Indeks 
 Poprzedni 
 Następny 
 Pełny tekst 
Procedura : 2008/2600(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B6-0309/2008

Teksty złożone :

B6-0309/2008

Debaty :

PV 17/06/2008 - 14
CRE 17/06/2008 - 14

Głosowanie :

PV 19/06/2008 - 5.3
Wyjaśnienia do głosowania
Wyjaśnienia do głosowania
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P6_TA(2008)0307

Debaty
Wtorek, 17 czerwca 2008 r. - Strasburg Wydanie Dz.U.

14. Import tusz drobiowych (debata)
PV
MPphoto
 
 

  Przewodniczący. − Następnym punktem porządku obrad jest oświadczenie Komisji w sprawie przywozu tusz drobiowych.

 
  
MPphoto
 
 

  Androula Vassiliou, komisarz. − Panie przewodniczący! Na ten temat na spotkaniu Kolegium w dniu 28 maja prowadziłem szczegółową debatę z moimi kolegami odnośnie do dopuszczenia stosowania substancji bakteriobójczych jako środka odkażającego celem oczyszczania powierzchni tusz drobiowych. Jak państwo wiedzą, w 2004 r. Rada i Parlament w rozporządzeniach w sprawie higieny uznały możliwość stosowania substancji innych niż woda pitna do eliminowania skażenia powierzchni tusz drobiowych.

W celu uzyskania pozwolenia na zastosowanie danej substancji do odkażania mięsa zgodnie z obowiązującym prawem konieczne jest uzyskanie pozytywnej opinii popartej dowodami wydawanej w ramach procedury komitologii i wskazującej, że wykorzystanie danej substancji nie stanowi zagrożenia ani dla zdrowia ludzkiego, ani dla środowiska naturalnego.

Przypomnę państwu, że Stany Zjednoczone już dawno temu zgłosiły wniosek o dopuszczenie czterech substancji bakteriobójczych stosowanych do odkażenia tusz drobiowych. W tym kontekście poprosiliśmy o dostarczenie szeregu opinii naukowych oceniających zagrożenie związane ze stosowaniem tych czterech substancji bakteriobójczych z punktu widzenia zdrowia ludzkiego, środowiska naturalnego i odporności na bakterie.

Na podstawie wyników opinii naukowych zdecydowaliśmy przedstawić niniejszy wniosek. Opinie naukowe pozwalają nam na kontynuowanie procedury składania wniosku o dopuszczenie, lecz nie za wszelką cenę. Zgodnie z opiniami naukowymi należy opracować szereg warunków koniecznych do spełnienia celem uniknięcia zagrożenia. W odniesieniu do proponowanego zapisu po przeanalizowaniu wszystkich danych moje stanowisko jest następujące: bez względu, na to którego partnera handlowego sprawa dotyczy, nie można pozwolić na zaciągnięcie takiego międzynarodowego zobowiązania, które podważać będzie zasady bezpieczeństwa żywności i zdrowia konsumentów europejskich.

Stąd potrzeba zapewnienia, że jakiekolwiek wykorzystanie tych substancji nie zastąpi obowiązku przestrzegania warunków związanych z higieną w ramach całego łańcucha żywnościowego obowiązujących w prawie wspólnotowym oraz że zastosowanie tych substancji nie będzie stanowiło sposobu na ukrycie wcześniejszych niedostatecznych warunków higieny. W swojej opinii EFSA bowiem zaznaczyła, że substancje bakteriobójcze można uznać za pożyteczne narzędzie uzupełniające praktyki związane z higieną już wdrożone w Unii Europejskiej.

Dlatego też stawiam surowe, lecz proporcjonalne warunki, po spełnieniu których możemy sformułować wniosek, który da się obronić wobec zarzutów związanych ze zdrowiem publicznym i bezpieczeństwem. Warunki, jakie proponujemy są następujące. Po pierwsze można użyć tylko jednej substancji. Określono czas działania na produkt daną substancją oraz jej stężenie. Tusze drobiowe są płukane wodą pitną. Po zastosowaniu substancji na produkcie końcowym nie pozostają jej pozostałości. Skuteczność płukania jest monitorowana, aby wyeliminować obecność śladowych ilości substancji. Wyznaczenie tych warunków pozwala zapewnić, że substancje bakteriobójcze nie będą stosowane do ukrywania niedostatecznych warunków higienicznych i że na końcowym produkcie nie pozostaną nawet śladowe ilości substancji.

Chciałabym również podkreślić, że użycie substancji bakteriobójczych jedynie ogranicza ilość bakterii i nie zastępuję dobrych praktyk związanych z higieną jako głównego wymogu stosowanego na równi w stosunku do krajów trzecich jak i wewnątrz Unii i obejmującego wszystkie etapy od stada do przetwarzania tusz drobiowych. Będziemy utrzymywać całościowe podejście do ograniczenia występowania pałeczek salmonelli na wszystkich etapach łańcucha produkcyjnego: pasza, farmy i ubojnie.

Co więcej wniosek określa odpowiednie oznakowanie. Konsument, tak jak w odniesieniu do innych dopuszczonych substancji, ma prawo zostać w pełni poinformowany. Dlatego też sugerujemy dwa różne opisy. Odpowiednie środki ochrony środowiska w odniesieniu do norm jakości oczyszczania ścieków proponowane przez DG ds. Środowiska, na które składają się warunki zbierania i oczyszczania ścieków z ubojni.

W końcu wniosek przewiduje przegląd dopuszczenia w przeciągu dwóch lat od daty jego wejścia w życie, co pozwala na pełniejsze zgromadzenie danych od przedsiębiorców z branży spożywczej dotyczących zastosowanie substancji, tak aby móc się zająć zagadnieniami naukowymi w zakresie odporności na bakterie. Przegląd ten przeniesie ciężar dostarczenia dowodu z organów naukowych Komisji na przedsiębiorców branży spożywczej.

