Indeks 
 Poprzedni 
 Następny 
 Pełny tekst 
Procedura : 2008/2119(INI)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Wybrany dokument :

Teksty złożone :

A6-0435/2008

Debaty :

PV 03/12/2008 - 22
CRE 03/12/2008 - 22

Głosowanie :

PV 04/12/2008 - 7.11
Wyjaśnienia do głosowania
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P6_TA(2008)0582

Debaty
Czwartek, 4 grudnia 2008 r. - Bruksela Wydanie Dz.U.

8. Wyjaśnienia dotyczące sposobu głosowania
zapis wideo wystąpień
PV
  

Ustne wyjaśnienia dotyczące głosowania

 
  
  

– Report: Gay Mitchell (A6-0396/2008)

 
  
MPphoto
 

  David Sumberg (PPE-DE). - Pani przewodnicząca! Cieszę, że mogę krótko zabrać głos w tej debacie, ponieważ w naszych czasach, gdy trzeci świat bardzo cierpi z powodu braku żywności, rzeczą niezwykle istotną jest uświadomienie sobie, że mieszkańcy Unii Europejskiej, mimo iż mają do czynienia z kryzysem gospodarczym, są jednak w porównaniu z trzecim światem czasach niezwykle bogaci. Dlatego też bardzo się cieszę, że Parlament Europejski uznaje, iż mamy moralne i polityczne obowiązki wobec tych, którzy są bezpośrednio zagrożeni. Aby uświadomić sobie, że jest to niezwykle pilna sprawa, wystarczy tylko czasem obejrzeć sceny, jakie pojawiają się na ekranach naszych telewizorów.

Gratuluję więc panu posłowi Mitchellowi jego sprawozdania. Jest to potrzebny dokument, godny naszego poparcia, i cieszę się, że mogłem go poprzeć.

 
  
MPphoto
 

  Nirj Deva (PPE-DE). - Pani przewodnicząca! Podobnie jak pan poseł Sumberg chciałbym wyjaśnić, dlaczego głosowaliśmy za tym sprawozdaniem. To była dość trudna decyzja, ponieważ za przekazywane środki płacimy z pieniędzy podatników.

W rzeczywistości jednak karmimy sto milionów ludzi, którzy w innym wypadku zmarliby do końca przyszłego roku. Światowy program żywnościowy żywi 20-25 milionów ludzi, który grozi niedożywienie i śmierć do końca 2009 roku, jeśli im nie pomożemy. Obecnie miliard osób zjada jeden posiłek raz na dwa dni. Jeśli mądrze wydamy te pieniądze, zapewnimy im jeden posiłek dziennie.

Dwadzieścia pięć milionów ludzi to połowa ludności mojego kraju, Wielkiej Brytanii. Nie chcę stanąć na tej sali w przyszłym roku i powiedzieć, że stałem z boku i patrzyłem jak połowa ludności mego kraju umiera z głodu, ponieważ tego nie zrobiliśmy. Naprawdę się cieszę, że głosowaliśmy za uruchomieniem tego instrumentu interwencyjnego.

 
  
  

– Sprawozdanie: José Manuel García-Margallo y Marfil (A6-0448/2008)

 
  
MPphoto
 

  David Sumberg (PPE-DE). - Pani przewodnicząca! Sprawozdanie pana posła García-Margallo jest sprawozdaniem, które mogę zaaprobować, ponieważ wszyscy próbujemy zapobiegać uchylaniu się od płacenia podatków, a w szczególności uchylaniu się od płacenia podatku od wartości dodanej. Szara strefa, która istnieje w każdym z naszych krajów, jest niekorzystna dla podatnika i jest czymś, co powinno nas wszystkich niepokoić, ponieważ oznacza ona, że podatnik traci.

Chciałbym jednak dodać tutaj uwagę, iż jest absolutnie konieczne, by poszczególne państwa narodowe miały prawo ustalać własną stawkę podatku od towarów i usług. To nie jest sprawa dla Unii Europejskiej. W Wielkiej Brytanii kanclerz skarbu ostatnio zmniejszył stawkę VAT usiłując walczyć z recesją. Nie sądzę, aby był to bardzo skuteczny środek i nie sądzę, aby miał jakieś znaczenie, ale istotne jest, by poszczególne państwa miały to prawo. Taką uwagę chcę przedstawić w związku z przedmiotowym sprawozdaniem.

 
  
  

– Wspólny projekt rezolucji: Kodeks postępowania UE w sprawie wywozu broni (RC B6-0619/2008)

 
  
MPphoto
 

  David Sumberg (PPE-DE). - Pani przewodnicząca! Cieszę się, że mogę przedstawić swoje uwagi. Martwi mnie zaangażowanie Unii Europejskiej w tę sprawę, po prostu dlatego, że jest to kwestia, która powinna zostać objęta porozumieniem międzynarodowym i jednostronne działanie ze strony Unii Europejskiej naprawdę nie zrobiłoby tu różnicy.

Uważam ponadto, że zawarte w sprawozdaniu odniesienie do europejskich przepisów dotyczących bezpieczeństwa jest niefortunne. Podstawą europejskiego bezpieczeństwa jest NATO. Zawsze było i zawsze będzie, ponieważ do NATO należy nasz przyjaciel i sojusznik, Stany Zjednoczone Ameryki Północnej. Niektóre ugrupowania w tej Izbie są bardzo antyamerykańskie. Ja nie. Pamiętam o długu za naszą wolność i nasze członkostwo w NATO, jaki nasz kontynent ma wobec Stanów Zjednoczonych. Nasz sojusz ze Stanami Zjednoczonymi przy pomocy NATO stanowi podstawę naszej obronności i bezpieczeństwa i będzie ją stanowił w nadchodzących latach.

 
  
  

– Sprawozdanie: Zita Gurmai (A6-0435/2008)

 
  
MPphoto
 

  Marusya Ivanova Lyubcheva (PSE). (BG) Chciałabym przedstawić moje własne powody, dla których popieram sprawozdanie w sprawie sytuacji kobiet na Bałkanach, przygotowane przez moją koleżankę, panią poseł Gurmai, oraz pogratulować jej tego sprawozdania. W przedmiotowym sprawozdaniu przedstawiono prawdziwą sytuację kobiet w regionie Bałkanów bez rozróżnienia na kraje w zależności od ich statusu. Tutaj polityka na rzecz równości płci jest konsekwentnie wdrażana i stereotypy są stopniowo przezwyciężane. W sprawozdaniu opisano zmianę sytuacji za pomocą zmiany ustawodawstwa, przyznawania kobietom większych praw, rozwoju zarządzania oraz udziału kobiet w polityce i zarządzaniu. Ważnym aspektem sprawozdania jest ocena roli kobiet z Bałkanów w rozwoju procesów demokratycznych w celu utrzymania stabilności w regionie i przezwyciężania wszystkich konfliktów zbrojnych.

 
  
  

– Sprawozdanie: Heinz Kindermann (A6-0434/2008)

 
  
MPphoto
 

  Albert Deß (PPE-DE). - (DE) Pani przewodnicząca! Pan poseł Kindermann przedstawił konstruktywną rezolucję dotyczącą problemu kormoranów, za którą chętnie głosowałem. Cieszę się, że ta rezolucja uzyskała 558 głosów. Kormorany zostały objęte ochroną dawno temu, gdy w Europie pozostało tylko kilka kolonii lęgowych. W międzyczasie kormorany tak się rozmnożyły, że wyjadają do czysta całe stawy i rzeki. Dlatego należy je włączyć do załącznika II dyrektywy ptasiej. Szkody powodowane przez kormorany stanowią zagrożenie dla egzystencji wielu hodowców ryb i rybaków. Należy zbadać minimalny poziom konieczny dla zachowania gatunku w państwach członkowskich. Każda liczba powyżej tego progu powinna być regulowana. Jeśli Komisja nie podejmie działań, zasoby ryb będą zagrożone.

Proszę zatem Komisję, aby poważnie potraktowała tę rezolucję i jak najszybciej zaczęła działać.

 
  
  

***

 
  
MPphoto
 

  Jean-Pierre Audy (PPE-DE). – (FR) Pani przewodnicząca! W nawiązaniu do art. 202a Regulaminu na posiedzeniu plenarnym głosowaliśmy za tym, aby na oficjalnych posiedzeniach był grany hymn europejski. Chciałbym wiedzieć, pani przewodnicząca, dlaczego hymn nie został odegrany, gdy witaliśmy jego świątobliwość Dalajlamę.

 
  
MPphoto
 

  Przewodnicząca. - Dowiem się i poinformuję pana, panie pośle.

 
  
  

***

Pisemne wyjaśnienia dotyczące sposobu głosowania

 
  
  

– Sprawozdanie: David Martin (A6-0452/2008)

 
  
MPphoto
 
 

  Glyn Ford (PSE), na piśmie. − Gratuluję mojemu koledze umowy z Republiką Korei dotyczącej współpracy w sprawie działań antykonkurencyjnych. Jak państwu wiadomo obecnie negocjujemy porozumienie o wolnym handlu z Koreą. Popiera je zarówno rząd, jak i opozycja w Seulu, a Parlament Europejski, utrzymując w mocy wcześniejsze sprawozdanie pana posła Martina, zasygnalizował w zasadzie swoją zgodę. Wydaje się, że obie strony chcą sfinalizować umowę przed najbliższymi czerwcowymi wyborami europejskimi. Dzisiejsza umowa może tylko pomóc w tym procesie, nawet jeśli przyjmiemy, że pozostają jeszcze pewne problematyczne kwestie, takie jak samochody i reguły pochodzenia dotyczące kompleksu przemysłowego Kaesong.

 
  
MPphoto
 
 

  Genowefa Grabowska (PSE), na piśmie. – (PL) Gospodarki światowe stają się coraz bardziej ze sobą powiązane, handel międzynarodowy rozwija się bardzo szybko, coraz częściej dokonuje się bezpośrednich inwestycji zagranicznych. Dlatego w pełni popieram sprawozdanie Davida Martina rekomendujące akceptację umowy pomiędzy UE a Republiką Korei w sprawie działań antykonkurencyjnych. Ta umowa dobrze wpisuje się we wcześniejsze działania UE w tej materii i uzupełnia umowy, które UE podpisała już na początku lat dziewięćdziesiątych ze Stanami Zjednoczonymi (1991 r.), Kanadą (1999 r.) oraz Japonią (2003 r.). Umowa z Koreą ma przyczynić się do skutecznego wdrażania przepisów dotyczących konkurencji poprzez propagowanie współpracy pomiędzy organami ds. ochrony konkurencji i obniżanie prawdopodobieństwa wystąpienia konfliktów.

Wśród jej postanowień znajdziemy obowiązek informowania o działaniach wdrożeniowych prowadzonych przez organy ds. ochrony konkurencji, które mogą mieć wpływ na znaczące interesy drugiej strony. Dobrze, iż wprowadzono obowiązek wzajemnej pomocy, przewidziano koordynację działań wdrożeniowych, wymianę informacji oraz gwarancję poufności. Korea jest czwartym co do wielkości pozaeuropejskim partnerem handlowym UE, zaś UE jest największym inwestorem zagranicznym w Korei. Biorąc pod uwagę rosnące znaczenie partnerstwa obu krajów, dodanie Korei do pozostałych trzech partnerów, z którymi WE posiada umowy o współpracy w zakresie działań antykonkurencyjnych, wydaje się w pełni uzasadnione.

 
  
MPphoto
 
 

  Pedro Guerreiro (GUE/NGL), na piśmie. − (PT) Republika Korei jest czwartym co do wielkości pozaeuropejskim partnerem handlowym UE, a UE jest głównym inwestorem zagranicznym w Republice Korei.

Umowa ta ma na celu zapewnienie „wzajemnego uznawania prawa konkurencji przez Wspólnotę Europejską i Koreę Południową” jako „najskuteczniejszego sposobu zwalczania zachowań antykonkurencyjnych”, zmierzającego do zminimalizowania „wykorzystania środków ochrony handlu w relacjach między tymi stronami”, podobnie jak już przyjęte umowy ze Stanami Zjednoczonymi (1991), Kanadą (1999) i Japonią (2003).

Parlament Europejski koncentruje się jednak na założeniu, iż przedmiotową umowę należy spisać „w kontekście ogólnych ram istniejących już umów pomiędzy Wspólnotą Europejską a Republiką Korei oraz umów będących aktualnie w fazie rokowań, a zwłaszcza negocjacji dotyczących potencjalnego porozumienia o wolnym handlu”, czyli, jak to podkreśla sprawozdawca, biorąc pod uwagę „trudności napotkane w trakcie innych dwustronnych i międzyregionalnych rokowań handlowych”.

Innymi słowy, Parlament Europejski opowiada się za „większym dostępem do rynku”, mającym katastrofalne skutki dla przemysłu i miejsc pracy, który na przykład w Portugalii doprowadzi niemal do całkowitego upadku sektor budowy i naprawy okrętów.

Dlatego głosujemy przeciw.

 
  
MPphoto
 
 

  David Martin (PSE), na piśmie. − Mam nadzieję, że moje sprawozdanie i wniosek Komisji przyniosą znaczące korzyści zarówno Korei, jak i UE. Korea jest czwartym co do wielkości pozaeuropejskim partnerem handlowym, a więc ważne, abyśmy mieli antykonkurencyjne mechanizmy zabezpieczające.

