De Voorzitter. − Het volgende agendapunt betreft de verklaringen van de Raad en de Commissie inzake de situatie in Zimbabwe.

  Jean-Pierre Jouyet , fungerend voorzitter van de Raad. − (FR) Mijnheer de Voorzitter, commissaris, dames en heren, na de recente presidentsverkiezingen in Zimbabwe is Robert Mugabe voor nog eens vijf jaar herkozen als president van zijn land. De tweede stemronde heeft er plaatsgevonden nadat de enige andere kandidaat, de heer Morgan Tsvangirai, zich had teruggetrokken als kandidaat. Daardoor is de heer Mugabe erin geslaagd om 85 percent van de stemmen achter zijn naam te krijgen. Veel staatshoofden, ook in Afrika zelf, hebben deze verkiezingen een aanfluiting van de democratie genoemd. De secretaris-generaal van de Verenigde Naties heeft de verkiezingen bovendien als onwettig bestempeld.

Meteen na zijn eedaflegging als president is de heer Mugabe naar Sharm el Sheikh afgereisd ter gelegenheid van de Top van de Afrikaanse Unie op 30 juni en 1 juli van dit jaar. Tijdens die topontmoeting heeft Nigeria een levendige discussie omtrent de verkiezingen op gang gebracht. Er werd een resolutie goedgekeurd waaruit de grote bezorgdheid omtrent de toestand in Zimbabwe blijkt. De resolutie benadrukt ook de kritische verslagen die zijn opgesteld door de verkiezingswaarnemers van de Southern African Development Community (SADC), van de Afrikaanse Unie en van het Pan-Afrikaanse Parlement, en wijst nadrukkelijk op het geweld en het verlies aan mensenlevens.

De resolutie roept de heer Mugabe en de heer Tsvangirai ook op om, in het belang van de inwoners van Zimbabwe, dringend een dialoog op te starten, om een regering van nationale eenheid te installeren, en om de bemiddelingsmissie van de SADC te steunen.

In het licht van deze ontwikkelingen begint de internationale gemeenschap in actie te treden. De Verenigde Staten hebben een resolutie ingediend bij de Veiligheidsraad van de VN, waarin ze aandringen op sancties tegen Zimbabwe, zoals een wapenembargo, de bevriezing van financiële middelen en een reisverbod. De resolutie bevat ook een lijst met de naam van veertien personen die moeten worden bestraft, zoals de heer Mugabe en een aantal andere politici. De meesten onder hen kwamen ook al voor op de Europese lijst van sancties die in 2002 is goedgekeurd.

Canada heeft de maatregelen die het al had getroffen nog wat opgevoerd, en de Europese Raad van 20 juni heeft zichzelf bereid verklaard om verdere stappen te ondernemen. Dat zal samen met commissaris Michel verder worden besproken op 22 juli. Het voorzitterschap van de Europese Unie heeft de tweede stemronde meteen nadat ze had plaatsgevonden, met name op 29 juni, sterk veroordeeld als een aanfluiting van de democratie. In een verklaring opgesteld op 4 juli namens de Europese Unie heeft het voorzitterschap ook benadrukt dat het zich niet zou neerleggen bij de voldongen feiten waarvoor het zich na de verstoorde stembusgang van 27 juni geplaatst zag, en dat de enige mogelijke oplossing bestaat in een overgangsformule waarbij wordt uitgegaan van de resultaten van de eerste stemronde.

Daarnaast is het ook belangrijk dat Afrika zijn bezorgdheid heeft uitgedrukt omtrent een mogelijke regionale crisis. We moeten ook de inspanningen van de Afrikaanse Unie en van de SADC steunen. Bovendien moeten de principes die zijn vastgelegd in het Afrikaans Handvest voor de Rechten van de Mens en de Volkeren strikt worden nageleefd. Het zou goed zijn mochten de Afrikaanse Unie en de VN bij deze aanpak betrokken worden. Op die manier zou de regionale kijk van de SADC op het probleem verder kunnen worden uitgewerkt vanuit een Afrikaanse en internationale invalshoek.

In haar resolutie heeft de Afrikaanse Unie alle betrokken landen en partijen ook opgeroepen om zich te onthouden van acties die de bereidheid tot dialoog kunnen schaden. Dat signaal was in het bijzonder bedoeld voor de Europese Unie. Toch zal dat de EU niet tegenhouden om alvast te beginnen met de uitbreiding van de lijst van personen die verantwoordelijk zijn voor het geweld en tegen wie sancties zullen worden genomen in de vorm van een reisverbod of van een bevriezing van de financiële middelen. De EU moet er ook op toezien dat de geplande uitzonderingen op het reisverbod tot een absoluut minimum worden beperkt en dat er nieuwe, in het bijzonder economische sancties worden afgekondigd. Uiteraard zal de implementatie van al deze vergeldingsmaatregelen afhangen van het resultaat van de onderhandelingen.

De onderhandelingen tussen de twee partijen moeten nu zo gauw mogelijk van start gaan. Ik denk dat ook de commissaris die mening is toegedaan, ook al is het resultaat ervan nog heel onzeker. Mijns inziens moeten de gesprekken in elk geval uitgaan van de resultaten van de eerste stemronde die heeft plaatsgevonden op 29 maart. Dat resultaat is immers de beste weergave van de wil van de bevolking van Zimbabwe. De tweede stemronde daarentegen was een democratie onwaardig. Alle mogelijke coalities kunnen een voorlopige oplossing bieden in afwachting van nieuwe verkiezingen die vrij, democratisch en transparant verlopen, zoals ook de tegenkandidaat van de heer Mugabe heeft verklaard.

Ten slotte wil ik er graag nog op wijzen dat de leden van de G8 op hun laatste bijeenkomst, die net is afgelopen, overwogen hebben om bijkomende financiële maatregelen te treffen tegen diegenen die verantwoordelijk waren voor het geweld tijdens de voorbije verkiezingen. Zo staan de zaken er momenteel dus voor en we moeten de druk aanhouden. Alleen zo kunnen we een einde maken aan deze onaanvaardbare inbreuken op de wet.

  Louis Michel , lid van de Commissie. − (FR) Mijnheer de Voorzitter, minister, dames en heren, ik ben verheugd dat ik vandaag, tijdens deze gedachtewisseling, de toekomstige mogelijkheden en gedachten met u kan delen omtrent de rol die we kunnen spelen in de inspanningen om tot een oplossing van deze crisis te komen. Die oplossing moet aanvaardbaar zijn voor alle politieke betrokkenen. Bovendien moet het ook een oplossing op lange termijn zijn die een nieuw tijdperk van welvaart kan inluiden voor een land en een volk die er zo slecht aan toe zijn.

