Indeks 
 Poprzedni 
 Następny 
 Pełny tekst 
Procedura : 2006/0268(CNS)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A6-0137/2007

Teksty złożone :

A6-0137/2007

Debaty :

PV 23/04/2007 - 22
CRE 23/04/2007 - 22

Głosowanie :

PV 24/04/2007 - 7.27
CRE 24/04/2007 - 7.27
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P6_TA(2007)0129

Debaty
Poniedziałek, 23 kwietnia 2007 r. - Strasburg Wersja poprawiona

22. System kwot na produkcję skrobi ziemniaczanej (debata)
PV
MPphoto
 
 

  Przewodniczący. Kolejnym punktem porządku dziennego jest sprawozdanie sporządzone przez Janusza Wojciechowskiego w imieniu Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi w sprawie wniosku dotyczącego rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1868/94 ustanawiające system kwot na produkcję skrobi ziemniaczanej (COM(2006)0827 - C6-0046/2007 - 2006/0268(CNS)) (A6-0137/2007).

 
  
MPphoto
 
 

  Mariann Fischer Boel, Member of the Commission. Mr President, I should like to thank the rapporteur, Mr Wojciechowski, and members of the Committee on Agriculture and Rural Development for the work that has been carried out on this report.

I shall start by placing this proposal in its context. Since the potato starch production quotas were introduced back in 1995, we have been trying to define a strategy that could secure, enhance and promote the development of this important sector. However, over the last decade the European Union’s agricultural policies have changed dramatically, becoming more market-oriented with the decoupling of most aid payments, and reforms of the market organisations in almost all sectors.

In spite of the existence of quotas, potato starch production exceeds demand on the European market with the result that we have to export about 40% of our production into the world market, usually with the benefit of export refunds. Concerning the proposals that we are discussing today, it is of vital importance to preserve the stability of this very fragile sector while at the same time taking the fundamental changes due to the reform of the common agricultural policy into account.

The main objectives of the proposals are firstly to roll over the quotas for another two years, which will allow us to review the potato starch system in the framework of the health check. An extension of four years, as you propose in your report, would not allow us to take the opportunity to go into details with this important sector in the health check, and therefore you will understand that we cannot accept this amendment.

The second main objective is to roll over the existing quotas, which have actually provided a relatively stable market for potato starch in the European Union. I am aware that there have been repeated requests from some Member States for an increase in their quotas, and I have not forgotten the declaration made by the Council. However, an analysis of the current market situation has shown that an increase of the potato starch production quotas should be avoided at the moment. If we increase the quotas in a situation where we have over-production within the European Union, this would put even heavier pressure on the prices. We should take the opportunity to take another two years as suggested, and then, in the health check, go into details to see what a viable future for our potato starch production could look like.

 
  
MPphoto
 
 

  Janusz Wojciechowski (UEN), sprawozdawca. – Panie Przewodniczący! Już piąty raz Parlament Europejski rozpatruje rozporządzenie w sprawie kwot produkcyjnych skrobi ziemniaczanej. Mam zaszczyt przedstawić sprawozdanie w sprawie tego rozporządzenia po raz drugi. Poprzednio miałem tę przyjemność w 2005 r.

W praktyce mamy do rozstrzygnięcia dwie kwestie. Po pierwsze, na jak długi okres system limitowania produkcji skrobi ziemniaczanej ma być przedłużony, a po drugie, czy kwoty produkcyjne, przyznane poszczególnym krajom mają być utrzymane bez zmian, czy też z korektami. Komisja Europejska proponuje utrzymanie systemu kwotowania na kolejne 2 lata bez żadnych zmian wysokości kwot. W komisji rolnictwa wielu posłów wskazywało jednak, że 2 lata to zdecydowanie za mało na jakiekolwiek rozsądne planowanie i w związku z tym Komisja przyjęła okres czteroletni.

Jako sprawozdawca poparłem te propozycję. Jest to słuszne, bo rolników i producentów skrobi nie można zaskakiwać zbyt szybkimi, nagłymi zmianami.

