Πρόεδρος. − Η ημερήσια διάταξη προβλέπει τη συζήτηση για την προφορική ερώτηση προς την Επιτροπή αναφορικά με την προστασία των παραδοσιακών εθνικών και εθνοτικών μειονοτήτων και των μειονοτήτων μεταναστών στην Ευρώπη που υπέβαλλαν οι Csaba Sándor Tabajdi, Hannes Swoboda, Jan Marinus Wiersma, Véronique De Keyser, Katrin Saks και Claude Moraes, εξ ονόματος της Σοσιαλιστικής Ομάδας στο Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο (O-0002/2009 - B6-0005/2009).

  Csaba Sándor Tabajdi, ερωτών. – (HU) Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι, υπάρχουν πάνω από 300 διαφορετικές εθνικές και εθνοτικές μειονότητες και γλωσσικές κοινότητες που ζουν στην ευρωπαϊκή ήπειρο. Από τους πολίτες των 27 κρατών μελών της ΕΕ, περίπου το 15% ανήκει σε κάποια παραδοσιακή εθνική μειονότητα ή μειονότητα μεταναστών. Ενώ ο σκοπός της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι να διαφυλάξει την πολιτιστική πολυμορφία, οι μειονοτικές γλώσσες και οι ομάδες μειονοτήτων αντιμετωπίζουν της απειλή του αφανισμού ή της αφομοίωσης. Οι σταθερά αυξανόμενες κοινότητες μεταναστών είναι αντιμέτωπες με μια κρίση ένταξης. Αναλογιστείτε μόνο τις εξεγέρσεις στα γαλλικά προάστια, στα περίχωρα του Παρισιού, τις τρομοκρατικές επιθέσεις στο Λονδίνο ή τις εθνοτικές εντάσεις στις Κάτω Χώρες.

Είναι η Ευρωπαϊκή Ένωση αξιόπιστη όταν καταδικάζει παραβιάσεις των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και των δικαιωμάτων των μειονοτήτων σε τρίτες χώρες; Οι φορείς λήψης αποφάσεων στην ΕΕ αντιμετωπίζουν επαρκώς τα προβλήματα εθνικών και εθνοτικών μειονοτήτων στις πιθανές υποψήφιες χώρες των δυτικών Βαλκανίων, όταν κάποια κράτη μέλη είναι ανίκανα να το πράξουν μέσα στη χώρα τους και μάλιστα οι πρακτικές τους είναι εκ διαμέτρου αντίθετες με την παρούσα πολιτική; Εκείνοι οι οποίοι αδυνατούν και δεν έχουν τη βούληση να αντιμετωπίσουν αυτά τα ζητήματα, οι οποίοι στρουθοκαμηλίζουν, θέτουν σε κίνδυνο το μέλλον της Ευρώπης.

Της σημερινής συζήτησης προηγήθηκαν φωνές ανησυχίας και ορισμένοι ισχυρίστηκαν ότι αυτό το ζήτημα είναι εξαιρετικά ευαίσθητο. Ναι, αυτό το ζήτημα είναι εξαιρετικά ευαίσθητο. Πού θα κατέληγε η Ευρωπαϊκή Ένωση εάν συζητούσαμε μόνο εκείνα τα ζητήματα που δεν θίγουν τα συμφέροντα κανενός; Δεν μπορούμε να κρύψουμε αυτά τα προβλήματα κάτω από το τραπέζι! Οι πολίτες της Ευρώπης έχουν την απαίτηση από εμάς να δώσουμε γνήσιες απαντήσεις. Η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να εγγυηθεί τα δικαιώματα, σε τοπικό, περιφερειακό, εθνικό επίπεδο και σε επίπεδο ΕΕ των αυτοχθόνων και παραδοσιακών μειονοτήτων, των Ρομά και των αρκετών εκατομμυρίων ανθρώπων που ζουν υπό καθεστώς μειονότητας και δεν έχουν ανεξάρτητο κράτος, όπως οι Καταλανοί, οι Βάσκοι, οι Σκωτσέζοι, οι Βρετόνοι, οι Αλσατοί, οι Κορσικανοί, οι Ουαλοί, οι ουγγρικές μειονότητες στη Ρουμανία, τη Σλοβακία και τη Σερβία και άλλες εθνικές κοινότητες.

Η αλληλεγγύη και η αυτοδιοίκηση, ο καταμερισμός εξουσιών και η από κοινού λήψη αποφάσεων αποτελούν τις θεμελιώδεις αξίες της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Είναι πολύ σημαντικό να συσταθούν μορφές από κοινού λήψης αποφάσεων, αυτοδιοίκησης και αυτονομίας βάση συμφωνιών μεταξύ των πλειονοτήτων και των μειονοτήτων, ενώ γίνεται απολύτως σεβαστή η κυριαρχία και η εδαφική ακεραιότητα των κρατών μελών. Όσον αφορά άτομα που ανήκουν σε μειονότητες μεταναστών εντός ενός κράτους, πρέπει να τους βοηθήσουμε να ενσωματωθούν όσο πληρέστερα γίνεται και οι μειονότητες μεταναστών με τη σειρά τους θα πρέπει να δείχνουν τον υψηλότερο δυνατό σεβασμό στη γλώσσα και τα ήθη του εν λόγω κράτους. Εάν το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο πραγματικά επιθυμεί να γίνει ένα κέντρο εξουσίας, τότε θα πρέπει να αντιμετωπίσει αυτά τα ευαίσθητα ζητήματα.

  Jacques Barrot, Αντιπρόεδρος της Επιτροπής. − (FR) Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι, κύριε Tabajdi, ο σεβασμός των μειονοτήτων αποτελεί μια ουσιαστική αρχή μεταξύ των προϋποθέσεων που πρέπει να πληροί μια νέα χώρα προτού προσχωρήσει στην Ένωση. Τα κριτήρια της Κοπεγχάγης στοχεύουν ειδικά στους υποψήφιους για προσχώρηση στην Ένωση.

Ο σεβασμός των δικαιωμάτων ατόμων που ανήκουν σε μειονότητες, συμπεριλαμβανομένου του σεβασμού της αρχής κατά των διακρίσεων, αποτελεί μία από τις θεμελιώδεις αρχές της Ένωσης. Εντούτοις, η Ένωση δεν διαθέτει ευρείες εξουσίες στον τομέα της προστασίας των δικαιωμάτων των μειονοτήτων. Είναι θέμα των εθνικών αρχών να εξασφαλίσουν αυτήν την προστασία, σύμφωνα με τους συνταγματικούς τους κανόνες και τις διεθνείς τους δεσμεύσεις.

Επιπλέον, τα θέματα θεσμικής οργάνωσης ή αυτονομίας των μειονοτήτων εμπίπτουν στις εξουσίες των κρατών μελών. Παρομοίως, είναι θέμα του κάθε κράτους μέλους να αποφασίσει να υπογράψει και να κυρώσει τη Σύμβαση Πλαίσιο για την Προστασία των Εθνικών Μειονοτήτων και τον Ευρωπαϊκό Χάρτη για τις Περιφερειακές ή Μειονοτικές Γλώσσες, τα οποία είναι τα δύο πρωταρχικά μέσα τα οποία εισήγαγε το Συμβούλιο της Ευρώπης.

Η Ένωση δεν έχει επομένως καμία εξουσία να εγκρίνει, όπως υπαινίσσεται η ερώτηση, κανόνες γενικού νομοθετικού πλαισίου για την προστασία των μειονοτήτων και μηχανισμούς επιθεώρησης. Η Ένωση μπορεί, όμως, να εγκρίνει μέτρα για ορισμένα ζητήματα εντός των αρμοδιοτήτων της τα οποία να έχουν θετική επίδραση στην κατάσταση ατόμων που ανήκουν σε μειονότητες.

Για παράδειγμα, η Επιτροπή εφαρμόζει μια πολιτική για την καταπολέμηση των διακρίσεων λόγω φυλής, εθνοτικής καταγωγής ή θρησκείας. Αυτή η πολιτική θα εξασφαλίσει την υλοποίηση κοινοτικής νομοθεσίας σε αυτόν τον τομέα και την εφαρμογή της οδηγίας που συμπληρώνει αυτήν τη νομοθεσία.

Η έγκριση της Απόφασης Πλαίσιο κατά του Ρατσισμού και της Ξενοφοβίας στις 28 Νοεμβρίου αποτελεί ένα ακόμα παράδειγμα. Με αυτήν την Απόφαση Πλαίσιο, η Ένωση συμβάλλει στη βελτίωση της κατάστασης ατόμων από μειονότητες, όταν υφίστανται ορισμένους τύπους συμπεριφοράς. Η Ένωση έχει αναλάβει επίσης δράση όσον αφορά την κατάσταση της μειονότητας των Ρομά.

Η ένταξη των μεταναστών αποτελεί ένα σημαντικό και διογκούμενο ζήτημα για τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Το 2005, η Επιτροπή υπέβαλλε ένα Κοινό Πρόγραμμα για την Ενσωμάτωση το οποίο αποτελεί την οδηγία πλαίσιο για μια κοινή προσέγγιση της ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Επιπλέον, η Ένωση έχει καταμερίσει ένα προϋπολογισμό 825 εκατομμυρίων ευρώ για το διάστημα 2007-2013 για την υλοποίηση του Ευρωπαϊκού Ταμείου Ένταξης των υπηκόων τρίτων χωρών.

Τρεις νέες πρωτοβουλίες από την Επιτροπή θα εμφανιστούν το 2009: η τρίτη έκδοση του Εγχειριδίου σχετικά με την Ένταξη, το Ευρωπαϊκό Φόρουμ για την Ένταξη, το οποίο θα απαιτήσει τη μεγαλύτερη συμμετοχή της κοινωνίας των πολιτών στην εκπλήρωση του έργου μας και ένα διαδικτυακό τόπο για την ένταξη ο οποίος θα λειτουργήσει ως μια ενιαία δικτυακή πύλη για την ενημέρωση σχετικά με την ένταξη και θα προάγει την ανταλλαγή βέλτιστων πρακτικών μεταξύ των εμπλεκόμενων φορέων στον τομέα της ένταξης.

Ο ρόλος της Ευρωπαϊκής Ένωσης στον τομέα της πολυγλωσσίας δεν είναι να αντικαταστήσει τις δράσεις των κρατών μελών αλλά μάλλον να υποστηρίξει και να συμπληρώσει αυτές τις δράσεις. Η πολιτική της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για την πολυγλωσσία περιλαμβάνει περιφερειακές γλώσσες καθώς επίσης και τις γλώσσες που ομιλούνται από μειονότητες.

Ο σεβασμός της γλωσσικής και της πολιτιστικής πολυμορφίας αποτελεί μια ακρογωνιαία λίθο της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Αυτός ο σεβασμός της γλωσσικής και πολιτιστικής πολυμορφίας αποτελεί πλέον κομμάτι του Ευρωπαϊκού Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων, όπου στο άρθρο 22 δηλώνεται το εξής: ‘Η Ένωση σέβεται την πολιτιστική, θρησκευτική και γλωσσική πολυμορφία’.

Η τελευταία ανακοίνωση της Επιτροπής, η οποία εγκρίθηκε τον Σεπτέμβριο 2008, επίσης δηλώνει ότι καθεμία από τις πολλές γλώσσες, είτε εθνική, περιφερειακή είτε ομιλούμενη από μειονότητες ή μετανάστες, προσθέτει ένα ακόμα λιθαράκι στην κοινή μας κουλτούρα. Τα κύρια εργαλεία που διαθέτουμε στην Ένωση σε αυτόν τον τομέα είναι τα προγράμματα χρηματοδότησης, ιδιαίτερα το Πρόγραμμα Δια Βίου Μάθησης 2007-2013.

Τέλος, ο Οργανισμός Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι ένα ιδιαίτερα πολύτιμο εργαλείο που χρησιμοποιούμε για να συγκεντρώσουμε δεδομένα χρήσιμα στην ανάπτυξη και την υλοποίηση όλων των μέσων και αυτών των κοινοτικών πολιτικών. Κατόπιν αιτήματος του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου προς τον Οργανισμό Θεμελιωδών Δικαιωμάτων, ο οποίος σας υπενθυμίζω ότι βρίσκεται στη Βιέννη, το πρόγραμμα εργασιών του Οργανισμού για το 2009 περιλαμβάνει την κατάρτιση μιας συγκριτικής έκθεσης για την κατάσταση των εθνοτικών και φυλετικών διακρίσεων στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αυτό θα μας επιτρέψει να επικαιροποιήσουμε την έκθεση για τον ρατσισμό η οποία αφορούσε το έτος 2007.

Αυτά μπορώ να σας πω. Με άλλα λόγια, δεν διαθέτουμε μια νομική βάση για να οργανώσουμε την προστασία των μειονοτήτων. Αυτό το θέμα πραγματικά εμπίπτει στις εξουσίες των κρατών μελών, αν και η Ένωση πρέπει προφανώς να αποφεύγει τυχόν διακρίσεις προς πολίτες που ανήκουν σε κάποια μειονότητα.

