Przewodniczący. – Następnym punktem obrad jest sześć wniosków dotyczących rezolucji w sprawie Zimbabwe(1).

  Erik Meijer, autor. – (NL) Panie przewodniczący! Prezydent Zimbabwe Robert Mugabe był niegdyś bohaterem walki o wolność. Dzięki niemu była Rodezja Południowa stała się zalążkiem nowego państwa Zimbabwe, które udzieliło demokratycznego głosu czarnoskórej większości, po zakończeniu brytyjskiej władzy kolonialnej i w szponach kierowanej przez białych polityki apartheidu, która zbuntowała się przeciwko władzy kolonialnej.

Przez lata Mugabe był bardzo umiarkowanym rządzącym. Nie prowadził niezwykle koniecznej redystrybucji własności ziemi. Był radykalny tylko w swoim sprzeciwie wobec homoseksualistów. Tylko wtedy, gdy był zagrożony utratą władzy, przypomniał sobie swoje wcześniejsze obietnice o reformie ziemi. Od tego czasu jego chybione działania doprowadziły gospodarkę jego kraju do całkowitej ruiny. Redystrybucja ziemi rolniczej nie szła zgodnie z właściwym planem, ale była prowadzona całkiem arbitralnie, przy pomocy jego najbardziej agresywnych popleczników zagrabiających ziemię dla siebie.

Jeszcze gorszy jest sposób, w jaki potraktował swych oponentów politycznych. Ciągle im grożono i atakowano ich, ale na razie jeszcze żyją. W czasie ostatnich wyborów były juz podejrzenia, że wyniki zafałszowano. Teraz opozycja wygrała wybory parlamentarne, ale wydaje się, że proponowane ponowne przeliczenie głosów ma pozbawić ją zwycięstwa. Wyniki wyborów prezydenckich utrzymywane są w tajemnicy już cały miesiąc, więc skala porażki Mugabego pozostaje nieznana.

W ciągu ostatnich kilku dni Mugabe składał entuzjastyczne oświadczenia, że nigdy nie zmieni niczego w swoim kraju. Może spełnić tę deklarację tylko poprzez użycie siły i ucisk ludności. Dokona tego, używając całego statku importowanej broni chińskiej. Mając na względzie te okoliczności, rozsądne jest, by świat zastanowił się nad tym konfliktem wewnętrznym. Wsparcie dla uchodźców, wsparcie dla opozycji i wywieranie presji na partię rządzącą to podstawowe sposoby osiągnięcia tego, czego zawsze pragnął sam Mugabe, tj. władzy politycznej dla większości.

  Geoffrey Van Orden, autor. − Panie przewodniczący! Najpierw pozwolę sobie wyrazić ubolewanie z powodu braku reprezentacji Rady w tej ważnej debacie.

Od wyborów w Zimbabwe minął prawie miesiąc. Niewątpliwie wybory te wygrał Ruch na rzecz Zmian Demokratycznych. Mugabe i jego stronnicy powinni już przestać rządzić, ale nie słyszeliśmy kompletnie nic o wynikach wyborów, oprócz tego, że ludzie Mugabego ponownie reagują przemocą i desperacko starają się zafałszować wyniki wyborów.

W ciągu lat wskazywaliśmy na Zimbabwe jako na wielką hańbę Afryki, dowód na istnienie tyranii, korupcji i eksploatacji narodu przez reżim jednego człowieka. Mugabe zniszczył tak dobrze kiedyś prosperujący kraj. Jednak w ciągu tych lat inni afrykańscy liderzy stali koło niego, nie robiąc niczego lub pochlebiając tyranowi, kiedy tylko mogli. Co za hańba! I co za skandal. I co za tragedia – nie tylko dla ludności Zimbabwe, ale dla całej Afryki.

Przez wszystkie te lata najważniejszy klucz do rozwiązania problemu Zimbabwe był w rękach RPA, jednak Thabo Mbeki nie tylko nie zdołał właściwie rozdzielić swoich obowiązków mediatora, ale w majestacie prawa sprzymierzył się z Mugabem. Świat obserwował w osłupieniu, gdy Mbeki ogłosił parę dni temu, że w Zimbabwe nie ma kryzysu, tylko realizowana jest normalna polityka wyborcza.