Biorąc to pod uwagę, po przedstawieniu wniosku na posiedzeniu stałego komitetu ds. łańcucha żywnościowego w dniu 2 czerwca 26 państw członkowskich wyraziło negatywną opinię, a jedno wstrzymało się od głosu. Komisja przekaże teraz wniosek do Rady Ministrów celem podjęcia decyzji.

Zapytają państwo, dlaczego Komisja przystąpiła do prac nad wnioskiem pomimo wewnętrznego sprzeciwu w ramach UE. Po pierwsze ponieważ ramy prawne przewidują możliwość dopuszczenia takich substancji. Po drugie gdyż również w świetle naszych międzynarodowych zobowiązań nie można było zostawić bez odpowiedzi wniosku o dopuszczenie. W końcu ponieważ istnieją opinie naukowe wskazujące, że możliwe jest dopuszczenie tych substancji, jednak obwarowane szeregiem surowych warunków do spełnienia, co uczyniliśmy. Dlatego też Komisja spełniła swój instytucjonalny obowiązek i złożyła wniosek.

Dalsze kroki zależne są od procedury podejmowania decyzji. W tym aspekcie wzięłam skwapliwie pod uwagę państwa twarde stanowisko. Rada zostanie teraz poproszona o wypowiedzenie się na temat tego tekstu. Jak państwo wiedzą, jeśli kwalifikowana większość państw członkowskich będzie przeciwna wnioskowi, nie zostanie on przyjęty, tak więc końcowego wyniku możemy się spodziewać jeszcze za prezydencji francuskiej.

 
  
MPphoto
 
 

  Robert Sturdy, w imieniu grupy PPE-DE. – Panie przewodniczący! Pani komisarz powiedziała, że chemiczny związek chloru nie stanowi zagrożenia. Jeśli rzeczywiście tak jest, to dlaczego zakazuje się stosowania go do produkcji kurczaków w Unii Europejskiej?

Po drugie, pani komisarz, powiedziała pani, że mamy zobowiązania wobec Stanów Zjednoczonych. Uczestniczymy w negocjacjach WTO i jesteśmy częścią tej organizacji, lecz – proszę mnie poprawić, jeśli się mylę – nie ma zakazu na mięso z kurczaków pochodzące ze Stanów Zjednoczonych, pod warunkiem że spełnia ono normy europejskie. Po cóż więc wprowadzamy nowe prawodawstwo w Unii Europejskiej, skoro jest to w gruncie marnotrawstwo czasu?

Właśnie przyjęliśmy sprawozdanie na temat dyrektywy w sprawie zdrowej wody. Usunęliśmy szereg chemikaliów z tekstu, a teraz znów przywracamy chlor. Jak słusznie pani wspomniała, dnia 2 czerwca miało miejsce głosowanie, na 26 państw jedno było przeciw. Tym jednym państwem, które się wstrzymało, była Wielka Brytania. Muszą państwo pamiętać, że Wielką Brytanią rządzi chciwość supermarketów i chciałbym państwu zasugerować, że powodem, dla którego Wielka Brytania wstrzymała się, były naciski ze strony supermarketów związane z tanią żywnością. Jestem przekonany, że w rzeczywistości ma to zgubne skutki.

Mówi pani, że na produkcie nie zostaną żadne pozostałości substancji. Czy może pani z ręką na sercu przysiąc, pani komisarz, że będzie pani w stanie monitorować to, ponieważ w przeszłości mieliśmy już problemy z produktami przywożonymi do UE? Byłem odpowiedzialny za sprawozdanie na temat chemikaliów w żywności napływającej do Unii Europejskiej i produkowanej w ramach Unii Europejskiej i mamy faktyczne problemy, żeby ją monitorować.

Uważam, że dużo pani ryzykuje i nie tylko, jeśli chodzi o zdrowie publiczne. To nie jest sprawa handlowa – chodzi tu o zdrowie publiczne, zaufanie publiczne do produktów. Ostatnia rzecz, o jakiej chcieliśmy powiedzieć, to utrata publicznego zaufania do Unii Europejskiej i żywności, którą produkujemy.

 
  
MPphoto
 
 

  Anne Ferreira, w imieniu grupy PSE. (FR) Panie przewodniczący, pani komisarz, panie i panowie! Przede wszystkim pragnę podziękować posłom, którzy przyczynili się do powstania wniosku niniejszej rezolucji. Chciałabym podkreślić, że moją oni poparcie wszystkich grup politycznych. Skąd taka jednomyślność? Bez wątpienia ponieważ odzwierciedla ona nasze niezadowolenie z nastawienia i podejścia Komisji, które u swego źródła stanowią zaprzeczenie demokracji, gdyż Parlament Europejski kilka tygodni temu rozstrzygnął już tę kwestię.

Determinacja Komisji, aby lekceważyć opinię posłów do PE oraz ekspertów na temat przywożenia chlorowanych kurczaków jest rzeczywiście przerażająca. Tak, Günter Verheugen jest odpowiedzialny za negocjacje z partnerem amerykańskim, mające na celu promowanie handlu między tymi dwoma regionami, ale czy może wypełniać swoje zadanie niepoświęcając europejskich norm dotyczących zdrowia? Jak Komisja mogła dać zielone światło dla tego rodzaju projektu, w zamian jedynie proponując obowiązkowe oznaczanie i przegląd przepisów za dwa lata itp.? Czy Komisja może wytłumaczyć, dlaczego, po uznaniu, że brakuje jej informacji o tych substancjach, nie przyjęła podejścia opartego na ostrożności? Brak odniesień do wniosków amerykańskiego Centrum ds. Zapobiegania i Kontroli Chorób (CDC) jest również ciekawy, jako że parę tygodni temu wykryło ono wzrost przypadków skażenia i zakażenia pałeczkami salmonelli, bakteriami rodzaju Listeria i innymi. Dlaczego powinniśmy przyjąć metodę, która nie została wcześniej wypróbowana i przetestowana?