  Rihards Pīks, εξ ονόματος της Ομάδας PPE-DE. – (LV) Σας ευχαριστώ, κύριε Πρόεδρε. Ο κύριος Tabajdi ανέλαβε μια δύσκολη αποστολή – να προσπαθήσει αποτυπώσει και να ταξινομήσει κοινότητες ανθρώπων οι οποίες έχουν σχηματιστεί κατά ιστορικά διαφορετικούς τρόπους και οι οποίες, σε μεγαλύτερους ή μικρότερους αριθμούς, ζουν σε κράτη με μια διαφορετική εθνική ή γλωσσική καταγωγή στον πυρήνα τους. Όπως γνωρίζουμε, με την πάροδο των αιώνων στην Ευρώπη τα σύνορα και οι ονομασίες των χωρών άλλαξαν αρκετές φορές, και εξαιτίας πολέμων και όταν κράτη ενώνονταν ή διαχωρίζονταν, όταν σχηματίζονταν αυτοκρατορίες ή όταν διαλύονταν και πολύ συχνά οι άνθρωποι, χωρίς να αλλάζουν τον τόπο κατοικίας τους, γίνονταν υπήκοοι διαφορετικού βασιλιά ή κάτοικοι διαφορετικής χώρας. Παρομοίως, υπήρξε μετανάστευση και σε ατομικό επίπεδο και με τη μετακίνηση ολόκληρων εθνοτικών κοινοτήτων. Έχουμε κληρονομήσει τα αποτελέσματα όλων αυτών των γεγονότων. Δίχως αμφιβολία, σήμερα κάθε κάτοικος της Ευρωπαϊκής Ένωσης αξίζει μια ζωή αξιοπρεπή και ίσων ευκαιριών. Τι ακριβώς μπορούμε να αποκαλέσουμε μειονότητα όμως με τη σημερινή έννοια και μπορούν τα κράτη να συμφωνήσουν και να καταρτίσουν ενιαία κριτήρια; Αυτό είναι σημαντικό, γιατί σήμερα βιώνουμε νέα μετανάστευση: και εσωτερική μετανάστευση εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης και μετανάστευση από χώρες εκτός ΕΕ. Έχω την εντύπωση ότι πρώτ’ απ’ όλα οι ειδικοί, οι ερευνητές, οι ιστορικοί, οι εθνολόγοι και οι γλωσσολόγοι θα πρέπει να μελετήσουν αυτά τα ζητήματα κι έπειτα ίσως οι πολιτικοί να μπορέσουν να πάρουν την οριστική απόφαση. Εάν κάνουν οι πολιτικοί την αρχή, τότε θα δούμε αμέσως σημαντική πολιτική υποκειμενικότητα και εγωισμό, ειδικά καθώς πλησιάζουν οι εκλογές. Σας ευχαριστώ.

  Katalin Lévai, εξ ονόματος της Ομάδας PSE. – (HU) Κύριε Πρόεδρε, Επίτροπε, κυρίες και κύριοι, πάνω από 45 εκατομμύρια άνθρωποι που ανήκουν σε 57 διαφορετικές μειονότητες ζουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση και στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες. Σήμερα, όταν το φάντασμα του ρατσισμού στοιχειώνει την Ευρώπη, όταν ο σωβινισμός της πλειονότητας σε εθνικά κράτη αυξάνεται εμφανώς λαμβάνοντας τρομακτικές διαστάσεις παντού στην κεντρική και ανατολική Ευρώπη, δεν μπορούμε πλέον να κρύβουμε κάτω από το χαλί τις πολιτικές για τις μειονότητες. Όπως ακούσαμε – και από τον Επίτροπο – η ΕΕ δεν διαθέτει ακόμα κάποια δέσμη κανονισμών για την προστασία της ταυτότητας των μειονοτήτων που να ισχύει για όλα τα κράτη μέλη. Το ζήτημα των μειονοτήτων εμπίπτει στην αρμοδιότητα των κρατών μελών και επομένως αυτές οι κοινωνίες πρέπει, κατά κύριο λόγο, να αρκούνται σε ότι μπορούν να διαπραγματευτούν με τις κυβερνήσεις τους. Ο συνολικός αριθμός πολιτών στα κράτη μέλη της κεντρικής και ανατολικής Ευρώπης οι οποίοι ανήκουν σε διάφορες εθνικές, μειονοτικές κοινότητες είναι σημαντικά μεγαλύτερος σε σχέση με τη δυτική Ευρώπη και τα προβλήματά τους είναι επίσης πιο σύνθετα. Προκειμένου όχι μόνο οι εθνικές μειονότητες αλλά και ο καθένας ο οποίος ανήκει σε κάποιο από τα εντέλει μειονοτικά έθνη της ΕΕ να αισθάνεται πραγματικά την Ευρώπη σαν το σπίτι του, η ευρωπαϊκή νομοθεσία πρέπει να δημιουργήσει ένα νομικό πλαίσιο με ολοκληρωμένους νομικούς κανόνες για την προστασία των μειονοτήτων.

Χρειαζόμαστε να δημιουργήσουμε εκείνο το είδος πολιτικών δομών που δεν παλεύουν για την αποκλειστικότητα αλλά μοιράζονται αρμοδιότητες. Καθώς αυτό το πρότυπο θα υλοποιείται παντού στην Ευρωπαϊκή Ένωση, έτσι οι εθνικές μειονότητες θα βελτιώνουν τη θέση τους και θα αποκτούν νέες ευκαιρίες να προστατεύσουν τη γλώσσα τους και τον πολιτισμό τους. Για το σκοπό αυτό, η κύρωση της Σύμβασης της Λισαβόνας έχει κρίσιμη σημασία, καθώς δύο από τα άρθρα της, χάρη στο έργο της ουγγρικής κυβέρνησης, περιλαμβάνουν τα δικαιώματα ανθρώπων που ανήκουν σε μειονότητες. Η αποδοχή της Σύμβασης θα αποτελούσε ένα μεγάλο βήμα προόδου στην ιστορία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η τρέχουσα οικονομική κρίση δεν ωφελεί τις μειονότητες, καθώς δηλητηριάζει συγκρούσεις και δημιουργεί πρόσφορο έδαφος για την ακροδεξιά δημαγωγία. Η Ευρώπη δεν έχει περιθώρια, ιδιαίτερα αυτήν τη χρονική περίοδο, να αποτύχει να ακούσει τις φωνές των μειονοτήτων. Δεν μπορεί να εγκαταλείψει τις μειονότητες σε αυτήν την περίοδο της κρίσης.

  Henrik Lax, εξ ονόματος της Ομάδας ALDE. – (SV) Χαιρετίζουμε μια συζήτηση σε ευρωπαϊκό επίπεδο για την κατάσταση διαφόρων μειονοτικών ομάδων. Μια κοινή άποψη των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων που θα έπρεπε να εφαρμόζονται σε εθνικές, εθνοτικές ή γλωσσικές μειονότητες, μετανάστες και απάτριδες θα ωφελούσε αυτές τις ομάδες και ολόκληρη την Ένωση ποικιλοτρόπως. Σχεδόν ένα δέκατο των πολιτών της ΕΕ ανήκουν σήμερα σε κάποια εθνική, γλωσσική ή εθνοτική μειονότητα. Κάποιους, όπως εμένα τον ίδιο, ως Φιλανδό που ομιλεί Σουηδικά, μας αντιμετωπίζουν καλά. Άλλοι υφίστανται διακρίσεις και απάρνηση. Είναι σημαντικό για τις ιστορικά εθνικές μειονότητες να μπορούν να αντιμετωπίζουν τους εαυτούς τους ως πλήρη μέλη της Ένωσης. Η ΕΕ χρειάζεται την υποστήριξη των μειονοτήτων της και δεν πρέπει να παραμελεί να τους δίνει την ευκαιρία να συμμετέχουν ενεργά στη λήψη αποφάσεων και στο έργο της εξασφάλισης ενός ασφαλούς και αρμονικού κοινού μέλλοντος.

Είναι σαφές ότι οι ίδιοι κανόνες που ισχύουν για εθνικές μειονότητες δεν μπορούν να ισχύσουν, για παράδειγμα, στις μειονότητες μεταναστών. Οι μετανάστες απαιτούν ειδική υποστήριξη για να τους βοηθήσουμε να ενταχθούν στις νέες τους πατρίδες. Οι απάτριδες είναι ένα ξεχωριστό ζήτημα και θα πρέπει να ενθαρρύνονται, χρησιμοποιώντας όλα τα διαθέσιμα μέσα, να υποβάλλουν αιτήσεις πολιτογράφησης στις χώρες που τους υποδέχονται.

Η ΕΕ χρειάζεται επίσης μια κοινή προσέγγιση των θεμάτων των μειονοτήτων, προκειμένου να μπορεί να υπερασπιστεί τον εαυτό της και τα κράτη μέλη της έναντι εξωτερικών πιέσεων και προκλήσεων, όπου τα δικαιώματα των μειονοτήτων χρησιμοποιούνται ως όπλα για να σπείρουν τη διχόνοια και να δημιουργήσουν σύγχυση. Η εμπλοκή της Ρωσίας στην προπαγάνδα στην Εσθονία και τη Λετονία, για παράδειγμα, αποτελεί ένα προειδοποιητικό παράδειγμα. Δεν πρέπει να οπλίζουμε τα χέρια εκείνων που θέλουν να μας βλάψουν.

Η Ευρώπη χρειάζεται ένα αντιπροσωπευτικό φόρουμ μειονοτήτων το οποίο θα δρα ως συμβουλευτικό όργανο σε θέματα που αντιμετωπίζει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο και το Συμβούλιο της Ευρώπης. Θα ήταν επίσης σημαντικό για αυτήν την κοινοβουλευτική επιτροπή να αναλάβει ρητή ευθύνη σε θέματα που συνδέονται με μειονότητες. Αυτό το Κοινοβούλιο θα έπρεπε να εγκρίνει μια δήλωση για τα δικαιώματα των μειονοτήτων.

Τέλος, θα ήθελα να θέσω ένα συγκεκριμένο ερώτημα: είναι η Επιτροπή έτοιμη να αναλάβει την ευθύνη να ξεκινήσει έναν ευρωπαϊκό διάλογο για τις μειονότητες και είναι προετοιμασμένη να προάγει ενεργά τη δίκαιη αντιμετώπιση των μειονοτήτων της Ένωσης και όχι απλά τη γλωσσική πολυμορφία, η οποία συχνά χρησιμοποιείται ως τρόπος περιφρόνησης των μειονοτικών ομάδων. (Χειροκροτήματα)

  Jan Tadeusz Masiel, εξ ονόματος της Ομάδας UEN. – (PL) Κύριε Πρόεδρε, Επίτροπε, ορισμένες μειονοτικές ομάδες βρίσκονται στα κράτη μέλη εδώ και πολλούς αιώνες, ενώ άλλες αφίχθησαν σχετικά πρόσφατα.

Οι Ρομά είναι μία από τις παραδοσιακές μειονοτικές ομάδες με παρουσία στις χώρες της Ένωσης ουσιαστικά από τότε που υπάρχουν ιστορικές καταγραφές. Λυπάμαι που στη χώρα μου, την Πολωνία, αν και οι Ρομά δεν γίνονται θύματα διακρίσεων, ο βαθμός της ένταξής τους απέχει πολύ από τον επιθυμητό. Συμμερίζονται αυτήν την άποψη. Πιστεύω ότι οι Ρομά χρειάζονται περισσότερη υποστήριξη από το κράτος. Συγκεκριμένα, χρειάζονται βοήθεια με την επαγγελματική κατάρτιση και τη μόρφωση εν γένει.

Τα κράτη μέλη θα πρέπει να παίξουν πρωταγωνιστικό ρόλο όσον αφορά την ένταξη αυτής και άλλων μειονοτικών ομάδων. Η κοινή κοινοτική νομοθεσία όμως θα μας βοηθούσε τα μέγιστα στις προσπάθειές μας. Έχω κατά νου, συγκεκριμένα, τον ορισμό των δικαιωμάτων και των υποχρεώσεων των νεοαφιχθέντων από ισλαμικά κράτη, οι οποίοι δυσκολεύονται να ενταχθούν στην Ευρώπη.

  Mikel Irujo Amezaga, εξ ονόματος της Ομάδας Verts/ALE. – (ES) Κύριε Πρόεδρε, θα ήθελα να εκφράσω τα βαθιά μου ευγνωμοσύνη για το έργο του κύριου Tabajdi για την κατάρτιση και υποβολή αυτής της προφορικής ερώτησης την οποία συζητάμε σήμερα εδώ κι επίσης για τη μεγάλη του προσπάθεια να καταρτίσει το ψήφισμα το οποίο, δυστυχώς, δεν συζητάμε αλλά το οποίο δίχως αμφιβολία θα μπορέσουμε να συζητήσουμε σε προσεχείς συνεδριάσεις της ολομέλειας.

Αυτό το ψήφισμα είναι απαραίτητο γιατί είναι σαφές ότι πρέπει να βρούμε ένα ελάχιστο επίπεδο προστασίας για τις μειονοτικές ομάδες στην Ευρωπαϊκή Ένωση, κάτι το οποίο δεν υφίσταται αυτήν τη στιγμή.

Δεν συμμερίζομαι την αντίληψη του Επιτρόπου Barrot, το να κρυβόμαστε συχνά πίσω από την έλλειψη δικαιοδοσίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης σχετικά με αυτό το θέμα. Είναι μια σαφή αντίφαση να αναφέρουμε τα κριτήρια της Κοπεγχάγης, για να αναφέρουμε έναν άλλο τύπο νομοθεσίας και, παράλληλα, – όταν, ίσως, δεν μας ενδιαφέρει ή όταν, ίσως, δεν είμαστε αρκετά θαρραλέοι – να κρυβόμαστε πίσω από την απουσία δικαιοδοσίας προκειμένου να μην, ας πούμε, να κάνουμε κάποια πρόοδο στην προστασία μειονοτικών ομάδων, γιατί αντιμετωπίζουμε, εντέλει, ένα προαιώνιο δίλημμα. Δεν έχουμε ενώπιων μας ένα πρόβλημα αλλά μάλλον μια πρόκληση που η Ευρωπαϊκή Ένωση καλείται να αντιμετωπίσει και αυτό το ζήτημα θα πρέπει να ειδωθεί ως τέτοιο.

  Kathy Sinnott, εξ ονόματος της Ομάδας IND/DEM. – Κύριε Πρόεδρε, σε κάθε κράτος μέλος της ΕΕ υπάρχουν ομάδες ανθρώπων οι οποίοι αντιμετωπίζονται ως διαφορετικοί, εξαιτίας χαρακτηριστικών όπως η εθνότητα, η γλώσσα, ο τρόπος ντυσίματος, η μουσική που ακούνε και ο τρόπος λατρείας τους. Όταν ο λαός αυτής της χώρας δεσμεύεται να σέβεται την έμφυτη αξιοπρέπεια κάθε ανθρώπου, αυτές οι διαφορές θεωρούνται ότι μας εμπλουτίζουν και εκτιμάται η αξία των ανθρώπων. Μάλιστα, όταν τρέφουμε εκτίμηση για την αξιοπρέπεια του ανθρώπου, δεν αντιμετωπίζουμε τις μειονότητες με αρνητικό τρόπο καθόλου. Εντούτοις, σε πολλές χώρες, αυτός ο σεβασμός είναι αδύναμος ή και απουσιάζει εντελώς. Αυτό οδηγεί σε διακρίσεις όπου οι μειονότητες υφίστανται κακοποίηση και καταδικάζονται στις χειρότερες συνθήκες.