Kort voor het begin van deze zitting heb ik nog even kunnen praten met de heer Ping, de Voorzitter van de Commissie van de Afrikaanse Unie. Een halfuurtje geleden heb ik ook een lang gesprek gevoerd met oppositieleider Tsvangirai. Ik kan u dus wel wat nieuwe elementen aanreiken. Uiteraard zijn die nog niet bevestigd, maar ik kan u, naar ik hoop, tenminste al wat meer gedetailleerde en recente informatie geven.

In de eerste plaats wil ik uiteraard mijn grote bezorgdheid omtrent de toestand benadrukken. Ik vond het heel betreurenswaardig dat de tweede ronde van de presidentsverkiezingen effectief heeft plaatsgevonden, zoals ik zowel vooraf als nadien ook publiekelijk heb verklaard, en dat ondanks de vele oproepen vanuit de internationale gemeenschap om de verkiezingen uit te stellen. Ook de Afrikaanse partners van Zimbabwe hadden daartoe opgeroepen. Uiteraard hebben het extreme politieke geweld en de systematische intimidatie deze verkiezingen bezoedeld. Ze hebben dan ook alle legitimiteit en geloofwaardigheid verloren.

Net zoals het voorzitterschap van de Europese Unie heb ook ik herhaaldelijk verklaard dat er, rekening houdend met de omstandigheden waarin de tweede stemronde heeft plaatsgevonden, helemaal geen sprake kan zijn van een erkenning van de president die tot winnaar van deze verkiezingen is uitgeroepen. We kunnen niet genoeg benadrukken dat hij zijn overwinning op bedrieglijke wijze heeft behaald, en dat ze helemaal niks te maken heeft met de geest van de democratische renaissance die tegenwoordig door Afrika waart. Op de Top van de Afrikaanse Unie die in Egypte heeft plaatsgevonden, en waarop ook president Mugabe aanwezig was, zijn we getuige geweest van een heel gespannen en begeesterd debat tussen de Afrikaanse leiders. Dat debat is door veel mensen zonder voorafgaande genoemd.

In de resolutie die is aangenomen, spaart de Afrikaanse Unie haar kritiek op president Mugabe niet. De Unie roept hem op om een politiek akkoord uit te werken met Morgan Tsvangirai, de leider van de Movement for Democratic Change (MDC), om zo een regering van nationale eenheid te kunnen vormen. Bovendien heeft de Afrikaanse Unie de SADC opgeroepen om te blijven bemiddelen om zo tot een politiek akkoord te komen. Die resolutie kunnen we in elk geval als ontoereikend beschouwen. De Afrikaanse Unie heeft zich niet duidelijk uitgesproken over de legitimiteit van de heer Mugabe als president, maar we kunnen deze resolutie in de huidige omstandigheden toch al een uitstekend resultaat noemen. Uiteraard is de kwestie hiermee nog lang niet afgehandeld. De Afrikaanse Unie en de SADC moeten blijvend aantonen dat ze ernaar streven om een politieke oplossing te vinden.

In dat opzicht hebben de Europese Unie en andere internationale spelers ook duidelijk gemaakt wat ze verwachten van de gesprekken. Er kan enkel een politiek akkoord worden gesloten op basis van de uitslag van de eerste stemronde, die de mening van de bevolking van Zimbabwe vertolkte en vrij en democratisch tot stand is gekomen. Op basis van de uitslag van de tweede stemronde kan er niet worden bemiddeld of onderhandeld. Onzes inziens moet de politieke oplossing voorzien in een coalitieregering met de heer Tsvangirai als premier. Hij moet uitgebreide bevoegdheden krijgen en hij moet kunnen terugvallen op de meerderheid die hij heeft in het parlement.

Wat de Europese Unie betreft, liggen alle mogelijkheden nog op tafel. In de eerste plaats zijn we bereid om de inspanningen van de SADC en de Afrikaanse Unie te steunen en verwachten we in de komende twee weken een duidelijke vooruitgang te zien.

Als er een constructief politiek akkoord uit de bus komt dat de uitslag van de eerste stemronde goed weergeeft, zijn we, zoals eerder al gezegd, uiteraard bereid om geleidelijk aan opnieuw te gaan samenwerken met Zimbabwe. Bovendien zijn we ook bereid om daar meteen mee van start te gaan. Ik wil u er graag even aan herinneren dat, toen we het programma voor het tiende Europees Ontwikkelingsfonds opstelden, ik u heb verzekerd dat we te werk zijn gegaan alsof de democratie in Zimbabwe was hersteld. Zo wilden we vermijden dat we de bevolking van Zimbabwe zelf lieten opdraaien voor de tragische situatie waarin ze zich bevindt.

Ik wil het dan nu graag even hebben over de twee gesprekken die ik vanmiddag heb gevoerd in het licht van de vergadering met het Parlement. Laat ik beginnen met het gesprek met de heer Ping. Wat is het probleem? Het probleem waar we momenteel voor staan, is dat iedereen in de Afrikaanse Unie het erover eens is dat de onderhandelingen tussen de heer Mugabe en de heer Tsvangirai alle steun verdienen. Iedereen is van oordeel dat de regering geleid moet worden door de leider van de oppositie, de heer Tsvangirai, dat zijn regering desnoods een coalitieregering moet zijn, waarin de partij van de heer Tsvangirai, die over de meerderheid beschikt in het parlement uiteraard een dominante positie zou moeten bekleden, en dat deze regering de volledige bevoegdheid moet krijgen wat betreft de uitvoerende besluitvorming.

Zoals u wellicht weet, lijkt die aanpak momenteel onder vuur te liggen. De heer Tsvangirai heeft het probleem nog wat complexer gemaakt toen hij zijn twijfels uitte over de evenwichtigheid van de bemiddelingspogingen. Hij wil de bemiddelaars duidelijk een kader aanbieden, zeg maar, waarin dat evenwicht is gegarandeerd. Mijn woorden houden in geen geval een waardeoordeel in. Ik probeer alleen maar de situatie te schetsen. De heer Ping heeft me op het hart gedrukt dat het werk – en ik zeg niet het werk van de bemiddelaars, maar het werk – de geesten rijp moest maken voor die ontwikkeling. Als alles goed verloopt, zou het in de komende paar dagen tot een doorbraak kunnen komen.