Kolejna ważna sprawa, o której należy pamiętać to, że wprowadzenie prawodawstwa dotyczącego bezpieczeństwa żywności wymagało lat pracy i współpracy z osobami zawodowo związanymi z tą branżą, które zgodziły się zainwestować, aby spełnić oczekiwania obywateli europejskich. Podejście, które obejmuje cały łańcuch żywnościowy, jest najtrwalszym sposobem ograniczenia poziomu czynników chorobotwórczych. Takiego wyboru dokonaliśmy. Czy więc rzeczywiście myśli pani, że związek oparty na zaufaniu i silnym partnerstwie, na którym można polegać, można zbudować niedeklarując własnych zasad i wartości partnerom amerykańskim? Mam jeszcze jedno pytanie: czy wwożone produkty będą podlegać tym samym przepisom co drób europejski?

Zakończę więc podkreślając, że decyzja ta jest tym mniej zrozumiała, że Komisja Europejska zdecydowała się kontratakować WTO w związku z decyzją jej Organu ds. Rozstrzygania Sporów w sprawie wołowiny ze zwierząt niepoddanych zabiegom hormonalnym. Uważam, że konsumenci czują się ogromnie zdezorientowani i zagubieni wobec tego diametralnie odmiennego stanowiska. Podważa to w rzeczy samej polityczny kierunek przyjęty przez Komisję Europejską w stosunku do bezpiecznej i zdrowej żywności.

Rada Europejska wkrótce wyda opinię w sprawie wniosku Komisji. Prosimy o wzięcie pod uwagę stanowiska Parlamentu i stałego komitetu ds. łańcucha żywnościowego i zdrowa zwierząt, które mówi o tym, aby przedkładać zdrowie ludzki ponad zyski handlowe.

 
  
MPphoto
 
 

  Bart Staes, w imieniu grupy Verts/ALE. – (NL) Panie przewodniczący, pani komisarz, panie i panowie! Mogę jedynie wyrazić poparcie dla pana Sturdy i pani Ferreiry. Właściwie nie rozumiem, dlaczego Komisja nalegała na przedłożenie tego wniosku w dniu 28 maja. Nacisk ze strony Stanów Zjednoczonych musiał być ogromny. Jest on natury gospodarczej. Stany Zjednoczone tracą rynki zbytu tutaj w Unii Europejskiej – w tym zapewne w nowych państwach członkowskich, które przystąpiły do UE w 2004 r.

Co zwraca moją uwagę we wszystkich przeprowadzanych analizach? Zauważam, że podejście Stanów Zjednoczonych, aby wykorzystywać środki bakteriobójcze nie jest w gruncie rzeczy skuteczne. Liczba przypadków skażenia pałeczkami salmonelli lub bakteriami Campylobacter nie zmniejszyła się. Nasze natomiast podejście jest bardzo skuteczne. Stosujemy podejście „od pola do stołu”, które obejmuje każdy etap produkcji od przedsiębiorstwa rolnego aż po talerz konsumenta. Wraz z przyjęciem białej księgi przez Komisję w 2000 r. ustanowiono surowe prawo dotyczące produktów spożywczych. Nie chcę, aby teraz je podważano.

Nie chcą tego również rolnicy, jako że dużo zainwestowali już w to podejście. Nie chcą oni nieuczciwej konkurencji ze strony przedsiębiorców z innych części świata. Ponadto nie są oni w tym osamotnieni, popierają ich konsumenci i ruchy związane z ochroną środowiska naturalnego. Proszę więc panią komisarz o ponowne przemyślenie problemu i o wycofanie wniosku: nie ma ona żadnego poparcia ani w Radzie, ani w Parlamencie.

 
  
MPphoto
 
 

  Janusz Wojciechowski, w imieniu grupy UEN. – Panie Przewodniczący! W imieniu grupy politycznej Unii na rzecz Europy Narodów w pełni popieram zgłoszony projekt rezolucji. Utożsamiam się z pełną treścią propozycji zawartych w projekcie rezolucji. Bardzo ważna sprawa została poruszona w tym dokumencie. Otóż my w naszych debatach na temat sytuacji w rolnictwie, ale także w handlu międzynarodowym, wielokrotnie wypowiadaliśmy się za respektowaniem zasady, że wymagania muszą być jednakowe dla producentów w Unii Europejskiej i dla tych podmiotów, które eksportują swoje produkty na rynek europejski. Ta zasada nie jest generalnie przestrzegana, a w szczególności nie jest przestrzegana w obszarze produkcji rolnej. Musimy się stanowczo upomnieć o respektowanie tej zasady. Nie można kontynuować takiego postępowania, w którym inne standardy są wymagane od producentów w Unii Europejskiej, a inne od tych, którzy swoje produkty na rynek europejski eksportują.

Sytuacja w branży drobiarskiej w wielu krajach Unii Europejskiej jest bardzo trudna. Trudna jest również w moim kraju, w Polsce. Miałem osobiście możliwość odbyć wiele dyskusji na ten temat. Organizacje drobiarskie wskazywały na to, że warunki konkurencji są nierówne, że rynek europejski jest wystawiony na nierówną konkurencję w stosunku do innych krajów świata. Cieszę się, że taka inicjatywa została podjęta, bo ona w tym kierunku właśnie zmierza, żeby zasady konkurencji były równe, bo tego wymaga elementarna sprawiedliwość. Dlatego popieram projekt tej rezolucji.