Podczas gdy UE przynajmniej nałożyła konkretne sankcje na reżim Mugabego, zdołała zrobić wszystko, by nikt nie traktował ich poważnie, posuwając się nawet do zaproszenia Mugabego - któremu zabroniono podróżować do państw członkowskich UE - na swój szczyt UE-Afryka w Lizbonie w grudniu ubiegłego roku, z całkowicie fałszywych powodów. Jakie wysiłki dyplomatyczne lub ekonomiczne naprawdę poczyniono, aby przekonać inne kraje afrykańskie, by zrobiły coś użytecznego dla Zimbabwe? Odpowiedź brzmi: bardzo nieznaczne.

Ale nadal jeszcze jest czas na to, żeby zrobić to, co należy. Jacob Zuma, lider ANC, wezwał do działań na rzecz Zimbabwe. W naszym wniosku o rezolucję dziś wzywamy ludzi dobrej woli z partii rządzącej ZANU-PF w Zimbabwe, by przejrzeli na oczy i zobaczyli, że nadchodzi transformacja.

Teraz jest czas na to, by nasz głos został usłyszany. Doprowadźmy do demokratycznej zmiany, która przecież jest konieczna dla dobra społeczeństwa Zimbabwe.

  Bogusław Rogalski, autor. − (PL) Panie Przewodniczący! Sytuacja polityczna, ale także bezpieczeństwo wewnętrzne w Zimbabwe po marcowych wyborach parlamentarnych oraz prezydenckich w tym kraju uległy drastycznemu pogorszeniu. Sam fakt nieogłoszenia do tej pory wyników wyborczych świadczy o chaosie prawnym, ale też wskazuje na totalitarne oblicze władzy w tym afrykańskim kraju.

Istota demokracji w Afryce jest dzisiaj poważnie zagrożona. Reżim ponownie użył siły przeciwko opozycji oraz przeciw demokratycznym aspiracjom ludności Zimbabwe. Dlatego też potrzebna jest zdecydowana reakcja Unii Europejskiej, w tym również naszego Parlamentu na zaistniałą sytuację, ale też powinniśmy w sposób stanowczy potępić działania Chin, które wysyłając do wybrzeży Afryki statek towarowy wypełniony bronią próbują wesprzeć reżim Mugabe.

Z tego powodu z zadowoleniem przyjmuję zapis we wspólnym projekcie naszej rezolucji wzywającej Chiny do zaprzestania wywozu broni do Zimbabwe. Tylko w ten sposób będzie można ograniczyć ilość ofiar rządowego terroru, któremu poddawani są mieszkańcy tego kraju.

  Marios Matsakis, autor. − Panie przewodniczący! Po wielu latach brytyjskiego kolonializmu i okresie dyktatury apartheidu Ian’a Smith’a, ówczesna Rodezja, obecne Zimbabwe, zyskało niepodległość dzięki grupie bojowników o wolność, wśród których był pan Mugabe.

Nikt nie może zanegować wkładu tych ludzi w uzyskanie wolności dla Zimbabwe, ale jak to często bywa, zbyt szeroka i długotrwała władza, wraz z oportunizmem i niekontrolowanym apetytem na osobiste zdobycze materialne, szybko skorumpowała altruistycznego ducha wolności i demokracji oraz zamieniła rządzący reżim Mugabego w opresyjną władzę bez wizji przyszłości, manifestującą natomiast szeroko pojęty totalitaryzm. Skutkiem tego jest międzynarodowa izolacja Zimbabwe i ciągłe staczanie się tego kraju w otchłań biedy i korupcji.

W ostatnich wyborach ludność Zimbabwe zademonstrował chęć bardzo potrzebnej zmiany, ale reżim Mugabego nie chce oddać władzy i obecnie poważnie ryzykuje wybuch anarchii i wojny domowej w tym kraju.

Poprzez ten wniosek o rezolucję chcemy powiedzieć, że wola narodu Zimbabwe, wyrażona w procesie wyborczym, musi być uszanowana. Upewniamy się także, że ci mieszkańcy Afryki, którzy twierdzą, że naprawdę zależy im na sytuacji w Zimbabwe, w pełni podejmą swoje obowiązki, zrozumieją rzeczywistość i zobaczą Mugabego nie takim, jakim był wiele lat temu, ale takim, jakim jest dziś, i podejmą decydujące kroki w celu przeprowadzenia demokratycznej transformacji Zimbabwe.

  Raül Romeva i Rueda, autor. − (ES) Panie przewodniczący! W świetle wydarzeń czuję, że sytuacja w Zimbabwe z pewnością wymaga naszej uwagi na tym pilnym posiedzeniu. W związku z tym dodaję mój głos; jakże bym nie mógł do głosów tych, którzy już potępili przemoc sił rządowych przeciwko grupom opozycyjnym, dziennikarzom i obrońcom praw człowieka.

