Przewodniczący. − Następnym punktem porządku obrad jest sprawozdanie (A6-0391/2007) Sahry Wagenknecht w imieniu Komisji Gospodarczej i Monetarnej w sprawie wkładu polityki podatkowej i celnej do strategii lizbońskiej (2007/2097(INI)).

  Sahra Wagenknecht (GUE/NGL), sprawozdawczyni. – (DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Na pytanie, czy polityka podatkowa państw członkowskich obecnie wspiera wzrost, zatrudnienie i innowacje można niestety odpowiedzieć w dwóch słowach: nie wspiera! Poddanie się swobodnemu spadkowi stawek opodatkowania przynoszących wielkie zyski konglomeratom w prowadzonym w całej Europie wyścigu dumpingowym, w zamian za to żądając coraz większych kwot pieniędzy od średnio zarabiających osób, bezrobotnych i emerytów, jako konsumentów, nie wspiera wzrostu.

Opodatkowanie wynagrodzenia sumą, która jest wielokrotnie wyższa od stawki stosowanej w przypadku dochodu z aktywów, jeszcze bardziej zwiększając w ten sposób istniejącą pomiędzy nimi różnicę, nie wspiera wzrostu gospodarczego. Nieproporcjonalnie wysokie opodatkowanie małych przedsiębiorstw inwestycyjnych w stosunku do przedsiębiorstw spekulujących na aktywach, obligacjach i finansowych papierach pochodnych nie wspiera zatrudnienia. Jeśli przedsiębiorstwa wielonarodowe z bilansami obligacji państwowych są w stanie chować na później w swych sprawozdaniach najlepszą część środków na badania i rozwój, podczas gdy ci, którzy mieliby z nich skorzystać, nie mają takiej możliwości, nie wspiera to innowacji.

Mówiąc krótko: społecznie wyważona perspektywa i rozwój na pewno nie są w UE wspierane, ale są w rzeczywistości blokowane, podczas gdy w stosunku do tych, którzy zarabiają dużo, stawki podatkowe są coraz niższe i są oni „karmieni” jeszcze obficiej, podczas gdy ci, którzy już posiadają niewiele, muszą jeszcze głębiej sięgać do swych kieszeni. Taki rodzaj polityki podatkowej jest zgubny w odniesieniu do polityki ekonomicznej, nieproduktywny w odniesieniu do polityki wzrostu i katastrofalny w odniesieniu do polityki społecznej.

Wiem, że struktura krajowych systemów opodatkowania formalnie wciąż z pewnością znajduje się w zakresie kompetencji państw członkowskich, ale rzeczywistość jest nieco inna. Brak koordynacji na szczeblu UE w istocie oznacza - nawet w sektorze podatków bezpośrednich - że krajowe systemy opodatkowania w coraz większym stopniu nie są już opracowywane w oparciu o politykę, ale są formułowane i modulowane przez lodowaty system konkurencji podatkowej. Ten system może obejmować prosty mianownik: im bardziej mobilny jest czynnik, tym większy jest jego potencjał zakłóceń w stosunku do krajowych usług finansowych i tym szersza ulga podatkowa, oczywiście, którą on sam może zastosować.

Jeśli dochody rządu nie mają się wyczerpać całkowicie w tym procesie, sektory, które nie mają możliwości uniknięcia opodatkowania lub które mają z tym trudności, muszą być opodatkowane w jeszcze większym stopniu w celu wyrównania. Podatki są w związku z tym przesuwane – z zysków osób prawnych na zyski prywatne, a następnie z dochodów inwestycyjnych na dochody z pracy, które są nawet jeszcze mniej mobilne, z dochodów z wysoko wynagradzanego zatrudnienia na pracowników słabo wynagradzanych, którzy w związku z tym są mniej mobilni, a generalnie z dochodu i aktywów na konsumpcję. Fakt, że tak się właśnie dzieje - już od wieli lat i dekad - może być wyraźnie wykazany w oparciu o dane dotyczące wpływów podatkowych i stawek opodatkowania w UE. Nie tylko stawki wyznaczane przez przepisy prawne, ale także faktyczne stawki opodatkowania zysków korporacyjnych w UE spadły w ostatniej dekadzie o 10 punktów procentowych. Potwierdzają to wyniki wszystkich badań przeprowadzonych w tym zakresie.

Najwyższe stawki podatkowe zostały w rzeczywistości obniżone we wszystkich państwach członkowskich. W coraz większej liczbie państw członkowskich dochodowi z inwestycji prywatnych zapewnia się dużo większe preferencje niż dochodowi z zatrudnienia, z uwagi na przejście na podwójne systemy podatkowe. Akcyza wrasta nawet bardziej - z jednej strony z uwagi na podatki związane w ochroną środowiska, co dość często nie ma żadnego znaczącego efektu ekologicznego, nawet w przypadku braku alternatyw, a co w sposób oczywisty zubaża budżet, a z drugiej strony z uwagi na fakt, że podatek od wartości dodanej stale wzrasta i w coraz większej liczbie krajów zbliża się do górnej granicy uzgodnionej skali.

Taki rozwój nie jest dziełem przypadku. Jest on bezpośrednim wynikiem niekontrolowanej konkurencji podatkowej na jednolitym rynku wewnętrznym. Powinno to już nas skłonić do myślenia, że tendencja wzrostowa podatków od osób prawnych w UE znacznie przysłania podatki w całej OECD. Oznacza to, że stopy opodatkowania w UE obniżyły się znacznie bardziej niż w OECD jako całości.

Pokazuje to także wyraźnie, że wiele przypadków presji, jakie wywiera globalizacja, na które jest tak wiele skarg, nie urzeczywistnia się tutaj, ale że są to przypadki presji tworzone w ramach UE, a zatem także przykłady presji, które bardzo łatwo można byłoby przezwyciężyć, gdyby istniała taka wola. Bardzo stosownie moje pierwotne sprawozdanie zawierało wezwanie nie tylko do wprowadzenia wspólnej jednolitej podstawy opodatkowania osób prawnych, którą ono oczywiście wspiera, ale także minimalnych stawek opodatkowania w całej UE w zakresie zysków osób prawnych, które nie powinny być już przekraczane przez żaden kraj. Tylko minimalne stawki tego rodzaju umożliwiają w rzeczywistości zatrzymanie trendu wznoszącego w zakresie podatków od spółek.

Moje sprawozdanie zawierało wezwanie do wyższego opodatkowania w całej UE aktywów i transakcji finansowych, wezwanie do wyraźnego obniżenia stawek podatkowych od dochodów od przedstawicieli klas niższej i średniej, a wreszcie do odwrócenia zgubnego trendu przenoszenia w coraz większym stopniu podatków bezpośrednich w na podatki pośrednie i ponownego wywołania tendencji wzrostowej.