Daarna heb ik een lang gesprek gevoerd met de heer Tsvangirai. Hij heeft bevestigd dat hij het idee van een regering waarin leden van het Zimbabwe African National Union Patriotic Front opgenomen zijn, best wel genegen is. Maar hij zou natuurlijk het laatste word krijgen wat de benoeming van de regeringsleden betreft. Zelf heeft hij het niet met zo veel woorden gezegd, maar in feite valt dat te vergelijken met wat we in Kenia hebben gezien, ook al (en daar ben ik het volledig mee eens) kunnen we de twee situaties geenszins met mekaar vergelijken. Ze hebben helemaal niks met mekaar gemeen. De mensen nemen de gelegenheid te baat om zich te gedragen alsof ze hetzelfde zijn, maar als je de situatie volledig objectief bekijkt, zie je dat de situatie in beide landen heel anders is, net zoals mannen en vrouwen van mekaar verschillen. Dat is al een eerste punt.

In de tweede plaats is hij voorstander van een “permanent onderhandelingsteam”. Dat team zou bemiddelen en daarmee zou het evenwicht dat hij wil meteen verzekerd zijn. Uiteraard wil hij dat dit team de bescherming van de Afrikaanse Unie en van de Verenigde Naties geniet, zoals de minister ook heeft verklaard. Hij lijkt me redelijk optimistisch te zijn en hij gelooft dat er wel degelijk iets aan het bewegen is. Natuurlijk vindt hij de sancties relevant. Bovendien heeft hij iets onderstreept waar we het allemaal over eens waren: als er sancties worden uitgevaardigd, moeten ze tegen individuen gericht zijn en mogen ze de bevolking niet rechtstreeks treffen.

Ik heb het gevoel dat de Afrikaanse Unie zich haar verantwoordelijkheid volledig ter harte neemt, dat ze een actieve rol speelt, en dat ze via bemiddeling probeert te komen tot een oplossing die, zoals de minister heeft beklemtoond, rekening houdt met de noodzaak om de uitslag van de eerste stemronde om te zetten in uitvoerende bevoegdheid. Dat is immers het enige verkiezingsresultaat dat de machthebbers legitimiteit verschaft.

VOORZITTER: ADAM BIELAN
Ondervoorzitter

  Michael Gahler , namens de PPE-DE-Fractie. – (DE) Mijnheer de Voorzitter, de toestand in Zimbabwe heeft op politiek, economisch en humanitair vlak een absoluut dieptepunt bereikt. De bevolking wordt gegijzeld door een regime dat weigert om de macht af te staan, omdat de hofkliek rond de president, de legerleiding en de inlichtingendienst, zichzelf wil blijven verrijken ten koste van het land. Daartoe sponsoren ze milities en maken ze misbruik van de politie en het leger, die overal in het land de bevolking terroriseren.

Naar SADC-normen zijn zelfs de parlementsverkiezingen van 29 maart vrij noch eerlijk verlopen. Als gevolg van de nationale intimidatiecampagne die na de verkiezingen heeft plaatsgevonden en tientallen doden en duizenden gewonden heeft geëist, kon de winnaar van de eerste ronde, Morgan Tsvangirai, zijn kiezers onmogelijk opnieuw naar de stembus sturen. De vrees dat ze daarvoor gestraft zouden worden, was namelijk te groot. De leider van de Pan-African Parliament’s Election Observer Mission, Marwick Khumalo, en de SADC-missie beoordelen de gebeurtenissen van 27 juni als volgt:

(EN)“De sfeer die momenteel heerst in het land heeft niet geleid tot de organisatie van vrije, eerlijke en geloofwaardige verkiezingen. De verkiezingen zijn geen waarheidsgetrouwe weergave van de wil van de bevolking van Zimbabwe.”

, namens de PPE-DE-Fractie. – (DE) Nu moeten we in de eerste plaats een overgangsscenario uitwerken dat moet leiden tot een situatie waarin een legitieme regering en een legitieme president worden aangesteld. De Afrikaanse Unie en de SADC kunnen hierbij een cruciale rol spelen. Helaas heeft president Mbeki niks bereikt met zijn jarenlange stille diplomatie. Evenmin heeft hij het vertrouwen van de partijen in dit conflict weten te winnen en zelf weet hij nog het best hoe dat komt.

Ik zou er bij de politieke partijen van Zuid-Afrika op willen aandringen om zelf het initiatief naar zich toe te trekken. Ik roep mijn collega’s van Zuid-Afrika op om in hun parlement te beslissen om over te gaan tot een bevriezing van de Zuid-Afrikaanse rekeningen en financiële middelen van de mensen die zich dankzij het regime van Mugabe hebben weten te verrijken. Ze mogen niet toestaan dat Grace Mugabe en anderen in Kaapstad of Sandton gezellig gaan shoppen terwijl de bevolking verhongert. Ik roep ze op om solidair te zijn met de drie miljoen Zimbabwanen in hun eigen land die naar huis zullen terugkeren zodra er een einde komt aan het bewind van Mugabe en zo meteen ook plaats zullen maken voor de miljoenen werkloze Zuid-Afrikanen. We hebben de Europese ondernemingen zover gekregen dat ze zich hebben teruggetrokken uit Zimbabwe omdat hun activiteiten het regime mee stevig in het zadel hielden.

  Alain Hutchinson , namens de PSE-Fractie. – (FR) Mijnheer de Voorzitter, minister, commissaris, president Mugabe is zich te buiten gegaan aan buitensporig geweld en heeft het grootste misprijzen aan den dag gelegd voor de basisrechten van de mens toen hij de macht greep en een bevolking gijzelde die het zo al erg moeilijk heeft.

De socialisten veroordelen dat geweld en kennen de huidige machtshebbers geen enkele legitimiteit toe. Maar bovenal zijn de Europese socialisten begaan met het lot van de bevolking van Zimbabwe. Volgens de Voedsel- en Landbouw Organisatie (FAO) kunnen naar schatting vijf miljoen Zimbabwanen tegen begin 2009 ten prooi vallen aan een zware hongersnood.

Bovendien weten we dat een derde van de bevolking van Zimbabwe er op dit moment alleen maar in slaagt om het te overleven dankzij de internationale hulp. Het is dan ook de plicht van de Europese Commissie, van de Raad, van elke lidstaat en van de hele internationale gemeenschap, om de overheid van Zimbabwe onder druk te zetten om de grenzen onvoorwaardelijk open te stellen voor de internationale humanitaire hulp aan de kwetsbaarste bevolkingsgroepen. Dat kunnen we niet genoeg blijven benadrukken, want wat de heer Mugabe op dit moment doet, is ronduit misdadig.

