Ευρετήριο 
 Προηγούμενο 
 Επόμενο 
 Πλήρες κείμενο 
Διαδικασία : 2007/0807(CNS)
Διαδρομή στην ολομέλεια
Διαδρομή των εγγράφων :

Κείμενα που κατατέθηκαν :

A6-0356/2007

Συζήτηση :

PV 24/10/2007 - 19
CRE 24/10/2007 - 19

Ψηφοφορία :

PV 25/10/2007 - 7.4
CRE 25/10/2007 - 7.4
Αιτιολογήσεις ψήφου

Κείμενα που εγκρίθηκαν :

P6_TA(2007)0475

Συζητήσεις
Τετάρτη 24 Οκτωβρίου 2007 - Στρασβούργο Έκδοση ΕΕ

19. Αναγνώριση και εποπτεία ποινών με αναστολή, εναλλακτικών κυρώσεων και καταδίκης υπό όρους - Εφαρμογή της αρχής της αμοιβαίας αναγνώρισης σε ποινικές αποφάσεις (συζήτηση)
PV
MPphoto
 
 

  Πρόεδρος. – Η ημερήσια διάταξη προβλέπει την κοινή συζήτηση των ακόλουθων εκθέσεων σχετικά με ποινικές αποφάσεις και ποινές:

- A6-0356/2007 της κ. Esteves, εξ ονόματος της Επιτροπής Πολιτικών Ελευθεριών, Δικαιοσύνης και Εσωτερικών Υποθέσεων, σχετικά με την πρωτοβουλία της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας και της Γαλλικής Δημοκρατίας ενόψει της απόφασης-πλαισίου του Συμβουλίου σχετικά με την αναγνώριση και την εποπτεία ποινών με αναστολή, εναλλακτικών κυρώσεων και καταδίκης υπό όρους [06480/2007 - C6-0129/2007 - 2007/0807 (CNS)]·

- A6-0362/2007 του κ. Βαρβιτσιώτη, εξ ονόματος της Επιτροπής Πολιτικών Ελευθεριών, Δικαιοσύνης και Εσωτερικών Υποθέσεων, σχετικά με το σχέδιο απόφασης-πλαισίου του Συμβουλίου όσον αφορά την εφαρμογή της αρχής της αμοιβαίας αναγνώρισης σε ποινικές αποφάσεις οι οποίες επιβάλλουν ποινές στερητικές της ελευθερίας ή μέτρα ασφαλείας στερητικά της ελευθερίας, για τον σκοπό της εκτέλεσής τους στην Ευρωπαϊκή Ένωση [09688/2007 - C6-0209/2007 - 2005/0805(CNS)].

 
  
MPphoto
 
 

  Franco Frattini, Αντιπρόεδρος της Επιτροπής. − (EN) Κυρία Πρόεδρε, υποστηρίζω και τις δύο πρωτοβουλίες, οι οποίες, κατά τη γνώμη μου, είναι συμπληρωματικές και καθιστούν δυνατή, και οι δύο, τη μεγαλύτερη κοινωνική επανένταξη των καταδικασθέντων στους οποίους έχει επιβληθεί ποινή στερητική ή μη της ελευθερίας σε κράτος μέλος διαφορετικό από εκείνο που διαμένουν συνήθως.

Υποστηρίζουμε, επίσης, πρωτοβουλίες όπως αυτές, οι οποίες εφαρμόζουν την αρχή της αμοιβαίας αναγνώρισης. Σημειώθηκε αξιοσημείωτη εξέλιξη στα σχέδια και των δύο πρωτοβουλιών κατά τη διάρκεια των συζητήσεων της ομάδας εργασίας «Συνεργασία σε ποινικές υποθέσεις». Πολλές από τις προτεινόμενες τροπολογίες της κ. Esteves και του κ. Βαρβιτσιώτη κατά την πρώτη διαβούλευση με το Κοινοβούλιο ενσωματώθηκαν ήδη στις ακόλουθες συζητήσεις. Ευχαριστώ και τους δύο εισηγητές για τις ενδιαφέρουσες εκθέσεις τους, και, συγκεκριμένα, όσον αφορά την πρώτη πρωτοβουλία, η κ. Esteves εκπόνησε μια πολύ ακριβή νομική ανάλυση του γαλλο-γερμανικού κειμένου. Αναγνώρισε ως κύρια προβλήματα τις διαφορετικές κυρώσεις που ισχύουν στα κράτη μέλη και το πρόβλημα της εφαρμογής της αμοιβαίας αναγνώρισης όταν δεν υπάρχει ακριβής αντιστοιχία των συστημάτων μεταξύ των κρατών μελών.

