De Voorzitter. – Aan de orde zijn de verklaringen van de Raad en de Commissie over de situatie in het Midden-Oosten/de Gazastrook.

Het is mij een waar genoegen de heer Karel Schwarzenberg, fungerend voorzitter van de Raad en Tsjechisch minister van Buitenlandse Zaken, welkom te mogen heten. De heer Schwarzenberg zal vandaag nog naar Zuid-Afrika doorreizen. Omdat eerdere voorzitterschappen een plaatsvervanger voor hun minister van Buitenlandse Zaken plachten te sturen, waarderen we het des te meer dat u vandaag hier bent, mijnheer Schwarzenberg. Ik heet u nogmaals van harte welkom!

We zijn uiteraard ook verguld met de aanwezigheid van de bevoegde commissaris,  mevrouw Benita Ferrero-Waldner, die overigens vrijwel nooit verstek laat gaan. Zoals u weet is de commissaris ook zeer goed op de hoogte van de problematiek van het conflict in het Midden-Oosten en is zij, evenals de heer Schwarzenberg, in de regio geweest. Ik heet u eveneens van harte welkom, commissaris.

  Karel Schwarzenberg, fungerend voorzitter van de Raad. − (EN) Mijnheer de Voorzitter, dank u zeer dat u mij het woord geeft in dit debat over de dramatische situatie in het Midden-Oosten. Dit komt precies op tijd.

Sinds het begin van de Israëlische militaire operatie in de Gaza-strook op 27 december hebben we op alle niveaus een snelle verslechtering van de situatie waargenomen. De humanitaire gevolgen van deze operatie zijn voor de bevolking van Gaza dramatisch. Sinds het begin van de operatie hebben meer dan negenhonderd Palestijnen het leven verloren, van wie ongeveer dertig procent vrouwen en kinderen. Wij zijn ten zeerste verontrust over de dood van gewone burgers en hebben dat in onze verklaringen als voorzitterschap herhaaldelijk laten weten. De Europese Unie betreurt de voortdurende vijandelijkheden die geleid hebben tot dergelijke hoge aantallen burgerslachtoffers, en we willen onze welgemeende deelneming betuigen aan de familie van de slachtoffers.

We maken ons vooral zorgen over zaken als de aanval op de VN-school in Jebaliya en het schieten op hulpkonvooien, als gevolg waarvan een humanitaire hulpverlener om het leven kwam. Volgens het Bureau voor de coördinatie van humanitaire aangelegenheden zijn er meer dan 4 200 Palestijnen gewond geraakt. Volgens dit VN-bureau zijn er sinds het begin van de vijandelijkheden naar schatting 28 000 mensen ontheemd geraakt. Velen van hen zoeken hun toevlucht in schuilplaatsen, anderen logeren bij familie.

De grootste humanitaire behoeften houden verband met het grote aantal gewonden en de overbelaste gezondheidsdiensten, terwijl ontheemden en gastgezinnen specifieke hulp nodig hebben in de vorm van voedsel, onderdak, water en andere goederen. Doordat het watersysteem zwaar beschadigd is en dringend aan reparatie toe is, is het voor de bevolking van Gaza bijna onmogelijk aan veilig water te komen. De aanvoer van drinkwater is daarom uiterst noodzakelijk.

Bovendien bestaat er onder alle lagen van de bevolking een groot voedseltekort. Sinds 4 november van het vorige jaar mag personeel van NGO’s Gaza niet meer binnen, zodat het niet goed mogelijk is humanitaire hulp te verstrekken en er toezicht op te houden. Het aantal vrachtwagens dat Gaza binnenkomt is weliswaar gestegen sinds het begin van de militaire operaties maar het huidige gemiddelde van 55 vrachtwagens per dag blijft erbarmelijk laag, daar er 300 per dag nodig zijn om te voldoen aan de behoeften van 80 procent van de bevolking, die van hulp afhankelijk is geworden.

De Europese Unie heeft vanaf het begin de tragische gebeurtenissen nauw gevolgd. Drie dagen nadat de militaire operatie van start waren gegaan, zijn de ministers van Buitenlandse Zaken in een buitengewone zitting in Parijs bijeengekomen om de situatie te bespreken. Zij waren het eens over de noodzaak van een onmiddellijk en permanent staakt-het-vuren en onmiddellijke humanitaire actie in de aanloop tot het vredesproces. Het voornaamste doel van deze bijeenkomst was te helpen bij de beëindiging van het geweld en de verlichting van de humanitaire crisis. Het voorzitterschap heeft een diplomatieke missie naar het Midden-Oosten geleid. De ministeriële EU-trojka heeft van 4 tot 6 januari een bezoek gebracht aan de regio en vergaderingen gehad in Egypte en Israël, met de Palestijnse autoriteit en in Jordanië. De Hoge Vertegenwoordiger heeft ook een bezoek aan Syrië, Libanon en Turkije gebracht.

De contouren van een oplossing voor de crisis beginnen zichtbaar te worden. In de allereerste plaats moet aan de raketaanvallen van Hamas op Israël onvoorwaardelijk een eind worden gemaakt en moeten de Israëlische militaire operaties stop worden gezet om ononderbroken humanitaire hulpverlening en herstel van publieke voorzieningen en hoogst noodzakelijke medische behandelingen mogelijk te maken. Het half jaar durende staakt-het-vuren, dat op 19 december afliep, was verre van volmaakt. Israël kreeg regelmatig raketbeschietingen te verduren en wist dat de vuurkracht van zijn tegenstander steeds groter werd. De Gaza-strook moest een zeer slopende economische blokkade doorstaan die de economische ontwikkeling in het gebied volledig ondermijnde.

Om een duurzaam staakt-het-vuren te bereiken moet gestreefd worden naar een verstandig compromis waarmee een eind kan worden gemaakt aan de raketlanceringen en de grensovergangen weer geopend kunnen worden. Om een levensvatbare oplossing te bewerkstelligen is het noodzakelijk het vraagstuk van de tunnels onder de grens, vooral die langs de Philadelphia-route, aan te pakken om wapensmokkel te voorkomen. De oplossing moet er ook toe leiden dat alle grensovergangen systematisch en gecontroleerd geopend worden, zodat de economie van Gaza zich kan ontwikkelen.

Wij zijn van mening dat de inzet van internationale missies om toezicht te houden op de naleving van het staakt-het-vuren en als verbinding tussen de twee partijen nuttig zou kunnen zijn. Wat dat betreft is de Europese Unie bereid haar waarnemers naar de grensovergang bij Rafah terug te sturen en het mandaat van de Europese grensmissie inhoudelijk en wat betreft de reikwijdte ervan betreft, uit te breiden. We realiseren ons dat Israël ingestemd heeft met een dagelijkse pauze in de aanvallen om de aanvoer van voedsel, brandstof en medicijnen naar Gaza mogelijk te maken, wat hard nodig is. Alleen een volledig en onmiddellijk staakt-het-vuren maakt het echter mogelijk om de grote hoeveelheid humanitaire hulp die Gaza zo dringend nodig heeft, te leveren en te verdelen, en om elementaire voorzieningen weer op poten te zetten. Israël moet ervoor zorgen dat humanitaire hulp en andere essentiële goederen, zoals voedsel, medicijnen en brandstof, ongehinderd en veilig de Palestijnse burgerbevolking van de Gaza-strook kunnen bereiken en dat burgers en humanitaire hulpverleners veilig de Gaza-strook in en uit kunnen.

Helaas zal een duurzame en veelomvattende oplossing voor Gaza niet voldoende zijn voor vrede in de regio. We moeten uitdagingen aanpakken die veel verder gaan en ingewikkelder zijn dan dat. We hebben een nieuwe, allesomvattende strategie nodig voor de interne Palestijnse politieke situatie en we moeten de vredesonderhandelingen, die als gevolg van de crisis in Gaza opgeschort zijn, hervatten. Verzoening tussen de Palestijnen en een regering die de verwachtingen van het Palestijnse volk kan vertegenwoordigen, zijn meer dan ooit nodig. Wij steunen daarom de poging die Egypte doet om te bemiddelen op basis van de resoluties van de Arabische Liga van 26 november 2008.

Zoals al vermeld in de conclusies van de RAZEB van december 2008, is de Europese Unie bereid iedere stabiele Palestijnse regering te steunen die een beleid voert en maatregelen neemt op basis van de principes van het Kwartet. De Europese Unie onderstreept de noodzaak van een rechtvaardige, duurzame en veelomvattende vrede in het Midden-Oosten en roept op tot hervatting van de onderhandelingen tussen Israël en de Palestijnen en tot een oplossing van alle nog bestaande vraagstukken in het Israëlisch-Palestijnse conflict, inclusief alle kernvraagstukken.

Een duurzame en alomvattende oplossing hangt uiteindelijk af van werkelijke vooruitgang in het vredesproces in het Midden-Oosten. De partijen moeten snel hun uiterste best doen om een veelomvattende vrede te bereiken die gebaseerd is op een visie voor de regio waarin twee democratische landen, Israël en Palestina, zij aan zij in vrede samen kunnen leven, binnen veilige en erkende grenzen.

De laatste geweldsuitbraak in het Midden-Oosten betekent misschien niet alleen een terugslag voor de vooruitzichten voor een vreedzame oplossing van het conflict tussen Israël en Palestina. Evenmin de politieke schade die de gevechten veroorzaken, met betrekking tot zowel de polarisering en radicalisering in de regio als het verder in diskrediet brengen van de gematigde krachten, mag uit het oog verloren worden. Alleen een levensvatbare Palestijnse staat zal veiligheid brengen in een streek die al veel te lang geleden heeft. Dat is vooral in het belang van Israël en de buren van Israël. Daarom moeten er onmiddellijk maatregelen genomen worden om de door de militaire actie veroorzaakte schade te herstellen, zodat het weer mogelijk wordt een rechtvaardig resultaat te bereiken op basis van onderhandelingen.

(Applaus)

  Benita Ferrero-Waldner, lid van de Commissie. − (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik denk dat we allemaal op een betere start van 2009 hadden gehoopt. Helaas worden we geconfronteerd met een afschuwelijk en verschrikkelijk conflict in Gaza, dat nu drie weken duurt.

Er is reden voor grote bezorgdheid. We hebben dit gisteren besproken tijdens een bijeenkomst met de Commissie buitenlandse zaken, de Commissie ontwikkelingssamenwerking en de afgevaardigden die in het weekend in Gaza zijn geweest.

De fungerend voorzitter van de Raad heeft de vreselijke en iedere dag langer wordende lijsten met doden en gewonden al genoemd. Er doen zich steeds meer gevallen voor van slachtoffers met extreme brandwonden en hulporganisaties melden dat de bevolking lijdt onder een nijpend gebrek aan voedsel, brandstof en medicijnen; om van het verwoesten van huizen en infrastructuur nog maar niet te spreken.

Israël heeft echter ook verliezen geleden en van Hamas honderden raketten, die tegen Israëlische burgers gericht waren, op haar grondgebied afgevuurd gekregen. Oorlog gaat helaas altijd gepaard met humanitaire tragedie en daar is deze oorlog geen uitzondering op. Afgezien van de verwoestende impact die direct merkbaar is, zorgt de oorlog ervoor dat het uitzicht op vrede verder in het verschiet komt te liggen dan ooit, dat het Arabische vredesinitiatief aan het wankelen wordt gebracht en dat de stabiliteit in de gehele regio in gevaar komt.

Ik zou graag kort onze diplomatieke inspanningen willen schetsen waarmee wij een einde aan dit conflict willen maken en vervolgens naar de uitdagingen voor de midden en lange termijn willen kijken. Wij waren vanaf dag één hierbij betrokken, en ik denk dat dit belangrijk was. We weten dat we niet de meest gezaghebbende partij in het Midden-Oosten zijn, maar we waren en zijn een belangrijke speler. In dat verband was het spoedberaad dat de Europese ministers op 30 december 2008 in Parijs als reactie op het uitbreken van de crisis hebben gehouden van groot belang, omdat er direct voorstellen voor de beëindiging van dit conflict konden worden gemaakt – de Verklaring van Parijs – die we vervolgens in onze delegatie en tijdens ons bezoek aan het Midden-Oosten hebben gebruikt.

Er zijn drie factoren van belang. Ten eerste roept de Verklaring van Parijs op tot een staakt-het-vuren met onmiddellijke ingang. Dat betekent niet alleen het beëindigen van de raketaanvallen van Hamas op Israël, maar ook het staken van militaire actie aan Israëlische zijde. We hebben erop aangedrongen dat tijdens het staakt-het-vuren alle grensovergangen permanent en gewoon open zijn, conform de overeenkomst inzake verkeer en toegang van 2005. We hebben aangeboden de missie van de Europese Unie voor bijstandverlening inzake grensbeheer aan de grensovergang bij Rafah (EU BAM Rafah) opnieuw op te starten, zodat de grens heropend kan worden. Tevens hebben we aangeboden de mogelijkheden te onderzoeken om bij andere grensovergangen de bijstandverlening uit te breiden, mits tegemoet gekomen wordt aan onze veiligheidseisen.

Ten tweede hebben wij benadrukt dat aan de dringende behoefte van humanitaire hulp tegemoet gekomen moet worden. In dit verband hebben wij aangedrongen op onmiddellijke openstelling van de grensovergangen zodat spoedeisende medische zorg, brandstof en voedsel naar de Gazastrook gebracht kunnen worden, hulpverleners naar binnen kunnen en gewonden geëvacueerd kunnen worden.

Ten derde hebben we ons standpunt herhaald dat er geen militaire oplossing is voor het Israëlisch-Palestijnse conflict; er is maar één oplossing, namelijk de weg van het vredesproces. De inspanningen daarvoor moeten toenemen zodra er sprake van een blijvend staakt-het-vuren zal zijn.

Zoals u heeft gehoord, heeft onze missie tegelijk plaatsgevonden met een bezoek van president Sarkozy. Hij was van plan een reis naar Syrië en Libanon te maken en besloot toen naar Egypte en Israël te gaan om onze inspanningen in verband met de Verklaring van 30 december 2008 kracht bij te zetten. Frankrijk is op dit moment voorzitter van de Veiligheidsraad dus dit was een belangrijk initiatief.

We hebben nauw samengewerkt, onder andere tijdens een bijeenkomst in Ramallah waar president Sarkozy zijn staakt-het-vurenplan uiteen heeft gezet. De basis hiervoor is tot op zekere hoogte door ons - de trojka – gelegd tijdens de gesprekken met belangrijke partijen als met name Egypte en Jeruzalem.

Deze inspanningen hebben elkaar versterkt. Er is een krachtige en eensluidende boodschap van de Europese Unie gekomen. De trojka heeft niet alleen het institutionele standpunt van de Europese Unie naar voren gebracht maar ook blijk gegeven van onze aanwezigheid. Ik denk dat het van belang is geweest dat president Sarkozy ook Syrië heeft bezocht, dat mijnheer Solana hem naar Syrië en Libanon vergezeld heeft en ook met Turkije heeft overlegd. Ik ben van mening dat dit allemaal nodig was.

Zoals gezegd heb ik met name aandacht voor de humanitaire situatie gevraagd en aangedrongen op openstelling van de grenzen en een staakt-het-vuren van ten minste een paar uur, zodat de internationale hulporganisaties hun werk kunnen doen. Israël heeft op een aantal van deze punten positief gereageerd. Dankzij de onderhandelingen met de Israëlische regering heb ik ook kunnen bewerkstelligen dat een functionaris van het Humanitarian Aid Instrument (ECHO) op het terrein van het Israëlische defensieleger gehuisvest wordt zodat de humanitaire hulp met de Israëlische troepen afgestemd kan worden. Dat is destijds in de oorlog tegen Libanon ook zo gedaan, wat de coördinatie zeer ten goede kwam.

Ik wil van deze gelegenheid gebruik maken om alle moedige collega’s die nog altijd in Gaza werken te bedanken: collega’s van de VN-hulporganisatie voor Palestijnse vluchtelingen (UNWRA) en van het Internationale Comité van het Rode Kruis (ICRC), met wie wij samenwerken en die wij financieel ruimschoots steunen; maar ook vele anderen.

(Applaus)

Ik wil tevens mijn innig medeleven betuigen aan de families van de hulpverleners die reeds het slachtoffer zijn geworden tijdens deze tragische voorvallen.

De Commissie heeft ook veel uitgegeven aan onmiddellijke humanitaire hulp, en we zijn bereid om meer te doen in de toekomst.

Wat hebben deze onderhandelingen opgeleverd? Zoals de fungerend voorzitter heeft gezegd, zijn de belangrijkste elementen van de meest recente resolutie van de VN-Veiligheidsraad overgenomen. De resolutie werd vervolgens een paar dagen na de onderhandelingen aangenomen, waarbij de Amerikanen zich van stemming hebben onthouden. Bereikt zijn een staakt-het-vuren met onmiddellijke ingang, de garantie van Egypte dat er niet meer via de tunnels gesmokkeld zal worden, de openstelling van de grenzen voor humanitaire hulp, en tegelijkertijd de verwezenlijkiing van een politiemacht – wellicht met internationale deelneming en/of de veiligheidstroepen van de Palestijnse Autoriteit - die de Philadelphia moet bewaken, de 15 kilometer lange grens tussen Gaza en Egypte.

Wij hebben begrepen dat de Palestijnse Autoriteit dit voorstel aanvaart en dat Israël en Hamas het nu bestuderen. Wij denken dat het van groot belang is dat er op korte termijn iets gebeurt. Volgens mijn laatste informatie werkt iedereen nauw samen en misschien dat we over een paar dagen echt een staakt-het-vuren hebben. Ik hoop dat dit het geval zal zijn.

Met het oog op de langere termijn hebben helaas zowel Israël als Hamas in eerste instantie deze resolutie van de VN-Veiligheidsraad afgewezen, maar ik hoop dat er naar aanleiding van de dagelijkse contacten op korte termijn toch overeenstemming bereikt kan worden. Het is belangrijk duidelijk te maken en te erkennen dat Egypte een leidende rol heeft gehad in de rechtstreekse contacten met Hamas en dat in dit verband ook de reis van president Sarkozy naar Syrië en de Turkse inspanningen van groot belang zijn geweest.

Ik heb ook begrepen dat de top van Arabische landen eind deze week in Qatar plaats zou kunnen vinden. Zoals uit de intensieve diplomatieke inspanningen blijkt, willen wij in ons streven naar een duurzame oplossing - zoals beschreven in resolutie 1860 van de VN-Veiligheidsraad - alle betrokkenen steunen die invloed op Hamas kunnen uitoefenen.

Zodra dit staakt-het-vuren is ingegaan, moeten we bijvoorbeeld tijdens een conferentie nagaan hoe we concretere maatregelen kunnen nemen om de humanitaire nood van de Palestijnse bevolking in Gaza te lenigen. We moeten er echter duidelijk over zijn dat wat we ook doen, dit niet mag leiden tot een vicieuze cirkel van afbraak en wederopbouw, die niet tot vrede leidt.

Zodra zich de juiste omstandigheden voordoen, kom ik misschien bij u terug om uw hulp en steun te vragen voor constructieve plannen, zoals ik in het verleden ook heb gedaan. U weet dat secretaris-generaal Ban Ki-moon een rondreis door de regio maakt en hopelijk kan ook hij bijdragen aan een succesvolle afsluiting. Dat is immers de voorwaarde om een blijvend staakt-het-vuren te bereiken.

Met het oog op de lange termijn kunnen we wel stellen dat het huidige offensief duidelijk leidt tot steeds minder vertrouwen tussen Palestijnen en Israëli’s. Militaire operaties leiden nooit tot vrede op de lange termijn. Die kan alleen worden bereikt door te onderhandelen en politieke overeenstemming te bereiken. De dialoog tussen de Israëli’s en de Palestijnen moet daarom weer worden geopend, evenals het gesprek tussen de Palestijnen onderling.