Niestety po głosowaniu Komisji Gospodarczej i Monetarnej tylko część tych wezwań została utrzymana. Natomiast moje sprawozdanie jest niczym pieśń pochwalna dla konkurencji podatkowej, kompletnie ignorując zgubne konsekwencje tej rzekomo zdrowej konkurencji podatkowej dla strony dochodowej budżetów UE, a w związku z tym dla sytuacji, w której znajdują się także miliony Europejczyków. Takie zmiany sprawiły, że moje sprawozdanie niestety bardzo wyraźnie wykazuje, czyje interesy są bliskie sercu większości członków Komisji Gospodarczej i Monetarnej, a zwłaszcza tych jej członków, którzy pochodzą z Grupy Porozumienia Liberałów i Demokratów na rzecz Europy i Grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów) i Europejskich Demokratów, ponieważ jest oczywistym, kto korzysta z przeważających w UE systemów podatkowych.

Ponownie przedkładamy nasze najważniejsze wnioski jako poprawki na sesji plenarnej. Jeśli nie uda im się uzyskać większości głosów także tutaj, moja grupa będzie głosować przeciwko sprawozdaniu. Inna polityka podatkowa w UE, która minimalizuje społeczne kontrasty zamiast stale je wzmacniać - jak to czyni obecna polityka podatkowa - byłaby rzeczywiście możliwa i byłaby pilnie pożądana. Oznaczałoby to jednak, że przeważająca polityka prowadzona przez Komisję Europejską, a także poszczególne państwa członkowskie polegałaby w rzeczywistości na uwzględnianiu interesów większości Europejczyków, zgodnie z ich wiodącą zasadą, zamiast służyć jak dotychczas jako wykonawca interesów elity społeczeństwa. Doprowadziłoby to do jeszcze większej presji parlamentarnej i pozaparlamentarnej.

Będziemy nadal przeciwstawiać się tej presji, tak aby ewentualna niewysłowiona retoryka relacji, które są pod względem społecznym nie do zaakceptowania - a która charakteryzuje większość sprawozdań i obecnie jest także widoczna w sprawozdaniu w sprawie opodatkowania - nie była już w stanie zdobyć także większości głosów tej Izby.

  László Kovács, komisarz. − Panie przewodniczący! Jestem naprawdę zadowolony, że mogę przedyskutować z państwem uwzględnienie polityki podatkowej i celnej w strategii lizbońskiej.

Jednym z najważniejszych priorytetów Unii Europejskiej jest poprawa jej konkurencyjności, jednocześnie zachowując jej model społeczny. Polityka podatkowa ma do odegrania ważną rolę w zakresie osiągnięcia celów dotyczących wzrostu i zatrudnienia. Z zadowoleniem przyjmuję zasadniczy przekaz pani sprawozdania, który jest jedną z form wsparcia dla inicjatyw Komisji w dziedzinie podatków. W szczególności zachęca ono do czynienia większych wysiłków w zakresie wspólnej jednolitej podstawy opodatkowania osób prawnych (CCCTB), wniosku dotyczącego systemu pilotażowego w zakresie opodatkowania państwa macierzystego, prowadzenia strategii w celu zapewnienia lepszej koordynacji systemów podatkowych państw członkowskich, w szczególności w zakresie opodatkowania niezrealizowanych zysków kapitałowych w przypadku zmiany siedziby lub miejsca zamieszkania dla celów podatkowych i transgranicznego wyrównywania strat przedsiębiorstwa, podejmowania prac przez wspólne forum cen transferowych, wspiera strategię mającą na celu zwalczanie oszustw podatkowych, pakiet VAT, obniżone stawki podatku VAT na usługi pracochłonne i opodatkowanie środowiskowe.

Wszystkie te kwestie są niezmiernie ważne. Stanowią one trzon podejścia Komisji do polityki podatkowej i wiele z nich było już dyskutowanych w kilku komisjach Parlamentu Europejskiego. Oczywistym jest, że spółki europejskie zasługują na system opodatkowania od osób prawnych dostosowany do stopnia ich aktualnej i potencjalnej integracji na szczeblu prowadzonej przez nie działalności transgranicznej w Europie. Jest to jedna z kluczowych kwestii ich przyszłej konkurencyjności. Zasadnicze znaczenie ma również to, aby inne przeszkody w zakresie podatków pośrednich zostały rozwiązane poprzez koordynację, nie tylko poprzez kosztowne rozstrzyganie sporów.

Jest tylko jeden aspekt sprawozdania, którego nie mogę poprzeć. Jest to ustęp 17 tego sprawozdania, a wersji aktualnej, w którym wezwano do odrzucenia strategii nakierowanej na ustalenie minimalnej stawki podatku na szczeblu Wspólnoty i zamiast niej przyjęcia ogólnego kodeksu postępowania. Dyskutowaliśmy nad tymi kwestiami, zajmując się wnioskiem w sprawie opodatkowania alkoholu i z całym należnym szacunkiem muszę powiedzieć, że Komisja nie zmieniła zdania.

Prawodawstwo wspólnotowe w zakresie podatku akcyzowego ma co do zasady ważną rolę do odegrania w celu zmniejszenia zakłóceń na rynku wewnętrznym, w celu ochrony zdrowia publicznego oraz dostosowania struktur konsumpcji do bardziej zrównoważanego pod względem środowiskowym zachowania. Komisja stanowczo uważa, ze stawki minimalne są konieczne do właściwego funkcjonowania rynku wewnętrznego poprzez zapewnienie państwom członkowskim bezpiecznej sieci, co zachęca wszystkie państwa członkowskie do rzeczywistego stosowania podatku akcyzowego i że stawki mają znaczenie. Mam nadzieję, że złożona poprawka, której celem jest zmiana ustępu 17, zostanie poparta przez większość posłów.

Chciałbym zakończyć trzema informacjami. Po pierwsze, wszyscy państwo wiedzą, że bardzo ciężko pracujemy nad wnioskiem legislacyjnym w sprawie CCCTB, który mam zamiar przedstawić państwu po przerwie letniej w 2008 r. Po drugie, w dziedzinie podatku VAT, Komisja w pełni popiera prezydencję portugalską w jej wysiłkach czynionych na rzecz osiągnięcia porozumienia w zakresie pakietu VAT, a także na rzecz dokonania znacznego postępu w zakresie szerszej debaty dotyczącej stawek podatku VAT przed końcem tego roku. Możemy także pracować nad zapewnieniem przyjęcia wniosku na rzecz przedłużenia obowiązywania pewnych odstępstw w nowych państwach członkowskich w zakresie obniżonych stawek podatku VAT. Ponadto nadal będziemy czynić intensywne wysiłki w celu zwalczania oszustw dotyczących podatku VAT i wkrótce przedłożymy wniosek w sprawie traktowania podatku VAT od usług finansowych, który zapewni sektorowi większą pewność prawa i unowocześnione zasady. Po trzecie, nadal jesteśmy przekonani do systemu minimalnych stawek podatku akcyzowego w celu zmniejszenia zakłóceń i wspierania uczciwej konkurencji na rynku wewnętrznym, aby przyczynić się do ochrony zdrowia publicznego i środowiska.