Το άλλο πρόβλημα που επισήμανε ως εισηγήτρια αφορά την αντιμετώπιση της αθέτησης όρων μη στερητικών της ελευθερίας, και ποιο κράτος μέλος – το κράτος μέλος έκδοσης ή το κράτος μέλος εκτέλεσης – είναι αρμόδιο για την εκτέλεση της κύρωσης για την εν λόγω αθέτηση.

Ορισμένες παρατηρήσεις για κάποιες βασικές τροπολογίες. Έχω να παρατηρήσω κάτι για την Τροπολογία 1 της πρώτης έκθεσης. Ο τίτλος θα πρέπει να αλλάξει με την έγκριση, εφόσον η καταδίκη υπό όρους αφαιρέθηκε από το πεδίο εφαρμογής. Αυτό αφορά επίσης πολλές τροπολογίες που αναφέρονται σε καταδίκη υπό όρους.

Η Τροπολογία 12 σχετίζεται με τον ορισμό του «νόμιμου τόπου διαμονής». Το θέμα αυτό συζητείται επί του παρόντος στο Συμβούλιο, όπως και η δυνατότητα μετάβασης σε άλλο κράτος μέλος για εργασία ή σπουδές. Αναφέρομαι επίσης, ιδιαιτέρως, στην Τροπολογία 16. Σας πληροφορώ ότι οι συζητήσεις του κειμένου στο Συμβούλιο πηγαίνουν πολύ καλά, και η πορτογαλική Προεδρία ευελπιστεί – με την πλήρη στήριξη της Επιτροπής – σε πολιτική συμφωνία μέχρι τα τέλη Δεκεμβρίου του 2007, πριν τη λήξη της πορτογαλικής Προεδρίας.

Όσον αφορά τη δεύτερη πρωτοβουλία, την πρωτοβουλία για τον Ευρωπαϊκό εκτελεστό τίτλο και τη μεταφορά καταδίκων, χαιρετίζω τη δεύτερη έκθεση του κ. Βαρβιτσιώτη, που αναφέρει ότι ζητήματα που έθιξε το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο στην πρώτη έκθεση ελήφθησαν σε μεγάλο βαθμό υπόψη. Αυτό είναι ορθό: λάβαμε υπόψη τροπολογίες και προτάσεις του Κοινοβουλίου.

Όσον αφορά τη μοναδική τροπολογία που προτάθηκε από τον εισηγητή σχετικά με τη νέα αιτιολογική σκέψη 2α, συμμερίζομαι πλήρως την ουσία της πρότασης ότι τα δικονομικά δικαιώματα στις ποινικές διαδικασίες αποτελούν πολύ αποφασιστικό στοιχείο για τη διασφάλιση της αμοιβαίας εμπιστοσύνης μεταξύ των κρατών μελών, και συμφωνώ επίσης ότι είναι ιδιαιτέρως λυπηρό το γεγονός ότι η εν λόγω πράξη αναφορικά με τα δικονομικά δικαιώματα δεν εγκρίθηκε, παρά την υποστήριξη του Κοινοβουλίου και παρά τις προσπάθειές μας για την επίτευξη συμφωνίας για τα δικονομικά δικαιώματα. Αυτό, δυστυχώς, δεν ήταν εφικτό.