Zodra er een einde is gekomen aan de vijandelijkheden moeten we naar mijn mening zo snel mogelijk weer de vredesbesprekingen hervatten. We moeten in dat opzicht samenwerken met de nieuwe Amerikaanse regering om ervoor te zorgen dat deze de bilaterale onderhandelingen van meet af aan steunt. In dat verband ben ik verheugd over de toezeggingen die minister van Buitenlandse Zaken Hillary Clinton gisteren gedaan heeft, toen zij door de Senaat werd gehoord. We zullen er op aan dringen dat de deelnemende partijen over de inhoud onderhandelen en niet alleen over het proces, en dat het Anapolis-proces met succes wordt afgerond. Deze crisis laat zien dat een succesvolle uitkomst nu belangrijker is dan ooit.

De kwestie van de Palestijnse verzoening zal ook centraal staan. Het is onwaarschijnlijk dat Hamas door deze operatie wordt uitgeroeid. Mogelijk komt zij in militair opzicht verzwakt uit de strijd, maar in politiek opzicht is ze sterker. Een andere kwestie die sterk verbonden is met de hervorming van de PLO en Fatah, is het standpunt van Hamas dat de regeringsperiode van Abbas eindigt op 9 januari. Permanente vrede kan alleen worden bereikt als een sterke Palestijnse Autoriteit namens alle Palestijnen optreedt en langs vreedzame wegen wil werken aan een twee-staten oplossing.

Het conflict in Gaza zou helaas ook een negatieve weerslag kunnen hebben op de regionale steun voor het vredesproces. Omdat de burgerbevolking in Gaza extreem geleden heeft, heeft het imago van Israël een flinke deuk opgelopen in de ogen van verschillende Arabische landen die vóór vrede zijn. De Israëlische leiders en de bevolking moeten begrijpen hoe negatief dit is voor hun aspiraties om als volk in vrede te leven. Wij zijn hun vrienden en wij moeten hun vertellen wat wij doen. Israël kan het zich niet veroorloven om tijd te verspillen als het gaat om de vrede.

Dit was mijn eerste korte analyse, hoewel deze misschien toch niet zo beknopt was. We moeten dit duurzaam staakt-het-vuren voor elkaar zien te krijgen, zodat we verder kunnen en de vredesonderhandelingen met een nieuwe Amerikaanse regering op gang kunnen krijgen.

  José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra, namens de PPE-DE-Fractie. – (ES) Mijnheer de Voorzitter, zeventien dagen van gevechten in Gaza hebben eenvoudigweg tot een bedroevende situatie geleid. Het ergste, omdat het onomkeerbaar is, is wel het verlies van mensenlevens, van onschuldige burgers en van kinderen. We zien ook verwoesting, chaos, haat en vergelding, de verdeeldheid omtrent de Palestijnse kwestie, de radicalen die ten opzichte van de gematigden aan populariteit winnen en een vredesproces dat compleet is ontspoord.

Zoals de fungerend voorzitter van de Raad al opmerkte, kan men alle gevechten in een oorlog winnen en toch het belangrijkste gevecht verliezen, en dat is het gevecht om de vrede.

Mijnheer de Voorzitter, belangrijker nog dan verantwoordelijkheden af te schuiven of de schuld aan de ene, aan de andere of aan beide partijen te geven, is het – zoals mevrouw de commissaris zojuist heeft gezegd – om een onmiddellijk staakt-het-vuren te bewerkstelligen conform VN-resolutie 1860. De secretaris-generaal van de Verenigde Naties heeft ons er zojuist aan herinnerd dat beide partijen met de resolutie moeten instemmen.

Mijnheer de Voorzitter, het is van essentieel belang om verlichting te brengen in de verschrikkelijke humanitaire en economische situatie in de Gazastrook die – tussen aanhalingstekens – wordt bestuurd door Hamas, een organisatie die op de lijst van terroristische organisaties van de Europese Unie staat. We moeten echter onthouden dat Hamas niet alleen een van de oorzaken van het conflict is, maar ook een gevolg is van verschrikkelijke omstandigheden.

Mijnheer de Voorzitter, mijn fractie steunt en erkent de inspanningen die alle fracties in dit Parlement hebben ondernomen om steun te kunnen geven aan de ontwerpresolutie die we morgen gaan aannemen. Wij willen ook hulde brengen aan de afgevaardigden die bij de onderhandelingen betrokken zijn geweest, met name aan de vertegenwoordiger van mijn fractie, de heer Brok, die een zeer moeilijke taak had.

Mijnheer de Voorzitter, mijn fractie steunt de inspanningen van de Commissie en de Raad om in samenwerking met de Arabische landen, en met name met Egypte en de andere landen van het Kwartet, zo spoedig mogelijk een staakt-het-vuren te bereiken

Wij zijn vol goede hoop na de verklaring die gisteren voor de commissie buitenlandse zaken van de Amerikaanse senaat werd afgelegd door Hillary Clinton - die tot minister van Buitenlandse Zaken is benoemd - over een pragmatische, op dialoog gebaseerde en effectieve diplomatie.

Tot slot dan nog, mijnheer de Voorzitter, mijn belangrijkste punt. De Europese Unie is een unie van waarden, met in de eerste plaats de waarde van vrede. Ik vind dat de Europese Unie alles in het werk moet stellen en heel haar politieke gewicht in de schaal moet leggen om de belangen die in deze zaak op het spel staan te behartigen, zonder ons in verwarring te laten brengen en ongevoelig te worden voor een dergelijk conflict.

(Applaus)

  Martin Schulz, namens de PSE-Fractie. – (DE) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, zulke debatten liggen voor ons allemaal heel gevoelig, omdat Israël een bevriend land is, omdat velen van ons - en voor mezelf kan ik dat zeer zeker zeggen - een bijzondere hechte vriendschapsband met dit land hebben. Des te belangrijker is het dat we met onze vrienden openhartig spreken over controversiële onderwerpen.

Dit conflict heeft tot nu toe in 17 dagen 1000 slachtoffers geëist. Het is een bloedig conflict, waar vooral vrouwen en kinderen onder lijden. We hebben een resolutie van de Verenigde Naties die een basis zou kunnen zijn om nu een staakt-het-vuren af te kondigen en te gaan onderhandelen. Het is glashelder dat het conflict alleen maar op basis van het internationale recht kan worden bijgelegd, en dat het internationale recht en het internationale humanitaire recht moeten worden gerespecteerd. Dat zou voor een democratische rechtsstaat vanzelfsprekend moeten zijn. Het is eigenlijk jammer dat we daarover moeten discussiëren. Daarom kunnen we alleen maar een beroep doen op beide partijen om de wapens nu te laten zwijgen en de humanitaire crisis op te lossen. Wat wij in onze resolutie zeggen is niet zomaar iets; het is van vitaal belang om er meteen voor te zorgen dat er niet nog meer slachtoffers vallen en er een einde komt aan de honger en de misère.

Natuurlijk heeft de staat Israël het recht om zich te verdedigen. Israël heeft het recht om zich te verdedigen tegen personen die deze staat willen vernietigen. Een democratische rechtsstaat moet zich echter telkens weer afvragen of de middelen die hij gebruikt om zich te verdedigen in proportie zijn. Ik ben van mening - en ik denk dat de meeste collega’s in het Parlement dat ook zo zien – dat deze middelen buitenproportioneel zijn.

(Applaus van links)

We moeten onze vrienden in Israël, wat ook hun politieke overtuigingen mogen zijn, vertellen dat we wel weten dat Hamas geen vredesbeweging is. We weten dat in Hamas mensen het voor het zeggen hebben die niet dezelfde waarden hebben als wij, en iedere raket die op Israël wordt afgevuurd is natuurlijk een aanval, en daartegen mag Israël zich verdedigen. Desondanks is het fout om te weigeren om een dialoog te voeren. De dialoog is de eerste voorwaarde voor een vreedzame ontwikkeling, en de weigering om een dialoog te voeren is de voortzetting van de gewapende strijd, het gewapende conflict. Dit moet dus absoluut veranderen.

Er zal met Hamas moeten worden gesproken. Wanneer Israël dat niet direct kan - en ik heb er begrip voor dat Israëlische politici zeggen dat ze met die mensen niet kunnen spreken, hoewel er in het land talloze burgers zijn die vinden dat dit wel zou moeten gebeuren -, wanneer afgevaardigden en ministers zeggen dat ze dit niet willen, dan zijn er genoeg mogelijkheden voor een internationale bemiddeling. Een voorbeeld is het Kwartet voor het Midden-Oosten, en binnen het Kwartet zou het een taak van de Europese Unie kunnen zijn om een dergelijke bemiddeling aan te bieden.

Wie gelooft dat er voor dit conflict in het Midden-Oosten uiteindelijk een militaire oplossing kan worden gevonden, die maakt een fundamentele fout. Of de ene kant dat gelooft of de andere kant, ik beschouw dat als een fundamentele fout. Terroristische aanslagen zullen niet tot een oplossing leiden, en militaire aanvallen al evenmin. Alleen een dialoog tussen de strijdende partijen kan, met internationale bemiddeling, tot een oplossing leiden.

Nu moet er een wapenstilstand komen. Die moet worden gegarandeerd door het mechanisme dat de internationale gemeenschap hiervoor ter beschikking stelt, zo nodig met een multinationale strijdmacht, waaraan wordt deelgenomen door de Arabische staten, en met name de moslimstaten. Dat zou een manier zijn om nu een wapenstilstand tot stand te brengen, en dat zou zeer welkom zijn.

Toen ik als jonge man in de politiek ging vertelde men mij dat men niet met terroristen spreekt. De grootste terrorist heette indertijd Yasser Arafat. Een paar jaar later heb ik op televisie gezien dat deze terroristische leider samen met Israëlische politici de Nobelprijs voor de vrede kreeg. Wat toen mogelijk was kan weer mogelijk worden. Daarom moeten wij ons afvragen of we zover komen dat de ter beschikking staande mechanismen tot de nodige dialoog kunnen leiden. Alle fracties in het Parlement hebben samen een resolutie ingediend, en dat is een goed teken. Ik zou trouwens namens mijn fractie iedereen willen bedanken die daaraan heeft meegewerkt, ook uit andere fracties. Wanneer die resolutie ertoe kan bijdragen om de sfeer te verbeteren, dan hebben wij er tenminste iets toe bijgedragen dat er een einde komt aan een sterven dat voor iedereen ondragelijk is.

(Applaus van links)

  Annemie Neyts-Uyttebroeck, namens de ALDE-Fractie. – (FR) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, er zal beslist een tijd komen waarin wij het goede van het kwade moeten onderscheiden. Ik denk echter dat het op dit moment urgenter is om onze eisen te formuleren. Deze zijn: een onmiddellijk bestand met stopzetting van de raketaanvallen op Israël en de Israëlische operaties in Gaza, de zending van humanitaire hulp, een duurzaam staakt-het-vuren met stopzetting van de wapen- en munitiesmokkel, een effectieve bewaking van de grens tussen Egypte en Gaza, terugtrekking van de Israëlische troepen en heropening van de grensposten, en tot slot de opheffing van het embargo. Dit moet alles tegelijkertijd geschieden.

Dit zal een uiterst complexe fase worden, die ongetwijfeld of hoogstwaarschijnlijk de aanwezigheid van een internationale macht zal vereisen. Ik denk dan ook dat de Unie zich moet voorbereiden op deelneming hieraan. Ik wil hier nog twee punten aan toevoegen.

Om succes te behalen moet de Europese Unie in woord en daad duidelijk optreden, en niet op een versnipperde manier. Goede bedoelingen zijn buitengewoon nuttig, maar het is belangrijker om spijkers met koppen te slaan. Ook de Verenigde Staten moeten zich hiervoor inzetten, evenals de Arabische Liga en haar lidstaten.

Tot slot wil ik hier nog aan toevoegen dat als Israël daadwerkelijk een alternatief voor de situatie in Gaza wil bieden, het de situatie op de westelijke Jordaanoever aanzienlijk zal moeten verbeteren. 634 checkpoints, het in tweeën splitsen van het wegennet, acht meter hoge muren, evenals de talloze vernederingen van de Palestijnen bieden de bewoners van de Gazastrook geen alternatief dat aantrekkelijk genoeg is om Hamas de rug toe te keren.

Ten slotte wil ik nog opmerken dat de tijd waarin alle partijen met elkaar zullen moeten spreken, onvermijdelijk zal aanbreken.

(Applaus)

  Cristiana Muscardini, namens de UEN-Fractie. – (IT) Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, natuurlijk zijn ook wij, net als iedereen, geschokt door deze situatie, maar toch geloof ik dat het onze plicht, of in ieder geval mijn plicht is om af te zien van een zekere hypocrisie,

Het probleem gaat ver terug in het verleden. Het legitiem en onbetwistbaar recht van de Palestijnen op een eigen vrije staat loopt immers via hetzelfde legitiem en onbetwistbaar recht van Israël op erkenning. Wij weten echter dat vele landen Israël van hun landkaart hebben geveegd. Wij weten ook dat Frankrijk, Italië, Spanje of Duitsland het nooit en te nimmer zouden hebben aanvaard van de landkaart te worden geveegd en als onbestaand te worden beschouwd. Wij weten tot slot ook dat niet Israël deze zoveelste oorlog is begonnen en dat het terrorisme nog steeds een van de belangrijkste problemen is.

Daarom geloof ik, mijnheer de Voorzitter, dat wij vandaag de plicht hebben om de zaak zonder enige hypcorisie op een andere manier te benaderen. Men kan niet zeggen dat de dialoog met de terroristen gerechtvaardigd is omdat er zoveel doden zijn gevallen onder de burgerbevolking. Dan zou elke toekomstige terrorist geweld kunnen gebruiken en dood kunnen zaaien onder het mom van het verkrijgen van legitimiteit.

Mijns inziens moeten wij als Europese Unie eindelijk zorgen voor eensgezindheid. Wij moeten ook nagaan hoe wij de problemen kunnen aanpakken die verband houden met de economische betrekkingen met de landen die Israël niet erkennen. Wij moeten nagaan hoe wij de humanitaire routes kunnen waarborgen, opdat zowel de Palestijnse als Israëlische burgers – en in dit geval vooral de Palestijnse burgers, die nu het meeste te lijden hebben - in veiligheid kunnen worden gebracht. Dit gezegd zijnde, mijnheer de Voorzitter geloof ik dat het ook wenselijk is het standpunt inzake steunverlening te herzien. Wij geven die steun, maar oefenen geen enkele controle uit op de manier waarop ze wordt gebruikt.

  Daniel Cohn-Bendit, namens de Verts/ALE-Fractie. – (FR) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, de situatie is inderdaad om te huilen. De hoop op vrede en veiligheid voor de betrokkenen is opgegaan in de rook van Gaza en begraven onder de lichamen van de doden, van de dode kinderen, vrouwen en mannen, en van de gewonden. De hoop op veiligheid is verder weg dan ooit. Al degenen die denken dat deze oorlog, volgens de logica van de Israëlische argumenten, een oorlog is die gerechtvaardigd wordt door het feit dat er een raketaanval op Israël heeft plaatsgevonden, en dat de Palestijnen een lesje moet worden geleerd, hebben er niets van begrepen. Zij hebben er niets van begrepen, want iemand een lesje leren is een armzalige opvoedmethode die nog nooit gewerkt heeft. Sinds de tijd van Clausewitz weten we dat wie een oorlog begint, moet weten hoe die oorlog moet worden beëindigd en wat het doel ervan is. Wel, het doel van deze oorlog is meer veiligheid voor Israël. Wij kunnen nu stellen dat het doel van deze oorlog nooit zal worden bereikt door deze oorlog en de manier waarop zij wordt gevoerd. Hoe meer burgers er worden gedood, hoe meer Palestijnen er worden gedood, hoe minder veiligheid er in de regio zal zijn! Dat is het drama, de tragedie die zich momenteel in deze regio voltrekt. En dat is de reden waarom wij hier heel duidelijk moeten zijn. De heer Schulz heeft gelijk: Israël moet tegen zichzelf beschermd worden! Israël moet worden beschermd tegen de verleiding om een oplossing te zoeken door middel van oorlog en krijgsmacht. De Palestijnen moeten worden beschermd tegen Hamas. De Palestijnse burgers moeten worden beschermd tegen Hamas. Dat is onze taak. Het is niet eenvoudig, maar we moeten duidelijk zijn. Ik roep de Raad op om niet langer te denken in termen van upgraden, intensiveren, verbeteren van de betrekkingen met Israël, zolang er geen verandering in de situatie komt. Dat is een slechte oplossing; dat is geen goede oplossing!

(Applaus)

Ik vraag al diegenen die terecht pleiten voor een dialoog, voor een discussie met Hamas, om niet naïef te zijn, om in gedachten te houden dat gesprekken met Hamas noodzakelijk zijn om de situatie in Gaza te verbeteren, aangezien zij de macht hebben, maar om zich tegelijkertijd te realiseren dat Hamas een strategie heeft die slachtoffers vereist. Israël is in de val van Hamas getrapt: hoe meer doden er in Gaza vallen, hoe beter dit voor Hamas is. Dat is een van de waarheden die ook tegen Hamas moet worden gezegd. Wij weigeren deze zelfmoordstrategie van Hamas te accepteren, die tot doel heeft om slachtoffers, martelaren te maken en om aanvallen tegen Israël te beginnen. Ook dit moet tegen Hamas worden gezegd.

Tot slot wil ik u nog een ding zeggen: de enigen die het probleem van Hamas kunnen oplossen, zijn de Palestijnen. Zolang Israël de bezetting van de westelijke Jordaanoever niet opgeeft, zolang Israël de Palestijnen op de westelijke Jordaanoever geen positieve oplossing biedt, zullen steeds meer Palestijnen zich tot Hamas wenden. Als wij de Palestijnen op de westelijke Jordaanoever een sprankje hoop op leven geven, dan zullen zij in opstand komen tegen Hamas en ons van Hamas verlossen. Bevrijd de Palestijnen van de Israëlische bezetting van de westelijke Jordaanoever en de Palestijnen zullen zichzelf bevrijden van Hamas.

(Applaus)

  Luisa Morgantini, namens de GUE/NGL-Fractie. – (IT) Mijnheer de Voorzitter, geachte collega’s, Rahed is vijftig jaar oud en heeft zijn huis, zijn drie kinderen, zijn vrouw en twee schoonzussen verloren. Rahed is wanhopig en bevindt zich in het centrum dat wij hebben gezien. Rahed zei vertwijfeld: “Hamas zal zeggen dat ze hebben gewonnen als deze agressie voorbij is, Israël zal zeggen dat ze hebben gewonnen maar wij, burgers, zijn degenen die het leven verloren hebben”. Ik wil iets anders zeggen. Wij hebben de lijken gezien van kinderen en vrouwen; wij hebben in de ziekenhuizen de kinderen en vrouwen gezien voor wie geen behandeling is; wij hebben de gewonden gezien - er zijn er meer dan 4 000. Wel, wat daar sterft is het recht; wat daar sterft is de droom van Europa, van een Europa dat wil dat de mensenrechten universeel zijn, en dat is een tragedie!

Wij richten niets uit, commissaris Ferrero-Waldner. U weet dat ik u zeer waardeer en ik weet dat u samen met anderen ontzettend veel doet, maar volgens mij moeten wij heel duidelijk beseffen dat deze militaire oorlog, dit militarisme van Israël, voor Israël niet de redding zal zijn maar het einde, ook het morele einde, zoals ook David Grossmann zei tijdens de herdenking van Rabin, die werd vermoord door een joodse en niet islamitische fundamentalist omdat hij vrede wilde. Staak het vuren! Staak het vuren! Dat zei mij een Noorse arts die elke dag opereert, die 24 uur per 24 uur werkt (laten wij artsen sturen naar Gaza). Staak het vuren! Dat willen wij!