Trudniejsza jest kwestia wysokości kwot produkcyjnych skrobi. Dwa nowe państwa członkowskie, Polska i Litwa, wskazują i podobnie wskazywały przed dwoma laty, że przyznane im kwoty są zbyt niskie w stosunku do ich potencjału i potrzeb. Litwa ma kwotę około 1200 ton i nie pozwala ona utrzymać nawet jednego zakładu, w konsekwencji Litwa zaprzestała produkcji skrobi, ale chce i potrzebuje produkować w granicach 4,7 tysiąca ton. Z kolei Polska, będąca największym producentem ziemniaków w Europie, ściślej mówiąc w Unii Europejskiej, otrzymała kwotę 144 tysiące ton, kilkakrotnie niższą od największych kwot niemieckiej, francuskiej i holenderskiej.

Jako sprawozdawca zaproponowałem podwyższenie kwot dla Polski i Litwy, łącznie o niespełna 40 tysięcy ton, co stanowi mniej niż 2% wielkości całej kwoty wynoszącej 1948 tysięcy ton. Nieznaczną różnicą głosów (17 do 20) propozycja podwyższenia kwot została jednak odrzucona w komisji.

Jako sprawozdawca mam obowiązek przedstawić argumenty, nieznacznej co prawda, większości. Obowiązkiem moim jest również wspomnieć o racjach mniejszości, która przedstawiła swoje poprawki. W komisji górę wzięła obawa, że podwyższenie kwot może destabilizować rynek. Moim zdaniem są to obawy nieuzasadnione. Po pierwsze chodzi przecież o niewielką podwyżkę, niespełna 2% w stosunku do ogólnej kwoty. Po drugie, rynek się zmienił. Skrobia ziemniaczana, choć lepsza jakościowo, jest wypierana przez gorszą jakościowo skrobię zbożową. Udział skrobi ziemniaczanej w całej produkcji zmniejszył się w ostatnich 3 latach z 25% do 20%. Oznacza to, że skrobi ziemniaczanej po prostu brakuje. Po trzecie, istnieje dysproporcja w relacji stare i nowe państwa członkowskie. Stare państwa mają 90% kwoty, a nowe tylko 10%, choć stanowią przecież ponad 25% potencjału ludnościowego Unii. Po czwarte, przyznane kwoty są często niewykorzystane, w kilku a nawet w kilkunastu procentach. Jeżeli zdarzy się nieurodzaj, na rynku powstaje niedobór skrobi, który nie jest wyrównywany w następnych latach, poza dopuszczalnym saldowaniem w granicach 5% kwoty. Po piąte, faktu pokrzywdzenia Polski i Litwy w systemie kwot nie kwestionuje nawet Komisja Europejska, która 2 lata temu ustami samej, obecnej tu, pani komisarz Fisher Boel, obiecała wzięcie pod uwagę szczególną sytuację tych dwóch państw, a nic takiego nie nastąpiło. Po szóste i ostatnie wreszcie, w obliczu oczywistych potrzeb dwóch państw członkowskich, ewidentnie poszkodowanych w dotychczasowym systemie, potrzebna jest europejska solidarność a nie europejski egoizm. Negocjacje członkowskie zamknęły pewne sprawy 5 lat temu, ale nie znaczy to, że mamy być ich wiecznym zakładnikiem i że mamy zamykać oczy na zmiany gospodarcze, jakie od tego czasu nastąpiły.

Wysoka Izbo! Kończąc, zwracam uwagę na poprawkę 8, która może być podstawą dobrego kompromisu. Jej sens sprowadza się do tego, że gdyby w jednym roku w całym systemie pozostały jakieś kwoty niewykorzystane, to w następnym roku zainteresowane państwa członkowskie, ale tylko nowe, mogłyby wnioskować do Komisji o przyznanie dodatkowych kwot w granicach wielkości niewykorzystanych w poprzednim roku. W ten sposób rzeczywista produkcja rozliczana w okresie wieloletnim nie przekroczyłaby maksymalnej granicy 1948 tysięcy ton, a nowe państwa członkowskie miałyby możliwość ubiegania się o wyższe kwoty. Proszę o rozważenie przyjęcia tej poprawki, która może prowadzić do dobrego kompromisu.

