Indiċi 
 Preċedenti 
 Li jmiss 
 Test sħiħ 
Proċedura : 2008/2602(RSP)
Ċiklu ta' ħajja waqt sessjoni
Ċikli relatati mad-dokumenti :

Testi mressqa :

RC-B6-0314/2008

Dibattiti :

PV 19/06/2008 - 9.1
CRE 19/06/2008 - 9.1

Votazzjonijiet :

PV 19/06/2008 - 10.1

Testi adottati :

P6_TA(2008)0312

Dibattiti
Il-Ħamis, 19 ta' Ġunju 2008 - Strasburgu Edizzjoni riveduta

9.1. Id-detenzjoni li tippersisti tal-priġunieri politiċi fil-Burma
PV
MPphoto
 
 

  Le Président. – L'ordre du jour appelle le débat sur six propositions de résolution concernant la Birmanie(1).

 
  
MPphoto
 
 

  Mikel Irujo Amezaga, Autor. − Señor Presidente, como decía, según la Campaña por los derechos humanos, la paz y la democracía en Birmania, el 12 de marzo, el prisionero político birmano de mayor edad, cumplió 78 años en una celda de aislamiento en la prisión de Insein.

Se trata de U Win Tin, un eminente periodista y líder de la Liga Nacional para la Democracia. U Win Tin es el prisionero de conciencia más antiguo en Birmania. Ha estado consecutivamente 19 años en prisión, desde julio de 1989.

Fue condenado tres veces a 21 años de prisión, sólo tenemos conocimiento de susituación a través del último informe sobre las condiciones de los prisioneros birmanos elaborado por el señor Yozo Yokota, Relator especial de las Naciones Unidas sobre la situación de los derechos humanos en Birmania.

U Win Tin ha rechazado renunciar a sus ideales políticos a cambio de su liberación. Fue ingresado, además, este año en el hospital para una segunda operación de hernia, en enero de 2008.

Éste es sólo un ejemplo de los 1 873 prisioneros políticos que actualmente se encuentran en cárceles de Birmania. Obviamente, en esta resolución queremos expresar, además, nuestra condena por la extensión del arresto domiciliario a Daw Aung San Suu Kyi.

Mi Grupo exige medidas inmediatas para iniciar un proceso urgente y necesario de reformas políticas y económicas. En primer lugar, la liberación de todos los presos políticos. En segundo lugar, la restauración de las libertades civiles básicas y, obviamente, el inicio de un diálogo político entre todas las partes.

Reiteramos, asimismo, nuestra demanda al Consejo para que adopte medidas enérgicas contra la Junta Militar birmana, que se ha convertido en estos momentos en la campeona mundial de violaciones contra los derechos humanos.

 
  
MPphoto
 
 

  Marios Matsakis, author. − Mr President, numerous resolutions have been passed by this House condemning Burma’s military junta for the severe breaches it has committed repeatedly against the human rights of the Burmese people. Yet these heartless generals take little notice of what we tell them. Instead, they continue their firm hold on power in a most disgustingly pompous and irritating manner.

Even following the devastation of the recent cyclone, they not only hampered aid attempts from the free world but also took advantage of the misery of their citizens in their time of need by promoting their own image as apparent Samaritans and angels of good by gross exhibitionist appearances on the junta-controlled state media and by holding a referendum on the Constitution only days after the cyclone catastrophe struck.

Those who oppose the junta are tortured, killed or put in detention. An example, of course, is the Nobel Peace Prize winner Aung San Suu Kyi, who led the National League for Democracy to victory in elections held 18 years ago and has spent 12 years in detention – and recently the junta decided to further extend the period of her house arrest.

I feel that the time has come for more severe measures to be taken against the monstrous junta in Burma. The most effective measure would be to exert pressure on China to stop supporting it. If China does not cooperate on this, then we must take action in relation to our trade relations with Beijing and with regard to the Chinese Olympic Games. This is probably the only way left to us to do something about freedom and democracy in Burma.