De Veiligheidsraad moet zijn woorden eindelijk beginnen uit te voeren. Wij zeggen ‘ja’ tegen diplomatie, maar diplomatie is niet het enige. Wij moeten ook gebruik maken van de instrumenten die wij hebben. Een van de instrumenten die wij ook voor Israël hebben is de upgrade, en het doet mij genoegen te horen dat bijvoorbeeld vandaag de vertegenwoordiger van de Commissie in Tel Aviv heeft gezegd dat dit niet het moment is om aan upgrading te denken. Laten wij even wachten, omdat wij nu moeten zorgen voor een staakt-het-vuren. Dat is van het allergrootste belang en dit is volgens mij ook een krachtige boodschap.

U sprak over bescherming en internationale bescherming. Volgens mij is het verkeerd alleen aan de Gazastrook en aan Rafah te denken. De bescherming van de burgerbevolking komt uit het Noorden, komt van de Israëlische aanvallen die van Herez komen. De grenscontrole is controle op de belangrijkste grenzen, Rafah en Herez, want de Palestijnen kunnen sinds 1992, sinds de akkoorden van Oslo, Herez niet meer verlaten. Dat weet u maar al te goed; zelfs de zieken kunnen Herez niet verlaten.

Dus wij moeten niet alleen denken aan de tunnels, aan de wapens waarmee Hamas zich bewapent, maar aan alle verboden die gelden voor de Palestijnen. Staak het vuren en open niet alleen de humanitaire corridors maar ook alle crossings. Als de mensen namelijk geen eten hebben, als de mensen niet kunnen handelen dan wordt de druk op Hamas om in actie te komen en de Israëlische bevolking te treffen pas echt groot. Israël moet echter weten dat ook de Westelijke Jordaanoever is bezet. Zorg eindelijk voor vrede en bouw geen nederzettingen meer.

(Applaus)

  De Voorzitter. − Hartelijk dank mevrouw Morgantini. Ik wil u en de andere afgevaardigden die onlangs het initiatief hebben genomen om naar de Gazastrook te gaan, mijn respect betuigen.

  Bastiaan Belder, namens de IND/DEM-Fractie. – Mijnheer de Voorzitter, Palestina is onvervreemdbaar islamitisch grondgebied. Vanaf haar ontstaan in 1987 houdt de islamistische beweging Hamas aan dit grondbeginsel onwrikbaar vast. Ze weet zich daarbij volledig gesteund door de islamitische Republiek Iran. In deze ideologische optiek is absoluut geen plaats voor de joodse staat Israël in het Midden-Oosten. De verderfelijke effecten van dit moslim-totalitarisme manifesteren zich vandaag op bloedige wijze in de Gazastrook.

Illustratief voor de wereldbeschouwing van Hamas is de militaire inzet van moskeeën in Gaza, met alle dramatische gevolgen van dien. Men zie daarvoor het heldere verslag in de Frankfurter Allgemeine van afgelopen maandag. Als Europa werkelijk hecht aan het voortbestaan van de joodse staat Israël ligt een confrontatie met Hamas en haar bondgenoot de Hezbollah in Iran in het nabije verschiet. Zijn wij bereid ons op dat sombere, zij het reële perspectief te prepareren? Want een staakt-het-vuren of tijdelijke wapenstilstand is voor Hamas en consorten slechts een adempauze in de jihad contra Israël.

  Luca Romagnoli (NI) . – (IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik denk dat een grote meerderheid in dit Parlement naar vrede verlangt en de zorg deelt waar tot nu toe velen uiting aan hebben gegeven. Ik geloof ook dat wij het eens kunnen zijn met wat de Raad zei en het lijkt me dat de Commissie tot nu toe een weg heeft gevolgd die nuttig kan zijn voor de dialoog. De opening van humanitaire corridors en het bilaterale staakt-het-vuren kunnen voorboden zijn van een latere toezegging om een internationaal beschermingsgebied in te stellen.

In dit opzicht heeft collega Morgantini wellicht gelijk als zij vraagt om niet alleen een dergelijke zone te creëren voor Gaza maar deze uit te breiden tot alle Palestijnse gebieden. Ik heb voorts de indruk dat de diplomatieke inspanningen van mevrouw Ferrero Waldner tot op een zekere hoogte eenzelfde aanpak beogen als die welke de paus heeft proberen uit te stippelen. Dit is een aanpak die ik in alle nederigheid wil steunen. Wij mogen immers niet vergeten dat er na al die jaren nog steeds geen twee volken-twee staten-oplossing is gevonden en het nog steeds niet zo ver is dat het internationale recht kan zegevieren. Er is en er zal nooit sprake zijn van een oplossing via oorlog. Dat heeft collega Schultz ook gezegd, en zo nu en dan is het de moeite waard hem aan te halen. Met oorlogvoeren zal er nooit een oplossing gevonden worden voor het probleem van het heilige land. In dit opzicht heeft de Europese Unie volgens mij de middelen in handen om steun te verlenen aan iedere diplomatieke inspanning die daarvoor nuttig kan zijn.

  De Voorzitter. − Ik weet zeker dat de heer Schulz er blij mee zal zijn dat u zijn naam in verband brengt met de Heilige Vader!

  Elmar Brok (PPE-DE). - (DE) Mijnheer de Voorzitter, mevrouw de commissaris, mijnheer de voorzitter van de Raad, ik zou willen beschrijven wat mijn uitgangspunt is. We hebben een Hamas die tegen een twee-staten-oplossing is, die het bestaansrecht van de staat Israël ontkent, die door een meedogenloze staatgreep tegen de eigen mensen de macht heeft gegrepen, die met raketten op burgers schiet, en burgers, scholen en moskeeën als schild gebruikt. Hoe kan Israël proportioneel reageren om zijn eigen burgers te beschermen wanneer Hamas de eigen burgers als schild gebruikt? Daarom zijn concepten als een vergelijking van de aantallen of de proportionaliteit in een dergelijke situatie niet van toepassing. In een oorlogssituatie bestaat er geen proportionaliteit, iedere oorlog is er één te veel, iedere dode is er één te veel, en we kunnen de getallen niet met elkaar verrekenen. Dat lijkt mij een redelijk uitgangspunt. Daarom mogen we de schuld niet één partij in de schoenen schuiven, maar moeten wij juist proberen om bij te dragen tot een wapenstilstand en daarbij onze hulp aanbieden.

Ik denk dat zowel de heer Schwarzenberg, de voorzitter van de Raad, met zijn delegatie, als mevrouw Ferrero-Waldner, de commissaris, met behulp van andere nationale delegaties in dit conflict meer hebben gedaan dan alle anderen, en daarvoor wil ik ze bedanken. Ik heb de Amerikanen niet gezien, ik heb de VN bijna niet gezien, en ik heb de andere leden van het Kwartet evenmin gezien. We moeten ervoor zorgen dat deze wapenstilstand twee elementen bevat: er moet een einde komen aan de Israëlische aanval, en tegelijkertijd moet worden verhinderd dat nieuwe raketten die uit Korea en Iran komen, en die voldoende reikwijdte hebben om Tel Aviv te treffen, in handen van Hamas komen. Daarom moeten we ervoor zorgen dat er niet alleen een einde komt aan de beschietingen, maar ook dat door internationale overeenkomsten, onder andere met de leden van het Kwartet en de Arabische Liga, inclusief het sleutelland Egypte, wordt gegarandeerd dat deze 15 kilometer lange grens dusdanig wordt gecontroleerd dat daar geen raketten meer Gaza binnen kunnen komen. Tegelijkertijd moet er een einde komen aan de Israëlische aanval.

Ik zou nog graag een laatste opmerking willen maken: dit is pas de eerste kleine stap. Als Israël in de toekomst met gematigde Palestijnen te maken wil hebben, - en dat betekent een twee-staten-oplossing – dan moet het, zodra dit voorbij is, er eindelijk voor zorgen dat de gematigde Palestijnen rondom president Abbas successen kunnen boeken, en dan moet het dit de eigen bevolking ook laten zien. Dat betekent het einde van het resettlement-beleid en van allerlei andere strategieën. Wanneer de gematigde politici hun aanhangers geen successen kunnen laten zien, winnen namelijk de radicalen. Dat moet het uitgangspunt van een nieuw Israëlisch beleid worden.

  Pasqualina Napoletano (PSE). – (IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, bij deze immense tragedie dreigen onze woorden tekort te schieten. Een leger dat honderden burgers, vrouwen en kinderen doodt, plaatst zich op hetzelfde niveau als het terrorisme dat het zegt te bestrijden. Anderzijds, wie Gaza kent, ook alleen maar van de landkaart, weet dat geen enkele militaire operatie denkbaar is zonder het risico te lopen een slachting onder de burgers aan te richten.

Kan Israël momenteel beweren dat het veiliger is nadat het zoveel haat en wanhoop heeft gezaaid? En met wie anders dan met Hamas, direct of indirect, moet er een uitweg worden gezocht uit het blinde geweld? Onze resolutie versterkt het verzoek van de Veiligheidsraad van de Verenigde Naties om een staakt-het-vuren. Wij dringen er bij de partijen op aan om dit staakt-het-vuren te respecteren en wij vragen aan Europa om stappen te ondernemen en dit mogelijk te maken.

Het risico is dat met dit bloedbad Hamas helemaal niet verslagen wordt, collega Brok, maar dat de Palestijnse Autoriteit nog meer verzwakt wordt en ook degenen die in de Palestijnse wereld alles hebben ingezet op onderhandelingen met Israël. Men kan zich eerlijk afvragen wat die mensen tot nu toe concreet hebben bereikt. Niets! Dat is het antwoord dat wij moeten geven als we echt een begin willen maken om haat en geweld uit te bannen.

  Marielle De Sarnez (ALDE). – (FR) Mijnheer de Voorzitter, wij zijn allemaal gedeeltelijk verantwoordelijk voor wat zich momenteel in het Midden-Oosten afspeelt. Wij, in Europa, en wij, in de internationale gemeenschap, hebben toegestaan dat de situatie verslechterde. Wij deden niets toen de veiligheid van Israël bedreigd werd en wij deden niets toen de blokkade het leven in Gaza absoluut onmogelijk maakte.

Het is vandaag de negentiende dag van de oorlog. Er zijn 995 doden gevallen, onder wie 292 kinderen, en er zijn duizenden gewonden, van wie sommigen nog steeds op evacuatie wachten. Er zijn tienduizenden vluchtelingen die geen huis meer hebben en niet weten waar ze naar toe moeten. De humanitaire situatie wordt steeds slechter: 700 000 inwoners van Gaza zitten zonder stroom, een derde van hen heeft geen water of gas meer, en straks duurt deze situatie al drie weken, drie weken waarin deze mensen hebben geleefd of – eerder – hun best hebben gedaan om te overleven. Er is te veel leed, te veel ellende, en daar moet een einde aan komen. Het moet nu ophouden!

Onze verantwoordelijkheid, als Europeanen, is om tegenover niemand te inschikkelijk te zijn. Onze verantwoordelijkheid, als Europeanen, is om pressie uit te oefenen op de twee partijen, zodat ze er eindelijk mee instemmen om te onderhandelen. Het is een kwestie van dagen, misschien zelfs van uren, voordat het tot een landoffensief komt, met name in Gaza-stad, waarna er geen weg terug meer is. Israël moet de garantie krijgen dat het veilig is, en het volk van Gaza moet de garantie krijgen dat het in de toekomst in vrede kan leven. De grenzen moeten worden gecontroleerd en de blokkade moet worden opgeheven. Om deze overeenstemming te bereiken is het wellicht nodig – zoals wij allen hier weten – dat Europa, de Verenigde Staten en de Arabische landen, die overmorgen bijeenkomen, allemaal met één stem spreken.

Voordat ik afsluit, wil ik nog uiting geven aan mijn sterke overtuiging dat het er nu niet om gaat de oorlog te winnen maar de vrede.

(Applaus)

  Roberta Angelilli (UEN). – (IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik heb echt veel waardering voor de woorden van de commissaris en ook voor die van de heer Pöttering. Zij hebben onomwonden gewezen op de grote verantwoordelijkheid van Hamas voor de beëindiging van de wapenstilstand, maar even glashelder de Israëlische reactie afgekeurd, omdat deze volledig buitenproportioneel is. Maar dat zijn de woorden. De feiten zijn dat er nog steeds sprake is van een crisis en dat er duizenden radeloze mensen zijn, kinderen en andere burgers, die grote behoefte hebben aan humanitaire hulp.

Misschien moeten wij gewetensvol en zonder enige hypocrisie onszelf een aantal vragen stellen. Hoeveel kinderen zijn er in Gaza omgekomen toen onze kinderen het kerstfeest aan het te vieren waren? Tweehonderd, driehonderd? En hoeveel Israëlische burgers? Kon de internationale gemeenschap meer doen? Volgens mij wel. Zij hád meer moeten doen! Onze verantwoordelijkheid weegt zwaar en dat mogen wij onderhand wel beseffen. Het is niet voldoende om links en rechts kritiek te leveren, op Hamas, op Israël, op wie begonnen is, wie meer schuld heeft. Hier is natuurlijk sprake van een noodsituatie, maar helaas is Europa ook tekortgeschoten. Naar mijn mening is dit een ernstig falen, een onvermogen om een echt, strategisch en duurzaam vredesbeleid op te bouwen.

Vandaag moeten wij natuurlijk eisen dat er een staakt-het-vuren komt, maar dat is zeker niet genoeg. Wij moeten strikte voorwaarden stellen om het vredes- en ontwikkelingsproces in het Midden-Oosten in goede banen te leiden. Ter afsluiting wil ik wijzen op de woorden van de paus. Hij heeft gezegd dat er concrete antwoorden moeten komen op de aspiraties van zoveel mensen in die gebieden, die in vrede, veiligheid en waardigheid willen leven, zoals collega Morgantini ook al heeft gezegd.

Ik rond nu echt af, Voorzitter. Geweld, haat en wantrouwen zijn vormen van armoede, misschien wel de ergste armoede die bestreden moet worden.

  Hélène Flautre (Verts/ALE). – (FR) Mijnheer de Voorzitter, wij hebben oorlog gezien en wij hebben dood gezien in Gaza, maar wij hebben ook mensen gezien, levende mensen, mensen die het recht hebben te leven en die wij moeten beschermen. Bescherming van de burgerbevolking is absoluut het meest urgente vraagstuk. Er is geen enkel excuus voor het feit dat niet alles in het werk is gesteld om deze bevolking te beschermen. Ik zou u, mijnheer de fungerend voorzitter van de Raad, willen vragen of u vandaag het gevoel heeft alles gedaan te hebben om de Israëlische autoriteiten zover te krijgen dat zij deze ongenuanceerde en buitenproportionele militaire operatie onmiddellijk stopzetten. Het antwoord is ongetwijfeld "nee".

Toen er in de ambassades geruchten gingen over de operatie, bevestigde de Raad opnieuw, tegen de wens van het Parlement, dat hij vastberaden was zijn betrekkingen op een hoger peil te brengen. Dat was een tragische vergissing! Wanneer NGO's de Veiligheidsraad oproepen om het Internationaal Strafhof een onderzoek te laten instellen naar vermeende oorlogsmisdaden, dan is de Raad kennelijk niet in staat de 'mensenrechten'-clausule van zijn overeenkomst met Israël in te roepen. Ik ben het zat om te moeten aanhoren dat wij niet meer kunnen doen, dat wij alles hebben gedaan wat in onze mogelijkheden lag. Uw hoofdzakelijk humanitaire beleid is in een impasse omdat u de schade van de militaire bezetting en de oorlog - een enorme mislukking - probeert te verzachten. Hoe ver moet het komen met de schendingen van het internationale recht voordat de 'mensenrechten'-clausule wordt toegepast? Als wij op dit moment niet in staat zijn onszelf af vragen hoever effectieve mechanismen om druk uit te oefenen en dingen ten uitvoer te brengen moeten reiken, dan weet ik echt niet welke situatie het dan wél zou rechtvaardigen dat wij eindelijk in actie komen. Ik zeg het u ronduit: als de business as usual doorgaat en onderdeel blijft van onze betrekkingen met Israël, terwijl er duizend doden zijn gevallen in Gaza, dan begraaft u artikel 11 van het verdrag, dan begraaft u het 'mensenrechten'-beleid van de Unie en dan begraaft u het Europese project!

(Applaus)

  Kyriacos Triantaphyllides (GUE/NGL). - (EN) Mijnheer de Voorzitter, na mijn bezoek aan de Gazastrook, waar ik getuige was van een massamoord op voornamelijk burgers, voel ik de behoefte om uit de grond van het hart mijn solidariteit te betuigen aan het Palestijnse volk. Zij zijn zeventien dagen lang geconfronteerd geweest met de gigantische Israëlische oorlogsmachine die het internationale rechtssysteem op flagrante wijze schendt. Tevens betuig ik mijn steun aan de vredesbewegingen in Israël die roepen om een einde van deze oorlog.

Na een lange periode waarin Gaza was afgesloten van de buitenwereld en in staat van beleg verkeerde en daarmee de grootste open gevangenis ter wereld was, na het optrekken van die schandelijke muur rond de Westbank, na de voortdurende uitbreiding van de nederzettingen en de feitelijke verdeling van Palestijns grondgebied, is de bezetter gestart met de meest wrede militaire operatie. Het voorwendsel hiervoor was de raketaanval op zuidelijk Israël. Ik benadruk in dit verband dat ik tegen iedere aanval op burgers ben, van welke zijde deze aanval ook komt. Het was een belediging voor de gehele natie dat het staakt-het-vuren werd beëindigd omwille van het machtsspel dat met het oog op de verkiezingen in Israël gaande was.

De VN-Veiligheidsraad heeft een resolutie aangenomen. Israël is een staat en geen organisatie, het is lid van de Verenigde Naties. Israël moet verantwoording afleggen tegenover de internationale gemeenschap en moet zich houden aan deze en alle andere resoluties die door de Verenigde Naties worden aangenomen. Er zou respect moeten bestaan voor het internationale rechtssysteem. Straffeloosheid zou niet langer toegestaan mogen worden. Er zou een grondig internationaal onderzoek moeten plaatsvinden.

De internationale gemeenschap vraagt om een staakt-het-vuren dat onmiddellijk ingaat, om de onmiddellijke terugtrekking van de militaire troepen, om toegang tot humanitaire hulp en vrede en om vrij verkeer voor de bevolking. Laat de VN-hulporganisatie voor Palestijnse vluchtelingen (UNWRA) haar missie volbrengen.

De Europese Unie heeft stappen gezet maar alleen ten aanzien van humanitaire kwesties. Zij moet op politiek niveau daadkracht laten zien. Maak gebruik van de clausules in de associatieovereenkomsten. Stop met het verbeteren van de verstandhouding met Israël. Stop met de export van wapens naar Israël.

De enige oplossing voor dit conflict is een politieke. Het internationale rechtssysteem zou volledig in ere hersteld moeten worden, wat inhoudt dat er een einde moet komen aan de 42 jaar durende bezetting van Palestina en dat er een soevereine en levensvatbare Palestijnse staat moet worden opgericht. Dan wordt er gebouwd aan een vreedzame toekomst voor zowel Palestijnse als Israëlische kinderen. Om toekomstige generaties een kans te geven, moeten we een einde maken aan de oorlog.

  Patrick Louis (IND/DEM). – (FR) Mijnheer de Voorzitter, duizenden jaren geleden voerden David en Goliath al strijd over de vraag of het land was voorbestemd voor de Moabieten, de Filistijnen of de Hebreeërs.

Ditzelfde drama speelt zich nu nog steeds af op dit land, dat de bakermat is van een van de drie pijlers van onze beschaving. Op dit moment is het urgent, juist, legitiem en noodzakelijk om de veiligheid en erkenning van de Staat Israël te garanderen. Om dit te bereiken dient zich één enkele oplossing aan, en dat is de totstandkoming van een daadwerkelijk soevereine Palestijnse Staat waarborgen. Ook hier zijn er, net als elders, grenzen aan het multiculturalisme. Waar twee volkeren zijn, moeten er twee staten zijn.

