση της πολιτοφυλακής και να ζητήσουμε την παράδοση ανθρωπιστικής βοήθειας.

Όπως είπαν αρκετοί συνάδελφοι πριν από εμένα, ας μην χάνουμε καιρό, γιατί όντως είμαστε μάρτυρες της πρώτης γενοκτονίας του 21ου αιώνα.

  Παναγιώτης Μπεγλίτης (PSE). – Κύριε Πρόεδρε, κύριοι συνάδελφοι, κύριε Επίτροπε, δυστυχώς ο πόλεμος στο Λίβανο και η σύγκρουση στη Μέση Ανατολή απορρόφησαν το διεθνές ενδιαφέρον και τη διεθνή επικαιρότητα σε σχέση με τις τραγικές εξελίξεις στο Νταρφούρ, αυτή την ανθρωπιστική κρίση, αυτή τη γενοκτονία, την εθνοκάθαρση και τα εγκλήματα πολέμου.

Έχουμε το ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ, το 1706, του οποίου ασφαλώς όλοι ζητούμε την εφαρμογή του. Αλλά, αγαπητοί συνάδελφοι, στο ψήφισμα 1701 για το Λίβανο είχαμε τη διεθνή κινητοποίηση για την πλήρη εφαρμογή του. Πέντε αριθμούς πιο κάτω όμως, στο ψήφισμα 1706, συναντούμε δυστυχώς -όσον αφορά την εφαρμογή του- τη διεθνή αδιαφορία και τη διεθνή υποκρισία. Δύο μέτρα και δύο σταθμά για αυτή τη μεγάλη ανθρωπιστική κρίση που τελικά υπονομεύει και τις δικές μας κοινές ευρωπαϊκές αξίες και αρχές.

Πιστεύω, κύριε Επίτροπε, ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει την ηθική κυρίως ευθύνη, όχι μόνο την πολιτική και τη στρατηγική, να αναλάβει πρωτοβουλίες. Δεν αρκούν μόνο οι γραφειοκρατικές αποφάσεις του Συμβουλίου Υπουργών. Στις 20 Οκτωβρίου έχουμε τη Σύνοδο Κορυφής. Χρειάζεται και από την πλευρά σας να αναληφθεί μια πρωτοβουλία της Ευρωπαϊκής Ένωσης στο Συμβούλιο Ασφαλείας ώστε να υπάρξει κοινή στάση όλων των μελών του Συμβουλίου Ασφαλείας για την επίλυση του προβλήματος, για την εφαρμογή επί τέλους της απόφασης 1706. Και επειδή πρέπει να μιλάμε με ειλικρίνεια, υπάρχει μια υποχρέωση να αναληφθούν πρωτοβουλίες και προς την πλευρά της Κίνας. Η Κίνα είναι από τις χώρες που ευθύνονται για την παράταση αυτού του αδιεξόδου, αυτής της κρίσης. Την ίδια ευθύνη έχει και ο Αραβικός Σύνδεσμος. Πάρτε λοιπόν πρωτοβουλίες προς την πλευρά του Αραβικού Συνδέσμου, της Ισλαμικής Διάσκεψης, της Κίνας, της Ρωσίας, ακόμα και προς την πλευρά των Ηνωμένων Πολιτειών. Δεν αρκούν οι χλωμές δηλώσεις του κ. Μπους ή του Κογκρέσου στις Ηνωμένες Πολιτείες. Και επί τέλους, κύριε Επίτροπε, το κεκτημένο του διεθνούς δικαίου σχετικά με το δικαίωμα διεθνών επεμβάσεων, όταν καταπατούνται τα ανθρώπινα δικαιώματα, πρέπει να εφαρμοσθεί.

  Józef Pinior (PSE). – (PL) Κύριε Πρόεδρε, γίναμε όλοι μάρτυρες των εγκλημάτων κατά της ανθρωπότητας που διαπράττονται στο έδαφος του Σουδάν τα τελευταία τρία χρόνια. Σε αυτά περιλαμβάνονται γενοκτονία, εγκλήματα πολέμου και εθνική κάθαρση. Ενόσω εμείς παρακολουθούμε ανήμποροι από τους γυάλινους πύργους μας, το κράτος του Σουδάν δεν καταφέρνει να ανταποκριθεί στο βασικό καθήκον κάθε κράτους, δηλαδή να διασφαλίσει την ασφάλεια του πληθυσμού μιας δεδομένης επικράτειας. Κοιτάζουμε αφ’ υψηλού από τις Βρυξέλλες και το Στρασβούργο τα γεγονότα στο Σουδάν, παρά το γεγονός ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση προήλθε από την πολιτική και ηθική διαμαρτυρία κατά εγκλημάτων αυτής της φύσης. Κάθε διαδοχική διεύρυνση διακηρύχθηκε από την ίδια βροντερή έκκληση: ποτέ ξανά, ποτέ ξανά δεν θα επιτρέψουμε τέτοια εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας, ποτέ ξανά δεν θα επιτρέψουμε εθνική κάθαρση, ποτέ ξανά δεν θα ανεχθούμε γενοκτονία!