 
  
MPphoto
 
 

  Ryszard Czarnecki, autor. − Panie Przewodniczący! Myślę, że stosunek do międzynarodowej pomocy w razie kataklizmów, katastrof pokazuje z jakim państwem mamy do czynienia. Rzeczywiście mając setki uzasadnionych zastrzeżeń do Chin, wiemy, że to państwo potrafiło jednak w chwili dramatycznej otworzyć się na pomoc międzynarodową. Widzimy też jaki był stosunek Birmy do pomocy międzynarodowej, w tym także pomocy świadczonej przez kraje członkowskie Unii Europejskiej.

Była taka sztuka amerykańska zatytułowana „Za rok o tej samej porze”. Trochę jest tak z Birmą w naszym Parlamencie. Jest tak, że my co roku spotykamy się i rozmawiamy na temat sytuacji w Birmie. Tak naprawę nie ma realnych, istotnych zmian. Zgadzam się z faktami, o których mówili moi szacowni przedmówcy. Sytuacja, w której kobieta – lider opozycji jest od kilkunastu lat przetrzymywana w areszcie domowym jest niespotykana w skali światowej. Nie dajmy przyzwyczaić się do tej sytuacji. Mam nadzieję, że ponad podziałami w tym Parlamencie zabierzemy głos jednoznaczny w obronie demokracji w Birmie.

 
  
MPphoto
 
 

  Thomas Mann, Verfasser. − Herr Präsident! Die Versuche der Militärjunta in Birma, das Land und die Menschen vom Rest der Welt zu isolieren, halten an. Im September 2007, nach der blutigen Zerschlagung des Protests buddhistischer Mönche, gab es eine Nachrichtensperre. Letzten Monat wurden internationale Organisationen daran gehindert, den Opfern des Wirbelsturms zu helfen. Erst spät, für viele zu spät, gelang es, Menschen in Not zu erreichen.

Jetzt gibt es andere, jedoch ebenso alarmierende Nachrichten, etwa die Verhaftung von Betroffenen des Zyklons, die bei UN-Büros um Hilfe baten. Außerdem waren Ordnungskräfte im Einsatz, die Häftlinge beim Versuch, aus einem durch Nargis zerstörten Gefängnis zu fliehen, schwer verwundeten oder erschossen. Die EU hat nicht weggeschaut. Sie verhängte ein Handelsembargo, bisher allerdings ohne ausreichende Wirkung. Sie drohte härtere Sanktionen an, falls sich die Menschenrechtssituation nicht verbessern sollte. Doch Burma hat sich keinen Millimeter bewegt.

Lassen wir nicht nach in unseren Forderungen! Die politischen Gefangenen müssen freigelassen werden. Der Jahrzehnte lange Hausarrest von Frau Aung San Suu Kyi muss aufgehoben werden. Das mutige Engagement dieser Friedensnobelpreisträgerin ist für jeden Diktator ein Gräuel. Burma muss endlich Rechenschaft darüber ablegen, wie es mit seinen eigenen Bürgern umgeht, von denen viele noch vermisst werden. Ein erster Schritt ist der Dialog mit dem Sonderberichterstatter der Vereinten Nationen, indem ihm zugesichert wird, dass er das Land besuchen kann. Auch die ASEAN-Staaten sollten ihren Einfluss nutzen, um die Junta zur Vernunft zu bringen. Weiter erhöht werden muss auch der Druck auf China, das wohl noch der einzige Unterstützer von Birma ist. Gegebenenfalls müssen Rat und EU-Mitgliedstaaten die Sanktionen verschärfen. Herr Kommissar, wir warten wirklich auf Ihre Aktivitäten – die Bürger Burmas brauchen unsere Solidarität.

 
  
MPphoto
 
 

  Erik Meijer, Auteur. − Voorzitter, het militair regime in Birma wil de indruk wekken dat het een goed beleid en belangrijke binnenlandse waarden beschermt tegen een vijandige buitenwereld die deze positieve waarden bedreigt. Het verlangt van de bevolking eensgezinde steun bij het verdedigen van deze waarden.