 
  
MPphoto
 
 

  Andreas Mölzer (NI), na piśmie. (DE) Czwartą co do wielkości gospodarkę w Azji nęka międzynarodowy kryzys finansowy. Budzą się wspomnienia azjatyckiego kryzysu walutowego z 1997 roku. Chociaż z jednej strony, rząd Korei Południowej ma dziś większą pewność, bo podjęto szybkie działania, teraz mamy kryzys także w Europie i USA, co sprawia, że sytuacja jest nieco poważniejsza. Niemniej jednak OECD jest zdania, że Korea niedługo się odbuduje, słabnący won będzie sprzyjał eksportowi, a środki reflacyjne będą napędzały popyt krajowy.

Stosunki gospodarcze pomiędzy UE i Koreą powinny zatem pozostać be zmian, dzięki czemu wprowadzenie pewnych podstawowych uregulowań będzie w pełni uzasadnione pomimo złożoności obecnej sytuacji. Zbyt często w umowach gospodarczych chroni się jedynie interesy inwestorów, a więc UE musi zadbać, by w wystarczający sposób wziąć pod uwagę przepisy dotyczące zatrudnienia oraz normy społeczne i środowiskowe. Nie jest to wystarczająco jasno powiedziane w sprawozdaniu stanowiącym podstawę głosowania i z tego powodu wstrzymuję się od głosu.

 
  
MPphoto
 
 

  Rovana Plumb (PSE), na piśmie.(RO) Głosowałam za tym sprawozdaniem, ponieważ umowa przyczyni się do skutecznego stosowania prawodawstwa w sprawie konkurencji poprzez promowanie współpracy pomiędzy właściwymi organami i poprzez ograniczenie prawdopodobieństwa wybuchu konfliktów.

Korea jest czwartym co do wielkości pozaeuropejskim partnerem handlowym UE, a UE jest największym inwestorem zagranicznym Korei.

Biorąc pod uwagę coraz większe znaczenie tego partnerstwa wydaje się właściwe, by dopisać Koreę do trzech pozostałych partnerów, z którymi UE ma umowy dotyczące współpracy w sprawie działań antykonkurencyjnych.

Umowa przewiduje informowanie o działaniach wdrożeniowych prowadzonych przez organ ds. ochrony konkurencji jednej strony, które mogą mieć wpływ na ważkie interesy drugiej strony, wzajemną pomoc, łącznie z możliwością zwrócenia się przez jedną ze stron o podjęcie działań wdrożeniowych przez drugą stronę, oraz koordynację działań wdrożeniowych i wymianę informacji. Przewidziano również środki dotyczące poufności.

W szerszym kontekście musimy podkreślić znaczenie handlu wielostronnego i przepisy w dziedzinie konkurencji dla stworzenia wolnych i otwartych rynków transgranicznych.

 
  
MPphoto
 
 

  Luca Romagnoli (NI), na piśmie. (IT) Głosowałem za sprawozdaniem pana posła Martina w sprawie zawarcia umowy między Koreą a Wspólnotą Europejską dotyczącej współpracy w sprawie działań antykonkurencyjnych. Popieram uzasadnienie sprawozdania i jestem przekonany, że w dzisiejszej sytuacji, w którym handel, zwłaszcza z państwami azjatyckimi przybiera na wielkości i znaczeniu, ta umowa jest instrumentem ważniejszym niż kiedykolwiek wcześniej. W świetle różnic między europejskim systemem gospodarczym a systemami gospodarczymi partnerów handlowych Europy, w tym Korei, a zwłaszcza różnic między kosztami produkcji a krajowymi regulacjami w sprawie ochrony konsumentów obowiązującymi w tych państwach, umowa między organami ds. konkurencji jest krokiem ku zabezpieczeniu naszych przedsiębiorstw i towarów przed niebezpieczeństwami, jakie grożą im w dzisiejszym otoczeniu globalnym.

 
  
MPphoto
 
 

  Marian Zlotea (PPE-DE), na piśmie. (RO) Głosowałem za tym sprawozdaniem, ponieważ jestem przekonany, że ustanowienie kontaktów handlowych zgodnych z zasadami konkurencji nie tylko z Koreą, ale także z innymi państwami spoza UE ma dla nas zasadnicze znaczenie. Musimy promować współpracę między właściwymi organami unikając w ten sposób prawdopodobieństwa wybuchu konfliktów.

Jak wcześniej stwierdziłem, co zostało również powtórzone w opinii przekazanej przez Komisję Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów i nad czym głosowaliśmy w tym tygodniu, musimy zaoferować obywatelom Europy o wiele bardziej zróżnicowaną gamę możliwości biznesowych i zadbać, by wszystkie umowy dwustronne z krajami trzecimi respektowały prawa konsumentów i zasady konkurencji.

 
  
  

– Sprawozdanie: Struan Stevenson (A6-0433/2008)

 
  
MPphoto
 
 

  Šarūnas Birutis, na piśmie. – (LT) Wieloletni plan dotyczący zasobów śledzia przy zachodnim wybrzeżu Szkocji oraz połowów tych zasobów jest potrzebny.

Jestem przekonany, że monitorowanie licencjonowanych statków rybackich posiadających zezwolenie na prowadzenie połowów w odnośnym obszarze będzie prowadzone za pomocą elektronicznych dzienników, a także codziennego przekazywania raportów połowowych do centrum monitorowania rybołówstwa państwa członkowskiego bandery. Statki posiadające zezwolenie na prowadzenie połowów w jednym obszarze będą mogły, w ramach tego samego rejsu połowowego, prowadzić tylko połowy w obszarze na zachód od Szkocji.

Istotne jest opracowanie danych służących za podstawę naukowych ocen dotyczących zasobów śledzia na zachód od Szkocji. W związku z tym oprócz aktualnie prowadzonych badań akustycznych prowadzonych w celu uzyskania wskaźników obfitości dorosłego śledzia, popieram pilotażowe połowy naukowo-badawcze siecią MIK w latach 2008 i 2009, tak aby określić wykonalność i skuteczność tej metody w celu zdefiniowania drugiego, niezależnego wskaźnika rekrutacji zasobów śledzia na zachód od Szkocji; z zadowoleniem przyjmuję tę inicjatywę. Zgadzam się również z Komisją co do tego, iż przeglądu planu zarządzania należy dokonywać co cztery lata, biorąc pod uwagę zalecenie Komitetu Naukowo-Technicznego i Ekonomicznego ds. Rybołówstwa (STECF). Jeżeli jednak po tym przeglądzie zaproponowane zostaną jakiekolwiek zmiany, należy je przedyskutować z Regionalnym Komitetem Doradczym ds. Zasobów Pelagicznych i Parlamentem Europejskim.

 
  
MPphoto
 
 

  Avril Doyle (PPE-DE), na piśmie. − W sprawozdaniu pana posła Stevensona w sprawie zarządzania zasobami śledzia występującymi przy zachodnim wybrzeżu Szkocji przedstawiono plan wieloletni. Opiera się on na obowiązujących umowach w sprawie połowów śledzia na Morzu Północnym obecnie uzgadnianych z Norwegią dla potrzeb ocalenia zrównoważonego przemysłu odłowowego poprzez ustalenie górnych i dolnych limitów w zależności od całkowitej liczebności zasobów.

STECF i ICES poinformowały, że zrównoważony odłów można podtrzymać poprzez zarządzanie rocznym wskaźnikiem śmiertelności (połowowej) na poziomie 0,25 w przypadku zasobów przekraczających 75 tysięcy ton oraz na poziomie 0,20 w przypadku zasobów mniejszych niż 75 tysięcy ton, ale nie większych niż 50 tysięcy ton. Z wniosku Komisji wynika, że gdy wielkość stada rozrodczego spada poniżej 50 tysięcy, następuje zamknięcie połowów umożliwiające odnowienie populacji i regenerację oraz utrzymanie zasobów gwarantujące przetrwanie i przyszłość przemysłu połowowego, który zależy od utrzymanych zasobów ryb.

Irlandia jest bezpośrednio zaangażowana w ten wniosek, ponieważ jej wody terytorialne w północno-zachodnim obszarze Donegal mieszczą się w przedmiotowej strefie. Aby ocalić przemysł połowowy konieczne jest jak najszybsze rozpoczęcie wdrażania tego sprawozdania w celu minimalizowania zakłóceń w połowach.

 
  
MPphoto
 
 

  Dumitru Oprea (PPE-DE), na piśmie. (RO) W przedmiotowym sprawozdaniu wymaga się zwrócenia szczególnej uwagi na kulisy globalnego kryzysu, który wymusza odpowiedzialne i ograniczone poziomy spożycia.

W wyniku reform wspólnej polityki rybołówstwa w 2002 roku plany wieloletnie wdrażano stopniowo wraz z planami odbudowy zasobów połowowych będących przedmiotem zainteresowania Wspólnoty.

Prawdę mówiąc precedens powstał w wyniku wieloletniej umowy zarządzania podpisanej z Norwegią w 1997 roku dotyczącej zasobów śledzia na Morzu Północnym, która przyniosła zadowalające wyniki.

Gdyby zaproponowane środki zostały zastosowane, doprowadziłyby do lepszego planowania połowów i działalności połowowej. W konsekwencji istniałoby kilka elementów gwarantowania Funduszu Rybackiego, TAC i specjalnych zezwoleń połowowych.

Jednym ze szczególnie ważnych aspektów tej działalności jest podejście ekosystemowe, które gwarantuje, że eksploatacja będzie podejmowana w sposób odpowiedzialny w odniesieniu do wszystkich gatunków, z których wiele jest zagrożonych całkowitym wyginięciem. Co więcej, należy ją przekształcić w działalność prowadzoną w sposób zgodny ze zrównoważonymi warunkami środowiskowymi, ekonomicznymi i społecznymi.

 
  
  

– Sprawozdanie: Genowefa Grabowska (A4-0456/2008)

 
  
MPphoto
 
 

  Jean-Pierre Audy (PPE-DE), na piśmie.(FR) Opierając się na sprawozdaniu pani poseł Grabowskiej głosowałem za propozycją rozporządzenia Rady w sprawie właściwości, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń sądowych oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych w ramach procedury ponownej konsultacji. Popieram sprawozdawczynię, która uczyniła wszystko co w jej mocy, by udostępnić tekst końcowy przed końcem roku, aby obywatele Europy mogli z niego jak najszybciej skorzystać i podzielam pogląd, że Komisja powinna nadal prowadzić prace nad procedurami dochodzenia roszczeń.

 
  
MPphoto
 
 

  Adam Bielan (UEN), na piśmie. – (PL) Sprawozdanie pani Grabowskiej przedstawia ułatwienia dotyczące systemu alimentacyjnego na skalę całej Unii Europejskiej i dlatego je poparłem. W Polsce wiele kobiet wychowuje samotnie dzieci, podczas gdy często ojcowie ich dzieci przebywają i pracują w innych krajach UE, niejednokrotnie unikając płacenia alimentów. Wyegzekwowanie pieniędzy w takiej sytuacji jest praktycznie niemożliwe.

Pogłębienie współpracy pomiędzy państwami członkowskimi UE w tej kwestii pomoże wierzycielom w sprawnym odzyskiwaniu należnych im środków.

 
  
MPphoto
 
 

  Šarūnas Birutis, na piśmie. – (LT) Jeżeli rozporządzenie to zostanie przyjęte, obywatelom będzie się łatwiej żyło. Przede wszystkim ma ono na celu uproszczenie procedury ustalania wierzytelności alimentacyjnych. Ponadto rozporządzenie przewiduje, że wydane w państwach członkowskich orzeczenie w sprawie zobowiązań alimentacyjnych ma moc prawnie wiążącą we wszystkich państwach członkowskich. Zgodnie z rozporządzeniem należy ustanowić operacyjny system współpracy pomiędzy organami władzy centralnej państw członkowskich w celu udzielenia wierzycielom pomocy w dochodzeniu roszczeń.

 
  
MPphoto
 
 

  Gérard Deprez (ALDE), na piśmie. – (FR) Chciałbym wyrazić moje zadowolenie z faktu, że głosujemy dziś nad sprawozdaniem pani poseł Grabowskiej, przede wszystkim dlatego, że długo czekaliśmy na poprawioną wersję przedmiotowego rozporządzenia, a po drugie dlatego, że głosowanie to pozwoli na przyjęcie tekstu jeszcze w czasie urzędowania prezydencji francuskiej, która dołożyła wszelkich starań, by doprowadzić przygotowanie tekstu do pomyślnego końca.

Jak państwu wiadomo, jeśli dochodzi do rozwodu i są weń zaangażowane dzieci oraz jeśli jedno z małżonków wyjechało do innego państwa, zagwarantowanie dziś w Unii Europejskiej faktycznego płacenia wierzytelności alimentacyjnych jest często trudne i żmudne.

Proponowany dokument, który popieram, powinien znacznie uprościć życie obywateli Europy w dziedzinie zobowiązań alimentacyjnych i powinien pomóc wierzycielom w dochodzeniu roszczeń. Dzięki zniesieniu procedury exequatur skutkuje natychmiastowym wykonaniem decyzji w sprawie zobowiązań alimentacyjnych nieobecnego małżonka wydanej przez sąd danego państwa członkowskiego we wszystkich innych państwach. Pozwala też zainteresowanym obywatelom na przeprowadzenie, z miejsca stałego zamieszkania, formalności niezbędnych dla potrzeb uzyskania nakazu zajęcia wynagrodzenia lub rachunku bankowego, uruchomienie mechanizmów współpracy oraz uzyskanie dostępu do informacji umożliwiających ustalenie miejsca pobytu dłużników i oszacowania ich majątku.