  Piia-Noora Kauppi, w imieniu grupy PPE-DE − Panie przewodniczący! Czasami w tej Izbie możemy rzeczywiście dostrzec polityczne różnice pomiędzy grupami, ale w tej kwestii różnica jest bardzo widoczna, ponieważ nie mogę zgodzić się ze sprawozdawczynią w odniesieniu do kwestii, jakie właśnie podniosła. Szanuję pracę, jaką wykonała, ale w tej kwestii mamy w pełni odmienne stanowisko co do tego, co powinna czynić Komisja.

Po pierwsze, sprawozdanie to dotyczy strategii lizbońskiej i tego, co powinniśmy uczynić, aby przywrócić europejską ogólną konkurencyjność. Jest to w rzeczywistości jedyna droga, aby zagwarantować dobrobyt Europie i jej obywatelom. Bez opodatkowania nie jest to możliwe. Opodatkowanie odgrywa zasadniczą rolę w tym względzie, prowadząc do konkurencyjności Europy.

Musimy pamiętać, że ogólne poziomy podatków w Europie wciąż sytuują się powyżej średniej OECD. W celu osiągnięcia niższego poziomu opodatkowania w Europie musimy stworzyć środowisko zachęcającego do inwestycji. Potrzebujemy większych inwestycji, szybszego wzrostu, i lepiej prosperujących przedsiębiorstw w Europie.

Zdrowa konkurencja podatkowa jest w tym względzie korzystna. Jest to ekonomiczny, oparty na rynku mechanizm przeciwko niepohamowanym decyzjom politycznym. Gdybyśmy mieli skuteczną konkurencję podatkową w Europie, rządy nie mogłyby stawiać przeszkód na drodze do jednolitego rynku. To jest to, czego chcemy: prawdziwy jednolity rynek bez przeszkód pochodzenia podatkowego. Z drugiej strony nie istnieje dowód, że skuteczna konkurencja podatkowa podkopałaby podstawy opodatkowania. Całkowity podatek dochodowy pozostał znacząco stabilny, dzięki zwiększeniu aktywności gospodarczej.

Jednakże istnienie 27 różnych systemów podatkowych stwarza problemy, zwłaszcza dla europejskich MŚP, które są tak istotne dla wzrostu. Zgodnie z badaniem przeprowadzonym przez KE w 2004 r. zachowanie zgodności z przepisami podatkowymi w przypadku MŚP kosztuje je około 2,6% przychodów ze sprzedaży i 31% uiszczonych podatków. A zatem jedna trzecia wszystkich podatków jest wydawana za zachowanie zgodności z przepisami podatkowymi. Wysoki udział kosztów zachowania zgodności z przepisami podatkowymi dla małych spółek jest dużą przeszkodą i dlatego musimy uczynić wszystko, co w naszej mocy, aby wezwać do zapewnienia możliwości transgranicznego wyrównywania strat przedsiębiorstwa, uproszczenia procedur celnych, wprowadzenia punktu kompleksowej kontroli w przypadku podatku VAT, projektu pilotażowego „Opodatkowanie według zasad państwa macierzystego” itd. Popieramy wszystko, co uczyniła Komisja w tym względzie.

Wreszcie, przedstawiciele branży pragną, aby system administracji podatkami był prawidłowo zarządzany i prosty. Musimy rozwiązać problemy cen transferowych, wyrównywania strat w całej UE i unikania podwójnego opodatkowania, a także obniżyć nasze koszty zachowania zgodności z przepisami podatkowymi. Z zadowoleniem przyjmujemy wniosek dotyczący wspólnej jednolitej podstawy opodatkowania osób prawnych (CCCTB) i fakt, że Komisja jest stanowcza i opracowała wniosek w sprawie CCCTB, ponieważ wyrównywanie strat jest tylko rozwiązaniem tymczasowym. Wreszcie, potrzebujemy jednolitej podstawy opodatkowania osób prawnych.

  Katerina Batzeli, w imieniu grupy PSE. − (EL) Panie przewodniczący, panie komisarzu! Pani Wagenknecht wyszła z inicjatywą opracowania sprawozdania, które jest dowodem odwagi politycznej, aby naświetlić wymiar redystrybucyjny i społeczny polityki podatkowej. Dokument ten jest jednym z najważniejszych dowodów wykazujących, że debata dotycząca polityki podatkowej może stać się debatą ogólnoeuropejską.

Zobowiązanie do spełnienia celów lizbońskich, postanowień Paktu na rzecz stabilności i wzrostu, obowiązek zarządzania dochodami i redystrybucji dochodów z podatków, tak aby spełniały one cele spójności i rozwoju oraz ukończenie ustanawiania rynku wewnętrznego - wszytko to jest wystarczającym dowodem celu politycznego. Polityka podatkowa prowadzona przez państwa członkowskie nie może już być oparta wyłącznie i jedynie na kryteriach narodowych: dialog dotyczący opodatkowania staje się konieczny do wspierania większej koordynacji podatkowej w całej Europie.

Biorąc pod uwagę ten dialog, który umożliwił znaczną współpracę pomiędzy sprawozdawcami pomocniczymi wszystkich grup politycznych, skoncentrowaliśmy się na następujących kwestiach o zasadniczym znaczeniu. Po pierwsze, w odniesieniu do konkurencji podatkowej, nie uważamy, że celem powinno być ograniczenie zasady konkurencji podatkowej, ponieważ byłoby to równoznaczne z cenzurowaniem polityki prowadzonej przez niektóre państwa członkowskie. Ze względu na brak wspólnych przepisów dotyczących polityki podatkowej, konkurencja podatkowa dzięki oferowaniu niskich stawek podatkowych stwarza problemy. Dotyczy do także innych sektorów runku wewnętrznego, jednakże konkurencja podatkowa może zapewnić konkurencyjność i poprawić wydajność gospodarek krajowych, a także gospodarki Europy jako całości, pod warunkiem że zostaną wprowadzone przepisy ograniczające szkodliwą konkurencję.

Drugą kwestią, na jakiej się skupiliśmy była relacja pomiędzy opodatkowaniem bezpośrednim i pośrednim. W państwach członkowskich ostatnio zaobserwowano trend w kierunku wzrostu podatków pośrednich, w większości przypadków w celu pokrycia deficytu fiskalnego. Stanowi to jednak ciężar dla konsumentów, a rynek pozostaje poza kontrolą.

Celem tego sprawozdania jest znalezienie środków bezpieczeństwa ułatwiających wyważone połączenie podatków pośrednich i bezpośrednich. Popieramy rewizję systemu podatku VAT i specjalne podatki konsumpcyjne. Nie powinno to oznaczać, że zostają one zastąpione przez kodeks postępowania niewiążący wszystkich państw członkowskich.

Panie komisarzu! Jesteśmy świadomi wysiłków Komisji i istniejących problemów ECOFIN. Niemniej jednak jako posłowie do Parlamentu Europejskiego musimy przede wszystkim ściśle współpracować z parlamentami krajowymi w celu prowadzenia debaty na temat tej ważnej polityki podatkowej.