 
  
MPphoto
 
 

  Konstantinos Droutsas, w imieniu grupy GUE/NGL. – (EL) Panie przewodniczący! Znosząc zakaz na przywóz kurczaków ze Stanów Zjednoczonych, Komisja Europejska po raz kolejny pokazuje, że stawia interes międzynarodowych korporacji z branży spożywczej ponad zdrowie obywateli i pracowników.

Przez dziesiątki lat Stany Zjednoczone naciskały na przywóz mięsa pochodzącego od zwierząt poddawanych terapii hormonalnej. Teraz robi to samo w odniesieniu do kurczaków. W ostatnich latach zakaz argumentowany był zagrożeniem, jakie stanowi chlor i odkażająca kąpiel drobiu. Środowisko naukowe twierdzi, że chlorowane kurczaki stanowią zagrożenie dla zdrowia konsumentów i pracowników ubojni oraz prowadzą do tworzenia niebezpiecznych odpadów zawierających pozostałości związków rakotwórczych.

Substancje stosowane w Stanach Zjednoczonych, rzecz jasna, nie przestały być rakotwórcze. Również naukowcy nie zmienili w tej sprawie zdania. Pytanie jakie się rodzi to co sprawiło, że Komisja uległa naciskom Stanów Zjednoczonych i międzynarodowych korporacji i co dostanie w zamian za tę zmianę stanowiska?

Łańcuch produkcji żywności w coraz większym stopniu podlega pełnej kontroli międzynarodowych korporacji z branży spożywczej. Zaledwie parę dni po skandalu wywołanym przez odkrycie oleju słonecznikowego mieszanego z olejami mineralnymi i ujawnieniu, że prawodawstwo zezwala na przewóz oleju w tych samych cysternach, które służą do transportu płynów niebezpiecznych dla zdrowia, Komisja Europejska bez mrugnięcia okiem ogłosiła zniesienie zakazu na chlorowane kurczaki.

Jeden skandal żywnościowy następuje po drugim. UE przenosi odpowiedzialność za prowadzenie inspekcji na tych, którzy powinni podlegać tej inspekcji. Sama zrzeka się swoich obowiązków, podobnie jak rządy państw członkowskich. Przenosi odpowiedzialność na konsumentów argumentując, że mają oni prawo do wyboru, pod warunkiem że produkty są oznakowane.

Pracownicy żądają właściwie kontrolowanej, zdrowej żywności po przystępnych cenach. Sprzeciw pracowników, ich organizacji oraz społeczności naukowców wobec zniesienia zakazu powinien zmusić Komisję do ponownego rozważenia swojej decyzji. Zakaz chlorowanych kurczaków musi nadal obowiązywać.

 
  
MPphoto
 
 

  Daniel Caspary (PPE-DE). - (DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! Wartość transatlantyckiego obrotu handlowego wynosi ok. 600 miliardów rocznie. Teraz Komisja proponuje, abyśmy otworzyli nasz rynek dla drobiu dezynfekowanego poprzez kąpiele w roztworze chloru. Powiem zdecydowanie: ogromnie żałuję, że w końcu Komisji nie udało się zażądać (i wygrać) dostępu do rynku amerykańskiego dla naszego niechlorowanego drobiu. Jednak chciałbym zaznaczyć, że popieram zasadniczo propozycje Komisji, ponieważ naukowe raporty ekspertów są jednoznaczne. Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności dostarczył bardzo jednoznaczny raport ekspercki – nie domagamy się więc żadnych dodatkowych raportów.

Tutaj, jak i po drugiej stronie oceanu atlantyckiego nikt nie chce za pośrednictwem żywności narażać zdrowia ludzkiego, lecz jeśli są rzeczywiście jakieś wątpliwości dotyczące substancji stosowanych w Stanach Zjednoczonych, to zadaję sobie pytanie, dlaczego w Unii Europejskiej dopuszcza się stosowanie tych substancji jako dodatków do pasz zwierzęcych, wody pitnej i innych artykułów spożywczych?

Wiem, jak dużą wagę wiele państw członkowskich UE przywiązuje do jakości, jak również do bezpieczeństwa żywności. Czym na przykład by była Francja bez jej coq au vin? Produkt ten eksportowany przez Francję i słynny na całym świecie również jest przygotowywany do wywozu do Stanów Zjednoczonych poprzez chlorowanie zgodnie z amerykańską metodą. Najwyraźniej metoda ta jest tak dobra, że uznaje się, że jest odpowiednia dla wywozu wysokiej jakości produktów europejskich.

Z mojego punktu widzenia ta debata jest więc nieuczciwa. Komisja wyraźnie zaproponowała warunki gwarantujące bezpieczeństwo konsumentom europejskim. Uważam, że szczególnie oznakowanie musi być jasne i widoczne, tak aby konsumenci naprawdę wiedzieli co kupują, ale wiem również, że konsumenci i tak będą wybierali europejski drób.

Jednak wzywam wszystkich, aby przestali chować się za argumentami jakoby związanymi z ochroną środowiska czy zdrowia ludzkiego i jasno oświadczyli, o co im rzeczywiście chodzi. To sprawa uczciwości – a uczciwość w polityce ma znaczenie podstawowe, szczególnie kiedy chodzi o dyskutowanie z naszymi przyjaciółmi, jak na przykład ze Stanami Zjednoczonymi.

 
  
MPphoto
 
 

  Francisco Assis (PSE).(PT) Rozumiem potrzebę ulepszania stosunków handlowych ze Stanami Zjednoczonymi i w tym kontekście, chciałbym pogratulować Komisji za pracę wykonaną w tym obszarze. Istnieją jednak pewne granice, a jedna z nich to zachowanie zasadnych interesów producentów i konsumentów europejskich. Uważam, że w tym szczególnym przypadku mamy do czynienia z sytuacją, w której te granice są wyraźnie przekraczane.