 
  
MPphoto
 
 

  Maria da Assunção Esteves, εισηγήτρια. – (PT) Κυρία Πρόεδρε, κύριε Επίτροπε, ευχαριστώ αρχικά τους συναδέλφους που συνεργάστηκαν πολύ στενά μαζί μου στην Επιτροπή Πολιτικών Ελευθεριών, Δικαιοσύνης και Εσωτερικών Υποθέσεων και οι οποίοι με βοήθησαν με τις καίριες συνεισφορές τους, ιδιαιτέρως τον κ. Guardans, τον κ. Δημητρίου και τέλος, αλλά σίγουρα εξίσου σημαντικό, τον κ. Correia. Σε όλους μας λείπει πολύ ο κ. Correia που ήταν βουλευτής της Σοσιαλιστικής Ομάδας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και συνάδελφος πορτογάλος βουλευτής. Απεβίωσε αφού με βοήθησε με αυτήν την έκθεση. Πιστεύω πως ο καλύτερος φόρος τιμής που μπορώ να του αποδώσω είναι ένα είδος δημόσιας υπόσχεσης ότι θα προσπαθήσω, μέσω της παρουσίας μου στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, να συμβάλω στην υλοποίηση των σκέψεών του για την Ευρώπη ως ένα σχέδιο φιλοδοξίας και οράματος και ως ένας κολοσσός ικανός να φέρει τον πολιτισμό των δικαιωμάτων στον κόσμο. Αυτόν τον φόρο τιμής θέλω να αποδώσω σήμερα, σε αυτήν την αίθουσα, στον φίλο και συνάδελφό μας, κ. Fausto Correia.

Θα ήθελα να συνοψίσω εν συντομία τα ζητήματα που θίγει η εν λόγω έκθεση. Πρέπει αρχικά να τονίσω ότι η παρούσα έκθεση, όπως όλες οι εκθέσεις, είναι μια ανοιχτή έκθεση: ανοιχτή στην αναζήτηση και την εξεύρεση των βέλτιστων λύσεων. Υπάρχουν δύο θεμελιώδη πλεονεκτήματα σε αυτήν την πρωτοβουλία εκ μέρους της Γαλλίας και της Γερμανίας, όπως υπογραμμίστηκε από τον κύριο Επίτροπο. Το πρώτο είναι ότι, ενθαρρύνοντας την αναγνώριση και εποπτεία εναλλακτικών μέτρων στις ποινές φυλάκισης, προωθούμε ένα πολιτικό πνεύμα που θα καταστήσει πιθανότερη την εφαρμογή από τα δικαστήρια των εν λόγω μέτρων. Προωθούμε τον εξανθρωπισμό του ποινικού δικαίου στα κράτη μέλη και την ποιότητα του ευρωπαϊκού ποινικού δικαίου. Το δεύτερο πλεονέκτημα αφορά το γεγονός ότι η εν λόγω πρωτοβουλία θα συμβάλει στον σταδιακό εξευρωπαϊσμό του ποινικού δικαίου ώστε να γίνει πιο εναρμονισμένο και λιγότερο φεουδαρχικό στον ευρωπαϊκό χώρο.

Στην πραγματικότητα, η ευρωπαϊκή ολοκλήρωση, που σημείωσε ένα ουσιαστικό βήμα προόδου με την πρόσφατη Συνθήκη που συμφωνήθηκε στη Λισαβόνα το προηγούμενο σαββατοκύριακο, βρίσκεται σε ένα επίπεδο που δεν έχει κατορθώσει ως τώρα να φτάσει το ποινικό δίκαιο στον ευρωπαϊκό χώρο. Είναι απαραίτητο να προωθήσουμε ολοένα και περισσότερο όχι μόνο το πνεύμα της αμοιβαίας αναγνώρισης, αλλά και της εναρμόνισης του ποινικού δικαίου αναφορικά με την πρόθεση των ποινών, τον τρόπο εκτέλεσής τους, τη σχέση μεταξύ παραβατών και κοινωνίας καθώς και μεγαλύτερης ακόμα ισοτιμίας μεταξύ του ουσιαστικού ποινικού δικαίου και της ποινικής δικονομίας των κρατών μελών.