Ik zou willen dat die claim waar was en dat de inwoners van Birma gelukkig zouden kunnen zijn met de toestand van de afgelopen 40 jaar. Maar waaruit bestaan de waarden die dit regime verdedigt? Vier kenmerken springen eruit. Ten eerste: voorrechten voor een militaire kaste; een gesloten bewapende groep heeft de zeggenschap over het bestuur en over de economie. Die groep kan zichzelf verrijken, terwijl de anderen arm blijven. Ten tweede: het onderdrukken van de nationale minderheden: de groepen in het binnenland met een andere taal en een andere cultuur die zelfbestuur willen. Het Britse koloniale verleden heeft hun gebieden aan Birma toegevoegd, maar in dat land zijn zij veroordeeld tot de positie van derderangs burgers. Ten derde: het verwerven van buitenlandse inkomsten door middel van export op de grondslag van concurrentie door middel van uiterst lage lonen of dwangarbeid. Ten vierde: het stelselmatig van enige medebeslissing uitsluiten van groepen die deze toestand willen veranderen, ook al hebben die ooit de enige vrije verkiezingen gewonnen die dit regime durfde te organiseren.

Bij de hulpverlening na de overstromingsramp hebben we kunnen zien hoe bang dit regime is voor de mogelijkheid dat buitenlanders ter plekke waarnemen hoe erg het er is of dat zij de bevolking beïnvloeden. Binnenlandse vluchtelingen moeten zonder wederopbouw snel naar hun verwoeste dorpen terug met als enig doel contacten tussen ontevreden massa's onmogelijk te maken. Meteen na de ramp werd met voorrang een referendum doorgezet dat als voornaamste doel had om door middel van een valse uitslag de democratische oppositie permanent van de bestuursmacht uit te sluiten. Het om politieke redenen gevangenzetten van mensen is voor zo'n regime een instrument om te kunnen overleven. De buitenwereld moet voor die gevangenen en andere opposanten opkomen. Dat zouden naast Europa ook China en India moeten doen.

 
  
MPphoto
 
 

  Józef Pinior, autor. − Panie Przewodniczący! Zajmujemy się sytuacją w Birmie, tutaj w Strasburgu, w czwartek popołudniu właściwie każdego miesiąca w ostatnim czasie. Mam przed sobą dzisiaj dwa sprawozdania, które odnoszą się do sytuacji w Birmie. Pierwsze, wydane przez Unię Międzyparlamentarną oraz drugie – sprawozdanie specjalnego sprawozdawcy Organizacji Narodów Zjednoczonych dla sytuacji praw człowieka w Birmie. Te sprawozdania są jednoznaczne – więzienie parlamentarzystów, zamachy, bardzo niedobra sytuacja w więzieniach dla więźniów politycznych, katastrofa cywilizacyjna w tym kraju.

Jako Parlament Europejski musimy bardzo wyraźnie oddziaływać na władze w Birmie. Aby ta sytuacja mogła się zmienić w nadchodzących tygodniach i miesiącach potrzebna jest wspólna akcja wszystkich parlamentów demokratycznych na całym świecie, a także współdziałanie w tej sprawie takich państw jak Indie i Chiny, oddziaływanie na władze w Birmie, aby rzeczywiście ta sytuacja mogła się poprawić.

Chcę wspomnieć o losie parlamentarzystów, którzy znajdują się dzisiaj w więzieniach w Birmie, tych parlamentarzystów, którzy zostali aresztowani jesienią w 2007 roku oraz tych parlamentarzystów, którzy zginęli, zmarli, w niewyjaśnionych okolicznościach, w momencie, kiedy byli zatrzymani, a także tych parlamentarzystów, na których dokonano zamachów, którzy zginęli w niewyjaśnionych okolicznościach.

Raport sprawozdawcy Organizacji Narodów Zjednoczonych jest jednoznaczny – natychmiastowe uwolnienie Aung San Suu Kyi jest wstępem do rozmów z władzami Birmy na temat demokratyzacji i poprawy sytuacji w dziedzinie praw człowieka w tym kraju. Zagwarantowanie wolności dla więźniów politycznych, a przede wszystkim natychmiastowa możliwość badania lekarskiego dla tych więźniów jest podstawową kwestią, którą musimy wymusić na władzach Birmy.