 
  
MPphoto
 
 

  Esther de Lange, namens de PPE-DE-Fractie. – Voorzitter, na vanmiddag beëdigd te zijn, gaat mijn maidenspeech dus over aardappels, over zetmeelaardappels. Dat kan bijna geen toeval zijn aangezien ik ben opgegroeid met een vader die nogal graag voorlas uit Duitse kinderboeken - dat moet mijnheer Graefe zu Baringdorf wellicht aanstaan - en er kwam altijd een verhaal voorbij over "Die Bedeuting der Kartoffel". Wie het geschreven heeft, weet ik niet, maar mijn vader las het graag voor en dat mijn maidenspeech dus over aardappels gaat, kan bijna geen toeval zijn.

Maar alle gekheid even daargelaten: dit voorstel van de Europese Commissie is natuurlijk wel van groot belang voor een aantal regio's in Europa, waaronder ook het noordoosten van mijn eigen land waar de aardappelzetmeelindustrie voor aanzienlijke werkgelegenheid en productie zorgt. Deze sector en dus de producenten en hun regio hebben belang bij duidelijkheid en zekerheid, als het gaat om de planning en de bedrijfsvoering op hun individuele bedrijf, zeker na de fundamentele hervorming van het gemeenschappelijk landbouwbeleid in 2003 en gezien de onzekerheden die de nog altijd voortdurende WTO-onderhandelingen met zich meebrengen.

Het werd al gezegd: ten tijde van de laatste verlenging van het huidige systeem voor aardappelzetmeel hadden wij als Parlement eigenlijk liever ook al een langere periode gewild. De Commissie stelt nu opnieuw voor om te verlengen met twee jaar, de rapporteur maakte daar drie jaar van en uiteindelijk sprak de landbouwcommissie zich uit voor vier jaar, een duidelijk signaal dus aan Commissie en Raad, zoals ik het zie; steun in principe, mevrouw de commissaris, voor de voorgestelde verlenging, maar het liefst nog voor een iets langere periode, zodat de betrokkenen weten waar ze de komende jaren aan toe zijn. Weten waar je aan toe bent, betekent naar mijn mening ook dat je tijdens deze periode niet aan de bestaande quota tornt. Voorstellen voor quotumverruiming in individuele lidstaten kunnen in ieder geval dan ook niet op onze steun rekenen.

 
  
MPphoto
 
 

  Bogdan Golik, w imieniu grupy PSE. – Panie Przewodniczący! To już druga dyskusja na forum Parlamentu Europejskiego w sprawie kwoty na produkcję skrobi ziemniaczanej w obecnej kadencji. Pierwsza miała miejsce w maju 2005 r. Niestety, w ciągu tych ostatnich dwóch lat niewiele się zmieniło w kwestii zwiększenia kwot na produkcję skrobi ziemniaczanej dla dwóch nowych państw członkowskich: Polski i Litwy. Pomimo deklaracji Komisji Europejskiej z 2005 r., że kwoty zostaną zweryfikowane i wnioski o zwiększenie przyznanych tym krajom kwot zostaną rozpatrzone, nic nie zostało w tym kierunku uczynione.

Mogę więc powtórzyć to, na co zwracałem uwagę podczas mojego przemówienia 2 lata temu, iż określone przez Komisję kwoty produkcji skrobi nie odzwierciedlają zdolności produkcyjnych polskich i litewskich zakładów, zasobów surowcowych i rosnącego zapotrzebowania na skrobię.

Pojawiają się głosy, że zwiększenie kwot na produkcję jest niczym otwarcie puszki Pandory. Jeżeli kwota zostanie zwiększona dla Polski i Litwy to skutkować to będzie analogicznymi żądaniami w przypadku innych produktów rolnych ze strony pozostałych państw członkowskich. Musimy jednak mieć na uwadze fakt, że rynek produktów skrobiowych jest rynkiem ciągle rozwijającym się, a popyt na te produkty rośnie. Ponadto od momentu wejścia Polski do Unii Europejskiej obserwuje się systematyczny wzrost importu skrobi i produktów skrobiowych, wyraźnie zwiększa się deficyt handlowy w obrocie skrobią, który wynika właśnie z ograniczenia wielkości produkcji.