Mamy więc dwie różne koncepcje, może nawet dwie przeciwstawne koncepcje związane z ochroną zdrowia i środowiska naturalnego. Po stronie europejskiej główne znaczenie ma zapewnienie bezpieczeństwa na wszystkich etapach łańcucha żywnościowego. Po stronie amerykańskiej chodzi o to, aby jedynie zaradzić temu problemowi na ostatnich etapach procesu.

Nie możemy wyrzec się naszych przekonań, zwyczajów, standardów w tym obszarze i nie wolno nam jedynie ograniczać się do utrzymania poszanowania tych wartości w Europie, lecz raczej powinniśmy próbować bronić ich na forum międzynarodowym. Unia Europejska wejdzie na bardzo niepewny grunt w dziedzinie promowania swoich standardów na arenie międzynarodowej, jeśli na straty spisze przestrzeganie tych wartości w samej Europie.

Z tej przyczyny uważam, że jest niezwykle istotne, abyśmy podkreślali potrzebę wyrażania jasnego sprzeciwu wobec wniosku Komisji w tym zakresie.

W grę wchodzą kluczowe kwestie związane z ochroną środowiska naturalnego, zdrowiem publicznym i prawami podstawowymi europejskich konsumentów. Jednak jest to związane również z producentami europejskimi, jako że zostali oni zobowiązani do przestrzegania tych standardów i przez ostatnich kilka lat musieli dużo zainwestować, aby móc spełnić te wymogi. Teraz nagle pozostaliby oni całkowicie niezdolni, aby oprzeć się konkurencji na tym poziomie.

Dlatego też w imię zdrowia i uczciwej konkurencji także naszym zdaniem Unia Europejska musi powziąć za główne swoje zadanie ochronę producentów europejskich. Mając powyższe na uwadze i niepodważając wysiłków podejmowanych, aby polepszyć stosunki handlowe ze Stanami Zjednoczonymi (które mają istotne znaczenie dla Unii Europejskiej), uważam, że wniosek jest zły i naturalnie chciałbym wyrazić swoje poparcie dla projektu rezolucji.

 
  
MPphoto
 
 

  Frédérique Ries (ALDE). (FR) Panie przewodniczący, pani komisarz! Decyzja, aby znieść weto dla prawie wszystkich na przywóz do Unii Europejskiej chlorowanych kurczaków jest prawdziwie książkowym przykładem tego, czego Komisja, która powinna bronić wyższych publicznych interesów obywateli europejskich, nie może i nie powinna nigdy robić.

W ostatnich dekadach producenci drobiu, a szczególnie producenci kurcząt, tak jak i przedstawiciele innych sektorów rynku produktów spożywczych, zdobyli się na ogromne wysiłki. Dużo zainwestowali, aby dostosować się do norm, a ich działalność reguluje nie mniej niż 70 rozporządzeń, dyrektyw i innych europejskich decyzji.

W sektorze tym również, jak wszyscy wiemy, mamy do czynienia z zaciekłą konkurencją w Europie, lecz również w Brazylii i USA. Czy musimy państwu przypominać, ponieważ nikt jeszcze o tym nie wspomniał, o wybuchu ptasiej grypy w Europie – miało to miejsce zaledwie trzy lata temu – kiedy to konsumpcja drobiu spadła o ponad 20%? Dlaczego mielibyśmy teraz poddawać ten sektor operacjom zakłócającym konkurencję na rynku w porównaniu sytuacji rolników amerykańskich, którzy zresztą nie są zobligowani do przestrzegania takich samych przepisów higieny i bezpieczeństwa?

Celem tego krótkiego przeglądu jest podkreślenie istoty sprawy. Być może nie chodzi o kwestie ochrony środowiska i zdrowia, przynajmniej słyszałam jak mówili tak inni ludzie. Jednak chciałabym, aby lepiej wyjaśniono nam problem i przedstawiono więcej badań.

Nasza odmowa, pani komisarz, jest w istocie decyzją związaną z kwestiami przemysłowymi i kulturowymi, a dopiero na końcu politycznymi.

Jest to decyzja kulturowa, ponieważ Europejczycy mają prawo wybrać swój model żywieniowy – jak wiemy są oni przywiązani do swoich tradycji i różnorodności, o czym ostatnio przypomniał nam minister rolnictwa Francji, Michel Barnier.

Po drugie jest to decyzja kierowana względami przemysłowymi. Wspomniałam już o metodach produkcji, prawach i wysokich standardach obowiązujących w Unii. Dobra transakcja handlowa musi również być sprawiedliwa. Nie ma takiej możliwości, aby Komisji udało się nas przekonać, że przywiezienie 300 000 ton chlorowanych kurczaków, bez żadnej rekompensaty, stanowi dobrą nowinę dla europejskiego przemysłu drobiowego.

W końcu jest to decyzja polityczna. Dochodzę teraz do sedna problemu, jako że jest to przede wszystkim kwestia zaufania: między producentami i zaufania konsumentów. Biorąc pod uwagę obecną sytuację, czy Komisja rzeczywiście pozwoli sobie na wzgardzenie – już kończę, panie przewodniczący – opinią Rady, Parlamentu i przedsiębiorców z tej branży i sporej liczby członków Komisji? Myślę, że samo pytanie stanowi odpowiedź.

 
  
MPphoto
 
 

  Carl Schlyter (Verts/ALE). - (SV) Dziękuję panu, panie przewodniczący! Zadaniem EFSA jest określić, czy coś jest niebezpieczne. Zadaniem Komisji i Parlamentu jest określić, czy coś jest zgodne z zasadami polityki publicznej, takimi jak dobra gospodarka hodowlana, aby nie wprowadzić w błąd konsumentów i aby utrzymać wysoką jakość środowiska naturalnego zgodnie z zasadą ostrożności. Stąd wniosek ten jest nieetyczny i niewłaściwy i wprowadza niepożądaną metodę obróbki mięsa z kurcząt. Ponadto stały komitet ds. łańcucha żywnościowego i zdrowia zwierząt niemalże jednogłośnie opowiedział się przeciwko tej metodzie. Dodam jeszcze inne argumenty: oszuści przez długi okres stosowali chlorowanie kurczaków, aby mięso wydawało się bardziej różowe i świeże. Czy mamy więc promować oszustów zamiast rolników, którzy zainwestowali miliony, przynajmniej w moim kraju, aby poprawić sytuację?