Το άρθρο 6 της Συνθήκης για την Ευρωπαϊκή Ένωση, αναφέροντας ένα σύνολο θεμελιωδών αρχών που αποτελούν τις κοινές αρχές της Ευρωπαϊκής Ένωσης, αποδεικνύει σαφώς ότι αυτό έχει νόημα μόνο αν υπάρχει συνεχής εξέλιξη του ποινικού δικαίου της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Οι περισσότερες από αυτές τις αρχές προστατεύονται από την ποινική νομοθεσία. Επί της εν λόγω έκθεσης συγκεκριμένα, θα ήθελα να κάνω μόνο δύο ή τρεις παρατηρήσεις που θεωρώ θεμελιώδεις. Πρώτον, η συνεισφορά του Κοινοβουλίου έχει υπογραμμίσει ιδιαιτέρως την ανάγκη της κατανομής εξουσιών μεταξύ του κράτους έκδοσης και του κράτους εκτέλεσης. Υπάρχει μια σαφής λογική ως προς την εφαρμογή από το κράτος που ασκεί μια εξουσία του δικού του δικαίου σχετικά με αυτήν. Δεύτερον, υπάρχει η αρχή ότι η άρνηση συνιστά την εξαίρεση, ούτως ώστε η μελλοντική απόφαση πλαίσιο να είναι όσο το δυνατόν αποτελεσματικότερη. Τρίτον, υπάρχει η λογική σύμφωνα με την οποία είναι αδύνατη η προσαρμογή της φύσης των μέτρων, διαφορετικά θα αμφισβητούνταν η αρχή της αυστηρής ποινικής νομιμότητας. Τέλος, υπάρχει επίσης ανάγκη διασφάλισης της αρχής της ακρόασης των κατηγορουμένων σε περιπτώσεις που αφορούν την ανάκληση ποινής με αναστολή ή την επιβολή καταδίκης υπό όρους.

Ολοκληρώνω, κυρία Πρόεδρε, αναφέροντας ότι όλη αυτή η πρόοδος όσον αφορά το ευρωπαϊκό ποινικό δίκαιο, παρά τα όσα έχουν γίνει, θα μας μοιάζει σύντομα πολύ περιορισμένη. Η Ευρώπη θα επιτευχθεί ως σχέδιο μόνο όταν θα είμαστε σε θέση να θεσπίσουμε ανθρωποκεντρικό και κοσμοπολίτικο δίκαιο, το οποίο πρέπει να περιλαμβάνει πιο εναρμονισμένο ποινικό δίκαιο που θα συναντά λιγότερα εμπόδια λόγω της ύπαρξης συνόρων.

 
  
MPphoto
 
 

  Ιωάννης Βαρβιτσιώτης (PPE-DE), εισηγητής. – Κυρία Πρόεδρε, στην αρχή θα ήθελα να στρέψω ευλαβικά τη μνήμη μου στον αλησμόνητο συνάδελφο, τον κ. Correia, ο οποίος συνέβαλε ουσιαστικά στη διαμόρφωση μιας σωστής και ολοκληρωμένης έκθεσης, την οποίαν μνημόνευσε και ο Αντιπρόεδρος της Επιτροπής.

Θα ήθελα να πω ότι το θέμα που συζητάμε σήμερα έχει μια πολύ μακρά προϊστορία. Ξεκίνησε με μία σύμβαση του Συμβουλίου της Ευρώπης το 1983. Σύμβαση την οποία αποδέχθηκαν όλα τα κράτη μέλη. Η σύμβαση όμως εκείνη προέβλεπε ότι για τη μεταφορά του κρατουμένου από χώρα σε χώρα απαιτείται και η συμφωνία του ίδιου. Έτσι, η σύμβαση εκείνη δεν είχε κανένα αποτέλεσμα. Έγινε μια δεύτερη σύμβαση, η οποία προέβλεπε ότι δεν χρειάζεται η σύμφωνη γνώμη του κρατουμένου, η σύμβαση όμως αυτή δεν υπογράφηκε από όλα τα κράτη μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης, και έτσι ναυάγησε και η προσπάθεια εκείνη.

Βρεθήκαμε λοιπόν μπροστά σε μία νέα πρωτοβουλία τριών κρατών μελών της Ευρωπαϊκής Ένωσης, της Αυστρίας, της Φινλανδίας και της Σουηδίας, τα οποία υπέβαλαν ένα σχέδιο που επεξεργάστηκε σωστά το Συμβούλιο και ήρθε ως σύμβαση πλαίσιο. Τί προβλέπει αυτή η απόφαση πλαίσιο; Προβλέπει ότι ένας καταδικασμένος πολίτης κράτους μέλους της Ευρωπαϊκής Ένωσης πρέπει να μεταφερθεί στο κράτος μέλος του οποίου είναι υπήκοος ή έχει τη μόνιμη κατοικία του ή έχει το σύνολο των συμφερόντων του. Αυτό είναι πολύ λογικό, γιατί βλέπουμε ότι έτσι θα είναι πολύ πιο εύκολη η αποκατάστασή του όταν βγει από τη φυλακή, καθότι μεταφερόμενος στο κράτος μέλος της ιθαγένειάς του θα έχει πολύ πιο εύκολη πρόσβαση στη γλώσσα, θα έχει πολύ πιο εύκολη πρόσβαση στους φίλους του, στους συγγενείς του και θα ευρίσκεται σε οικείο περιβάλλον.