Als we de Europese Unie en de internationale gemeenschap vragen om harde sancties uit te vaardigen tegen Zimbabwe, iets wat ook u al hebt aangegeven, mijnheer de minister, willen we ook benadrukken dat die sancties in geen geval de bevolking mogen treffen. Ze moeten gericht zijn tegen de leden van het regime die verantwoordelijk zijn voor de inbreuken op de mensenrechten en voor het huidige terreurbewind in het land.

Natuurlijk moeten we er bij de Europese Unie en de regionale structuren, zoals de SADC, ook op aandringen om samen met het verkozen parlement en het maatschappelijk middenveld van Zimbabwe de huidige crisis vlug en democratisch op te lossen.

Mijnheer de Voorzitter, ik zou het graag ook nog even hebben over de 200.000 ontheemde Zimbabwanen. We verzoeken hun Zuid-Afrikaanse buren, en president Mbeki in het bijzonder, om hun verantwoordelijkheid op te nemen en de Zimbabwaanse vluchtelingen die hun heil hebben gezocht in Zuid-Afrika niet terug te sturen.

  Fiona Hall, namens de ALDE-Fractie. – (EN) Mijnheer de Voorzitter, de bevolking van Zimbabwe heeft vreselijk geleden. Na jaren van intimidatie, brutaliteiten en economische crisis, waren de voorbije verkiezingen de genadeslag. Sinds de verkiezingen is het geweld onverminderd doorgegaan. Sinds de eerste stemronde op 29 maart heeft het geweld al aan minstens negentig mensen het leven gekost. Afgelopen maandag nog werden de bewoners van een IDP-kamp ten oosten van Harare aangevallen en ontvoerd.

Misschien zijn we geneigd de ogen in wanhoop ten hemel te slaan, maar ik ben ervan overtuigd dat de EU deze crisis mee kan helpen oplossen. In de eerste plaats kan de EU diplomatieke steun verlenen aan diegenen die een uitweg proberen te vinden via een tijdelijke overgangsregering, waarbij alle partijen van het maatschappelijk middenveld worden betrokken, en die de uitslag van de eerste stemronde respecteert.

Een overgangscoalitie is een Afrikaanse aanpak die in de loop der jaren zijn nut heeft bewezen in een aantal andere landen, zoals Togo en de Democratische Republiek Kongo.

Toch vestigt de ontwerpresolutie de aandacht op het mislukken van de stille diplomatie van president Mbeki. Misschien zou een ander Afrikaans buurland, dat op het respect kan rekenen van alle partijen, beter geplaatst zijn om de onderhandelingen in goede banen te leiden. Als ook de internationale gemeenschap erbij betrokken kon worden, zouden de onderhandelingen wellicht vlotter verlopen.

In de tweede plaats moet de internationale gemeenschap ook de druk op Mugabe opvoeren. Rusland heeft zich achter de oproep van de G8-top geschaard om sancties uit te vaardigen. Dat was een erg bemoedigend signaal en ik ben verheugd met de commentaren van de Raad omtrent het verstrengen van de sancties door een aantal landen.

In de derde plaats moeten we ons nu al voorbereiden op de dag dat Zimbabwe een legitieme regering zal hebben en ruime internationale steun nodig zal hebben.

Ten slotte mogen we ook niet vergeten dat de gewone Zimbabwaan de wanhoop nabij is en het niet redt zonder basishulp.

  Philip Claeys (NI). - (NL) De Europese Unie heeft al geruime tijd sancties tegen de socialistische dictator Mugabe lopen, maar deze sancties worden niet altijd op een consequente en eenduidige manier toegepast. Zo hebben wij meegemaakt dat het Portugese voorzitterschap van de Europese Unie blijkbaar geen enkel probleem had om Mugabe uit te nodigen op de Europees-Afrikaanse Top.

De Europese Unie had ook duidelijk protest moeten aantekenen tegen de groteske aanwezigheid van Mugabe op de Top van de Wereldvoedselorganisatie in Rome niet zo lang geleden. Het inreisverbod van Mugabe en trouwens van alle topfiguren van zijn regime moet waterdicht toegepast worden en ook uitgebreid worden. Wij moeten in elk geval nadenken over het uitbreiden van de sancties tegen het regime van Mugabe in het algemeen. Die sancties moeten doortastend en ondubbelzinnig zijn, en wij moeten ook druk uitoefenen op de regering van Zuid-Afrika, dat met die zogenaamde stille diplomatie in feite alleen maar tijd heeft gekocht voor het regime van Mugabe.

  Geoffrey Van Orden (PPE-DE). - (EN) Mijnheer de Voorzitter, de crisis in Zimbabwe is niet ineens en onverwacht uitgebroken: dit is al de zestiende keer in acht jaar tijd dat we een ontwerpresolutie inzake Mugabe bespreken. Systematisch en doelbewust rooft hij zijn land leeg, hij verwoest de economie en onderdrukt de bevolking van Zimbabwe.

Tot voor kort heeft de internationale gemeenschap altijd pathetisch gereageerd op zijn wandaden. De Europese Unie heeft het regime tenminste doelgerichte sancties opgelegd, maar ze is er niet in geslaagd om die ook echt te handhaven. De Afrikanen – een handvol uitzonderingen niet te na gesproken – hebben Mugabe alleen maar bejubeld. Ze moesten zich diep schamen.

Wat moeten wij nu doen? In de eerste plaats moet de Raad er duidelijk de aandacht op vestigen dat geen enkele lidstaat van de EU het onwettige regime van Mugabe zal erkennen. Ik ben dan ook verheugd te vernemen dat de EU haar sancties wil uitbreiden.

In de tweede plaats moeten de Europese Unie en haar lidstaten de Afrikaanse landen, en in het bijzonder de SADC, zover krijgen dat ze de sancties tegen het regime van Mugabe mee onderschrijven mochten de onderhandelingen uiteindelijk niks opleveren.

In de derde plaats moeten we de leden van het Joint Operations Committee – de militaire bende die achter Mugabe staat – duidelijk maken dat zij verantwoordelijk zullen worden gehouden voor de systematische wreedheden tegen de bevolking van Zimbabwe. Bepaalde hooggeplaatste leden van de strijdkrachten en van de politie – en hooggeplaatste ambtenaren van de ZANU-PF – kunnen Mugabe nog altijd de rug toekeren en zich bij de democratische krachten voegen.

In de vierde plaats zou Frankrijk de VN-Raad voor de Mensenrechten in Genève in een noodzitting bij mekaar moeten roepen om de toestand in Zimbabwe aan te pakken. En in de vijfde plaats moeten de Verenigde Naties kordater gaan optreden.