Komisja Europejska stoi na stanowisku, iż negocjacje na forum Światowej Organizacji Handlu najprawdopodobniej doprowadzą do zmniejszenia poziomu refundacji wywozowych i obniżenia poziomu ochrony celnej na przywóz skrobi z manioku, zwiększając tym samym dostępność skrobi na rynku wspólnotowym. Nie bierze jednak pod uwagę, iż w okresie obowiązywania kwot, tj. w ciągu najbliższych 2 lat gospodarczych, praktycznie nie ma możliwości na wdrożenie jakichkolwiek postanowień przyszłego porozumienia w sprawie rolnictwa w ramach Światowej Organizacji Handlu. Tym samym wpływ porozumień wielostronnych na poziom dostępności skrobi z importu na rynku wspólnotowym pozostanie znikomy. Mam nadzieję, że sprawozdanie posła Wojciechowskiego uzyska poparcie posłów a Komisja Europejska przychyli się do wniosku rządów Polski i Litwy o zwiększenie kwot.

 
  
MPphoto
 
 

  Kyösti Virrankoski, ALDE-ryhmän puolesta. – Arvoisa puhemies, arvoisa komissaari, ensinnäkin haluan kiittää esittelijä Wojciechowskia hyvästä mietinnöstä. Toteaisin, että peruna on aika hankala kasvi viljeltäväksi. Sen vuotuiset sadot vaihtelevat melko paljon ja toisaalta sen hinta vaihtelee myös paljon. Peruna sopii hyvin myös vaikeammille alueille, myös Euroopan unionin pohjoisempaan osaan, ja siinä mielessä se on varsin arvokas kasvi. Monilla tiloilla se on selkeä rahakasvi. Esimerkiksi omassa maassani noin kolmasosa perunatärkkelyksestä tuotetaan kotimaassa ja kaksi kolmasosaa tuodaan muista maista, koska metsäteollisuus käyttää siitä leijonanosan. Siksi kun kiintiötä tarkastellaan, toivoisimme, että myös tämä non-food-käyttö otettaisiin paremmin huomioon.

 
  
MPphoto
 
 

  Andrzej Tomasz Zapałowski, w imieniu grupy UEN. – Panie Przewodniczący! Dyskusja ta pokazuje w dość klarowny sposób, jak wygląda solidarność starej piętnastki w odniesieniu do umożliwienia nowym państwom członkowskim zabezpieczenia produkcji skrobi ziemniaczanej nawet na krajowe potrzeby. Polska, tradycyjny producent tego artykułu, musi go importować. Podobny przykład mamy w kwotach mlecznych, gdzie przyznane przez Komisję Europejską limity są także mniejsze niż krajowe spożycie.

Niedawno w tym miejscu toczyła się dyskusja o owocach miękkich. Na tej sali było widoczne, w jak małym stopniu Komisja jest zainteresowana pomocą dla nowych państw członkowskich w ochronie ich rynku. Ciągle powołuje się ona na traktaty akcesyjne, które były negocjowane pod bardzo dużą presją i w wielu dziedzinach są skrajnie asymetryczne w kwotach dla nowych członków, przez co nie mogą oni prowadzić równej konkurencji na rynkach Wspólnoty.

Na tej sali przecież tak wiele mówi się o potrzebie dorównania w rozwoju przez nowe państwa członkowskie. Takimi działaniami, jak ciągłe utrzymywanie przez Komisję kwot produkcyjnych, które doprowadzają do zamykania zakładów produkcyjnych i likwidacji gospodarstw, pokazuje się, iż nowe państwa członkowskie nie są traktowane w Unii po partnersku. Jeżeli po raz kolejny Parlament odrzuci tę symboliczną korektę, to będzie świadczyło, iż mamy tak naprawdę dwie Unie. Dlatego też trzeba się zastanowić, czy nie należy znacznie spowolnić procesu dalszej integracji Unii Europejskiej.