Als we willen dat de steun van de Europese Unie daadwerkelijk effectief is, dan moet deze gericht zijn op één doelstelling, namelijk de ontwikkeling van een Palestijnse rechtsstaat, waar de wet de zwakken beschermt en de sterken verplicht. Er is haast geboden, aangezien in dit land de extremisten, van welke zijde dan ook, sterk zijn en dwalen, terwijl de kinderen gematigd en het slachtoffer zijn.

Om de wet van oog om oog en tand om tand te kunnen ontstijgen moet een oplossing worden gezocht niet op moreel of op militair vlak, maar op dat van de politiek. Hoog tijd dus om aan het werk te gaan!

  Jim Allister (NI). - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik walg van terrorisme. Ik veroordeel het propageren van terrorisme. Misschien dat mijn Noord-Ierse afkomst me daar bewuster van heeft gemaakt, want als ik hoor dat Hamas zeurt over de onvermijdelijke vergeldingsacties tegen zijn jarenlange willekeurige reeks raketaanvallen op onschuldige burgers in Israël, ben ik niet onder de indruk omdat ik weet dat Hamas, net als de IRA in mijn land, het dubbele kunstje van terrorisme en propaganda goed kent.

De situatie is overduidelijk. Israël accepteert een oplossing met twee staten. Hamas kan zelfs het recht van Israël om te bestaan niet verdragen en voert daarom ontelbare, meedogenloze terroristische aanvallen uit op diens grondgebied. En als Israël dan na veel geduld terugslaat, nemen ze de slachtofferrol aan. Sorry hoor, maar zij zijn de daders en als ze vrede willen, hebben ze het antwoord in eigen hand. Stop de bombardementen op Israël.

  Rodi Kratsa-Tsagaropoulou (PPE-DE). – (EL) Mijnheer de Voorzitter, iedereen stelt vast dat de situatie in de Gazastrook tragisch is. Deze dreigt uit te monden in een humanitaire ramp en moet onmiddellijk worden aangepakt. Ik wil de Commissie gelukwensen met haar enorme inspanningen, en het voorzitterschap bedanken voor zijn initiatieven en de coördinatie van de nationale maatregelen op dit gebied. Ook wil ik Egypte bedanken voor zijn belangrijke en van gevoeligheid getuigende rol.

Nu is het hoogst noodzakelijk ervoor te zorgen dat er een staakt-het-vuren komt en de vijandigheden aan beide kanten worden stopgezet, dat de humanitaire hulpverlening op gang komt via Israëlisch grondgebied en via Egypte en dat er grenscontrole wordt verricht, opdat een einde wordt gemaakt aan de illegale wapen- en mensenhandel. Zoals de commissaris al zei, zijn er bemoedigende tekenen dat er een plan is voor wapenstilstand, en ik hoop dat dit plan onmiddellijk aanvaard zal worden en dat de toepassing ervan geëerbiedigd zal worden.

Wat zullen echter onze volgende stappen zijn? Zoals zowel de commissaris als ook de fungerend voorzitter al zeiden, moeten wij blijven streven naar onze doelstellingen van duurzame vrede en de totstandkoming van een Palestijnse staat, die in vrede en respect naast Israël kan bestaan. Dat is niets nieuws. Dat hebben wij al zo vaak verkondigd en ondersteund, maar tot nu toe zonder enig resultaat. De vicieuze cirkel van geweld gaat door met alle negatieve gevolgen van dien, niet alleen voor het Israëlische volk en de Palestijnen maar voor alle volkeren in het gebied en voor de veiligheid van de internationale gemeenschap.

Nu moeten wij een balans opmaken van ons optreden, van onze politieke keuzes en de gevolgde methoden en blijk geven van meer moed in onze verdere stappen, die anders moeten zijn. Het is uitermate belangrijk dat er op bilateraal niveau met Israël een eerlijke, diepgaande dialoog tot stand wordt gebracht, dat zelfkritiek wordt beoefend in het kader van onze partnerschapsbetrekkingen en onze vriendschap, en dat wij achterhalen welke fouten zijn gemaakt bij de bevordering van het wederzijds vertrouwen tussen beide volkeren. Wij moeten tevens een dergelijke diepgaande dialoog hebben met alle Palestijnen, die wel moeten begrijpen hoe belangrijk vrede, cohesie, menselijk leven en onderlinge eenheid zijn.

  Hannes Swoboda (PSE). - (DE) Mijnheer de Voorzitter, minister-president Topolánek heeft vandaag een paar humoristische opmerkingen gemaakt. Daarom mag ik wel zeggen dat het mij als Oostenrijkse afgevaardigde verheugt dat niet alleen de vertegenwoordiger van de Commissie uit Oostenrijk komt, maar ook de vertegenwoordiger van het voorzitterschap. U bent van harte welkom! Ik weet echter wel dat u natuurlijk loyaal bent aan de Tsjechische Republiek.

Geachte collega’s, ik was onlangs met een delegatie onder voorzitterschap van Martin Schulz in Israël, kort voor de unilaterale aftocht van Israël uit Gaza, en de toenmalige plaatsvervangende minister-president heeft toen gezegd: “Jullie moeten je hier niet mee bemoeien, dat komt allemaal wel goed!” Anderen, daaronder Josip Elin, de vroegere minister van Buitenlandse zaken, hebben gezegd: “Dit leidt tot een chaos”. Dat is waar, en dat is ook gebeurd. Een unilaterale aftocht zonder onderhandelingen, zonder een onderhandelingspartner, heeft geen zin!

Het was echter ook niet verstandig dat wij zelfs geen gesprekken hebben gevoerd met de gematigde vertegenwoordigers van Hamas – die misschien zelfs niet lid waren van Hamas, maar door Hamas waren benoemd als lid van de gezamenlijke regering. Door deze opstelling hebben wij ertoe bijgedragen dat deze gezamenlijke regering is vernietigd! Ik weet dat sommigen gesprekken wilden voeren, maar dat niet mochten. Ook dat was een fout. We moeten met elkaar spreken!

Ik mag Hamas niet, omdat ze een terroristische organisatie zijn, maar ook omdat ze er fundamentalistische ideeën op na houden. Het gaat echter niet om sympathie of antipathie. Het gaat om oplossingen! Daarom moeten we terugkeren tot de dialoog en het gesprek, zoals meerdere collega’s vandaag al hebben gezegd. En de mensen in Gaza moeten een min of meer menswaardig leven kunnen leiden! Waarom stemmen ze voor Hamas? Omdat ze Hamas beschouwen als de enige en laatste kans om te overleven! En dat moeten we veranderen. We moeten deze mensen ook een materiële basis voor hun bestaan bieden, we moeten een einde maken aan de boycot en de isolatie. Dat is eigenlijk de enige vereiste.

Mijn geachte collega Elmar Brok, voor wie ik veel waardering heb, heeft gezegd dat het proportionaliteitsprincipe niet van toepassing is. Dat is het echter wel! In het privaatrecht en in het internationale recht geldt het proportionaliteitsprincipe. Wie dat schendt, schendt ook het internationale recht, en dat kunnen wij in dit Parlement werkelijk niet dulden!

(Applaus)

  Chris Davies (ALDE). - (EN) Mijnheer de Voorzitter, een vriendin van me die weet dat ik drie dagen geleden nog in Gaza was, heeft me uitgedaagd. “Heb je nooit foto’s gezien van jonge joodse kinderen die met de armen boven het hoofd tegenover nazigeweren staan?” schrijft ze. “Ze zijn hartverscheurend.” Haar woorden maken duidelijk waarom we meer rekening houden met Israel dan met andere landen.

Daarmee wordt echter nog niet uitgelegd waarom een volk dat in de twintigste eeuw zoveel heeft geleden, nu een ander volk in deze eeuw zoveel leed moet toebrengen. Israël heeft van Gaza een hel gemaakt. De grond trilt er van de explosies, zelfs tijdens een staakt-het-vuren. Op straat zie je ezelkarren en in de lucht F-16’s, moordwapens die constant bommen afwerpen. Er zijn al 300 kinderen dood en honderden andere zijn verscheurd.

Dit is geen proportionele reactie van een beschaafde mogendheid. Dit is slecht. Dit is slecht. Natuurlijk, de Hamas-beschietingen moeten ophouden. Ik heb dit al eerder tegen Hamas-vertegenwoordigers in Gaza gezegd, maar laten we de schijnheilige praatjes van Israëlische functionarissen over de noodzaak van terrorismebestrijding niet meer aanhoren, want de Palestijnen die gebombardeerd worden zouden zo enkele terroristen kunnen noemen, namelijk Olmert, Livni en Barak.

We zijn deels verantwoordelijk voor de Israëls daden. In het verleden heeft de Europese Unie nooit, voor zover ik me kan herinneren, haar kritiek op de behandeling van de Palestijnen door de Israëliërs gekoppeld aan maatregelen. We hebben Israel het groene licht gegeven om rustig door te blijven gaan en we hebben dit falen te danken aan het negeren van de lessen die de geschiedenis ons heeft geleerd. Je kunt geen vrede sluiten zonder met je vijanden te praten, toch weigeren we te praten met de gekozen vertegenwoordigers van het Palestijnse volk.

We zijn nu de onderhandelingen met Israel over een verstrekkende samenwerkingsovereenkomst aan het afronden. We zijn niet van plan om Israël te veroordelen, maar om het te belonen. Degenen die vrede in het Midden-Oosten willen, degenen die aan beide kanten gerechtigheid willen zien, moeten erkennen dat het tijd is voor bezinning.

  Seán Ó Neachtain (UEN). – (GA) Mijnheer de Voorzitter, de oorlog in Gaza is angstaanjagend en schandalig. Iedereen weet dat een militaire oplossing in het Midden-Oosten niet zal werken. Een politieke oplossing is de enige manier om in de regio weer vrede en verzoening te brengen. Om daaraan te kunnen werken moet het geweld onmiddellijk worden beëindigd.

Ik steun de oprichting van een onafhankelijke, levensvatbare Palestijnse staat, maar er moet eerst een redelijk goede economie en een passend politiek plan komen. Ons doel moet zijn te verzekeren dat er twee staten in de regio kunnen bestaan die elkaar respecteren.

Israël heeft het recht zich te beschermen, maar het is met deze aanvallen te ver gegaan. De aanvallen zijn immoreel en de internationale gemeenschap kan ze niet accepteren.

Het vredesproces in het Midden-Oosten moet onmiddellijk weer op gang worden gebracht. Ik hoop dat de nieuwgekozen Amerikaanse president Barack Obama hieraan gaat werken. Wij wensen hem alle succes bij deze belangrijke taak en de uitdaging die hem wacht.

  David Hammerstein (Verts/ALE). - (ES) Mijnheer de Voorzitter, enkele dagen geleden ben ik ook in Gaza geweest en dat was een zeer heftige ervaring. We zijn ook naar Egypte gegaan. Ik geloof dat we het eind van een tijdperk hebben bereikt: het Bush-tijdperk, en dat de laatste stuiptrekkingen van president Bush bijzonder pijnlijk en bloedig blijken te zijn.

We bevinden ons op een keerpunt naar een ander soort beleid met betrekking tot het Midden-Oosten, en ik wil dat de Europese Unie daarin de leiding neemt. Een beleid in de lijn van Obama, die heeft aangegeven dat hij met Iran wil gaan praten. Jawel, Obama wil met Iran gaan praten, dus moeten wij ook met alle partijen in het Midden-Oosten gaan praten, inclusief Hamas.

Het gaat om een nieuw beleid in het Midden-Oosten dat een beleid op basis van samenwerking moet zijn en dat ten minste aan onze waarden en aan ons internationaal recht moet voldoen. De honderden kinderen die wij in Gaza hebben ontmoet en die ons bij de arm grepen en ons met hoopvolle ogen aankeken, verdienen een antwoord, net als de kinderen in Israël.

Dit betekent dat er concrete acties noodzakelijk zijn, dat er acties op de grond noodzakelijk zijn om de gematigden hoop te geven. Het vervelendste is dat minister-president Fayad, president Abbas, president Mubarak en Koning Abdullah tegenwoordig in de straten van de Arabische wereld van verraad worden beschuldigd. Toen ik mijn taxi liet stoppen om een kop koffie te gaan drinken in de Sinaï-woestijn, zagen wij uitsluitend Khaled Meshaal op de enorme televisieschermen.

Dat is het resultaat, de nevenschade van deze aanval op Gaza. Deze zal geen vrede naar Israël brengen of de veiligheid die wij wensen, en deze zal ons evenmin goed doen. Als wij het conflict geen halt toeroepen, zal de haat tot in de straten van Europa doordringen.

  Miguel Portas (GUE/NGL). – (PT) Duizend zijn het er vandaag, duizend doden door toedoen van de zwarte pedagogie. Vergeeft u mij mijn directheid: hoeveel meer levens zal de verkiezing van Tzipi Livni en Ehud Barak tijdens de verkiezingen van februari nog kosten?

Wij zijn hier vandaag bijeen om een staakt-het-vuren af te dwingen en de moord op burgers een halt toe te roepen. De resolutie buigt zich echter ook over onze eigen verantwoordelijkheid. Zij herinnert ons aan de beslissing van de Raad om de diplomatieke betrekkingen met Israël op een hoger peil te brengen ondanks het negatieve advies van dit Parlement. Medeplichtigheid vooraf. Nu hoor ik zeggen: “Er moet onderhandeld worden met Hamas”. We zouden vele jaren bespaard hebben als wij de verkiezingen in Palestina hadden gerespecteerd.

Het is niet de taak van Europa om het beleid en de verwoestingen van de sterkste te betalen. Het is onze rol om te luisteren naar de protestkreten die de straten en pleinen van onze steden vullen.

Ofschoon wij aandringen op een onmiddellijk staakt-het-vuren, moeten wij beseffen dat de vrede afhankelijk is van het einde van de bezetting. Dit woord, dat in onbruik is geraakt, moet dringend onttrokken worden aan de lijst van verboden termen waarnaar het door de realpolitik is verbannen.

  Kathy Sinnott (IND/DEM). - (EN) Mijnheer de Voorzitter, wat er in Gaza gebeurt, is hartverscheurend. Dat de verwoesting door een zogenaamd westers land is veroorzaakt is niet te bevatten. Ik ben het er voor honderd procent mee eens dat de Israëliërs het recht hebben om zonder de dreiging van raketaanvallen te leven. Maar wat er in Gaza gebeurt, is geen gerechtigheid, maar een bloedbad. Er is geen excuus; er is geen enkele rechtvaardiging mogelijk.

Het meest beschamende voor de EU is dat deze door een van onze favoriete handelspartners wordt uitgevoerd. In 2007 was de waarde van de handel tussen de EU en Israël 25.7 miljard euro. Gelet op het geldbedrag dat we aan de economie van Israël bijdragen, dragen we een zware verantwoordelijkheid wanneer dat geld bijdraagt aan het overlijden van burgers en kinderen. Als we niets doen, zullen we het bloed van degenen in Gaza ook aan onze handen hebben.

Ik roep dit Parlement en alle EU-organen op om onmiddellijke handelssancties op te leggen aan Israël en ze te handhaven totdat er een zinvol staakt-het-vuren overeen is gekomen. Als we niet ons uiterste best doen om dit doden te stoppen, worden we medeplichtig aan het bloedbad.

  Tokia Saïfi (PPE-DE). – (FR) Mijnheer de Voorzitter, eens te meer zijn het de wapens die spreken in het Midden-Oosten. Eens te meer zijn de slachtoffers voornamelijk vrouwen en kinderen, van wie er duizenden gewond zijn geraakt en honderden zijn gedood. Eens te meer herhaalt de geschiedenis zich, in al zijn gruwelijkheid, in de nabijheid van Europa. Wij constateren echter dat Europa, ondanks zijn initiatieven, geen effectieve bijdrage levert in dit ernstige conflict, hoewel dit zich in zijn directe invloedssfeer afspeelt. Een overgrote meerderheid van het publiek vindt dit moeilijk te begrijpen en weigert steeds meer deze krachteloosheid te accepteren.

Mevrouw de commissaris, wij moeten op daadkrachtige en gezaghebbende wijze het leiderschap op ons nemen, teneinde vrede tot stand te brengen. De Mediterrane Unie moet hierin een belangrijke rol spelen, evenals de Euromediterrane parlementaire vergadering. In dit verband moet het Europees Parlement steun geven aan het Frans-Egyptische vredesplan ten behoeve van een onmiddellijk staakt-het-vuren, beveiliging van de grenzen tussen Israël en de Gazastrook, heropening van de grensovergangen en vooral opheffing van de blokkade van Gaza.

Wij moeten tevens om onmiddellijke toepassing van de VN-resolutie verzoeken. Als deze eerste fase voorbij is, moeten wij een stap verder gaan door voor te stellen om een krijgsmacht – geen multinationale, maar een Euromediterrane krijgsmacht – in te stellen. Dit gebaar zou de stichtingsakte zijn van een overtuigde politieke wil om een 'Europese vrede' te bereiken, iets waar alle volkeren van het Middellandse-Zeegebied al zo lang naar uitkijken.

Ik zou uw aandacht vandaag tevens op een nieuwe situatie willen vestigen. Met het conflict in het Midden-Oosten begeven wij ons beetje bij beetje op zeer gevaarlijk terrein, namelijk dat van de botsing tussen culturen. Sinds het ontstaan van het Israëlisch-Palestijnse conflict is de Arabische publieke opinie namelijk voortdurend sterk in beweging geweest. Momenteel gaat het om een islamitische publieke opinie, die zich ver buiten de geografische ligging van de Arabische landen uitstrekt. Dit duidt op een radicale verandering van de aard van het conflict. Europa heeft een historische verantwoordelijkheid, namelijk de verantwoordelijkheid om de dialoog tussen de culturen onverwijld te versterken.

  Véronique De Keyser (PSE). – (FR) Mijnheer de Voorzitter, ik heb in dit Parlement al zo vaak het woord gevoerd om te zeggen dat wij iedere kans, hoe klein ook, op vrede moeten aangrijpen, en dat wij ondanks alles een dialoog met Hamas moeten voeren, aangezien Hamas de verkiezingen heeft gewonnen, en ik zal hier dan ook niet meer op terugkomen.

Ik ben overmand door verdriet en woede, en hoewel ik mij vandaag niet wil laten overweldigen door emotie vanwege deze moordpartij, vanwege de oorlogspropaganda die ik om me heen hoor, vanwege de verwarring, en ook vanwege de golf van haat en antisemitisme die zich in onze straten verspreidt, wil ik toch een paar woorden zeggen. Europa moet terugkeren naar zijn grondbeginselen, en hoewel deze voor mij vanzelfsprekendheden zijn, is het soms goed om er nog eens op te wijzen.

Ten eerste is het leven van een Palestijn evenveel waard als dat van een Israëliër, en niet alleen zijn leven, ook zijn toekomst en zijn vrijheid. Ten tweede dient het internationale recht te worden geëerbiedigd. Het internationale recht houdt natuurlijk een onmiddellijk staakt-het-vuren in, maar omvat daarnaast ook alle VN-resoluties en de Verdragen van Genève. Momenteel is deze regio namelijk veranderd in een wetteloze regio waar ogenschijnlijk alles is toegestaan en waar de bevolking in gijzeling wordt gehouden. Ten derde moet recht worden gesproken voor al deze misdaden, welke dit ook zijn en waar ze ook zijn begaan. Er zal nooit veiligheid zijn zonder vrede, of vrede zonder justitie. Overgangsjustitie bestaat wel degelijk; dit is er speciaal voor ingesteld. En als dit niet wordt toegepast, dan zal de haat zich blijven verspreiden. De afgelopen dagen hebben wij een potentiële haat opgebouwd die gevaarlijker zal blijken te zijn dan de bommen. Europa moet ervoor zorgen dat de voorwaarden van zijn partnerschapsovereenkomsten worden toegepast, met inbegrip van paragraaf 2 van de associatieovereenkomsten met betrekking tot de eerbiediging van de mensenrechten. Dat is een verplichting van deze overeenkomsten waaraan het zich niet kan onttrekken. Tot slot is Israël geen bijzonder geval. Het heeft zijn verantwoordelijkheden als staat, en kan niet gelijkgesteld worden met Hamas. Wat het internationale recht betreft, wordt er geen vrijgeleide gegeven.

