Indeks 
 Poprzedni 
 Następny 
 Pełny tekst 
Procedura : 2007/0197(COD)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Wybrany dokument :

Teksty złożone :

A6-0235/2009

Debaty :

PV 21/04/2009 - 17
CRE 21/04/2009 - 17

Głosowanie :

PV 22/04/2009 - 6.26
Wyjaśnienia do głosowania
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P6_TA(2009)0242

Debaty
Wtorek, 21 kwietnia 2009 r. - Strasburg Wydanie Dz.U.

17. Rynek wewnętrzny energii elektrycznej - Agencja ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki – Warunki dostępu do sieci w odniesieniu do transgranicznej wymiany energii elektrycznej – Rynek wewnętrzny gazu ziemnego - Warunki dostępu do sieci przesyłowych gazu naturalnego – Efektywność paliwowa: oznakowanie opon – Wydajność energetyczna budynków (przekształcenie) (debata)
zapis wideo wystąpień
PV
MPphoto
 

  Przewodnicząca. − Następnym punktem posiedzenia jest debata łączna dotycząca następujących kwestii:

– zalecenie do drugiego czytania (A6-0216/2009) przedstawione przez sprawozdawczynię, panią poseł Morgan, w imieniu Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii, w sprawie wspólnego stanowiska Rady w celu przyjęcia dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego elektryczności i uchylającej dyrektywę 2003/54/WE (14539/2/2008 – C6-0024/2009 – 2007/0195(COD));

– zalecenie do drugiego czytania (A6-0235/2009) przedstawione przez sprawozdawcę, pana posła Chichestera, w imieniu Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii, w sprawie wspólnego stanowiska Rady mającego na celu przyjęcie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ustanawiającego Agencję ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki (14541/1/2008 – C6-0020/2009 – 2007/0197(COD));

– zalecenie do drugiego czytania (A6-0213/2009) przedstawione przez sprawozdawcę, pan posła Vidala-Quadrasa, w imieniu Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii, w sprawie wspólnego stanowiska Rady mającego na celu przyjęcie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie warunków dostępu do sieci w odniesieniu do transgranicznej wymiany energii elektrycznej i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1228/2003 (14546/2/2008 – C6-0022/2009 – 2007/0198(COD));

– zalecenie do drugiego czytania (A6-0238/2009) przedstawione przez sprawozdawcę, pana posła Mussę, w imieniu Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii, w sprawie wspólnego stanowiska Rady mającego na celu przyjęcie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej wspólnych zasad rynku wewnętrznego gazu ziemnego i uchylającej dyrektywę 2003/55/WE (14540/2/2008 – C6-0021/2009 – 2007/0196(COD));

– zalecenie do drugiego czytania (A6-0237/2009) przedstawione przez sprawozdawcę, pana posła Paparizova, w imieniu Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii, dotyczące wspólnego stanowiska Rady mającego na celu przyjęcie rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie warunków dostępu do sieci przesyłowych gazu ziemnego i uchylającego rozporządzenie (WE) nr 1775/2005 (14548/2/2008 – C6-0023/2009 – 2007/0199(COD));

– sprawozdanie (A6-0218/2009) przedstawione przez sprawozdawcę, pana posła Beleta, w imieniu Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii, w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie oznakowania opon pod kątem efektywności paliwowej i innych zasadniczych parametrów (COM(2008)0779 – C6-0411/2008 – 2008/0221(COD));

– sprawozdanie (A6-0254/2009) przedstawione przez sprawozdawczynię, panią poseł Ţicău, w imieniu Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii, w sprawie wniosku dotyczącego dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady dotyczącej wydajności energetycznej budynków (przekształcenie) (COM(2008)0780 – C6-0413/2008 – 2008/0223(COD)).

 
  
MPphoto
 

  Eluned Morgan, sprawozdawczyni. − Pani przewodnicząca! Przedmiotowy pakiet energetyczny stanowi zwieńczenie wielu lat wytężonej pracy i Parlament może być bardzo dumny ze zmian, jakie zostaną wkrótce wdrożone. Powinniśmy być szczególnie dumni z faktu, że unijni konsumenci energii zostali teraz po raz pierwszy umieszczeni w centrum debaty energetycznej i sprawa ubóstwa energetycznego jest obecnie rozpatrywana na szczeblu europejskim. Zajęto się naturalnym konfliktem interesów, który rodzi się, kiedy dana spółka jest właścicielem zarówno sieci przesyłowej, jak i produkuje energię elektryczną, a także wzmocniono reżim regulacyjny rynków energii.

Dyrektywa energetyczna, której byłam sprawozdawczynią, stanowi część pakietu pięciu działań, którego celem jest usprawnienie sposobu funkcjonowania rynku energii elektrycznej i gazu na całym kontynencie, prowadzących do zapewnienia lepszej integracji tych rynków i ich działania w bardziej sprawiedliwy i mniej dyskryminacyjny sposób.

Pragnę wyrazić wdzięczność za wspaniałą współpracę innym sprawozdawcom w zakresie przedmiotowego pakietu, a także kontrsprawozdawcom, Komisji i prezydencji czeskiej, za pomoc w dochodzeniu do wniosków z dyskusji, które stanowiły czasem duże wyzwanie.

W prawodawstwie zawarto wiele nowych działań w zakresie ochrony konsumenta, wraz z zapewnieniem, aby odbiorcy mogli zmienić dostawcę w ciągu trzech tygodni, ustanowieniem w każdym państwie członkowskim niezależnego i skutecznego systemu składania skarg i zażaleń oraz prawem do rekompensaty w przypadku niespełnienia odpowiedniego poziomu usług. Przedmiotowe prawodawstwo zapewni również wyposażenie do 2022 roku wszystkich gospodarstw domowych w Unii Europejskiej w tzw. „inteligentne liczniki”. Owe inteligentne liczniki umożliwią odbiorcom lepszą kontrolę zużycia energii i zwiększą wydajność energetyczną, pomagając tym samym w zmniejszeniu kosztów energii i redukcji emisji dwutlenku węgla.

Z inicjatywy Parlamentu Europejskiego nowe prawodawstwo zawiera również specjalne środki w zakresie ochrony szczególnie zagrożonych konsumentów energii, a także po raz pierwszy będzie musiała być poważnie uwzględniona sprawa ubóstwa energetycznego.

Chciałabym zapytać pana komisarza Piebalgsa, czy podejmie teraz zobowiązanie, aby w przyszłości do ram energetycznych UE, oprócz odniesienia do bezpieczeństwa dostaw, zrównoważenia i konkurencyjności, dodano również czwarty element, tj. dostępność cenową, do wszystkich przyszłych wniosków w zakresie polityki energetycznej. W sprawozdaniu popartym przez UE stwierdzono ostatnio, że prawie 125 milionów obywateli dotkniętych jest ubóstwem energetycznych. Państwa członkowskie muszą wkrótce podjąć odpowiednie działania, które mogłyby doprowadzić do zapobieżenia setek – jeśli nie tysięcy – przypadków zgonów w najbiedniejszych gospodarstwach domowych na całym kontynencie. Doczekamy także zaprzestania stosowania dyskryminacyjnych cen w przypadku liczników przedpłatowych.

Najbardziej kontrowersyjna część pakietu wiąże się z tym, czy istnieje potrzeba pełnego rozdzielenia własnościowego na rynkach energii – innymi słowy, całkowitego oddzielenia działalności przesyłowej od działalności w zakresie wytwarzania energii elektrycznej. Struktura rynku w niektórych państwach członkowskich oznacza, że monopol operatorów systemów przesyłowych, którzy znajdują się również w posiadaniu środków wytwarzania energii elektrycznej, nie stanowi żadnej zachęty dla wejścia na rynek innych podmiotów, co jest sprzeczne z zasadami konkurencji. Parlament przyjął właśnie kompromis, który pozwoli na własność zarówno systemów przesyłowych, jak i wytwarzania energii pod warunkiem wzmocnienia mechanizmów gwarantujących zachowanie równowagi w celu zażegnania powstałego naturalnego konfliktu interesów. Wielu z nas niechętnie przyjęło ten kompromis, ponieważ uważamy, że występują obecne tendencje w kierunku wydzielenia działalności hurtowej, a takie zintegrowane firmy z dużym prawdopodobieństwem dokonają podziału bez względu na wspomnianą dyrektywę.

Efekty wysiłków Komisji, aby ukazać opinii publicznej nadużycia niektórych firm, zaczynają być widoczne w przypadku takich spółek jak E.ON i RWE, które wyraziły zgodę na sprzedaż swoich sieci przesyłowych w następstwie postępowań antymonopolowych. W niedalekiej przyszłości będziemy również świadkami wzmocnienia krajowych organów regulacyjnych.

Chciałabym podziękować wszystkim za współpracę i myślę, że powinniśmy być dumni z tego, co uczyniliśmy dla unijnych konsumentów.

 
  
MPphoto
 

  Giles Chichester, sprawozdawca. − Pani przewodnicząca! Mam nadzieję, że przedmiotowy pakiet bardziej odzwierciedla określenie: „do trzech razy sztuka”, niż „prace w toku”. Moim zdaniem, przyszła rola Agencji ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki jest kluczowa dla osiągnięcia długo oczekiwanego rynku wewnętrznego gazu i energii elektrycznej.

Podczas negocjacji trójstronnych stało się dla mnie jasne, że usprawnienia zgłoszone przeze mnie w imieniu Parlamentu są niezwykle istotne dla stworzenia sprawiedliwych i skutecznych rynków energii. Moim celem jest stworzenie agencji charakteryzującej się wyższym stopniem niezależności i decyzyjności. W szczególności, jeżeli agencja ma się skutecznie przyczyniać do rozwoju jednolitego i konkurencyjnego rynku energii, musi ona posiadać uprawnienia pozwalające na przezwyciężenie problemów transgranicznych i na zachęcenie do skutecznej współpracy pomiędzy operatorami systemów przesyłowych (OSP) i krajowymi organami regulacyjnymi (KOR).

Jednakże z większymi uprawnieniami powinna wiązać się większa odpowiedzialność i przejrzystość. Mam na myśli ogólną zasadę mówiącą o tym, że powinniśmy wzmocnić niezależność agencji tak, aby sprawić, iż będzie ona zarówno skuteczniejsza jak i wiarygodniejsza, poprzez jej większą odpowiedzialność, w szczególności wobec tego Parlamentu. Wierzę, że tak się stanie.

Powinienem powiedzieć, że wiele ról, jakie przypisaliśmy agencji ma bardziej charakter konsultacyjny niż konkretny, ale staraliśmy się stworzyć możliwości w zakresie innowacyjnych uregulowań, zwracając uwagę na obszary wymagające działania, agencja nie posiada jednak odpowiednich uprawnień do działania.

Chciałbym najpierw podkreślić formy podwyższonej odpowiedzialności, które wynegocjowaliśmy. Dyrektor stawi się przed odpowiednią komisją Izby, zarówno przed mianowaniem, jak i w czasie swojej kadencji, w celu złożenia oświadczenia i udzielenia odpowiedzi na pytania. Podobnie przewodniczący rady organów regulacyjnych może uczestniczyć w obradach odpowiedniej komisji i zdawać relację z ich pracy. Parlament uzyskał prawo wyznaczania dwóch członków rady administracyjnej. Wszystko to daje agencji możliwość zaistnienia na forum publicznym i zabrania głosu w wybranych przez siebie sprawach.