Tych kilka przepisów dotyczących oznakowania nie zda egzaminu, szczególnie w takich miejscach jak restauracje.

Zmieńmy to w sukces, wycofajmy wniosek i pójdźmy dalej wykorzystując jednomyślność w Parlamencie i jednomyślność w Radzie i powiedzmy Stanom Zjednoczonym: nie, nie akceptujemy waszych metod.

 
  
MPphoto
 
 

  Zbigniew Krzysztof Kuźmiuk (UEN). - Panie Przewodniczący! Pani Komisarz! Zabierając głos w debacie poświęconej importowi drobiu na rynek Unii Europejskiej, chcę zwrócić uwagę na trzy kwestie.

Po pierwsze, produkty rolnicze wytwarzane na terenie Unii Europejskiej muszą spełniać bardzo wysokie normy ekologiczne, sanitarne, zdrowotne, których wypełnianie w znaczący sposób podwyższa koszty wytwarzania, a tym samym czyni rolnicze produkty europejskie mało konkurencyjnymi cenowo na rynkach światowych. Po drugie, w tej sytuacji propozycje Komisji Europejskiej, aby zmieniać rozporządzenia, co umożliwi import mięsa drobiowego odkażanego chlorem ze Stanów Zjednoczonych należy uznać za propozycję absolutnie nie do przyjęcia, szczególnie dla europejskich konsumentów. Po trzecie wreszcie, należy zwrócić uwagę, że propozycja Komisji Europejskiej w tej sprawie miała być swoistym gestem Unii mającym zapewnić dobrą atmosferę rozmów i ocieplenie kontaktów przed czerwcowym szczytem Unia Europejska – Stany Zjednoczone.

Opowiadam się za ociepleniem tych stosunków, jednak chciałbym, aby nie odbywało się to kosztem zdrowia wielu mieszkańców Unii Europejskiej.

 
  
MPphoto
 
 

  Georgios Papastamkos (PPE-DE).(EL) Panie przewodniczący! Eksperci z państw członkowskich UE niemal jednomyślnie wystąpili przeciwko wnioskowi Komisji, aby znieść zakaz na przywóz chlorowanego drobiu.

Przywóz ten, nawet obwarowany warunkami zaproponowanymi przez Komisję, stoi w sprzeczności z niezmiennym wymogiem ze strony obywateli europejskich, aby do dystrybucji dopuszczać jedynie bezpieczne, odżywcze produkty spożywcze o wysokiej jakości.

Europejski sektor hodowli drobiu zainwestował duże środki w dostosowanie się do surowych unijnych ram prawnych, które mają zastosowanie do całego łańcucha żywnościowego, od produkcji po dystrybucję. Zupełnie oddzielnie obecnie badana jest kwestia konkurencyjności sektora hodowli drobiu i wiemy, że wniosek Komisji stanowi wyraz poparcia dla interesów USA w Transatlantyckiej Radzie Gospodarczej.

Jako członek Komisji Handlu Zagranicznego zasadniczo jestem za wyrównaniem różnic między partnerami handlowymi. Jednak pod żadnym warunkiem nie mogę zgodzić się na rozwiązania, które stanowią zagrożenie dla zdrowia obywateli i niekorzystnie wpływają na europejski model żywieniowy. Dotyczy to zarówno sprawy, o której teraz dyskutujemy, jak i debaty euro-atlantyckiej toczonej w ramach WTO odnośnie do przywozu organizmów genetycznie modyfikowanych.

UE musi przestrzegać surowych uregulowań dotyczących jakości żywności, higieny i bezpieczeństwa. Sprzeciwiamy się wszelkiej liberalizacji tych zasad. To czego potrzebujemy to umocnienia międzynarodowych norm i metod produkcji.

Dlatego też wzywamy Radę, aby utrzymała zakaz na przywóz chlorowanego drobiu.

 
  
MPphoto
 
 

  Rosa Miguélez Ramos (PSE).(ES) Panie przewodniczący, pani komisarz! Europejska produkcja drobiu wraz z innymi sektorami produkcji zwierzęcej przechodzi teraz ciężki okres. W tym kontekście tym bardziej zaskakuje, że Komisja tak szybko zwróciła się z prośbą o zezwolenie na przywóz na terytorium Europy mięsa drobiowego poddawanego działaniu związków chloru. Jedynym i wyłącznym celem tej prośby wydaje się być zadowolenie handlowych potrzeb i aspiracji Stanów Zjednoczonych Ameryki.

Nie muszę państwu przypominać, że w Europie sektor drobiu nie korzysta z żadnej bezpośredniej pomocy w ramach WPR, chociaż od 1997 r. naszym producentom zabroniono stosowania tych samych substancji, które Komisja teraz chce dopuścić i co więcej, są oni poddawani szczegółowym kontrolom na każdym etapie cyklu produkcyjnego, aby zapobiegać rozwojowi bakterii i dostosować się do wysokich wspólnotowych standardów higieny.

Jednak w odniesieniu do producentów z krajów trzecich Komisja uważa, że sama kąpiel w chlorze jest więcej niż wystarczająca i moim zdaniem oznacza to, że wysiłki poczynione przez naszych producentów były całkowicie zbędne.

Jeśli państwo wybaczą mi sformułowanie, nie ma takiej możliwości żebyśmy my byli tak głupi, a oni tak mądrzy. Moim zdaniem musimy wyrazić sprzeciw wobec tego wniosku Komisji.