Zondag hebben wij in Gaza een bevolking achtergelaten die in de val zat, opgesloten in een getto waar de bommen neerkwamen, en honderdduizenden kinderen wier toekomst nu in onze handen ligt. En dat wij weer weg konden uit Gaza, was simpelweg omdat wij Europeanen zijn. Palestijnen verlaten Rafah uitsluitend op een brancard in een ambulance, ofwel omdat ze dood zijn ofwel omdat ze gewond zijn.

Europa zal Europa niet meer zijn en geen enkele burger zal zich in Europa herkennen als wij deze grondbeginselen uit het oog verliezen.

(Applaus)

  Frédérique Ries (ALDE). – (FR) Mijnheer de Voorzitter, commissaris, om te beginnen wil ik herhalen wat de heer Cohn-Bendit heeft gezegd. We zijn vandaag ten prooi aan wanhoop; deze oorlog is een drama. De beelden van leed en dood die sinds drie weken constant te zien zijn op de televisie, zijn ondraaglijk, zoals alle beelden van oorlog, alle conflicten, met inbegrip van die waarover wij veel minder vaak spreken, als we dat al doen, bijvoorbeeld Congo, Darfur, Zimbabwe en vroeger Tsetsjenië, waar de verschrikkingen zich voltrokken terwijl niet alleen de media maar zeker ook de politiek een oorverdovend stilzwijgen bewaarden.

Ik heb reeds herhaalde malen in dit Parlement beklemtoond dat de verontwaardiging van sommige van mijn collega’s getuigt van opportunisme. Zoals mevrouw Morgantini ook dikwijls heeft onderstreept, gaat het er niet om het aantal doden te turven; lijden kent geen hiërarchie; iedere dode, man, vrouw of kind, aan welke kant dan ook, is een slachtoffer te veel.

Wat moeten we doen om ervoor te zorgen dat het debat van vandaag niet zoals zo vaak uitmondt in een ietwat zinloze, nutteloze confrontatie? Het lijkt mij juist nutteloos elkaar te blijven bestoken met scheldkanonnades over de historische verantwoordelijkheden van de verschillende partijen.

Ik spreek laat in dit debat, we hebben de argumenten derhalve reeds gehoord. We kunnen vanzelfsprekend vraagtekens zetten bij de omvang van de crisis in Israël en bij de reactie van Israël, maar in elk geval niet bij het recht van Israël op veiligheid. Welke van onze westerse regeringen zou lijdzaam toezien hoe duizenden raketten worden afgevuurd op haar burgers? De vraag stellen betekent haar beantwoorden.

Afgezien van de oproep tot een noodzakelijk overeengekomen staakt-het-vuren, tot een garantie voor de verlening van humanitaire hulp en tot beëindiging van de levering van wapens via de tunnels, is het thans echt zaak de blik op de toekomst te richten. De basisvoorwaarden voor vrede zijn bekend. Ze zijn reeds geïdentificeerd in Taba, Camp David en Annapolis. Mevrouw Ferrero-Waldner heeft hierop gewezen. De meeste, maar natuurlijke niet alle punten liggen ter tafel, en dit impliceert dat beide kanten offers moeten brengen. En wanneer ik spreek over offers, sluit ik me aan bij de woorden van de heer Schulz, die momenteel niet aanwezig is in het Parlement. De vraag is niet of wij zullen praten met Hamas, maar hoe en onder welke voorwaarden.

Aangezien de meeste van mijn collega’s hun spreektijd hebben overschreden met 50 seconden, wil ik nu afsluiten, mijnheer de Voorzitter.

Het antwoord is gegeven door Yasser Arafat in mei 1989, toen hij zijn vrijheid ondermijnende en dood en verderf zaaiende handvest nietig verklaarde. Die woorden zijn opgenomen in de Palestijnse woordenschat. Met name de inter-Palestijnse verzoening heeft deze prijs, en onze rol als Europese Unie bestaat erin de protagonisten in Palestina en Israël, maar ook hun Arabische buren, Egypte en Jordanië, ertoe te brengen partij te worden bij een duurzaam vredesakkoord.

(Applaus)

  Feleknas Uca (GUE/NGL). - (DE) Mijnheer de Voorzitter, op zondag 11 januari hebben we de grensstad Rafah in de Gazastrook bezocht, die volledig afgesloten is. Dat betekent dat de burgerbevolking geen kans heeft om te ontkomen aan de dagelijkse bombardementen door het Israëlische leger. Wie het niet met eigen ogen heeft gezien kan zich niet voorstellen hoezeer de bevolking van de Gazastrook hieronder lijdt, en hoe dringend het is dat er snel een vreedzame en definitieve oplossing voor dit conflict komt. We waren allemaal zeer ontdaan door het vreselijke leed van de Palestijnse bevolking en door de enorme vernietigingen.

Daarom herhaal ik met nadruk mijn eis: er moet meteen een einde worden gemaakt aan de Israëlische bombardementen. Er moet ook meteen een einde worden gemaakt aan de raketaanvallen op Israël door Hamas en aan het smokkelen van wapens van Egypte naar Gaza. Bovendien moeten de grenzen direct worden geopend, zodat de hulpgoederen, die al klaar staan, naar het gebied kunnen worden gebracht en aan de burgerbevolking kunnen worden verstrekt. Aan de grens hebben we ook gezien dat er artsen klaarstonden om naar Gaza te reizen om daar hulp te bieden, maar dat was niet mogelijk omdat de grenzen gesloten waren. Daarom herhaal ik mijn verzoek: laten we de grenzen openen, zodat er hulp kan worden geboden!

  Vladimír Železný (IND/DEM). – (CS) Mijnheer de Voorzitter, als je ziet dat kinderen door raketten worden gedood, wie blijft dan onberoerd? Zulke dingen zijn verschrikkelijk, maar dat is nog geen excuus voor hypocrisie. Welk Europees land zou de zelfbeheersing van Israël hebben opgebracht en jarenlang raketaanvallen hebben toegelaten? Er zijn meer dan 7 000 raketten op Israël afgevuurd en elk daarvan vormde voor één miljoen burgers een levensbedreiging.

De inwoners van Gaza zijn niet zomaar onschuldige slachtoffers. Ze hebben in vrije en democratische verkiezingen enthousiast voor Hamas gestemd, wel wetende wat het programma van Hamas inhield. Als ze het hebben over bevrijding doelen ze niet op de Gazastrook – want die is al vrij – , maar over het “bevrijden” van Tel Aviv en Haifa van alle Joden en het vernietigen van de staat Israël. Wie op criminelen stemt moet delen in het lot van die criminelen. En deze criminelen verbergen zich achter vrouwen en kinderen, op dezelfde wijze als ze zich achter gijzelaars zouden verbergen, terwijl ze raketten vanuit scholen afschieten en moskeeën in wapenmagazijnen transformeren. Ik kan mij de bombardementen op Dresden in 1944 herinneren, toen Britse vliegtuigen de stad met de grond gelijk maakten en 92 000 burgers doodden, meest vrouwen en kinderen. Niemand nam daar hypocriet aanstoot aan. De Duitsers hadden uit vrije wil voor Hitler gekozen en deelden daarom in zijn lot. De inwoners van Gaza wisten op wie ze stemden en waarom.

Een aanzienlijk deel van de fondsen die de EU naar Gaza overvliegt komt uiteindelijk in handen van Hamas. Zo konden de inwoners van Gaza, door de EU van eten en middelen voorzien, al hun tijd besteden aan het graven van tunnels voor het smokkelen van steeds dodelijker wapens om die tegen Israëlische burgers te gebruiken. Als je het over proportioneel hebt, weet je nu waarom.

  Gunnar Hökmark (PPE-DE). - (SV) Mijnheer de Voorzitter, er zijn twee belangrijke zaken die het debat hier vandaag kenmerken. Het ene is dat een overweldigende meerderheid van dit Parlement een snel staakt-het-vuren tot stand wil laten komen. Het andere is dat er een overweldigende steun is voor alle partijen die de staat Israël zijn bestaansrecht binnen vreedzame grenzen geeft. Dit is een uitgangspunt dat belangrijk is voor de Europese Unie. Het is belangrijk omdat wat wij in Gaza zien een tragedie is. Ieder leven dat verloren gaat, is een tragedie, ongeacht aan welke kant van de grens. Laten wij niet denken dat deze tragedie minder groot zou zijn als degenen die opzettelijk burgers doden, erin zouden slagen nog meer raketbeschietingen op burgers uit te voeren.

Het is ook een tragedie omdat de totstandkoming van een Palestijnse staat, en daarmee een vreedzame oplossing, wordt verhinderd. Het is een tragedie die ook de internationale gemeenschap overkomt, aangezien hetgeen nu is gebeurd niet plotseling is gebeurd, maar is opgebouwd door herbewapening, door wapensmokkel en door raketbeschietingen die gedurende lange tijd hebben plaatsgevonden.

Wat voor ons belangrijk is, is dat dit geen tragedie is die rust op een conflict tussen Joden en Palestijnen. Ik maak er ernstig bezwaar tegen wanneer men een volk tracht te demoniseren. Toen ik mijnheer Davies een volk de schuld hoorde geven, hoorde ik geluiden die in dit Parlement niet gehoord zouden moeten worden. Dit is geen conflict tussen Joden en Palestijnen. Het is niet eens een conflict tussen Israël en de Palestijnse Autoriteit, maar een conflict tussen extremisten en gematigde krachten in het gebied. Laten wij de gematigde krachten helpen door iedereen die haat zaait en die de staat Israël wil vernietigen duidelijk te maken dat hun dit niet gaat lukken. Als Europa dit signaal afgeeft, dan versterken wij de gematigde krachten en leggen wij een betere basis voor vrede.

  Marek Siwiec (PSE). - (PL) Mijnheer de Voorzitter, ik wil mij richten tot degenen in dit Parlement die een uitzonderlijke dosis misleiding en demagogie hanteren. Deze oorlog is de zoveelste oorlog, een oorlog net als de vorige, maar toch ook weer anders. Het conflict dat we vandaag bespreken, is een asymmetrisch conflict.

Drie jaar lang werd Israël beschoten met zelfgemaakte raketten en werd in deze vergadering geen enkele veroordeling uitgesproken aan het adres van degene die ze afvuurden. Maar vandaag veroordelen we Israël. Israël is gemakkelijk te veroordelen, want het is lid van de VN. Het heeft ook effectief een instantie die veroordeeld kan worden, aangezien er een overheid is, een regering die veroordeeld en berispt kan worden. Aan de andere kant staat een of andere terroristische organisatie waarvan we in feite niet weten wie ze zijn. Een organisatie die beslist over het leven van onschuldige mensen en zich achter hun rug verbergt. En nog een element van de asymmetrie: we tellen het aantal in dramatische omstandigheden omgekomen Palestijnen die als levend schild gebruikt werden, maar stellen dit niet tegenover de omgekomen Israëliërs en de duizenden die in angst leven, want bloed kan niet met bloed vergolden worden. Maar het ergste in deze zaal is de asymmetrie tussen woorden en daden. We hebben gemakkelijk praten, maar doeltreffend optreden is heel wat moeilijker. Zonder internationale tussenkomst zal dit conflict nooit opgelost raken.

Ten slotte wil ik degenen aanspreken die protesteren tegen het buitenproportionele optreden van Israël. Wilt u dan dat een terroristische organisatie vanuit Israël 7000 raketten naar Gaza afvuurt? Zou dat proportioneel zijn? Dit is inderdaad een onevenwichtig conflict waarin het recht niet doeltreffend toegepast kan worden. We moeten dit gewoon aannemen, want anders blijven we in een kringetje lopen en woorden gebruiken die niet aan de werkelijkheid beantwoorden. De waarheid over dit conflict zullen we niet vinden vanuit onze luie stoel bij de televisie of de open haard.

  De Voorzitter. − Dames en heren, ik moet er nu echt op aandringen dat iedereen zich aan zijn spreektijd houdt. Ik heb nog nooit sprekers onderbroken, zelfs niet als hun tijd al voorbij was, maar de heer Schwarzenberg trekt al meer tijd voor ons uit dan waar we op rekenden. Hij kan tot uiterlijk 17.20 uur hier zijn, heb ik gehoord. Ik zou u dringend willen verzoeken de tijd die u hebt aangevraagd, niet te overschrijden. Als generaal zal de heer Morillon het goede voorbeeld geven.

  Philippe Morillon (ALDE). – (FR) Mijnheer de Voorzitter, er kan pas sprake zijn van blijvende vrede in Gaza indien er een multinationale interventiemacht wordt gestationeerd onder toezicht van de Verenigde Naties. Israël lijkt zich voor de eerste maal neer te leggen bij deze oplossing, die keer op keer is geëist door de Palestijnen. Ik weet niet wanneer deze troepenmacht kan interveniëren. Dit kan pas geschieden nadat de partijen een akkoord hebben bereikt over dit conflict, maar wij allen hopen dat dit zo snel mogelijk gebeurt. Ik weet echter wel dat deze missie absolute onpartijdigheid vereist van de uitvoerders. Ik denk dat de Europese Unie derhalve de eerst aangewezene is om actie te ondernemen en – waarom niet, mijnheer Pöttering? – om dit te doen in het kader van de Mediterrane Unie.

Zij is de eerst aangewezene om actie te ondernemen omdat terecht of ten onrechte ervan wordt uitgegaan dat de Amerikanen de kant hebben gekozen van Israël en de Arabieren die van de Palestijnen. Denkt u niet, fungerend voorzitter van de Raad, dat wij ons hierop zouden moeten voorbereiden?

  Zbigniew Zaleski (PPE-DE). - (EN) Mijnheer de Voorzitter, aanhoudende conflicten en bezetting leiden tot boosheid, woede en teleurstelling over de ondoeltreffendheid van gerechtelijke autoriteiten, en brengen iets wat we het “Hamas-effect” noemen teweeg, een ernstig feit. De ontkenning van Israël door de Arabische en islamitische wereld en Hamas is onaanvaardbaar, evenals het gebruik van kinderen als menselijke schilden. Ook zou het constante gevaar waar Israëlische kinderen mee leven niet moeten worden toegestaan.

De vraag is of de huidige Israëlische autoriteiten, in deze vicieuze cirkel van agressie, in staat zijn om lering te trekken uit de geschiedenis van de afgelopen zes jaar in het gebied, en de twee staten-strategie kunnen toepassen. Ik weet dat ze bang zijn voor het gevaar van een agressieve en onvoorspelbare buur die ze met raketten bestookt, maar in dat geval zou de internationale gemeenschap, waaronder de EU, hulp kunnen bieden.

Vindt Israël deze risicovolle oplossing vandaag de dag aanvaardbaar? Bestaat er überhaupt een andere oplossing? Zo ja, laat het me weten. Om te denken dat Hamas natuurlijk uitsterft, of door ze weg te bombarderen, lijkt een naïeve verwachting te zijn. Israel moet dus meer moed tonen. De Westerse machten hebben in 1948 geen twee staten gecreëerd, maar dat zouden ze nu wel moeten doen. De kerntaak verdwijnt niet. Laten we in deze strategie moediger zijn.

  Jelko Kacin (ALDE). - (SL) De staat Israël heeft het Israëlische leger opgedragen om Hamas in Gaza te vernietigen. Het schakelt Hamas uit door Palestijnen in Gaza om te brengen. Een derde van de dodelijke slachtoffers zijn kinderen, de helft zijn vrouwen en kinderen – dat zijn geen aanhangers van Hamas.

De omvang van het oorlogsgeweld is enorm en buitensporig. En hoe kan een wapenstilstand worden bereikt als beide partijen elkaars legitimiteit niet erkennen? De vijanden moeten niet als een object van aanval en vernietiging worden beschouwd, maar als een subject, een partner met wie een staakt-het-vuren mogelijk is en een verantwoordelijke om in de toekomst de vrede te bewaren. Israël moet Hamas erkennen en een dialoog met hen opstarten, en omgekeerd – Hamas moet Israël erkennen. Er is geen andere optie. Elke vrede is beter dan een bloedig conflict.

Oorlogsgeweld moet onmiddellijk wijken voor en voorrang geven aan een politieke oplossing. De Israëlische premier Ehud Olmert poogt echter nog steeds zijn besmeurde reputatie op te smukken door geen wapenstilstand toe te staan.

  Jana Hybášková (PPE-DE). – (CS) Mijnheer de Voorzitter, mijnheer de commissaris, ik wil u graag gelukwensen met de resultaten van de uw gezamenlijke onderhandelingen, de troika-onderhandelingen met Israël. In tegenstelling tot de pers weten wij dat het uw missie was die ertoe geleid heeft dat de Israëliërs zijn beginnen te discussiëren over het openen van humanitaire corridors en het invoeren van een dagelijkse periode waarin een staakt-het-vuren wordt gerespecteerd. Ik geloof dat de Israëliërs Europa daarmee voor het eerst als een belangrijke partner hebben erkend, en de Tsjechische voorzitter als vertegenwoordiger van die partner.

Ondanks zware druk van links heeft het Europees Parlement gisteren een akkoord bereikt over een vrij uitzonderlijke resolutie. Het is, zelfs in zulke extreme omstandigheden, een heel evenwichtige resolutie, een resolutie die door rechts kan worden onderschreven, een resolutie die nu eens niet een pamflet of een politieke overwinning voor links is. We hebben verhinderd dat er een is-gelijk-teken – hoe klein ook – werd geplaatst tussen een bestaande staat en een terroristische beweging. Het erkennen van de staat Israël, het afwijzen van geweld en het onderschrijven van de PLO-overeenkomsten door Hamas blijven de belangrijkste doelstellingen, naast het zo spoedig mogelijk bereiken van een permanent staakt-het-vuren.

We hebben evenwel geen toegevoegde waarde gecreëerd. De belangrijkste vertegenwoordigers van Israël – Barak, Livni en Olmert – zijn het op dit moment nog niet eens over de voorwaarden en garanties voor een staakt-het-vuren. Egypte speelt hier duidelijk een sleutelrol. Gegarandeerd moet worden dat toezicht wordt gehouden op de tunnels en de smokkelarij, en dan wel op een zodanige wijze dat dit voor Egypte aanvaardbaar is. Wat is de Raad nu aan het doen? Voert de Raad onderhandelingen met Egypte over de technische missie, internationaal toezicht, technische surveillance en het openen van de EU BAM Rafah? Wat kunnen de EP-afgevaardigden die vandaag een bespreking met de Egyptische ambassadeur gaan houden van Egypte verlangen, en hoe kunnen wij, van onze kant, bijdragen aan de onderhandelingen met Egypte?

  Libor Rouček (PSE). – (CS) Dames en heren, ik wil er bij de Commissie en de Raad graag op aandringen dat ze de druk op beide zijden in dit conflict opvoeren om er zo voor te zorgen dat het voortdurende geweld wordt gestaakt. De Veiligheidsraad heeft een resolutie aangenomen – nr. 1860 – en we moeten de bepalingen van die resolutie nakomen. We moeten garanties vinden voor een duurzaam staakt-het-vuren en ervoor zorgen dat er een corridor voor humanitaire hulp wordt geopend. Er is hier al vaker gezegd dat er geen militaire oplossing is voor het Israëlisch-Palestijnse conflict. Een duurzame vrede kan alleen via politieke onderhandelingen worden bereikt. De Europese Unie moet samen met de Verenigde Staten en de Liga van Arabische Staten een veel prominentere rol spelen dan ze tot nu toe gedaan heeft. Aan dit al zo lang slepende conflict moet een einde worden gemaakt via een politiek akkoord over een twee statenoplossing die zowel de Israëli's als de Palestijnen in staat zal stellen vreedzaam naast elkaar te leven binnen veilige, internationaal erkende grenzen, als onderdeel van een vreedzaam systeem voor regionale veiligheid in alle regio's van het Midden-Oosten.