Wracając do ról, o których wspomniałem, uważam, że monitorowanie rynków wewnętrznych gazu i energii elektrycznej, uczestniczenie w opracowywaniu kodeksów sieci, przyczynianie się do wdrożenia wytycznych w zakresie transeuropejskich sieci energetycznych, monitorowanie postępów wdrażania projektów w celu stworzenia nowych zdolności przesyłowych, posiadanie uprawnień do podejmowania decyzji w zakresie zwolnień z wymagań dotyczących inwestycji w infrastrukturę, monitorowanie wdrażania dziesięcioletnich planów inwestycji w sieci oraz posiadanie uprawnień do wydawania opinii i zaleceń OSP – wraz z innymi aspektami, których nie ma teraz czasu wyliczać – umożliwi agencji wprowadzenie szeroko zakrojonych zmian.

Na koniec, wprowadziliśmy wymagania dotyczące usprawnienia procesu podejmowania decyzji. Mam nadzieję, że agencja sprosta postawionym przez nas wyzwaniom. Stworzyliśmy również możliwość, aby Komisja sporządziła własne sprawozdanie na temat pracy agencji oraz zgłosiła sugestie dotyczące dalszych zadań i funkcji, jakie agencja może spełniać, biorąc pod uwagę jej doświadczenie.

Chciałbym szczególnie podziękować naszym sprawozdawcom, pozostałym dwóm instytucjom, i panu komisarzowi za ich ciężką i konstruktywną pracę w celu osiągnięcia ostatecznego pakietu opartego na kompromisie. Mam nadzieję, że fakt, iż zostałem poproszony o zabranie głosu jako druga, a nie piąta, osoba z rzędu, jest wyraźnym wyrazem uznania prawdziwego znaczenia i wagi przedmiotowego wniosku.

 
  
MPphoto
 

  Alejo Vidal-Quadras, sprawozdawca. − Pani przewodnicząca! Chciałbym zacząć od wyrażenia serdecznego podziękowania sprawozdawcom, kontrsprawozdawcom, panu komisarzowi Piebalgsowi i pani ambasador Reinišovej za wspaniałą współpracę podczas pierwszych trzech miesięcy bieżącego roku. Współpraca ta była główną siłą napędową prowadzącą do pomyślnych wyników, nad którymi będziemy głosować w tym tygodniu. Negocjacje były długie, skomplikowane i czasami trudne, ale myślę, że udało nam się uzyskać porozumienie satysfakcjonujące wszystkie strony.

Jeżeli idzie o cały pakiet w wynegocjowanej formie, Parlament może być dumny z tekstu końcowego. Rzeczywiście bardzo wyraźne porozumienie między nami w sprawie rozdziału właścicielskiego po pierwszym czytaniu dało zespołowi negocjacyjnemu dużą zdolność wywierania nacisku podczas rozmów. Pozwoliło nam to uzyskać ściślejsze ramy regulacyjne, szczególnie w krajach, w których przyjęto model ITO, gdzie zwiększa się kompetencje krajowych organów regulacyjnych, przy zachowaniu niezależności zarówno władz rządowych, jak i sektora. Ta nowa rola przyczyni się do zmniejszenia ryzyka zachowań niekonkurencyjnych, szczególnie w takich okolicznościach, w których pionowo zintegrowane spółki nadużywają swojej pozycji w celu powstrzymania inwestycji w nowe zdolności przesyłowe.

Ponadto osiągnięto porozumienie w sprawie klauzuli przeglądowej, która pozwoli nam sprawdzić za kilka lat, czy wszystkie modele spełniają nasze cele dotyczące osiągania w pełni konkurencyjnego i zalegalizowanego rynku. Co więcej, znacząco rozszerzyliśmy przepisy dotyczące ochrony konsumenta, między innymi, w odniesieniu do informacji billingowych i poprawy warunków zmiany dostawców.

Ostatni temat, jaki chciałbym poruszyć, to kolejny duży sukces, jakim było wprowadzenie nowego postanowienia w klauzuli kraju trzeciego, na mocy którego można w tej chwili odmówić certyfikacji operatora systemu przesyłowego (OSP) z kraju trzeciego, jeżeli zagrożone jest bezpieczeństwo dostaw całej Unii, lub bezpieczeństwo jakiegokolwiek państwa członkowskiego, innego niż państwo, w którym wnioskowano o certyfikację.

Jeżeli chodzi o rozporządzenie w sprawie energii elektrycznej, to chciałbym wyraźnie stwierdzić, że odgrywa ono kluczową rolę, ponieważ daje państwom członkowskim narzędzia potrzebne do znacznego zwiększenia zdolności przesyłowej w Unii poprzez opracowanie i ustanowienie wiążących kodeksów sieci, które będą stosowane przez wszystkich operatorów systemów przesyłowych w zakresie wymiany energii elektrycznej, przez co usunięta zostanie jedna z głównych fizycznych barier zakończenia prac nad budową wewnętrznego rynku energii elektrycznej.

Uzgodniony tekst zwiększa również znaczenie Agencji ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki w przedmiotowym procesie, zgodnie z intencją przestawioną w pierwszym czytaniu w Parlamencie Europejskim. Muszę przyznać, że Parlament miał nadzieję na utworzenie o wiele ambitniejszej agencji. Jednakże rozumiemy, że jest to dopiero pierwszy krok w długim procesie integracji ram regulacyjnych.

Udało nam się włączyć nowy przepis, zgodnie z którym agencja będzie mogła proponować włączenie podstawowych kryteriów przy udzielaniu zwolnień dla nowych połączeń wzajemnych. Jest to szczególnie ważne, ponieważ stanowi to jedną z głównych przeszkód, na jakie napotykają inwestorzy starający się o nowe zdolności przesyłowe w różnych państwach członkowskich. Konieczność postępowania zgodnie z kilkoma różnymi procedurami regulacyjnymi może czasem prowadzić do mylących wyników i odstraszyć inwestorów, jak, na przykład, w przypadku Nabucco.

Przedmiotowe rozporządzenie ustanawia również i określa szczegółową funkcję Europejskiej Sieci Operatorów Systemów Przesyłowych Energii Elektrycznej (ENTSO), która będzie odpowiadać za zaprojektowanie kodeksów sieci, przedkładanych następnie agencji, a także za opracowanie skoordynowanych mechanizmów na wypadek sytuacji awaryjnych, takich jak przerwy w dostawie energii elektrycznej, jakich doświadczyliśmy niedawno w całej Unii Europejskiej.

Na zakończenie chciałbym podziękować całemu personelowi technicznemu, którego praca umożliwiła nam osiągnięcie porozumienia, a które na samym początku negocjacji wydawało się chwilami zupełnie nierealne.

 
  
MPphoto
 

  Antonio Mussa, sprawozdawca. (IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Chciałbym podziękować prezydencji czeskiej, Komisji, pani poseł Niebler, jako przewodniczącej Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii, kolegom i koleżankom sprawozdawcom w zakresie przedmiotowego pakietu energetycznego, kontrsprawozdawcom oraz sekretariatowi komisji, w tym wszystkim jego urzędnikom, za współpracę i umiejętności, jakimi się wykazali w pracy na tym zagadnieniem.

Wszyscy możemy i powinniśmy być dumni z osiągniętego przez nas rezultatu; ja na pewno jestem dumny, mając na uwadze wykonaną przeze mnie pracę po odziedziczeniu dyrektywy dotyczącej rynku wewnętrznego gazu ziemnego oraz problemów niemających łatwych rozwiązań. Cieszę się, że moja druga kadencja jako posła do PE zbiegła się z etapem końcowym przygotowania przedmiotowego pakietu, który, jak uważam, jest jedną z najważniejszych spraw rozpatrywanych w obecnej kadencji i przyniesie korzyści naszym wyborcom – obywatelom Europy.

Dyrektywa gazowa, która wejdzie w życie w 2011 roku zawiera istotne innowacje w odnośnym sektorze: jednym z najważniejszych wyników, na który należy zwrócić uwagę, jest osiągnięcie wariantu opartego na niezależnym operatorze systemu przesyłowego. Spowoduje to otwarcie rynków i zapewni rzeczywisty postęp na drodze do stworzenia systemu, który rzeczywiście pozwoli Unii Europejskiej mówić jednym głosem w sprawach energetycznych. System oparty na niezależnym operatorze systemu przesyłowego, przewidziany w przedmiotowym pakiecie jest prawdziwą innowacją i jest to obszar, w którym Parlament Europejski, można śmiało powiedzieć, osiągnął najlepsze rezultaty.

W nowej dyrektywie gazowej dużą wagę przypisuje się organom odpowiedzialnym za kwestie gazu i agencji. W dyrektywie uzasadniono rolę takich organów, szczególnie w tych krajach, w których zaczną one swoją działalność od początku. Dlatego niezwykle ważne jest, iż określiliśmy rolę i zakres obowiązków wspomnianych organów i przyznaliśmy im szerokie uprawnienia, ponieważ przed władzami stoi trudne zadanie kontroli wspólnego rynku energii.

Kolejnym zagadnieniem, dodanym na etapie rozmów trójstronnych, jest wyłączenie ze stosowania wspólnych zasad tzw. systemów „zamkniętych”, takich jak lotniska, szpitale, dworce, tereny przemysłowe, itd., które z uwagi na swoją indywidualną specyfikę podlegają bardziej korzystnemu systemowi. Jest to przykład uwagi, zwróconej w nowej dyrektywie na potrzeby obywateli Europy.

Moim zdaniem, to właśnie obywatele Europy odniosą rzeczywiste korzyści z omawianej dyrektywy, ponieważ używając inteligentnych liczników będą mieli dostęp do wszystkich informacji związanych ze swoimi rachunkami i będą w stanie dokonać oceny najlepszej oferty na rynku oraz wybrać dostawcę na podstawie najlepszej ceny. Chociaż istotnie minie kilka lat, zanim ujrzymy skutki takiej liberalizacji, niemniej jednak wejście nowych operatorów na rynek bezsprzecznie doprowadzi do spadku cen i do korzystniejszych warunków rynkowych dla obywateli UE.

Kolejnym ważnym elementem jest uznanie znaczenia europejskich systemów sieci przesyłowych, które zapewnią bezpieczeństwo dostaw gazu dla obywateli Europy. Zależy to od umocnienia i stworzenia nowej infrastruktury obejmującej urządzenia służące do regazyfikacji i magazyny, co da impet działaniom trzeciego pakietu. Dlatego niezbędne jest otwarcie konkurencyjnego rynku, co zapewni długoterminowe inwestycje i kontrakty z firmami działającymi w odnośnym sektorze, szczególnie w nowych państwach członkowskich, gdzie stworzenie nowej infrastruktury umożliwi również rozwiązanie długoletnich problemów związanych z zależnością energetyczną.

Uwzględniono ochronę szczególnie zagrożonych konsumentów, dając krajowym i regionalnym władzom możliwość zagwarantowania dostaw gazu w najbardziej krytycznych momentach. Pomyślny wynik prac dotyczących dyrektywy gazowej wraz z pakietem energetycznym po raz kolejny uwypukla rolę Europy i jej instytucji w działaniu na rzecz obywateli Europy.