  Margarita Starkevičiūtė, w imieniu grupy ALDE. − (LT) Ja także chciałabym podkreślić znaczenie tego sprawozdania jako strategicznego kierunku, w którym powinniśmy podążać w ramach reform dotyczących gospodarek Unii Europejskiej. Niestety przedstawicieli Portugalii nie ma z nami dzisiaj, kiedy dyskutujemy nad tą bardzo ważną kwestią.

Jakie są główne kwestie naszego sprawozdania? Głównym aspektem jest to, że w świetle zmian w zakresu otoczenia gospodarczego musimy przeprowadzić przegląd nie tylko naszych planów i przedsięwzięć, ale także instrumentów naszej polityki podatkowej. Odwołując się do strategii lizbońskiej zazwyczaj mówimy o polityce w zakresie wydatków; bardzo rzadko rozważamy politykę podatkową. Jeśli nie będziemy przywiązywać wagi do polityki podatkowej nie będziemy w stanie osiągnąć celów lizbońskich.

Jakie kwestie należy rozpatrzyć? Przede wszystkim konieczne jest przeanalizowanie sposobów dystrybucji ciężarów podatkowych pomiędzy producentem i konsumentem. Ponadto nie możemy pomijać faktu, że jest jeszcze jedna grupa ludzi - grupa tych, którzy żyją z dochodu z kapitału. Nazywa się to inwestycjami niepublicznymi.

Jak rozdzielamy ciężary podatkowe? Jest to jedno z wyzwań, jakie przynosi nowe środowisko gospodarcze. Inną bardzo ważna kwestią jest: w jaki sposób wspieramy reformy strukturalne? Reformy strukturalne nie mogą być wdrożone bez stworzenia nowych przedsiębiorstw, ponieważ ludzie nie są w stanie porzucić ich obecnych stanowisk pracy dla nowych miejsc pracy, co może prowadzić do społecznego niezadowolenia. Nowe przedsiębiorstwa mogą być stworzone tylko dzięki zapewnieniu korzystnych warunków opodatkowania. Jest to jeden z głównych aspektów naszego dokumentu.

Kwestią, jaką należy rozpatrzyć, jest to, jaki poziom koordynacji polityki podatkowej pomiędzy państwami członkowskimi jest potrzebny. Popieramy konkurencyjne podatki, ale nie popieramy idei wprowadzenia stawek minimalnych. Z tego względu, że każdy kraj posiada swą własną specyficzną strukturę gospodarczą oraz krajową politykę w zakresie wydatków. Polityka podatkowa musi być zgodna z polityką w zakresie wydatków, ale zdecydowanie popieramy koordynację polityki w zakresie podstawy opodatkowania i wpieramy Komisję w tym względzie.

  Heide Rühle, w imieniu grupy Verts/ALE. − (DE) Panie przewodniczący! Zdecydowanie zgadzam się z panią Kauppi. Brak porozumienia pomiędzy grupami w Parlamencie Europejskim w zakresie polityki podatkowej staje się coraz wyraźniejszy. Musimy zwrócić baczniejszą uwagę na tę debatę w ciągu kolejnych kilku miesięcy. Chciałbym podziękować sprawozdawczyni i sprawozdawcy pomocniczemu za znaczący wysiłek, jaki uczynili w celu właściwego opracowania tego sprawozdania.

Właściwego - ale nie dla nas. Jako grupa nie jesteśmy w stanie zaakceptować tego sprawozdania w jego wersji końcowej. Ma ono pewne pozytywne aspekty, na przykład opisuje i żąda uczynienia znacznego kroku w kierunku ustanowienia wspólnej jednolitej podstawy opodatkowania osób prawnych. Jest to bardzo ważny krok. Jednakże muszą mu towarzyszyć podobnie wyraźne deklaracje dotyczące harmonizacji minimalnych stawek opodatkowania, ponieważ w przeciwnym wypadku doprowadzi to do niekontrolowanej konkurencji podatkowej, zwłaszcza w tym zakresie.

Dostrzegamy także problemy w odniesieniu do art. 17, w którym komisja niefortunnie wyraźnie oświadczyła, że opowiada się przeciwko minimalnym stawkom podatku akcyzowego. Jest to także niestety zgodne z głosowaniami przeprowadzonymi w ubiegłych tygodniach, i nad tym ubolewamy. Popieramy tutaj grupę. Uważamy, że musimy osiągnąć harmonizację w zakresie europejskiego podatku akcyzowego i że ta harmonizacja musi być wzmocniona, ponieważ w przeciwnym razie będziemy mieć niekontrolowaną konkurencję podatkową w zakresie podatku akcyzowego.

Uważamy także, że za mało zostało powiedziane na temat zmian klimatycznych i opodatkowania ekologicznego. W tym zakresie także nie zgadzam się ze sprawozdawczynią. Uważam, że opodatkowanie ekologiczne jest ważnym instrumentem podjęcia wyzwań związanych ze zmianami klimatycznymi. Musimy czynić wiele więcej w tym zakresie.

Myślę jednak, że podejście zakładające skoncentrowanie się w tym zakresie na energii jądrowej lub na „czystych” formach energii, jest błędne. Ważne jest, aby zdecydowanie skupić się na ograniczeniu zużycia energii oraz efektywności energetycznej. To są ważne odpowiedzi. Przyglądając się wyzwaniom, jakie przed nami stoją w zakresie odnawiania budynków i w dziedzinie transportu, wydaje się, że możemy rzeczywiście osiągnąć cel ustanowiony w Kioto w zakresie ograniczenia zużycia energii, jeśli uczynimy znacznie więcej w tym zakresie.

Polityka podatkowa może być ważnym wkładem na rzecz osiągnięcia większego ograniczenia zużycia energii oraz większej efektywności energetycznej oraz na rzecz rzeczywistego podjęcia wyzwań, jakie stawiają zmiany klimatyczne. Niestety, sprawozdanie to nie odzwierciedla tego stanowiska. Jak już ogłosiłem, w związku z tym nie będziemy głosować za przyjęciem tego sprawozdania.

  Esko Seppänen, w imieniu grupy GUE/NGL. − (FI) Panie przewodniczący, panie komisarzu! Nasza grupa popiera poglądy pani Wagenknecht w tej kwestii, nawet jeśli są one sprzeczne z opiniami większości komisji.

Unia Europejska w 2010 r. nie będzie światową wiodącą gospodarką opartą na wiedzy i technologii. To, że cel wyznaczony w strategii lizbońskiej jest nie do osiągnięcia, nie jest jednak spowodowane systemami podatkowymi, które stale były reformowane w sposób, który sprzyja dużym spółkom. Duże spółki wybierają ceny transferowe i opodatkowanie ich kapitału w państwie macierzystym jako opcje umożliwiające im uniknięcie podatku. Pomagają im w tym raje podatkowe i ośrodki finansowe offshore (OFC) działające w państwach członkowskich UE, plamiąc moralny krajobraz UE.