Bovenal moeten we de Afrikaanse Unie actief aansporen om een nog positievere en actievere rol te gaan spelen in de totstandkoming van een dergelijke regering van nationale eenheid. Daarbij moet natuurlijk worden uitgegaan van het resultaat van de verkiezingen van 29 maart en niet van de uitslag van de electorale farce van 27 juni, zoals zowel de fungerende Voorzitter als de Commissie al hebben aangegeven.

De woordvoerder van de MDC, Nelson Chamisa, heeft me ook verteld dat zijn partij op dit moment niet onderhandelt met de ZANU-PF. In plaats daarvan gaat het geweld gewoon door. De Afrikaanse Unie moet aandringen op een stopzetting van het geweld en op de benoeming van een bemiddelaar die de steun krijgt van waarnemers en het vertrouwen van de MDC geniet.

Ook nu weer probeert Mugabe tijd te winnen. Er moet een deadline vastgelegd worden voor de onderhandelingen. Intussen kan iemand Mugabe misschien een plaatsje in een rusthuis aanbieden.

  Glenys Kinnock (PSE). – (EN) Mijnheer de Voorzitter, net zoals de sprekers voor mij wil ik erop wijzen dat het parlement dat in Zimbabwe op 29 maart is verkozen nog nooit bij mekaar is gekomen en dat de verkozen leden van dat parlement nog altijd lastiggevallen en geïntimideerd worden en het slachtoffer zijn van geweld.

In onze resolutie roepen we op om de sancties te verstrengen. Uiteraard zullen we ons ook aansluiten bij de oproep aan het adres van de VN om een internationaal wapenembargo en een wereldwijd reisverbod uit te vaardigen en alle financiële middelen te bevriezen.

We weten wie de bendeleiders zijn op wie we onze pijlen moeten richten, we weten allemaal wie de beulen zijn, we weten wie de loopjongens zijn. Denk maar aan Chihuri, hoofd van de politie; aan Shiri, het hoofd van de Luchtmacht; aan Gono, de gouverneur van de centrale bank; aan Chinamasa, de minister van Justitie; aan Bonyongwe, het hoofd van de Centrale Inlichtingendienst: dat zijn de mensen op wie we onze pijlen kunnen en moeten richten. Onze resolutie is een duidelijke weergave van de voorwaarden die de MDC vooropstelt.

Alle gesprekken moeten uitgaan van de uitslag van de verkiezingen van 29 maart die de MDC heeft gewonnen, en niet van de nepverkiezingen van juni.

Er moet een overgangsakkoord worden opgesteld dat de basis vormt van een nieuwe grondwet. Dat heeft nog niemand hier vermeld, maar het is net datgene waar Morgan Tsvangirai om vraagt. Daarna moeten er nieuwe verkiezingen komen. Hij zegt heel duidelijk, en ik citeer: “Ik wil geen deals sluiten over de macht en ik wil de macht niet delen.”

Zoals Geoffrey van Orden zonet heeft uiteengezet, wordt er op dit moment niet onderhandeld. De huidige situatie is met andere woorden niet al te bemoedigend.

Er moet een bijkomende bemiddelaar worden aangesteld. De heer Mbeki is duidelijk niet in staat om de klus alleen te klaren. We willen de Afrikaanse Unie dan ook oproepen om een bemiddelaar aan te duiden. Die persoon moet op gelijke voet staan met de heer Mbeki en met mensen zoals de heer Chissano en de heer Kufuor.

Ten slotte moet er een einde komen aan de ongecontroleerde en door de staat gesteunde brutaliteiten, gewelddaden en wreedheden. Daarom moet de internationale gemeenschap dringend optreden, en dat in het belang van het noodlijdende volk van Zimbabwe.

  Eoin Ryan, namens de UEN-Fractie. – (EN) Mijnheer de Voorzitter, ooit was Zimbabwe een baken van hoop, het land was een voorbeeld van de Afrikaanse zelfbeschikking en het was een leider voor de andere staten. Nu is Zimbabwe afgegleden tot het epicentrum van de Afrikaanse wanhoop en hopeloosheid. De bevolking van Zimbabwe verdient beter en moet dan ook beter krijgen. Maar daarvoor moet er eerst een einde komen aan het regime van Robert Mugabe, die niet meer is dan een moordlustige misdadiger.

De internationale gemeenschap moet kordater optreden tegen het tirannieke bewind van Mugabe. Ik ben verheugd met het feit dat de VN Veiligheidsraad overweegt om de leiders van Zimbabwe verdere sancties op te leggen, zoals het invoeren van een wapenembargo. Hoe is het mogelijk dat een land waar vijf miljoen mensen afhangen van voedselhulp, waar de inflatie meer dan tien miljard percent bedraagt, en waar een brood op dit moment meer dan 1 miljard Zimbabwaanse dollar kost, nog altijd een van de best uitgeruste legers van het Afrikaanse continent heeft en over een enorm wapenarsenaal beschikt? Dat is ronduit ontoelaatbaar.

De recente presidentsverkiezingen ontberen elke legitimiteit. Het regime van Mugabe ging zo brutaal te keer dat het geweld 90 mensenlevens heeft gekost. 3.500 anderen raakten gewond en zowat 200.000 mensen sloegen op de vlucht tijdens de campagne. Dat kunnen we bezwaarlijk de ingrediënten van vrije, eerlijke, transparante en democratische verkiezingen noemen.

Zuid-Afrika en de andere Afrikaanse landen moeten de druk op Robert Mugabe nog opvoeren. Nelson Mandela had gelijk toen hij zei dat het leiderschap van Zimbabwe een totale mislukking is. Zuid-Afrika oefent een sterke politieke invloed uit op de regering-Mugabe, en Zuid-Afrika moet nu krachtdadig en besluitvaardig optreden, niet alleen voor de mensen van Zimbabwe, maar voor alle Afrikanen die lijdzaam moeten toezien hoe deze leider zijn land recht naar de afgrond leidt.

  Josep Borrell Fontelles (PSE). - (ES) Mijnheer de Voorzitter, omdat ik niet wil herhalen wat mijn collega’s al hebben gezegd, zal ik me toeleggen op de installatie van het parlement.