 
  
MPphoto
 
 

  Friedrich-Wilhelm Graefe zu Baringdorf, im Namen der Verts/ALE-Fraktion. – Herr Präsident, Frau Kommissarin! Die Quoten für Kartoffelstärke sind nicht willkürlich von der Kommission festgelegt, sondern von der polnischen Regierung im Zuge des Beitritts ausgehandelt und unterschrieben worden. Es gibt also einen Vertrag, an den man sich halten muss. Ich glaube, dass die polnische Seele gerne etwas klagt, so wie andere Nationen andere Befindlichkeiten haben. Ich schätze das so ein, dass dieser Änderungsantrag morgen mit der Saldierung angenommen wird. Sie erinnern sich, dass der Änderungsantrag schon einmal angenommen wurde, die Kommission hatte jedoch technische Schwierigkeiten bei der Umsetzung ins Feld geführt.

Das war jetzt im Ausschuss auch wieder der Fall. Ich bitte darum, dass Sie, wenn morgen über den Änderungsantrag, der nicht die Erhöhung der Gesamtquote, sondern die Saldierung betrifft, abgestimmt wird, Ihren Leuten, die damit befasst werden, nicht sagen, wie es nicht geht, sondern möglicherweise wie es geht und somit etwas positiver an die Sache herangehen. Das muss ja nicht heißen, dass die gesamte Menge, die zu saldieren ist, zur Verfügung gestellt wird. Aber hier guten Willen zu zeigen – und dies möglicherweise in einem angemessenen zeitlichen Rahmen –, wäre ja immerhin ein Angebot von der Kommission.

 
  
MPphoto
 
 

  Czesław Adam Siekierski (PPE-DE). – Panie Przewodniczący! Debatując nad systemem kwot na produkcję skrobi ziemniaczanej, należy przytoczyć kilka ważnych kwestii związanych z tym rynkiem. Argumenty przeciwników zwiększenia kwot, mówiące o ewentualnych trudnościach na rynku i pojawieniu się znacznych nadwyżek skrobi ziemniaczanej, mijają się z prawdą. Mało istotne są też argumenty dotyczące negocjacji w ramach WTO, które mają doprowadzić m.in. do likwidacji dopłat eksportowych, prawdopodobnie po 2013 roku, ponieważ rozmawiamy o kwotach na kolejne dwa lata, tj. 2007-2009.

Wydaje mi się, że nie wszyscy zdają sobie sprawę, jak różnorakie i szerokie zastosowanie ma skrobia ziemniaczana. Przypomnę, że wykorzystujemy ją w przemyśle żywnościowym, paszowym, papierniczym, farmaceutycznym, włókienniczym, a nawet hutniczym. Skoro rynek produktów skrobiowych rozwija się, a popyt na liczne produkty skrobiowe - jest ich ponad 600 - rośnie, to nie widzę żadnych powodów, aby nie zwiększyć krzywdząco niskich kwot dla Polski i Litwy.

Pani Komisarz, polskie produkty skrobiowe są w stanie konkurować na rynku zagranicznym, ponieważ są lepsze jakościowo. Przecież to Pani Komisarz dąży do tego, aby rolnictwo unijne było konkurencyjne na świecie, a czy takie będzie, jeżeli będziemy ograniczać produkcję niskimi kwotami? Skoro z rynku płyną sygnały, że wzrasta zapotrzebowanie na ten produkt, to należałoby pozwolić zwiększyć kwoty tym państwom, które o to wnioskują. Skoro celem reformy z 2003 roku jest większa orientacja rynkowa sektora rolnego Unii, to podnieśmy kwoty.

 
  
MPphoto
 
 

  Marc Tarabella (PSE). – Monsieur le Président, Madame la Commissaire, chers collègues, je salue mon collègue Janusz Wojciechowski pour son travail de rapporteur sur le régime de contingentement pour la production de fécule de pomme de terre. Je tiens uniquement à focaliser mon intervention sur les amendements qui visent à l'augmentation des quotas de production pour la Lituanie et la Pologne.