Według sprawozdawczyni, Komisja w swym komunikacie nie uwzględnia skutków opodatkowania dla dystrybucji dochodu. System podatków liniowych, który stosują niektóre państwa członkowskie, są korzystne dla tych, którzy uzyskują wysokie dochody, podczas gdy progresywne opodatkowanie dochodu wspiera równość społeczną. Strategia lizbońska nie może być wdrażana w sposób, który będzie redukował, w oparciu o finansową podstawę, dobrobyt społeczny i który będzie karygodnie niesprawiedliwy.

  Derek Roland Clark, w imieniu grupy IND/DEM. − Panie przewodniczący! W sprawozdaniu stwierdzono, że jest ono wkładem, ale jest ono raczej receptą, receptą na harmonizację jeszcze znaczniejszego opodatkowania, które, cytuję tutaj sprawozdanie: „27 różnych systemów podatkowych” stanowi „przeszkodę”: „koordynacja polityki podatkowej państw członkowskich”; „wzywa państwa członkowskie do ... zapewnienia bardziej sprawiedliwego rozłożenia ciężarów podatkowych”; „wspiera” Komisję w jej staraniach mających na celu podporządkowanie „polityki podatkowej ... celom w dziedzinie środowiska naturalnego”; „podniesienie podatków na paliwo”; „utworzenie ogólnoeuropejskiej ... podstawy opodatkowania osób prawnych”. W skrócie, jest to powrót do nieskutecznej polityki z lat 70.

W każdym razie nawet Brytyjczycy nie potrafią prawidłowo jej prowadzić na całym terytorium naszego kraju. Północ jest odmienna od południa, Walia i Szkocja różnią się od południowego-wschodu - i tak było za rządów Gordona Browna jako kanclerza przez 10 lat. Z pewnością, słuchał go pan; przede wszystkim tak było w Lizbonie w ubiegłym tygodniu, kiedy jako premier pozwolił mu pan utrzymać ograniczenia, nie było tak? Czy tak było?

Następnie w sprawozdaniu jest mowa o „koordynacji systemów podatków bezpośrednich na szczeblu UE”. W Wielkiej Brytanii, myśleliśmy, że obiecano nam, że zharmonizowane podatki, zwłaszcza podatki dochodowe, nigdy nie zostaną wprowadzone. Obecnie, teraz ta kwestia znajduje się w sprawozdaniu. Przypomina to traktat reformujący. Gordon Brown wciąż powtarza, że to nie jest konstytucja, podczas gdy wszyscy liderzy UE mówią, że tak jest: Valéry Giscard d’Estaing, José Luis Rodriguez Zapatero, Angela Merkel, nawet nasz przewodniczący powiedział tak w tej Izbie przed chwilą.

A zatem dlaczego nie pozwolicie Gordonowi Brownowi powiedzieć prawdy społeczeństwu brytyjskiemu? Ujednolićcie ten przekaz! To o czym obecnie mówię to jest harmonizacja. Jednakże nie ośmielicie się powiedzieć tego społeczeństwu brytyjskiemu, ponieważ gdyby dowiedzieli się całej nagiej prawdy, sprzeciwią się, występując z UE, zabierając ich roczny wkład do budżetu UE w wysokości 18 miliardów euro, pochodzących z pieniędzy podatników. Jaka jest zatem cena zharmonizowanych podatków?

  Petre Popeangă, w imieniu grupy ITS. − (RO) Znaczenie dokonania przeglądu wkładu, jaki może zapewnić polityka podatkowa i celna na rzecz rozwoju strategii lizbońskiej nie może być kwestionowane. Dlatego też, ale nie tylko z tego względu, cel dokumentu, jaki dzisiaj analizujmy, czyli sprawozdania Wagenknecht, aby dokonać oceny wkładu polityki stosowanej w wyszczególnionych obszarach na rzecz osiągnięcia celów strategii lizbońskiej, jest pozytywny. Nie mogłoby być inaczej, ponieważ strategia lizbońska określa wspaniałe cele, takie jak wspieranie wzrostu gospodarczego i opracowanie rodzajów polityki, które umożliwiłyby spółkom europejskim stworzenie większej ilości miejsc pracy o lepszej jakości. Niemniej jednak czytając to sprawozdanie, byłem zdziwiony, jako obywatel kraju, który niedawno przystąpił do UE, gdyż dokument ten sprawia wrażenie, jakby uwzględniał tylko Unią, w skład której wchodzą z gospodarki rozwinięte, lub raczej Unią z jednakowo rozwiniętymi gospodarkami, co nie jest prawdą. Jest bardzo prawdopodobne, że niektóre proponowane środki nie przyniosą korzystnych skutków dla mniej rozwiniętych gospodarek, biorąc pod uwagę, że ogólne przepisy dotyczące jednolitego konkurencyjnego rynku sprzyjają silnym gospodarkom, ze szkodą dla słabszych. Ze względu na brak czasu nie będę pogłębiał tego tematu, ale uważam, że aby sprawozdanie to miało korzystne skutki dla gospodarek wszystkich 27 krajów, a nie 25, jak wyszczególniono w tekście, konieczne jest przeprowadzenie przeglądu porównawczego i, w oparciu o wyniki, przyjęcie zestawu działań, które stworzyłyby jednakowe warunki dla osiągnięcia skutków proponowanych w sprawozdaniu.

  Eoin Ryan, w imieniu grupy UEN. − Panie przewodniczący! Sprawozdanie, nad którym dzisiaj debatujemy, ponownie dowodzi silnego ataku na państwa członkowskie, które wprowadziły skuteczne systemy opodatkowania osób prawnych według niskich stawek. Nie zgadzam się, że stosowanie niskich stawek podatkowych do osób prawnych prowadzi do niesprawiedliwej konkurencji podatkowej. Uważam, że zagwarantowanie konkurencyjności stanowi zasadniczy element politycznej kombinacji w pełni funkcjonującego jednolitego rynku.

Gdzie jest dowód Komisji, że CCCTB nie będzie szkodliwy dla konkurencyjności UE? Gdzie jest dowód, że będzie korzystny dla jej konkurencyjności? Dlaczego kraje stosujące niskie stawki podatkowe, o niskiej stopie bezrobocia i wysokiej stopie wzrostu, są atakowane przez Komisję? Nie rozumiem tego. Jest absolutnie groteskowe, że Komisja mówi, że określenie podstawy opodatkowania nie doprowadzi do określenia stawki podatku, ponieważ tak właśnie już mówią większe państwa członkowskie. Nie zapobiegnie to żadnemu rodzajowi kontroli.