Mam także nadzieję, że ta rezolucja przynajmniej pomoże poprzeć tych, którzy starają się wewnątrz i poza tym krajem przywrócić proces demokratyczny.

Jednakże jest jeden szczególny punkt, na który chciałbym zwrócić uwagę; dotyczy słynnego przypadku chińskiego statku An Yue Jiang, przewożącego 77 ton broni i amunicji do Zimbabwe, który został zmuszony do opuszczenia portu RPA w Durban po tym, jak dokerzy odmówili rozładowania ładunku, a sąd orzekł, że broń nie może być transportowana przez obszar RPA.

Według moich informacji statek obecnie szuka innego portu, w którym mógłby rozładować swój ładunek, choć wydaje się, w świetle sprzeciwu w regionie co do przyjęcia ładunku, że statek może wrócić z powrotem do Chin bez realizacji swojej misji.

Podkreślam oczywistość faktu, że nie powinno się dopuścić do wypłynięcia statku i że wszystkie rządy muszą jak najszybciej zebrać się i opracować międzynarodowy traktat o przewozie broni, ponieważ niestety, jest wiele takich miejsc na świecie, jak Zimbabwe, które nigdy nie powinny otrzymywać jakiegokolwiek rodzaju broni lub amunicji.

Niech ten przykład będzie bodźcem do wynegocjowania silnego i wiążącego traktatu o handlu bronią (ATT), do podpisania którego wzywa tak wiele organizacji pozarządowych w sieci IANSA od lat, jak również ten Parlament.

  Urszula Gacek, w imieniu Grupy PPE-DE. – Panie przewodniczący! Niedługo minie miesiąc od wyborów prezydenckich w Zimbabwe. Z pewnością był to wystarczający okres na policzenie głosów i ogłoszenie rezultatów. Obecnie w 23 obwodach odbywa się ponowne liczenie głosów na wniosek rządzącej partii Zanu-PF. Są poważne obawy odnośnie do sposobu przechowywania skrzynek do głosowania i nie można wykluczyć, że dokonuje się fałszerstwa kart do głosowania w procesie ponownego liczenia. Badania opinii publicznej po głosowaniu sugerują konieczność przeprowadzenia drugiej rundy wyborów prezydenckich. Jeśli pan Mugabe teraz ogłosi zwycięstwo, należy to zakwestionować. Miejmy nadzieję, że druga runda rzeczywiście się odbędzie.

Jednakże społeczność międzynarodowa musi nadal wywierać presję, aby zapewnić, że ta runda będzie wolna i sprawiedliwa, na ile to jest możliwe. Obserwatorzy wyborów i dziennikarze zagraniczni muszą uzyskać pozwolenie wjazdu do tego kraju. W dłuższym okresie reformy – w tym utworzenie niezależnej komisji wyborczej – będą konieczne dla zapewnienia, by podobna farsa nigdy już nie była nazywana wyborami demokratycznymi.

  Katrin Saks, w imieniu Grupy PSE. – Panie przewodniczący! Konstytucja Zimbabwe stanowi, że „nikt nie będzie poddawany torturom, nieludzkim lub poniżającym karom czy też innemu podobnemu traktowaniu“.

Przypadki łamania prawa krajowego i międzynarodowego są tak liczne, że nie ma po prostu czasu na to, by je tu wymienić. Chciałabym zwrócić się do dwóch osób: komisarza generalnego policji, Augustine Chihuri, i komendanta armii Constantine Chiwenga. Tortury i inne okrutne, nieludzkie i poniżające traktowanie lub karanie są całkowicie zabronione na mocy prawa międzynarodowego: np. mocą art. 5 Afrykańskiej Karty Praw Człowieka i Ludów i mocą art. 7 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych. Zimbabwe jest stroną obu tych porozumień.

Wzywam was do natychmiastowego zaprzestania łamania praw człowieka przez policjantów i żołnierzy, i wzywam was do zapewnienia, by wszystkie podejrzenia domniemanego udziału policji i żołnierzy w łamaniu praw człowieka, w tym gwałtownych atakach na cywilów, były niezwłocznie, niezależnie i bezstronnie rozpatrywane.