Στις δηλώσεις στις οποίες προέβησαν σήμερα οι εκπρόσωποι της Ευρωπαϊκής Ένωσης, δεν διέκρινα αυτήν την ισχυρή δέσμευση για τη διασφάλιση ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση πράγματι θα κάνει ό,τι είναι στις δυνάμεις της για να σταματήσει την ευρεία σφαγή στο Σουδάν. Ποια μέτρα θα πρέπει να ληφθούν; Τις ερχόμενες εβδομάδες, η Ένωση θα πρέπει να επικεντρωθεί στην άσκηση αποτελεσματικής πίεσης προς την κυβέρνηση του Χαρτούμ, ώστε να διασφαλίσει ότι αυτή συμφωνεί με την ανάπτυξη ειρηνευτικών στρατευμάτων του ΟΗΕ στο έδαφος του Σουδάν. Αν αυτό το εγχείρημα δεν επιτύχει και αν η κυβέρνηση του Χαρτούμ εξακολουθήσει να αρνείται την παρουσία ειρηνευτικών δυνάμεων του ΟΗΕ στο έδαφός της, τότε θα πρέπει να αυξηθεί περαιτέρω η υλικοτεχνική και υλική υποστήριξη που παρέχει η αποστολή της Αφρικανικής Ένωσης στο Σουδάν. Αν όλα αυτά αποτύχουν να επηρεάσουν τα όσα συμβαίνουν στο Σουδάν, θα πρέπει να εξετάσουμε το ενδεχόμενο να καλέσουμε τις δυνάμεις του ΝΑΤΟ να διασφαλίσουν ότι η στρατιωτική αποστολή της Αφρικανικής Ένωσης είναι σε θέση να εγγυηθεί την ειρήνη και την ασφάλεια σε όλη την επικράτεια του Σουδάν.

  Paula Lehtomäki, Προεδρεύουσα του Συμβουλίου. (FI) Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι, η συζήτηση ήταν εξαιρετική και δυναμική. Μπορώ να σας διαβεβαιώσω ότι το Συμβούλιο δεν παρακολουθεί απαθές την κατάσταση στο Σουδάν και το Νταρφούρ. Όλοι συμφωνούμε ότι οι εξελίξεις εκεί είναι ανησυχητικές και ότι πρέπει να κάνουμε ό,τι είναι στις δυνάμεις μας τώρα και στο μέλλον για να βελτιώσουμε την ασφάλεια και την ανθρωπιστική κατάσταση στο Νταρφούρ. Διαρκώς κάνουμε ό,τι είναι στις δυνάμεις μας ή τουλάχιστον κάνουμε πολλά. Διατηρούμε ενεργό διπλωματική επικοινωνία με τα διάφορα μέρη και τις τρίτες χώρες, προκειμένου να επιτύχουμε την ευρύτερη δυνατή υποστήριξη για το ψήφισμα του ΟΗΕ και την εφαρμογή του και να μπορέσουμε να εντείνουμε την πίεση προς την κυβέρνηση του Σουδάν. Ο Ειδικός Εντεταλμένος Pekka Haavisto έχει σημαντικό ρόλο να διαδραματίσει στο Σουδάν, προκειμένου να διασφαλίσει ότι όλα τα μέρη θα δεσμευτούν στην ειρηνευτική διαδικασία, καθώς σε αντίθετη περίπτωση δεν μπορεί να υπάρξει διαρκής ειρήνη.

Είναι ένα πολύ σημαντικό και θετικό σημάδι ότι η Αφρικανική Ένωση απέδειξε, μέσω της επιχείρησης AMIS, πως είναι αποφασισμένη να επιλύσει αυτήν την κρίση. Η προσήλωση αυτή είχε την υποστήριξη της Ευρωπαϊκής Ένωσης και αυτό εξακολουθεί να ισχύει, καθώς η ΕΕ υποστηρίζει την επιχείρηση AMIS με τη μορφή της υλικοτεχνικής και υλικής βοήθειας, της συνδρομής στον προγραμματισμό και άλλων παρόμοιων μέτρων. Η Αφρικανική Ένωση έχει αποφασίσει να αυξήσει την ειρηνευτική παρουσία της –δηλαδή, την επιχείρηση AMIS– με 4 000 επιπλέον στρατιώτες, που σημαίνει ότι θα βρίσκονται στην περιοχή συνολικά 11 000 στρατιώτες.