 
  
MPphoto
 
 

  Laima Liucija Andrikienė, PPE-DE frakcijos vardu. – Šiandien kalbame apie Birmą, tūkstančius politinių kalinių, kenčiančių šios šalies kalėjimuose ir apie Aung San Suu Kyi, charizmatiškąją Nacionalinės demokratijos lygos lyderę, kurios vadovaujama partija 1990 m. rinkimuose laimėjo 82 proc. balsų, tačiau valdžią turintys generolai atsisakė gerbti tautos valią ir štai jau 13 metų San Suu Kyi yra laikoma namų arešte.

„Kad Jūsų laisvė galėtų padėti mūsiškei“, – taip kažkada yra pasakiusi ši Nobelio taikos premijos laureatė. Neabejoju, Birmos žmonės vis tiek nugalės generolų valdžią. Jokie diktatoriai nėra amžini, o laisvės dvasia yra amžina.

Barbariško, nežmoniško elgesio akivaizdoje negalime būti neutralūs. Juk ir Martinas Liuteris Kingas pasakė: „pabaigoje prisiminsime ne savo priešų žodžius, o savo draugų tylėjimą“.

Taigi, šiandien Europos Parlamentas atsako į klausimą su kuo mes! Mes su Aung San Suu Kyi, mes su tais tūkstančiais politinių kalinių! Ir mes reikalaujame, kad jie būtų nedelsiant išlaisvinti, kad žmogaus teisės Birmoje būtų gerbiamos.

 
  
MPphoto
 
 

  Genowefa Grabowska, w imieniu grupy PSE. – Panie Przewodniczący! Nie minął nawet rok, a my już po raz trzeci dyskutujemy o sytuacji w Birmie, wzywamy rząd tego państwa do respektowania praw człowieka, podstawowych standardów humanitarnego traktowania więźniów, zwracamy uwagę na nieprawidłowości, apelujemy, wzywamy, ubolewamy, nakładamy sankcje i po raz kolejny potępiamy birmański reżim. Ten z kolei wykazuje zadziwiającą odporność na wszelkie naciski społeczności międzynarodowej, ignoruje kolejne apele, po prostu nic sobie z nich nie robi. Z tego powodu ja z pewnym zażenowaniem zabieram głos w sprawie Birmy. Widzę dotychczasową niemoc, nie tylko naszą – Parlamentu i Unii Europejskiej – ale właściwie wszystkich gremiów łącznie z Organizacją Narodów Zjednoczonych.

Dlatego uważam, że dość już słów. Powinniśmy bardzo silnie zażądać, by podjęto naciski dyplomatyczne, by kanałami dyplomatycznymi przez Radę Unii Europejskiej, przez państwa członkowskie wymusić na tym reżimie należyte postępowanie i traktowanie.

Chcę tylko zaapelować o przyjęcie punktu siódmego i dziesiątego rezolucji, które nawołują do procesu pojednania narodowego w tym państwie.

 
  
MPphoto
 
 

  Marcin Libicki, w imieniu grupy UEN. – Panie Przewodniczący! Bardzo rzadko się zdarza, żeby reżimy dyktatorskie, reżimy używające siły, reżimy prześladujące ludzi upadały tylko wskutek jakichś ogólnikowych nacisków dyplomatycznych. Ja oczywiście zgadzam się z Panią Poseł Grabowską, że naciski są niezbędne. Takie reżimy mogą upaść tylko wtedy, jeżeli wewnętrzna sytuacja doprowadzi do tego, że reżim straci tych, na których się w swojej wewnętrznej polityce opiera. I dlatego cały wysiłek dyplomatyczny powinien iść z jednej strony w kierunku wspierania nawet słabej i niewidocznej dość wyraźnie opozycji, a z drugiej strony rozwiązaniem byłoby również, gdyby międzynarodowe organizacje polityczne, gdyby presja międzynarodowa była wsparta siłą. Dlatego powtórzę raz jeszcze: Unia Europejska powinna mieć swoje siły policyjne do interwencji w takich sprawach, jak sprawa Birmy.