Επιμένουμε στη Συμφωνία της Κοπεγχάγης που μια χώρα που επιθυμεί να προσχωρήσει στην ΕΕ θα πρέπει να έχει τουλάχιστον ένα κατώτατο αποδεκτό επίπεδο σεβασμού όλων των ανθρώπων εντός των συνόρων της. Αυτή η αρχή αποτυγχάνει, όταν αγνοούμε αυτά τα κριτήρια και επιτρέπουμε την προσχώρηση σε χώρες όπου οι άνθρωποι υφίστανται περιθωριοποίηση και κακομεταχείριση.

Στην Ιρλανδία, για παράδειγμα, πολλά παιδιά και ενήλικες με αναπηρίες εισάγονταν σε άσυλα υπό τις χειρότερες συνθήκες κατά την εποχή της προσχώρησής μας και για χρόνια αφού γίναμε μέλη.

Σήμερα, παρά την εισαγωγή των κριτηρίων της Κοπεγχάγης, υπάρχουν παρόμοιες φρικτές συνθήκες για ευάλωτες μειονότητες σε χώρες οι οποίες προσχώρησαν πρόσφατα στην ΕΕ ή που σχεδιάζουν να το κάνουν. Υπήρξε σαφής περιφρόνηση των κριτηρίων της Κοπεγχάγης σε αυτές τις περιπτώσεις και η αντιμετώπιση των μειονοτήτων δεν θεωρήθηκε εμπόδιο για την προσχώρηση. Αυτό ακυρώνει τον σκοπό της συμφωνίας. Εάν μια χώρα, προκειμένου να ενταχθεί στην ΕΕ, πρέπει να εκπληρώσει τα κριτήρια της Κοπεγχάγης όσον αφορά την αντιμετώπιση του λαού της, θα πρέπει να υπάρχει η δυνατότητα αναστολής της προσχώρησης όταν δεν τα πληροί.

  Sergej Kozlík (NI). – (SK) Εξετάζουμε το πρόβλημα των εθνοτικών μειονοτήτων, αλλά αυτό σημαίνει πρωτίστως την ουγγρική εθνοτική μειονότητα, κύριε Tabajdi. Η Ουγγαρία είναι πράγματι ο τόπος όπου οι εθνοτικές μειονότητες έχουν σχεδόν απολύτως αφανιστεί τις τελευταίες δεκαετίες. Τα λόγια του πρώην συνηγόρου των μειονοτήτων στην Ουγγαρία, του Jenö Kaltenbacha, το επιβεβαιώνουν αυτό. Ο αριθμός των Σλοβάκων που ζουν στην Ουγγαρία έπεσε από πάνω από 300 000 στις 18 000 κατά το εν λόγω χρονικό διάστημα. Για την αποδεκατισμένη σλοβακική μειονότητα, τα Ουγγρικά χρησιμοποιούνται αποκλειστικά ως η γλώσσα διδασκαλίας στα μειονοτικά σχολεία στην Ουγγαρία. Σε αυτά τα σχολεία, η Σλοβακική διδάσκεται τέσσερις ώρες την εβδομάδα.

Δεν υπάρχει καμία βεντέτα στη Σλοβακία και για την ουγγρική μειονότητα που ζει στη Σλοβακία, τα πράγματα είναι ασύγκριτα καλύτερα. Στα σχολεία της ουγγρικής μειονότητας, η γλώσσα διδασκαλίας είναι αποκλειστικά τα Ουγγρικά. Τα Σλοβακικά διδάσκονται ως συμπληρωματική γλώσσα λίγες ώρες κάθε εβδομάδα. Οι λειτουργίες στην εκκλησία γίνονται μόνο στα Ουγγρικά σε όλες τις σλοβακικές κοινότητες στην Ουγγαρία και εκτελούνται αποκλειστικά από Ούγγρους ιερείς. Από την άλλη, μόνο Ούγγροι ιερείς χοροστατούν στις ουγγρικές κοινότητες στη Σλοβακία.

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο, όμως, παραδόξως δεν δίνει καθόλου προσοχή στα προβλήματα των Σλοβάκων, των Γερμανών, των Σέρβων και άλλων πολιορκούμενων μειονοτήτων στην Ουγγαρία. Πραγματοποιούνται αλλεπάλληλες συζητήσεις για τα επουσιώδη προβλήματα της ουγγρικής κοινότητας, τα οποία η σλοβακική κυβέρνηση, ούτως ή άλλως, λαμβάνει υπόψη της επί του παρόντος. Μόλις σήμερα, στα πλαίσια αυτής της διαδικασίας, ενέκρινε μια τροπολογία του νόμου για την εκπαίδευση, εγγυώμενη ότι τα τοπωνύμια θα τυπώνονται στα Ουγγρικά ή τα Ουκρανικά στα σχολικά εγχειρίδια στα μειονοτικά σχολεία. Είναι οι Ούγγροι πολιτικοί και βουλευτές οι οποίοι, με το πρόσχημα της επίλυσης εθνοτικών προβλημάτων, συνεχώς επιβάλλουν τις ιδέες τους για αυτόνομες λύσεις, συμπεριλαμβανομένης της εδαφικής αυτονομίας. Πολύ πρόσφατα, ο Πρόεδρος της Ουγγαρίας το έπραξε αυτό στη διάρκεια μιας επίσκεψης του Ρουμάνου ομόλογού του στη Βουδαπέστη και έλαβε μια αυστηρή αρνητική απάντηση. Αυτού του είδους οι συμπεριφορές θα πρέπει αποκαλύπτονται και να καταδικάζονται έντονα και εντός του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου.

  Kinga Gál (PPE-DE). - (HU) Ενώ τα συμφέροντα οποιωνδήποτε άλλων κοινωνικών μειονοτήτων προστατεύονται σθεναρά από κανονισμούς κατά των διακρίσεων, η ευρωπαϊκή νομική προστασία, για να μην αναφέρουμε την πολιτική βούληση, δείχνει απροθυμία όσον αφορά τις παραδοσιακές εθνικές μειονότητες. Κι όμως η ύπαρξη αυτών των μειονοτήτων εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν αποτελεί ένα πολιτικό ζήτημα αλλά περισσότερο ένα γεγονός – υπάρχουν εκατομμύρια που ζουν στην ΕΕ οι οποίοι δεν είναι μετανάστες. Ζουν στα κράτη μέλη της ΕΕ, ενώ δεν έχουν μετακινηθεί ποτέ από τη γη των προγόνων τους. Απλά στην πορεία των γεγονότων του εικοστού αιώνα, τα σύνορα των χωρών τους μετατοπίστηκαν γύρω τους, αφήνοντάς τους πίσω αντιμέτωπους έκτοτε με άλυτα διλήμματα. Πώς να διατηρήσουν την ταυτότητά τους και την κοινότητά τους, πώς να προσφέρουν στα παιδιά τους μια ασφαλή εικόνα του μέλλοντός τους στον εικοστό πρώτο αιώνα; Πρέπει επιτέλους να παραδεχτούμε ότι τα προβλήματα αυτών των κοινοτήτων δεν μπορούν να επιλυθούν απόλυτα μέσω καθολικών κανονισμών περί ανθρωπίνων δικαιωμάτων ή περί απαγόρευσης των διακρίσεων. Αυτές οι κοινότητες δικαιωματικά απαιτούν όλα εκείνα τα οποία, στην περίπτωση πληθυσμών παρόμοιου μεγέθους, η Ευρωπαϊκή Ένωση θεωρεί δικαίωμα εκείνων που ανήκουν στην πλειονότητα. Για το λόγο αυτό, απαιτείται και κανονιστικό πλαίσιο της ΕΕ και συνδρομή αυτής. Αυτές οι κοινότητες δικαίως πιστεύουν ότι, για παράδειγμα, η αυτονομία, η οποία έφερε ευημερία και ανάπτυξη στις μειονότητες του νότιου Τιρόλο στην Ιταλία, θα συνεπαγόταν και για τις ίδιες μια επιθυμητή λύση.

Ασφαλώς, κάποιες μορφές αυτονομίας – συμπεριλαμβανομένης ίσως της εδαφικής αυτονομίας – θα μπορούσε να εξασφαλίσει ένα θετικό και διαχειρίσιμο μέλλον σε τέτοιες κοινότητες. Δεν θα έπρεπε να υπάρχει καθόλου αμηχανία γύρω από αυτές τις κοινότητες, αλλά θα πρέπει να εξετάζονται ανοικτά, αφού εάν μια τέτοια λύση μπορεί να είναι μια θετική λύση σε ένα κράτος μέλος χωρίς να βλάπτει την εδαφική ακεραιότητα του κράτους, θα μπορούσε παρομοίως να αποδειχτεί καλή λύση και σε κάποια άλλο κράτος μέλος επίσης. Τα δίκαια αιτήματα αυτών των μειονοτήτων, τα οποία βασίζονται σε θεμελιώδεις αρχές και την τρέχουσα πρακτική στην Ευρωπαϊκή Ένωση, δεν μπορούν να αποτελούν θέματα ταμπού στην ΕΕ στον εικοστό πρώτο αιώνα!

  Bárbara Dührkop Dührkop (PSE). - (ES) Κύριε Πρόεδρε, είναι περίεργο ότι σε κάθε κοινοβουλευτική θητεία, έχουμε επισημάνει την ανύπαρκτη ή εύθραυστη νομική και ουσιαστική προστασία μίας ή άλλης μειονοτικής ομάδας εντός των κρατών μελών.

Με την πρόσφατη διεύρυνση προς την ανατολή, η κατάσταση έχει, αναπόφευκτα, γίνει πολύ πιο περίπλοκη.

Η Ευρώπη των 27 έχει πάνω από 100 ομάδες, εάν προσθέσουμε τις εθνοτικές και γλωσσικές της μειονότητες σε εκείνες που προκύπτουν από την πιο πρόσφατη μετανάστευση. Ιδιαίτερη αναφορά θα πρέπει να γίνει – και έχει ήδη γίνει – στους Ρομά, μια εθνοτική ομάδα η οποία ζει ανάμεσά μας εδώ και πολλούς αιώνες. Έχει τα δικά της χαρακτηριστικά και βιώνει τα μεγαλύτερα μειονεκτήματα από όλες τις μειονοτικές ομάδες οποιουδήποτε είδους.

Ο πολλαπλασιασμός των προσπαθειών μας για να πετύχουμε σταδιακή ένταξη, εάν όχι αφομοίωση, αυτών των ομάδων και να καταστήσουμε αυτήν την ενότητα εν μέσω πολυμορφίας μια πραγματικότητα αποτελεί μια μεγάλη πρόκληση για την Ευρώπη, Επίτροπε. Δεν είναι άνευ λόγου που η Σύμβαση της Λισαβόνας αναφέρεται ρητά, για πρώτη φορά στην ιστορία της Ευρωπαϊκής Ένωσης, στα δικαιώματα των ανθρώπων που ανήκουν σε αυτές τις μειονότητες και στις δικές τους αξίες.

Κάθε κοινωνική ομάδα είναι διαφορετική. Οι γλωσσικές-ιστορικές μειονότητες των κρατών μελών και το αναγνωρισμένο και αδιαμφισβήτητο δικαίωμά τους να εκφράζονται στη μητρική τους γλώσσα έχουν μικρή ή καθόλου σχέση με τις νέες μεταναστευτικές ροές, οι οποίες έχουν τα δικά τους ιδιαίτερα χαρακτηριστικά.

Λαμβάνουμε τον Ευρωπαϊκό Χάρτη για τις Περιφερειακές ή Μειονοτικές Γλώσσες ως αφετηρία μας και ζητάμε από το Ευρωπαϊκό Κοινωνικό Ταμείο να δώσει προσοχή και πόρους σε μειονοτικές ομάδες.

Μόλις είδαμε το 2008 να κλείνει ως Ευρωπαϊκό Έτος Διαπολιτισμικού Διαλόγου και πιστεύω ότι αυτός ο διάλογος μόλις ξεκίνησε. Αισθάνομαι ότι θα πρέπει να αξιοποιήσουμε αυτού του είδους την ορμή και να συνεχίσουμε να διαδίδουμε αυτόν το διάλογο, προκειμένου να δημιουργήσουμε μηχανισμούς ελέγχου σε ευρωπαϊκό επίπεδο με στόχο να προστατέψουμε μειονοτικές ομάδες.

Θα ολοκληρώσω με αυτήν τη σημείωση: έχουμε την υποχρέωση στα κράτη μέλη μας να προστατέψουμε και να διαφυλάξουμε τις παραδόσεις και τις αξίες της πολυπολιτισμικής Ευρώπης η οποία αναδεικνύεται και το καθήκον αυτού του Κοινοβουλίου είναι να καθιερώσει κανόνες ένταξης εντός ενός κοινού ευρωπαϊκού πλαισίου το οποίο διευκολύνει την ειρηνική συνύπαρξη.

  István Szent-Iványi (ALDE). – (HU) Κύριε Πρόεδρε, ένας στους δέκα Ευρωπαίους πολίτες ανήκει σε κάποια εθνική μειονότητα. Πολλοί από αυτούς νιώθουν ότι είναι προγονοί με δική τους πατρίδα. Περιμένουν από την Ευρωπαϊκή Ένωση να εγγυηθεί τα δικαιώματά τους και να τους βοηθήσει να βελτιώσουν τη θέση τους. Από άποψη ανθρωπίνων δικαιωμάτων, το μεγαλύτερο έλλειμμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι σε σχέση με την προστασία των μειονοτήτων. Αν και τα νομικά ερείσματα για αποτελεσματική προστασία των μειονοτήτων υπάρχουν, η πολιτική βούληση για να διασφαλιστούν είναι συχνά ανεπαρκής. Η κύρωση της Συνθήκης της Λισαβόνας θα μπορούσε να βελτιώσει την κατάσταση, αλλά από μόνη της, δεν αποτελεί κάποια μαγική λύση. Είναι σημαντικό οι υφιστάμενοι θεσμοί να εργαστούν αποτελεσματικά και, συγκεκριμένα, το μειονοτικό προφίλ του Οργανισμού Θεμελιωδών Δικαιωμάτων να ενισχυθεί. Οι διάφορες μειονότητες θα το θεωρούσαν ένα θετικό σημάδι εάν η νέα Επιτροπή είχε έναν Επίτροπο η αρμοδιότητα του οποίου θα ήταν αποκλειστικά η αντιμετώπιση υποθέσεων των μειονοτήτων. Αυτό θα έστελνε ένα σαφές μήνυμα ότι οι μειονότητες είναι επίσης ισότιμοι πολίτες μιας ενοποιημένης Ευρώπης. Η Ευρώπη δεν μπορεί να έχει προγονούς, αφού κατά τη μία ή την άλλη έννοια, όλοι μας ανήκουμε σε κάποια μειονότητα.