En effet, en proposant de passer de 1 211 à 4 855 tonnes pour la Lituanie, c'est-à-dire quadrupler ce même contingentement, et de 144 985 à 180 000 tonnes pour la Pologne, bien que je comprenne le fondement des amendements 5, 6 et de l'amendement 7, qui est le total des deux précédents, puisque cela concerne des petits producteurs, je pense que ces amendements risqueraient, s'ils étaient adoptés, d'ouvrir la boîte de Pandore et de donner la possibilité à d'autres États membres de demander des révisions de quotas pour les denrées qui les concernent au plus haut point. Je pense à l'huile d'olive, au lait, et on peut prolonger la liste à profusion.

Voilà pourquoi, chers collègues, tout comme en commission agriculture, je plaiderai pour l'adoption de cet excellent rapport, mais sans les amendements proposés pour la session. Le hasard du calendrier fait que l'on s'exprime ce soir du 23 avril, en plénière, que l'on vote demain sur le temps de midi et qu'entre les deux, nous aurons une réunion d'un groupe de travail au sein de mon groupe, concernant l'agriculture. Nous y discuterons encore de ce problème avec les collègues, car les avis sont quand même relativement partagés sur ces amendements - le rapporteur fictif, M. Golik, ne me contredira pas. Sans doute, adopterons-nous alors notre position définitive sur ces amendements dès demain matin, avant le vote.

 
  
MPphoto
 
 

  Jan Mulder (ALDE). – Mijnheer de Voorzitter, ook mijn complimenten aan de rapporteur. Ik zou ook mijn nieuwe Nederlandse collega, Esther de Lange, willen gelukwensen met haar maidenspeech. Ik wist niet dat het onderwerp aardappelen zo toepasselijk was.

Ik raad de Commissie een termijn van vier jaar aan. Waarom vier jaar? Ik denk dat iedereen een beetje zekerheid wil, ook boeren. Vier jaar is ook een goede periode om de suikerhervorming te evalueren. Dat is op het ogenblik nog bepaald niet duidelijk; er is een duidelijk verband tussen isoglucose en aardappelzetmeel. Ik denk dat wij pas over vier jaar weten waar we aan toe zijn en vandaar dat ik die vier jaar zeer sterk steun.

Door een aantal mensen is het al gezegd: het Graefe zu Baringdorf-amendement is ideaal. Ik weet het niet. Hoe kun je op basis van vorig jaar de oogst van dit jaar voorspellen? Quota's zijn niet overdraagbaar van het ene jaar naar het andere. Als je dat wel doet, ook al is het quotum het ene jaar te weinig en het andere jaar te veel, dan heb je er nog niet zo veel aan, want een boer kan nooit de productie voorspellen. Dus ik weet niet of het technisch uitvoerbaar is.

 
  
MPphoto
 
 

  Zdzisław Zbigniew Podkański (UEN). – Panie Przewodniczący! Problem skrobi ziemniaczanej wrócił pod obrady Parlamentu Europejskiego i powracać będzie jeszcze nie raz, aż do podjęcia odpowiedzialnych i sprawiedliwych decyzji. Problem ten będzie istniał dopóty, dopóki największy producent ziemniaków w Unii Europejskiej, czyli Polska, będzie krzywdzony w podziale kwot produkcyjnych skrobi i dopóki Komisja będzie lekceważyła Parlament. Przypomnę, że 2 lata temu Parlament Europejski poparł niemalże jednogłośnie koncepcję przekazania niewykorzystanych kwot przez stare państwa członkowskie nowym państwom. Komisja nie wykonała niestety tego zalecenia. Teraz też mówi: nie. Nas, posłów z Polski, już to nawet nie dziwi. W sprawach polskich pani komisarz Fisher Boel zawsze mówi nie. Jej niechęć do Polski i polskich rolników stały się już niemalże publiczną normą. Nie ma też litości dla małej Litwy. Odmówienie jej dodatkowego przydziału zaledwie 3,5 tysiąca ton skrobi jest najlepszym dowodem na to, że w Unii duży bierze wszystko a mały może tylko prosić. Istnieje jednak nadzieja. To, co powiedział dzisiaj pan poseł Graefe zu Baringdorf świadczy o tym, że są parlamentarzyści w Unii Europejskiej, którzy potrafią myśleć kategoriami całej społeczności i zrozumieć pokrzywdzonego, za co panu posłowi bardzo serdecznie dziękuję.