 
  
MPphoto
 
 

  Avril Doyle (PPE-DE), na piśmie. − Z zadowoleniem przyjmuję sprawozdanie mojej koleżanki w sprawie zobowiązań alimentacyjnych, którego celem jest udzielenie pomocy w dochodzeniu wierzytelności alimentacyjnych w Unii Europejskiej. Przedmiotowe rozporządzenie ma umożliwić wierzycielowi wykonanie nakazu płatności – w ramach swobodnego przepływu orzecznictwa – łatwiej, szybciej i w większości przypadków bezpłatnie. To z kolei umożliwia dokonywanie systematycznych płatności kwoty należnej i prowadzi do wyegzekwowania zobowiązań alimentacyjnych ustalonych w jednym państwie członkowskim w innym państwie członkowskim. Takie postępowanie uprości życie obywateli UE i zagwarantuje dodatkowe wsparcie poprzez zwiększenie współpracy pomiędzy państwami członkowskimi.

 
  
MPphoto
 
 

  Dumitru Oprea (PPE-DE), na piśmie. (RO) Mam wrażenie, że sprawozdanie to ma zasadnicze znaczenie w czasach, gdy potrzebne jest ujednolicenie ustawodawstwa w państwach członkowskich Unii Europejskiej w kilku obszarach, w tym w zakresie zobowiązań alimentacyjnych.

Poprawiony tekst rozporządzenia w sprawie właściwości, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń sądowych oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych jasno określa kryteria i sytuacje, w których ten typ obowiązku jest egzekwowany z mocy prawa.

Zobowiązania alimentacyjne mają charakter osobisty i ciągły, że nie wspomnę o ich jednostronności.

Rozporządzenie to ułatwia życie obywatelom państw członkowskich Unii Europejskiej w zakresie procedury niezbędnej do ustanowienia zobowiązań alimentacyjnych. Dokładniej mówiąc, z chwilą wydania decyzji w jednym państwie członkowskim decyzja ta ma moc prawnie wiążącą we wszystkich państwach członkowskich. Jest to najistotniejszy aspekt, jeśli weźmiemy pod uwagę, że wielu obywateli mieszka w innym państwie członkowskim niż to, w którym się urodzili lub w którym wydano decyzję w sprawie zobowiązań alimentacyjnych.

 
  
MPphoto
 
 

  Daciana Octavia Sârbu (PSE), na piśmie. (RO) Sprawozdanie to ułatwia życie obywatelom. Uproszczenie było jednym ze skutków, które chcieliśmy osiągnąć, zwłaszcza w zakresie procedury niezbędnej do ustalenia zobowiązań alimentacyjnych.

W rezultacie rozporządzenie stanowi, że z chwilą wydania decyzji w sprawie zobowiązań alimentacyjnych w jednym państwie członkowskim, decyzja ta ma moc prawnie wiążącą we wszystkich państwach członkowskich.

Ponadto rozporządzenie przewiduje zorganizowanie systemu operacyjnego wspierającego współpracę pomiędzy władzą centralną w państwach członkowskich, co pomoże wierzycielom w dochodzeniu należnych kwot pieniędzy.

Efektem końcowym, który uzyskaliśmy jest kompromis, który z zadowoleniem popieramy. Oznacza on, że obywatele UE będą mogli z tego skorzystać możliwie najszybciej.

Jeśli chodzi o procedury wdrożeniowe, to Komisja Europejska musi kontynuować prace nad nimi.

Możemy się tylko cieszyć z informacji, że Komisja zamierza to zrobić i mieć nadzieję, że pozwoli to obywatelom na jak najszybsze skorzystanie z tych procedur.

Skuteczne wdrażanie stanowi jednak zasadniczy aspekt, który zapewni istnienie wspólnego, ujednoliconego systemu uznawania i wykonywania orzeczeń sądowych dotyczących zobowiązań alimentacyjnych w Unii Europejskiej.

 
  
MPphoto
 
 

  Andrzej Jan Szejna (PSE), na piśmie. – (PL) Przedmiotem sprawozdania w sprawie właściwości, prawa właściwego, uznawania i wykonywania orzeczeń sądowych oraz współpracy w zakresie zobowiązań alimentacyjnych jest analiza i ocena poprawionej wersji rozporządzenia w tejże materii.

Głównym celem rozporządzenia jest uproszczenie zasad dotyczących ustalania wierzytelności alimentacyjnych (kluczowego dla skutecznego dochodzenia roszczeń) oraz zorganizowanie sprawnego sytemu współpracy państw członkowskich UE w tym zakresie.

W pełni popieram przedstawione sprawozdanie. Stanowi ono kompromis pomiędzy propozycjami Komisji Europejskiej a oczekiwaniami Komisji Wolności Obywatelskich, Sprawiedliwości i Spraw Wewnętrznych.

Sprawne przyjęcie aktu prawnego – jeszcze przed końcem roku 2008 – będzie oznaczało możliwość szybkiego skorzystania z niego przez obywateli, co w tym przypadku jest priorytetem.

 
  
  

– Sprawozdanie: József Szájer (A6-0429/2008)

 
  
MPphoto
 
 

  Šarūnas Birutis, na piśmie. – (LT) Przepisy metrologiczne państw członkowskich stosuje się do wielu kategorii przyrządów pomiarowych i produktów. Przedmiotowa dyrektywa obejmuje zestaw przepisów ogólnych dotyczących zatwierdzania wzoru WE, procedur legalizacji pierwotnej, jak również metod kontroli metrologicznej WE. Przy wykonywaniu dyrektyw dotyczących różnych kategorii przyrządów pomiarowych i produktów ustanawia się wymagania techniczne dotyczące projektowania, działania i dokładności oraz procedur kontrolnych. Zatwierdzanie wzoru WE na szczeblu UE oznacza, że państwom członkowskim wolno przeprowadzać procedury kontroli wstępnej lub, jeśli nie jest to obowiązkowe, przyrządy pomiarowe mogą być wprowadzane do obrotu i użytkowane. Ten nowy tekst dyrektywy obejmuje poprawki dotyczące procedury regulacyjnej i kontroli, a zatem tekst skodyfikowany dyrektywy 71/316/EWG należy zastąpić nowym tekstem.

 
  
  

– Sprawozdanie: Gay Mitchell (A6-0396/2008)

 
  
MPphoto
 
 

  Jean-Pierre Audy (PPE-DE), na piśmie.(FR) Opierając się na sprawozdaniu pana posła Mitchella głosowałem za propozycją dotyczącą rozporządzenia ustanawiającego instrument umożliwiający szybkie reagowanie na gwałtowny wzrost cen żywności w krajach rozwijających się.

Popieram tę inicjatywę dającą Unii Europejskiej nowy instrument polityki rozwoju, umożliwiający rozwiązywanie kluczowych problemów związanych ze wzrostem cen żywności, które wywołują zamieszki, rozruchy i brak stabilności w wielu krajach, zagrażając wynikom wieloletniego inwestowania w politykę, rozwój i utrzymanie pokoju. Setkom milionów ludzi grozi skrajne ubóstwo, a ostatni postęp dokonany w zakresie osiągania milenijnych celów rozwoju został zaprzepaszczony. W obliczu konieczności pozyskania 18 miliardów euro, Unia planuje sfinansować 10%, to znaczy 1,8 miliarda euro, a zakładając, że fundusze te są już dostępne, pozostaje kwestia dodatkowego pakietu w wysokości jednego miliarda. Nie zgadzam się z planami Komisji pozyskania środków z funduszy zarezerwowanych dla rolnictwa.

 
  
MPphoto
 
 

  Alessandro Battilocchio (PSE), na piśmie. – (IT) Oczywiście głosowałem za sprawozdaniem. Jak wspomniano również w sprawozdaniu, Komisja podjęła odważną decyzję proponując przeznaczenie miliarda euro na walkę z kryzysem żywnościowym i jestem przekonany, że zarówno Komisja, jak i Rada powinny uzyskać nasze pełne poparcie w celu przyjęcia tego ważnego prawodawstwa. Pokonanie kryzysu żywnościowego wymaga konkretnych działań na poszczególnych szczeblach, a wszystkie instytucje Wspólnoty muszą współpracować na rzecz osiągnięcia zauważalnych wyników.

 
  
MPphoto
 
 

  Nigel Farage, Trevor Colman i Jeffrey Titford (IND/DEM), na piśmie. − Oczywiście ubolewamy nad trudną sytuacją ubogich krajów. Uważamy jednak, że polityka UE, na przykład wspólna polityka rybołówstwa, wspólna polityka rolna i protekcjonizm w handlu są głównym źródłem wielu problemów. Jesteśmy przekonani, że najlepiej wyposażone – aby pomóc krajom rozwijającym się na szczeblu międzyrządowym – są państwa narodowe, a nie różnego szczebla ponadnarodowe agencje, których polityka przede wszystkim ponosi tu winę.

 
  
MPphoto
 
 

  Avril Doyle (PPE-DE), na piśmie. − Pan poseł Mitchell przedstawił plan, który stanowi wspólną odpowiedź Wspólnoty na wzrastające i szybko zmieniające się koszty żywności w krajach rozwijających się oraz przedstawia wytyczne dotyczące szybkiego reagowania i procedury sieci bezpieczeństwa dla przyszłych zbiorów. Przedmiotowy instrument ma także zapewnić strukturalne, długoterminowe wsparcia, stopniowe i zróżnicowane odpowiednio do potrzeb i wymogów każdej sytuacji. Przewiduje przyznanie do 2010 roku kwoty 1 miliarda euro, według ściśle uregulowanych kryteriów. Bezpieczeństwo żywności stanowi podstawę dla rozwoju każdego rodzaju, a zwalczanie głodu na świecie jest problemem złożonym, ale zasadniczym i musimy znaleźć jego rozwiązanie. Z przyjemnością poprę sprawozdanie pana posła Mitchella.

 
  
MPphoto
 
 

  Bruno Gollnisch (NI), na piśmie. – (FR) W swoim uzasadnieniu sprawozdawca żarliwie wzywa Unię Europejską do przekazania reszcie świata wolnych środków z jej budżetu! To osobliwe i niebezpieczne podejście do zarządzania finansami publicznymi, obarczone zagrożeniami i współodczuwaniem winy.

Nie było potrzeby uciekania się do takich środków, aby przekonać nas do konieczności pomocy krajom najbardziej potrzebującym.

Chciałbym jednak poczynić trzy uwagi:

- Gwałtowny wzrost cen żywności jest bez wątpienia szkodliwy, zwłaszcza dla ludności krajów rozwijających się, ale także dla miliona obywateli UE. Co Komisja dla nich robi?

- Czy powierzenie Komisji zarządzania tą pomocą nadzwyczajną jest naprawdę konieczne, skoro to właśnie Komisja w znacznej mierze odpowiada za tę sytuację? To Komisja stoi za maltuzjanizmem rolnym w Europie, przyczyniającym się do wzrostu cen. Jej polityka handlowa promuje kulturę eksportową w krajach najuboższych. W tej sytuacji oraz w obliczu priorytetowego traktowania wolnego rynku i handlu, a tak się dzieje, proponowane środki to gwóźdź do trumny.

- I wreszcie, co się robi, aby zwalczyć absurdalną i niemoralną spekulację rządzącą rynkami produktów żywnościowych?

 
  
MPphoto
 
 

  Hélène Goudin i Nils Lundgren (IND/DEM), na piśmie. (SV) Wysokie ceny żywności dotykają głównie najuboższych. Oprócz kryzysu na rynku finansowym i energetycznym pojawia się dziś ryzyko znaczącego pogorszenia sytuacji dużych grup ludności.

Zdajemy sobie sprawę, że zaistniała sytuacja wymaga działania. Nie podzielamy jednak ambicji sprawozdawcy, by ustanowić kolejny mechanizm UE w zakresie przekazywania pomocy finansowej. Pomoc na rzecz rozwoju, jej zasięg, ukierunkowanie i zakres to dobry przykład tego, co zdaniem Listy Czerwcowej należy określić przede wszystkim na szczeblu krajowym, a następnie w ramach współpracy pomiędzy organami ONZ. Lista Czerwcowa kwestionuje rolę UE, ponieważ znalezienie rozwiązań dla aktualnego niedoboru żywności powinno być możliwe na forach międzynarodowych. Z powyższych powodów zdecydowaliśmy się głosować przeciwko całemu sprawozdaniu.

 
  
MPphoto
 
 

  Pedro Guerreiro (GUE/NGL), na piśmie. − (PT) Jesteśmy przekonani, że wprowadzono poprawki, które ulepszą pierwotną propozycję Komisji Europejskiej, a mianowicie: konieczność wspierania produkcji i produktów lokalnych, a zwłaszcza drobnych rolników, kosztem produkcji eksportowej; niezbędnego zaangażowania organizacji producentów w tworzenie programów i priorytetowe traktowanie drobnych gospodarstw rolnych; że pomoc nie zostanie przeznaczona na produkcję surowców do wyrobu towarów luksusowych czy biopaliw (żałujemy, że w tym punkcie nie wykluczono również organizmów genetycznie zmodyfikowanych (GMO)).

Trzeba jednak koniecznie podkreślić, że inicjatywę tę należy rozpatrywać w kontekście polityki UE, która może zredukować ją do karty przetargowej czy warunku umożliwiającego narzucanie własnych interesów gospodarczych. Chodzi nam o naciski wywierane na państwa Afryki, Karaibów i regionu Pacyfiku (kraje AKP), by zawarły one porozumienie ze Światową Organizacją Handlu (WTO) lub umowy o partnerstwie gospodarczym z UE. UE chce wykorzystać skutki kryzysu gospodarczego, aby to wymusić.