 
  
MPphoto
 
 

  Urszula Krupa, w imieniu grupy IND/DEM. – Panie Przewodniczący! Problem łamania praw człowieka w Birmie był omawiany kilkakrotnie w obecnej kadencji Parlamentu Europejskiego. Niestety debaty czy przyjmowane rezolucje nie zmieniają sytuacji polityczno-społecznej w tym kraju, w którym od 1962 roku władzę sprawuje armia odpowiedzialna za jeden z największych reżimów politycznych na świecie.

Od ponad 40 lat w tym doświadczanym nie tylko reżimowymi kataklizmami kraju tysiące ludzi prześladowanych i skazanych za działalność polityczną przebywa w więzieniach. Birmańczycy są zmuszani do pracy, nawet dzieci są wcielane do wojska. Sekretarz Generalny Narodowej Ligi na rzecz Demokracji trzynaście spośród osiemnastu ostatnich lat spędziła jako więzień polityczny w areszcie domowym, a ostatnio 1900 osób zostało aresztowanych i przebywają w uwłaczających godności człowieka warunkach jedynie za wyrażanie woli wprowadzenia demokracji w Birmie, albo nawet za skierowanie prośby o pomoc humanitarną, która była niezbędna po przejściu cyklonu.

Rząd birmański nie tylko prześladuje opozycjonistów, ale łamiąc prawa człowieka uniemożliwia także udzielanie międzynarodowej pomocy humanitarnej po przejściu cyklonu, narażając obywateli na utratę życia, zmuszając ofiary cyklonu do opuszczania tymczasowych obozów i powrotu do zniszczonych kataklizmem domostw. Apele Sekretarza Generalnego ONZ i innych organizacji skutkują kolejnymi aresztowaniami i zabijaniem tej udręczonej ludności.

Oczywiście popieramy rezolucję, w której nie tylko istnieje sprzeciw wobec prześladowania laureatki Nagrody Nobla, ale także postulat wypuszczenia pozostałych więźniów za poglądy polityczne oraz przeprowadzenia śledztwa pod auspicjami ONZ w związku z doniesieniami zabijania przez birmańską armię więzionych osób podczas ostatniego kataklizmu.

 
  
MPphoto
 
 

  Lidia Joanna Geringer de Oedenberg (PSE). – Panie Przewodniczący! Minął rok od ostatniej rezolucji Parlamentu Europejskiego alarmującej o dramatycznej sytuacji wewnętrznej w Birmie. Rządzący reżim wojskowy nie poczynił jednak żadnych postępów na drodze do demokracji. Sekretarz Generalny Narodowej Ligii na rzecz Demokracji spędził 13 ostatnich lat w areszcie domowym. Podobnie jak laureatka Nagrody Nobla i Nagrody Sacharowa nadawanej przez Parlament Europejski, Aung San Suu Kyi, która więziona jest bez procesu, pomimo presji wywieranej przez organizacje międzynarodowe. Tysiąc dziewięciuset opozycyjnych działaczy politycznych przetrzymywanych jest w nieludzkich warunkach w birmańskich więzieniach. Niepokoją doniesienia o zamordowaniu 36 i ranieniu 70 więźniów zakładu karnego w Rangun na skutek paniki wywołanej przez cyklon, który dotknął Birmę w maju bieżącego roku.

Rządzący reżim powinien jak najszybciej znieść wszelkie ograniczenia wolności słowa i podstawowych praw, w tym do pokojowej działalności politycznej. Birma ma obowiązek nieść pomoc mieszkańcom poszkodowanym na skutek cyklonu i umożliwić wolny dostęp do tych obszarów międzynarodowym organizacjom humanitarnym. Wzmocnienie dotychczasowych sankcji ekonomicznych i kontroli dostępu junty do środków pomocowych z Unii oraz zwiększona presja polityczna ze strony ASEAN-u na pewno wzmocniłaby szanse na stabilizację sytuacji w Birmie.

 
  
MPphoto
 
 

  Zita Pleštinská (PPE-DE). – Súhlasím s mojimi predrečníkmi, že ku krajine, kde arogancia totalitnej moci nepozná hraníc, musí Európsky parlament zaujať razantný postoj. Je nepochopiteľný a odsúdeniahodný taký totalitný režim, ktorý si z nešťastia vlastných občanov vytĺka svoj politický kapitál.