 
  
MPphoto
 

  Atanas Paparizov, sprawozdawca.(BG) Pani przewodnicząca, panie komisarzu! Przede wszystkim chciałbym wyrazić radość z powodu osiągnięcia porozumienia pomiędzy Parlamentem Europejskim a Radą w odniesieniu do trzeciego pakietu energetycznego, obejmującego rozporządzenie dotyczące warunków dostępu do gazowych sieci przesyłowych, w zakresie którego jestem sprawozdawcą. Chciałbym wspomnieć wkład prezydencji czeskiej oraz aktywne wsparcie ze strony Komisji Europejskiej w poszukiwaniu wspólnych rozwiązań.

Jeżeli chodzi o dostęp do gazowych sieci przesyłowych, cele trzeciego pakietu energetycznego zostały osiągnięte. Stworzono podwaliny wspólnego europejskiego rynku energii elektrycznej w oparciu o zasady określone szczegółowo w wiążących kodeksach sieci. Zwiększono możliwości rozwoju współpracy regionalnej, w ramach której, obok Europejskiej Sieci Operatorów Systemów Przesyłowych Energii Elektrycznej i krajowych organów regulacyjnych, Agencja ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki będzie również odgrywać znaczącą rolę motywującą.

Przyczyni się to do znacznego zwiększenia bezpieczeństwa dostaw i stanowić będzie zachętę do stworzenia nowej infrastruktury za pośrednictwem sieci operatorów europejskich sporządzających dziesięcioletni plan inwestycyjny sieci, którego wdrażanie jest kontrolowane przez krajowe organy regulacyjne oraz monitorowane przez agencję. Daje to możliwość zaangażowania wszystkich uczestników rynku, na podstawie jasno zdefiniowanych procedur, w proces projektowania kodeksów sieci i proponowania w nich zmian, jeżeli ich zastosowanie w praktyce pokazuje, że jest to konieczne. Warunki rządzące konkurencją pomiędzy dostawcami stają się coraz ostrzejsze ze względu na zastosowanie surowszych zasad dotyczących informacji i przejrzystości działań operatorów przesyłowych.

Chciałbym szczególnie podziękować uczestnikom negocjacji za poparcie wniosków, które sporządziłem w odniesieniu do dziesięcioletniego planu inwestycyjnego oraz rozwoju inicjatyw dotyczących współpracy regionalnej. Ponadto cieszę się, że w wyniku przeprowadzonych negocjacji osiągnięto lepszą równowagę pomiędzy uprawnieniami Europejskiej Sieci Operatorów Systemów Przesyłowych, Agencji ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki i Komisji Europejskiej, mając na względzie stworzenie działającego bez zakłóceń, wydajnego i konkurencyjnego rynku.

Chciałbym szczególnie podkreślić, że podjęto ścisłą współpracę podczas opracowywania pięciu aktów legislacyjnych wchodzących w skład trzeciego pakietu energetycznego. Stworzono również ogólne ramy, w których poszczególne elementy mogą się uzupełniać i nawzajem wzmacniać. Chciałbym wspomnieć istotny rezultat aktywnej współpracy z koleżankami i kolegami koleżankami sprawozdawcami: panią poseł Morgan, panem posłem Mussą, panem posłem Vidalem-Quadrasem i panem posłem Chichesterem. Dziękuję także kontrsprawozdawcom, którzy na każdym etapie negocjacji wnieśli swój udział w postaci konstruktywnych i niezwykle przydatnych sugestii. Muszę również podziękować szczególnie przewodniczącemu Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii oraz jego sekretariatowi.

Pani przewodnicząca! Rok 2009 zaczął się od zakłóceń w dostawach gazu dla Bułgarii i Słowenii, wraz z dużym ograniczeniem wolumenów dla innych krajów w Europie Środkowo-Wschodniej. Uważam, że, w oparciu o trzeci pakiet energetyczny niespodziewane wnioski ze strony Komisji Europejskiej w sprawie nadania nowych treści dyrektywie dotyczącej bezpieczeństwa dostaw gazu i projektów przyłączenia gazowych sieci przesyłowych, popierane w treści Planu Naprawy Gospodarczej, Unia Europejska do końca 2009 roku przygotuje się, by przeciwdziałać wszelkim potencjalnym zakłóceniom dostaw, dzięki znaczniejszym zasobom i większej solidarności. Czuję się uprawniony, w oparciu o osiągnięte wyniki, do zwrócenia się do wszystkich kolegów i koleżanek posłów o poparcie w drugim czytaniu wypracowanego razem z Radą wspólnego tekstu, który został państwu przedstawiony.

 
  
MPphoto
 

  Ivo Belet, sprawozdawca. (NL) Chociaż temat oznakowania opon w odniesieniu do efektywności paliwowej został niezręcznie umieszczony dzisiaj w porządku obrad pomiędzy energią elektryczną a gazem, omawiamy ważne i bardzo wymierne działania, mające bezpośrednie znaczenie dla każdego konsumenta, każdego kierowcy, a właściwie można powiedzieć, dla większości obywateli Europy.

Jest to konkretne działanie, które będzie się wiązać z małymi lub żadnymi kosztami i spowoduje wniesienie dużego wkładu w osiągnięcie naszych ambitnych celów w dziedzinie klimatu. Opona samochodowa – nie wiem, czy jesteście państwo tego świadomi – odpowiada za 20% do 30% całkowitego zużycia paliwa przez samochód. Dlatego logiczne jest, że w tym zakresie pojawia się ogromny potencjał wydajności energetycznej i oszczędności.

Jakie konkretne kroki zamierzamy podjąć? Będziemy odtąd próbować zachęcać wszystkich kierowców samochodów, czyli właściwie wszystkich, do monitorowania efektywności energetycznej i emisji hałasu przez opony. Nikogo nie będziemy zmuszać; będziemy tylko informować ludzi, tak jak robimy obecnie w odniesieniu do lodówek, na przykład, za pomocą wyraźnie uwidocznionej etykiety lub naklejki. Kto chce jeździć używając opon klasy B lub C, jeżeli może również używać wersji klasy A, przyjaznej dla środowiska? Ponadto opona klasy A jest bardziej ekonomiczna na dłuższą metę. To czysty zysk, zysk dla konsumenta, a przede wszystkim zysk dla środowiska.

Chciałbym państwu zacytować jedną daną liczbową: ocena oddziaływania dowodzi potencjalnych oszczędności wynoszących nawet półtora miliona ton CO2. Odpowiada to usunięciu emisji CO2 z prawie jednego miliona samochodów osobowych na drogach europejskich. Z chwilą, gdy działanie nabierze większego rozpędu, wyeliminowane zostaną emisje CO2 z miliona samochodów osobowych, co jest imponującą wielkością!

Producenci opon oczywiście również odniosą korzyści. Nie trzeba dodawać – jest to zupełnie logiczne – że przeprowadziliśmy konsultacje z przedstawicielami sektora, kiedy wystąpiliśmy z tym działanie. Z pewnością nie ma sensu narzucać nowego prawodawstwa wspomnianemu sektorowi, który został szczególnie dotknięty kryzysem w przemyśle samochodowym, gdyby wiązało się to z dodatkowymi wydatkami i biurokracją. Są to sensowne argumenty, których nie można po prostu zignorować. Przedmiotowa dyrektywa w sprawie oznakowania przyniesie również korzyści producentom opon samochodowych wysokiej jakości i dlatego przywiązujemy tak dużą uwagę do monitorowania jej wdrażania, które jest kluczowe w procesie tworzenia równych szans, z tym że dokonuje się to na wysokim szczeblu.

Rozumie się samo przez się, że przyjazność dla środowiska nie powinna się nigdy odbywać kosztem bezpieczeństwa i dlatego zgłosiliśmy poprawki w tym względzie. Jeśli idzie o opony samochodowe, bezpieczeństwo pozostaje oczywiście naszym głównym priorytetem.

Chciałbym dodać krótki komentarz dotyczący kryterium emisji hałasu. Zostało ono również uwzględnione, ponieważ, jak państwo wiedzą, zmorą naszych czasów jest między innymi skażenie hałasem. Dlatego cieszę się w związku z tym z tego, że wprowadziliśmy ostrożne i wykonalne kryterium w celu dalszej redukcji skażenia hałasem, ale, jak już wspomniałem, nigdy nie kosztem bezpieczeństwa samochodu i opon.

Na zakończenie chciałbym odnieść się do ram czasowych. Moim zdaniem osiągnęliśmy ambitny, choć rozsądny, kompromis. Liczymy oczywiście na producentów opon samochodowych, tak jak było w przypadku emisji CO2 samych samochodów, że dużo wcześniej wprowadzą na rynek wyroby spełniające normy najbardziej przyjazne środowisku.

 
  
MPphoto
 

  Silvia-Adriana Ţicău, sprawozdawczyni.(RO) Pani komisarzu, panie i panowie! Budynki odpowiadają za 40% zużycia energii pierwotnej oraz za wygenerowanie 40% emisji gazów cieplarnianych. Dlatego też pilne wdrożenie środków mających na celu polepszenie wydajności energetycznej budynków jest najbardziej wiarygodnym, najszybszym i najmniej kosztownym sposobem redukcji emisji gazów cieplarnianych. Jednak podwyższenie wydajności energetycznej budynków stanowi również ogromny potencjał naprawy gospodarczej UE obejmujący stworzenie ponad 250 tysięcy nowych miejsc pracy, inwestycje wymagane w celu propagowania odnawialnych źródeł energii i energooszczędnych budynków oraz, na koniec, co nie mniej ważne, poprawę jakości życia obywateli Europy, dzięki zmniejszeniu kosztów rachunków za media.

Nowy wniosek Komisji dotyczący poprawek w istniejącej dyrektywie zakłada likwidację limitu 1 000 m2, ustalenie pewnych minimalnych wymagań wydajności energetycznej budynków oraz wprowadzenie procesu zbliżenia minimalnych wymagań ustanowionych na szczeblu krajowym, propagowanie budynków wytwarzających lokalnie ilość energii odnawialnej równą zużytej energii pierwotnej, a także finansowanie z funduszy publicznych budowy wyłącznie budynków spełniających minimalne wymagania dotyczące wydajności energetycznej.

Parlament wprowadził następujące istotne poprawki: rozszerzenie zakresu dyrektywy w celu włączenia scentralizowanych systemów ogrzewania i chłodzenia, zwiększenia roli i wypracowania standardowego formatu certyfikatów wydajności energetycznej budynków, opracowanie wspólnej metodologii definiowania minimalnych wymagań wydajności energetycznej, wdrożenie, w przypadku instytucji publicznych, rekomendacji zawartych w certyfikacie wydajności energetycznej w okresie jego ważności, nowe przepisy dotyczące przekazywania informacji konsumentom oraz szkolenia dla audytorów i ekspertów, a także udzielanie od 2019 roku zezwoleń na budowę dla budynków wytwarzających energię odnawialną lokalnie, w ilości co najmniej równej energii wytwarzanej ze źródeł konwencjonalnych, wraz z wprowadzeniem nowych postanowień dotyczących inspekcji systemów ogrzewania i chłodzenia.

Zapraszam kolegów i koleżanki posłów do zwiedzenia wystawy poświęconej budynkom tego rodzaju – budynkom o zerowym zużyciu energii i emisji CO2 netto – która została zorganizowana w Parlamencie Europejskim wspólnie z WWF.