Όταν τελικά πραγματοποιηθεί η επιχείρηση του ΟΗΕ στην περιοχή, ίσως γίνει ευκολότερα αποδεκτή από την κυβέρνηση του Σουδάν αν αποτελείται από αφρικανούς και ασιάτες στρατιώτες. Πρέπει, επίσης, να θυμόμαστε ότι οι άλλες γειτονικές χώρες στην περιοχή έχουν πολύ σημαντικό ρόλο να διαδραματίσουν όσον αφορά συνοριακά θέματα και προβλήματα προσφύγων.

Η κατάσταση των ανθρωπίνων δικαιωμάτων στην περιοχή είναι εξαιρετικά ανησυχητική, όπως αναφέρθηκε στη συζήτηση. Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει αναδείξει αυτά τα θέματα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων περιλαμβάνοντάς τα στην ημερήσια διάταξη του Συμβουλίου Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων του ΟΗΕ που διεξάγεται τώρα. Όσον αφορά το θέμα της γενοκτονίας, και ειδικότερα τη χρήση αυτού του όρου, θα πρέπει να θυμόμαστε ότι το Διεθνές Ποινικό Δικαστήριο το διερευνά επί του παρόντος, και η Ευρωπαϊκή Ένωση υποστηρίζει το έργο του.

Δεν υπάρχει μόνο ένας τρόπος εξεύρεσης λύσης στο θέμα του Νταρφούρ και του Σουδάν. Είναι πολύ σημαντικό να σημειώσουμε πρόοδο προς όλες τις κατευθύνσεις που ανοίγονται μπροστά μας κατά τρόπο αποτελεσματικό, ευρύ και συντονισμένο και σε πνεύμα συνεργασίας.

  Franco Frattini, Αντιπρόεδρος της Επιτροπής. (IT) Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι, συμφωνώ απόλυτα με τα συμπεράσματα που εξέθεσε η υπουργός, η οποία εκπροσωπεί την Προεδρία.

Πιστεύω ότι κανείς σε αυτό το Σώμα δεν αμφιβάλλει για τις καταστροφικές διαστάσεις της τραγωδίας του Νταρφούρ και ότι δεν μπορούν να υπάρχουν αμφιβολίες όσον αφορά το γεγονός ότι πρόκειται για μια πραγματική γενοκτονία. Η σημερινή συζήτηση θίγει, ωστόσο, ένα πολύ γενικότερο και άκρως σημαντικό πολιτικό πρόβλημα για το Κοινοβούλιο και τα όργανα της Ευρωπαϊκής Ένωσης γενικότερα, τον ρόλο δηλαδή της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως υποστηρικτή και υπερασπιστή των θεμελιωδών δικαιωμάτων εκτός των συνόρων της.

Πολλές φορές αναρωτιόμαστε εάν η Ευρωπαϊκή Ένωση μπορεί και οφείλει –όπως εγώ πιστεύω– να καταστεί φορέας των θεμελιωδών δικαιωμάτων και προπαντός της ανθρώπινης αξιοπρέπειας, η οποία έχει καταρρακωθεί πλήρως από την τραγωδία του Νταρφούρ. Για τον σκοπό αυτόν, θα πρέπει ωστόσο να αντιμετωπίσουμε το μεγάλο πολιτικό ζήτημα του τρόπου με τον οποίον η Ευρώπη μπορεί να μεταφέρει εκτός των συνόρων της και να υπερασπιστεί τις αξίες αυτές, όταν υπάρχουν συνομιλητές, όπως η σουδανική κυβέρνηση, η οποία ανέχεται και ενθαρρύνει τον φονταμενταλισμό και τις πλέον σκληρές και απεχθείς πράξεις που διαπράττουν οι παραστρατιωτικές ομάδες. Πολλοί από εσάς είπαν, λοιπόν, ευθαρσώς ότι θα πρέπει να μεταφέρουμε στρατεύματα και όπλα εφαρμόζοντας το άρθρο 7 και αναπτύσσοντας μια στρατιωτική δύναμη που θα επιβάλει τον τερματισμό αυτής της καταστροφικής κατάστασης.