 
  
MPphoto
 
 

  Šarūnas Birutis (ALDE). – Susidariusią situaciją aš pavadinčiau paradoksalia. Tokiems dalykams neturėtų būti vietos tarp partnerių.

Lietuvoje dėl mažų krakmolo kvotų stovi gamyklos, žmonės palikti be darbo. Lietuvai skirta kvota yra dešimt kartų mažesnė nei pačios Lietuvos poreikis. Taigi krakmolą tenka importuoti, o Lietuvos gamybos cechai stovi. Tuo pat metu yra šalių, kurioms krakmolo kvotos yra per didelės ir jos jų neišnaudoja. Ar tai normalus reiškinys bendroje vidaus rinkoje?

Remiantis referenciniu laikotarpiu, Lietuvai paskirta 1200 t dydžio krakmolo gamybos kvota leidžia dirbti įmonėms tik 9 proc. pajėgumu, todėl buvo kreiptasi į ES institucijas dėl gamybos kvotos padidinimo, kuris sudarytų sąlygas ekonomiškai pagrįstai įmonių veiklai, pratęsiant bulvių auginimo tradicijas Lietuvoje. Buvo sulaukta neigiamo atsakymo.

Kvotų padidinimas Lietuvai ir Lenkijai niekaip nepakenktų kitoms šalims narėms, o Lietuvos ekonomikai tai būtų labai svarbu. Tik taip būtų parodomas solidarumas ir bendrumas.

 
  
MPphoto
 
 

  Wiesław Stefan Kuc (UEN). – Panie Przewodniczący! Dzisiejszą debatę nad systemem kwot na produkcję skrobi ziemniaczanej odzwierciedla doskonale przysłowie: bogaty nigdy nie zrozumie biednego. Trudno zrozumieć, a jeszcze trudniej wytłumaczyć rolnikom, dlaczego pomimo niewykorzystania kwot produkcyjnych przez jedne państwa nie mogą zrealizować ich inne, którym przydzielono za małe kwoty.

Dlaczego obawy urzędników unijnych są ważniejsze niż logika, potrzeby, solidarność narodów Unii Europejskiej. Polscy rolnicy, gdyby ich kolegom z Danii, Francji, Włoch czy Niemiec działa się krzywda, stanęliby za nimi murem. Proponowane przez sprawozdawcę zwiększenie kwot produkcji nikomu nie wyrządzi szkody, nie prowadzi także do zmian w budżecie, ale niewprowadzenie go pokaże, że w Unii obowiązuje zasada: co jest twoje, to jest moje, ale co moje, to nie rusz. Czy o to nam chodzi?

 
  
MPphoto
 
 

  Zbigniew Krzysztof Kuźmiuk (UEN). – Przy pani komisarz od momentu członkowstwa Polski w Unii Europejskiej polscy posłowie do Parlamentu upominają się o powiększenie kwot produkcyjnych na skrobię ziemniaczaną dla Polski i Litwy. Na posiedzeniu Rady w dniu 30 maja 2005 r. Komisja zadeklarowała nawet, że jest gotowa rozpatrzyć wniosek Polski i Litwy w tej sprawie, jednak po dwuletnim okresie obowiązywania obecnych kwot produkcyjnych. Ten okres mija. Właśnie debatujemy nad rozporządzeniem Rady w tej sprawie, ale ani Rada ani Komisja nie myślą wywiązać się z wcześniejszych deklaracji.