Warto również wspomnieć, że inicjatywa ta nie przesłania ograniczenia przez UE tak zwanej pomocy na rzecz rozwoju EU, ani przeznaczania znacznych kwot na wznowienie wyścigu zbrojeń i militaryzację stosunków międzynarodowych, w czym UE przewodzi.

To jasne, że UE daje tylko jedną ręką, by wcześniej czy później wystawić po prośbie obie ... hipokryzja.

 
  
MPphoto
 
 

  Gyula Hegyi (PSE), na piśmie. – (HU) Zgadzam się ze sprawozdawcą, że kryzys finansowy nie może być dla nas powodem, aby ograniczać pomoc dla głodujących w krajach rozwijających się. Chciałbym oczywiście zaznaczyć, że w Unii Europejskiej też są ludzie, którzy znajdują się w trudnej sytuacji z powodu gwałtownego wzrostu cen żywności. I dotyczy to nie tylko nowych państw członkowskich, ale także starych.

Jedną z przyczyn wzrostu cen żywności jest bez wątpienia gwałtowny wzrost produkcji biopaliw. Jeżeli paliwo można sprzedać po wyższej cenie, łatwiej wyrugować tańsze artykuły żywnościowe z produkcji, albo wywindować ich cenę. UE nie może więc importować biopaliw z państw czy większych regionów, gdzie zagraża to dostawom żywności po przystępnych cenach dla miejscowej ludności.

Biopaliwa odgrywają ważną rolę w energii odnawialnej, ale jeśli będziemy z nich bezmyślnie korzystać, może to doprowadzić do poważnych tragedii. Unia Europejska musi zatem oprzeć wykorzystanie biopaliw przede wszystkim na produkcji z terenów UE. Ponieważ paliwa te napędzają wzrost lokalnych cen żywności i zagrażają lasom tropikalnym, nie należy zalecać ich importowania z państw rozwijających się.

 
  
MPphoto
 
 

  Jeanine Hennis-Plasschaert, Jules Maaten, Toine Manders i Jan Mulder (ALDE), na piśmie. (NL) Delegacja Duńskiej Partii Ludowej na Rzecz Wolności i Demokracji wstrzymała się od głosu w głosowaniu końcowym nad sprawozdaniem pana posła Mitchella w sprawie ustanowienia instrumentu umożliwiającego szybkie reagowanie na gwałtowny wzrost cen żywności w krajach rozwijających się, ponieważ ma poważne wątpliwości co do tego, czy proponowane środki przyniosą oczekiwany skutek. Poprawa produkcji rolnej w krajach rozwijających się wymaga bardziej strukturalnego podejścia niż tylko kwota miliarda euro, którą należy wydać w ciągu trzech lat. Ponadto delegacja Duńskiej Partii Ludowej na Rzecz Wolności i Demokracji jest zdania, że nadal zbyt duży nacisk kładzie się na kierowanie funduszy do organizacji należących do ONZ i Banku Światowego. Państwa członkowskie mogłyby to robić także bezpośrednio. Unia Europejska i odnośne organizacje, w tym Europejski Bank Inwestycyjny, powinny przejąć inicjatywę w tym względzie.

 
  
MPphoto
 
 

  Filip Kaczmarek (PPE-DE), na piśmie. – (PL) Głosowałem za przyjęciem sprawozdania Gaya Mitchella. Unia Europejska powinna mieć możliwość szybkiego reagowania na kryzysy żywnościowe. Światowy kryzys pokazuje, jak krucha może być sytuacja ekonomiczna w krajach bogatych. Powinniśmy pamiętać, że kraje biedne i rozwijające się są narażone na znacznie większe problemy. Jednym z nich jest to, że liczba osób zagrożonych głodem rośnie bardzo szybko.

W dramatycznych sytuacjach klęsk głodu nie powinniśmy marnować cennego czasu na przeprowadzenie odpowiednich procedur finansowych. Jestem przekonany, że nowy instrument pozwoli na to, co jest jednym z naszych podstawowych obowiązków – skuteczne ratowanie ludzkiego życia.

 
  
MPphoto
 
 

  Mikel Irujo Amezaga (Verts/ALE), na piśmie. (ES) Jak zauważył prezes Banku Światowego problem niedożywienia można uznać za zapomniany milenijny cel rozwoju. UE powinna zwrócić większą uwagę na wiele obszarów. Należy do nich finansowanie potrzeb Światowego Programu Żywnościowego, prace angażujące poszczególne organizacje w oszacowanie potrzeb państw, pomoc dla drobnych rolników (w perspektywie krótkoterminowej, a także analiza zmienności cen żywności w perspektywie długoterminowej); długoterminowe wyzwania w obszarze produkcji i produktywności, zarzucone plany badawcze oraz konieczność znalezienia rozwiązań w zakresie zarządzania ryzykiem (takich, jak pochodne instrumenty finansowe przeznaczane na suszę).

 
  
MPphoto
 
 

  David Martin (PSE), na piśmie. − Popieram to sprawozdanie, ponieważ w obliczu obecnego, globalnego kryzysu finansowego wypełnienie naszych zobowiązań wobec krajów rozwijających się jest ważniejsze niż kiedykolwiek wcześniej. Dodatkowy miliard euro zagwarantuje, że kraje rozwijające się nie będą pozostawione samym sobie.

 
  
MPphoto
 
 

  Luca Romagnoli (NI), na piśmie. (IT) Zamierzam głosować za sprawozdaniem pana posła Mitchella w sprawie ustanowienia instrumentu umożliwiającego szybkie reagowanie na gwałtowny wzrost cen żywności w krajach rozwijających się. Zgadzam się z opinią sprawozdawcy, a zwłaszcza z tą jej częścią, która mówi, że gwałtowny wzrost cen żywności nie może i nie być jedynie pożywką dla nagłówków prasowych. Martwi fakt, że tak często wspominana globalizacja rynków doprowadziła do tego, że coraz więcej ludzi na świecie żyje na granicy ubóstwa. Jednak jeszcze bardziej martwi, że wypowiedziano tak wiele wielkich słów, a podjęto tak niewiele konkretnych działań w celu wprowadzenia skutecznych środków na szczeblu międzynarodowym. Z zadowoleniem przyjmuję więc fakt, że sprawozdawca podkreśla potrzebę szybkiego reagowania oraz nawiązuje do systemu, w którym doraźnym środkom socjalnej sieci bezpieczeństwa towarzyszy chęć finansowania, mogąca zagwarantować większy i lepszy dostęp do zasobów i usług rolnych, przy uwzględnieniu konieczności działania na szczeblu lokalnym w zróżnicowany sposób.

 
  
MPphoto
 
 

  Glenis Willmott (PSE), na piśmie. − Jest to czas głębokiego kryzysu finansowego i żywnościowego. Rosnące ceny żywności mają niezwykle negatywne skutki dla krajów rozwijających się. Ubóstwo wzrasta, osiągnięcie niektórych milenijnych celów rozwoju jest zagrożone. Wysokie ceny powodują rozruchy i brak stabilności. Głosowałam zatem za poparciem propozycji spożytkowania kwoty miliarda euro niewykorzystanego wsparcia dla rolników w UE i przeznaczenia jej na wsparcie walczących o przetrwanie rolników z krajów rozwijających przy zakupie podstawowych towarów, takich jak nasiona i nawozy. Cieszę się, że w Parlamencie Europejskim byliśmy w stanie osiągnąć konsens z rządami krajowymi w sprawie szczegółowych zasad funkcjonowania tej pomocy.

 
  
  

– Sprawozdanie: José Manuel García-Margallo y Marfil (A6-0448/2008)

 
  
MPphoto
 
 

  Jan Andersson, Göran Färm, Anna Hedh, Inger Segelström i Åsa Westlund (PSE), na piśmie. (SV) My, szwedzcy socjaldemokraci uważamy, że przedmiotowe sprawozdania stanowią krok w kierunku skuteczniejszego zwalczania uchylania się od płacenia podatków. Jeśli chodzi o nowe szwedzkie przepisy dotyczące VAT, które weszły w życie z dniem 1 stycznia 2008 r. , to sprawozdania te, niestety, będą się dla niektórych przedsiębiorstw wiązać z pewnymi dodatkowymi obciążeniami administracyjnymi, ale uważamy, że zmiany są uzasadnione i proporcjonalne do celu, a zatem zdecydowaliśmy się głosować za.

 
  
MPphoto
 
 

  Jean-Pierre Audy (PPE-DE), na piśmie. – (FR) Opierając się na sprawozdaniu mojego szanownego hiszpańskiego kolegi, pana posła García-Margallo y Marfil, głosowałem za wnioskiem dotyczącym dyrektywy Rady zmieniającej dyrektywę Rady z 2006 roku w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej w celu zwalczania uchylania się od płacenia podatków związanego z transakcjami wewnątrzwspólnotowymi.

Obecnie system wymiany danych na temat wewnątrzwspólnotowych dostaw towarów, który został wdrożony w ramach przejściowych przepisów dotyczących VAT przyjętych w czasie przejścia do rynku wewnętrznego, nie jest już stosownym środkiem skutecznego zwalczania oszustw w dziedzinie podatku związanych z transakcjami wewnątrzwspólnotowymi. Należy zauważyć, że ten środek jest jednym z szeregu środków, z których część została wyraźnie zaplanowana w celu zwiększenia pewności prawnej przedsiębiorstw i zmniejszenia ich obciążeń administracyjnych, a także znacznego usprawnienia wymiany informacji oraz współpracy między organami podatkowymi. Poparłem poprawki, w których ustalono, że w dwa lata po wejściu dyrektywy w życie Komisja powinna opracować sprawozdanie zawierające ocenę wpływu dyrektywy, ze zwróceniem szczególnej uwagę na koszty administracyjne wynikające dla podatników z nowych obowiązków formalnych oraz na poziom skuteczności tych formalnych obowiązków w zwalczaniu oszustw podatkowych.

 
  
MPphoto
 
 

  Ilda Figueiredo (GUE/NGL), na piśmie. − (PT) generalnie zgadzamy się z propozycjami sprawozdawcy, który dąży do ulepszenia dokumentu Komisji Europejskiej w sprawie zwalczania uchylania się od płacenia podatków związanego z transakcjami wewnątrzwspólnotowymi.

To prawda, że uchylanie się od płacenia VAT ma wpływ nie tylko na finansowanie budżetów państw członkowskich, ale także na ogólną równowagę środków własnych Unii Europejskiej, ponieważ zmniejszenie środków własnych pochodzących z podatku VAT musi zostać zrekompensowane przez zwiększenie dochodu narodowego brutto ze środków własnych.

Nie wydaje mi się zatem rzeczą złą konieczność przygotowania sprawozdania zawierającego ocenę wpływu przedmiotowej dyrektywy, w szczególności na koszty administracyjne wynikające dla osób zainteresowanych z nowych obowiązków formalnych oraz na poziom skuteczności tych formalnych obowiązków w zwalczaniu uchylania się od płacenia podatków.

Mamy jednak poważne zastrzeżenia co do względnej sprawiedliwości przepisów istniejącego systemu i ich zastosowania. Dlatego wstrzymaliśmy się od głosu podczas głosowania nad przedmiotowym sprawozdaniem.

 
  
MPphoto
 
 

  Bruno Gollnisch (NI), na piśmie. – (FR) Głosowaliśmy przeciwko obydwu sprawozdaniom przegotowanym przez pana posła García-Margallo y Marfil w sprawie zwalczania uchylania się od płacenia podatków związanego z transakcjami wewnątrzwspólnotowymi, czyli innymi słowy oszustwom w dziedzinie podatku VAT w handlu między państwami członkowskimi.

Oczywiście potępiamy te oszustwa i popieramy współpracę międzyrządową między odnośnymi organami krajowymi. Jednak to co proponuje sprawozdawca wykracza znacznie poza współpracę, ponieważ proponuje on utworzenie rejestru podatkowego UE dostępnego dla administracji krajowych, do celów gromadzenia danych o osobach, które jakoby miały w taki czy inny sposób brać udział w oszustwach, i uniemożliwiania im zakładania przedsiębiorstw lub kierowania nimi w dowolnym miejscu w Europie. W czyim imieniu? Na podstawie decyzji sądowej, administracyjnej lub czysto arbitralnej? Podjętej na jakim poziomie? Na podstawie jakich uprawnień zawartych – lub nie, w zależności od sytuacji – w traktatach?

Dominacja decyzji podejmowanych na szczeblu europejskim, przyznawanie sobie quasi karnych uprawnień, przesadzona rola wykonawcza Komisji Europejskiej i jeszcze więcej biurokracji dla przedsiębiorstw w czasie, gdy przechwalamy się Kartą małych przedsiębiorstw dla Europy – to wszystko uważamy za niedopuszczalne.

 
  
MPphoto
 
 

  Andreas Mölzer (NI), na piśmie. (DE) Każdemu systemowi podatkowemu towarzyszy uchylanie się od płacenia podatków. Pytanie tylko, jak najlepiej można to sprawdzić. W przypadku wszelkich stosowanych środków należy zadbać, aby małe i średnie przedsiębiorstwa nie zostały przytłoczone kosztami biurokracji. Na początku problem uchylania się od podatków należy rozwiązać na dużą skalę.

Wszelkiego rodzaju lepsza współpraca jest niewątpliwie korzystna, o ile nie przerodzi się w sytuację, w której UE będzie uzurpować sobie prawo do podejmowania decyzji w imieniu państw członkowskich. Przede wszystkim potrzebna jest procedura uzgodniona między państwami członkowskimi UE, która nie spowoduje żadnych zasadniczych zmian istniejących systemów. Z tego powodu głosowałem przeciwko temu sprawozdaniu.