Próby czynione przez większe państwa członkowskie, aby opakować harmonizację podatków w kolorowy papier CCCTB nie zostaną przyjęte w Irlandii i innych państwach członkowskich. Faktem jest, że Irlandia, ani jakiekolwiek inne państwo członkowskie, nie ma prawa odgrywać roli w określaniu stawek podatkowych w innym państwie członkowskim. Jedność Europy nie zostaje podważona poprzez różnorodność polityk podatkowych; to raczej konkurencyjność UE zostaje podkopana przez niewłaściwe polityki podatkowe. Stanowczo uważam, że najlepszym działaniem, jakie może podjąć w tym zakresie UE jest wspieranie konkurencji podatkowej, a nie harmonizacji podatkowej.

Jak to się stało, że kraj taki jak Irlandia, i inne państwa członkowskie, które radykalnie zmieniły swe polityki podatkowe i stały się dobrze prosperującymi gospodarkami, teraz są atakowane? Jaka będzie atrakcyjność kraju takiego jak Irlandia, panie komisarzu, jeśli wprowadzimy ten system i ewentualnie wprowadzimy harmonizację podatkową? Ponieważ to jest dokładnie to, co zakłada to sprawozdanie, i w wyniku wprowadzenia tego systemu podatki mogą tylko wzrosnąć. Już zostało powiedziane przez osoby z Komisji, że chcą, aby system podatkowy znajdował się mniej więcej w pośrodku tego, co jest w tym momencie, czyli aby stawka podatkowa wynosiła około 20%. Jaka będzie atrakcyjność Irlandii i innych krajów peryferyjnych? Brak byłoby atrakcyjności, tylko wysokie bezrobocie w długim ....

(Przewodniczący wyłączył mikrofon)

  Gay Mitchell (PPE-DE). − Panie przewodniczący! W sprawozdaniu, nad którym dzisiaj debatujemy w Parlamencie, stwierdzono, że konkurencja podatkowa w UE doprowadziła i nadal prowadzi, do zysków ekonomicznych w całej UE za pośrednictwem dynamicznego środowiska korporacyjnego.

CCCTB mógłby równie łatwo prowadzić do zmniejszenia konkurencyjności UE i moim zdaniem nie powinien być popierany. UE musi reagować na wciąż zmieniającą się gospodarkę światową. Nowoczesne gospodarki konkurencyjne muszą być elastyczne, aby spełniać zmieniające się wymogi nowych produktów i usług. CCCTB podkopie tę elastyczność z wielu powodów. Wspólna dla całej UE jednolita podstawa opodatkowania osób prawnych będzie nieelastyczna i ograniczy indywidualną zdolność kraju do decydowania w zakresie jego własnej strategii podatkowej, opartej na jego szczególnych uwarunkowaniach. Zwolennicy CCCTB twierdzą, że każde państwo członkowskie zachowa swą swobodę określenia krajowej stawki podatkowej - ale czy rzeczywiście? Czy CCCTB nie jest niepozornym początkiem wielkich zmian?

Gdyby CCCTB był rozwiązaniem dobrowolnym, zwyczajnie zwiększałby liczbę podstaw opodatkowania dostępnych dla spółek i czyniłby system jeszcze bardziej skomplikowanym. Krajowe prawo podatkowe zapewnia przedsiębiorstwom pewność. System, który jest stosowany w wielu państwach członkowskich może prowadzić do powstania różnić w zakresie sposobu interpretowania przepisów, prowadząc do powstania niepewności dla przedsiębiorstw.

W pozostałym czasie, z którego mogę skorzystać, chciałbym po prostu podnieść kilka zasadniczych kwestii. Po pierwsze opodatkowanie wchodzi w zakres suwerenności krajowej każdego państwa członkowskiego. Prawo wyboru poziomu wydatków publicznych i finansowania tych wydatków jest podstawową funkcją krajowego procesu demokratycznego. Konieczne jest chronienie polityki podatkowej w zakresie wynagradzania przedsiębiorstw i tworzenia miejsc pracy oraz stymulowania wzrostu gospodarczego. Jednolita podstawa opodatkowania wyeliminowałaby elastyczność. Nie ma dowodu, że wspólna jednolita podstawa opodatkowania osób prawnych poradzi sobie z takimi kwestiami jak konkurencyjność, koszty dostosowania się przez spółki do przepisów podatkowych, ceny transferowe itp. Nie ułatwi ona kwestii podatkowych UE, ponieważ proponowany tzw. „system opcjonalny” doda kolejną warstwę, jak właśnie powiedziałem.

Harmonizacja podstawy opodatkowania prowadziłaby do powstania presji wywieranej na krajowe stawki podatkowe. Taka harmonizacja tylko zwiększy atrakcyjność lokalizacji znajdujących się poza UE dla prowadzenia działalności przez przedsiębiorstwa. Kodeks postępowania dotyczący opodatkowania przedsiębiorstw zajął się problemem szkodliwej konkurencji podatkowej. Różne stawki podatkowe w państwach członkowskich UE są szkodliwe.

Chciałbym wezwać pana komisarza, by kiedy będzie przedstawiał te wnioski, jak zasugerował, w przyszłym roku, zechciał to uwzględnić. Państwa członkowskie takie jak Irlandia już dały ....

(Przewodniczący wyłączył mikrofon)

  Pervenche Berès (PSE). − (FR) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Najpierw chciałabym podziękować sprawozdawczyni za jakość pracy, jaką wykonała oraz jej wysiłki, jakich dołożyła, aby opracować ten dokument, który niestety nie wydaje się w pełni usatysfakcjonowana.

Opodatkowanie jest z pewnością istotnym uzupełnieniem rzeczywistego rynku wewnętrznego, jeśli chcemy, aby rynek był czymś więcej niż strefą wolnego handlu, w której każda forma opodatkowania i dumpingu społecznego jest dozwolona. Zakończenie tworzenia rynku wewnętrznego wymaga zatem harmonizacji pewnych przepisów dotyczących opodatkowania, a przede wszystkim wymaga utworzenia wspólnej jednolitej podstawy opodatkowania osób prawnych. Sprawozdanie, jakie mamy przed nami, umożliwia to i jestem z tego zadowolony. Zauważam, że wiele kolegów posłów bardzo stanowczo sprzeciwia się temu planowi, w imię tego, co nazywają „uczciwą” konkurencją.

Osobiście uważam, że wolna, niezakłócona konkurencja - a nie jestem zapamiętałym zwolennikiem tego rodzaju konkurencji - wymaga pewnej przejrzystości w zakresie przepisów. Jestem zdziwiony, że kraje, które korzystały ze znacznych środków z Unii Europejskiej, w imię solidarności, całkowicie odrzucają te środki, które byłyby istotnym krokiem naprzód w zakresie solidarności, konkurencji i przejrzystości.

Opodatkowanie jest także wspaniałym narzędziem, które UE musi wykorzystać, jeśli ma zamiar wdrożyć wybrane strategie, ponieważ nie posiada ona tak wielu narzędzi. Może to mieć pozytywny wpływ na czyste energie lub osiągnięcie ....