De verkiezingen van maart waren verkiezingen waarbij de oppositie de meerderheid van de stemmen haalde. Het is nu 17 juli en het parlement van Zimbabwe moet nog altijd gevormd worden. Wij, als parlementariërs, kunnen vanuit de Europese Unie maar beter druk beginnen uit te oefenen, zodat de democratische belofte in een parlement met een oppositiemeerderheid stilaan ingang zou kunnen krijgen. Het proces moet dringend op gang worden getrapt. We moeten nu echt al het mogelijke doen om te verzekeren dat, na de farce van de voorbije presidentsverkiezingen, de wetgevende verkiezingen, die de oppositie een erkende meerderheid hebben opgeleverd, het parlement in staat stellen om zijn werk te doen.

Mijn tweede punt betreft de bemiddelaar. Het is intussen duidelijk dat Zuid-Afrika tegen de grenzen van zijn capaciteiten als bemiddelaar is opgebotst. Het is absoluut noodzakelijk dat de Zuid-Afrikaanse president de hulp krijgt van, of vervangen wordt door, een andere bemiddelaar. Zo niet zal ook de bemiddeling zelf overkomen als een corrupt mechanisme dat zich in de greep van de regering van Zimbabwe bevindt.

  José Ribeiro e Castro (PPE-DE). - (EN) Mijnheer de Voorzitter, op dit moment zijn het niet langer alleen Mugabe en zijn regime die onder vuur liggen. Mugabe is, als gevolg van zijn gruweldaden en van deze hele tragische farce, nu al veroordeeld door de internationale publieke opinie. Nu is het de internationale gemeenschap die onder de loep wordt gehouden. Het is Thabo Mbeki, het is de SADC en het is de AU, het is China, het zijn wij in de EU, het zijn de Verenigde Naties. De bevolking van Zimbabwe, Tsvangirai en de MDC verdienen onze grootste steun en solidariteit in deze moeilijke tijden. We zouden Morgan Tsvangirai kunnen uitnodigen op een bijeenkomst van de Commissie buitenlandse zaken en de Commissie ontwikkelingssamenwerking in juli of september.

We blijven maar vreselijk nieuws ontvangen over het geweld in Zimbabwe. We mogen niet aarzelen. Morgan Tsvangirai en de MDC-meerderheid verdienen veel meer dan een paar troostende woorden. We moeten ze nu mee aan het bewind helpen, want daar hebben ze op basis van het resultaat van de verkiezingen van 29 maart ook alle recht op. De internationale gemeenschap zal zich diep mogen schamen als ze er niet in slaagt om de overgang te bewerkstelligen, als wij daar niet in slagen. Ik hoop van harte dat het niet zo zal lopen.

  Marios Matsakis (ALDE). - (EN) Mijnheer de Voorzitter, het regime van de heer Mugabe is niet alleen verantwoordelijk voor de verkiezingsfraude, maar ook voor de willekeurige arrestaties, voor de folteringen en voor de moord op honderden burgers die de laatste paar jaar schering en inslag zijn geweest in Zimbabwe.

Tot nog toe lijken de vele resoluties en sancties geen zoden aan de dijk te hebben gebracht. Ik vind het moment dan ook gekomen om tot actie over te gaan en om de heer Mugabe voor een internationaal gerechtshof te laten terechtstaan op beschuldiging van misdaden tegen de mensheid. Ik weet dat Zimbabwe de conventie betreffende het Internationaal Gerechtshof in Den Haag niet heeft ondertekend, maar ik ben ervan overtuigd dat we andere procedures op basis van internationale wetgeving moeten kunnen vinden. Misschien kunnen commissaris Michel of de fungerende voorzitter daar meer klaarheid over scheppen.

Ik ben ervan overtuigd dat deze Afrikaanse dictator en zijn medeplichtigen pas zullen gaan nadenken en vatbaar zullen worden voor rede als we zo kordaat optreden. Uiteindelijk zullen we hun land en de internationale gemeenschap alleen zo kunnen bevrijden van hun misdadige aanwezigheid.

  Ewa Tomaszewska (UEN). - (PL) Mijnheer de Voorzitter, ik zou de Commissie willen oproepen om een aantal maatregelen uit te vaardigen tegen de heer Mugabe, die geweld blijft gebruiken en die volledig voorbijgaat aan de uitslag van de verkiezingen van maart. Op dit moment staan we zogoed als machteloos. Het enige wapen wat ons nu nog rest, zijn onze woorden. Ik wil dan ook met aandrang vragen om na te gaan welke stappen we moeten ondernemen om hem te laten terechtstaan. Alleen zo kan er vrede komen in Zimbabwe en alleen zo zullen de inwoners van Zimbabwe kunnen genieten van de burgerrechten die hen toekomen.

  Czesław Adam Siekierski (PPE-DE). - (PL) Mijnheer de Voorzitter, Zimbabwe heeft internationale hulp en onze steun nodig, maar het moet ook zelf hervormingen doorvoeren. De Europese Unie, de Afrikaanse Unie en de Republiek Zuid-Afrika moeten de regerende partij en de oppositie ertoe aanzetten om de dialoog aan te gaan. Zimbabwe moet eindelijk aan de weg van de democratie beginnen te timmeren en een regering van nationale eenheid aanstellen. […] Een initiatief van de VN, waarbij er een wapenembargo tegen Zimbabwe zou worden uitgevaardigd en waarbij de financiële middelen van de mensen uit de onmiddellijke omgeving van Mugabe zouden worden bevroren. We moeten meteen stappen ondernemen zodat de humanitaire organisaties hun werk zouden kunnen doen. Eén oplossing kan erin bestaan dat niet-gouvernementele organisaties hulp bieden in die regio’s waar de nood het hoogst is.

  Mairead McGuinness (PPE-DE). - (EN) Mijnheer de Voorzitter, Mugabe luistert niet naar wat we zeggen en dat is net het tragische aan de hele situatie. Als hij wel luisterde, zou hij immers doen wat hij hoort te doen en zich neerleggen bij de uitslag van de verkiezingen van maart. Ik vond het bovendien een regelrechte schande dat Mugabe de Wereldvoedseltop heeft bijgewoond. Hij mocht er gewoon rondparaderen, terwijl hij in feite de verantwoordelijkheid draagt voor een van de grootste voedselcrisissen die zijn land en zijn continent ooit hebben gekend.

Vorige week nog had ik tijdens een congres in Brussel een gesprek met een landbouwer uit Zimbabwe. De schade die is aangebracht aan de voedselproductiebasis van het land is met geen woorden te beschrijven. Iemand anders zei dat het afschuwelijk is dat een land tot de tanden bewapend kan zijn terwijl de bevolking honger lijdt en geweld, intimidatie en folteringen dagelijkse kost zijn.