Chociaż dyrektywa w sprawie wydajności energetycznej budynków obowiązuje od 2002 roku, jej wdrożenie w poszczególnych państwach członkowskich nie jest zadowalające. Państwa członkowskie powołują się na brak funduszy jako na główną przeszkodę uniemożliwiającą właściwe wdrożenie wspomnianej dyrektywy. Dlatego Parlament Europejski zaproponował sfinansowanie działań w zakresie wydajności energetycznej budynków z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, stworzenie Europejskiego Funduszu ds. Wydajności Energetycznej Budynków oraz propagowanie odnawialnych źródeł energii poprzez wkład EBI, Komisji Europejskiej i państw członkowskich, możliwość skorzystania z niskich stawek podatku VAT na usługi i produkty związane z wydajnością energetyczną budynków, opracowanie krajowych programów, które przyczynią się do propagowaniu wydajności energetycznej budynków przez przyjęcie instrumentów finansowych i pewnych konkretnych środków finansowych.

Na koniec, choć nie jest to mniej ważna kwestia, chciałabym podziękować kontrsprawozdawcom, personelowi technicznemu Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii oraz personelowi zajmującemu się kwestiami WPZiB ze wspomnianej komisji, za niezwykle dobra współpracę. Z zainteresowaniem czekam na uwagi kolegów i koleżanek posłów.

 
  
MPphoto
 

  Andris Piebalgs, komisarz. − Pani przewodnicząca! Niełatwo jest w ciągu pięciu minut przedstawić odpowiedź Komisji na siedem znakomitych sprawozdań, ale nie mogę nie skorzystać z tej sposobności, aby podziękować wszystkim sprawozdawcom: pani poseł Morgan, pani poseł Ţicău, panu posłowi Chichesterowi, panu posłowi Vidalowi-Quadrasowi, panu posłowi Mussie, panu posłowi Paparizovowi i panu posłowi Beletowi, a także wszystkim sprawozdawcom pomocniczym. Chciałbym również podziękować pani poseł Niebler, która pracowała naprawdę ciężko, aby umożliwić nam przygotowanie tego sprawozdania w bardzo ograniczonym czasie.

Zacznę od wewnętrznego rynku energii, ponieważ dwa lata temu rozpoczęliśmy realizację ambitnego celu, a mianowicie stworzenia prawdziwie konkurencyjnego i prawdziwie europejskiego rynku energii z korzyścią dla obywateli Unii Europejskiej. Narzędziem do osiągnięcia tego celu jest trzeci pakiet energetyczny dotyczący rynku wewnętrznego gazu i energii elektrycznej.

Dzisiaj jesteśmy blisko przyjęcia tego pakietu, a tym samym, blisko osiągnięcia wspomnianego celu. W następstwie rozmów trójstronnych udało się dojść do kompromisu. Komisja w pełni popiera to kompromisowe rozwiązanie. Jeżeli zostanie ono przyjęte jutro na sesji plenarnej, Unia Europejska uzyska przejrzyste ramy regulacyjne konieczne do zapewnienia właściwie funkcjonującego rynku wewnętrznego oraz promowania bardzo potrzebnych inwestycji.

Po pierwsze, usprawni to transgraniczny handel energią dzięki ustanowieniu agencji ds. współpracy krajowych organów regulacyjnych w zakresie energii, posiadającej uprawnienia do podejmowania wiążących decyzji, w celu wsparcia krajowych organów regulacyjnych. Zapewni to właściwe załatwianie kwestii transgranicznych i umożliwi Unii Europejskiej rozwinięcie prawdziwej sieci europejskiej.

Po drugie, nowe prawodawstwo będzie promować współpracę transgraniczną i regionalną, a także inwestycje w nową sieć europejską dla operatorów systemów przesyłowych. Unijni operatorzy sieci będą współpracować oraz opracowywać kodeksy sieci i normy bezpieczeństwa, a także planować i koordynować niezbędne inwestycje na szczeblu unijnym.

Po trzecie, umożliwi to bardziej skuteczny nadzór regulacyjny ze strony krajowych organów regulacyjnych, które będą o wiele bardziej niezależne i będą posiadać wszystkie konieczne środki.

Po czwarte, zapewni to skuteczne oddzielenie wytwarzania energii od jej przesyłu w celu wyeliminowania wszelkich konfliktów interesów, promowania inwestycji sieciowych i zapobiegania zachowaniom o charakterze dyskryminacyjnym.

Przedmiotowe prawodawstwo zapewni również większą przejrzystość, gwarantując w ten sposób równy dostęp do informacji, przyczyniając do bardziej przejrzystego ustalenia cen, wzrostu zaufania do rynku, a także do unikania wszelkiej możliwej manipulacji lub jakiegokolwiek rodzaju manipulowania rynkiem.

Nie chodzi tu wyłącznie o właściwe funkcjonowanie rynku wewnętrznego, ale –bardziej ogólnie – o zadbanie o to, aby UE sprostała stojącym przed nami wyzwaniom w zakresie energii, tj. zmianom klimatycznym, wzrostowi uzależnienia od importu, kwestii bezpieczeństwu dostaw i globalnej konkurencyjności.

W szczególności kluczowym elementem starań UE zmierzających do przeciwdziałania zmianom klimatycznym jest odpowiednio funkcjonujący rynek wewnętrzny. Bez konkurencyjnego rynku energii elektrycznej system handlu przydziałami emisji nigdy nie będzie prawidłowo działał i nie osiągniemy założonych celów w zakresie energii odnawialnej.

Osiągnięty kompromis stanowi złoty środek pomiędzy stanowiskiem Parlamentu i Rady. Sprawozdawcy zaprezentowali już państwu zasadnicze elementy, w których wypracowany kompromis polityczny wzmacnia wspólne stanowisko przyjęte przez Radę w styczniu 2009 roku.

Chciałbym naświetlić kilka kluczowych spraw.

Wezwanie Parlamentu do silniejszej ochrony konsumentów i zwalczanie ubóstwa energetycznego jest obecnie zapisane w dokumentach legislacyjnych. Inteligentne liczniki, pozwalające konsumentom uzyskać dokładne informacje na temat zużytej przez nich energii i promujące wydajność energetyczną, mają docelowo zostać zainstalowane u 80% konsumentów do 2020 roku. Wzmocniono uprawnienia i niezależność krajowych organów regulacyjnych oraz uprawnienia agencji, a zasady dotyczące skutecznego oddzielenia wytwarzania energii od jej przesyłu są także obecnie o wiele wydajniejsze.

Niezwykle ważne jest, że widzimy również praktyczne działania. Wiele firm dokonało restrukturyzacji działalności i zmieniło swoje podejście do sieci i konsumentów. Dzisiaj na targach Hannover Messe przekonałem się, że inteligentne liczniki stają się coraz bardziej popularne, a firmy szybko podejmują decyzje związane z ich instalacją.

Efektywność energetyczna jest zdecydowanie jedną z kluczowych polityk w ramach europejskiej polityki energetycznej. Sektor budowlany nadal posiada znaczne możliwości dalszej poprawy swojej efektywności energetycznej, tworząc jednocześnie nowe miejsca pracy i stymulując rozwój.

Gorąco dziękuję Parlamentowi za poparcie wniosku Komisji w sprawie przekształcenia dyrektywy dotyczącej efektywności energetycznej budynków. Dyskusje i wnioski pokazują, że Parlament podziela cele polityki i pragnie stanowczo podnieść obecny poziom wydajności. Nie jest to łatwy obszar, ponieważ zakres pomocniczości jest wysoki, a zatem musimy osiągnąć odpowiednie wyważenie. Dyrektywa zawiera ramy mające na celu podniesienie wydajności energetycznej budynków w UE.

Przedstawiono wiele wyjaśnień i to wzmacnia skutek dyrektywy, jak np. w odniesieniu do zasad dotyczących metody „optymalizacji kosztów”, wymagań w zakresie mechanizmów kontrolnych i wielu definicji.

Jest jeszcze sprawa instrumentów finansowych, które są niezwykle ważne dla stymulacji działań odnoszących się wydajności energetycznej, ale muszą zostać ujęte w odpowiednich przepisach prawnych i inicjatywach. W konsekwencji możliwości dyrektywy dotyczącej budynków są ograniczone w odniesieniu do spraw finansowych i fiskalnych.

Charakteryzujące się wysoką wydajnością budynki, bez względu na to, czy będziemy je nazywać budynkami o zerowym lub niskim zużyciu energii i emisji CO2, czy budynkami nowej generacji, są nowym elementem wprowadzonym do dyrektywy przez Komisję.

Ważne jest, aby ten przepis był ambitny, ale i realistyczny, a także aby z pewnym stopniem elastyczności uwzględniał zróżnicowane warunki klimatyczne i gospodarcze w Unii Europejskiej. Ujednolicone wymagania, takie jak budynki o zerowym lub niskim zużyciu energii i emisji CO2, nie przyczyniłyby się do całkowitego spełnienia tego wymagania i dlatego byłyby one zbyt wygórowane.

Harmonizacja ma kluczowe znaczenie dla rynku wewnętrznego. W pełni popieram dążenie Parlamentu do stworzenia jednej metodologii obliczania optymalnych kosztowo poziomów wymagań. Jednak zalecenie wspólnej metodologii w samym zakresie obliczania wydajności energetycznej mogłoby przynieść skutek przeciwny do zamierzonego, powodując kilkuletnie opóźnienia we wdrażaniu dyrektywy z powodu skomplikowania kodeksów budowlanych w państwach członkowskich.

Dlatego jest to bardzo skomplikowane i trudne ustawodawstwo, ale bardzo liczę na to, że Parlament dokona wzmocnienia tego instrumentu prawnego.

Sprawozdawczyni mówiła również o oponach, które mogą odegrać istotną rolę w zmniejszeniu energochłonności i emisji w transporcie drogowym. Połączony wpływ przedmiotowego wniosku, wraz z przepisami dotyczącymi homologacji typu pojazdu w odniesieniu do opon powinien przyczynić się do uzyskania około 5% oszczędności paliwowych dotyczących wszystkich pojazdów poruszających się w UE do 2020 roku. Wniosek ten będzie zawierał standardowe informacje dotyczące efektywności paliwowej przekazywane konsumentom. Będzie zawierał również informacje na temat przyczepności opon na mokrej powierzchni, która jest kolejnym podstawowym parametrem w przypadku opon, a także zewnętrznego hałasu otoczenia. Dzięki temu stosowanie etykiet spowoduje, że konsumenci będą kupować opony o lepszych parametrach, unikając przy tym osiągnięcia usprawnień w ramach jednego aspektu kosztem innych.

Sprawozdanie, które zostanie poddane głosowaniu w tym tygodniu, będzie dodatkowo zawierać inne ważne poprawki względem pierwotnego wniosku, np. zmianę z dyrektywy na rozporządzenie, co spowoduje zmniejszenie kosztów transpozycji i zapewni, że ten sam dzień złożenia wniosku w sprawie etykiet odnosił się do wszystkich. Objęcie opon zimowych obowiązkiem oznakowania, wraz z przyjęciem konkretnej klasyfikacji w możliwie najkrótszym czasie, przyniesie korzyści również kierowcom jeżdżącym po oblodzonych lub zaśnieżonych nawierzchniach.

Ważne jest, abyśmy znaleźli najlepszy sposób eksponowania etykiet. Prowadzone są rozmowy w tym zakresie. Bardzo chcielibyśmy, żeby państwo poparli nasz wniosek dotyczący wprowadzenia oznakowania na naklejkach, które są obecnie umieszczane na wszystkich oponach, wskazując ich wymiary, współczynnik obciążenia itp.