(Przewodniczący wyłączył mikrofon)

  Olle Schmidt (ALDE). − (SV) Panie przewodniczący! Na sprawozdanie to znaczy wpływ wywarł kompromis osiągnięty pomiędzy grupą PPE-DE a grupą ALDE. Uważam, że jest to bardzo wyważone sprawozdanie. Uprawnienia państw członkowskich w zakresie polityki podatkowej są ustalone, podczas gdy jest wiele podatków, które mogłyby korzystać z większej koordynacji w ramach UE. W pierwotnej wersji wniosku sprawozdawczyni była mowa o ścisłej koordynacji w położeniem silnego nacisku na wyższe poziomy redystrybucji. W taki sposób nie można zapewnić wzrostu gospodarczego Europy oraz tworzenia nowych miejsc pracy. W zglobalizowanym świecie w którym żyjemy, Europa nie potrzebuje wyższych podatków. Myślę natomiast, że my - żyjąc w krajach o wysokich podatkach - musimy analizować inne modele, takie jak podatki liniowe. Ogólnie podatki powinny być obniżane w przypadku pracy i podwyższane w przypadku szkodliwej konsumpcji. Na przykład, powinny być wprowadzone szkodliwe podatki związane z ochroną środowiska naturalnego, a także, na przykład, rozsądny podatek akcyzowy od alkoholu i wyrobów tytoniowych, jak powiedział pan komisarz.

Tutaj w UE musimy być zdolni do działania w większym porozumieniu. Jest to kwestia wrażliwa politycznie - słyszeliśmy to tutaj i jestem tego w pełni świadomy - ale niemniej jednak jest to moim zdaniem konieczne. Jeśli mamy stawić czoło wyzwaniom w zakresie zmian klimatycznych i energii, wobec jakich stoimy, byłoby nieodpowiedzialne z naszej strony wykluczenie kontrolowania instrumentów podatkowych. Możliwe jest osiągnięcie wysokiego wzrostu, z wysokimi podatkami środowiskowymi i od energii, a jednocześnie obniżenie ogólnych ciężarów podatkowych. Ci, którzy mają wątpliwości, mogą przyjrzeć się polityce prowadzonej przez centroprawicowy rząd w moim kraju, Szwecji, jeśli mogę pozwolić sobie na szczyptę patriotyzmu pod koniec debaty.

  Zbigniew Krzysztof Kuźmiuk (UEN). - Panie przewodniczący! Panie Komisarzu! Zabierając głos w debacie poświęconej wpływowi polityki podatkowej i celnej na realizację strategii lizbońskiej chcę zwrócić uwagę, że niektóre sugestie dotyczące systemów podatkowych państw członkowskich zawarte w sprawozdaniu pani poseł Sahry Wagenknecht nie będą wpływały pozytywnie na wzrost gospodarczy i zatrudnienie w krajach Unii Europejskiej.

Po pierwsze, przeciwdziałanie konkurencji podatkowej i próby ujednolicenia rozwiązań w zakresie podatku dochodowego od osób prawnych są sprzeczne z zasadą suwerenności podatkowej państw członkowskich Unii Europejskiej.

Po drugie, obniżanie stawek podatku dochodowego od osób prawnych i jednoczesna likwidacja ulg w tym podatku nie tylko nie powoduje spadku dochodów budżetowych z tego tytułu, ale wręcz przeciwnie wyraźnie je zwiększa. Potwierdza to przykład mojego kraju – Polski, gdzie wyraźnie zmniejszono stawkę podatku dochodowego od osób prawnych a wpływy z tego podatku z roku na rok są wyższe.

Wreszcie po trzecie, w tej sytuacji zawarte w sprawozdaniu sugestie dotyczące koordynacji i systemów podatkowych w tym także podatków bezpośrednich uważam za działania niebezpieczne, na pewno niesłużące realizacji celów strategii lizbońskiej.

  Zsolt László Becsey (PPE-DE). − (HU) Dziękuję, panie przewodniczący. O czym tutaj rozmawiamy? Jedną z kluczowych kwestii jest to, czy jesteśmy przygotowani - w znaczeniu konkurencji - na zewnętrzną konkurencję podatkową, innymi słowy na konkurencję podatkową pochodzącą z zewnątrz Unii Europejskiej, i czy nie powinniśmy poszukać kozłów ofiarnych w ramach Unii Europejskiej. W przeciwnym razie, jak już wielu moich kolegów powiedziało, kapitał zostanie przeniesiony poza UE. Co do czego zgadzamy się w ramach tej polityki podatkowej? Zgadzamy się co do tego, że powinna ona ułatwić tworzenie miejsc pracy, innymi słowy będzie wspierać zatrudnienie; zgadzamy się co do tego, że powinniśmy pomóc małych i średnim przedsiębiorstwom, ponieważ umożliwią one ludziom pozostać tam, gdzie są, stabilizują finanse rodzinne, a także stworzą nowe miejsca pracy. Zgadzamy się także co do środków polityki społecznej, które pomogą stawić czoło wyzwaniu demograficznemu w Unii Europejskiej.

Co do czego się nie zgadzamy? Nie zgadzamy się co do nadmiernego opodatkowania w dziedzinach związanych ze zdrowiem, środowiskiem i polityką społeczną zamiast prowadzenia polityki antyinflacyjnej i dążenia do właściwego podjęcia wyzwań z zakresu konkurencji. Inną kwestią, o jakiej musimy pamiętać, to ta, że Unia Europejska poszerza się i staje się coraz bardziej różnorodna. Oczekujemy, że każdy kraj będzie utrzymywał dyscyplinę budżetową w zakresie niezależnej polityki podatkowej, ale jednocześnie chcemy zminimalizować instrumenty stosowane w tym zakresie. O ile konwergencja jest naszym najważniejszym celem, na przykład w zakresie podatków pośrednich, takich jak podatek akcyzowy, jeśli mamy osiągnąć jakiś cel, powinniśmy zobowiązywać nie tylko kraje stosujące stawki zbliżone do minimalnych, ale także kraje, które stosują znacznie wyższe stawki. Dlatego też wielokrotnie proponowaliśmy zastąpienie obecnego podejścia opartego wyłącznie na minimalnej stawce podatku akcyzowego czymś na kształt kodeksu postępowania kierującego państwa członkowskie na tę samą ścieżkę. W odniesieniu do wspólnej podstawy kapitałowej lub wspólnej podstawy opodatkowania, chciałbym powiedzieć, że gdyby została wprowadzona minimalna stawka byłby to poważny problem w przypadku, gdyby objęło to karanie konkurencyjnych krajów. Obawiam się także o to, co się wydarzy w odniesieniu do ruchu kapitału w przypadku ustanowienia wspólnej podstawy opodatkowania. Czy to nie oznacza na przykład, że zyski uzyskiwane z filii w nowych państwach członkowskich będą stale na nowo klasyfikowane w sprawozdaniach jako zyski ze spółki matki zamiast być inwestowane na poziomie lokalnym? Zwalczanie oszustw także jest bardzo ważne i życzę Komisji powodzenia w tym zakresie. Jest ona na właściwej ścieżce, ponieważ najważniejsze jest uregulowanie szarej strefy i podjęcie kroków celu zwalczania przestępczości. Bardzo dziękuję, panie przewodniczący.