Zuid-Afrika moet meer doen. Het continent zelf moet het regime strenger veroordelen en we moeten de Afrikaanse landen duidelijk maken dat ze er ook goed aan zouden doen. Daar moeten we ze van zien te overtuigen, want onze mensen kijken onze richting uit en verwachten dat we iets doen om een ronduit afschuwelijke situatie uit de wereld te helpen.

  Luís Queiró (PPE-DE). – (PT) De huidige ontwikkelingen in Zimbabwe stellen ons geweten en onze actiebereidheid flink op de proef. Enerzijds is er de regering die zich te buiten gaat aan brutaal geweld tegen de eigen bevolking, haar eigen mensen in de ellende stort en steun vindt bij andere Afrikaanse dictaturen en autocratieën. Anderzijds zijn er de krachten die op een vreedzame manier strijden voor de democratie en de mensenrechten: de bevolking van Zimbabwe, de internationale gemeenschap en, natuurlijk, de Europese Unie.

Zoals hier al is aangehaald, kan de Europese Unie haar diplomatieke macht aanwenden, sancties opleggen, reisvisa weigeren, regionale overheden onder druk zetten en de verdedigers van de democratie en de mensenrechten steunen. Wat kan het Europees Parlement doen? We kunnen morgen onze resolutie steunen en de Commissie en de Raad aanbevelen om die initiatieven te nemen, maar we kunnen ook meer doen. We kunnen ook aantonen dat onze acties in overeenstemming zijn met onze woorden en de Sakharovprijs aan oppositieleider Morgan Tsvangirai toekennen. Dat kunnen we voorleggen aan onze collega-lidstaten. Op die manier kunnen we enerzijds een strijd belonen en anderzijds bijdragen tot een democratische en vreedzame overwinning.

  Jean-Pierre Jouyet, fungerend voorzitter van de Raad. − (FR) Mijnheer de Voorzitter, commissaris, mijnheer Michel, dames en heren, dit is een heel erg duidelijk debat. En wat we eruit moeten besluiten, is al net zo duidelijk. De mensen hebben krachtige taal gesproken, en zo hoort het ook, want de Europese Unie kan maar één oplossing aanvaarden, en die bestaat erin dat we de wil van de bevolking van Zimbabwe respecteren, zoals die in de eerste stemronde tot uiting is gekomen. De uitslag van die verkiezingen dient de basis voor welk akkoord ook te vormen.

Samen met de Commissie zullen we de toestand in Zimbabwe in detail bespreken op de volgende bijeenkomst van de Raad op 22 juli. We zullen rekening houden met de standpunten die hier zijn uiteengezet en met de voorstellen die zijn gedaan – niet aan Frankrijk, mijnheer Van Orden, maar aan het voorzitterschap van de Raad van de Europese Unie. Frankrijk is hier immers niet als Frankrijk, maar heeft alleen maar het mandaat dat het in deze context van de Europese Unie toegewezen heeft gekregen – met inbegrip van uw voorstel waarin u de Raad vraagt om een buitengewone zitting van de VN-Raad voor de Mensenrechten in Genève, uiteraard op voorwaarde dat zulks mogelijk is.

We zullen de aanbevelingen van de heer Michel volgen, aangezien ze altijd getuigen van gezond verstand en gebaseerd zijn op ervaring, aangaande de voortzetting van onze bemiddelingsinspanningen. Wat die inspanningen betreft, kunnen we niet meer vragen dan wat de heer Tsvangirai de heer Michel zelf heeft aangeraden tijdens hun gesprek, en volgens mij is dat het standpunt dat we op dit moment moeten innemen.

De Europese Unie, de Raad en de Commissie moeten het contact onderhouden met de betrokken partijen, de SADC, de Afrikaanse Unie, en Zuid-Afrika. Ook vandaag had ik graag de Zuid-Afrikaanse delegatie in ons midden verwelkomd. Uiteraard zullen we ook rekening moeten houden met de resolutie waarover het parlement morgen zal stemmen, en met het werk dat de Raad zal verrichten.

Daar heb ik voor het overige niks meer aan toe te voegen. En omdat ik zijn tijd niet verder wil verspillen, maak ik nu graag plaats voor de ervaring en de welsprekendheid van de heer Michel.

  Louis Michel , lid van de Commissie. − (FR) Mijnheer de Voorzitter, ik zal het heel kort houden. De heer Jouyet en de andere sprekers hebben namelijk alles al gezegd.

Uiteraard kan ik de uiteengezette standpunten alleen maar bijtreden, en dan vooral die van de heer Van Orden en van mevrouw Kinnock, maar tegelijkertijd moet ik daar ook aan toevoegen dat de Commissie in wezen alleen maar over de macht van de diplomatie beschikt. Maar misschien heeft ze ook de macht om te bepalen welke acties we moeten ondernemen als – en dat is natuurlijk iets waar we allemaal uit de grond van ons hart op hopen en waar we alle mogelijke middelen voor zullen inzetten – de bemiddelingspogingen om een regering onder leiding van de heer Tsvangirai op de been te krijgen een succes blijken te zijn.

Ik ben het dan ook volledig eens met het standpunt van de heer Van Orden, van mevrouw Kinnock en van alle anderen die hier vandaag het woord hebben gevoerd, zoals mevrouw Hall, de heer Hutchinson en de heer Gahler. Ik hoop dat ik niemand over het hoofd heb gezien. Er is maar één puntje waar ik het niet mee eens ben. U weet dat ik meestal zeg waar het op staat. Welnu, ik ben het er niet mee eens dat we het Portugese voorzitterschap met de vinger moeten wijzen omdat het in Lissabon een top heeft georganiseerd waar we jarenlang naar hebben uitgezien en waarop de kwestie Zimbabwe niet werd aangesneden.

Deze top tussen de Europese Unie en Afrika had allang moeten plaatsvinden en het was de hoogste tijd om in actie te komen. We zijn ons er heel goed van bewust dat de aanwezigheid van de heer Mugabe is ingegeven door de wens van de Afrikaanse Unie om zich niet door de andere partij, in dit geval de Europese partij, te laten vertellen wie ze wel en niet mochten uitnodigen. Daarom ben ik dan ook van oordeel dat kritiek hier niet op z’n plaats is.