  László Tőkés (Verts/ALE). – (HU) Κύριε Πρόεδρε, χαιρετίζω με ευγνωμοσύνη και εκτίμηση την ένταξη στην ημερήσια διάταξη της προστασίας των παραδοσιακών εθνικών και εθνοτικών μειονοτήτων, καθώς επίσης και των μεταναστών στην Ευρώπη. Το θεωρώ οδυνηρό ότι ελλείψει της αναγκαίας υποστήριξης από τις πολιτικές ομάδες, η κοινή μας συζήτηση σήμερα φτάνει στο τέλος της χωρίς να λαμβάνεται κάποια απόφαση και ότι εξακολουθεί να μην είναι δυνατόν να υιοθετηθεί η συμφωνία πλαίσιο της ΕΕ για την προστασία των μειονοτήτων. Στις χώρες του πρώην κομμουνιστικού στρατοπέδου, κυριαρχούσε η αρχή της μη επέμβασης. Το θεωρώ απαράδεκτο που η Ευρωπαϊκή Ένωση αφήνει κατά παρόμοιο τρόπο τη λύση του προβλήματος των μειονοτήτων εντός των αρμοδιοτήτων των μεμονωμένων κρατών μελών. Θεωρώ τις δηλώσεις του Προέδρου Traian Băsescu στη Βουδαπέστη ο οποίος απέρριψε τα δίκαια αιτήματα των Τρανσυλβανών Ούγγρων για συλλογικά δικαιώματα και αυτονομία να θυμίζουν τη δικτατορική θεώρηση της Εθνικής Κομμουνιστικής εποχής. Η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι το κοινό σπίτι εθνικών, εθνοτικών και θρησκευτικών μειονοτήτων επίσης, και ακριβώς για το λόγο αυτό, η ΕΕ δεν μπορεί πλέον να αναβάλει να τους εξασφαλίζει θεσμική, νομικά κατοχυρωμένη προστασία.

  Patrick Louis (IND/DEM). - (FR) Κύριε Πρόεδρε, οι κουλτούρες μας περιλαμβάνουν το κράτος δικαίου και τα ατομικά δικαιώματα και επομένως είναι δίκαιο και σωστό να υπερασπιζόμαστε τα δικαιώματα ενός μεμονωμένου μέλους μιας μειονότητας, αλλά θα ήταν επικίνδυνο να νομοθετούμε για τα δικαιώματα μη εθνικών μειονοτήτων ως κοινοτήτων αυτών καθαυτών.

Για τις μη εθνικές μειονότητες και αναφέρομαι μόνο σε αυτές, η κοινοτική προσέγγιση θα πρέπει να απορριφθεί, γιατί αναπόφευκτα θα καταστρέψει τη συνοχή πολλών ευρωπαϊκών εθνών. Όπου υπάρχει έννομη τάξη, η ρύθμιση του τρόπου με τον οποίο συμβιώνουν οι άνθρωποι θα πρέπει να παραμείνει μια εθνική εξουσία. Ως προς αυτό το ζήτημα, εάν η πλειονότητα ήταν ο εχθρός της μειονότητας, τότε αυτό θα έθετε τη δημοκρατία υπό αμφισβήτηση.

Αντιμέτωποι με τη φτώχεια ή τον κίνδυνο, ορισμένοι άνθρωποι εγκαταλείπουν τη χώρα καταγωγής τους για να αναζητήσουν άσυλο. Το δικαίωμα στο άσυλο είναι ένας τρόπος οι άνθρωποι να ψηφίσουν με τα πόδια τους. Ευτυχώς, έχει καταστεί ένα θεμελιώδες δικαίωμα αλλά, όπως και με κάθε άλλο δικαίωμα, υπάρχει και ένα συνακόλουθο καθήκον. Στην προκειμένη περίπτωση, το καθήκον είναι η αποδοχή των κανόνων, των γλωσσών και των εθίμων των χωρών υποδοχής.

Το δικαίωμα στο άσυλο είναι ένα πολύτιμο δικαίωμα καθώς είναι ένα δικαίωμα εγγενές στον άνθρωπο. Ακόμα κι αν ανήκεις σε μια μειονότητα, αυτό δεν νομιμοποιεί τη δημιουργία ενός δικαιώματος κοινότητας. Η έσχατη υποταγή σου πρέπει πάντα να είναι προς τη χώρα όπου εγκαθίστασαι. Είναι ψευδαίσθηση να πιστεύει κανείς ότι η παράθεση πρόσκαιρων κοινοτήτων, με διαφορετικές μνήμες μπορεί να δημιουργήσει μια χώρα. Με την πάροδο του χρόνου, το μόνο που θα δημιουργηθεί είναι είτε ένα πεδίο αδιαφορίας είτε ένα πεδίο διαμάχης.

Είτε θα πρέπει να αγαπάς τη χώρα υποδοχής σου είτε θα πρέπει να φεύγεις από αυτήν. Αυτό είναι το καθήκον το οποίο γεννάται από την ελευθερία του να έρχεσαι και να φεύγεις.

  Marian-Jean Marinescu (PPE-DE) . – (RO) Θα ήθελα να εκφράσω την υποστήριξή μου για την προστασία των μειονοτήτων και το σεβασμό της κουλτούρας, των γλωσσών, των παραδόσεων και των εθίμων τους. Πιστεύω ότι όλα τα κράτη μέλη θα πρέπει να συμπεριλάβουν αναφορές στην προστασία των μειονοτήτων στο εθνικό τους δίκαιο σε διάφορους τομείς.

Από αυτήν την άποψη, αισθάνομαι ότι η νομοθεσία της Ρουμανίας σε αυτόν τον τομέα είναι ιδιαίτερα καλά καταρτισμένη και μπορεί να αποτελέσει υπόδειγμα για άλλα κράτη μέλη. Η απόδειξη αυτής της δήλωσης επιβεβαιώνεται ακόμα και από έναν συνάδελφο βουλευτή αυτού του σώματος, τον οποίο σέβομαι βαθύτατα και ο οποίος γεννήθηκε, μεγάλωσε και σπούδασε στην ουγγρική κοινότητα της Τρανσυλβανίας και σήμερα εκπροσωπεί επιτυχώς την Ουγγαρία σε αυτό το Σώμα. Όμως, η προστασία των μειονοτήτων δεν θα πρέπει να οδηγεί σε υπερβολές όπως συλλογικά δικαιώματα, την προώθηση της αυτονομίας και της αυτοδιάθεσης, συμπεριλαμβανομένης της εδαφικής.

Επίσης, δεν πιστεύω ότι βοηθά η διαίρεση των μειονοτήτων σε διάφορες κατηγορίες, καθώς αυτό μπορεί να γεννά την ιδέα ότι αυτές οι κατηγορίες πρέπει να αντιμετωπίζονται με διαφορετικό τρόπο. Όλοι οι πολίτες πρέπει να αντιμετωπίζονται ισότιμα και να απολαμβάνουν τα ίδια δικαιώματα και υποχρεώσεις προς τις κοινότητες μεταξύ των οποίων ζουν. Η αποκέντρωση και η τοπική αυτονομία υπό εθνικών νόμων αντικατοπτρίζουν σε μεγάλο βαθμό όλες τις προσδοκίες που έχουν οι πολίτες, ανεξαρτήτως εθνικότητας ή εθνοτικής ιστορίας. Δεν είναι φυσιολογικό να θέτουμε υπό συζήτηση έννοιες οι οποίες δεν προστατεύονται ακόμα από το σημερινό διεθνές δίκαιο και οι οποίες δεν γίνονται αποδεκτές σε επίπεδο κρατών μελών. Δεν χρειαζόμαστε επίσης να υιοθετήσουμε τις διατάξεις του Συμβουλίου της Ευρώπης.

Μια ειδική αναφορά πρέπει να γίνει στη μειονότητα των Ρομά. Πιστεύω ακράδαντα ότι κοινά προγράμματα της ΕΕ, ειδικά στον τομέα της εκπαίδευσης, θα επιτάχυναν σημαντικά την ένταξη των Ρομά.

Τέλος, θα ήθελα να σας υπενθυμίσω ότι οποιοδήποτε έθνος, ανεξάρτητα από το πόσο μεγάλο είναι, αποτελεί μια μειονότητα συγκριτικά με τα 500 εκατομμύρια πολίτες της Ευρώπης.

  Monika Beňová (PSE). – (SK) Η προστασία των μειονοτήτων είναι αδιαμφισβήτητα μία από τις πιο σημαντικές αρχές, και στη χώρα μου, τη Δημοκρατία της Σλοβακίας, διασφαλίζεται ένα εξαιρετικά υψηλό επίπεδο προστασίας των μειονοτήτων. Εάν είναι να μιλήσουμε για τις εθνοτικές μειονότητες, θα μπορούσε κανείς να πει ότι αυτό το επίπεδο διασφαλίζεται επίσης με τη μορφή της πολιτιστικής και εκπαιδευτικής αυτονομίας, γιατί διαθέτουμε και πανεπιστήμιο για τη μεγαλύτερη εθνοτική μας μειονότητα.

Εντούτοις, διαφωνώ βασικά με το να ανοίξει μια συζήτηση για την εδαφική αυτονομία, γιατί το θεωρώ ένα πολύ σημαντικό πολιτικό και νομικό ζήτημα κι επίσης γιατί από ανθρωπιστική άποψη, το θεωρώ αρκετά σπαραξικάρδιο. Θα μπορούσε να προκαλέσει έντονη ανθρώπινη δυστυχία. Το άνοιγμα συζητήσεων για την εδαφική αυτονομία θα απειλούσε επίσης ουσιαστικά την ενότητα και την επιτυχή πρόοδο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Εν κατακλείδι, Επίτροπε, αφού μιλήσατε για σεβασμό – ναι, είναι απολύτως πρέπον η κοινωνία της πλειονότητας να τρέφει το μεγαλύτερο δυνατό σεβασμό για τις μειονότητές της, αλλά πιστεύω ότι οι μειονότητες σε μια υγιή κοινωνία θα πρέπει να σέβονται εξίσου αυτήν την κοινωνία.

  Tatjana Ždanoka (Verts/ALE). - Κύριε Πρόεδρε, θα ήθελα να ευχαριστήσω τον κύριο Tabajdi για το εξαιρετικό του έργο. Δυστυχώς δεν μπορούμε να ολοκληρώσουμε τις συζητήσεις μας με ένα ψήφισμα.

Είμαι απολύτως πεπεισμένη ότι τα δικαιώματα των μειονοτήτων πρέπει να ενσωματωθούν στο κοινοτικό κεκτημένο. Δυστυχώς, η Επιτροπή είναι πολύ διστακτική στο να προτείνει οποιαδήποτε μέτρα σε αυτόν τον τομέα. Θα πρέπει να μην ξεχνάμε ότι τα δικαιώματα των μειονοτήτων αποτελούν αναπόσπαστο κομμάτι των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και επομένως θα πρέπει να θέτουμε υψηλά τον πήχη. Ας μη λησμονούμε ότι ο σεβασμός και η προστασία των μειονοτήτων αποτελεί ένα από τα κριτήρια της Κοπεγχάγης. Η Επιτροπή δεν εφαρμόζει καν τα κριτήρια σωστά κατά τη διαδικασία της ένταξης.

Είμαστε έτοιμοι να κάνουμε παραχωρήσεις ελπίζοντας ότι η κατάσταση θα βελτιωθεί αργότερα, αλλά από τις προσχωρήσεις, δεν υπάρχουν ακόμα εργαλεία αντιμετώπισης του ζητήματος, όπως επεσήμανε ο Επίτροπος Barrot τον προηγούμενο μήνα. Έχουμε αναπτύξει μια κοινή κοινοτική νόρμα στον τομέα των δικαιωμάτων των μειονοτήτων και αυτό αποτελεί μια απόλυτη επιταγή.

  Edit Bauer (PPE-DE). – (HU) Σας ευχαριστώ πολύ, κύριε Πρόεδρε. Είναι λίγοι οι πολιτικοί τομείς εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης όπου εφαρμόζονται δύο μέτρα και δύο σταθμά. Τα κριτήρια της Κοπεγχάγης για τα δικαιώματα των μειονοτήτων ισχύουν για τις υπό προσχώρηση χώρες – όπως ήδη ακούσαμε σήμερα – αλλά αυτά τα ίδια δικαιώματα δεν υφίστανται στο κοινοτικό δίκαιο. Εάν ο πλούτος της Ευρώπης έγκειται στην πολυμορφία των πολιτισμών της και κανείς δεν θέλει να δει τον πολιτισμό και τη γλώσσα μικρών εθνών να εξαφανίζονται, τότε οι εθνοτικές μειονότητες έχουν ακόμη μεγαλύτερη ανάγκη προστασίας, συμπεριλαμβανομένης και της νομικής προστασίας. Στα νέα κράτη μέλη, η φαινομενική προστασία που προσέφερε ο σοσιαλιστικός διεθνισμός έχει εξαφανιστεί και έχει ενταθεί το εθνικό αίσθημα του καθενός. Επιπλέον, διάφορες μορφές καταπιεστικού εθνικισμού εμφανίζονται συχνά στα νέα κράτη μέλη, ειδικά αφού ακόμα και τα κριτήρια της Κοπεγχάγης δεν είναι πλέον δεσμευτικά. Συχνά γινόμαστε μάρτυρες της ενίσχυσης προσπαθειών αφομοίωσης – οι οποίες υποτίθεται ότι γίνονται προς ίδιο όφελος των μειονοτήτων. Δυστυχώς, αυτό είναι ένα πολιτικό εργαλείο που συχνά χρησιμοποιείται από λαϊκιστικά κόμματα για να στρέψουν την πλειονότητα κατά της μειονότητας.