 
  
MPphoto
 
 

  Luca Romagnoli (NI), na piśmie. (IT) Głosowałem za sprawozdaniem pana posła García-Margallo y Marfil w sprawie zwalczania uchylania się od płacenia podatków związanego z transakcjami wewnątrzwspólnotowymi, ze szczególnym uwzględnieniem wspólnego systemu podatku od wartości dodanej. Zgadzam się z potrzebą zwalczania uchylania się od płacenia podatków związanego z transakcjami wewnątrzwspólnotowymi i uważam, że w kontekście jednolitego europejskiego rynku współpraca administracyjna między państwami członkowskimi powinna zostać w tym względzie wzmocniona. W przypadku transakcji niezawieranych w granicach krajowych konieczne jest, aby środkom, które mieszczą się głównie w kompetencjach krajowych towarzyszyły środki związane ze wspólną odpowiedzialnością na szczeblu europejskim, wymianą dobrych praktyk i formalnymi obowiązkami podatkowymi.

 
  
  

– Sprawozdanie: José Manuel García-Margallo y Marfil (A6-0449/2008)

 
  
MPphoto
 
 

  Jean-Pierre Audy (PPE-DE), na piśmie. – (FR) Opierając się na sprawozdaniu mojego szanownego hiszpańskiego kolegi, pana posła Garcíi-Margallo y Marfila, głosowałem za wnioskiem dotyczącym rozporządzenia Rady zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 1798/2003 w celu zwalczania uchylania się od płacenia podatków związanego z transakcjami wewnątrzwspólnotowymi.

Komisja musi zebrać w jednym miejscu informacje dotyczące działań podejmowanych przez państwa członkowskie w celu zwalczania uchylania się od płacenia podatków, wskazać te, które przyniosły najlepsze wyniki oraz zalecić te, które uzna za najbardziej odpowiednie dla zaradzenia nadużyciom finansowym. Komisja opracuje zestaw wskaźników umożliwiających określenie obszarów, w których ryzyko wystąpienia niezgodności z prawem podatkowym jest większe niż w innych. Krajowe organy podatkowe powinny być inspirowane potrzebą zaradzenia nadużyciom finansowym oraz ułatwiania uczciwym podatnikom wypełniania swoich obowiązków. Na podstawie danych zebranych podczas oceny zastosowania rozporządzenia Komisja musi opracować zestaw wskaźników umożliwiających określenie zakresu współpracy każdego państwa członkowskiego z Komisją i innymi państwami członkowskimi w dostarczaniu im dostępnych informacji i świadczeniu niezbędnej pomocy w celu zaradzenia nadużyciom finansowym. Państwa członkowskie i Komisja muszą okresowo oceniać stosowanie rozporządzenia.

 
  
MPphoto
 
 

  Ilda Figueiredo (GUE/NGL), na piśmie. − (PT) Także w tym przypadku generalnie zgadzamy się z propozycjami sprawozdawcy, które mają na celu udoskonalenie dokumentu Komisji. Tak jest w przypadku propozycji, w której podkreśla się, że Komisja Europejska powinna w pełni informować Parlament Europejski o zamierzonych środkach, zgodnie z porozumieniem pomiędzy Parlamentem Europejskim i Komisją w sprawie procedur wprowadzania w życie decyzji Rady 1999/468/WE.

Zgadzam się również, że państwa członkowskie i Komisja powinny okresowo oceniać stosowanie niniejszego rozporządzenia. Jednak propozycja, aby Komisja opracowała zestaw wskaźników umożliwiających określenie zakresu współpracy każdego państwa członkowskiego z Komisją i innymi państwami członkowskimi nie wydaje mi się wystarczająco jasna, mimo oczywistych słów krytyki ze strony Trybunału Obrachunkowego dotyczących braku skutecznej współpracy administracyjnej w zwalczaniu uchylania się od płacenia podatku VAT. Ewentualna wymiana dobrych praktyk i przygotowanie analiz nie mogą usprawiedliwić większych obciążeń w dziedzinach, które podważają zasadę pomocniczości.

Dlatego właśnie wstrzymaliśmy się od głosu podczas tego głosowania.

 
  
  

– Projekt rezolucji: Działania mające na celu poprawę sytuacji MŚP w Europie – Karta małych przedsiębiorstw (B6-0617/2008)

 
  
MPphoto
 
 

  Jean-Pierre Audy (PPE-DE), na piśmie. – (FR) Głosowałem za wspólną rezolucją złożoną przez cztery grupy polityczne, w tym Grupę Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci) i Europejskich Demokratów, w sprawie w sprawie działań mających na celu poprawę sytuacji MŚP w Europie – Karta małych przedsiębiorstw, a teraz chciałbym wyrazić uznanie mojej francuskiej koleżance, pani poseł Fontaine, oraz prezydencji francuskiej, w osobie ministra Lagarde, za ogrom wykonanej pracy. Państwa członkowskie powinny szybko potwierdzić, że zamierzają formalnie przyjąć KMP podczas posiedzenia Rady Europejskiej w Brukseli w grudniu 2008 roku. Chodzi o zagwarantowanie, by została ona dostrzeżona i aby jej przepisy były wiążące, tak aby miała ona znaczący i pozytywny wpływ na otoczenie MŚP. MŚP stanowią podstawę znacznej części tkanki gospodarczej i niewątpliwie mają do spełnienia społeczną rolę jako przedsiębiorstwa na ludzką miarę. Mogą one jednak łatwo ulec załamaniu i zasługują na szczególną uwagę. Ponieważ Unia Europejska musi wykazywać zainteresowanie swoim systemem tworzącym zamożność, jest niezwykle ważne, aby udzieliła MŚP swego poparcia.

 
  
MPphoto
 
 

  Alessandro Battilocchio (PSE), na piśmie. (IT) Głosowałem za przedmiotowym sprawozdaniem. Małe i średnie przedsiębiorstwa stanowią rdzeń europejskiej gospodarki, zarówno w kontekście wzrostu i innowacji, jak i w kontekście zatrudnienia. Polityka wspierająca MŚP oznacza zatem zapewnienie stabilności całego systemu, co ma szczególnie duże znaczenie w czasie światowego kryzysu, który można zwalczyć tylko pamiętając o gospodarce realnej. Powinniśmy zatem wspierać wszelkie wysiłki, ale nie możemy zapominać, że mamy jeszcze wiele do zrobienia i musimy dotrzymywać swoich zobowiązań.

 
  
MPphoto
 
 

  Bruno Gollnisch (NI), na piśmie. – (FR) Głosowaliśmy za rezolucją w sprawie w sprawie działań mających na celu poprawę sytuacji MŚP w Europie w ramach Karty małych przedsiębiorstw, ponieważ mamy świadomość – o czym mówimy od lat – kluczowej roli gospodarczej odgrywanej przez MŚP, które są głównymi twórcami zamożności i miejsc pracy.

Problem polega na tym, że obecnie wszystko to jest jeszcze w dziedzinie teorii. To Komisja jest instytucją, która wzywa państwa członkowskie, aby przede wszystkim myślały o małych przedsiębiorstwach, a następnie wprowadza mniej przejrzyste, niezrozumiałe przepisy prawne oraz ograniczenia administracyjne i regulacyjne. To Komisja, pomimo spoczywających na niej obowiązków, fuszeruje analizy oddziaływania, które mają towarzyszyć przedstawianym przez nią wnioskom legislacyjnym. To Komisja wdrożyła politykę w dziedzinie dostępu do zamówień publicznych, która skutkuje tym, że lokalne MŚP są systematycznie wypierane przez duże ogólnoeuropejskie firmy, a wszystko to w imię świętej konkurencji. To Komisja, opętana ideą harmonizacji podatkowej, narzuciła obecnie obowiązujące ograniczenia stawek VAT.

Tak, nadeszła pora, aby w końcu dać pierwszeństwo wszystkim tym małym przedsiębiorstwom oraz ich dyrektorom i pracownikom, i aby zrobić to przede wszystkim w europejskich uregulowaniach prawnych.

 
  
MPphoto
 
 

  Adam Bielan (UEN), na piśmie. (PL) Poprawa sytuacji małych i średnich przedsiębiorstw w Europie oraz wyrażenie poparcia dla Karty małych przedsiębiorstw ma ogromne znaczenie dla sprawnego rozwoju gospodarki i przedsiębiorczości w Unii Europejskiej, dlatego zdecydowałem się poprzeć omawianą rezolucję.

Wszelkie ułatwienia administracyjne przy zakładaniu firmy, uproszczenia przepisów oraz eliminacja zbędnych ustaw przyspieszają procedurę powstawania małych i średnich przedsiębiorstw, a to przecież one dają zatrudnienie milionom ludzi.

 
  
MPphoto
 
 

  Ilda Figueiredo (GUE/NGL), na piśmie. − (PT) Wiemy, jak sektor bankowy i inne przedsiębiorstwa finansowe są wspierane pod pretekstem uniknięcia kryzysu w sektorze finansowym i jego ewentualnych konsekwencji. Kryzys kapitalizmu jest jednak dużo bardziej powszechny i już ma poważne konsekwencje, szczególnie w sferze gospodarczej, w której przeważają mikro, małe i średnie przedsiębiorstwa.

Oto dlaczego – chociaż jasne jest, że tylko zrywając z obecną polityką liberalizacji gospodarczej można znaleźć trwałe, alternatywne rozwiązania – popieramy wszelkie indywidualne środki, które mogłyby złagodzić powagę sytuacji, w jakiej znalazły się tysiące mikro, małych i średnich przedsiębiorstw.

Upieramy się jednak przy tym, że stworzenie klimatu sprzyjającego mikro-, małym i średnim przedsiębiorstwom wymaga przede wszystkim zwiększonej siły nabywczej ludności, wyższych wynagrodzeń dla pracowników oraz lepszych emerytur i rent oraz funduszy emerytalnych.

Dlatego głosując nad tą rezolucją chcielibyśmy po prostu podkreślić, że nie powinien to być kolejny miraż typowy dla dzisiejszych czasów. To poparcie musi rzeczywiście dotrzeć do mikroprzedsiębiorstw i do MŚP i nie może zostać pochłonięte przez biurokrację.

 
  
MPphoto
 
 

  Mieczysław Edmund Janowski (UEN), na piśmie. (PL) Wyrażam swe poparcie dla stworzenia Karty małych przedsiębiorstw, która ma służyć poprawie sytuacji tych przedsiębiorstw w UE. Wiadomo, że MŚP odgrywają istotną rolę w gospodarce europejskiej, zapewniają bowiem ok. 100 milionów miejsc pracy, stanowiąc poważne źródło dochodów państw członkowskich i regionów. Wiele spośród tych firm prowadzi również działalność innowacyjną.

W tym kontekście należy uznać, że nie są niczym uzasadnione liczne przeszkody, na które wciąż natrafiają mali i średni przedsiębiorcy. Trzeba również pamiętać, że firmy tego rodzaju są bardzo wrażliwe na natężenie konkurencji i wszelkie problemy finansowe oraz administracyjne. Zasadnicze znaczenie dla ich prawidłowego funkcjonowania mają także proste i jasne przepisy prawa.

Stąd nieunikniona stała się interwencja Parlamentu Europejskiego, który posiadając odpowiednie instrumenty legislacyjne, może wychodzić naprzeciw potrzebom i przyczyniać się do usuwania istniejących jeszcze barier. Ogromnie ważne, zwłaszcza w czasie trwającego załamania gospodarczego, jest zapewnienie dostępu do źródeł finansowania.

Za godną pochwały uznaję propozycję Europejskiego Banku Inwestycyjnego dotyczącą nowego pakietu, który przewiduje kwotę 30 miliardow euro na pożyczki dla MŚP. Należy jednak rozważyć ewentualność zwiększenia tej pomocy, gdyż upadek dużej liczby małych przedsiębiorstw byłby dramatyczny dla wielu ludzi.

Wyrażam przekonanie, iż w zaistniałej sytuacji Rada zatwierdzi Kartę małych przedsiębiorstw i zobowiąże państwa członkowskie do wdrożenia zawartych w niej zasad.

 
  
MPphoto
 
 

  Andreas Mölzer (NI), na piśmie. (DE) Od wielu lat UE oręduje – przynajmniej na papierze – za promocją małych i średnich przedsiębiorstw (MŚP). Na papierze można pisać co się chce, ale czyny ważą jednak więcej słowa. MŚP nadal muszą stawiać czoła biurokratycznym przeszkodom, wielkie przedsiębiorstwa nadal z łatwością sięgają po dotacje, podczas gdy średnie przedsiębiorstwa zostały zredukowane praktycznie do pozycji petentów. Szał regulacyjny często niszczy małe przedsiębiorstwa, natomiast grupy przedsiębiorstw stać na wynajęcie ekspertów, którzy potrafią wykorzystać każdą lukę prawną.

Dlatego też, podobnie jak w USA, przepisy prawne w UE powinny być przedmiotem analizy kosztów i korzyści dla małych i średnich przedsiębiorstw, należy też promować ograniczanie biurokracji w celu likwidacji rozlicznych kosztownych opłat w przypadku istnienia obowiązku informowania i powiadamiania. Analizowany wniosek wydaje się w każdym razie być kolejnym krokiem we właściwym kierunku i dlatego też za nim głosowałem.