  Ioannis Kasoulides (PPE-DE). - (EN) Mijnheer de Voorzitter, we debatteren weer over een humanitaire ramp in ons nabuurschap – op de stoep van mijn land – waarbij twee van onze partners in het Middellandse Zeegebied betrokken zijn. Helaas hebben de Palestijnen nog niet ingezien dat zelfmoordbommen of Qassamraketten hen nooit de bevrijding van de bezetting van hun land zullen opleveren. Israël beseft niet dat een dermate grootschalige militaire reactie nieuwe potentiële zelfmoordterroristen voedt en nieuwe Qassams uitlokt bij de eerst mogelijke gelegenheid.

Hoe zit het met de onschuldige burgers, met degenen die niet vechten, met de vrouwen en kinderen? Niemand bekommert zich om hen. Niemand geeft iets om de honderden kinderen die zijn gestorven, verminkt, verbrand en getraumatiseerd – kinderen uit Israel en uit Palestina. Wij worden, vanuit onze comfortabele huiskamers, misselijk als we naar ze kijken. Hoe is het voor de mensen daar?

Wat kunnen we doen? Het klassieke vingerwijzen helpt de burgers niet. Verzoeken en resoluties helpen de burgers niet. Hoe kunnen we van woorden tot daden overgaan? De tijd is rijp om met de belanghebbende partijen te onderhandelen over de oprichting van een internationale macht in Gaza – zoals door andere collega’s is voorgesteld – met deelneming van een grote politiemacht van Arabische landen, die een politiemacht van het Palestijnse bestuur moet opleiden en helpen om via een verstrekkend VN-mandaat de openbare orde op te leggen, alsook met de deelneming van een militaire Europese macht om ervoor te zorgen dat er een einde komt aan het afvuren van raketten en de wapensmokkel, en dat de grensovergangen volledig geopend zijn. We kunnen het lot van de burgers niet langer in handen van de tegenpartijen laten.

  Giulietto Chiesa (PSE). – (IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, een bekende Italiaanse antifascist, Piero Gobetti, heeft eens gezegd dat als de waarheid helemaal aan één kant staat, een Salomonsoordeel volledig partijdig is. Dit geldt ook voor Gaza in deze dagen. Ik hoop dat dit Parlement de juiste woorden weet te vinden om Israël tegen te houden. Als dat niet gebeurt, wordt het Parlement overladen met schande, in de ogen van de geschiedenis, de Palestijnen, de Europese publieke opinie en de Arabische publieke opinie.

Israël is bezig een getto te bombarderen en te decimeren. De kinderen van degenen die massaal werden uitgemoord, worden nu zelf massamoordenaars. Hier is geen enkel excuus voor te vinden, en ook gaat hier niet meer de stelling op dat Israël recht heeft op zijn veiligheid. Iedereen die dat wil, kan zien dat momenteel niemand bij machte is de veiligheid en het bestaan van Israël te bedreigen. Dat blijkt uit de ongelijke krachten op het strijdtoneel. Het blijkt uit het aantal doden en gewonden, uit het feit dat het Westen Israël steun blijft geven. Deze slachtpartij heeft maar één doel, namelijk verhinderen dat er een Palestijnse staat tot stand wordt gebracht. Zo wordt de vrede om zeep geholpen en daarom moet Israël tegengehouden worden.

  Stefano Zappalà (PPE-DE). – (IT) Mijnheer de Voorzitter, dames en heren, ik wilde allereerst de fungerend voorzitter van de Raad en de Tsjechische minister van Buitenlandse Zaken bedanken, omdat zij nog steeds in ons midden vertoeven. Wij zijn er niet zo aan gewend dat men zo lang aanwezig is in dit Parlement als vandaag het Tsjechische voorzitterschap.

Ik geloof dat collega Muscardini gelijk heeft. Wie de realiteit van dat gebied niet kent en toch de behoefte voelt om precieze meningen te uiten, raad ik aan om daarginds eens een kijkje te gaan nemen, gewoon als toerist of om andere redenen. Sommigen van ons zijn verschillende malen in Palestina geweest, als waarnemers bij de verkiezingen van Abu Mazen of bij andere verkiezingen. Ik geloof dat alleen als men de dingen met eigen ogen aanschouwt, een precies inzicht kan worden verkregen in hoe de vork in de steel zit.

Ik denk dat in deze hele situatie de enige verliezers wijzelf van de westerse wereld zijn, maar dat is al sinds tientallen jaren zo, niet vanaf nu. Wij hebben dit probleem immers nooit serieus aangevat. Wij hebben nooit geprobeerd het op te lossen en wij blijven het zien als een kwestie tussen twee strijdende partijen.

Ik ben meerdere malen in Palestina geweest, en ook in Israël. Ik ken de situatie daar, niet perfect, maar wel goed genoeg om te weten dat er niet twee maar drie strijdende partijen zijn: in dit specifieke geval speelt het probleem tussen de terroristen en de Israëlische staat, en het Palestijnse volk is het slachtoffer. Hamas vertegenwoordigt niet het Palestijnse volk, misschien wel een gedeelte, maar zeker niet de gehele Palestijnse bevolking.

Ik heb een film, maar ik geloof dat veel collega’s die ook gekregen hebben, een film die alle Israëlische slachtoffers toont, kinderen van alle leeftijden, slachtoffers van alle raketten die zijn afgevuurd en nog steeds worden afgevuurd door Hamas. Niet toevallig is er een groot verschil tussen de Gazastrook en de Westelijke Jordaanoever.

Ik zeg dus tegen het fungerend voorzitterschap alsook tegen onze voortreffelijke commissaris die Europa vertegenwoordigt: dit probleem moet op serieuze manier aangepakt worden. Ik geloof dat momenteel de meest serieuze aanpak is om de positie van Abu Mazen te versterken. Hij is de zwakste figuur van allemaal, in deze situatie met Palestijnen die niet meetellen. Ik geloof dat wij allemaal tot de verliezers behoren.

  Maria Eleni Koppa (PSE). – (EL) Mijnheer de Voorzitter, de publieke opinie in heel Europa vraagt één ding van de Unie: de stopzetting van de slachtpartij onder het Palestijnse volk. Wij moeten blind geweld veroordelen waar dit ook vandaan komt, maar wij moeten tevens consequent zijn en erkennen dat Israël antwoordt met staatsterrorisme op grote schaal. De asymmetrische respons, de schending van elk begrip van internationaal en humanitair recht door Israël zijn onduldbaar.

Het is onaanvaardbaar dat er fosforbommen en andere experimentele wapens worden gebruikt tegen de burgerbevolking en het is onmenselijk dat onschuldige vrouwen en kinderen als doelwit worden gebruikt. Indien dit in Afrika of elders in de wereld zou gebeuren, zouden wij onmiddellijk reageren en dan zou de resolutie van de Veiligheidsraad bindend zijn geweest. Hier gaat het echter om Israël en daarom beperken wij ons tot verklaringen en vruchteloze debatten.

Ik geloof dat wij alle politieke instrumenten moeten gebruiken, met inbegrip van de associatieovereenkomst, om Israël ervan te overtuigen een einde te maken aan het absurde geweld tegen het Palestijnse volk, en aan het verbod op toegang tot humanitaire steun.

Wij kunnen niet werkeloos blijven toekijken want dan worden wij medeverantwoordelijk voor de slachting. De enige oplossing is een onmiddellijk staakt-het-vuren en het openen van humanitaire corridors door Gaza, evenals het op gang brengen van een dialoog met alle partijen.

  Struan Stevenson (PPE-DE). – (EN) Mijnheer de Voorzitter, de vreselijke gebeurtenissen in Gaza van de afgelopen twee weken hebben geleid tot een internationale veroordeling van Israël. Tijdens het debat van vandaag hebben we collega’s pogingen zien doen om elkaar de loef af te steken als het erom ging blijk te geven van de grootste verontwaardiging over de Joodse staat.

Voor één land in het Midden-Oosten was dit echter precies het gewenste resultaat: Iran levert al jaren raketten, munitie en andere geavanceerde wapens aan Hamas. Het land heeft geld en training verstrekt voor Hamas-strijders. De doelstelling hiervan was Israël te provoceren tot een grondoorlog en het bloederige resultaat, met gruwelijke foto's van dode kinderen op tv-schermen en in kranten over de hele wereld, is de best mogelijke wervingscampagne voor de fundamentalistische islam en de visie van Iraanse mullahs, namelijk die van een wereldwijde islamitische beweging tegen het Westen.

Het fascistische regime in Teheran is de belangrijkste sponsor van oorlog en terreur in het Midden-Oosten, en dit tragische resultaat is precies wat Teheran wilde. Hiermee wordt de binnenlandse aandacht in Iran afgeleid van de economische crisis als gevolg van het instorten van de olieprijs, en wordt de internationale aandacht afgeleid van de haast van de mullahs om kernwapens te produceren. Met zijn buitenlandse beleid wil Iran de dominante regionale macht in het Midden-Oosten worden. Het land wil de islamitische wereld verenigen en vervolgens onderwerpen aan de eigen strenge en verontrustende visie van een totalitair islamitisch broederschap, waar mensenrechten, vrouwenrechten en de vrijheid van meningsuiting worden onderdrukt. Schandalig genoeg heeft het Westen niets gedaan om het hoofd te bieden aan de Iraanse agressie of om deze aan het licht te brengen. Zelfs toen het werd geconfronteerd met steeds meer bewijzen dat de mullahs terreur steunden, heeft het Westen al het mogelijke gedaan om Teheran zoet te houden. Daarbij heeft het zelfs ingestemd met de belangrijkste eis van Teheran, namelijk om de belangrijkste Iraanse oppositiebeweging, de Iraanse Volks Mujahedeen, uit te schakelen door deze op de terreurlijst van de EU te plaatsen. Hier moet een einde aan komen.

  Richard Howitt (PSE). - (EN) Mijnheer de Voorzitter, laten we allereerst duidelijk stellen dat dit Parlement vandaag resolutie 1860 van de VN-Veiligheidsraad zal steunen. Deze resolutie dient zonder verdere vertragingen ten uitvoer te worden gebracht. Ik was een van de leden van het Europees Parlement die Gaza tijdens de blokkade hebben bezocht, en kan melden dat een staakt-het-vuren en een terugtrekking niet voldoende zijn. Natuurlijk willen we dat de raketten stoppen en dat de terroristen stoppen, maar eerst moet er een staakt-het-vuren komen en moet de blokkade worden opgeheven, zodat de inwoners van Gaza hun leven weer kunnen oppakken.

Dit is een kwestie van eerbiediging van het internationale humanitaire recht. Human Rights Watch en Islamic Relief hebben mij verteld dat de dagelijkse onderbreking van drie uur bij lange na niet voldoende is om het gebied binnen te gaan en hulp te verlenen. Dit is een kwestie van proportionaliteit. Volgens Save the Children kan het doden van 139 kinderen en het verwonden van nog eens 1271 kinderen sinds het begin van het conflict niet als zelfverdediging worden gerechtvaardigd.

Ik verwelkom de verklaring van vandaag van de EU-gezant voor Israël, Ramiro Cibrian-Uzal, die meldde dat de EU en Israël de onderhandelingen over het verbeteren van de onderlinge relaties momenteel om die redenen hebben 'uitgesteld'. Dat is ook niet meer dan terecht.

  Michael Gahler (PPE-DE). - (DE) Mijnheer de Voorzitter, allereerst moet er meteen voor beide partijen een duurzame wapenstilstand komen. Daarvoor bestaat in dit Parlement een ruime meerderheid. Maar ook daarna mogen we als EU en als internationale gemeenschap het lot van de bevolking niet in alleen in handen van Hamas en Israël leggen.

Hamas vertegenwoordigt niet de belangen van de bevolking van Gaza, want Hamas wist precies dat Israël zou reageren op de permanente beschieting met raketten, en niet alleen tijdens een verkiezingsstrijd! In de loop van het afgelopen jaar is uit enquêtes gebleken dat in Gaza de politieke steun voor Hamas afneemt, en voor Fatah toeneemt. Hamas gaat er blijkbaar heel bewust en bijzonder cynisch van uit dat het grote aantal Palestijnse slachtoffers weer tot meer politieke steun voor Hamas zal leiden, vanwege de solidariteit tussen de slachtoffers.

Aan de andere kant kijkt Israël vrijwel uitsluitend naar de belangen van zijn eigen burgers. Daarom is de internationale kritiek hoofdzakelijk gericht op de omvang van de militaire operatie van Israël en op het feit dat Israël op de koop toeneemt dat er talloze slachtoffers onder de burgerbevolking vallen.

Als Europeanen mogen we ons er daarom niet toe beperken om weer een wapenstilstand tot stand te brengen en de kosten voor het herstel van de infrastructuur te betalen. Ik zie nu al de nota van wijzigingen die mevrouw de commissaris zal voorleggen: ze heeft het ontwerp vast al in de la, en dat zal dan naar de Begrotingscommissie worden gestuurd.

Het is ook niet genoeg wanneer we opletten of de Egyptenaren aan de grens met de Gazastrook het netwerk van tunnels voor de wapensmokkel wel blokkeren. Ik doe een beroep op het hele Kwartet voor het Midden-Oosten, en zeker ook op de Arabische landen, om samen een troepenmacht naar Gaza en het grensgebied te sturen met een krachtig mandaat voor de vredeshandhaving, in het belang van de bevolking van Gaza, van Israël en van Egypte. Tegelijkertijd moet het eigenlijke vredesproces snel worden voortgezet. Anders ben ik bang dat zulke gebeurtenissen als in Gaza al vaker zullen voorkomen. Dat hebben de Palestijnen niet verdiend, en de Israëli’s ook niet!

  Miguel Angel Martínez Martínez (PSE). - (ES) Mijnheer de Voorzitter, de Spaanse afgevaardigden van de Sociaal-democratische Fractie in het Europees Parlement beleven de situatie in Gaza met afschuw, pijn en schaamte, maar ook met vastberadenheid om voor vrede te vechten, om te vechten voor degenen die het meeste lijden en om te vechten voor het behoud van waardigheid en hoop.

Afschuw vanwege de herhaalde beelden van vermoorde kinderen en van vrouwen die door verdriet zijn verscheurd in hun eindeloze lijdensweg als gevolg van de bombardementen in het getto waarin Gaza is veranderd. Picasso heeft diezelfde afschuw in zijn schilderij Guernica verbeeld, ons Guernica, dat zeventig jaar geleden werd verwoest door Junkers van het Condor Legioen.

Pijn vanwege de vele slachtoffers die er zo onder lijden. Schaamte vanwege het onvermogen van iedereen – van onze landen, de Europese Unie en de internationale gemeenschap – om ten eerste de misdadige agressie die wij zo veroordelen te voorkomen en ten tweede die te beëindigen.

Schaamte en verontwaardiging vanwege zoveel leugens, vanwege zoveel onduidelijkheid en zoveel gezwets. Schaamte, omdat wij precies weten wat er aan de hand is, maar zonder de vereiste overtuiging en samenhang optreden. De geschiedenis zal daarom van velen verantwoording vragen voor hun medeplichtigheid aan een misdaad, in het minste geval voor nalatigheid.

Omdat het “beter laat is dan nooit”, en omdat er voor hoop altijd een deur geopend moet blijven, dient de Europese Unie de laat gekomen resolutie van de Veiligheidsraad te steunen. De Europese Unie moet er echter op toezien dat die naar de letter wordt uitgevoerd, zoals ook onze associatieovereenkomst met Israël naar de letter moet worden uitgevoerd, waarin voorzien wordt dat de overeenkomst kan worden opgezegd in geval van een gedrag zoals het huidige.

Is het overigens zo dat Hamas ook verantwoordelijk is voor de mediastilte waarover ik nog niemand zijn afkeuring heb horen uitspreken?

  Geoffrey Van Orden (PPE-DE). - (EN) Mijnheer de Voorzitter, allereerst wil ik mijn oprechte medeleven betuigen aan alle onschuldige mensen, zowel in Israël als in Gaza, die de afgelopen weken en maanden hebben geleden onder het voortdurende conflict. We moeten echter oppassen dat onze natuurlijke menselijkheid, onze zeer gerechtvaardigde bezorgdheid, niet leidt tot een vervormde kijk op de werkelijke aard van de situatie waarmee we te maken hebben.

Hamas heeft in Gaza een terroristisch leengoed gecreëerd: verzet tegen de standpunten van Hamas wordt niet getolereerd; Palestijnen die zich wel verzetten, zijn vermoord; Hamas heeft de Palestijnse Autoriteit opgesplitst, weigert zijn terreuraanvallen op Israëlische burgers te stoppen, weigert het bestaansrecht van Israël te erkennen en weigert eerder gesloten vredesovereenkomsten te erkennen. Ik herinner me de woorden van Hanan Ashrawi van drie jaar geleden, toen ik deelnam aan de waarneming bij de Palestijnse verkiezingen. Zij voorzag toen al het opleggen van regels door de duistere krachten, en wat blijkt zij inmiddels gelijk te hebben gehad!

We moeten niet verbaasd staan te kijken wanneer een kabinetslid van Hamas met trots meldt dat de dood een 'industrie' was voor het Palestijnse volk. Hij verwees hiermee naar het gebruik van plegers van zelfmoordaanslagen en het opzettelijke gebruik van burgers als menselijk schild voor de bescherming van mogelijke militaire doelwitten. Het gebruik van burgers op deze wijze is natuurlijk een directe schending van het internationale humanitaire recht.

Wat verwachten wij van Israël als zijn burgers voortdurend worden blootgesteld aan terreuraanvallen van zo'n koppige, gevoelloze en hatelijke vijand? De internationale gemeenschap sloeg hier maar weinig acht op. Toen Israël geweldloze actie ondernam, zoals het opwerpen van blokkades of het afsnijden van de elektriciteit, werd dit gehekeld. Nu het land militaire actie heeft ondernomen als reactie op de provocatie van Hamas, voelt Israël de zware last van internationale afkeuring.

De trieste realiteit is dat het Palestijnse volk jarenlang wreed is behandeld door degenen die de leiding hebben over de gebieden van de Palestijnse Autoriteit, door de internationale gemeenschap, die extremisme en corruptie heeft getolereerd, en door de Arabische wereld, die vele decennia lang niets heeft gedaan om hun levens of vooruitzichten te verbeteren.

Wat we nodig hebben is een Marshallplan voor het Midden-Oosten. De Palestijnen hebben niet alleen een vredesmacht nodig, maar ook een respectabele burgerregering, die vrij is van corruptie. Deze burgerregering moet onder internationaal toezicht worden gesteld, maar allereerst moet de terroristische levensader van wapens, geld en politieke tolerantie worden doorgesneden.

VOORZITTER: ALEJO VIDAL-QUADRAS
Ondervoorzitter

  Proinsias De Rossa (PSE). - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik zou kunnen instemmen met wat de heer Van Orden zegt over Hamas, maar een feit is dat niets wat hij zegt het bombarderen van burgers door Israël rechtvaardigt. Dat is het wezenlijke punt: we moeten ervoor zorgen dat de bombardementen stoppen, ongeacht of deze afkomstig zijn van Hamas of van Israël.

Ik hoop dat de resolutie ter afsluiting van dit debat morgen op een krachtige stem van dit Parlement kan rekenen, en dat deze de positie van de Commissie en de Raad zal versterken, zodat zij druk op zowel Israël als Hamas kunnen uitoefenen om het doden te stoppen. Sinds Israël zich heeft teruggetrokken uit Gaza, is dit gebied de grootste gevangenis ter wereld geworden, en de afgelopen drie weken is het veranderd in een waar slachthuis, waar op illegale wijze terreur wordt gebruikt om terreur te bestrijden, waarbij burgers - mannen, vrouwen en kinderen - werden gedood en ook de mogelijkheid van een levensvatbare twee statenoplossing is gesneuveld.