 
  
MPphoto
 
 

  Esther de Lange (PPE-DE). (NL) Panie przewodniczący! Wiele już usłyszeliśmy podczas tej debaty i z pewnością nie chcę tego wszystkiego powtarzać, ale myślę, że sprawa dotyczy dwóch podstawowych kwestii.

Pierwsza to uczciwa konkurencja – na równych warunkach – pomiędzy producentami z Europy i z krajów trzecich. W związku z przepisami europejskimi sektor drobiowy w UE zainwestował miliony euro w zaawansowane technologie kontroli obecności salmonelli i innych substancji zanieczyszczających na wszystkich etapach łańcucha produkcyjnego. Dopuszczenie produktów niespełniających tych wymogów stanowi zagrożenie dla uczciwej konkurencji, która powinna leżeć u podstaw naszej polityki handlowej. Wszystkich powinny obowiązywać takie same zasady, jak mówią. Jeśli wymagania takie stawialiśmy niedawno w stosunku do mięsa z Brazylii, musimy również to uczynić wobec drobiu ze Stanów Zjednoczonych.

Druga kwestia to zasada ostrożności. W końcu wszystkie sprawozdania dotyczące konsekwencji tej technologii zarówno w odniesieniu do zdrowia ludzkiego, jak i środowiska naturalnego wciąż zawierają odpowiednie wątpliwości. Wniosek Komisji, aby zezwolić na to przez dwa lata, a następnie dokonać przeglądu w oparciu o nowe dane stoi rzecz jasna całkowicie w sprzeczności z zasadą ostrożności. Przede wszystkim musimy mieć jasną sytuację w kwestii bezpieczeństwa, a dopiero potem możemy prowadzić debaty, nie na odwrót. Nawet pomysł oznakowania chlorowanego drobiu jest nie do przyjęcia ze względu na różnice pomiędzy rolnikami tu i tam i co więcej fakt, że produkty przetwarzane najprawdopodobniej nie zostaną objęte tym oznakowaniem. W ramach produktów przetwarzanych znajdą się nuggety i udka z kurczaka, które holenderscy, rumuńscy, francuscy i włoscy kibice piłki nożnej będą pożerać przed telewizorami.

Chciałabym, kończąc, wezwać Komisję, aby wywiązywała się ze swoich zobowiązań dotyczących dwóch podstawowych europejskich zasad – równe warunki i zasada ostrożności – i by w ten sposób uszanowała życzenia przeważającej większości komitetu zarządzającego oraz tej Izby, poprzez zrezygnowanie z tego nieszczęsnego wniosku.

 
  
MPphoto
 
 

  Esther Herranz García (PPE-DE).(ES) Panie przewodniczący, pani komisarz! Komisja Europejska chce teraz dopuścić kurczaki z USA poddane działaniu wybielacza i co więcej chce, byśmy zaakceptowali to, nie narzekając, aby móc polepszyć stosunki handlowe ze Stanami Zjednoczonymi.

Frywolność Komisji Europejskiej w tej sprawie kłóci się z powagą, z jaką wydaje kolejne przepisy dotyczące bezpieczeństwa żywności, na mocy których wprowadza czasami tak wiele ograniczeń na producentów wspólnotowych, że czasami prowadzenie działalności przestaje być dla nich opłacalne.

Komisja traci na wiarygodności w stosunku do konsumentów i opinii publicznej za sprawą tego typu wniosków i nie sądzę, że powinniśmy ulegać naciskom państw członkowskich czy naciskom handlowym ze strony Stanów Zjednoczonych, nawet jeśli Komisja Europejska o to nas prosi.

W styczniu 2008 r. studium opublikowane w czasopiśmie amerykańskim Consumer Report ujawniło 70% wzrost występowania chorób odzwierzęcych wywołanych spożyciem kurczaków poddawanych działaniu substancji bakteriobójczych w Stanach Zjednoczonych, w porównaniu do 2003 r. Również u zakażanych odnotowano wzrost odporności na antybiotyki.

W tym samym czasie w Unii Europejskiej, w której nie stosowano metod amerykańskich, nastąpił spadek występowania chorób odzwierzęcych wywołanych spożyciem kurczaków.

Unia Europejska wypełnia swoje obowiązki, ponieważ kontroluje występowanie chorób odzwierzęcych od początku łańcucha produkcyjnego oraz ponieważ stosuje bardzo rygorystycznie zasadę, zgodnie z którą „lepiej zapobiegać niż leczyć”, co wiąże się z wysokimi kosztami dla producentów i przemysłu w Unii Europejskiej.

W tym konkretnym przypadku walki z chorobami odzwierzęcymi w 2003 r. zapoczątkowano prace nad bardzo surowym rozporządzeniem, którego wdrażanie zajęło ogromnie dużo czasu i które dotyczyło większego monitorowania chorób zakaźnych dla ludzi u zwierząt.

W wyniku wdrożenia tego rozporządzenia doszło do ograniczenia występowania tych chorób. Obowiązkiem przestrzegania tych przepisów, pod groźbą kary, objęto producentów i ogólnie przemysł europejski.

Dlaczego nie pójdziemy dalej i nie wprowadzimy szczegółowego monitoringu dla producentów amerykańskich?

 
  
MPphoto
 
 

  Françoise Grossetête (PPE-DE).(FR) Panie przewodniczący! Sprawa chlorowanych kurczaków stanowi odzwierciedlenie podziału, który niestety istnieje między Komisją Europejską a obywatelami, którzy oczekują, że będą mogli mieć zaufanie do Europy. Jest to cios wymierzony przeciwko naszej polityce żywnościowej i jej wysokiemu poziomowi ochrony konsumenta. Mamy do czynienia z całkowitym brakiem zrozumienia.