Γνωρίζω ότι αυτή είναι μία από τις δυνατότητες που προβλέπουν οι διεθνείς συνθήκες, αλλά προβληματίζομαι, καθώς εμείς οι Ευρωπαίοι, για να προαγάγουμε τα ανθρώπινα δικαιώματα στον κόσμο, έχουμε πει πολλές φορές ότι πρέπει να διασφαλίζουμε την αρχή της αυτοδιάθεσης, με άλλα λόγια ότι δεν μπορούμε να επιβάλλουμε αποφασίζοντας από το Στρασβούργο ή από τις Βρυξέλλες ποιος είναι ο σωστός δρόμος που πρέπει να ακολουθήσει μια άλλη χώρα ή μια άλλη ήπειρος. Πρέπει να συνεργασθούμε με τα τοπικά όργανα και, κατά την άποψή μου, η καλύτερη λύση θα ήταν να συνεργασθούμε με την Αφρικανική Ένωση, ενισχύοντας τον ρόλο της και διασφαλίζοντας ουσιαστική βοήθεια, προκειμένου να μην παρουσιάζεται μια Ευρώπη αρχικά απόμακρη και ξαφνικά παρούσα για να αναλάβει με τον στρατό και τα όπλα έναν ρόλο που η Αφρικανική Ένωση θα έπρεπε, αν μη τι άλλο, να παγιώσει και να ενισχύσει.

Όπως επισήμανε η Προεδρία, αυτό αποτελεί το πρώτο βήμα, και ακολουθώντας αυτήν την πορεία το δεύτερο βήμα θα είναι η επί τόπου υλικοτεχνική υποστήριξη. Είναι μια επιχείρηση που μπορεί να αναλάβει η Ευρωπαϊκή Ένωση και η Επιτροπή και τα όργανά της μπορούν να παράσχουν την οικονομική υποστήριξη. Πώς θα διασφαλίσουμε ότι η ανθρωπιστική βοήθεια θα φτάσει πράγματι στους αποδέκτες της, στον λαό που δεινοπαθεί και στις ΜΚΟ που δραστηριοποιούνται επί τόπου αψηφώντας τους κινδύνους; Η επί τόπου υλικοτεχνική βοήθεια αποτελεί, συνεπώς, ένα ακόμη σημείο στο οποίο η Ευρωπαϊκή Ένωση μπορεί να διαδραματίσει σημαντικό ρόλο.

Το τρίτο βήμα, όπως επισήμαναν ορισμένοι από εσάς προ ολίγου, είναι πώς θα συνεργασθούμε με τον Αραβικό Σύνδεσμο. Κυρίες και κύριοι, σε πολλές περιοχές του κόσμου ερχόμαστε αντιμέτωποι με την ευαισθησία ισλαμικών ή αραβικών χωρών, οι οποίες σε ορισμένες περιπτώσεις, όπως στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας, αποτελούν ισχυρούς συμμάχους μας, ενώ σε άλλες περιστάσεις εκδηλώνουν μια τόσο έντονη ευαισθησία ώστε είναι σκοπιμότερο να εξασφαλίζουμε τη συμφωνία τους πριν από κάθε παρέμβαση.

Ποια είναι διαφορά μεταξύ Νταρφούρ και Λιβάνου; Η διαφορά είναι ότι για τον Λίβανο υπήρξε μια συμφωνία και τα στρατεύματα εγκαταστάθηκαν ως εγγυητές της ειρήνης γιατί η λιβανική και η ισραηλινή κυβέρνηση το δέχθηκαν. Η σουδανική κυβέρνηση, αντιθέτως, εξακολουθεί να αρνείται. Πιστεύετε ότι μπορούμε να επέμβουμε μονομερώς χωρίς τον αποφασιστικό ρόλο του Αραβικού Συνδέσμου; Δεν πιστεύετε ότι, χωρίς τον ισχυρό ρόλο του Αραβικού Συνδέσμου, μια τέτοια ενέργεια θα αποτελούσε ένα ιδιαίτερα αρνητικό μήνυμα που θα ενίσχυε τους εξτρεμιστές και τους φονταμενταλιστές, οι οποίοι θα αποκτούσαν ένα επιπλέον επιχείρημα σε έναν μεγάλο πληθυσμό που υποστηρίζει, δυστυχώς, τις πιο φονταμενταλιστικές ιδέες παγκοσμίως; Δεν θα ενισχύαμε έτσι τους εξτρεμιστές και τους φονταμενταλιστές που θα αποκτούσαν άλλο ένα επιχείρημα στο προπαγανδιστικό οπλοστάσιό τους;

Η τρίτη λύση είναι, συνεπώς, ο Αραβικός Σύνδεσμος. Εργαζόμαστε για να ενθαρρύνουμε τον Αραβικό Σύνδεσμο να απομακρυνθεί από την κυβέρνηση του Σουδάν και να αποσύρει τη συναίνεση και την υποστήριξή του. Όπως γνωρίζετε, αυτό έχει επιτευχθεί εν μέρει και πρέπει να εργασθούμε προς αυτήν την κατεύθυνση.