Er kan geen sprake zijn van een verbetering van de betrekkingen van Europa met Israël zolang dit land niet deelneemt aan constructieve en substantiële onderhandelingen met zijn buren en met alle Palestijnse gekozen leden, inclusief Hamas. Europa moet duidelijk maken dat een escalatie van deze oorlog tegen Gaza zal worden gevolgd door een escalatie van onze reactie op die oorlog.

  Kinga Gál (PPE-DE). - (HU) Mijnheer de Voorzitter, leden van de Commissie en de Raad, collega’s, ik vind het gedrag van de partijen in het Gaza-conflict cynisch. Ik vind het cynisch en onacceptabel dat Hamas de burgerbevolking, waaronder kinderen, als levend schild gebruikt. Ik vind het Israëlische standpunt cynisch en onmenselijk, omdat de Israëliërs onder het mom van zelfverdediging buitenproportionele middelen aanwenden om in Gaza de burgerbevolking uit te moorden, die het hardst wordt getroffen en waarbij zelfs kinderen niet worden gespaard.

Ik vind de internationale diplomatie cynisch en leugenachtig, uitzonderingen daargelaten. Ze probeert weliswaar de schijn op te houden, maar na al deze dagen heeft zij nog steeds niet kunnen zorgen voor bescherming van de burgerbevolking en de hulporganisaties, noch helaas voor bescherming van de kinderen.

Ik neem het op voor de kinderen want er bestaat geen doel dat de zinloze beëindiging van onschuldige levens kan heiligen. Voor ons moet het leven van elk kind even waardevol zijn, aan welke kant van de grens het ook leeft. Dit is het basisaxioma dat beide partijen even hoog in het vaandel moeten hebben staan, als zij tenminste ooit oprecht vrede willen in dit gebied.

Respect voor het menselijk leven, bescherming van de burgerbevolking en bevordering van humanitaire hulpverlening zijn waarden die, als ze aanvaard worden, de basis kunnen vormen voor het bereiken van een langdurig staakt-het-vuren, van vrede in Palestina en een duurzame Palestijns-Israëlische vrede.

  Gay Mitchell (PPE-DE). - (EN) Mijnheer de Voorzitter, Hamas heeft terreur gezaaid onder de burgers van Israël en vergelding uitgelokt. Van hieruit bekeken lijkt het wel alsof sommige Hamas-leden genoegen scheppen in de nieuwe burgermartelaren, waaronder ook kinderen, en in de publiciteit die dit oplevert voor hun zaak, ongeacht hoe vreselijk en niet te bevatten dit is voor redelijk denkende mensen.

Ik heb terrorisme nooit gesteund en ben ook geen tegenstander van Israël. Israël heeft recht op een vreedzaam bestaan in de regio, maar we moeten wel heel gevoelloos zijn als we geen emotionele ontsteltenis en morele schaamte voelen bij wat er momenteel in Gaza gebeurt. De Israëlische reactie is volkomen buitenproportioneel en vooral de dood van jonge kinderen is schandelijk.

Tot op heden was ik niet tegen de nieuwe overeenkomst tussen de EU en Israël. Ik geloof in het advies dat de dalai lama vorige maand hier in het Parlement gaf, toen hij zei dat als het gaat om Tibet, de beste manier om invloed op China uit te oefenen het onderhouden van goede relaties met het land is. Ik denk dat dit ook geldt voor de relaties tussen de EU en Israël, maar hoe kunnen wij uitdrukking geven aan onze grote afkeer voor hetgeen op zulk grote schaal gebeurt en de aandacht daarop vestigen?

Ik wil hier aan toevoegen dat degenen die de gezamenlijke bijeenkomst van de Commissie buitenlandse zaken en de Commissie ontwikkelingssamenwerking gisteren hebben bijgewoond, een nota hebben ontvangen over de humanitaire behoeften van de regio. Ik wil er bij de Commissie en de Raad op aandringen ervoor te zorgen dat er een zeer uitgebreid humanitair hulppakket klaar staat, zodat we bij de eerste de beste gelegenheid naar het gebied kunnen gaan en deze noodlijdende mensen kunnen helpen.

  Karel Schwarzenberg, fungerend voorzitter van de Raad. – (EN) Mijnheer de Voorzitter, één zaak die aan het begin werd genoemd, was de vraag of wij in contact moeten treden met Hamas. Ik denk dat het daar nu nog geen tijd voor is. De afgelopen maanden heeft Hamas zich beslist nog gedragen als een terroristische organisatie. Zolang zij zich zo blijven gedragen, kan de organisatie niet officieel worden benaderd door vertegenwoordigers van de Europese Unie.

Ik moet toegeven dat ik, oud als ik ben, veel terroristische organisaties heb gezien die zich na hun ontstaan ontwikkelden, geleidelijk aan min of meer acceptabel werden en vervolgens door de internationale gemeenschap werden geaccepteerd. Ik heb dit gezien in Afrika, in Ierland en op vele andere plaatsen. Zulke dingen gebeuren. Voor alles moeten zij echter ophouden zich te gedragen als een terroristische organisatie. Ik ben bereid om met Hamas of met wie dan ook te spreken, maar niet voordat zij ophouden zich te gedragen als terroristische organisatie.

Ik denk dat het belangrijk is om dit te vermelden, omdat de Europese Unie haar principes niet kan loslaten. Er zijn andere manieren om naar hun ideeën te luisteren. Er zijn indirecte contacten met politici in de regio die wel contact met hen hebben. Dit is belangrijk en goed, maar de tijd is nog niet rijp om als Europese Unie rechtstreeks contact op te nemen met Hamas. Ik denk dat we daar onvermurwbaar in moeten zijn.

In andere opzichten moeten we Egypte sterk prijzen voor de belangrijke rol die dit land de afgelopen weken en dagen heeft gespeeld, voor alle inspanningen en het harde werk dat het heeft verricht voor het bereiken van een staakt-het-vuren en misschien zelfs een bestand met, aan het einde van het proces, vrede in de regio. Ik weet hoe moeilijk de kwestie is. Wij hebben voortdurend contact met de Egyptenaren. We weten hoe belangrijk het werk is dat zij verrichten en ik wil hen graag feliciteren.

Er was ook een vraag over de manier waarop wij in de regio kunnen helpen. In de eerste plaats zullen degenen die ter plaatse zijn, ons duidelijk vertellen wat zij nodig hebben. Het is niet aan ons om te beslissen wat wij hun moeten geven. Zij moeten dat aan ons en de Europese Unie vragen. Veel lidstaten van de Europese Unie hebben duidelijk gemaakt bereid te zijn om in elk mogelijk opzicht te helpen, met technische bijstand, met het sturen van adviseurs of met voorbereidingen van al hetgeen noodzakelijk is. Dit kan echter niet geschieden als de relevante staten ter plekke hier niet eerst mee hebben ingestemd. Dat is de eerste taak.

Ik heb één belangrijke suggestie gehoord, namelijk om een Marshallplan voor het Midden-Oosten op te stellen. Ik denk dat dit een zeer goed idee is en dat we daaraan gevolg moeten geven. Wat deze regio echt nodig heeft, is voortbouwen op de ideeën die Europa na de oorlog zo goed hebben geholpen.

Mevrouw Ferrero-Waldner en andere personen hebben gemeld wat de missie heeft bereikt. Ik denk dat we veel bereikt hebben, en ik wil mevrouw Ferrero-Waldner daarvoor opnieuw prijzen. Zij heeft, wat de humanitaire hulp betreft, in onze delegatie het meeste werk verricht, en wat wij daarbij hebben bereikt, werkt vandaag de dag nog steeds. Laten we echter duidelijk zijn: zelfs deze zeer moeizame onderhandelingen in het Midden-Oosten zijn gebaseerd op het concept dat tot stand kwam tijdens het bezoek van onze delegatie aan het Midden-Oosten. Daarin gaat het vooral om de manier waarop vrede tot stand kan worden gebracht en om wat hiervoor nodig is. Ons plan is gebaseerd op wat wij toen hebben ontdekt en met onze partners hebben besproken.

Er was een discussie over de upgrading van onze betrekkingen met Israël. Zoals u weet, werd dat besluit in juni 2008 door de Raad van de Europese Unie genomen. Dit besluit kan alleen worden gewijzigd door de ministers van de Europese Unie zelf. Anders kan het niet worden gewijzigd, zelfs niet met de woorden van een zeer respectabele vertegenwoordiger van de Europese Unie in Jeruzalem. Ik geef toe dat het in de huidige situatie voorbarig zou zijn om te bespreken hoe wij onze betrekkingen met Israël moeten verbeteren en of er in de nabije toekomst een top dient plaats te vinden. Op dit moment hebben we dringendere en belangrijkere kwesties op te lossen. Opnieuw wil ik hier melden dat dit besluit werd genomen door de Raad van de Europese Unie, en zo is het.

Wat kan er gedaan worden om Israël te stoppen? Laten we eerlijk zijn: heel weinig. Israël doet wat het doet en als levenslange vriend van Israël - wat ik vandaag open en eerlijk verklaar - ben ik niet zo blij met wat het land momenteel doet. Ik denk dat de Israëlische politiek het land zelf ook schaadt. Dat is één ding, maar de Europese Unie heeft erg weinig mogelijkheden, afgezien van de mogelijkheid om haar mening zeer duidelijk en oprecht uit te spreken en onze partners te vragen een eind te maken aan hun beleid. De oplossing moet door onze partners in het Midden-Oosten worden gevonden, door Israël, door Egypte en door de andere betrokkenen. De Europese Unie kan hierbij helpen. Als er een staakt-het-vuren wordt bereikt, kan de Europese Unie meewerken door elke vorm van hulp aan te bieden om de genoemde doelstellingen te bereiken: het sluiten van de smokkelroutes, het sluiten van de tunnels, het bewaken van de zee, enz. De Europese Unie kan Gaza op vele manieren helpen, bijvoorbeeld bij de wederopbouw of door humanitaire hulp te bieden. De Europese Unie kan dit allemaal doen, maar om heel eerlijk te zijn, wij hebben niet de macht en de middelen om 'stop' te zeggen. Denkt het Parlement dat wij een grote hoeveelheid strijdkrachten naar het Midden-Oosten kunnen sturen om de strijdende partijen te stoppen? Nee. Die mogelijkheden hebben wij niet, en zowel Israël als Hamas zijn afhankelijk van andere machten dan de Europese machten. Israël heeft ook buiten Europa machtige bondgenoten. Er zijn grenzen aan ons vermogen om iets te bereiken, maar wij kunnen helpen, we kunnen meewerken, we kunnen onze oprechte diensten aanbieden en we kunnen blijk geven van onze betrokkenheid. In dat opzicht hebben we al behoorlijk veel bereikt, maar wij mogen onze mogelijkheden niet overschatten.

  Sajjad Karim (PPE-DE). - (EN) Mijnheer de Voorzitter, Israël beweert dat het zijn recht op zelfverdediging uitoefent. In dat geval moeten ook de meest elementaire bestanddelen van de beginselen inzake rechtvaardige oorlog worden nageleefd, inclusief proportionaliteit.

Het is overduidelijk dat Israël deze principes negeert, maar als wij deze negeren, is dat totaal verkeerd. Het gebruik van fosfor tegen burgers, onder het mom van beschaving, is niet te rechtvaardigen.

De EU kan dit duidelijk niet alleen oplossen. Er is echter iets wat niemand durft uit te spreken: we hebben het besluit van de VS nodig. Hun teleurstellende reactie was tot dusver onevenwichtig en onrechtvaardig. De timing van deze acties door Israël is gebaseerd op een strategische berekening, maar meneer Obama, 20 januari komt snel dichterbij. De wereld wacht af en de EU is een bereidwillige partner!

Gaat u de waarden die wij met u delen in ere herstellen, of staat u toe dat een dergelijke onrechtvaardigheid opnieuw zegeviert? Wilt u met ons samenwerken om alle betrokkenen bescherming te bieden? De Palestijnen vragen u: kan het goed zijn dat uw land vraagt om humanitaire hulp op de grond maar stilzwijgt als er alleen bommen uit de lucht vallen?

De collega's die Hamas alleen met militaire middelen willen breken wil ik vragen eens te gaan kijken in Gaza en op de Westelijke Jordaanoever. Laat uw fundamentele menselijke gevoelens wakker worden en dan zult u zien waarom Hamas sterker wordt.

Dit is geen manier om Israël of de Palestijnen te helpen. Een direct staakt-het-vuren is slechts een noodzakelijk begin.

  Colm Burke (PPE-DE). - (EN) Mijnheer de Voorzitter, het is zonder meer duidelijk dat de partijen in dit conflict er niet in slagen het internationale humanitaire recht na te leven en dat de burgerbevolking van Gaza een loodzware prijs hiervoor betaalt. Het internationaal recht moet voorzien in verantwoording als oorlogsprincipes als proportionaliteit en non-discriminatie niet worden nageleefd. Een van de leerstellingen van een rechtvaardige oorlog zegt dat ieder optreden in het teken moet staan van het proportionaliteitsprincipe. Het gebruikte geweld moet evenredig zijn aan het ondervonden onrecht. Helaas hebben we gezien hoe groot de onverschilligheid is aan de kant van de Israëli's. Hoewel ik erken dat Hamas begon met de raketaanvallen op Israël, was de Israëlische reactie naar mijn mening buitenproportioneel. De cijfers spreken voor zich: meer dan 900 Palestijnen zijn gedood, tegenover een veel kleiner aantal Israëli's. Israël moet de eigen verantwoordelijkheid inzien en het gebruik van geweld direct afmeten aan het internationale recht.

Aan de andere kant mag niet worden vergeten dat Hamas door de EU nog steeds wordt beschouwd als een terroristische organisatie en blijft weigeren de gewapende strijd op te geven. Bovendien blijft Hamas het bestaansrecht van Israël stelselmatig ontkennen. Hamas en andere gewapende Palestijnse groeperingen moeten inzien dat de mensen in het zuiden van Israël het recht hebben om te leven zonder bombardementen.

  Nickolay Mladenov (PPE-DE). - (EN) Mijnheer de Voorzitter, iedereen die het Israëlisch-Palestijnse conflict observeert zou in deze tijd in de verleiding kunnen komen om de handen omhoog te steken en het wanhopig uit te schreeuwen. Ik denk echter niet dat we dat moeten doen, want ik denk dat de grootste uitdaging voor onze menselijkheid vandaag is proberen te begrijpen wat de echte vraagstukken zijn.

Ten eerste is het duidelijk dat er geen blijvende oplossing voor dit conflict kan zijn zonder stopzetting van de Israëlische bombardementen. Ten tweede is het duidelijk dat er geen blijvende oplossing voor dit conflict kan zijn zonder Gaza open te stellen voor humanitaire hulp. President Peres heeft absoluut gelijk als hij zegt dat Gaza moet worden geopend voor hulp en niet mag worden afgegrendeld voor raketten.

Dit is mijns inziens de kern van de zaak en ik denk dat iedereen het hiermee eens is. We kunnen niet terugkeren naar de vorige toestand, maar ik denk wel dat wij hier een en ander kunnen doen. Ten eerste kan het Parlement beide zijden bij elkaar zien te brengen voor gesprekken. Ten tweede moeten we achter de Commissie en de Raad staan en hun inspanningen steunen, en ten slotte moeten we het Egyptische onderhandelingstraject resoluut steunen, omdat dit het enige traject is dat kan leiden tot een oplossing en het staakt-het-vuren waar we momenteel allemaal zo op hopen.

  Neena Gill (PSE). - (EN) Mijnheer de Voorzitter, de leden van dit Parlement zijn niet de enige die verontwaardigd zijn over de ontwikkelingen in Gaza. Ook het Europese publiek is al heel lang verontwaardigd over het lijden van de mensen in Gaza en de Israëlische blokkade. Daar komen nog eens de constante aanvallen bij en de afschuwelijke Israëlische militaire acties tegen onschuldige burgers, vooral vrouwen en kinderen. De roep van de wereldgemeenschap om een onmiddellijk staakt-het-vuren valt kennelijk in dovemansoren.

De Palestijnen hebben dringend toegang tot voedsel, medische hulp en veiligheid nodig. Israël moet op zijn minst de principes van het internationale recht respecteren. Als het land dit niet doet, zal het waarschijnlijk alle resterende steun van de internationale gemeenschap verliezen.

Het is jammer dat de VN-resolutie terzijde is geschoven. Het is ook spijtig dat de EU nog steeds haar rol moet vinden. Misschien zal dit lukken als de EU strengere maatregelen neemt dan zij tot nu toe heeft gedaan. Het volstaat niet de upgrading van de betrekkingen enkel uit te stellen. Op dit punt kunnen we druk uitoefenen. We zijn een belangrijke handelspartner en wij zijn een belangrijke geldschieter in die regio. Die rol kunnen we dus uitoefenen.

  Marios Matsakis (ALDE). - (EN) Mijnheer de Voorzitter, is het ethisch verantwoord en verdedigbaar op grond van het internationaal recht dat de staat Israël, in zijn pogingen de terroristen van Hamas uit te schakelen, een grootschalige militaire terreurcampagne opzet en de VN-verdragen en de mensenrechten op grove wijze schendt en 1,5 miljoen onschuldige burgers die geen kant op kunnen, tot slachtoffer maakt? Is een dergelijk optreden te rijmen met onze eigen Europese waarden op het gebied van recht en democratie? Is de Israëlische lobby zo sterk dat deze ervoor kan zorgen dat de VS en de EU in feite werkeloos toekijken hoe uit naam van de strijd tegen de terreur onbeschrijflijke gruweldaden worden gepleegd?

Als het antwoord op die vraag ja is, dan moeten we de Israëlische regering prijzen voor de moed die ze heeft betoond in haar optreden in Gaza. Als het antwoord nee is, dan moeten we het optreden van Israël krachtig en duidelijk veroordelen en moeten we snel effectieve stappen tegen Israël nemen, waaronder handelssancties uitvaardigen, om voor nu en in de toekomst een einde te maken aan de slachting in Gaza. Ik ben het volstrekt oneens met de minister die inmiddels is vertrokken, die zei dat we in feite zeer weinig kunnen doen. We kunnen en moeten heel veel doen.

  Christopher Beazley (PPE-DE). - (EN) Mijnheer de Voorzitter, het is vijfentwintig jaar geleden dat ik voor het eerst werd gekozen in dit Parlement. Dit is waarschijnlijk het belangrijkste debat waaraan ik ooit heb deelgenomen. Mevrouw de commissaris, ik hoop dat u gisteravond goed hebt geluisterd naar de Commissie buitenlandse zaken en vandaag naar dit Parlement. Ik hoop dat u in uw reactie tijdens het debat, in tegenstelling tot fungerend voorzitter Schwarzenberg, zult zeggen dat de Europese Unie in dit specifieke geval gerechtigd is morele druk op de agressor uit te oefenen.

Het Israëlische volk bestaat uit rechtvaardige en eerzame mensen die door de eeuwen heen vreselijk hebben geleden in dit werelddeel. Zij zullen begrip hebben voor uw aanbeveling aan de Raad om als EU alle contacten met de Israëlische autoriteiten op te schorten totdat de bombardementen worden gestaakt.

  Antonio Masip Hidalgo (PSE). - (ES) Mijnheer de Voorzitter, we moeten Israël met stellige overtuiging dwingen te stoppen met moorden en ze dwingen toe te staan dat de gewonden aan hun verwondingen worden behandeld en dat de slachtoffers van voedsel worden voorzien. Israël moet ook worden meegedeeld dat zijn houding ten opzichte van het internationaal recht gevolgen zal hebben voor zijn betrekkingen met Europa.

Ik wil de weinige jonge Europese vrijwilligerswerkers die met de bevolking van Gaza meelijden, gelukwensen. Ik noem met name Alberto Arce. Zij vertegenwoordigen het beste als het gaat om waarden als solidariteit en vrijheid in het Europa waarin wij leven en dat overeenkomstig dient te handelen in een verschrikkelijk conflict als dit.