 
  
MPphoto
 
 

  James Nicholson (PPE-DE), na piśmie. − Jeśli kiedykolwiek potrzebne było poparcie dla małych firm i dla MŚP, to właśnie teraz. Obecne warunki ekonomiczne dotykają ich bardzo mocno, niezależnie od tego, czy chodzi o trudności z utrzymaniem przepływów pieniężnych, czy też skutki ograniczenia wydatków konsumpcyjnych.

Musimy zadbać, aby w warunkach obecnego kryzysu gospodarczego MŚP nadal mogły mieć dostęp do odpowiedniego finansowania, zwłaszcza teraz, gdy banki nie udzielają pożyczek małym firmom. Mówiąc ogólniej należy usunąć niepotrzebne obciążenia administracyjne i biurokratyczne. MŚP stanowią podstawę małych gospodarek w Europie, takich jak Irlandia Północna. Powinniśmy popierać nowatorskich przedsiębiorców, a nie stawiać im na drodze przeszkody w postaci nadmiaru biurokracji.

Karta małych przedsiębiorstw stanowi krok naprzód, ale aby mogła mieć naprawdę pozytywny wpływ, musi zostać szybko przyjęta przez Radę i w całości wdrożona przez państwa członkowskie.

 
  
MPphoto
 
 

  Rareş-Lucian Niculescu (PPE-DE), na piśmie.(RO) W obecnej trudnej sytuacji gospodarczej małe i średnie przedsiębiorstwa mogą w wielu przypadkach jako pierwsze ponosić najpoważniejsze konsekwencje.

Mając na uwadze, że w niektórych państwach członkowskich, takich jak Rumunia, MŚP wytwarzają ponad 60% PKB, należy zastosować środki wsparcia, które zostaną powitane z zadowoleniem, a przede wszystkim są pilnie potrzebne.

Innym pożądanym środkiem jest nowy pakiet z Europejskiego Banku Inwestycyjnego w postaci 30 miliardów euro, przeznaczonych na pożyczki dla MŚP. Mam nadzieję, że pożyczki te będą również łatwo dostępne dla małych przedsiębiorstw w nowych państwach członkowskich, takich jak Rumunia czy Bułgaria.

 
  
MPphoto
 
 

  Seán Ó Neachtain (UEN), na piśmie. – (GA) Z pewnością musimy się zająć i zwrócić naszą uwagę na poważne wyzwanie związane z ustabilizowaniem i zreformowaniem systemu finansowego. Jednak jako przedstawiciele zwykłych ludzi w naszych krajach mamy również obowiązek skoncentrować się na tym, co określa się mianem gospodarki realnej.

Mieszkańcy Europy cierpią z powodu obecnego kryzysu gospodarczego. W takiej chwili łatwo byłoby trzymać się konserwatywnej polityki, polityki, która miałaby na celu jedynie ustabilizowanie systemu finansowego. Jednak zamiast tego musimy się skupić na przebudowie gospodarki od podstaw.

W zachodniej części Irlandii małe i średnie przedsiębiorstwa zatrudniają około 70% siły roboczej. Te małe przedsiębiorstwa to puls gospodarczy zachodniej Irlandii. Nie tylko musimy je chronić, ale musimy także popierać przedsiębiorczość, wzrost i rozwój tego sektora. W związku z tym jestem naprawdę zadowolony z inicjatyw podjętych ostatnio przez instytucje irlandzkie i europejskie w celu wspierania sektora małych przedsiębiorstw. Zwracam się do sektora prywatnego i finansowego oraz do decydentów politycznych o kontynuowanie i uzupełnianie tych inicjatyw.

 
  
MPphoto
 
 

  Athanasios Pafilis (GUE/NGL), na piśmie. – (EL) Europejska karta małych przedsiębiorstw jest związana z antyspołeczną, wymierzoną w pracowników strategią lizbońską oraz z dążeniami UE do ukończenia jednolitego rynku ze szkodą dla pracowników i ich praw.

Wykorzystując jako przynętę obniżone stawki VAT na usługi świadczone lokalnie i usługi, w których zatrudniona jest duża liczba pracowników, UE próbuje wymusić zgodę małych i średnich przedsiębiorstw na decyzje wielkich firm, które promują te plany we własnym interesie.

Przewodniczący Komisji, José Manuel Barroso, określił realną wielkość firm, których dokument ten dotyczy, opisując je jako przedsiębiorstwa, które w pełni korzystają z jednolitego rynku i wychodzą na rynki międzynarodowe, aby przekształcać się w globalne konkurencyjne przedsiębiorstwa, a komisarz Günter Verheugen podkreślił reakcyjny pod względem ideologicznym wydźwięk dokumentu podkreślając, że ważne jest społeczne uznanie dla przedsiębiorców i atrakcyjność robienia kariery w biznesie w celu zmiany negatywnego postrzegania roli przedsiębiorców i podejmowania ryzyka gospodarczego.

Istota wniosku polega jednak na nowym błogosławieństwie dla prywatnych przedsiębiorstw europejskich, które umożliwi „prywatnemu przedsiębiorstwu europejskiemu” działalność we wszystkich państwach członkowskich UE i obchodzenie aktualnie istniejących przeszkód w postaci kontroli społecznej.

 
  
MPphoto
 
 

  Nicolae Vlad Popa (PPE-DE), na piśmie. (RO) Głosowałem za przedmiotową rezolucją w sprawie działań mających na celu poprawę sytuacji MŚP w Europie, ponieważ mają one zasadnicze znaczenie dla gospodarki Unii Europejskiej, w tym dla Rumunii.

Małe i średnie przedsiębiorstwa zapewniają ponad 100 milionów miejsc pracy i stanowią kluczowy czynnik wzrostu gospodarczego.

Szczególnie w obecnym okresie kryzysu gospodarczego musimy wykorzystać wszelkie dostępne środki, aby wesprzeć ten sektor, który może stworzyć platformę naprawy gospodarczej.

Popieram wdrożenie nowego pakietu Europejskiego Banku Inwestycyjnego, który zapewni kwotę 30 miliardów euro na pożyczki dla MŚP. Proszę także, aby ten fundusz był rozwijany i zwiększany w przyszłości.

Sądzę, że jest niezwykle istotne, aby także państwa członkowskie planowały i wdrażały środki wspierające MŚP w skali krajowej, uzupełniające działania podejmowane na szczeblu europejskim.

 
  
MPphoto
 
 

  Luca Romagnoli (NI), na piśmie. (IT) Głosowałem za przyjęciem projektu rezolucji w sprawie działań mających na celu poprawę sytuacji MŚP w Europie – Karty małych przedsiębiorstw. Jestem głęboko przekonany, że MŚP, które stanowią ponad 90% przedsiębiorstw w Europie wnoszą decydujący wkład we wzrost gospodarczy Unii Europejskiej. Dlatego właśnie potrzebujemy europejskich przepisów prawnych dotyczących małych przedsiębiorstw: Karty małych przedsiębiorstw, która może być skuteczna tylko w przypadku praktycznego zaangażowania na szczeblu krajowym i europejskim w jej wdrażanie. Ponadto zgadzam się, że powinniśmy wezwać Radę, aby potwierdziła swój zamiar oficjalnego przyjęcia tych przepisów na najbliższym posiedzeniu Rady Europejskiej, w celu zapewnienia uzasadnionego i właściwego poziomu widoczności tak istotnej inicjatywy.

 
  
MPphoto
 
 

  Andrzej Jan Szejna (PSE), na piśmie. (PL) Podczas dzisiejszego głosowania opowiedziałem się za przyjęciem rezolucji dotyczącej działań mających na celu poprawę sytuacji małych i średnich przedsiębiorstw w Europie.

Karta małych przedsiębiorstw przyczyni się do rozwoju zarówno polskiej, jak i całej europejskiej gospodarki.

Obecnie w Europie ponad 100 milionów miejsc pracy zapewnia właśnie sektor małych i średnich przedsiębiorstw. To one są motorem gospodarek. Uważam, iż szczególnie dziś, w dobie kryzysu gospodarczego, rezolucja podkreśla potrzebę poparcia wprowadzenia przepisów zawartych w Karcie.

Dla ratowania sytuacji finansowej w Unii nie wystarczy pomoc dużym instytucjom finansowym. Przede wszystkim niezbędne są konkretne działania wspierające małe i średnie przedsiębiorstwa – takie, które pozwolą im uporać się z nieprawidłowościami w funkcjonowaniu rynku oraz ułatwią im prowadzenie działalności.

Oczywiście Karta małych przedsiębiorstw nie rozwiązuje ich problemów. Formułuje ona jednak zasady gwarantujące równorzędne warunki dla MŚP i wprowadza pierwsze ramy polityki wobec przedsiębiorstw.

 
  
  

– Wspólny projekt rezolucji: Kodeks postępowania UE w sprawie wywozu broni (RC B6-0619/2008)

 
  
MPphoto
 
 

  Jean-Pierre Audy (PPE-DE), na piśmie. – (FR) Głosowałem za wspólną rezolucją złożoną przez sześć grup politycznych dotyczącą Kodeksu postępowania UE w sprawie wywozu broni. Zgadzam się z zasadami, zgodnie z którymi należy zapobiegać nieodpowiedzialnemu wywozowi broni poprzez ścisłe stosowanie kryteriów kodeksu, zarówno w odniesieniu do przedsiębiorstw, jak i krajowych sił zbrojnych oraz zapobiegać nielegalnemu handlowi bronią poprzez wezwanie wszystkich państw członkowskich, które tego jeszcze nie uczyniły, do przeniesienia do swego ustawodawstwa krajowego litery i ducha wspólnego stanowiska UE z 2003 roku w sprawie kontroli pośrednictwa w handlu bronią. Musimy zachęcać do prowadzenia dochodzeń w sprawie zarzutów naruszenia embarga na broń i poprawiać jakość danych dostarczanych przez państwa członkowskie UE w ramach rocznego sprawozdania w sprawie kodeksu postępowania. Mimo to nie bądźmy jednak naiwni – w naszym złożonym i niebezpiecznym świecie to są delikatne tematy i dlatego sprzeciwiłem się ustnej poprawce złożonej przez pana posła Pflügera. Moim zdaniem jest zbyt wcześnie na powiązanie kodeksu postępowania, wdrażania przyszłej dyrektywy w sprawie wewnątrzwspólnotowych dostaw produktów związanych z obronnością i kontroli eksportu broni.

 
  
MPphoto
 
 

  Glyn Ford (PSE), na piśmie. − Zdecydowanie popieram tę rezolucję. Przyjęcie wspólnego stanowiska dotyczącego Kodeksu postępowania w sprawie wywozu broni do krajów trzecich ma podstawowe znaczenie dla systematycznego wdrażania przyszłej dyrektywy w sprawie wewnątrzwspólnotowych dostaw produktów związanych z obronnością oraz skutecznej kontroli eksportu broni.

Prawdą jest, że potrzebujemy solidnych podstaw prawnych dla przedmiotowego Kodeksu postępowania, które pozwolą nam ponownie przyjrzeć się embargu na wywóz broni do Chin. Mamy jeszcze pewne trudności z Pekinem, ale nie powinny być one traktowane tak samo jak sprawa Birmy i Zimbabwe.

 
  
MPphoto
 
 

  Pedro Guerreiro (GUE/NGL), na piśmie. − (PT) W ramach obecnego wyścigu zbrojeń i militaryzacji stosunków międzynarodowych, w których USA, NATO i EU odgrywają centralną rolę, każda inicjatywa, która – nawet w ograniczony i niewystarczający sposób – przyczynia się do ograniczenia wywozu broni, będzie stanowić krok we właściwym kierunku.

UE charakteryzuje się jednak opcją polegającą na nadaniu nowego impulsu „Europie obrony” (eufemizm na określenie interwencji i agresji), potwierdzającego jej „cel polegający na wzmocnieniu strategicznego partnerstwa między UE i NATO” i dostosowaniu go do obecnych potrzeb, w duchu wzajemnego uzupełniania się i umacniania.

Wystarczy tylko spojrzeć na projekt konkluzji Rady Europejskiej z dnia 11 i 12 grudnia dotyczących umocnienia europejskiej polityki bezpieczeństwa i obrony (EPBiO) – przygotowujących stanowisko wielkich mocarstw na szczyt NATO w kwietniu przyszłego roku – w których widać perspektywę poprawy jakości tak zwanej „Europejskiej strategii bezpieczeństwa” (z 2003 r.) oraz ustanowienia nowych celów dla „wzmocnienia i optymalizacji potencjału europejskiego” w nadchodzących dziesięciu latach, „aby umożliwić UE w najbliższych latach przeprowadzenie jednocześnie, poza jej terytorium, szeregu cywilnych misji i operacji wojskowych o różnym zakresie, odpowiadających najbardziej prawdopodobnym scenariuszom”.

 
  
MPphoto
 
 

  Athanasios Pafilis (GUE/NGL), na piśmie. – (EL) W czasie, gdy pracownicy w UE płacą ogromne sumy na finansowanie programów obrony i na rozwój badań wojskowych, w czasie, gdy rozwija się unijny przemysł zbrojeniowy, a „legalna” sprzedaż wszystkich produkowanych typów broni przynosi przedsiębiorstwom olbrzymie zyski, w czasie, gdy cała UE wciąż się militaryzuje, w czasie, gdy ludzie cierpią z powodu nowego porządku, w którym UE aktywnie uczestniczy wraz z USA i NATO, możemy jedynie uznać za ironię losu dyskusję i złożony wniosek o zatwierdzenie wspólnego stanowiska UE oraz przyjęcie środków wdrażających tak zwany Kodeks postępowania UE w sprawie wywozu broni.