  Janusz Onyszkiewicz, w imieniu grupy ALDE. – (PL) Panie Przewodniczący! Dyktatorskie rządy pana Mugabe zmieniły Zimbabwe z kraju o kwitnącej gospodarce w kompletną ruinę. Inflacja sięga 100 000% rocznie, PNB spadł w ciągu ostatnich lat o 1/3, a dekret o zmniejszaniu cen o 50% sprawił, że w sklepach nic nie ma. Ostatnio poddano nacjonalizacji absolutnie wszystkie przedsiębiorstwa w kraju. Na dodatek jeszcze długość życia w Zimbabwe należy do absolutnie najniższych na świecie i wynosi w przypadku mężczyzn 37 lat, a w przypadku kobiet lat 34. Czwarta część populacji zarażona jest wirusem HIV, około 80% znajduje się poniżej granicy ubóstwa.

Jeżeli chcemy, żeby zmiana w Zimbabwe – która jest absolutnie konieczna – dokonała się pokojowo, musimy zadbać o to, ażeby dokonała się w drodze wyborów, a nie w drodze jakichś krwawych zamieszek i rewolucji.

  Ewa Tomaszewska, w imieniu grupy UEN. – (PL) Panie Przewodniczący! 29 marca 2008 r. w Zimbabwe odbyły się wybory prezydenckie i wybory do władz lokalnych. Tymczasem do dnia dzisiejszego nie ogłoszono ich wyników.

Blokada upublicznienia wyników wyborów prezydenckich i towarzyszące jej represje wobec środowisk opozycyjnych są niedopuszczalną formą dławienia demokratycznych aspiracji ludności Zimbabwe. Fakt, że Sąd Najwyższy Zimbabwe w dniu 14 kwietnia 2008 r. odrzucił pilny wniosek opozycyjnej grupy ruchu na rzecz demokratycznych przemian w Zimbabwe wzywający komisję wyborczą do ogłoszenia wyników wyborów, świadczy o rzeczywistym uzależnieniu sądownictwa od aktualnie sprawującego urząd prezydencki Roberta Mugabe obawiającego się utraty władzy.

Zdecydowanie potępiamy naruszanie praw człowieka i stosowanie przemocy wobec opozycji.

Dostarczanie dziś broni do tego kraju oznacza dopuszczenie możliwości wybuchu wojny domowej i w równym stopniu zasługuje na potępienie. Dlatego szczególne wyrazy uznania należą się robotnikom portowym RPA za powstrzymanie rozładunku broni przesłanej z Chin dla sił bezpieczeństwa Zimbabwe.

  Koenraad Dillen (NI). – (NL) Panie przewodniczący! Ile już razy sytuacja z prawami człowieka w Zimbabwe znajdowała się w naszym porządku obrad jako sprawa wymagająca pilnej debaty? Ile razy staliśmy tu bezradnie, protestując przeciwko temu, w jaki sposób Mugabe ciemięży swój naród? Nie zawsze byliśmy jednogłośni co do wszystkich kwestii, ale w sprawie Zimbabwe zawsze wypracowywaliśmy jakiś konsensus.

Haniebny spektakl ostatnich wyborów jest następnym dowodem na to, że ten dyktator bez skrupułów ma w nosie demokrację. Polityka czystek etnicznych przeciwko białym farmerom jest bezkarnie kontynuowania. Mugabe gardzi opozycją, międzynarodową opinią, i własnym narodem. Najsłabsi w Zimbabwe ucierpią na pierwszym miejscu, ale my to wiemy od dawna.

A jednak Wspólnota Europejska rozwinęła czerwony dywan przed tym człowiekiem w grudniu na szczycie UE-Afryka w Lizbonie. Tylko brytyjski premier Gordon Brown nie ugiął się i zbojkotował to przykre spotkanie. Wszyscy to wiemy, ale sęk w tym, że Mugabe wie, że ma poparcie. Wie, że jest popierany przez wielu przywódców państw – lub powiedzmy raczej – dyktatorów w Afryce, którzy odrzucą każdą krytykę jego kryminalnej polityki jako „neo-kolonializm”. Rola RPA jest tu szczególnie perfidna. Dopóki Unia Afrykańska nie potępi go jednoznacznie, Mugabe pozostanie bezkarny.

Mugabe wie, że ma także poparcie Chin, które chcą przejąć rolę Europy w Afryce i robią to poprzez mówienie skorumpowanym szefom państw, że Chiny nie będą ingerować w ich rządy czy przestrzeganie praw człowieka. Reżim chiński ukazuje swe prawdziwe barwy nie tylko w Tybecie, ale także w Darfurze i Zimbabwe. Oto esencja dzisiejszej debaty i to tę wspólną winę Chin i Afryki musimy potępiać i podkreślić z większa siłą.