Bovendien wil ik hier ook even de aandacht vestigen op de bijzonder moeilijk situatie waarin Zuid-Afrika zich bevindt. Het is voor Zuid-Afrika niet makkelijker om iets in beweging te zetten dan het voor president Thabo Mbeki is om de rol van bemiddelaar te vervullen. In dit geval weet iedereen heel goed dat Zuid-Afrika het eerste land zal zijn dat de gevolgen van de crisis in Zimbabwe zal voelen, of beter gezegd de gevolgen van het feit dat we er niet in slagen om die crisis op te lossen. Daarom zou ik u graag willen vragen om de situatie ook eens vanuit het Zuid-Afrikaanse, meer heikele perspectief te bekijken. Ik ben er ook van overtuigd dat Zuid-Afrika zijn rol als bemiddelaar naar eer en geweten vervult.

Uiteraard deel ik de mening van al diegenen die het woord hebben genomen dat het bemiddelingsproces moet worden uitgebreid, niet alleen om het Zuid-Afrika makkelijker te maken, maar ook om de verschillende partijen die mee zoeken naar een oplossing voor deze crisis een evenwichtiger beeld van de situatie te kunnen geven.

Ten slotte wil ik graag antwoorden op een van de vragen die ik heb gehoord. Op dit moment zijn we een echt “ontwikkelings- en humanitair” pakket aan het samenstellen. Dat moet ervoor zorgen dat, als de heer Tsvangirai aan de macht komt, hij meteen steun krijgt. Zo kunnen we de bevolking van Zimbabwe onmiddellijk redenen geven om te geloven in deze regeringswissel. Misschien zullen we zo ook bij andere mensen de honger naar een regimewissel kunnen aanscherpen, met de steun van de plaatselijke en de publieke opinie en, uiteraard, ook met de steun van de actief betrokken internationale gemeenschap.

Ik zou graag nog één iets zeggen aangaande de Afrikaanse Unie. Ik wil graag pleiten voor wat meer begrip. Wat is het probleem van de Afrikaanse Unie? Zoals ik al heb gezegd, moet de Afrikaanse Unie twee verschillende meningen met mekaar verzoenen. Enerzijds is er de extreme en openlijke kritiek op Zimbabwe en op zijn virtuele president, en anderzijds zijn er de mensen die oproepen tot meer flexibiliteit, die zeggen dat sancties niks zullen uithalen, en dat het dan ook beter is om helemaal geen sancties uit te vaardigen. Daarom is het voor de Afrikaanse Unie niet makkelijk om een eenheid te bereiken. Dat moeten we onder ogen zien, en net daarom ook moeten we de besluiten van de bijeenkomsten van de Afrikaanse Unie uit dit perspectief bekijken, vanuit hun standpunt.

Toch moet ik zeggen dat ik op basis van de informatie die ik hier net heb gehoord geneigd ben om te geloven dat de eenheid op dit moment steeds groter wordt en dat de Afrikaanse Unie nuttige en efficiënte voorstellen op tafel zal leggen om uit deze crisis te raken. Die crisis is uiteraard betreurenswaardig en een heuse belediging voor al wie in Afrika de democratie steunt en ingang probeert te laten vinden.

  De Voorzitter. − Ik heb twee ontwerpresoluties(1) overeenkomstig artikel 103, lid 2 van het Reglement ontvangen.

Het debat is gesloten.

De stemming vindt donderdag 10 juli 2008 plaats.

Schriftelijke verklaringen (artikel 142)

  Colm Burke (PPE-DE) , schriftelijk. – (EN) De recente verkiezingen in Zimbabwe waren een schertsvertoning. Mugabe was uiteindelijk de enige kandidaat en hij heeft Tsvangirai en andere leden van de MDC zodanig geïntimideerd dat ze zich uit de verkiezingsstrijd hebben teruggetrokken. Daarom zouden er nieuwe presidentsverkiezingen moeten worden georganiseerd waarbij alle door de overheid gesteunde geweld, intimidatie en moordpartijen bij voorbaat uitgesloten moeten zijn.

Ik ben blij met de beslissing die de G8 gisteren tijdens de top in Japan hebben genomen om financiële en andere sancties uit te vaardigen tegen leden van de Zimbabwaanse regering. Veelbetekenend is het feit dat er een consensus is bereikt over een sterke veroordeling van het regime van Mugabe, te meer gezien zelfs Rusland zich achter die consensus schaart. Het ziet er ook steeds meer naar uit dat de VN Veiligheidsraad een resolutie zal aannemen waarin staat dat Zimbabwe een bedreiging vormt voor de internationale vrede en veiligheid. Ik zou China willen oproepen om deze belangrijke maatregel de komende week niet tegen te houden.

Ik vind het betreurenswaardig dat de Afrikaanse Unie niet genoeg doet om Mugabe te isoleren. Ik ben immers van oordeel dat de Afrikaanse Unie, samen met de Southern African Development Community en het Pan-Afrikaanse Parlement, de touwtjes in handen moet nemen om de despoot van het toneel te laten verdwijnen. De schendingen van de mensenrechten waaraan de Zimbabwaanse regering zich schuldig maakt, grenzen aan misdaden tegen de mensheid. Ik ben dan ook van oordeel dat de VN-Veiligheidsraad moet overwegen om bepaalde leden van die regering in een niet zo heel verre toekomst te laten terechtstaan voor het Internationaal Strafhof.

  James Nicholson (PPE-DE), schriftelijk. – (EN) De recente verkiezingen in Zimbabwe zijn onwettig en ondemocratisch verlopen en hebben geleid tot een golf van kritiek en tot de veroordeling door de internationale gemeenschap.

De toestand in Zimbabwe is nu al een hele tijd zorgwekkend, maar de nasleep van deze verkiezingen en de bewijzen van het door de overheid gesteunde geweld tegen de aanhangers van Tsvangirai z’n oppositiepartij MDC hebben ertoe geleid dat de zaken er nu helemaal anders voorstaan.

De toestand in Zimbabwe is op dit moment uitermate ernstig. De politieke crisis is compleet, de jaren van wanbeheer door het regime van Mugabe hebben de economie van het land helemaal lamgelegd en de nationale munt is zogoed als niks meer waard. De levensverwachting van zowel mannen als vrouwen bedraagt nog geen veertig jaar en aangezet door de recente gebeurtenissen zijn veel mensen het land ontvlucht om hun heil te zoeken in de buurlanden. Als gevolg daarvan komt de hele regio onder druk te staan.

Ik ben blij met deze resolutie waarin de EU de recente verkiezingsuitslag in Zimbabwe ondubbelzinnig verwerpt omdat de stembusgang ondemocratisch en onwettig is verlopen. De resolutie veroordeelt ook het gebruik van politiek geweld door het regime van Mugabe en dringt aan op sancties tegen diegenen die het geweld steunen, zowel in Zimbabwe zelf als daarbuiten.