Αυτή η έκθεση όπως, θα θυμάστε κυρία Πρόεδρε, ψηφίστηκε τον Ιούνιο του 2006 με μεγάλη πλειοψηφία από το Κοινοβούλιο. Δυστυχώς, παρενεβλήθη η γραφειοκρατική αντιμετώπιση εκ μέρους της Πολωνίας, η οποία με διάφορα διαδικαστικά "τερτίπια" καθυστέρησε την εφαρμογή αυτής της απόφασης πλαισίου, κι έτσι, βρισκόμαστε τώρα στη διαδικασία μιας ανανεωμένης διαβούλευσης. Ευτυχώς, υποχωρώντας μπροστά στις απαιτήσεις της Πολωνίας, τελείωσε κατά τρόπο ευκταίο η λύση του προβλήματος.

Επιθυμώ, όμως, να παρατηρήσω, κυρία Πρόεδρε, ότι με τέτοια νοοτροπία δεν μπορεί να μιλάμε για ενωμένη Ευρώπη. Δεν μπορεί να μιλάμε για ευρωπαϊκή σύμπτωση απόψεων όταν το κάθε κράτος μέλος για δικούς του λόγους -ασήμαντους- ναρκοθετεί ένα τέτοιο σωστό μέτρο. Σε παρόμοιες περιπτώσεις για ποια ενωμένη Ευρώπη μιλάμε;

Θα ήθελα να υπογραμμίσω ότι, ευτυχώς, η Συνταγματική Συνθήκη που παρουσίασε προχθές ο Πρωθυπουργός της Πορτογαλίας, προβλέπει ότι και στον τομέα αυτό θα υπάρχει η επαυξημένη πλειοψηφία και, επί τέλους, θα καταργηθεί το βέτο.

Επιθυμώ, κλείνοντας, να ευχαριστήσω τον Αντιπρόεδρο της Επιτροπής, τον κ. Frattini, για τη συμβολή του και να ευχηθώ επί τέλους, ύστερα από 25 χρόνια, να γίνει πραγματικότητα το ταχύτερο δυνατό αυτή η πρωτοβουλία η οποία είναι σωστή.

 
  
MPphoto
 
 

  Παναγιώτης Δημητρίου, εξ ονόματος της Ομάδας PPE-DE. – Κυρία Πρόεδρε, ελευθερία, ασφάλεια, δικαιοσύνη, είναι τρεις λέξεις που ακούμε πολύ συχνά και συνεχώς στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Είναι οι τρεις συνισταμένες της στρατηγικής της Χάγης, που τάχθηκαν να υπηρετήσουν μαζί και ξεχωριστά όλα τα κράτη μέλη της Ένωσης.

Η αρχή της αμοιβαίας αναγνώρισης και εκτέλεσης δικαστικών αποφάσεων, που χαρακτηρίστηκε από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Τάμπερε το 1999 –πριν 8 χρόνια- ως ακρογωνιαίος λίθος της δικαστικής συνεργασίας, καρκινοβατεί. Τα λίγα βήματα που γίνονται προς υλοποίηση της αρχής αυτής, γίνονται με πολύ αργό ρυθμό. Ο κ. Βαρβιτσιώτης έχει θίξει ακριβώς και έχει αγγίξει την αιτία του κακού. Είναι οι ιδιωτικές, εθνικιστικές τοποθετήσεις που υπάρχουν από διάφορα κράτη. Η απόφαση πλαίσιο του Συμβουλίου για αναγνώριση και εκτέλεση δικαστικών αποφάσεων σε ποινικές υποθέσεις στερητικών της ελευθερίας από άλλο κράτος μέλος της Ένωσης, που είναι το αντικείμενο της έκθεσης του κ. Βαρβιτσιώτη, αποτελεί απόδειξη της σποραδικής και αργής δράσης για τη δημιουργία χώρου ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης. Διότι, είναι ένα μέτρο από τα πολλά που έπρεπε να είχαν ήδη ληφθεί και διότι χρειάστηκε πολύς χρόνος για να διαμορφωθεί.