  Dariusz Rosati (PSE). - Panie Przewodniczący! Głównym celem strategii lizbońskiej jest podnoszenie konkurencyjności gospodarek narodowych. Wysoka konkurencyjność pozwala przyspieszyć wzrost gospodarczy, tworzyć nowe miejsca pracy i umożliwia sfinansowanie ważnych celów społecznych. Niestety obecny system podatkowy w państwach Unii nie sprzyja realizacji strategii lizbońskiej. Obciążenia podatkowe prawa pracy i działalności gospodarczej są zbyt wysokie, stawki podatkowe są nadmiernie zróżnicowane, a przepisy zbyt skomplikowane. Jednocześnie system podatkowy jest obciążony nadmierną ilością funkcji i zadań – ekonomicznych, fiskalnych, społecznych czy ochrony środowiska.

Aby podatki sprzyjały konkurencyjności muszą przede wszystkim tworzyć bodźce do pracy, do rozwijania działalności gospodarczej i do innowacji. W tym celu podatki, zwłaszcza bezpośrednie, powinny być ustalane na umiarkowanym poziomie, unikając niepotrzebnego zróżnicowania stawek i nadmiernej progresji. Ponieważ podatki bezpośrednie wywierają silniejszy, negatywny wpływ na produkcję i zatrudnienie, planując dochody budżetowe należy w większym stopniu wykorzystywać podatki pośrednie.

Odnosząc się do debaty, Panie Przewodniczący, chcę wyrazić niepokój, że zbyt wiele jest w niej ideologii i polityki, a za mało realnej wiedzy ekonomicznej. Najlepszym przykładem są takie pojęcia, którymi się tutaj posługujemy jak dumping fiskalny czy dumping socjalny. Nie ma obiektywnego standardu opodatkowania i dlatego nie można stawiać zarzutu o dumping fiskalny tym państwom, które stasują niskie poziomy opodatkowania dla firm.

  Konrad Szymański (UEN). - Panie i Panowie! Przede wszystkim gratuluję posłom z Komisji Gospodarczej i Monetarnej ciężkiej i zasadniczo udanej operacji wprowadzania koniecznych zmian do pierwotnego tekstu, który był oryginalnym wystąpieniem.

Początkowo proponowano nam nie tylko angażowanie Unii Europejskiej w ustalanie zasad opodatkowania firm, ale także podnoszenie tych podatków wbrew tendencjom światowym. Dobrze, że tego uniknęliśmy. Z podobnych powodów powinniśmy krytycznie spojrzeć na pozostawione w tekście poparcie dla harmonizacji bazy podatkowej. Wspólnotowa baza podatkowa jest bowiem takim samym uderzeniem w konkurencję podatkową w Unii ze wszystkimi tego negatywnymi skutkami. Jej wprowadzenie ograniczy starania państw członkowskich o optymalizowanie opodatkowania przedsiębiorstw wbrew celom z Lizbony. Politycznie obciąży to Unię, która w imię dobrze pojętego, własnego interesu powinna trzymać się z daleka od wpływania na kształt systemów podatkowych w Europie.

  László Kovács, komisarz. − Panie przewodniczący! Ta debata była bardzo interesujący i większość wypowiedzi była wspierająca. Podobnie jak pan, jestem przekonany, że nasze wysiłki w celu wyeliminowania barier podatkowych na rynku wewnętrznym, powinny być kontynuowane. Jestem szczególnie wdzięczny za poparcie w zakresie ważnego projektu CCCTB i z niecierpliwością oczekuję na przyszłe sprawozdanie z własnej inicjatywy dotyczące wspólnej podstawy opodatkowania. W zakresie dotyczącym uwag krytycznych zamierzam wysłać osobisty list do tych szanownych posłów do Parlamentu, którzy wyrazili sprzeciw, co doceniam. Słusznym byłoby udzielenie im odpowiedzi na piśmie, ponieważ nie chcę zabierać za wiele państwa czasu.

Jestem zadowolony, że większość z państwa podziela moje stanowisko, że polityka podatkowa ma do odegrania ważną rolę w zakresie osiągania wielu celów UE, a w szczególności wzrostu, zatrudnienia, konkurencyjności i zrównoważonego rozwoju. Dziękuję za państwa uwagę i poparcie.

  Przewodniczący. − Debata została zamknięta.

Głosowanie odbędzie się jutro o godz. 12.00.

Panie i panowie! Chciałbym podziękować wielu osobom za to, że przestrzegały wymogów czasowych, a także podziękować każdemu, mam nadzieję, za zrozumienie, które umożliwiło nam zamknięcie debaty pięć minut wcześniej, a w związku z tym umożliwiło nam wysłuchanie każdego, w przeciwieństwie do tego, co ma miejsce w innych przypadkach, kiedy przed ważną debatą lub głosowaniem nie jesteśmy w stanie wysłuchać tego, co mają do powiedzenia nasi koledzy.

Oświadczenia pisemne (art. 142 Regulaminu)

  Gábor Harangozó (PSE), na piśmie. − Wszyscy powinniśmy się zgodzić, że jednoczesne istnienie 27 systemów opodatkowania poważnie szkodzi korzystaniu w pełni z zalet jednolitego rynku. Ponadto istnieje w istocie prawdziwa możliwość, aby wzmocnić wdrożenie strategii lizbońskiej poprzez opodatkowanie obejmujące całą UE oraz środki celne, które mogłyby uczynić z Unii bardziej atrakcyjnym miejsce do inwestowania i pracy. W zakresie poszerzania i pogłębiania bardziej konkurencyjnych rynków powinniśmy korzystać z wszystkich dostępnych narzędzi, w tym bardziej sprzyjającej inwestycjom polityki podatkowej i celnej, w celu pobudzenia zatrudnienia, inwestycji w badania i rozwój oraz rozwoju przyjaznych środowisku technologii. W tym względzie, z wielkiemu zadowoleniem przyjmujemy sprawozdanie z własnej inicjatywy przygotowane przez panią Wagenknecht, którego celem jest ustanowienie koniecznych ram podatkowych w celu zachęcenia do obciążonych ryzykiem i innowacyjnych inwestycji w celu osiągnięcia celów z zakresu zatrudnienia i wzrostu. Korzyści z uproszczenia i zharmonizowania systemów podatkowych w Unii jako całości są oczywiste, ponieważ nie tylko pomoże to w osiągnięciu celów lizbońskich - poprzez większe zachęty podatkowe do inwestowania - ale także pomoże w osiągnięciu integracji rynku UE poprzez zniesienie pozostałych przeszkód na drodze do ukończenia ustanawiania jednolitego rynku.

(Posiedzenie zostało zawieszone o godz. 09.55 i wznowione o godz. 10.10)

PRZEWODNICZY: HANS-GERT PÖTTERING
Przewodniczący