Uważam, że już dokonaliśmy znacznych postępów w zakresie dossier dotyczącego energii w ramach tego procesu legislacyjnego, a co najważniejsze, znalazł on poparcie wśród obywateli i przedstawicieli branży. Uczestnicząc w targach Hannover Messe przekonaliśmy się o dużym zainteresowaniu przedstawicieli sektora efektywnością energetyczną, nie tylko w obszarach będących przedmiotem naszych działań legislacyjnych, ale również w innych gałęziach przemysłu, takich jak różne urządzenia stosowane w przez użytkowników końcowych oraz w produkcji narzędzi dla różnych gałęzi przemysłu.

Efektywność energetyczna, energia i Europa są kluczowymi pojęciami, w zakresie których mamy osiągnięcia w przedmiotowym procesie legislacyjnym. Chciałbym podziękować wszystkim zaangażowanym osobom, a szczególnie wszystkim posłom do Parlamentu Europejskiego, którzy udzielili swojego wsparcia w tym względzie.

Na koniec jedno słowo tytułem przeproszenia. Mógłbym mieć do dyspozycji kolejne pięć minut, ale wykorzystam tylko jedną, kiedy zostanie mi udzielony głos po raz drugi. Dziękuję za pozwolenie mi na dokończenie wypowiedzi.

 
  
MPphoto
 

  Rebecca Harms, sprawozdawczyni komisji opiniodawczej Komisji Ochrony Środowiska, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności.(DE) Pani przewodnicząca! Dziękuję panu komisarzowi Piebalgsowi za precyzyjną wypowiedź. Uważam, że najlepiej możemy zmierzyć uczynione przez nas postępy stosując jako miernik cel sformułowany na początku debaty. Pamiętam sytuację na początku, kiedy pani komisarz Kroes przedstawiła analizę pokazującą, że pomimo kilku pakietów liberalizacyjnych opracowanych na szczeblu europejskim, siła rynkowa jest w rękach coraz mniejszej liczby podmiotów – dużych spółek energetycznych – w coraz większej liczbie państw członkowskich UE. Innymi słowy, w sektorze energetycznym występuje coraz większa koncentracja w odniesieniu do energii elektrycznej i gazu. Dlatego ucieszyłam się na początku debaty, że zarówno Komisja, jak i później Parlament Europejski, wyraziły zdanie, że najbardziej skutecznym instrumentem zwalczania wspomnianej koncentracji – szczególnie w sektorze energii elektrycznej – jest oddzielenie wytwarzania energii od jej przesyłania.

Założyłabym się dzisiaj z państwem, że bez tego oddzielenia – za czym opowiedzieliście się już państwo na wstępie – nie uda nam się zapewnić rzeczywistej ochrony konsumentom przed arbitralnie narzucanymi cenami na rynku energii. Mogę się również założyć, że podczas obecnej kadencji Parlamentu instrument ten ponownie wróci pod obrady w przewidywalnej przyszłości, ponieważ to, co teraz postanowimy, będzie niewystarczające do przełamania siły i dominującej pozycji niektórych dużych spółek energetycznych. Nie wystarczy to, aby zapobiec ciągłym podwyżkom cen energii elektrycznej i gazu, pomimo coraz większych zysków w sektorze energetycznym. Istotnie nie wystarczy to do zapewnienia przejrzystości i ochrony konsumenta obiecanej w tym miejscu przez wielu pełnych najlepszych intencji posłów do PE.

Muszę przyznać, że posłowie owi ciężko o to walczyli. Muszę jednak również powiedzieć, że to właśnie duże firmy i niektóre państwa członkowskie odniosły tutaj sukces, a nie dalekowzroczni politycy europejscy. Mam nadzieję, że przyjmą państwo wspomniany zakład, a w ciągu czterech lat będziemy omawiać kolejny krok na drodze do liberalizacji i naprawdę będziemy rozmawiać o oddzieleniu działalności przesyłowej od działalności w zakresie wytwarzania energii.

 
  
MPphoto
 

  Gunnar Hökmark, w imieniu grupy PPE-DE. – Pani przewodnicząca! Chciałbym podziękować pani poseł Morgan za jej sprawozdanie dotyczące rynków energii elektrycznej. Z przyjemnością współpracowałem z nią jako sprawozdawca pomocniczy i wydaje mi się, że słuszne jest stwierdzenie, iż udało nam się doprowadzić do liberalizacji rynków energii. Przynajmniej podjęliśmy kilka ważnych kroków i dzięki temu otworzyliśmy rynek. Wydaje mi się, że słuszne jest stwierdzenie, że sprawozdanie dotyczące energii elektrycznej również odegrało ważną rolę w procesie, który dzisiaj omawiamy.

Co ważne, jest to również sprzeczne z opinią osób w różnych krajach, które opowiadają się za lepszą ochroną granic w odniesieniu do rynków energii. W Szwecji prowadzimy debatę, w której uczestniczą osoby pragnące swego rodzaju protekcjonizmu dotyczącego eksportu energii elektrycznej. Jednak spowodowałoby to utrudnienia i zniszczyłoby wszystko, co możemy osiągnąć mając otwarty rynek energii elektrycznej.

Właśnie dzięki otwarciu rynków możemy zrobić coś na polu zmian klimatycznych i najlepiej wykorzystać odnawialne źródła energii i energię jądrową. Możemy również zapewnić odpowiednie dostawy energii w całej Unii, wiążąc kraje i rynki. Myślę, że kroki, które podejmujemy w ramach pakietu dotyczącego rynku energii powinny być postrzegane jako ważne. Chociaż musimy podjąć jeszcze więcej kroków, przyczyniliśmy się do bezpieczeństwa energetycznego Europy oraz do walki ze zmianami klimatycznymi.

 
  
MPphoto
 

  Edit Herczog, w imieniu grupy PSE. – Pani przewodnicząca! Trzeci pakiet energetyczny dotyczy skutecznego wykorzystania odnośnego sektora w celu zapewnienia większego bezpieczeństwa i przejrzystości oraz zrównoważonej energii po przystępnych cenach dla wszystkich obywateli Europy i przedsiębiorstw. Idzie o sprostanie stojącym przed nami wyzwaniom w zakresie energii. Idzie również o zmniejszenie zależności państw członkowskich od krajów będących jedynym dostawcą zewnętrznym. Idzie o większą satysfakcję klienta i konsumenta. Idzie o unikanie zakłóceń rynku, szczególnie pomiędzy krajami produkującymi tanio i krajami, które chcą kupować tanio, a niekoniecznie są to te same kraje. Idzie o przyciągnięcie inwestorów w sektorze energii.

Europejska agencja będzie odgrywać kluczową rolę i, jak powiedział mój kolega sprawozdawca, pan poseł Chichester, udało nam się doprowadzić do powstania silnej i niezależnej agencji oraz zwiększyć rolę Parlamentu Europejskiego w realizacji wspomnianych przez mnie wcześniej celów. Cieszę się, że mogliśmy współpracować ze sobą. Szkoda, że prace nad pakietem energetycznym dobiegają końca.

 
  
MPphoto
 

  Anne Laperrouze, w imieniu grupy ALDE.(FR) Pani przewodnicząca, panie komisarzu, panie i panowie! We wrześniu 2007 roku Komisja Europejska przedstawiła swój trzeci pakiet energetyczny dotyczący funkcjonowania rynku wewnętrznego. Bardzo szybko dyskusje zaczęły się koncentrować na ważnym, choć nie wyłącznie, zagadnieniu rozdzielenia wytwarzania energii od jej przesyłu.

Wydaje się, że sprawa własności sieci, moim zdaniem niedostatecznie wnikliwie rozpatrzona w pierwszym czytaniu, została potraktowana poważniej. Współistnienie różnych możliwości, w tym osławionej „trzeciej drogi”, obecnie udoskonalonych i wyjaśnionych, odbieram jako coś pozytywnego – co jest oczywistym stwierdzeniem, zważywszy, że byłam współautorką tej poprawki.

Jednak, na szczęście, podsumowanie trzeciego pakietu jako rozdziału właścicielskiego byłoby błędem. Poczyniono rzeczywisty postęp: istnieje więcej praw dla konsumentów, więcej uprawnień dla organów regulacyjnych, lepsza współpraca pomiędzy organami regulacyjnymi, dziesięcioletnie plany inwestycyjne, większa przejrzystość w celu przyspieszenia rozwoju odnawialnych źródeł energii, większa współpraca techniczna pomiędzy operatorami sieci, a także narzędzia służące lepszemu użytkowaniu energii, np. inteligentne liczniki.

Jest to kolejny krok w stronę solidarności w Europie. Klauzula dotycząca „trzeciego kraju”, mimo iż wydaje się mniej sensacyjna niż pierwotnie opracowana przez Komisję, wyraźnie stwierdza, że każde państwo członkowskie ma prawo odmówić certyfikacji operatora, jeżeli certyfikowanie go zagrozi bezpieczeństwu dostaw energii tego kraju lub bezpieczeństwu innego państwa członkowskiego.

Żałuję tylko jednego w odniesieniu do Agencji ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki: pragnęliśmy stworzenia silnej, niezależnej agencji, będącej w stanie podejmować decyzje bez poparcia naszego organu. Stanęliśmy wobec osławionego orzeczenia w sprawie Meroni. Nie dajmy się zwieść: skonstruowanie prawdziwie europejskiej polityki energetycznej będzie wymagać jeszcze większego zaawansowania, a szczególnie zaawansowania instytucjonalnego.

Bezpieczeństwo dostaw, walka przeciwko zmianom klimatycznym, regulacja rynków – wszystkie te cele powinny być osiągane w podejściu pragmatycznym, a nie dogmatycznym.

Tego właśnie oczekują obywatele Europy, nie stosowania teorii ekonomicznych, a konkretnych dowodów na to, że otwarcie rynków przyniesie im korzyści, dając im wolność wyboru dostawców, a także rozsądne, stabilne i przewidywalne ceny.

Jestem wdzięczna kolegom i koleżankom posłom, naszemu komisarzowi i Radzie za ten konstruktywny wysiłek.

 
  
MPphoto
 

  Zbigniew Krzysztof Kuźmiuk, w imieniu grupy UEN. – Pani przewodnicząca! Panie komisarzu! Zabierając głos w tej debacie w imieniu grupy UEN, chcę zwrócić uwagę na cztery kwestie.

Po pierwsze, należy pozytywnie ocenić rozwiązania zmierzające do oddzielenia działalności wytwórczej, obrotowej w zakresie energii elektrycznej i gazu od działalności przesyłowej. Powinno to pozwolić na konkurencję pomiędzy wytwórcami nośników energii, a tym samym obniżenie cen świadczonych usług.

Po drugie, ważne jest, że poszczególne kraje członkowskie, mając obowiązek wprowadzenia rozdzielenia wytwarzania energii od jej przesyłania, mogą przyjąć jeden z trzech modeli tego rozwiązania: najdalej idący rozdział właścicielski, przekazanie zarządzania sieciami niezależnemu operatorowi systemu, wreszcie możliwość zachowania integralności wytwarzania i przesyłu energii, ale przy spełnianiu reguł zapewniających, że te dwie części przedsiębiorstwa będą jednak działać w praktyce niezależnie.

Po trzecie, na podkreślenie zasługują rozwiązania dotyczące wzmocnienia pozycji odbiorcy na rynku energii elektrycznej i gazu, szczególnie możliwość zmiany dostawcy nośników energii w ciągu maksymalnie trzech tygodni bez ponoszenia jakichkolwiek dodatkowych opłat.