Podniesienie limitów produkcyjnych skrobi dla nowych państw członkowskich, głównie Polski i Litwy, powinno nastąpić co najmniej z trzech powodów. Po pierwsze, w ramach dotychczasowych kwot produkcyjnych skrobi ziemniaczanej aż 90% przypada na 15 państw Unii Europejskiej, a jedynie niecałe 10% na 10 nowych państw członkowskich. Natomiast, jeżeli chodzi o wielkość produkcji ziemniaków to tylko 70% stanowi produkcja w starej piętnastce a aż 30% w nowych dziesięciu. Po drugie, produkcja skrobi w nowych państwach członkowskich jest prowadzona przez nieduże zakłady przetwórcze, które mają ogromny wpływ na gospodarkę lokalną i rozwój terenów wiejskich, a więc zwiększenie kwot produkcyjnych pozytywnie wpływałoby na zmniejszenie bezrobocia na tych obszarach. Po trzecie wreszcie, produkcja rolna w nowych państwach członkowskich została poddana znaczącym ograniczeniom, zarówno jeżeli chodzi o produkcję roślinną, jak i zwierzęcą, co negatywnie wpływa na rozwój obszarów wiejskich.

 
  
MPphoto
 
 

  Mariann Fischer Boel, Member of the Commission. Mr President, this has been a very interesting debate, clearly showing that there are huge differences between different Members of the European Parliament as regards the possibility of modifying the starch quotas for two Member States: Poland and Lithuania.

It has already been mentioned today that these quotas were allocated to the new Member States on the basis of historical production. They were accepted by all of the new Member States, including Poland and Lithuania. We have to bear in mind that we have to be very careful to keep the market balanced. I would not want to upset this balance, and nor would other starch-producing Member States.

I think that the proposal of a two year rollover allows us, as I said previously, to include the discussion on the future of quotas for starch in our health check. It will also allow us to analyse the first effects of our sugar reform, where sweeteners, also based on cereal starch, will now face fierce competition from out-of-quota sugar in the chemical and fermentation industries. I am quite sure that this might have a knock-on effect on the starch market, leading to additional pressure on the potato starch market.

Finally, I want to react briefly to the point raised by the rapporteur about the reallocation of unused quotas. This has also been included in a new amendment. It is obvious that this proposal will lead to an increase in overall potato starch production. Therefore it has to be seen in connection with the supply situation of the potato starch market, where, as I said before, currently 40% of production has to be exported. It also raises the question of equal treatment, as quotas are fixed by the same method for all Member States. I think that the Member States that have generated this shortfall want to benefit from the carry-over. So the Commission will not support the idea of a four-year rollover.

 
  
MPphoto
 
 

  Przewodniczący. Zamykam debatę.

Głosowanie odbędzie się we wtorek o godz. 12.00.

Oświadczenia pisemne (art. 142)

 
  
MPphoto
 
 

  Witold Tomczak (IND/DEM), na piśmie. – Panie Przewodniczący! Czy można rozwiązywać problemy świata, nie robiąc wcześniej porządku u siebie? W przypadku Unii Europejskiej na to pytanie śmiało można odpowiedzieć twierdząco, gdy przyjrzymy się, jak rozwiązywane są problemy nowych państw członkowskich.

Dzisiaj omawiamy kolejny problem nowych państw członkowskich. Tym razem tylko dwóch z nich, na rynku skrobi ziemniaczanej. Liczby jednoznacznie wskazują na to, że obecna organizacja tego rynku jest sztuczna, niesprawiedliwa i nieoparta na rzeczywistej sytuacji. Największy unijny producent ziemniaków, jakim jest Polska, stał się importerem skrobi ziemniaczanej. Nie dlatego, że nie umie jej produkować, że produkuje drogo lub że dostarcza produkt złej jakości. Jest importerem, bo takie są decyzje polityczne o wielkości przydzielonych kwot. Są to decyzje, których powinniśmy się wstydzić, bo zaprzeczają racjonalności i rozsądkowi. Doprowadzają do tego, że „zbożowa” skrobia gorszej jakości wypiera lepszą ziemniaczaną. Czy naprawdę musimy z Unii robić pośmiewisko i tracić wiarygodność na świecie?

Mądry naprawia swój błąd - głupi natomiast w nim tkwi. Obecny podział kwot skrobi z pewnością spełnia wszystkie kryteria błędu. Wierzę, że Unię stać na jego naprawę. Budowanie poszerzonej Europy przypomina często budowanie domu od dachu, a nie od fundamentów.

 
Ostatnia aktualizacja: 9 maja 2007Informacja prawna