Wzrost imperialistycznej agresji i konkurencji, który będzie jeszcze bardziej napędzany przez kapitalistyczny kryzys finansowy, doprowadził do takiego zwiększenia wydatków na cele wojskowe, że przekroczyły one nawet poziom z czasów zimnej wojny. Z tego punktu widzenia próba wyegzekwowania przepisów dotyczących wywozu broni jest próbą oszukania i okłamania ludzi.

Odpowiedzią pracowników w UE powinna być walka z militaryzacją UE, z programami dotyczącymi armii i obrony Unii Europejskiej, powinno być zjednoczenie i walka z UE podżegającą do wojny.

 
  
  

– Sprawozdanie: Bart Staes (A6-0427/2008)

 
  
MPphoto
 
 

  Jean-Pierre Audy (PPE-DE), na piśmie. – (FR) Głosowałem za sprawozdaniem z inicjatywy własnej, przygotowanym przez mojego belgijskiego kolegę, pana posła Staesa, w sprawie specjalnego sprawozdania Trybunału Obrachunkowego nr 8/2007 w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie podatku od towarów i usług (VAT). Chociaż powinniśmy być zadowoleni z przedmiotowego specjalnego sprawozdania Trybunału Obrachunkowego, to zawarte w nim wnioski są pod wieloma względami niepokojące, zwłaszcza w świetle stwierdzenia, że rozporządzenie (WE) nr 1798/2003 w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie podatku od wartości dodanej nie jest skutecznym narzędziem dla współpracy administracyjnej, jako że niektóre państwa członkowskie blokują jego wdrożenie, a rola Komisji jest ograniczona. Jest jednak istotne, by Komisja wszczynała wobec państw członkowskich, które przekazują informacje z opóźnieniem, postępowanie w sprawie naruszenia przepisów wspólnotowych. Dobrą rzeczą są wnioski Komisji dotyczące zmiany dyrektywy w sprawie VAT i rozporządzenia w sprawie współpracy administracyjnej w dziedzinie VAT. Popieram utworzenie zespołu zadaniowego przez odpowiednie służby Komisji, DG ds. Podatków i Unii Celnej oraz Europejski Urząd Zwalczania Nadużyć (OLAF).

 
  
MPphoto
 
 

  David Martin (PSE), na piśmie. − Z zadowoleniem przyjmuję to sprawozdanie, które toruje drogę zbiorowym europejskim działaniom umożliwiającym uzyskiwanie dokładnych danych na temat nadużyć związanych z podatkiem VAT oraz corocznych kosztów tych nadużyć dla Wielkiej Brytanii.

 
  
  

– Sprawozdanie: Zita Gurmai (A6-0435/2008)

 
  
MPphoto
 
 

  Robert Atkins (PPE-DE), na piśmie. − Ja i moi brytyjscy koledzy z Partii Konserwatywnej jesteśmy zdecydowanie za poprawą sytuacji kobiet we wszystkich aspektach życia społeczeństwa. Uważamy, że kobiety powinny mieć równe szanse w wielu dziedzinach wymienionych w sprawozdaniu. Uważamy także, że kobiety powinny brać pełny udział w polityce. Rozumiemy, że na Bałkanach istnieją konkretne problemy, które należy rozwiązać i apelujemy do władz krajowych o podjęcie odpowiednich kroków w celu zwiększenia szans kobiet.

Niepokoi nas jednak wezwanie do wprowadzania kwot, ponieważ naszym zdaniem nie jest to rozsądne rozwiązanie ani dla kobiet, ani dla mężczyzn. Nie popieramy także utworzenia Europejskiego Instytutu ds. Równości Mężczyzn i Kobiet.

 
  
MPphoto
 
 

  Alessandro Battilocchio (PSE), na piśmie. (IT) Głosowałem za sprawozdaniem. Osiągnięcie równości płci stanowi podstawowy warunek dla wszystkich krajów kandydujących do członkostwa w Unii Europejskiej. Burzliwa historia Bałkanów utrudnia zarówno podejmowanie działań, jak i monitorowanie sytuacji. Chociaż proces demokratyzacji postępuje, wiele jednak pozostaje do zrobienia. We wschodniej części Bałkanów wiele kobiet nadal jest ofiarami dyskryminacji i żyje w warunkach, które nie zapewniają bezpieczeństwa fizycznego, gospodarczego ani społecznego. Należy zatem ulepszyć ramy regulacyjne.

W tej sytuacji nie można już dłużej opóźniać ratyfikacji Konwencji ONZ w sprawie eliminacji wszelkich form dyskryminacji wobec kobiet (CEDAW) z 1979 roku. Eliminując wszelkie formy przemocy i nierówności musimy dążyć do zagwarantowania kobietom ich prawa nie tylko do równości z mężczyznami, ale także do wyrażania, bez jakichkolwiek ograniczeń, całej złożoności i bogactwa kobiecości we wszystkich aspektach ich życia.

 
  
MPphoto
 
 

  Adam Bielan (UEN), na piśmie. (PL) Poparłem sprawozdanie Zity Gurmai opisujące sytuację kobiet na Bałkanach, ponieważ porusza istotne kwestie, które niestety nie dotyczą tylko tego regionu i nie są odosobnionym przypadkiem.

Najpilniejszą do uregulowania kwestią jest powstrzymanie fali przestępstw, jakie są popełniane wobec kobiet. Przemoc domowa, wykorzystywanie seksualne, a przede wszystkim handel kobietami i dziećmi są w tej chwili powszechnym zjawiskiem.

 
  
MPphoto
 
 

  Charlotte Cederschiöld, Christofer Fjellner i Gunnar Hökmark (PPE-DE), na piśmie. (SV) Zdecydowaliśmy się głosować za sprawozdaniem, ponieważ poruszono w nim kilka bardzo ważnych zagadnień związanych z sytuacją kobiet na Bałkanach. Chcemy jednak jasno powiedzieć, że jesteśmy przeciwni żądaniom dotyczących wprowadzenia kwot. UE nie może decydować o sposobie, w jaki organizują się partie polityczne i parlamenty krajowe, taka decyzja musi należeć do partii i parlamentów.

 
  
MPphoto
 
 

  Edite Estrela (PSE), na piśmie. − (PT) Głosowałam za sprawozdaniem Zity Gurmai w sprawie sytuacji kobiet na Bałkanach, ponieważ zwraca się w nim uwagę na fakt, że pomimo wzrostu gospodarczego, kobiety w tej części Europy nadal są ofiarami niezliczonych form dyskryminacji.

Myślę, że różnorakie zalecenia zawarte w przedmiotowym sprawozdaniu, o ile zostaną zastosowane w praktyce, stanowią wzorzec umożliwiający zmianę obecnej sytuacji, promujący większą ochronę socjalną i inspirujący większą aktywność kobiet z tych krajów. Tak jest w przypadku działań mających na celu zwalczanie plagi przemocy w rodzinie i różnic w wynagrodzeniach; działań pozytywnych, takich jak system kwot, oraz infrastruktury w zakresie opieki nad dziećmi i osobami starszymi, które mają pomóc w zlikwidowaniu ograniczeń w dostępie tych kobiet do rynku pracy, i tak dalej.

Powinnam także podkreślić, że w sprawozdaniu przypisuje się duże znaczenie inwestycjom w edukację, stanowiącym środek radykalnego ograniczenia stereotypów, który pomaga przygotować przyszłe pokolenia do życia w bardziej sprawiedliwym i zrównoważonym społeczeństwie.

 
  
MPphoto
 
 

  Avril Doyle (PPE-DE), na piśmie. − Bardzo się cieszę ze sprawozdania Zity Gurmai, które w znacznym stopniu dokumentuje postęp w zakresie praw kobiet dokonany na Zachodnich Bałkanach. My, parlamentarzyści, musimy być w pełni zaangażowani w sprawę ideału równości płci i robić wszystko, aby go popierać. Istnienie równych relacji między mężczyznami i kobietami jest sprawą zasadniczą dla zagwarantowania pełni praw człowieka i ufam, że będą one postępować wraz z dostosowywaniem się do dorobku prawnego UE.

Z niepokojem zauważam nieproporcjonalnie duże zagrożenia, na jakie kobiety są narażone w związku z przemocą w rodzinie, handlem ludźmi i zmuszaniem do prostytucji. W pełni popieram zagadnienia związane ze zwalczaniem handlu ludźmi i dyskryminacją kobiet narodowości romskiej i byłabym zadowolona, gdyby były one radykalnie zwalczane przez każdy z krajów Zachodnich Bałkanów.

 
  
MPphoto
 
 

  Ilda Figueiredo (GUE/NGL), na piśmie. − (PT) Chociaż nie w pełni podpisujemy się pod pewnymi aspektami ogólnej politycznej wizji regionu, zgadzamy się ze znaczeniem przyznawanym roli kobiet i z potrzebą zagwarantowania równych praw i równych możliwości udziału w rynku pracy. Są one niezbędne dla niezależności ekonomicznej kobiet, dla krajowego wzrostu gospodarczego i dla walki z ubóstwem, na które kobiety są bardziej narażone niż mężczyźni.

W sprawozdaniu stwierdza się, że kobiety nieproporcjonalnie ucierpiały z powodu oszczędności wprowadzonych w wydatkach socjalnych i publicznych, takich jak służba zdrowia, opieka rodzinna i nad dziećmi, ponieważ – na co wskazano w sprawozdaniu – te istniejące w przeszłości pozapłacowe źródła dochodów i usługi pozwalały kobietom na znalezienie płatnego zatrudnienia i w rezultacie na pogodzenie życia zawodowego z życiem rodzinnym.

Obecnie jednak potrzebne są specjalne działania mające na celu zapobieżenie feminizacji sektorów z mniejszymi wynagrodzeniami, w tym na terenach wiejskich, zapobieżenie występowaniu zjawiska różnicy w zarobkach obu płci oraz umożliwienie powstania dobrego jakościowo, dostępnego i niedrogiego systemu opieki nad dziećmi i osobami starszymi. Istotna jest także psychologiczna i medyczna rehabilitacja kobiet – ofiar wojny.

 
  
MPphoto
 
 

  David Martin (PSE), na piśmie. − Wyrażam zadowolenie z tego sprawozdania, które ujawnia bieżące problemy związane z sytuacją kobiet na Bałkanach, takie jak brak aktualnych danych statystycznych na temat równości płci. W sprawozdaniu podkreśla się, że kraje tego regionu są często źródłem handlu ludźmi, ubóstwa i krajowych różnic w zarobkach obu płci.

 
  
MPphoto
 
 

  Miroslav Mikolášik (PPE-DE), na piśmie. − Sytuacją kobiet w państwach bałkańskich należy się zajmować wraz z postępem rozmów akcesyjnych. Ponieważ moja partia, PPE-DE, powstała w oparciu o ideały równości i sprawiedliwości dla wszystkich ludzi, uważam, że zadaniem Parlamentu Europejskiego jest działanie w charakterze obrońcy praw podstawowych, które naszym zdaniem należy zagwarantować wszystkim istotom ludzkim, zwłaszcza w różnych państwach kandydujących do członkostwa. Jest oczywiste, że prawdziwa demokracja może istnieć tylko wówczas, gdy wszyscy obywatele danego państwa mają równe prawa i równe możliwości. Kontekst polityczny, ekonomiczny i społeczny sytuacji kobiet w państwach bałkańskich jest opóźniony. Jako lekarz za rzecz szczególnie ważną uważam zdrowie kobiet, a dyskryminacja ze względu na płeć powoduje poważny brak postępu w takich obszarach medycyny, jak rak szyjki macicy i rak piersi oraz rehabilitacja psychologiczna ofiar przemocy seksualnej. Apeluję do Parlamentu Europejskiego o odpowiedzialne działania, mające zapewnić usłyszenie głosu kobiet na Bałkanach.

 
  
MPphoto
 
 

  Hélène Goudin i Nils Lundgren (IND/DEM), na piśmie. (SV) Podzielamy niepokój sprawozdawczyni dotyczący trudnej sytuacji kobiet na Bałkanach. Istnieje ewidentnie duże zapotrzebowanie na działania w różnych obszarach problemowych. Popieramy kilka sformułowań, które mają na celu zwiększenie równości w regionie, zwiększenie dostępu do instytucji opieki nad dziećmi i osobami starszymi, podkreślają znaczenie zwalczania stereotypów i dyskryminacji, jak również konieczność przestrzegania kryteriów kopenhaskich przez kraje dążące do członkostwa w UE.

Jednocześnie krytycznie patrzymy na to, jak Parlament Europejski bezustannie stara się zdobywać wpływy i władzę polityczną kosztem parlamentów krajowych. W przedmiotowym sprawozdaniu jest przecież wyraźnie zalecana daleko idąca ingerencja w sprawy wewnętrzne państw bałkańskich, któremu to zjawisku Lista Czerwcowa jest zdecydowanie przeciwna.

Podoba nam się wiele propozycji zarówno w sprawozdaniu komisji, jak i w proponowanej alternatywnej rezolucji. Po starannym rozważeniu tej kwestii przedstawiciele Listy Czerwcowej zdecydowali się zatem głosować za proponowaną alternatywną rezolucją.