Wreszcie po czwarte, na szczególną uwagę zasługują rozwiązania o charakterze socjalnym, zobowiązujące państwa członkowskie do świadczenia pomocy odbiorcom energii elektrycznej i gazu, których nie stać na zapłacenie rachunków.

 
  
MPphoto
 

  Claude Turmes, w imieniu grupy Verts/ALE. – Pani przewodnicząca! Po pierwsze, jeśli chodzi o sprawozdanie pani poseł Ţicău, Zieloni będą za nim głosować – posiada ono „zielony znak”. Dziękuję całemu zespołowi negocjacyjnemu.

Chcę poświęcić kilka sekund, które mam do dyspozycji, tematowi rynków wewnętrznych. Dziś wieczór stało się już jasne, że będzie potrzebny czwarty pakiet dotyczący liberalizacji, zawierający pięć pozycji: po pierwsze, rozdział właścicielski w odniesieniu do rurociągów i sieci energetycznych; po drugie, dostęp do magazynów energii elektrycznej i gazu; po trzecie, większy zakres uprawnień dla Unijnej Agencji ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki; po czwarte, publiczna własność giełd energii, ponieważ w przeciwnym razie to nigdy nie zadziała; oraz po piąte, potrzebujemy konkretnego prawa ochrony konkurencji dla gospodarek opartych o infrastrukturę.

Chociaż Eluned Morgan zacięcie walczyła o konsumentów, mogą oni zyskać wyłącznie wtedy, gdy funkcjonuje rynek hurtowy. Enel przejmuje Endesa, RWE przejmuje Nuon, a Vattenfall przejmuje Essent. Na koniec zostanie 10 wielkich graczy, którzy nie będą mieli żadnego interesu w przestrzeganiu agendy środowiskowej ani agendy konsumenckiej. Będzie to kartel, żeby zaś stawić czoła temu kartelowi potrzebne są surowsze prawa. W tym sensie odnosimy porażkę dzisiejszego wieczoru, zaaranżowaną przez pana posła Reula, panią poseł Niebler i inne podobne im osoby. To wielkie zwycięstwo oligopoli energetycznych, natomiast porażka konsumentów w Europie.

 
  
MPphoto
 

  Vladimír Remek, w imieniu grupy GUE/NGL. (CS) Panie i panowie! Niemożliwe jest omówienie całego pakietu energetycznego w krótkim czasie. Pomimo tego, chciałbym najpierw podziękować wszystkim osobom zaangażowanym w opracowanie przedłożonych nam dokumentów. Jednak bądźmy realistami. Wynik jest nadal daleki od doskonałości. Pomimo wszystko uważam, że niemożliwe było osiągnięcie czegoś więcej na tym etapie. To, że obecna kadencja Parlamentu zbliża się do końca niewątpliwie odegrała tu jakąś rolę. Osobiście chciałbym mówić głównie o dokumencie przedstawionym przez pana posła Chichestera w zakresie ustanowienia Agencji ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki. Jako sprawozdawca pomocniczy opowiadałem się, między innymi, za tym, aby agencja miała swój udział w ustanawianiu rynków regionalnych. W tym czasie nie była możliwa realizacja bardziej korzystnych planów, takich jak stworzenie ponadnarodowego paneuropejskiego organu regulacyjnego.

Ja również zachęcałem do potwierdzenia pierwotnego wniosku Komisji mającego na celu utrzymanie zasady: „jeden poseł, jeden głos” przy podejmowaniu decyzji w Radzie Europejskich Regulatorów Energetyki. Jest to bardzo ważne dla małych państw członkowskich Unii Europejskiej. Podjęta głównie przez duże państwa, takie jak Francja i Niemcy, próba przeforsowania tak zwanego ważonego stosunku głosów okazałaby się niekorzystna dla małych krajów. Na przykład zasada: „jeden poseł, jeden głos” powoduje, że Republika Czeska i inne państwa mogą bardziej sprzeciwiać się wysiłkom podejmowanym przez niektórych dużych operatorów sieci, mającym na celu dominację na rynku. W tej sytuacji cieszę się, że moje wysiłki nie poszły na marne i uważam to za sukces prezydencji czeskiej.

Nie wszystko, co dotyczy Agencji ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki zostało zakończone. Na przykład, sprawa jej siedziby pozostaje otwarta. Osobiście byłbym zachwycony, gdyby agencja została zlokalizowana w Słowacji, która jest tym zainteresowana. Jednak najmniej mile widzianym rozwiązaniem byłaby tak zwana opcja tymczasowa, w ramach której agencja pozostałaby w Brukseli, która już i tak posiada wiele agencji, włączając takie, które pierwotnie miały być tam zlokalizowane jedynie tymczasowo.

 
  
MPphoto
 

  Jim Allister (NI). – Pani przewodnicząca! Od czasu do czasu słyszę, że jednolity rynek energii elektrycznej na wyspie Irlandii jest przedstawiany jako praktyczny przykład realizacji takich koncepcji. Sądząc po tym, co ma największe znaczenie dla konsumentów – a mianowicie cena – muszę powiedzieć, że to nie jest sukces. Kiedy minister Dodds wprowadził ten system, obiecał oszczędności płynące ze zwiększenia efektywności i większej konkurencji, co przyczyni się do obniżenia cen hurtowych energii elektrycznej wraz z dużą liczbą korzyści dla konsumenta. Teraz brzmi to jak pustosłowie, przynajmniej dla konsumentów z Irlandii Północnej, którzy znajdują się na galerii dla publiczności i przysłuchują się naszej debacie.

Moim zdaniem część problemu stanowi nieskuteczny proces regulacyjny, który nie jest zbytnio przystosowany do specyfiki sektora i zbyt łatwo usprawiedliwia utrzymywanie wysokich cen, nawet wtedy, gdy cena ropy znacząco się obniżyła. Terminowe transakcje kupna w szczytowej fazie rynkowej, powodujące obecnie szybowanie cen w górę, wywołują zaledwie lamenty ze strony organu regulacyjnego, pozostawiając przyciśniętych do muru konsumentów bez ulg, które powinien im zapewnić.

 
  
MPphoto
 

  Herbert Reul (PPE-DE).(DE) Pani przewodnicząca, panie komisarzu, panie i panowie! Zgodziliśmy się, że chcemy zagwarantowania większego bezpieczeństwa dostaw dla obywateli w odniesieniu do energii, zapewnienia im wystarczającej ilości energii i możliwości jej zakupu po rozsądnych cenach. Nie uzgodniliśmy natomiast instrumentów, za pomocą których możemy to najlepiej osiągnąć.

Jednak dzisiaj osiągnęliśmy wynik, z którego możemy być dumni, konstruktywny i uwzględniający różnice, ponieważ sprawa jest skomplikowana i nie ma na to prostej odpowiedzi. Rozwiązanie polega na tym, że musimy zapewnić inwestowanie większych nakładów w sektor energetyczny, sieci, połączenia międzysystemowe i nowe elektrownie. Jest to niezwykle istotna sprawa i należy wygospodarować w tym celu niezbędne fundusze.

Z drugiej strony, musimy zapewnić monitorowanie dostawców energii oraz stworzenie prawdziwej konkurencji. Uważam, że odpowiednim rozwiązaniem było zaakceptowanie różnych modeli organizacji przedsiębiorstw, przy jednoczesnym zapewnieniu skutecznych mechanizmów monitorowania, silnej agencji i solidnej współpracy pomiędzy organami regulacyjnymi, a także upewnienie się, że firmy nie będą mogły robić po prostu robić, cokolwiek zechcą. Możliwość wprowadzenia zupełnie różnych przepisów – obejmujących przepisy dostosowane do uwarunkowań w poszczególnych krajach – jest mądrym rozwiązaniem. Jeżeli to zostanie prawidłowo zastosowane, może stać się również w przyszłości sprawdzonym rozwiązaniem, sprawiającym, że wykonamy ważny krok naprzód. Co więcej – i to jest prawda – w naszym procesie i podczas dyskusji prowadzonych w państwach członkowskich, zaobserwowaliśmy już dokonujące się zmiany. Sytuacja już nie jest taka sama, jak na początku badań prowadzonych przez Komisję. Dane i fakty są już obecnie coraz bardziej różnorodne i już poczyniliśmy znaczne postępy, ale dokument, który wkrótce uchwalimy, pozwoli nam pójść o kolejny krok do przodu.

 
  
MPphoto
 

  Norbert Glante (PSE).(DE) Pani przewodnicząca, panie komisarzu, panie i panowie! Mówiłem już podczas mniejszej rundy, że ta debata na temat pakietu energetycznego jest niekoniecznie zagadnieniem typu: czarne lub czerwone, ani lewe lub prawe. Jest ona jednak bardzo zideologizowana. Przekonaliśmy się o tym po raz kolejny w dniu dzisiejszym. Chciałbym się założyć z moją koleżanką z Niemiec, panią poseł Harms, że za cztery lata nie będziemy poddawać pod dyskusję czwartego pakietu, ale będziemy zarządzać instrumentami, które mamy do dyspozycji do regulacji rynku i szerszego udostępniania sieci – są to sprawy, w zakresie których udało nam się z powodzeniem zrealizować Republice Federalnej Niemiec. Można zobaczyć pozytywne przykłady. Jestem za tym, żebyśmy po prostu utrzymywali wszystko w dotychczasowym kształcie i korzystali z danych nam instrumentów, zapewniając ich wdrażanie.

Po drugie, chciałbym opowiedzieć się za tym, aby nowo utworzona Agencja ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki otrzymała i wykorzystywała znaczne uprawnienia oraz stosowała najlepszą praktykę spośród państw członkowskich. Jeżeli tak się stanie, to nie mam wątpliwości, że osiągniemy dobry rezultat.

 
  
MPphoto
 

  Leopold Józef Rutowicz (UEN).(PL) Pani przewodnicząca! Debata dotycząca pakietu energetycznego dla rynku wewnętrznego energii elektrycznej i gazu jest potrzebna. Regulacje, aby dobrze funkcjonowały, powinny zawierać odpowiedzi m.in. na następujące pytania: czy w perspektywie w Unii ma powstać jeden wspólny rynek energii czy należy koordynować rynki krajowe? Jaki rodzaj energii w perspektywie trzydziestu lat zabezpieczy stabilne i wystarczające jej dostawy po względnie niskich cenach, co jest istotne dla gospodarki Unii i obywateli? Jakie źródła energii będą najlepiej ograniczały efekt cieplarniany i zmniejszą koszty jej ograniczenia?

Niestety dotychczas podejmowane działania w tym zakresie nie są przejrzyste i przekonywujące, co może spowodować złe skutki dla obywateli i gospodarki w perspektywie piętnastu lat.

 
  
MPphoto
 

  Jerzy Buzek (PPE-DE).(PL) Pani przewodnicząca! Trzeci pakiet energetyczny miał za zadanie służyć klientom przede wszystkim na naszym kontynencie. I to się udało – klient jest najważniejszy, ale trzeba byłoby uwzględnić też podstawowe interesy producentów i wytwórców energii. Mieliśmy przed sobą dwa najważniejsze zadania.

Po pierwsze: bezpieczeństwo dostaw. I to się udało. Moim zdaniem, w porównaniu z pierwszym i drugim pakietem, nastąpił naprawdę znaczący postęp. Tworzenie wspólnego rynku energii staje się faktem, zasada solidarności jest dzisiaj oczywista. Możemy także, gdy wymaga tego nasze bezpieczeństwo, inwestować poza granicami Unii.