Η καθιέρωση εσωτερικών νομικών κανόνων για την προστασία του νομικού καθεστώτος των μειονοτήτων είναι αναπόφευκτη. Αυτοί οι κανόνες θα πρέπει να ακολουθούν τις ευρωπαϊκές βέλτιστες πρακτικές, βασιζόμενες στις διάφορες μορφές αυτοδιοίκησης που δεν χρειάζεται να αποκαλυφθούν σαν κάποιου είδους πολιτικό έγκλημα ή να απορριφθούν. Αντίθετα, η αρχή της αλληλεγγύης θα πρέπει να επεκταθεί και να επιτρέψει στις μειονότητες να λαμβάνουν αποφάσεις όσον αφορά τις δικές τους υποθέσεις. Ίσως η μέθοδος του ανοικτού συντονισμού μπορεί να αποδειχτεί ωφέλιμη για το σκοπό αυτό, έως ότου δημιουργηθεί μια νομική βάση. Θα έθετα το εξής ερώτημα στον Επίτροπο: δεν θα ήταν δυνατόν να χρησιμοποιηθεί αυτή η επιλογή, αυτή η μέθοδος, για να εξασφαλιστεί μια λύση για το νομικό καθεστώς των μειονοτήτων; Τέλος, θα ήθελα να ευχαριστήσω τον κύριο Tabajdi για το εξαιρετικό του έργο σε αυτόν τον τομέα.

  Corina Creţu (PSE) . – (RO) Έχουμε, σε ευρωπαϊκό επίπεδο, ένα συνεκτικό σύνολο κανονισμών, κριτηρίων και συστάσεων που εγγυώνται την προστασία των πολιτών που ανήκουν σε εθνικές μειονότητες και οι περιπτώσεις παραβίασής τους είναι εξαιρετικά σπάνιες εντός της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η Ρουμανία έχει επιτρέψει στις μειονότητές της να απολαμβάνουν εθνικά δικαιώματα τα οποία υπερβαίνουν τους σχετικούς ευρωπαϊκούς κανόνες. Πράγματι, η παρουσία σε αυτήν την αίθουσα Ρουμάνων βουλευτών οι οποίοι είναι ουγγρικής καταγωγής αποτελεί ζωντανή απόδειξη αυτού του γεγονότος.

Έχει ζωτική σημασία για την αρμονία μεταξύ των διαφόρων εθνοτήτων στην Ευρώπη να υπάρχει σεβασμός των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, αλλά οποιοσδήποτε αυτονομιστής τα εκμεταλλεύεται με έναυσμα την επιδείνωση των εθνοτικών δικαιωμάτων θα πρέπει να εμποδίζεται. Το ευρωπαϊκό σχέδιο αφορά την ένταξη και όχι τη δημιουργία θυλάκων με βάση εθνοτικά κριτήρια.

Αισθάνομαι επίσης ότι θα πρέπει να εστιάσουμε περισσότερο την προσοχή μας στην κατάσταση των εθνικών μειονοτήτων στις γειτονικές χώρες της ΕΕ, και ακόμα περισσότερο όταν εκεί υπάρχουν πολίτες της ίδιας εθνικότητας με ορισμένα κράτη μέλη. Ένα τέτοιο παράδειγμα είναι οι Ρουμάνοι στην Ουκρανία, τη Σερβία και τη Δημοκρατία της Μολδαβίας, οι οποίοι στερούνται βασικών δικαιωμάτων και οι οποίοι υφίστανται μια εντατική διαδικασία απώλειας της εθνοτικής τους ταυτότητας.

  Josu Ortuondo Larrea (ALDE). - (ES) Κύριε Πρόεδρε, στην ΕΕ υπάρχουν αρκετές περιπτώσεις γλωσσών που ομιλούνται από ιστορικές ευρωπαϊκές ομάδες οι οποίες δεν μπορούν να χρησιμοποιηθούν στις συζητήσεις σε αυτό το Κοινοβούλιο, αφού δεν είναι αναγνωρισμένες ως επίσημες γλώσσες. Αυτό αποτελεί μια απώλεια για την αντιπροσωπευτική δημοκρατία.

Μία από αυτές τις περιπτώσεις είναι η γλώσσα των Βάσκων, η Euskera, η οποία δεν είναι μια μειονοτική γλώσσα αλλά μια επίσημη γλώσσα, τουλάχιστον στη νότια περιοχή της Χώρας των Βάσκων, η οποία, από διοικητικής απόψεως, κατατάσσεται ως τμήμα του ισπανικού κράτους. Εντούτοις, το ίδιο δεν ισχύει – και παρακαλώ μην το εκλάβετε προσωπικά, Επίτροπε – στο βόρειο τμήμα της Χώρας των Βάσκων, το οποίο είναι κομμάτι του γαλλικού κράτους, ο Πρόεδρος του οποίου δήλωσε στη Γενική Συνέλευση των Ηνωμένων Εθνών ότι η άρνηση του σεβασμού των εθνικών ταυτοτήτων και γλωσσών σημαίνει να σπέρνεις τους σπόρους της ταπείνωσης και ότι, χωρίς αυτόν το σεβασμό, δεν θα υπάρχει ειρήνη στον κόσμο. Παρ’ όλ’ αυτά, ούτε η γλώσσα των Βάσκων, ούτε των Κορσικανών, των Βρετονών ή η Οξιτανική έχουν την παραμικρή επίσημη αναγνώριση ούτε τυγχάνουν υποστήριξης, ώστε να εξασφαλιστεί ο σεβασμός και η ενθάρρυνση της χρήσης τους.

Για το λόγο αυτό ζητάω από τον Οργανισμό Θεμελιωδών Δικαιωμάτων να παρακολουθεί και να καταβάλλει προσπάθειες, ώστε να εξασφαλίσει ότι δεν θα υφίσταται στα κράτη μέλη καμία παραβίαση του δικαιώματος οποιουδήποτε ευρωπαϊκού λαού να χρησιμοποιεί τη μητρική του γλώσσα και καμία διάκριση κατά των πολιτών του και ότι όλες οι μητρικές γλώσσες θα θεωρούνται επίσημες στα σχετικά εδάφη όπου ομιλούνται.

(Ο ομιλητής συνεχίζει στα βασκικά)

Eskerrik asko jaun-andreok zuen laguntzagatik Europako hizkuntza guztien alde.

  Daniel Petru Funeriu (PPE-DE). - Κύριε Πρόεδρε, χαιρετίζω αυτήν τη συζήτηση, πολύ περισσότερο δε καθώς η ευρωπαϊκή ιστορία δείχνει ότι σε εποχές κρίσης, οι εθνοτικές εντάσεις μπορούν να υποδαυλίσουν κατά τα άλλα σταθερές καταστάσεις. Θα ήθελα να πιστεύω ότι η πρόθεση των πρωτεργατών της παρούσας συζήτησης είναι να υπογραμμίσουν τις γενναιόδωρες κεντρικές αξίες και πραγματικότητες του ευρωπαϊκού σχεδίου, γιατί οι πραγματικότητες της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποτελούν πράγματι τις βέλτιστες πρακτικές στον κόσμο όσον αφορά την αντιμετώπιση των μειονοτήτων. Για το λόγο αυτό, θα πρέπει να φωνάξουμε δυνατά ότι αυτό το Σώμα δεν δέχεται και ούτε πρόκειται να το κάνει οποιεσδήποτε αποσχιστικές ενέργειες ή την υποβάθμιση των κανόνων που μόλις ανέφερα.

Όπως υπογράμμισε ο Επίτροπος Barrot, σε κάθε μεμονωμένη χώρα της Ένωσης, υπάρχει ένα σαφές και τις περισσότερες φορές επίσημο νομικό πλαίσιο το οποίο εξασφαλίζει την προστασία της πολιτιστικής μας πολυμορφίας. Όμως, για τη βιωσιμότητα της πολυεθνικής μας κοινωνίας υπάρχει κάποια εναλλακτική άλλη από την ανώτερη εκπαίδευση; Τα παραδείγματα από την πραγματική ζωή δείχνουν ότι η επίλυση προβλημάτων που συνδέονται με την εκπαίδευση τροφοδοτεί ισχυρή κοινοτική ανάπτυξη. Η παιδεία εκ φύσεως ενώνει παρά διχάζει τους ανθρώπους. Μάλιστα, μας διδάσκει ότι όλοι μας αποτελούμε τη μειονότητα κάποιου άλλου. Το Πανεπιστήμιο Babeş-Bolyai στη Ρουμανία, στην πόλη της Τρανσυλβανίας Cluj, αποτελεί ένα παράδειγμα πολυπολιτισμικού πανεπιστημίου το οποίο έχει μνημονευθεί αλλεπάλληλες φορές από τον Οργανισμό για την Ασφάλεια και τη Συνεργασία στην Ευρώπη ως ένα θετικό παράδειγμα της πολυπολιτισμικής και δι-εθνοτικής αριστείας.

Όπου υπάρχει η ανάγκη, η ανώτερη εκπαίδευση στη γλώσσα των μειονοτήτων αποτελεί μέρος του εθνικού εκπαιδευτικού συστήματος. Ας σας παρουσιάσω το παράδειγμα του Πανεπιστημίου Sapientia της Ρουμανίας.

Αυτά τα θετικά παραδείγματα, όμως, δεν σημαίνουν ότι έχουμε περιθώρια να ξεφεύγουμε από το στόχο και θα πρέπει να γνωρίζουμε ότι τα δυσκολότερα ζητήματα ίσως να βρίσκονται ακόμα μπροστά μας: η αντιμετώπιση της δύσκολης κατάστασης της κοινότητας των Ρομά σε ολόκληρη την Ευρώπη. Αποτελεί πεποίθησή μου ότι ο πιο αποτελεσματικός τρόπος αντιμετώπισης αυτού του εξαιρετικά δύσκολου ευρωπαϊκού προβλήματος μακροπρόθεσμα βρίσκεται στην εκπαίδευση. Θα ήθελα πολύ να δω έναν πολύ ουσιαστικό διάλογο πάνω στον τρόπο με τον οποίο η Ευρώπη σκοπεύει να αξιοποιήσει το μοναδικό μας εκπαιδευτικό σύστημα ούτως ώστε να παραμείνουμε ενωμένοι μέσα στην πολυμορφία μας.

  Silvia-Adriana Ţicău (PSE). – (RO) Το Συμβούλιο της Ευρώπης είναι ο θεσμός που ασχολείται με το σεβασμό των ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Τα δικαιώματα και η προστασία των μειονοτήτων υπάγονται στην εξουσία των κρατών μελών, σύμφωνα με την αρχή της αλληλεγγύης. Οι παραδοσιακές και εθνοτικές μειονότητες, οι μειονότητες μεταναστών και οι μετανάστες πρέπει να συμμορφώνονται με την εθνική νομοθεσία του κράτους μέλους όπου διαμένουν.

Πιστεύω ότι η ένταξη νέων μεταναστευτικών μειονοτήτων δεν θα πρέπει να αποτελεί κομμάτι της κοινής μεταναστευτικής πολιτικής την οποία η ΕΕ καταρτίζει επί του παρόντος. Αυτή η πολιτική θα μπορέσει να οριστεί μόνο όταν τα σημερινά εμπόδια στην ελεύθερη μετακίνηση των εργαζομένων από τα κράτη μέλη τα οποία προσχώρησαν στην Ευρωπαϊκή Ένωση μετά το 2004 αρθούν εντός της ΕΕ.

Η προστασία των μειονοτήτων μεταναστών αποτελεί μέρος των αρχών που προάγει η κοινωνική Ευρώπη. Η εξασφάλιση δίκαιων συνθηκών εργασίας σε όλους τους Ευρωπαίους πολίτες, ανεξάρτητα από το ποιο είναι το κράτος μέλος καταγωγής τους, τους εγγυάται μια αξιοπρεπή ζωή. Ως ευρωπαίος σοσιαλιστής, υποστηρίζω την ανάπτυξη ενός ευρωπαϊκού πλαισίου για τη νόμιμη μετανάστευση, αλλά τάσσομαι ενεργά υπέρ, πρώτα και κύρια, της τήρησης των βασικών αρχών της Ευρωπαϊκής Ένωσης για όλους τους ευρωπαίους πολίτες.

  Csaba Sógor (PPE-DE). - (HU) Δυστυχώς, σήμερα αυτό το σχέδιο απόφασης τίθεται στο Κοινοβούλιο μόνο υπό τη μορφή ερώτησης. Οι αντιπρόσωποι παραδοσιακών εθνικών μειονοτήτων και κοινοτήτων προσπαθούν να πείσουν την πλειονότητα μέσω ειρηνικών κοινοβουλευτικών μέσων ότι ό,τι ήταν καλό για τα 14 κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης θα είναι καλό για ολόκληρη την επικράτεια της ΕΕ. Οι παραδοσιακές εθνικές μειονότητες που βρίσκονται σε μια νέα χώρα όχι από δικό τους σφάλμα, χωρίς ποτέ να έχουν μετακομίσει από την πατρογονική τους γη για αιώνες. Κανένας δεν τους ρώτησε εάν ήθελαν να αλλάξουν εθνικότητα ή να υιοθετήσουν μια νέα επίσημη γλώσσα. Αυτές οι παραδοσιακές εθνικές μειονότητες είναι οι πιο πιστοί πολίτες των αντίστοιχων χωρών τους. Παρά τους πολέμους, τις οικονομικές κρίσεις, τις εσωτερικές πολιτικές διαμάχες και την αφομοίωση, δεν εγκατέλειψαν την προγονική, πατροπαράδοτη και όμως ακόμα νέα πατρίδα τους. Η αφοσίωσή τους υπήρξε συνεχής. Είναι ακριβώς για αυτόν το λόγο το ότι είναι ακατανόητο ότι οι αρκετές δωδεκάδες εκατομμύρια πληθυσμοί των μεγάλων χωρών να φοβούνται μερικές εκατοντάδες χιλιάδες ή, το πολύ, μισό εκατομμύριο μέλη μιας μειονότητας.