Εν πάση περιπτώσει, χαιρετίζουμε την ολοκλήρωση της διαδικασίας διαβούλευσης και τη διαμόρφωση κοινής θέσης στο θέμα της αναγνώρισης δικαστικών αποφάσεων σε ποινικά θέματα.

Έπαινος ανήκει στον κ. Βαρβιτσιώτη για τη συμβολή του στην ευτυχή κατάληξη της πρότασης, την οποία υιοθετούμε και θα υπερψηφίσουμε.

Η αναγνώριση και η εποπτεία εκτέλεσης ποινών με αναστολή, εναλλακτικών κυρώσεων και καταδίκης υπό όρους, που αποτελεί το αντικείμενο της έκθεσης της κ. Esteves, είναι οπωσδήποτε άλλο ένα βήμα από τα πολλά που πρέπει να γίνουν για εφαρμογή της αρχής της αμοιβαίας αναγνώρισης και εκτέλεσης δικαστικών αποφάσεων.

Η γαλλο-γερμανική πρόταση αποσκοπεί στην επανένταξη καταδικαζόμενων προσώπων στην κοινωνία, δίνοντάς τους την ευκαιρία να εκτελέσουν ποινές με αναστολή, εναλλακτικές κυρώσεις και καταδίκες με όρους που επιβλήθηκαν από δικαστήριο άλλου κράτους μέλους στο κράτος μέλος στο οποίο κατοικούν.

Η εισηγήτρια έχει κάνει πολύ καλή δουλειά και τη συγχαίρω. Πιστεύω όμως ότι ο ορισμός που έχει δοθεί στη νόμιμη και συνήθη κατοικία, δεν είναι ορθός. Επίσης ο χαρακτηρισμός «απαράδεκτη», της παραβίασης ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι αχρείαστος διότι δεν υπάρχουν παραδεκτές παραβιάσεις. Αντιλαμβάνομαι όμως ότι υπάρχει πρόβλημα μετάφρασης και των δύο αυτών φράσεων, γι’ αυτό παρακαλώ την κ. Esteves να κάνει τις απαιτούμενες προφορικές τροποποιήσεις, ώστε το κείμενο να αποδοθεί σωστά σε όλες τις γλώσσες.

 
  
MPphoto
 
 

  Andrzej Jan Szejna, εξ ονόματος της Ομάδας PSE. – (PL) Κυρία Πρόεδρε, κύριε Επίτροπε, η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι απλώς ένας κοινός οικονομικός χώρος. Η ευρωπαϊκή διάσταση πρέπει πλέον να γίνει αντιληπτή υπό το πρίσμα εντατικής πολιτικής και νομικής ολοκλήρωσης στην Ένωση.

Η Ένωση αποτελεί παράδειγμα ενός πολιτικού οργανισμού που συμφιλιώνει τα συμφέροντα κάθε κράτους μέλους στο πλαίσιο ενός αναπτυσσόμενου κοσμοπολίτικου νομικού συστήματος. Πολλές ποινικές διατάξεις των κρατών μελών βρίσκονται ακόμη σε αρχικό στάδιο εναρμόνισης. Εντούτοις, θα πρέπει να μας χαροποιεί το γεγονός ότι οι σχέσεις μεταξύ των κρατών μελών χαρακτηρίζονται από εμπιστοσύνη στα επιμέρους νομικά συστήματα. Αυτό διευκολύνει τη συνεργασία και καθιστά δυνατή την αναγνώριση εκ μέρους του κράτους εκτέλεσης μιας απόφασης που ελήφθη από τις αρχές του κράτους έκδοσης.