Vážení kolegovia, musíme využiť všetky dostupné prostriedky, aby sme v spolupráci s OSN pomohli obetiam cyklónu Nargis. Vyzývam Radu, aby prijala ďalšie opatrenia a účinne zamedzila junte prístup k finančnému systému EÚ. Na základe dôkazov o prekračujúcom porušovaní ľudských práv v Barme je nevyhnutné, aby EÚ podporovala demokratické sily v krajine a žiadala o prepustenie všetkých politických väzňov.

 
  
MPphoto
 
 

  Marianne Mikko (PSE). – Kallid kolleegid. Täna Birma inimõiguste ja demokraatia eest võitleja Aung San Suu Kyi 63. sünnipäeval peame eriti pöörama tähelepanu Birmas toimuvale.

Birma kaugeneb kosmilise kiirusega demokraatlikest väärtustest. Nobeli preemia ja Sahharovi auhinna võitnud Aung San Suu Kyi on tänaseks veetnud vangistuses 12 aastat ja 239 päeva. Tal ei ole lubatud vastu võtta külalisi, pidada telefonikõnesid ega saada posti.

Lisaks sellele silmapaistvale naisele on poliitilistel põhjustel vangistatud tuhandeid rahumeelseid meeleavaldajaid ja isikud on salapäraselt kaduma läinud. Birma hunta kasutab brutaalset vägivalda.

Peame mõistma hukka Birma sõjaväelise valitsuse ebademokraatliku ja jõhkra tegevuse. Hiina peab lõpetama Birma toetamise. Aung San Suu Kyi ja teised poliitvangid tuleb vabastada viibimatult, see tähendab täna. Ei saa lubada Birma jätkuvat vastuhakku ÜROle ja rahvusvahelisele üldsusele.

 
  
MPphoto
 
 

  Ewa Tomaszewska (UEN). – Panie Przewodniczący! Około 1900 osób przebywa w aresztach w bardzo złych warunkach za wyrażenie aprobaty dla wprowadzenia demokracji w Birmie. Kilkudziesięciu uczestników protestów zniknęło bez śladu. Aung San Suu Kyi trzynaście lat przebywała w areszcie bez postawienia zarzutów, co jest sprzeczne z nawet obowiązującym w Birmie prawem. Za prośbę o pomoc humanitarną aresztowano kolejnych kilkanaście osób – ofiary cyklonu Nargis, a do więźniów w Rangunie otwarto ogień, gdy cyklon uderzył w więzienie. Wzywamy władze birmańskie do zniesienia zakazów pokojowej działalności i natychmiastowego uwolnienia więźniów politycznych. Oczekujemy, że zostanie przeprowadzone dochodzenie w sprawie morderstw dokonanych na więźniach politycznych po uderzeniu cyklonu Nargis.

 
  
MPphoto
 
 

  Czesław Adam Siekierski (PPE-DE). – Panie Przewodniczący! Pomimo tak znacznego zainteresowania świata, różnych instytucji i organizacji międzynarodowych sytuacją w Birmie, nie widać jakichkolwiek zmian wewnątrz tego państwa. Nadal tysiące ludzie jest więzionych w okropnych warunkach za to, że upomnieli się o demokrację czy protestowali przeciwko referendum konstytucyjnemu, którego wyniki nie mogą być uznane za wiarygodne. Reżim wojskowy zaostrza działania wobec więźniów politycznych. Oczekiwania, że władze birmańskie podejmą rozmowę z opozycją i organizacjami międzynarodowymi są mało realne. Dlatego niezbędne jest nałożenie skutecznych sankcji i nacisków na funkcjonujący tam reżim, do których przyłączy się jak najwięcej państw.

 
  
MPphoto
 
 

  Filip Kaczmarek (PPE-DE). – Panie Przewodniczący! Zaledwie w osiem dni po przejściu cyklonu rząd birmański zmusił naród, swój własny naród do wzięcia udziału w referendum. Referendum w sprawie szeroko krytykowanego i kontrowersyjnego projektu konstytucji. Wyniki? Absurdalne, jakby żywcem wzięte ze starych komunistycznych czasów: frekwencja – 99%, poparcie dla projektu konstytucji – 93%. Modelowo nierealne, bo tylko za takie możemy je uznać.