Οι διάφορες μορφές αυτοδιοίκησης που υπάρχουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως η εδαφική και πολιτιστική αυτονομία, πηγάζουν από μια πολιτική συναίνεσης από πλευράς της πλειονότητας και της μειονότητας και δεν έχουν αποδυναμώσει την οικονομική, πολιτική ή κοινωνική εξουσία των εν λόγω κρατών ή αυτής της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Η χώρα μου, η Ρουμανία, υφίσταται με τη σημερινή της μορφή από το 1920. Το 1930, ο πληθυσμός σε αυτά τα εδάφη περιλάμβανε 28% μη Ρουμάνους, ενώ σήμερα αυτό έχει πέσει στο 10%. Υπάρχουν αρκετά άλλα κράτη μέλη πέραν της Ρουμανίας που έχουν παρόμοιες ανησυχίες. Υπάρχουν νόμοι και δικαιώματα, αλλά η εφαρμογή τους δεν είναι εγγυημένη, αν και η γλωσσική, εθνοτική και περιφερειακή πολυμορφία αποτελεί μια ευρωπαϊκή αξία. Για το λόγο αυτό, είναι σημαντικό να καταρτιστούν σχέδια κατευθυντήριων γραμμών, με βάση υφιστάμενα, πετυχημένα παραδείγματα της ΕΕ, τα οποία είναι αποδεκτά σε όλους και δεν παραβιάζουν την εδαφική ακεραιότητα των κρατών.

  Gábor Harangozó (PSE). – (HU) Σας ευχαριστώ πολύ, κύριε Πρόεδρε. Επίτροπε, κυρίες και κύριοι, κατ' αρχήν, θα ήθελα να εκφράσω με πόση ευχαρίστηση υποδέχτηκα την πρωτοβουλία του Csaba Tabajdi η οποία σκοπό είχε να βελτιώσει την κατάσταση των μειονοτήτων που ζουν στην Ευρωπαϊκή Ένωση. Αν και εξέχοντα παραδείγματα αποδεικνύουν ότι οι εθνικές μειονότητες θεωρούνται μια αξία και μια ευκαιρία στην Ευρωπαϊκή Ένωση, όπως το νότιο Τιρόλο ή τα Νησιά Åland, δυστυχώς, στην ανατολική Ευρώπη, συναντούμε και την αντίθετη στάση, μερικές φορές ακόμα και στους λόγους πολιτικών προσωπικοτήτων. Είναι ακριβώς για αυτό το λόγο που χρειαζόμαστε επειγόντως να εναντιωθούμε σε δηλώσεις οι οποίες οριστικά και αμετάκλητα θα απέκλειαν τα αιτήματα των εθνικών μειονοτήτων για αυτονομία, παραπέμποντας στις απαιτήσεις που ορίζει η Ευρωπαϊκή Ένωση. Συνεπώς, χρειαζόμαστε να μιλήσουμε με αποφασιστικότητα και να δηλώσουμε ότι οι εθνικές μειονότητες έχουν δικαίωμα στην αυτονομία ως άσκηση των δικαιωμάτων των μειονοτήτων σε κοινοτικό επίπεδο και πρέπει να εγγυηθούμε αυτά τα θεμελιώδη δικαιώματα, επίσης, μέσω του νομικού συστήματος της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Για το λόγο αυτό, υποστηρίζω απόλυτα την κατάρτιση ενός συνολικού κανονισμού για την προστασία των δικαιωμάτων των μειονοτήτων σε ευρωπαϊκό επίπεδο. Σας ευχαριστώ πολύ.

  Michl Ebner (PPE-DE). – (IT) Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι, σήμερα είναι μια πολύ ευτυχής περίσταση και τα εύσημα για αυτήν, μαζί με τις ευχαριστίες μου, ανήκουν ιδιαίτερα στο κύριο Tabajdi, Πρόεδρο της διακομματικής ομάδας και υπέρμαχο των μειονοτήτων.

Σήμερα, χρησιμοποιώ την ιταλική γλώσσα, η οποία είναι η γλώσσα του Κράτους μου και όχι η μητρική μου γλώσσα. Αυτό το κάνω για ένα συγκεκριμένο λόγο: ένας μεγάλος αριθμός εθνοτικών μειονοτήτων από διάφορες χώρες και εθνοτικές ομάδες ζουν στην Ιταλία. Σήμερα, θέλω να χρησιμοποιήσω αυτήν την απόδειξη – καθώς επίσης και την απόδειξη ότι μια εθνοτική μειονότητα δεν αποτελεί εθνοτική μειονότητα απλά και μόνο για τον εαυτό της αλλά πρέπει να βιώνει αλληλεγγύη – για να δώσω σε αυτές τις μειονότητες μια φωνή εδώ σε αυτό το Σώμα. Θέλω επίσης να πω στις ιταλικές μειονότητες οι οποίες ζουν στο εξωτερικό ότι σε διαφορετική περίπτωση δεν θα είχαν αυτήν τη δυνατότητα.

Ο κύριος Barrot μίλησε σήμερα για την κατάργηση των διακρίσεων. Πιστεύω ότι η κατάργηση των διακρίσεων δεν είναι αρκετή, γιατί πρέπει να εξασφαλίσουμε ίσα δικαιώματα και τα ίσα δικαιώματα θα έρθουν μόνο όταν θα έχουν συνθήκες μειονότητας και τους παρέχουμε σημαντική βοήθεια στο να φτάσουν ένα επίπεδο ισοδύναμο με εκείνο της πλειονότητας. Για το λόγο αυτό, χρειαζόμαστε θετικές διακρίσεις σε ορισμένες περιπτώσεις. Αυτό, πιστεύω πως είναι μια νέα ιδέα, μια ιδέα που πρέπει να υλοποιήσουμε.

Η Ευρωπαϊκή Ένωση έχει αρμοδιότητες. Αξιοποιώντας τα άρθρα 21 και 22 του Χάρτη Θεμελιωδών Δικαιωμάτων της Ευρωπαϊκής Ένωσης και το άρθρο 2 της Συνθήκης της Λισαβόνας – ας ελπίσουμε ότι αυτές θα τεθούν σε ισχύ το συντομότερο δυνατό – μαζί με τα κριτήρια της Κοπεγχάγης και ένα μικρό βαθμό ευελιξίας και νομοθετικής φαντασίας, θα μπορούσαμε να πετύχουμε πάρα πολλά πράγματα. Θέλω να αναφέρω, συγκεκριμένα, το άρθρο 2 της Συνθήκης της Λισαβόνας για την προστασία των δικαιωμάτων των ατόμων κι εδώ, ιδιαίτερες ευχαριστίες αξίζουν στον πρώην Υπουργό Εξωτερικών, τον κύριο Frattini, ο οποίος συνέβαλε αποφασιστικά στην ενσωμάτωσή του.

Ελπίζουμε την προστασία των δικαιωμάτων των ομάδων: αυτός είναι ο στόχος μας. Αφού υπάρχουν 168 μειονοτικές ομάδες στην Ευρωπαϊκή Ένωση και περίπου 330 στην ήπειρο της Ευρώπης, 100 εκατομμύρια συμπολίτες μας σε αυτήν την ήπειρο βιώνουν αυτήν την κατάσταση. Εμείς στο νότιο Τιρόλο έχουμε φτάσει σε ένα επίπεδο το οποίο προφανώς μπορεί να βελτιωθεί, αλλά το οποίο είναι πολύ, πολύ καλό ούτως ή άλλως. Όταν ακούω από αντιπροσώπους σε αυτό το Σώμα ή μέλη πληθυσμών πλειονότητας ότι οι μειονότητές τους τυγχάνουν καλής αντιμετώπισης, είμαι λίγο επιφυλακτικός. Θα ήμουν πιο ευχαριστημένος εάν οι αντιπρόσωποι αυτών των μειονοτήτων έλεγαν ότι τυγχάνουν καλής αντιμετώπισης.

Εμείς στην Ευρωπαϊκή Ένωση χρειαζόμαστε να καταλάβουμε ότι οι μειονότητες αντιπροσωπεύουν προστιθέμενη αξία, μια γέφυρα ανάμεσα στις κουλτούρες, τους λαούς και τις χώρες. Πρέπει να δουλέψουμε με στόχο την ενότητα μέσα στην πολιτιστική πολυμορφία.

  Katrin Saks (PSE). – (ET) Κυρίες και κύριοι, η γλωσσική και πολιτιστική πολυμορφία την οποία εκτιμάμε ως περιουσιακό στοιχείο της Ευρωπαϊκής Ένωσης συχνά καθίσταται ένα πρόβλημα σε επίπεδο κρατών μελών, ειδικά σε περιοχές όπου τα σύνορα έχουν μετατοπιστεί λόγω των σκαμπανεβασμάτων της ιστορίας ή μια μειονότητα έχει εξελιχθεί σε πλειονότητα και η πλειονότητα σε μειονότητα, όπως στην Εσθονία, την πατρίδα μου. Σε τέτοιες περιπτώσεις, είναι πράγματι μια τεράστια πρόκληση για μια μεμονωμένη χώρα.

Σε επίπεδο Ευρωπαϊκής Ένωσης, όμως, είναι πολύ σημαντικό να μην εφαρμόζονται δύο μέτρα και δύο σταθμά. Τα κριτήρια της Κοπεγχάγης, τα οποία οι προηγούμενοι ομιλητές έχουν ήδη αναφέρει σε αρκετές ομιλίες τους και τα οποία οι νέες υπό ένταξη χώρες απαιτήθηκε να πληρούν, έχουν ήδη συζητηθεί, αλλά και εμείς γνωρίζαμε πολύ καλά ότι αυτά τα ίδια κριτήρια, αυτές οι ίδιες απαιτήσεις – για παράδειγμα απαιτήσεις για την εκπαίδευση – δεν πληρούνται σε πολλά από τα παλιά κράτη μέλη. Έχει ζωτική σημασία όλες οι χώρες να αντιμετωπίζονται κατά τον ίδιο τρόπο και τα ελάχιστα κριτήρια να ισχύουν για όλους.

  Rareş-Lucian Niculescu (PPE-DE) . – (RO) Κατ’ αρχήν, δεν πιστεύω ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση χρειάζεται μια κοινή πολιτική για τις μειονότητες. Οφείλουμε ίσα δικαιώματα σε όλους τους ευρωπαίους πολίτες, ανεξάρτητα από την εθνική τους καταγωγή. Από την άλλη, εάν εκείνοι οι οποίοι έθεσαν την υπό συζήτηση ερώτηση πραγματικά θέλουν μια ευρωπαϊκή πολιτική επί του συγκεκριμένου θέματος, μπορούμε να τους διαβεβαιώσουμε ότι η ρουμάνικη νομοθεσία, για παράδειγμα, μπορεί να θεωρηθεί υπόδειγμα καλής πρακτικής.

Η Ρουμανία ίσως διαθέτει την πιο γενναιόδωρη και εκσυγχρονισμένη νομοθεσία για τις εθνικές μειονότητες στην Ευρώπη. Απολαμβάνουν εκτενή πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα, πανομοιότυπα με εκείνα που απολαμβάνουν όλοι οι πολίτες. Οι μειονότητες σημαντικού μεγέθους, όπως οι Ούγγροι, απολαμβάνουν το δικαίωμα στην εκπαίδευση στη μητρική τους γλώσσα σε κάθε βαθμίδα. Οι αντιπρόσωποι των μειονοτήτων έχουν δικαίωμα σε έδρες στο Κοινοβούλιο, ακόμα κι αν δεν έχουν λάβει τις απαραίτητες ψήφους. Μάλιστα, το ουγγρικό μειονοτικό κόμμα, το οποίο αναφέρθηκε στη διάρκεια των συζητήσεων και απόψε και χθες το απόγευμα, έχει συμμετάσχει στη ρουμανική κυβέρνηση 12 από τα 19 χρόνια από τότε που η Ρουμανία λειτουργεί ως δημοκρατικό κράτος.

  Flaviu Călin Rus (PPE-DE) . – (RO) Οι μειονότητες οποιουδήποτε είδους πρέπει να υποστηρίζονται, όχι μόνο από άποψη διαφύλαξης μιας μοναδικής ταυτότητας, των αξιών τους, των παραδόσεων και της γλώσσας τους, αλλά επίσης για την ανάπτυξη της κουλτούρας τους. Κατά την άποψή μου, η Ρουμανία, η οποία είναι ένα ενιαίο, κυρίαρχο κράτος, αποτελεί μια χώρα υπόδειγμα όσον αφορά το σεβασμό των ατομικών δικαιωμάτων των μελών οποιασδήποτε μειονότητας.

Χαιρετίζω την πρόοδο που έχουν κάνει οι συνάδελφοί μου, καθώς και τη διαρκή ανησυχία τους για την προστασία των εθνοτικών, παραδοσιακών ή εθνικών μειονοτήτων. Είναι μια προφανής και καλοδεχούμενη προσέγγιση. Εντούτοις, από την άποψη των σχέσεων μεταξύ της πλειονότητας και της μειονότητας, θα ήθελα να σας συμβουλέψω για δύο πτυχές του θέματος: 1) Αισθάνομαι ότι μόνο τα μέλη μιας μειονότητας θα πρέπει να εμπλέκονται με μέτρα αυτού του είδους, αλλά οι πλειονότητες θα πρέπει επίσης να αντιμετωπίσουν ζητήματα που αφορούν μειονότητες, στον ίδιο βαθμό, ακριβώς προκειμένου να υποστηρίξουν και να προστατέψουν αυτό που αποκαλούμε ‘ενότητα μέσα στην πολυμορφία,’ η οποία συντελείται στη Ρουμανία. 2) Εκτιμώ ότι οι μειονότητες θα πρέπει να προβληματίζονται εξίσου για το καθεστώς των πλειονοτήτων καθώς αυτές οι δύο οντότητες σχηματίζουν, αλλά μονάχα μαζί, αυτό το ενοποιημένο σύνολο το οποίο συμβάλλει στη φυσική ανάπτυξη οποιασδήποτε κοινωνίας.