Jest to dla naszych rolników, którzy włożyli ogrom wysiłków w ulepszanie produkcji i dla naszych rzeźni, które muszą przestrzegać surowych przepisów, nieuczciwa konkurencja. Wszystko to kosztuje i dlatego konkurencja ta jest nieuczciwa. Pozwoli to na przywożenie do Unii Europejskiej tanich kurczaków, których mięso niestety będzie wywierało negatywny wpływ na organizmy najuboższych, którzy robią zakupy w supermarketach z przecenionymi produktami i znajdziemy te chlorowane kurczaki w produktach przetwarzanych, barach szybkiej obsługi i stołówkach szkolnych. Do żadnej z tych rzeczy nie możemy dopuścić. Jest nie do pomyślenia, abyśmy na to nawet zezwolili. Proszę nie mówić nam, że oznakowanie rozwiąże problem, ponieważ niestety na etykietach produktów przetworzonych nie znajdziemy żadnych informacji.

Dlatego też w świetle ostatnich wybuchów paniki w związku z żywnością, obywatele muszą móc mieć zaufanie do łańcucha żywnościowego. Wobec czego musimy kategorycznie odrzucić przywóz chlorowanych kurczaków.

 
  
MPphoto
 
 

  Czesław Adam Siekierski (PPE-DE). - Panie Przewodniczący! Już w kwietniu wysłałem zapytanie pisemne do Pani Komisarz, w którym stanowczo sprzeciwiłem się planowanemu dopuszczeniu na rynek Unii Europejskiej przez Komisję Europejską chemicznie odkażanych kurczaków z USA. Na szczęście propozycja ta napotkała na opór ze strony państw członkowskich.

Pani Komisarz! Nasi rolnicy i przetwórcy stosują się do norm, które zaliczane są do najbardziej restrykcyjnych na świecie. Dbają o środowisko, dobrostan zwierząt, utrzymanie bioróżnorodności. Dostosowanie się do tych norm zwiększa koszty i osłabia ich konkurencyjną pozycję. Stąd dziwi mnie propozycja Komisji. Amerykański sposób produkcji kurczaków nie spełnia tych norm. Europejski konsument nie chce widzieć takiej żywności na swoim talerzu. Jeżeli chcemy dbać o bezpieczeństwo naszych unijnych konsumentów, to nie możemy pozwolić na import żywności o niskiej jakości.

 
  
MPphoto
 
 

  Marios Matsakis (ALDE). - Panie przewodniczący! Jeśli przyjmiemy chlorowanie amerykańskich kurczaków, jak powstrzymamy prośby o chlorowanie kolejnych produktów w przyszłości, na przykład innych wyrobów mięsnych – wołowiny czy wieprzowiny – zarówno przywożonej, jak i produkowanej w ramach UE? A co z jajkami, serami, warzywami i owocami? Wszystkie warunki, o jakich mówiła pani komisarz miałyby zastosowanie, dokładnie w ten sam sposób, do wszystkich wyżej wymienionych produktów.

A co ze stosowaniem innych substancji bakteriobójczych? Może w przyszłości Amerykanie zgłoszą prośbę o pozwolenie na stosowanie penicyliny lub innych substancji bakteriobójczych w odniesieniu do przywożonych do nas kurczaków?

W każdym wypadku, nawet jeśli testy przeprowadzane na zewnątrz pokazują, że nie ma żadnych bakterii na powierzchni kurczaka, może być ich dużo w samym mięsie, a my nie będziemy mogli ich wykryć, ponieważ badanie powierzchni błędnie wskaże, że w kurczaku nie wykryto salmonelli czy innych bakterii.

 
  
MPphoto
 
 

  Androula Vassiliou, komisarz. − Panie przewodniczący! Przede wszystkim chciałabym na samym początku zaznaczyć, że szanuję opinię szanownych posłów i pragnę powtórzyć, że podjęcie tej decyzji nie było łatwe. W Kolegium szczegółowo kwestię tę przedyskutowano.

Po drugie, jeszcze raz chcę wyjaśnić, że nie odkładamy na bok rozporządzeń w dziedzinie higieny. Jak sądzę wspomniałam już, że EFSA powiedziała, że odkażanie przy zastosowaniu substancji bakteriobójczych może zostać dopuszczone pod warunkiem zastosowania się każdego producenta kurczaków do rozporządzeń dotyczących higieny. Wszystkie warunki muszą być spełnione łącznie z środkami zapobiegawczymi na poziomie farmy, czystości zwierzęcia posyłanego do ubojni, środków higieny i procedur kontroli opartych na zasadach HACCP (Analiza Zagrożeń i Krytycznych Punktów Kontroli) na szczeblu ubojni.

Muszę państwu powiedzieć, że kiedy Amerykanie usłyszeli o tych warunkach, byli bardzo niezadowoleni, lecz powiedzieliśmy im, że nie ma takiej możliwości, aby wycofać te warunki.

Druga sprawa, którą pragnę wyjaśnić to, że proponowane środki nie będą miały zastosowania jedynie do kurczaków amerykańskich, lecz będą dopuszczone również dla naszych producentów, tak więc nie wprowadzamy rozróżnienia na zewnętrznych i wewnętrznych producentów.

Jak powiedziałam decyzja zależy od Rady, a z doświadczenia w Radzie Ministrów ds. Rolnictwa, gdzie zasiadałam, wiem, że nie wydaje się prawdopodobne byśmy otrzymali pozytywną odpowiedź.

 
  
MPphoto
 
 

  Przewodniczący. − Otrzymałem jeden projekt rezolucji(1) złożony zgodnie z art. 103 ust. 2 Regulaminu.

Debata została zamknięta.

Głosowanie odbędzie się w czwartek, 19 czerwca 2008 r.

 
  

(1) Patrz protokół.

Ostatnia aktualizacja: 22 października 2008Informacja prawna