  Margrete Auken (Verts/ALE). - (DA) Mijnheer de Voorzitter, ik heb maar twee opmerkingen. Ten eerste wil ik iedereen eraan herinneren dat in ons besluit uitdrukkelijk wordt gesteld en herhaald dat wij onze steun voor de upgrading van de betrekkingen hebben opgeschort, en ik hoop van harte dat we nu niet gewoon verdergaan alsof er niets is gebeurd, alleen omdat het voorzitterschap dat zegt. Ten tweede heeft Israël op geen enkel moment de beloften van de onderhandelingen waargemaakt. Er was geen staakt-het-vuren, omdat Israël in die periode niet eens zijn blokkade heeft opgeheven, en ik vind ook dat we moeten kijken naar wat er is gebeurd na Annapolis, waar Israël beloofde om het bouwen van nederzettingen te staken. In feite schroefde men het tempo waarmee nederzettingen werden gebouwd juist op. Er zijn nog nooit zo snel nederzettingen gebouwd als na Annapolis. Daarbij ben ik van mening dat, zolang er op de grond geen vooruitgang wordt geboekt, we Hamas nooit zo ver krijgen om zich te gedragen volgens de regels die wij graag nageleefd zien, en om die reden moeten we ervoor zorgen dat Israël zich aan zijn deel van de afspraken houdt.

  Peter Šťastný (PPE-DE). - (EN) Mijnheer de Voorzitter, gisteren hadden wij een gezamenlijke vergadering van de delegatie voor de betrekkingen met Israël en de PLC en u kunt zich de intensiteit, de emoties, de beschuldigingen – en de voorgestelde oplossingen – na achttien dagen oorlog in Gaza en met rond een duizend doden voorstellen.

Het punt is dat Israël, na acht jaar wachten en ongeveer achtduizend raketten waarmee een miljoen burgers langs de grens met Gaza zijn geterroriseerd, eindelijk zijn geduld heeft verloren. Israël heeft besloten de veiligheid van zijn burgers veilig te stellen en dat is zijn goed recht en zijn plicht. Hamas is een terroristische organisatie en is duidelijk de agressor en een last voor het Palestijnse volk in Gaza. De oplossing ligt in een versterkt kwartet voor het Midden-Oosten en vooral in het verdubbelen van de gemeenschappelijke inspanning van enerzijds een nieuwe Amerikaanse regering en anderzijds een sterkere en meer geïntegreerde EU.

Ik juich de prioriteiten van het Tsjechisch voorzitterschap en zijn onmiddellijke en actieve betrokkenheid in de regio toe.

  Marian-Jean Marinescu (PPE-DE). – (RO) Dit conflict, dat al heel lang bestaat, is ontstaan door territoriale problemen en culturele verschillen die soms op een overdreven manier worden aangepakt. De oplossing voor de lange termijn is een beschermde, veilige Israëlische staat, naast een duurzame Palestijnse staat. Deze oplossing kan echter niet met terroristische aanvallen of gewapende acties worden bereikt.

Om een normaal leven te krijgen, moeten de Palestijnse mensen voor zichzelf een rechtsstaat met democratische instellingen creëren, waardoor economische ontwikkeling gewaarborgd zou zijn. Ze moeten terroristische acties afzweren en zich richten op het scheppen van een normaal politiek klimaat. Ook moeten zij het mogelijk maken dat er politieke leiders worden gekozen die dit conflict werkelijk door middel van onderhandelingen willen oplossen.

  Bairbre de Brún (GUE/NGL). – (GA) Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag mijn steun betuigen aan hen die de aanvallen veroordelen en mijn solidariteit met de bevolking van Gaza tonen.

Minister Schwarzenburg zegt dat de Europese Unie niet erg veel kan doen. De Europese Unie moet afzien van upgrading van de betrekkingen met Israël en de thans van kracht zijnde overeenkomsten moeten worden opgeschort zolang Israël zijn verplichtingen krachtens het internationaal recht niet nakomt.

Zelfs al voor de recente immorele aanvallen zijn we jarenlang getuige geweest van de collectieve bestraffing van het Palestijnse volk. De aard en de omvang van de aanvallen op Gaza, die worden uitgevoerd door een modern leger tegen een in het nauw gedreven bevolking die is verzwakt door het isolement en het beleg, zijn absoluut weerzinwekkend. Ten onrechte kregen diezelfde mensen de schuld. We moeten duidelijk uitspreken dat de grootste slachtoffers hier de mensen zijn, de onschuldige mensen van Gaza.

  Czesław Adam Siekierski (PPE-DE). - (PL) Met pijn in het hart slaan wij gade wat er in de Gazastrook gebeurt. We staan niet achter de manier waarop Hamas vecht en provoceert, maar Israël heeft gekozen voor een buitenproportionele aanpak om het conflict met het Palestijnse volk op te lossen. De beginselen van het internationale recht werden hier zeker en vast geschonden. Geen van de partijen bij dit conflict overweegt vrede voor de andere partij. Beide partijen zien enkel hun eigen belang, en dat is nationaal egoïsme.

De internationale opinie gaat niet akkoord met een voortzetting van deze oorlog. De Europese Unie en de VN moeten met de steun van vele landen vastberaden optreden. Het is tijd om een einde te maken aan deze ongelukkige oorlog. Het Israëlische leger moet naar zijn bases terugkeren. Hamas moet ophouden het grondgebied van Israël met raketten te bestoken. Er moet absoluut meer humanitaire hulp geboden worden aan de burgerbevolking, en de gewonden - volgens de bronnen ongeveer drieduizend - moeten verzorgd worden. Het land moet heropgebouwd worden en terugkeren naar een normaal leven. Van het huidige voorzitterschap van de Unie en de Europese Commissie vraag ik een dergelijk scenario.

  Hannes Swoboda (PSE). - (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik wil graag weten of er vandaag nog een debat over gas wordt gehouden of dat het van de agenda is gehaald. Wij zitten hier te wachten. Er zou niet alleen een debat over het Midden-Oosten worden gehouden maar ook een over gas. Is dat debat van de agenda gehaald?

  De Voorzitter. – Dat is het volgende agendapunt.

  Aurelio Juri (PSE). - (SL) Ik was ontgoocheld door de laatste mededeling van de minister van Buitenlandse Zaken van Tsjechië, dat nu de Raad voorzit. We kunnen natuurlijk al onze hoop stellen in onze commissaris, maar de dodentol stijgt. Als we zo blijven spreken, zullen er op een week tijd waarschijnlijk 1 500 doden zijn gevallen.

Het is moeilijk om met Hamas te spreken. Ze staan op de lijst van terroristische organisaties en het is moeilijk om in te grijpen. Israël daarentegen is onze vriend, onze partner en een belangrijk lid van de internationale gemeenschap. Het moet zich houden aan de internationale besluiten, aan de resoluties van de Verenigde Naties en aan de aanbevelingen van zijn vrienden en partners. Als het daar niet in slaagt, moeten zijn vrienden en partners in staat zijn om zijn handelingen te veroordelen en om ook te dreigen met sancties.

  Benita Ferrero-Waldner, lid van de Commissie. − (EN) Mijnheer de Voorzitter, ik zal het kort houden want het was een zeer lang debat. Ten eerste dit: ik ben nu vier jaar lid van het Kwartet voor het Midden-Oosten en ik kan u zeggen dat er een rol is weggelegd voor de Europese Unie, ofschoon wij de grootste rol niet de onze is. Dat is soms frustrerend voor ons allemaal, vooral op zo’n moeilijk moment wanneer je meteen tot een duurzaam en houdbaar staakt-het-vuren wilt komen, zoals wij dat hebben voorgesteld, maar dit helaas niet zo snel van de grond komt.

Ik zal de meest recente informatie waarover ik op dit moment beschik en waarover nu in het nieuws wordt bericht, met u delen. Egyptische bronnen die de onderhandelingen van dichtbij volgen, melden dat Hamas positief reageert op de laatste voorstellen van Egypte. Er zit dus in ieder geval beweging in de zaak. Ik weet nog niet zeker of dit al echt bevestigd is, maar Hamas geeft vanavond om acht uur een persconferentie. Hopelijk wordt er iets bereikt. Dat is in ieder geval wat we allemaal willen.

Ten tweede zit er voor ons, ondanks alle frustraties, niets anders op dan aan vrede te blijven werken. Dat zullen we dan ook doen. Ik zal me daarvoor blijven inzetten zolang ik lid van dit Kwartet voor het Midden-Oosten ben. Alleen samen kunnen we vrede bereiken en we moeten ook de Palestijnse verzoeningspogingen steunen en versterken, want alleen dan is het mogelijk de anomalie in Gaza te voorkomen.

Ten derde, zodra er sprake is van een staakt-het-vuren, zullen we alles in het werk stellen om de zo ernstig ontwrichte basisvoorzieningen voor de bevolking volledig te herstellen. Ik denk dat nu in de eerste plaats een eind moet komen aan deze vernietiging en dat we moeten gaan werken aan wederopbouw en vrede.

We hebben hier uitgebreid over gesproken, dus ik zal niet langer uitweiden, maar dit is wat mij beweegt en ik hoop dat het goede moment is aangebroken.

  De Voorzitter. − Tot besluit van het debat heb ik één ontwerpresolutie ontvangen(1) overeenkomstig artikel 103, lid 2 van het Reglement. Het debat is gesloten.

Schriftelijke verklaringen (artikel 142)

  Pedro Guerreiro (GUE/NGL), schriftelijk. – (PT) Gelet op de barbarij die tegen de Palestijnse bevolking in de Gazastrook is begaan, en die in de recente resolutie van de VN-Raad voor de Mensenrechten wordt aangeklaagd en veroordeeld, zijn de volgende noodzakelijke acties vereist:

- een scherpe veroordeling van de door het Israëlische leger begane misdaden en schendingen van de mensenrechten, kortom, van het door Israël uitgeoefende staatsterrorisme!

- een duidelijke veroordeling van de wrede agressie die Israël tegen de Palestijnse bevolking heeft uitgeoefend en die op generlei wijze kan worden gerechtvaardigd!

- stopzetting van de agressie en opheffing van de onmenselijke blokkade waarvan de bevolking van de Gazastrook het slachtoffer is!

- dringende humanitaire hulp voor de Palestijnse bevolking!

- terugtrekking van de Israëlische troepen uit alle Palestijnse bezette gebieden!

- eerbiediging van het internationaal recht en van de VN-resoluties door Israël, stopzetting van de bezetting, ontmanteling van de nederzettingen, verwijdering van de scheidingsmuur, stopzetting van de moorden, de aanhoudingen, de uitbuiting en de ontelbare vernederingen die de Palestijnse bevolking moet ondergaan!

- een rechtvaardige vrede met als absolute voorwaarde de erkenning van het onvervreemdbare recht van de Palestijnse bevolking op een onafhankelijke en soevereine staat, met de grenzen van 1967 en Oost-Jeruzalem als hoofdstad!

In Palestina is sprake van een kolonist en een gekoloniseerde, een agressor en een slachtoffer, een verdrukker en een verdrukte, een uitbuiter en een uitgebuite. Israël mag niet ongestraft blijven!

  Tunne Kelam (PPE-DE), schriftelijk. – (EN) De reactie op het conflict in Gaza moet evenwichtiger worden dan die momenteel is. Er is geen excuus voor buitensporig geweld, maar we moeten grondiger kijken naar de oorsprong van het conflict.

Onderhandelingen met Hamas zijn onder de huidige omstandigheden niet mogelijk. Een terroristische groepering die haar eigen bevolking op meedogenloze wijze gebruikt als menselijk schild tegen aanvallen, is niet geïnteresseerd in echte vrede.

Verder moeten we er rekening mee houden dat Hamas een belangrijke rol inneemt in de keten van terroristische bewegingen die leiden naar Hezbollah en het terroristische bewind in Teheran. Hamas moet dus worden gezien als een onderdeel van een groter geheel van inspanningen die tot doel hebben de breekbare stabiliteit in het Midden-Oosten te verwoesten en te vervangen door extreem-fundamentalistische regimes die Israël in principe geen bestaansrecht gunnen.

We mogen niet vergeten dat de veiligheid van Israël ook gekoppeld is aan de veiligheid van de EU.

De EU moet eerst en vooral haar bevoegdheid gebruiken om het conflict bij de wortel aan te pakken. Om verder Arabisch en Israëlisch bloedvergieten te voorkomen moeten de Arabische partners het bestaansrecht van Israël onvoorwaardelijk erkennen en meehelpen om de infiltratie van extremistische bewegingen en de verdere aanwas van dodelijke wapens in deze regio een halt toe te roepen.

  Eija-Riitta Korhola (PPE-DE), schriftelijk. - (FI) Mijnheer de Voorzitter, het is een onweerlegbaar feit dat de burgers van Gaza en Zuid-Israël het recht op een menswaardig bestaan is ontnomen. Een nieuwsagentschap vertelde het verhaal van twee kinderen die een straat in Gaza wilden oversteken. Zij keken niet naar links of naar rechts om te zien of er iets aankwam, maar naar boven, omdat zij bang waren voor wat uit de lucht kon vallen.

Er zijn duidelijk twee partijen schuldig aan de enorme humanitaire crisis in Gaza. De onverantwoordelijke activiteiten van Hamas in de Palestijnse gebieden, de lafhartige wijze waarop deze organisatie zich tussen de burgerbevolking verschuilt en met raketaanvallen provoceert zijn allemaal tekenen van de instabiliteit van het Palestijnse bestuur. De buitenproportionele aanval van Israël op de toch al kwetsbare en wanhopige Palestijnse enclave is weer een teken van zijn onverschilligheid tegenover internationale humanitaire verplichtingen.

Wij moeten eisen dat deze waanzin stopt en dat er een onmiddellijke en permanente wapenstilstand komt. Als eerste stap moet Israël humanitaire hulp toelaten tot Gaza waar een verbetering van de levensomstandigheden ook op de lange termijn een van de routes naar vrede is.

Het Kwartet voor het Midden-Oosten moet een stap in de juiste richting zetten, waarbij de nieuwe Amerikaanse regering de richting kan aanwijzen. Egypte heeft vanwege de grenskwesties een speciale verantwoordelijkheid en zijn rol als bemiddelaar samen met de Europese Unie is hoopvol.

De wereldgeschiedenis toont aan dat het zoeken naar vrede uiteindelijk wordt beloond. Wij mogen niet opgeven, ons aanpassen of wennen aan de gedachte van een onoplosbaar conflict, want dat bestaat niet. Volgens Martti Ahtisaari, winnaar van de Nobelprijs voor de vrede, is vrede een kwestie van wil. De internationale gemeenschap kan proberen deze wil aan te moedigen en op te leggen, maar alleen de betrokken partijen kunnen die wil oproepen en voor permanente vrede zorgen.

Mijnheer de commissaris, neem dit bericht uit Europa mee: “Volken van het Heilige Land, laat zien dat u vrede wilt.”

  Mairead McGuinness (PPE-DE), schriftelijk. – (EN) Het is verontrustend als een wereld kennelijk niets kan doen om te voorkomen dat onschuldige kinderen in een oorlog worden opgeblazen.

Ondanks alle woorden gaan de bombardementen in Gaza onverminderd door. Tijdens deze bombardementen zijn tot nu 139 kinderen om het leven gekomen en 1 271 kinderen gewond geraakt. Helaas zullen deze aantallen nog verder oplopen.

De raketaanvallen van Hamas op Israël hebben de reactie opgeleverd die Hamas wenste: tegenaanvallen en burgerslachtoffers en een verdere verstarring van de standpunten.

Ik betreur het feit dat onschuldige burgers als menselijk schild worden gebruikt. Daar moet een eind aan komen.

Ik wijs niet met een beschuldigende vinger naar één partij – beide kanten zijn fout – maar ik benadruk wel de noodzaak van een onmiddellijk en effectief staakt-het-vuren.

Het is cruciaal dat ongehinderd en onverwijld humanitaire hulp wordt toegelaten tot Gaza.

Zag de mensheid de doelloosheid van dit soort oorlogen maar eens in.

Ieder beeld van de doden in Gaza wekt de woede op van mensen in de Arabische wereld. Ik maak me dan ook zorgen dat er niets overblijft om het vredesproces in het Midden-Oosten op te bouwen: de zogenaamde twee statenoplossing, een onafhankelijke Palestijnse staat en Israël die vreedzaam naast elkaar bestaan. Het is de plicht van de internationale gemeenschap om haar inspanningen voor het vinden van een oplossing te verdubbelen.

  Esko Seppänen (GUE/NGL), schriftelijk. - (FI) Wij zijn nu allemaal getuige van een massaslachting van burgers door Israëlische soldaten in Gaza. Wij, of beter gezegd veel rechtse leden, sluiten de ogen voor wat er gebeurt. Het zou niet gebeuren als de rechtse politieke elite in de Verenigde Staten en de Europese Unie haar ogen niet sloot. Degenen die hun ogen sluiten zijn ook degenen die de moordenaars van burgers bewapenen.

Het wordt tijd dat wij de kwestie ter sprake brengen van het verbreken van de diplomatieke banden met de uitvoerders van genocide en etnische zuivering.

  Csaba Sógor (PPE-DE), schriftelijk. – (HU) De situatie in het Midden-Oosten vervult me met bezorgdheid. Wat is er nodig voor vrede? Hoeveel burgerslachtoffers zijn er nodig voor een echte wapenstilstand? In Bosnië-Herzegovina waren er minstens 10 000 mensenlevens nodig voordat de vredesonderhandelingen konden beginnen, voordat de vredesmacht ter plaatse was en een begin kon worden gemaakt met de ontwapening.

Een paar dagen geleden hebben we de verwoesting van Nagyenyed (Aiud) herdacht. In deze Transsylvaanse stad en haar omgeving werden 160 jaar geleden duizenden onschuldige burgers uitgemoord, inclusief vrouwen en kinderen. Sindsdien is het niet gelukt de slachtoffers samen met de meerderheid van de bevolking te herdenken.

Maar misschien breekt er ooit een tijd aan dat de Israëli’s en de Palestijnen niet alleen samen elkaars slachtoffers herdenken, maar samen bouwen aan een duurzame vrede en toekomst.

Tot die tijd blijft het de taak van de EU om een verantwoordelijk voorbeeld te geven. Ook in Europa moeten we hard werken aan vrede. Er is gelijkwaardige samenwerking nodig tussen meerderheden en minderheden. Het minste wat we kunnen doen is samen de slachtoffers herdenken. Op het gebied van de eerbiediging van de individuele- en minderheidsrechten hebben we ook binnen de EU nog veel werk te verzetten.

  Andrzej Jan Szejna (PSE), schriftelijk. – (PL) Tijdens de plenaire zitting in januari heeft het Europees Parlement een resolutie over het conflict in de Gazastrook aangenomen. Beide partijen bij het conflict werden in de eerste plaats opgeroepen om onmiddellijk en permanent het vuren te staken en hun militaire acties stop te zetten (de militaire operatie van Israël en de raketbeschieting van Israël door Hamas). Deze acties maakten immers hulpverlening en humanitaire steun voor de bewoners van de door oorlog getroffen gebieden gedurende lange tijd onmogelijk.

Het conflict heeft al duizenden slachtoffers geëist, en gewone burgers, onder wie vrouwen en kinderen, lijden er al bijna drie weken onder. Er is een tekort aan elementaire behoeften zoals drinkwater en voedsel. Er worden gebouwen van de VN aangevallen.

De resolutie dringt aan op de naleving van het internationale recht, waardoor het bestaande conflict zou worden opgelost. Israël is onze bondgenoot en heeft als land recht op verdediging, maar er moet duidelijk gesteld en benadrukt worden dat de maatregelen die het in dit geval genomen heeft, buitenproportioneel zijn. Israël moet gaan praten, gaan onderhandelen met Hamas, want de tot hiertoe gehanteerde maatregelen bieden geen oplossing.

Ook de Europese Unie staat voor een moeilijk opdracht: ze moet zo snel mogelijk mechanismen vinden die tot dialoog en toenadering tussen de partijen leiden en dit conflict voorgoed oplossen.