Po drugie: zasada otwartej konkurencji na europejskim rynku energetycznym. To się nie w pełni udało i może trzeba myśleć o kolejnych, bardziej konkretnych rozwiązaniach. Od zaraz musimy jednak zadbać o to, aby dla inwestorów z krajów trzecich warunki na europejskim rynku były takie same, jak dla inwestorów z krajów Unii, a nie lepsze. I żeby nasze koncerny energetyczne na zasadzie wzajemności mogły konkurować i swobodnie inwestować poza granicami Unii.

Chciałem podkreślić, że trzeci pakiet to poważne wydarzenie polityczne, a nie tylko techniczne i gospodarcze. I naprawdę należy uznać go za wielki sukces Unii Europejskiej.

 
  
MPphoto
 

  Hannes Swoboda (PSE). (DE) Pani przewodnicząca! Uważam, że w tym przypadku – byłem kontrsprawozdawcą pomocniczym w imieniu mojej grupy w sprawie sektora gazowego – osiągnięty został kompromis, na podstawie którego możemy poczynić uzgodnienia również dla pozostałych sektorów, ponieważ nie postrzegaliśmy rynku w sposób ideologiczny, ale przyjęliśmy podejście praktyczne. Wspólny rynek europejski oznacza przede wszystkim, że dajemy krajowym organom regulacyjnym większe możliwości i większą władzę oraz że ustanawiamy wspólne kryteria europejskie tak, aby żaden organ regulacyjny nie podejmował zupełnie innych decyzji niż inne organy i żebyśmy nie znaleźli się w sytuacji, w której jeden jest uzależniony od rządu, a inne nie są, oraz że mamy agencję europejską, która we współpracy z Komisją może naprawdę działać na rzecz utworzenia rynku europejskiego.

Drugim bardzo ważnym aspektem jest wzmocnienie roli konsumenta, coś co w zasadzie znajduje odzwierciedlenie w kilku zapisach, chociaż chciałbym, żeby było ich więcej. Chodzi o posiadanie prze konsumentów możliwości i praw oraz o zapewnienie przejrzystości w tym ważnym sektorze dostaw. Oba te warunki zostały spełnione i dlatego głosuję za przedmiotowym pakietem.

 
  
MPphoto
 

  Inese Vaidere (UEN).(LV) Panie komisarzu, panie i panowie! Ubiegła zima w uderzający sposób pokazała w jakim stopniu jesteśmy uzależnieni od importu gazu oraz w jaki sposób to uzależnienie wykorzystywane jest jako instrument polityki zagranicznej. Dlatego chciałabym szczególnie podkreślić konieczność jak najszybszego zbudowania jednolitego, otwartego i skutecznego rynku wewnętrznego gazu ziemnego w Unii Europejskiej, stworzenia kodeksu regulacji dla sieci w celu zapewnienia przejrzystego transgranicznego dostępu do sieci dostaw, aby umożliwić planowanie długofalowy i rozwój. Plan długofalowy powinien obejmować zarówno sieci dostaw gazu, jak i wzajemne połączenia regionalne. Należy wprowadzić udoskonalenia w zakresie rozporządzenia w celu zagwarantowania niedyskryminacyjnego dostępu do infrastruktury. Jednocześnie chciałabym położyć szczególny nacisk na konieczność dywersyfikacji źródeł energii, poprzez opracowanie prawdziwych zachęt dla szerszego wprowadzenia energii odnawialnej. Skoro budynki odpowiadają za 40% całkowitego zużycia energii w Unii Europejskiej, położenie nacisku na wykorzystanie energii odnawialnej w budynkach jest najwyższej wagi dla ich wydajności energetycznej, ekonomiczności i izolacji. Środki stosowane w Unii Europejskiej, władze krajowe i lokalne, wraz z zachętami finansowymi, muszą być połączone w jeden system. Dziękuję.

 
  
MPphoto
 

  Ján Hudacký (PPE-DE). (SK) Zanim przejdę do omówienia wielu aspektów przedmiotowego sprawozdania, chciałbym podziękować sprawozdawczyni, pani poseł Ţicău, i pozostałym kontrsprawozdawcom za współpracę w sporządzaniu sprawozdania.

W moim interesie oraz w interesie mojej grupy politycznej było w związku z tym sprawozdaniem zapewnienie odpowiednich warunków koniecznych szybkiego ostatecznego porozumienia pomiędzy Komisją, Radą i Parlamentem w zakresie praktycznych działań zmierzających do usprawnienia wydajności energetycznej budynków w poszczególnych państwach członkowskich.

W związku z tym muszę powiedzieć, że byłem nastawiony krytycznie wobec niektórych wniosków, które prowadzą do bezsensownych działań biurokratycznych i nadmiernie ambitnych celów, które są wiążące dla poszczególnych państw członkowskich, a w ostatecznej analizie mogą poważnie utrudnić praktyczne wdrażanie bardzo potrzebnych projektów. Jednym z istotnych aspektów przedmiotowego sprawozdania jest porozumienie w sprawie jednolitej zharmonizowanej metodologii służącej wyliczeniu najbardziej efektywnej kosztowo wydajności energetycznej, która stanowi podstawę dla państw członkowskich do określenia minimalnych standardów, z poszanowaniem regionalnych różnic klimatycznych.

Na koniec chciałbym również wspomnieć aspekt wsparcia finansowego, który ma fundamentalne znaczenie dla środków wykonawczych stosowanych w celu poprawy wydajności energetycznej w poszczególnych państwach członkowskich. Zgadzam się z wnioskiem w zakresie utworzenia europejskiego funduszu we współpracy z Europejskim Bankiem Inwestycyjnym. Fundusz ten stworzyłby warunki do generowania zasobów finansowych w celu stworzenia funduszy krajowych lub regionalnych poprzez tak zwany efekt dźwigni. Popieram również wniosek dotyczący zachęcania do lepszego wykorzystania funduszy strukturalnych w celu poprawy wydajności energetycznej w poszczególnych państwach członkowskich.

Na zakończenie chciałbym podkreślić bardzo ważny fakt, związany z szybką i dokładną analizą środków zmierzających do usprawnienie wydajności energetycznej w poszczególnych państwach członkowskich. Ożywienie sektora wydajności energetycznej budynków, z wyjątkiem uderzającego ograniczenia....

(Przewodnicząca wyłączyła mikrofon)

 
  
MPphoto
 

  Reino Paasilinna (PSE).(FI) Pani przewodnicząca! Chciałbym szczególnie podziękować sprawozdawcom, którzy tam rozmawiają. Osiągnęliśmy ważny etap. Jesteśmy na dobrej drodze, chociaż, jak wcześniej wspomniano, nic dzisiaj się nie kończy. Przed nami jest wiele pracy.

Inteligentne liczniki, konieczność posiadania realnego i otwartego systemu energii, potrzeba prawdziwej konkurencji – to słowa i wyrażenia, które uznajemy za ważne, dotyczy to również praw konsumenta. Ubóstwo energetyczne stało się poważnym problemem. Cena energii wzrasta; to drogi towarem i dlatego zachodzi konieczność zagwarantowania praw obywatelom. Z tego powodu czynimy energię usługą publiczną na mocy przedmiotowego pakietu legislacyjnego. Jeżeli chodzi o moją grupę, Grupę Socjalistyczną w Parlamencie Europejskim, pokazujemy w ten sposób, że bronimy interesów konsumentów i dzięki temu sprawiamy, że rynek staje się możliwie jak najbardziej przejrzysty. Idźmy dalej tą drogą. Dziękuję.

(Oklaski)

 
  
MPphoto
 

  Neena Gill (PSE). – Pani przewodnicząca! Od początku naszych negocjacji na temat sprawozdania pana posła Beleta uznawaliśmy, że wszystkie zainteresowane strony – począwszy od producentów opon do lobbystów na rzecz środowiska – zasadniczo zgadzali się co do potrzeby uchwalenia przedmiotowego ustawodawstwa. Chciałabym pogratulować sprawozdawcy sposobu, w jaki postępował w odniesieniu do tego szczególnego sprawozdania, jak i sposobu, w jaki współpracował ze sprawozdawcami pomocniczymi.

Wierzę, że przedmiotowe ustawodawstwo jest konieczne od zaraz. Spowoduje ono ożywienie przemysłu samochodowego w tym bardzo trudnym czasie. Ostatnio odwiedziłam zakłady Michelin w Stoke i Jaguar Land Rover w moim okręgu wyborczym, gdzie przekonałam się, jak bardzo zaawansowana jest działalność badawczo-rozwojowa w dziedzinie zielonej technologii. Wszelkie wsparcie dla przemysłu w czasie spowolnienia gospodarczego musi koncentrować się na wymaganiach dotyczących przystosowania się do wyzwań środowiskowych.

Prawodawstwo, nad którym dyskutujemy spowoduje, iż nasi producenci staną się liderami światowymi w dziedzinie technologii, której tak pilnie potrzebujemy. Jest to wniosek, który przyniesie same korzyści, ponieważ pomoże on również konsumentowi w zapewnieniu bardzo potrzebnej przejrzystości. Opony nie są tanie, ale większość nabywców indywidualnych zmuszonych jest do jednakowych zakupów. Informacja ta pomoże wykonać ruch w stronę towarów przyczyniających się do zmniejszenia emisji oraz skażenia hałasem. Dzięki przedmiotowemu wnioskowi możemy promować prawdziwie konkurencyjny rynek towarów bardziej ekologicznych.

 
  
MPphoto
 

  Dragoş Florin David (PPE-DE).(RO) Panie komisarzu! Pierwsza korzyść, jaką obywatele uzyskają w sytuacji nowego wolnego rynku, jest zakorzeniona w samej istocie koncepcji demokracji. Mówię o wolności. Skutecznie działające rynki, które oferują nowoprzybyłym sposobność świadczenia obywatelom usług w dziedzinie energii, będą korzystną alternatywą dla konsumentów. W rzeczywistości ich rola zmieni się: przestaną być biernymi beneficjentami usług, a staną się aktywnymi graczami na rynku. Na przykład, będą mogli zmienić dostawcę w przypadku niskiej jakości usług, jeżeli dostawa energii elektrycznej zostanie przerwana lub jeżeli ceny będą zbyt wysokie. Wolność wyboru umożliwi konsumentom aktywne zaangażowanie w walkę ze zmianami klimatycznymi, ponieważ będą mogli wybierać dostawców oferujących energię odnawialną o niskiej emisji dwutlenku węgla. Nowy pakiet działań pociągnie za sobą niższe ceny, innowacyjne produkty i podniesienie jakości usług. Kolejna korzyść, jaką odniosą obywatele po deregulacji sektora energii związana jest z bezpieczeństwem dostaw energii. Oczekuję włączenia do nowego prawodawstwa specjalnych środków w celu ochrony najbardziej zagrożonych konsumentów.

 
  
MPphoto
 

  Romana Jordan Cizelj (PPE-DE).(SL) Parlament Europejski słusznie umieścił konsumenta w centrum swoich negocjacji, ponieważ rynek wewnętrzny potrzebuje konsumenta mającego więcej praw i dostęp do przejrzystych informacji. Konsument musi mieć opcję wyboru swojego usługodawcy i dlatego potrzebuje on również inteligentnego licznika.