Πρέπει να σημειωθεί το γεγονός ότι ο εξανθρωπισμός του ποινικού δικαίου έχει διαποτίσει το ευρωπαϊκό νομικό σύστημα. Το τελευταίο βασίζεται φυσικά στην αξία της θεμελιώδους οντότητας, του ανθρώπου δηλαδή. Η ευρωπαϊκή πολιτική πρέπει να συνεπής από όλες τις απόψεις όσον αφορά την επιβολή και την εκτέλεση ποινών και τους γενικούς δεσμούς μεταξύ των καταδικασθέντων και της κοινωνίας. Η διευκόλυνση της επιβολής εναλλακτικών κυρώσεων θα συμβάλει στην προώθηση μιας ανθρωπιστικής προσέγγισης του ποινικού δικαίου και της επιβολής ποινών, και ως εκ τούτου του ευρωπαϊκού δικαίου. Ιδιαίτερη προσοχή πρέπει να δοθεί στο δικαίωμα και την ευκαιρία του καταδικασθέντος να επανενταχθεί στην κοινωνία. Πρέπει να εξεταστεί ένα μεγαλύτερο εύρος εναλλακτικών ποινών που θα αντικαθιστούν ποινές στερητικές της ελευθερίας. Είναι ουσιώδους σημασίας να ληφθεί υπόψη ότι σύμφωνα με τα διεθνή πρότυπα το καθεστώς του καταδικασθέντος αποτελεί τη βάση εκτίμησης του βαθμού του πολιτισμού του δικαστικού συστήματος κάθε πολιτικής κοινότητας.

Ως εκ τούτου, οι αποφάσεις πλαίσια ενισχυμένης συνεργασίας στον τομέα του ποινικού δικαίου που παρουσιάστηκαν σήμερα χρήζουν υποστήριξης. Στο κάτω κάτω, η διεξαγόμενη εναρμόνιση των ποινικών διατάξεων στα κράτη μέλη συνιστά θεμελιώδη προϋπόθεση για τη δημιουργία του ευρωπαϊκού χώρου ελευθερίας, ασφάλειας και δικαιοσύνης.

 
  
MPphoto
 
 

  John Attard-Montalto (PSE). - (EN) Κυρία Πρόεδρε, θα ήθελα να εστιάσω σε μια πλευρά των όσων προτείνονται. Είναι προφανές ότι ο λόγος ύπαρξης της συγκεκριμένης νομοθεσίας είναι η ανθρωπιστική βάση. Αν εξετάσει κανείς γιατί μια απόφαση που εκδίδεται σε μια συγκεκριμένη χώρα μπορεί να εκτελεστεί σε μια άλλη όσον αφορά τις ποινικές κυρώσεις, εκτιμά ότι, ουσιαστικά, αυτό που κάνουμε είναι ότι βελτιώνουμε τη ζωή του καταδικασθέντος: να είναι ίσως πιο κοντά στην οικογένειά του, να είναι ίσως πιο κοντά στον τόπο καταγωγής του.

Με εκπλήσσει μάλιστα το γεγονός ότι ενώ εξετάζουμε την εν λόγω νομοθεσία από ανθρωπιστική άποψη, ένα κριτήριο που απουσιάζει όσον αφορά τη μεταφορά ενός καταδικασθέντος από ένα κράτος σε άλλο για την έκτιση της ποινής είναι κατά την άποψή μου η ανθρωπιστική πλευρά. Βασίζουμε τα κριτήρια ουσιαστικά στην εθνικότητα, στην υπηκοότητα ή στην νόμιμη μόνιμη κατοικία. Αφετέρου, μιλάμε, ως πρόταση και αντιπρόταση, για «στενούς δεσμούς», η ανθρωπιστική όμως πλευρά ως καθεαυτό κριτήριο απουσιάζει.

Ας πάρουμε για παράδειγμα μια συγκεκριμένη περίπτωση: δεν θα ήταν δυνατό για κάποιον που δεν είναι υπήκοος μιας ευρωπαϊκής χώρας και εκτίει ποινή φυλάκισης σε μια ευρωπαϊκή χώρα να εκτίσει την ποινή του πιο κοντά στη χώρα καταγωγής του, γιατί αυτή η πλευρά – το ανθρωπιστικό κριτήριο – έχει παραληφθεί.

 
  
MPphoto
 
 

  Πρόεδρος. – Η συζήτηση έληξε.

Η ψηφοφορία θα διεξαχθεί αύριο.

 
Τελευταία ενημέρωση: 16 Οκτωβρίου 2008Ανακοίνωση νομικού περιεχομένου