  Nicodim Bulzesc (PPE-DE). – (RO) Στα πλαίσια αυτής της συζήτησης, θα ήθελα να κάνω ένα σχόλιο δηλώνοντας ότι οι εθνικές μειονότητες δημιουργούν μεγάλο σαματά γιατί δεν έχουν επιχειρήματα να υποστηρίξουν όλα τα δικαιώματα τα οποία διεκδικούν. Θα ήθελα να βγάλω ένα σλόγκαν για αυτό: ‘ο σαματάς δεν κάνει καλό και το καλό δεν κάνει σαματά’.

Οι νόμοι της Ευρωπαϊκής Ένωσης δεν μπορούν μόνο να προστατέψουν τις μειονότητες και να θέσουν τις εθνικές κοινότητες σε μειονεκτική θέση, επειδή επιτρέπουμε τις θετικές διακρίσεις. Θα ήθελα να σας δώσω ένα παράδειγμα όπου η πραγματικότητα διαψεύδει τους ισχυρισμούς που ακούγονται. Ορισμένοι ισχυρίστηκαν ότι τα δικαιώματα των ουγγρικών μειονοτήτων δεν χαίρουν σεβασμού στον τομέα της εκπαίδευσης στη Ρουμανία και, καθώς η προϋπηρεσία μου είναι σε αυτόν τον τομέα, θα ήθελα να παρουσιάσω ως παράδειγμα τα πανεπιστήμια της Ρουμανίας, τα οποία εφαρμόζουν τα ευρωπαϊκά πρότυπα όσον αφορά την αντιμετώπιση των μειονοτήτων.

  Alexandru Nazare (PPE-DE) . – (RO) Στα πλαίσια αυτής της συζήτησης, θα ήθελα να επισημάνω την υποβάθμιση του σεβασμού των θρησκευτικών δικαιωμάτων του Ρουμάνων που ζουν στην κοιλάδα Timoc στη Σερβία. Μιλάμε σε αυτήν την περίπτωση για μια κοινότητα που μετρά πάνω από 100 000 Ρουμάνους.

Θα ήθελα να αδράξω της ευκαιρίας για να εκφράσω την ανησυχία μου όσον αφορά την απόφαση του δημοτικού συμβουλίου στη σερβική πόλη Negotin να κατεδαφίσουν τα θεμέλια μιας ρουμανόφωνης Ορθόδοξης εκκλησίας, αν και ο ιερέας, ο Boian Alexandru, είχε λάβει τις απαραίτητες άδειες. Αυτή θα ήταν η δεύτερη εκκλησία για Ρουμάνους που ζουν στη Σερβία. Για το θράσος του να κατασκευάσει την πρώτη εκκλησία, ο πάτερ Alexandru καταδικάστηκε σε δύο μήνες φυλάκισης με αναστολή. Θα ήθελα να υπογραμμίσω ότι η Σερβία έχει αναλάβει, σύμφωνα με το άρθρο 5 της συμφωνίας σταθεροποίησης και σύνδεσης, να σέβεται τα ανθρώπινα δικαιώματα και να προστατεύει τις εθνοτικές και θρησκευτικές μειονότητες.

Θα ήθελα να ολοκληρώσω με ένα απόσπασμα από μια επιστολή του πατέρα Alexandru, όπου εκφράζει την ελπίδα ότι οι σερβικές αρχές δεν θα κατεδαφίσουν αυτήν την εκκλησία όπου οι λειτουργίες θα πραγματοποιούνται στη ρουμανική γλώσσα. Μνημονεύω: ‘… για να μας βοηθήσετε, επίσης, να αποκτήσουμε αυτά τα δικαιώματα στη χώρα μας, όπου ζούμε, στη Σερβία, ούτως ώστε να μπορούμε τουλάχιστον να έχουμε δική μας εκκλησία και σχολείο και να μπορούμε να μιλάμε Ρουμάνικα.’

  Adrian Severin (PSE). - Κύριε Πρόεδρε, η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν έχει καμία δικαιοδοσία όσον αφορά το καθεστώς των εθνικών μειονοτήτων στα κράτη μέλη. Εντούτοις, δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα, γιατί όλα τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης είναι επίσης μέλη του Συμβουλίου της Ευρώπης, ενός οργανισμού ο οποίος διαθέτει τα κατάλληλα μέσα και την απαιτούμενη εμπειρία για να αντιμετωπίσει αυτό το ζήτημα. Το να υπάρχουν αλληλεπικαλύψεις με τις δραστηριότητες του Συμβουλίου της Ευρώπης θα ήταν επιζήμιο για το αντικείμενο του δικού μας έργου για τις μειονότητες και απλά θα δημιουργούσε σύγχυση και απογοήτευση.

Δεύτερον, προβληματίζομαι που βλέπω ότι η προσέγγισή μας όσον αφορά τις μειονότητες δίνει πολύ μεγάλη έμφαση σε λύσεις οι οποίες ίσως είχαν ισχύ πριν από δεκαετίες ή αιώνες. Πιστεύω ότι σε αυτόν τον τομέα, επίσης, θα ήταν καλύτερα να αναπτύξουμε περισσότερο τη φαντασία μας παρά τη μνήμη μας.

Τέλος, αντί να ξανανακαλύπτει τον τροχό, η Ευρωπαϊκή Ένωση θα ήταν καλύτερο να αναπτύξει μια αντίληψη διεθνικής προστασίας των πολιτιστικών δικαιωμάτων σε μια ήπειρο όπου κάθε εθνοτικο-πολιτιστική κοινότητα αποτελεί και μειονότητα.

  Dragoş Florin David (PPE-DE). – (RO) Στο σημερινό παγκόσμιο κλίμα της παγκοσμιοποίησης και της ελεύθερης μετακίνησης, πιστεύω ότι οι ιδέες που εκφράζονται εδώ απόψε για την εδαφική κυριαρχία δεν έχουν καμία λογική. Πιστεύω ότι υπάρχουν πάνω από ένα εκατομμύριο Ρουμάνοι οι οποίοι ζουν στην Ισπανία και την Ιταλία, αλλά δεν βλέπω γιατί να ζητήσουν εδαφική αυτονομία σε αυτές τις χώρες.

Πιστεύω ότι η σύσταση μια επιτροπής ή υποεπιτροπής σε επίπεδο Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου για να παρακολουθεί τα δικαιώματα των μειονοτήτων θα ήταν μια εξαιρετική ιδέα και θα υλοποιούσε την ευρωπαϊκή πολιτική σε αυτό το επίπεδο ή, σε τελική ανάλυση, ορισμένες διαδικασίες για το σεβασμό των δικαιωμάτων των μειονοτήτων. Δεν πιστεύω ότι η Ρουμανία έχει αρνηθεί ποτέ κάποια επίσκεψη από οποιονδήποτε πρόεδρο ευρωπαϊκού κράτους και όμως, για μία ακόμη φορά, είναι μία φήμη που κυκλοφορεί εδώ μέσα. Πιστεύω ότι η Ρουμανία αποτελεί ένα υπόδειγμα καλής πρακτικής για πάρα πολλές χώρες στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

  Iuliu Winkler (PPE-DE). - (HU) Σας ευχαριστώ πολύ, κύριε Πρόεδρε, οι εθνικές μειονότητες που ζουν στα εδάφη της Ευρωπαϊκής Ένωσης εμπλουτίζουν την ΕΕ. Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο πρέπει να πρωτοστατήσει στην υπεράσπιση των εθνοτικών μειονοτήτων, ανοίγοντας ένα σοβαρό διάλογο πάνω στο νομικό καθεστώς των μειονοτήτων. Το Κοινοβούλιο πρέπει να αναλάβει την ευθύνη να καταρτίσει και να εγκρίνει έναν κανονισμό πλαίσιο που να είναι δεσμευτικός σε όλα τα κράτη μέλη. Ένας τέτοιος κανονισμός πλαίσιο θα εξυπηρετήσει πραγματικά τα συμφέροντα των μειονοτικών κοινοτήτων μόνο εάν – έχοντας κατά νου την αρχή της αλληλεγγύης – οι διατάξεις του περιλαμβάνουν το γεγονός ότι η θέσπιση διαφόρων μορφών αυτονομίας θεμελιωμένης στη συναίνεση ανάμεσα στην πλειονότητα και τις μειονότητες αποτελεί τον τρόπο προικοδότησης των μειονοτικών κοινοτήτων με ένα κατάλληλο καθεστώς. Σας ευχαριστώ.

  Miloš Koterec (PSE). – (SK) Ναι, οι μειονότητες χρήζουν σεβασμού και τα δικαιώματά τους πρέπει να διασφαλίζονται με νομοθεσία στα κράτη μέλη της ΕΕ. Η πολιτιστική και γλωσσική πολυμορφία πρέπει να διατηρηθεί, καθώς αποτελεί τη βάση μιας Ένωσης η οποία λειτουργεί κατά υγιή τρόπο. Εντούτοις, δεν θα επιτρέψουμε σε πολιτικές ομάδες που βασίζονται στη θέση μιας μειονότητας να προάγουν αυτονομιστικά συμφέροντα τα οποία συχνά αμφισβητούν την αρχή της εδαφικής ακεραιότητας των κρατών, και που, ακόμα περισσότερο, συχνά πηγάζουν από μια αίσθηση αδικίας λόγω αποφάσεων που λήφθηκαν στο παρελθόν.

Η εδαφική αυτονομία σε εθνική βάση και, επιπλέον, που δεν βασίζεται σε ομοιογένεια, αλλά συχνά καταχράται πολιτικά το μειονοτικό καθεστώς της πλειονότητας του λαού σε μια ορισμένη μικρο-περιοχή ή μια κοινότητα, αποτελεί μια απειλή για την ειρηνική διαβίωση και συνύπαρξη στην Ευρωπαϊκή Ένωση.

  Christopher Beazley (PPE-DE). - (FR) Κύριε Πρόεδρε, έχω δύο ερωτήματα να θέσω στον Επίτροπο.

Στη διάρκεια αυτής της συζήτησης, πολλοί βουλευτές και συνάδελφοι μίλησαν για δύο μέτρα και δύο σταθμά, για μη ίσες υποχρεώσεις μεταξύ παλαιών και νέων κρατών μελών. Ποια μέτρα λαμβάνετε όσον αφορά τα παλαιά μέλη, με άλλα λόγια τα 15 κράτη μέλη τα οποία δεν συμμορφώνονται με τη Συμφωνία της Κοπεγχάγης;

Το δεύτερο ερώτημά μου αφορά τις θρησκευτικές μειονότητες, τους Εβραίους και τους Μουσουλμάνους οι οποίοι ζουν στην ήπειρό μας, στην Ένωσή μας: ποια μέτρα λαμβάνονται από την Επιτροπή για την προστασία της πίστης τους, του δικαίου τους και του τρόπου ζωής τους;

  Csaba Sándor Tabajdi, ερωτών. − (FR) Κύριε Πρόεδρε, Επίτροπε, η πρώτη ερώτηση που πρέπει να απαντηθεί είναι εάν το ζήτημα των εθνικών μειονοτήτων υπάγεται αποκλειστικά στην εθνική εξουσία ή όχι.

Πιστεύω πως όχι, γιατί εάν το ζήτημα των ανθρωπίνων δικαιωμάτων δεν αποτελεί εσωτερικό ζήτημα για τα κράτη μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης, τότε ούτε το ζήτημα των δικαιωμάτων των εθνικών μειονοτήτων είναι. Αυτό, ασφαλώς, απαιτεί διευκρίνηση. Η Γιουγκοσλαβία βομβαρδίστηκε γιατί τα δικαιώματα των Κοσοβάρων παραβιάστηκαν, οπότε γιατί δεν ξεκαθαρίζουμε τη θέση πάνω σε αυτό το ζήτημα;

Δεύτερον, γιατί, πριν την προσχώρηση, η κατάσταση στα νέα κράτη μέλη ήταν καλύτερη από τη σημερινή;

Τρίτον, ο κύριος Beazley έθιξε το ζήτημα των δύο μέτρων και δύο σταθμών. Είναι αλήθεια ότι, παρά τα προβλήματα, η κατάσταση της ουγγρικής κοινότητας στη Ρουμανία είναι καλύτερη. Υπάρχουν προβλήματα στη Ρουμανία, αλλά η κατάσταση είναι καλύτερη σε σχέση με την Αλσατία ή τη Βρετάνη. Γιατί υπάρχουν δύο μέτρα και δύο σταθμά;

Τέταρτον, ας μιλήσουμε για την εδαφική αυτονομία. Στα νησιά Åland της Φινλανδίας και στο νότιο Τιρόλο στην Ιταλία, η περιφερειακή αυτονομία έχει πραγματικά σταθεροποιήσει τη χώρα. Στην Ισπανία, το σύστημα των αυτόνομων περιφερειών αποτελεί ένα πολύ καλό παράδειγμα, παρά τους λιγοστούς βάσκους εξτρεμιστές τους οποίους αξίζει να καταδικάσουμε.

Τέλος, κύριε Πρόεδρε, θα πρέπει να ειπωθεί ότι η κατάργηση των διακρίσεων και η ίση αντιμετώπιση δεν επαρκούν για να αντισταθμιστούν τα μειονεκτήματα των μειονοτήτων. Σε τελική ανάλυση, οι ικανοποιημένες μειονότητες αποτελούν παράγοντες σταθερότητας στις χώρες της Ευρώπης. Όπως λέει πάντα ο Henrik Lax, ‘εάν μια πολιτική υλοποιείται σωστά, πάντα θα πληρώνει μερίσματα’. Έτσι έχει η πραγματικότητα και θα ήθελα να σας ευχαριστήσω για τη συζήτηση.

  Jacques Barrot, Αντιπρόεδρος της Επιτροπής. – (FR) Κύριε Πρόεδρε, άκουσα πολύ προσεκτικά τις απόψεις με τις οποίες συνέβαλλαν όλοι οι ομιλητές και με συγκινεί το πάθος που κρύβεται κάτω από κάποιες από αυτές τις θέσεις.