Υπάρχει επίσης ένα άλλο ερώτημα που έθεσαν ορισμένοι. Τι πρόκειται να γίνει εάν η κυβέρνηση του Χαρτούμ δεν υπακούσει στις υποδείξεις της διεθνούς κοινότητας; Υποστήριζα ανέκαθεν ότι οι πολεμικές επιχειρήσεις αποτελούν πάντα ακραία λύση, παρά το γεγονός ότι η επέμβαση για ανθρωπιστικούς λόγους δικαιολογείται από το άρθρο 7 της Συνθήκης.

Υπάρχουν μερικές άλλες μέσες λύσεις και άκουσα ορισμένους να αναφέρονται στη «ζώνη απαγόρευσης πτήσεων». Είναι ένα μέτρο που θα μπορούσαμε να εξετάσουμε, να εφαρμόσουμε και να προτείνουμε. Όπως γνωρίζετε, είτε μας αρέσει είτε όχι, εάν προτείνουμε στο Συμβούλιο Ασφαλείας μια επέμβαση σύμφωνα με το άρθρο 7, η Κίνα θα έθετε πιθανώς βέτο και, συνεπώς, δεν θα συνέβαινε τίποτα. Αναρωτιέμαι, λοιπόν, μήπως θα ήταν καλύτερα να εργασθούμε πάνω σε μια πρωτοβουλία, η οποία δεν θα έδινε οριστική λύση, αλλά θα ήταν χρήσιμη, όπως η απαγόρευση των πτήσεων αεροσκαφών που μεταφέρουν τον θάνατο, βομβαρδίζουν και πλήττουν αμάχους. Είναι και αυτή μια δυνατότητα.

Ολοκληρώνω την παρέμβασή μου με δύο πληροφορίες. Η πρώτη αφορά την επίσκεψη του Προέδρου Barroso και του συναδέλφου Louis Michel στο Χαρτούμ. Θα μεταφέρουν στα ανώτατα κλιμάκια της σουδανικής κυβέρνησης ένα ισχυρό μήνυμα με το οποίο η Ευρωπαϊκή Ένωση δηλώνει ότι προτίθεται να αναλάβει μια έντονη διπλωματική αλλά και επιχειρησιακή δράση για να βοηθήσει επί τόπου τον λαό που υποφέρει. Το μήνυμα θα περιέχει ορισμένες αναφορές στην απομόνωση στην οποία θα οδηγηθεί το Σουδάν εάν εξακολουθήσει να μην υπακούει στη διεθνή κοινότητα. Θα ήταν μια απομόνωση καταστροφική κυρίως για το Σουδάν, καθώς η απομόνωση από τη διεθνή κοινότητα δεν συμφέρει το Χαρτούμ και αυτό, κυρίες και κύριοι, θα κατέρριπτε το άλλοθι του Προέδρου Bashir, ο οποίος τηρεί μια τόσο αρνητική στάση.

Ένα άλλο πολύ σημαντικό σημείο στο οποίο θα επικεντρωθεί η παρέμβαση της Επιτροπής, αφορά τον ρόλο των γυναικών και των παιδιών. Είναι ένα ζήτημα που συζητάμε συχνά εδώ στην Ευρώπη, όπου μας απασχολούν τα θύματα της εμπορίας και της καταναγκαστικής πορνείας, ενώ εκπονήσαμε και έναν ευρωπαϊκό οδικό χάρτη για τα δικαιώματα των παιδιών. Είναι προφανές ότι δεν μπορούμε να κλείνουμε τα μάτια στην παραβίαση των δικαιωμάτων γυναικών και παιδιών εκτός Ευρώπης, σε μια τόσο δραματική περίπτωση όπως αυτή του Νταρφούρ.

Προσωπικά, συνεπώς, ελπίζω ότι στην απόφασή του για το Νταρφούρ το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο θα συμπεριλάβει μια ειδική αναφορά στις γυναίκες και τα παιδιά που αποτελούν, όπως πάντα, τα πλέον ευάλωτα θύματα.

  Πρόεδρος. – Έχω λάβει 6 προτάσεις ψηφίσματος σύμφωνα με το άρθρο 103, παράγραφος 2, του Κανονισμού(1).

Η συζήτηση έληξε.

Η ψηφοφορία θα διεξαχθεί αύριο, Πέμπτη, στις 12.00.