  José Ribeiro e Castro (PPE-DE). – Panie przewodniczący! Wydarzenia w Zimbabwe byłyby śmieszne, gdyby nie były tak dramatyczne i mogłyby okazać się tragiczne.

Jaki jest cel wyborów? Celem jest demokratyczne wybranie rządu. Oznacza to, że proces głosowania musi być wolny i sprawiedliwy, głosy muszą być policzone, wyniki ogłoszone, a wola ludu uszanowana. W Zimbabwe pod rządami Mugabego tak nie jest.

Brak ogłoszenia wyników i ponowne przeliczanie wg rozkazu to całkowity absurd. Międzynarodowa społeczność musi śledzić to uważnie. Musimy słuchać ostrzeżeń liderów religijnych, którzy apelują do naszego poczucia odpowiedzialności, ponieważ boją się, że to może się skończyć gwałtownym kryzysem, w tym ludobójstwem. To jest także test dla organizacji międzynarodowych – jak SADC, Unię Afrykańską i ONZ - i musimy wywierać na nie presję.

Wreszcie, odnośnie do chińskiego okrętu: są wiadomości, że może on płynąć z powrotem do Chin, jak poinformował pan komisarz Michel we wtorek. Jednakże potrzebujemy potwierdzenia i wzywam Komisję do wywarcia presji na Chiny – to musi być decyzja polityczna, a nie po prostu decyzja przedsiębiorstwa żeglugowego.

  Bernd Posselt (PPE-DE) . – (DE) Panie przewodniczący! W starej Rodezji był taki plakat turystyczny, zachęcający ludzi sloganem „przyjedź do Rodezji i odwiedź ruiny Zimbabwe”. Później slogan ten zamieniono w dwuznaczny dowcip: „przyjedź do Zimbabwe i zobacz ruiny Rodezji” Dziś plakat mógłby wzywać: „przyjedź do Zimbabwe i zobacz ruiny Zimbabwe” – co odnosi się nie do starych budowli, ale do „zrujnowanych” nadziei na dobrobyt i demokrację.

Wierzę, że Unia Europejska ma obowiązek wykorzystać obecną sytuację – w której, pomimo różnego rodzaju manipulacji, odważna zimbabwańska Opozycja w końcu odniosła miażdżące zwycięstwo – aby pchnąć do przodu demokrację i państwo prawa w tym ważnym afrykańskim państwie. Tamtejsza ludność wycierpiała już wystarczająco dużo. Musimy jednakże znaleźć taki sposób poparcia dla nich, by nie mógł on być interpretowany jako neokolonializm. Tak więc ważne jest, byśmy także zyskali poparcie krajów sąsiadujących i samej ludności Zimbabwe.

Dlatego przyjmuję z radością pierwsze pozytywne decyzje Afrykańskiego Kongresu Narodowego – chociaż musi on zrobić więcej! Oto dlaczego przyjmuję ze szczególną radością wiadomość o odważnym zachowaniu się dokerów. Musimy bardzo wyraźnie zaznaczyć, że jest to wspólne działanie Unii Europejskiej, Unii Afrykańskiej i różnych sił południowej Afryki, aby zapewnić właściwe wykorzystanie tej okazji po wyborach. Pan Mugabe ma już swoje miejsce w historii; każdy mijający dzień sprawia, że miejsce to jest coraz mniej poczesne.

  Zita Pleštinská (PPE-DE). – (SK) Obawy opozycji, że Robert Mugabe zdecyduje się na użycie siły, aby zakamuflować porażkę jego partii rządzącej w wyborach z 29 marca sprawdziły się; 36 demonstrantów aresztowano podczas marszu protestacyjnego przeciwko zwlekaniu z ogłoszeniem wyników wyborów.

Zainteresowanie Chin afrykańską ropą to drugi problem, przed jakim stoi ten kraj, który znajduje się w głębokim kryzysie ekonomicznym i z którego setki tysięcy ludzi emigruje za lepszym życiem. W zamian za broń Chiny popierają korupcję i reżim dyktatorski oraz są jednym z największych partnerów handlowych i popleczników gotowym wesprzeć Roberta Mugabe.

Zgadzam się z rezolucją Parlamentu Europejskiego na temat Zimbabwe, która popiera opozycję, potępia częste akty rasizmu popleczników Roberta Mugabe i wzywa Chiny do zmiany kursu polityki zagranicznej wobec tego regionu.