Głęboko wierzę, że takie reżimy jak reżim birmański muszą prędzej czy później upaść i Unia Europejska powinna pomóc w tym upadku.

 
  
MPphoto
 
 

  Charlie McCreevy, Member of the Commission. − Mr President, Mrs Ferrero-Waldner is unfortunately not here today, so I shall – on her behalf – share with you a few remarks about the situation in Burma/Myanmar.

The European Parliament’s motion for a resolution focuses on the political situation and in particular on the continued detention of political prisoners. Before commenting on this issue, I would like to inform you about the Commission’s activities in response to the cyclone which devastated the delta of the Ayeryawaddy River six weeks ago.

The Commission’s response to the cyclone was quick and substantial: we have approved EUR 17 million in humanitarian aid, including EUR 5 million in food aid. We have also activated the civil protection mechanism – the cooperation with the EU Member States having joined the mechanism has worked very well. We cover water purification, boat transport, primary health care and other issues of importance in the post-disaster context.

The humanitarian emergency is not over. So far, approximately half of the survivors reached, that is, one million, are still in desperate need. Accessing the disaster-hit areas and distribution of aid is not without difficulties. This has as much to do with the size of the disaster as with the bureaucracy. Our field workers in Myanmar report gradually better cooperation from authorities. Our own humanitarian activities continue with reasonable efficiency. We recognise that the international NGOs are in a more difficult situation, as regards access to the stricken areas.

In the mean time, the ASEAN countries have taken the lead in coordinating external assistance. They are a member of the so-called ‘Tripartite Mechanism’, which comprises the ASEAN countries, the Government of Burma/Myanmar, and the United Nations.

The Government has issued new ‘guidelines’ for external aid. We have no evidence yet whether they are being used to narrow the space for aid delivery.

For us, the cyclone and its terrible consequences are a purely humanitarian issue. We defend the concept of ‘needs-based’ humanitarian relief.

On the political situation in Burma/Myanmar, the Government seems committed to proceed with its so-called ‘Road Map to Democracy’. We read this road map as a tightly controlled, slow transition towards a civilian government where the military still plays a dominant role. The Government seems committed to deliver, at its own pace and without regard to views and comments from outside. Realistically, there is hardly an alternative.

National reconciliation would require an inclusive dialogue. Such dialogue cannot take place with political stakeholders in jail or under house arrest. This is why we continue to push for the release of all political prisoners. My colleague, Mrs Ferrero-Waldner, has said publicly that the Government has missed a chance to send a signal of reconciliation at a moment of national distress when the Government again extended the house arrest of Aung San Suu Kyi.

The people of Burma/Myanmar would deserve a system of government which focuses on economic and social development, and on the participation of the electorate in the political process. For Europe, expressing our indignation and isolating the country is clearly not an adequate response. The people of Burma/Myanmar shall not pay the price of a political stalemate. They deserve better.

In conclusion, I wish to highlight our commitment to follow closely the situation in Burma/Myanmar. This includes continuing to push for a release of all political prisoners, and for an inclusive dialogue, including legal political parties and ethnic groups.

We continue a balanced approach. We are not up to confrontation for the sake of confrontation. Our ultimate goal remains to help a peaceful transition to a legitimate, civilian government. This is why we are fully supportive of the good offices of the UN Secretary General and his Special Advisor for Myanmar.

The interest of the Burmese people is best served with a balanced policy, including substantial assistance. The Commission has carefully chosen the areas of assistance to help the most vulnerable class of society. We have already significantly increased funding and hope that – in a coordinated effort with other donors – the overall funding level could reach the equivalent of what is spent per capita in comparable countries, like Laos and Cambodia. The people of Myanmar deserve a better future.

 
  
MPphoto
 
 

  Le Président. – Le débat est clos.

Le vote aura lieu à la fin des débats.

 
  

(1)Voir procès-verbal

Aġġornata l-aħħar: 2 ta' Lulju 2008Avviż legali