 
  
MPphoto
 
 

  Zita Pleštinská (PPE-DE), na piśmie. (SK) UE stara się poprawić sytuację na Bałkanach, ponieważ ustanowienie stałego pokoju w tej części Europy jest dla niej sprawą wielkiej wagi. Po rozpadzie Jugosławii bratobójcze wojny, konflikty etniczne, transformacja polityczna i gospodarcza oraz powstanie nowych państw stały się dla krajów tego regionu powodem wielu bolesnych doświadczeń. W ciągu minionych dwudziestu lat kraje te przeszły poważne zmiany, mając jasny cel w postaci członkostwa w Unii Europejskiej. Chorwacja i Była Jugosłowiańska Republika Macedonii stały się krajami kandydującymi. Albania, Bośnia i Hercegowina, Czarnogóra, Serbia oraz Kosowo, na mocy rezolucji RB ONZ nr 1244, są potencjalnymi krajami kandydującymi. Perspektywa przystąpienia do UE jest olbrzymim bodźcem do tworzenia polityk i odgrywa istotną rolę we wdrażaniu celów. Z tej przyczyny zagwarantowanie praw kobiet jest także kluczowym wymogiem, który kraje te także muszą spełnić.

Kobiety, które były ofiarami wojny aktywnie działają na rzecz stabilizacji i rozstrzygania konfliktów. Kobiety muszą mieć równy dostęp do rynku pracy i szanse dobrej pracy. Ważne jest, aby miały możność uczestniczyć w procesie politycznym. Takie samo podejście powinno być stosowane w mediach i w Internecie.

Głosowałam za sprawozdaniem Zity Gurmai, w którym analizowane są problemy płci i sytuacja kobiet mieszkających na Bałkanach. Wierzę, że Komisja, między innymi na podstawie zaleceń zawartych w sprawozdaniu, zapewni przedakcesyjną pomoc finansową w celu umocnienia praw kobiet na Bałkanach, w szczególności za pośrednictwem organizacji pozarządowych i organizacji kobiecych.

 
  
MPphoto
 
 

  Anna Záborská (PPE-DE), na piśmie. – (SK) Głosowałam za tym wnioskiem, mimo że miałam zastrzeżenia co do wprowadzania kwot. Chociaż niektórzy posłowie do PE są przekonani, iż jest to najlepszy sposób zapewnienia udziału kobiet w życiu politycznym i publicznym, moim zdaniem jest to dyskryminacja pozytywna i do pewnego stopnia oznacza niedocenianie kobiet. Udział kobiet w demokratyzacji regionu Bałkanów jest zasadniczą sprawą. Rozwiązanie problemu sytuacji na Bałkanach wymaga całościowej wizji, uwzględniającej udział zarówno mężczyzn, jak i kobiet. Kobiety muszą mieć równy dostęp do rynku pracy, w tym do wyższych stanowisk, i muszą być odpowiednio wynagradzane za swoją pracę, na poziomie porównywalnym z mężczyznami. Jeśli istnieją prawne przeszkody dla równoważnego statusu mężczyzn i kobiet, muszą one zostać usunięte. Musimy także dążyć do zmiany negatywnego wizerunku kobiet, który powstał w wyniku różnic kulturowych i rasowych oraz dyskryminacji etnicznej.

W związku z długotrwałym konfliktem zbrojnym w tym regionie należy zwrócić szczególną uwagę na psychologiczną i fizyczną rehabilitację kobiet, które często były ofiarami wykorzystywania i przemocy seksualnej. Poszanowanie praw człowieka mężczyzn i kobiet powinno stanowić w przyszłości główne kryterium przyjmowania do struktur UE bałkańskich państw kandydujących.

 
  
MPphoto
 
 

  Bernard Wojciechowski (IND/DEM), na piśmie. − (PL) Kobiety na Bałkanach w ostatnich latach wiele wycierpiały. Przeżyły wojnę i straciły najbliższych. Wiele zostało okaleczonych fizycznie i psychicznie. Po wojnie pojawiły się nowe zagrożenia, z którymi trzeba podjąć walkę: handel ludźmi, prostytucja, pornografia.

Ciężka sytuacja państw bałkańskich spowodowała, że kobiety, mimo że stanowią w tamtych społeczeństwach ponad połowę ludności, nadal ponoszą ogromne koszty kryzysu. Ich płace, poza Słowenią, są dużo niższe niż mężczyzn. Kobiety ucierpiały także na cięciach w wydatkach budżetowych, głównie na zmniejszonych subwencjach na służbę zdrowia i opiekę rodzinną. Wspólnota Europejska powinna wesprzeć te kraje. Dać ich kobietom szansę na godne życie, zgodnie z tradycją, kulturą i religią tych państw.

 
  
  

– Sprawozdanie: Heinz Kindermann (A6-0434/2008)

 
  
MPphoto
 
 

  Šarūnas Birutis, na piśmie. (LT) Wskutek dyrektywy Rady w sprawie ochrony dzikiego ptactwa (79/409/EWG) z 1979 roku oraz pokrewnych środków ochrony kolonii lęgowych nastąpił nieproporcjonalnie duży wzrost liczebności populacji kormoranów, które zawędrowały poza swoje zwykłe miejsca lęgowe na obszary, na których wcześniej nie występowały.

Ten nadmiar kormoranów w wielu regionach Europy bezpośrednio oddziałuje na lokalne populacje ryb i na rybołówstwo i w związku z tym ptaki te stały się problemem na skalę europejską. Kormorany spożywają 400–600 gramów ryb dziennie, a w ciągu roku łowią w wodach europejskich ponad 300 tysięcy ton ryb. W wielu państwach europejskich przekracza to wielokrotnie ilość ryb jadalnych dostarczaną przez sektor rybołówstwa śródlądowego i morskiego. Łączna produkcja ryb przez sektor akwakultury Francji, Hiszpanii, Włoch, Niemiec, Węgier i Czech wynosi mniej niż 300 tysięcy ton.

Wziąwszy pod uwagę dużą mobilność kormoranów jako ptaków wędrownych wydaje się, że jedynym sposobem osiągnięcia celu jest ogólnoeuropejskie skoordynowane działanie lub plan zarządzania i nie można tego w żaden sposób postrzegać za coś sprzecznego z dyrektywą z 1979 roku w sprawie ochrony dzikiego ptactwa.

 
  
MPphoto
 
 

  Avril Doyle (PPE-DE), na piśmie. − Głównym przedmiotem sprawozdania przedstawionego przez pana posła Kindermana jest europejski plan zarządzania populacją kormoranów. Kormorany żywią się wyłącznie rybami i ze względu na dużą liczebność ich populacji (szacowaną na 1,8 miliona w Europie) w znacznym stopniu oddziałują na lokalne zasoby ryb, zarówno dzikich gatunków, jak i hodowlanych. Kormorany są objęte dyrektywą ptasią i w ostatnich latach dużo się mówi o tym, jak rozwiązać problem związany z ich poważnym oddziaływaniem na rybołówstwo. Niektóre państwa członkowskie przyjęły indywidualne plany działania, ale podobnie jak sprawozdawca jestem zdania, że jedynym rozwiązaniem jest europejski plan zarządzania populacją kormoranów, na przykład badania nad immunoantykoncepcją?

 
  
MPphoto
 
 

  Duarte Freitas (PPE-DE), na piśmie. − (PT) Przyjęcie europejskiego planu zarządzania populacją kormoranów wydaje się być najbardziej realnym rozwiązaniem umożliwiającym ograniczenie szkodliwych skutków, jakie ptaki te mają na zasoby rybne w niektórych regionach UE. Kormorany, spożywające dziennie 400-600 gramów ryb, zjadają rocznie ponad 300 tysięcy ton ryb z europejskich wód, czyli więcej ryb, niż produkuje łącznie sektor akwakultury Francji, Hiszpanii, Włoch, Niemiec, Węgier i Czech. Chociaż podstawowa odpowiedzialność w tej dziedzinie spoczywa na państwach członkowskich oraz ich władzach regionalnych czy lokalnych, zostało już udowodnione, że przy pomocy działań czysto lokalnych i/lub krajowych nie da się na dłuższy czas ograniczyć negatywnego oddziaływania kormoranów na europejskie zasoby rybne i rybołówstwo. Wspólne, prawnie wiążące podejście, które jest akceptowane i stosowane w całej Europie jest zatem uważane za idealne rozwiązanie gwarantujące realizację głównych celów tej dyrektywy, zwłaszcza „dobrą ochronę” przedmiotowego gatunku ptaków, a także różnorodnych gatunków ryb. Kolejnym równie ważnym czynnikiem, który mógłby zostać zabezpieczony przez tego rodzaju podejście jest obrona uzasadnionych interesów rybaków i hodowców ryb…

(Wyjaśnienia na piśmie zostały skrócone na podstawie art. 163 Regulaminu)

 
  
MPphoto
 
 

  Mikel Irujo Amezaga (Verts/ALE), na piśmie. (ES) Istnieją bardzo wiarygodne dane, z których wynika, że w latach 1970-1995 europejska populacja kormoranów czarnych zimujących na wodach śródlądowych wzrosła z poniżej 10 tysięcy do około 400 tysięcy ptaków. Niektórzy mówią, że na europejskich wodach śródlądowych zimuje obecnie ponad milion kormoranów, chociaż inni badacze uważają, że jest to mocno zawyżona liczba. W odpowiedzi na pytanie pisemne komisarz Dimas zapowiedział przygotowanie planu działania dotyczącego pokrewnych kormoranów czubatych z regionu Morza Śródziemnego, chociaż moim zdaniem nie podano w nim wyczerpujących danych o sposobach płoszenia ptaków, w tym o działkach karbidowych. Zaliczają się one do różnych środków stosowanych w tej dziedzinie.

 
  
MPphoto
 
 

  David Martin (PSE), na piśmie. − Popieram to sprawozdanie, w którym proponuje się skoordynowany plan działania dla całej Europy w celu przestrzegania dyrektywy o ochronie dzikiego ptactwa, a jednocześnie ochrony gatunków ryb i interesów rybaków.

 
  
MPphoto
 
 

  Zita Pleštinská (PPE-DE), na piśmie. (SK) Populacja kormoranów w Europie w ciągu ostatnich 25 lat zwiększyła się dwudziestokrotnie i szacuje się, że obecnie liczy prawie 1,8 miliona ptaków. Wpływ kormoranów na populację ryb został potwierdzony kilkakrotnie w badaniach ichtiologicznych, a także w statystykach połowowych w UE.

Głosowałam za sprawozdaniem Heinza Kindermanna. Podjęłam decyzję po zapoznaniu się z petycją skierowaną do PE przez członków i sympatyków Słowackiego Związku Wędkarskiego. W petycji, popartej dowodami ciągłych szkód ponoszonych przez przedsiębiorstwa sektora akwakultury w wyniku szybko rosnącej liczby kormoranów na terytorium UE, wnioskuje się o rewizję dyrektywy 79/409/EWG.

Możliwość przyznawania odstępstw umożliwiających odstrzał kormoranów przewidziana przez obecnie obowiązujące przepisy prawne nie stanowi odpowiedniego narzędzia skutecznego rozwiązania tego problemu, ponieważ odstępstwa te w praktyce bardzo trudno jest uzyskać. Z doświadczeń wynika także, iż stosowanie do odstraszania kormoranów na rzekach metod niepowodujących ich śmierci jest nieskuteczne.

PE wzywa Komisję do przedstawienia wieloetapowego planu zarządzania populacją kormoranów, koordynowanego na szczeblu UE, mającego na celu ograniczenie szkód dla populacji ryb, rybołówstwa i akwakultury powodowanych przez kormorany.

Wierzę, że PE pomoże znaleźć rozwiązanie, które w interesie ochrony populacji ryb oraz ze względu na społeczno-gospodarcze znaczenie rybołówstwa, zadowoli rybaków w całej Europie, w tym 120 tysięcy rybaków działających w Słowacji.

 
  
MPphoto
 
 

  Luca Romagnoli (NI), na piśmie. (IT) Głosowałem za wnioskiem w sprawie opracowania europejskiego planu zarządzania populacją kormoranów w celu ograniczenia coraz większych szkód wyrządzanych przez kormorany w zasobach rybnych, rybołówstwie i akwakulturze. Zmniejszenie liczebności populacji tych ptaków, które corocznie wyjadają ponad 300 tysięcy ton ryb z wód europejskich (co odpowiada łącznemu spożyciu we Francji, w Hiszpanii, we Włoszech, w Niemczech, na Węgrzech i w Czechach). Obecna sytuacja została spowodowana przez dyrektywę 79/409/EWG, która doprowadziła do nieproporcjonalnie dużego wzrostu liczebności populacji kormoranów. Przepisy te mają zatem bezpośredni wpływ na lokalne populacje ryb i na rybołówstwo, a zatem kormorany stają się problemem dla Europy. Dlatego właśnie zgadzam się ze sprawozdawcą co do propozycji skoordynowanego planu działania lub planu zarządzania na szczeblu europejskim, mając także na uwadze bardzo dużą mobilność kormoranów jako ptaków wędrownych, pod warunkiem, że nie będzie ona sprzeczna z celami dyrektywy ptasiej z 1979 roku.

 
  
MPphoto
 
 

  Catherine Stihler (PSE), na piśmie. − Początkowo miałam kilka zastrzeżeń do sprawozdania posła Kindermanna, w szczególności chodziło mi o to, czy konieczny jest europejski plan, czy nie, biorąc pod uwagę, że kormorany nie stanowią ogólnounijnego problemu, oraz o możliwość zaliczenia kormoranów do gatunków łownych w załączniku II do dyrektywy ptasiej. Odniesienie do zaliczenia kormoranów do gatunków łownych zostało usunięte podczas prac w komisji, a w ostatecznej wersji sprawozdania kładzie się nacisk na opracowanie wytycznych, lepsze dane i monitorowanie oraz dodatkową dyskusję.

Na tej podstawie popieram sprawozdanie pana posła Kindermanna.

 
Ostatnia aktualizacja: 14 września 2009Informacja prawna