  Tunne Kelam (PPE-DE). – Panie przewodniczący! Ludność Zimbabwe zasługuje na sprawiedliwość i państwo prawa. Wybory z ubiegłego miesiąca wskazują na szansę zakończenia się okresu tyranii. Myślę, że rząd Mugabe opóźnił uznanie wyniku i stara się ponownie przeliczyć głosy jako dowód na to, że czuje się przegrany.

Szczególnie martwię się o przemoc, która się tam panoszy, skierowana przeciwko rzekomym poplecznikom opozycji – ludzie są bici i zabijani za poglądy inne niż te, które podziela rząd. Chciałbym także zwrócić uwagę na fakt, że ten reżim nie może przetrwać bez wsparcia z zewnątrz, więc czynnik chiński jest tu bardzo symboliczny – statki z bronią rozładowywane w portach afrykańskich.

  Przewodniczący:– Teoretycznie czas przemówienia jest „nie dłuższy niż dwie minuty” zgodnie z Regulaminem, ale mam trzeciego mówcę i z chęcią go wysłucham.

  Zbigniew Zaleski (PPE-DE). – (PL) Panie Przewodniczący! Chciałem dodać do tego, co koledzy tutaj przedstawili, że sprawa Zimbabwe dla nas nie może być obojętna. Europa zainwestowała i ciągle inwestuje dużo pieniędzy w Afrykę z dobrą myślą, że budujemy tam demokrację i pozwalamy na podniesienie standardu życia przeciętnego człowieka. Przykład Mugabe i Zimbabwe jest zaraźliwy dla innych kacyków w Afryce, a nawet tam, gdzie już jest demokracja, ale opozycja wyposażona w chińską broń albo też od innych przedstawicieli świata socjalistycznego ciągle zagraża tym demokracjom i naszym zadaniem jest bronić. Nie możemy więc Zimbabwe tak odpuścić, i te głosy – uważam – są na miejscu i powinny być słyszane w całej Afryce.

  Androula Vassiliou, członek Komisji. − Panie przewodniczący! Z zainteresowaniem śledzę debatę w Izbie i z radością przyjmuję wiadomość o rezolucji, która niedługo zostanie poddana pod głosowanie.

Po pierwsze chciałabym przypomnieć o stałym zobowiązaniu Komisji wobec narodu Zimbabwe. W tym sensie chciałabym także podkreślić, że Unia Europejska pozostaje najważniejszym darczyńcą Zimbabwe i chcemy dalej nim być.

Sytuacja w Zimbabwe, szczególnie po wyborach z 29 marca, jest ważnym zagadnieniem a Komisja, podobnie jak Parlament Europejski, śledzi wydarzenia bardzo uważnie. Pracujemy ściśle z państwami członkowskimi, zarówno w Zimbabwe, jak i tutaj, w Europie, aby koordynować działania na poziomie Unii Europejskiej.

Wierzymy, że to głównie od ludności Zimbabwe i sąsiadujących państw zależy znalezienie rozwiązania dla kryzysu i konsekwentnie zachęcamy regionalnych przyjaciół Zimbabwe do odegrania znaczącej roli. Tak więc Komisja popiera trwające wysiłki w regionie i wnioski szczytu SADC, który odbył się 13 kwietnia w Lusace, wzywającego do ogłoszenia wyników wyborów prezydenckich, a w przypadku drugiej tury, do zaapelowania do rządu Zimbabwe o zapewnienie bezpieczeństwa.

Z radością przyjmujemy wiadomość o oddelegowaniu przez SADC obserwatorów wyborów, którzy dokonają bezpośredniej obserwacji trwających wyborów aż do chwili ich zakończenia, żałując jednocześnie, że Unia nie została zaproszona do wysłania tam swoich obserwatorów.

W ramach swojego uczestnictwa w szczycie SADC dotyczącym ubóstwa, który odbył się na Mauritiusie 19 kwietnia, komisarz Michel skorzystał z okazji, by spotkać się z większością prezydentów lub premierów państw członkowskich SADC, aby omówić kryzys w Zimbabwe. Podziękował im za ich wysiłki, zachęcając do większego zaangażowania w celu znalezienia dopuszczalnych rozwiązań.

Chciałabym potwierdzić chęć Komisji do dalszego korzystania z każdej okazji do dialogu, mającego na celu znalezienie rozwiązania dla kryzysu w Zimbabwe. Tymczasem Komisja i państwa członkowskie zapewniają bezprecedensową pomoc humanitarną dla obywateli Zimbabwe.

  Przewodniczący. – Debata została zamknięta.

Głosowanie odbędzie się po debatach.