Ο κύριος Tabajdi μόλις απαρίθμησε ένα πλήθος προβλημάτων. Γνωρίζω πολύ καλά την ύπαρξη αυτών των προβλημάτων, αλλά για μία ακόμη φορά θα πρέπει – και λυπάμαι γι’ αυτό, αλλά δεν μπορώ να κάνω αλλιώς – να σας υπενθυμίσω ότι η προστασία των ομάδων, των εθνικών μειονοτήτων ως ομάδες, δεν υπάγεται στη σφαίρα των αρμοδιοτήτων της ΕΕ ούτε καν σε αυτήν του Οργανισμού Θεμελιωδών Δικαιωμάτων.

Παρ’ όλ’ αυτά, με δική μου πίεση, ο Οργανισμός θα εξετάσει το ζήτημα των εθνοτικών και φυλετικών διακρίσεων όταν θα επικαιροποιήσει την έκθεση του 2007 σχετικά με τον ρατσισμό, αλλά θα επαναλάβω ότι οι συνθήκες δεν δίνουν καμία δικαιοδοσία πάνω σε αυτόν τον τομέα: ούτε στην Ευρωπαϊκή Ένωση, ούτε στην Επιτροπή κι ούτε στον Οργανισμό.

Αναφέρθηκε η ανοιχτή μέθοδος του συντονισμού, αλλά και αυτή η μέθοδος απαιτεί από εμάς να έχουμε αρμοδιότητα. Είναι σαφές ότι, εάν το Συμβούλιο ήταν να αλλάξει τη θέση του, αυτό ίσως να άνοιγε άλλους δρόμους αλλά, για την ώρα, εμείς οι ίδιοι δίνουμε ιδιαίτερη προσοχή στην καταπολέμηση των διακρίσεων οι οποίες μπορεί να επηρεάσουν ιδιαίτερα ανθρώπους που ανήκουν σε μειονότητες.

Χρειάζεται να αποσαφηνίσουμε επαρκώς την κατάσταση εδώ: δεν διαθέτουμε τα εργαλεία, σε κοινοτικό επίπεδο, να καταπολεμήσουμε τις διακρίσεις. Το άρθρο 13 της συνθήκης για την ίδρυση της Ευρωπαϊκής Κοινότητας έχει αποτελέσει τη νομική βάση για δύο οδηγίες: Την οδηγία της 29ης Ιουνίου 2000 περί εφαρμογής της αρχής της ίσης μεταχείρισης προσώπων ασχέτως φυλετικής ή εθνοτικής τους καταγωγής και την οδηγία της 27ης Νοεμβρίου 2000 για τη διαμόρφωση γενικού πλαισίου για την ίση μεταχείριση στην απασχόληση και την εργασία.

Από αυτήν την οπτική γωνία, επομένως, υπάρχει πράγματι η βούληση να καταπολεμηθεί κάθε μορφή διακρίσεων που στρέφονται κατά πολιτών που ανήκουν σε μειονοτικές ομάδες. Επιπροσθέτως, ο Οργανισμός Θεμελιωδών Δικαιωμάτων πρόκειται, κατόπιν αιτήματός μου, να αναλάβει να διεξάγει μια εμπεριστατωμένη μελέτη όλων αυτών των μορφών διακρίσεων.

Αυτά είναι όσα μπορώ να σας πω. Δεν μπορώ να προχωρήσω παραπέρα, γιατί δεν διαθέτουμε τα νομικά εργαλεία. Τα κράτη μέλη δεν θα μας επιτρέψουν κάτι τέτοιο.

Έχοντας πει ότι, η θέση των Ρομά στην Ευρωπαϊκή Ένωση, για παράδειγμα, είναι πράγματι απαράδεκτη και η ένταξή τους αποτελεί πρώτη προτεραιότητα και για την Ένωση και για την Επιτροπή, όπως ειπώθηκε ξανά και στην πρώτη Ευρωπαϊκή Σύνοδο Κορυφής Ρομά στις 16 Σεπτεμβρίου, στην οποία συμμετείχα μαζί με τον κύριο Barroso και τον κύριο Špidla. Μετά τη σύνοδο, ο κύριος Špidla πρόκειται να συστήσει μια ευρωπαϊκή πλατφόρμα για τους Ρομά. Αυτή η ευέλικτη δομή θα μας επιτρέψει να ανταπεξέρθουμε στις προκλήσεις σε επίπεδο ΕΕ. Παρ’ όλ’ αυτά, χρειάζεται επίσης και προσοχή, καθώς, κατά την άποψη της Επιτροπής, μια εθνοτική προσέγγιση θα ήταν αντιπαραγωγική.

Θα ήθελα να ολοκληρώσω λέγοντας ότι με συγκίνησαν τα όσα άκουσα εδώ σήμερα. Είναι αρκετά σαφές ότι η πραγματική δύναμη της Ευρωπαϊκής Ένωσης έγκειται στην επίλυση αυτού του προβλήματος διαμάχης μεταξύ μειονοτήτων και πλειονοτήτων σε ένα συγκεκριμένο κράτος, αλλά αληθεύει επίσης ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι σήμερα μια ομοσπονδία εθνικών κρατών, κάτι το οποίο σημαίνει ότι είναι δύσκολο για μας να προχωρήσουμε παραπέρα.

Έχοντάς το ξεκαθαρίσει αυτό, τίποτα δεν μπορεί να εμποδίσει τις χώρες να ανταλλάσουν άτυπα καλές πρακτικές ή βέλτιστες πρακτικές. Αναφερθήκατε στις πολύ καλές πρακτικές σε ορισμένα από τα νεότερα κράτη μέλη της Ένωσης και δεν αμφιβάλλω ότι αυτού του είδους οι καλές πρακτικές μπορούν να αποτελέσουν έμπνευση για άλλα παρόμοια παραδείγματα.

Κύριε Πρόεδρε, αυτά είχα να πω και λυπάμαι που δεν μπορώ να δώσω μια καλύτερη απάντηση αλλά, εξάλλου είμαι υποχρεωμένος να πειθαρχώ σε αυτό που η Ευρωπαϊκή Ένωση είναι στην πραγματικότητα ως έχει σήμερα. Ακόμα κι έτσι, θα ήθελα να τονίσω για μία ακόμη φορά ότι, σε περίπτωση διακρίσεων κατά ατόμων που ανήκουν σε κάποια μειονοτική ομάδα, μπορείτε να είστε σίγουροι ότι θα είμαι απόλυτα αμετακίνητος, γιατί έχω κάθε πρόθεση να εξασφαλίσω το σεβασμό αυτής της κατάργησης των διακρίσεων η οποία, ελπίζω, ο Χάρτης Θεμελιωδών Δικαιωμάτων θα θεσμοθετήσει με πυγμή μετά την κύρωση της Συνθήκης της Λισαβόνας.

  Πρόεδρος. − Η συζήτηση έληξε.

Γραπτές δηλώσεις (άρθρο 142 του Κανονισμού)

  Genowefa Grabowska (PSE), γραπτώς. – (PL) Καμία χώρα στη σύγχρονη Ευρώπη δεν αρνείται τα δικαιώματα των μειονοτήτων. Κάτω από το σλόγκαν της ΕΕ ‘Ενωμένη στην Πολυμορφία’, οικοδομούμε μια πολυπολιτισμική Ευρώπη, μια Ευρώπη στην οποία οι εθνικές μειονότητες συνυπάρχουν με μεγάλα μονολιθικά κράτη και απολαμβάνουν τα πλήρη πολιτικά δικαιώματα και ατομικά δικαιώματά τους. Φαίνεται ότι η Ευρώπη συμφωνεί ομόφωνα σε αυτό. Σήμερα, οποιοσδήποτε αμφισβητεί τα δικαιώματα των μειονοτήτων σαφώς και δεν έχει μέλλον στον κόσμο της πολιτικής. Τα δικαιώματα των μειονοτήτων φυλάσσονται ως κάτι ιερό στην έννομη τάξη των μεμονωμένων κρατών μελών της ΕΕ κι επίσης επιβεβαιώνονται από πολλές διεθνείς συμφωνίες.

Για το λόγο αυτό με εξέπληξε η απόφαση που μας κληροδότησε το Ανώτατο Διοικητικό Δικαστήριο της Λιθουανίας στις 30 Ιανουαρίου φέτος. Σύμφωνα με την απόφαση, η τοποθέτηση πινακίδων με τα ονόματα των οδών στα Πολωνικά δίπλα σε άλλες με τα ονόματα των οδών στη λιθουανική γλώσσα αντιβαίνει στη νομοθεσία. Οι αρχές στην περιφέρεια του Βίλνιους διατάχτηκαν να αφαιρέσουν τις πινακίδες που ήταν στην πολωνική γλώσσα εντός ενός μηνός. Το ζήτημα είναι ιδιαίτερα περίεργο γιατί οι πολωνικής καταγωγής πολίτες αντιπροσωπεύουν έως και το 70% του πληθυσμού στην περιφέρεια του Βίλνιους και πινακίδες με τα ονόματα των οδών στα Πολωνικά υπάρχουν σχεδόν παντού. Αυτό συνέβη παρά το γεγονός ότι η Λιθουανία δεσμεύτηκε στον Ευρωπαϊκό Χάρτη για την Τοπική Αυτοδιοίκηση και έχει κυρώσει την Ευρωπαϊκή Σύμβαση Πλαίσιο του 1995 για την Προστασία των Εθνικών Μειονοτήτων. Το άρθρο 11 της τελευταίας προβλέπει τη χρήση μειονοτικών γλωσσών, συμπεριλαμβανομένων και σε πινακίδων οδών. Είναι δύσκολο να καταλάβει κανείς γιατί η Λιθουανία, η οποία αποτελεί πλέον κράτος μέλος της ΕΕ εδώ και πέντε χρόνια, αψηφά τους κανόνες της Ένωσης και αποτυγχάνει να διασφαλίσει τα δικαιώματα των μειονοτήτων στην επικράτειά της.

  Iosif Matula (PPE-DE), γραπτώς. – (RO) Κύριε Πρόεδρε, κυρίες και κύριοι, κατάγομαι από μία περιοχή στα σύνορα μεταξύ Ουγγαρίας και Ρουμανίας, στην επαρχεία του Arad, όπου τα προβλήματα που αφορούν τις μειονότητες αντιμετωπίστηκαν πριν από πολύ καιρό.

Σε αυτήν την περιοχή, συνάδελφοι και παιδικοί φίλοι οι οποίοι πήγαν στο δημοτικό σχολείο κι έπειτα συνέχισαν τις σπουδές τους πανεπιστήμιο μέσω των Ουγγρικών εξακολουθούν να χρησιμοποιούν τα Ουγγρικά στους φορείς όπου εργάζονται.

Έχω διατελέσει πρόεδρος του Συμβουλίου της Επαρχίας Arad και της Αρχής Δυτικής Περιφέρειας της Ρουμανίας. Σε αυτήν την περιφέρεια, όπου έχουμε τις επαρχίες Arad, Timiş και Bihor στη Ρουμανία και Csongrád και Békés στην Ουγγαρία, Ρουμάνοι και Ούγγροι έχουν ολοκληρώσει σε συνεργασία δεκάδες κοινά έργα και επί του παρόντος εργάζονται σε άλλα, χρησιμοποιώντας όλοι μια ενιαία ευρωπαϊκή γλώσσα για να επιλύσουν κοινά ευρωπαϊκά προβλήματα.

Καλώ οποιονδήποτε ο οποίος θα επιθυμούσε να μάθει από πρώτο χέρι για το ρουμανικό μοντέλο για την επίλυση μειονοτικών προβλημάτων να ρίξει μια ματιά στην πραγματική κατάσταση από πρώτο χέρι προτού εκφράσει άποψη σε διάφορα ευρωπαϊκά φόρα.

  Andrzej Tomasz Zapałowski (UEN), γραπτώς. – (PL) Τα δικαιώματα των εθνικών μειονοτήτων στα κράτη μέλη της ΕΕ αποτελούν ένα σημαντικό θέμα από άποψη ανθρωπίνων δικαιωμάτων. Στην πράξη, όμως, συχνά εκμεταλλεύονται αυτό το ζήτημα σε ενέργειες που στόχο έχουν να διαδώσουν τον ρεβιζιονισμό σε ολόκληρη την Ευρώπη και να θέσουν υπό αμφισβήτηση τα σύνορα.

Το δικαίωμα να χρησιμοποιεί κανείς τη μητρική του γλώσσα και το δικαίωμα να διαφυλάσσει την παραδοσιακή κουλτούρα και τα έθιμά του είναι αναμφισβήτητα δύο από τα δικαιώματα που πρέπει να προστατευτούν.

Πρόσφατα, υπήρξαν συχνές περιπτώσεις στην Ευρώπη, κατά τις οποίες ορισμένες μειονότητες εξέφρασαν την επιθυμία συγκεκριμένα εδάφη να επιστραφούν στη χώρα με την οποία έχουν δεσμούς καταγωγής. Αυτό προκαλεί μια αντίδραση της πλειονότητας. Έχουν επίσης υπάρξει περιπτώσεις στις οποίες μειονότητες που αριθμούν αρκετά εκατομμύρια άτομα έχουν αγνοηθεί και τους έχουν αρνηθεί το καθεστώς της μειονότητας. Αυτό συνέβη, για παράδειγμα, σε Πολωνούς στη Γερμανία. Η Γερμανία παραβιάζει ως εκ τούτου τα θεμελιώδη δικαιώματα των μειονοτήτων.

Η περίπτωση ανθρώπων οι οποίοι έχουν φτάσει στις χώρες μας από χώρες εκτός Ευρώπης διαφέρει αρκετά. Σαφώς, αυτά τα άτομα έχουν το δικαίωμα στην κουλτούρα τους και τη γλώσσα τους. Δεν μπορούν, όμως, να δημιουργήσουν τις δικές τους ειδικές περιοχές όπου θα μεταφέρουν το δίκαιο των χωρών καταγωγής τους. Εάν επιθυμούν να ζουν ανάμεσά μας, θα πρέπει να είναι έτοιμοι να ενταχθούν στις χώρες μας και να γίνουν υπεύθυνοι πολίτες της χώρας όπου εγκαθίστανται.