Cieszę się, że osiągnęliśmy porozumienie w zakresie tego obszernego i wymagającego pod względem profesjonalnym dossier. Wydaje mi się jednak, że wynegocjowany kompromis w zakresie rozdziału właścicielskiego w dalszym ciągu pozwala na znaczne różnice organizacyjne pomiędzy energią elektryczną a rynkami gazu w poszczególnych państwach członkowskich. Mam również nadzieję, że dzięki mechanizmom i postanowieniom zawartym w przedmiotowym pakiecie, np. większej niezależności krajowych organów regulacyjnych, zdołamy pokonać te różnice i ustanowić ponownie wspólny rynek energii elektrycznej i gazu.

 
  
MPphoto
 

  Czesław Adam Siekierski (PPE-DE).(PL) Pani przewodnicząca! Dla powodzenia przedsięwzięcia, jakim jest utworzenie jednolitej przestrzeni energetycznej, konieczne są wspólne i skoordynowane inwestycje w infrastrukturę energetyczną. Kluczowym zadaniem jest zwiększenie mocy wytwórczych europejskich elektrowni oraz rozwój sieci transgranicznych. Równocześnie należy mieć na uwadze dobro środowiska naturalnego i założenia pakietu klimatyczno-energetycznego. Kolejnym wyzwaniem, jakie pojawia się przy okazji ujednolicenia unijnego rynku energii, jest kwestia zapewnienia bezpieczeństwa dostaw surowców energetycznych z zewnątrz.

Ze względów ekonomicznych, jak również z uwagi na bezpieczeństwo należy dążyć do dywersyfikacji dostaw oraz zwiększyć wysiłki na rzecz rozwoju energetyki europejskiej. Wreszcie sprawa ostatnia: istnieje obawa, że całkowite otwarcie rynku energii na konkurencję może stanowić zagrożenie dla najbiedniejszej ludności Unii, której często nie stać na regularne opłacenie rachunków. Warto w tym miejscu rozważyć możliwe instrumenty na rzecz zagwarantowania, że takie osoby nie zostaną pozbawione prądu.

 
  
MPphoto
 

  Iliana Malinova Iotova (PSE).(BG) Pani przewodnicząca! Byłam kontrsprawozdawczynią w zakresie rynku gazu z ramienia Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów. Myślę, że wszyscy państwo się zgodą, iż największym osiągnięciem trzeciego pakietu energetycznego jest ochrona zapewniona europejskim konsumentom i obywatelom. Po raz pierwszy dokumenty tego rodzaju zostały sporządzone w przejrzysty sposób. Chciałabym zwrócić szczególną uwagę na definicję ubóstwa paliwowego i na uniemożliwienie odcięcia dostaw, a także na możliwość bezpłatnej zmiany dostawców oraz na łatwe i przejrzyste umowy. Jednakże przyszłość przedmiotowego dokumentu leży w zapewnieniu konsumentom jeszcze mocniejszych gwarancji, środków ochrony dla zagrożonych osób, a także w większej przejrzystości i porównywalności w stosunkach umownych. Następne zasadnicze pytanie stojące przed nami, jako posłami do PE, będzie dotyczyło cen i środków służących ich regulacji w czasie ich ciągłego wzrostu. Uważam, że przedmiotowe prawodawstwo będzie zmierzać w przyszłości w tym właśnie kierunku.

 
  
MPphoto
 

  Paul Rübig (PPE-DE).(DE) Pani przewodnicząca, panie komisarzu! Chciałbym szczególnie pogratulować państwu opracowania przedmiotowego pakietu. Stanowi on dla obywateli Europy duży krok naprzód. Wszyscy państwo odczują skutki we własnych portfelach i na swoich kontach. Jest to również duży krok naprzód dla małych i średnich przedsiębiorstw, ponieważ muszą się one stać bardziej konkurencyjne, szczególnie teraz - podczas kryzysu gospodarczego i finansowego, a stworzenie tego rodzaju pakietu energetycznego stanowi właściwe podejście do uporania się z sytuacją.

Fakt, że będziemy mieli europejski organ regulacyjny, aby przedsiębiorstwa w każdym państwie członkowskim były traktowane na równi z pozostałymi w 26 państw członkowskimi oraz aby dostawcy energii na pozostałych 26 rynkach mieli nowe możliwości, stanowi istotny aspekt wspomnianego rozporządzenia, skutkiem czego stworzone zostaną zupełnie nowe możliwości.

W odniesieniu do przepisów dotyczących „biernych” i „czynnych” domów, chciałbym również powiedzieć, iż poświęcenie przez nas dużej uwagi wydajności budynków spowoduje, mam nadzieję, w przyszłości stworzenie nowych miejsc pracy w tym obszarze.

 
  
MPphoto
 

  Przewodnicząca. − Panie pośle Stolojan, skoro pana udział w przedmiotowej debacie jest tak ważna, mimo, iż powiedziałam panu, że liczba mówców została przekroczona, wydaje mi się, że pańskie odpowiedzialne podejście i pańska obecność powinny zostać nagrodzone, a zatem, wyjątkowo udzielam panu głosu na jedną minutę.

 
  
MPphoto
 

  Theodor Dumitru Stolojan (PPE-DE) . – (RO) Pani przewodnicząca! Chciałbym pogratulować wszystkim sprawozdawcom wykonania wspaniałej pracy. Jestem pewien, że wszyscy zastanawiamy się, dlaczego wciąż jeszcze nie mamy ani wspólnego rynku energii elektrycznej, ani wspólnego rynku gazu ziemnego. W związku z tym uważam, że każde państwo członkowskie, które jeszcze nie spełniło przepisów dyrektywy europejskiej, powinno to uczynić.

Po drugie, cieszy mnie decyzja dotycząca ustanowienia Agencji ds. Współpracy Organów Regulacji Energetyki i chciałbym poinformować Parlament Europejski, że Rumunia złożyła wniosek, w którym deklaruje, że chce zapewnić siedzibę agencji.

 
  
MPphoto
 

  Andris Piebalgs, komisarz. − Pani przewodnicząca! Obiecuję, że będę się streszczać. Jestem zadowolony z pakietu, który ma zostać przyjęty. Nie istnieje idealne prawodawstwo. Przedmiotowe przepisy przyjmowane są w drodze debaty i kompromisów. Zaczęliśmy pracę przy dużej różnicy zdań, ale w końcu Rada przyjęła wniosek praktycznie jednogłośnie.

W parlamentarnej Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii duża większość opowiadała się za kompromisem. To, znaczy, że się nam udało.

Wiem, że teraz jest wiele pracy do wykonania w zakresie wdrażania, działań następczych i potrzeb Agencji, ale rzeczywiście zapewniliśmy obywatelom podstawowe instrumenty.

Dziękuję bardzo za wykonaną pracę. Możemy być z niej naprawdę dumni.

 
  
MPphoto
 

  Eluned Morgan, sprawozdawczyni. − Pani przewodnicząca! Chciałabym jeszcze raz podziękować kolegom i koleżankom za współpracę. Chcę również podziękować pani poseł Bethan Roberts i panu posłowi René Tammistowi, którzy udzielili mi wielkiej pomocy podczas przygotowywania przedmiotowego sprawozdania.

To mój łabędzi śpiew po 15 latach obecności w Parlamencie Europejskim; jestem bardzo zadowolona, że udało nam się dokonać tak znaczących usprawnień w zakresie rynków energii dla dobra społeczeństwa Europy. Są one dalekie od doskonałości, ale stanowi to niewątpliwie krok naprzód.

Myślę, że kryzys energetyczny zaostrzy się w przyszłych latach, a zatem kluczowe znaczenie ma przygotowanie właściwych ram rynkowych oraz stworzenie odpowiedniego rodzaju zachęt dla odpowiedniego rodzaju inwestycji. Potrzebny jest szacunkowo 1 bilion euro na inwestycje w rynki w celu zapobieżenia w przyszłości sytuacji, w której zabraknie prądu.

Ale jest jeszcze cały ogrom pracy do wykonania. Wiedzą państwo, że w 12 krajach Unii Europejskiej jedna spółka dominuje nad 70% rynku energii elektrycznej. Sytuacja, w której się obecnie znajdujemy, jest najgorsza z możliwych. Wydaje nam się, że mamy konkurencję, ale tak naprawdę mamy do czynienia z ogromną władzą wielkich spółek dominujących na niektórych rynkach. Krajowe organy regulacyjne i organy do spraw konkurencji będą musiały podjąć konieczne działania, abyśmy dalej nie zmierzali w tym kierunku.

W przyszłości prawdziwym wyzwaniem będzie wdrażanie. Nie zapominajmy, że istnieje wiele juz istniejących przepisów unijnych dotyczących rynku energii, a właśnie dlatego, że nie przestrzegano wspomnianych przepisów, konieczna jest ich zmiana. To, czy potrzebny będzie czwarty pakiet czy nie, będzie zależało od zapewnienia przez Komisję wdrożenia i odpowiedniego nadzorowania przestrzegania nowych praw przez krajowe organy regulacyjne i organy do spraw konkurencji. A zatem chcemy zobaczyć nieco aktywności Komisji, a także krajowych organów regulacyjnych.

 
  
MPphoto
 

  Giles Chichester, sprawozdawca. − Pani przewodnicząca! Na wstępie chcę powiedzieć, że mój kolega, pan poseł Vidal-Quadras, przesyła przeprosiny. Nie był w stanie przybyć na dzisiejszą debatę. Miał pilne sprawy do załatwienia w innym miejscu, ale prosił mnie, żebym przekazał – co jest bardzo miłe z jego strony – że obaj zgadzamy się, abym to ja przemówił w imieniu naszej grupy.

Chciałbym odnieść się paru punktów, które zostały poruszone w debacie. Pierwszy dotyczy kolegi, który wyraził zaniepokojenie, że czeka nas koncentracja władzy w rękach bardzo niewielu przedsiębiorstw użyteczności publicznej. Gdyby tak się miało stać, Komisja dysponuje uprawnieniami w zakresie zasad konkurencji, aby temu przeciwdziałać, a w innych częściach świata, włączając w to Stany Zjednoczone, istnieją sytuacje precedensowe, w których poradzono sobie z potężnym monopolem lub dominującą siłą rynkową. Więc istnieje ostatnia deska ratunku, jeżeli przedmiotowe ustawodawstwo zawiedzie.

Czy powinniśmy powrócić do czwartego pakietu? Muszę przypomnieć panu komisarzowi, że namawiałem go do zachowania ostrożności przed zabieraniu się do tworzenia trzeciego pakietu: mówiłem, że lepiej byłoby poczekać i zobaczyć, co udało się osiągnąć po wdrożeniu drugiego pakietu. Myślę, że teraz musimy poczekać na transpozycję przedmiotowego pakietu; należy go wdrożyć i przekonać się, jak zadziała, zanim podejmiemy decyzję, czy cokolwiek jest potrzebne.

Muszę powiedzieć, że nad moim rozczarowaniem dotyczącym niepowodzenia w opanowaniu rozdziału właścicielskiego przeważa optymizm co do możliwości pomysłowego wykorzystania przez agencję udzielonych jej uprawnień w celu poradzenia sobie z sytuacją, chciałbym przy tym podziękować mojemu drugiemu koledze, który domaga się większej władzy dla organów regulacyjnych w sektorze energetycznym.

Siły rynkowe już zmierzają w tym kierunku. Dwa niemieckie przedsiębiorstwa użyteczności publicznej wyzbywają się swoich systemów przesyłowych, ponieważ zdały sobie sprawę, że przynosi to większą korzyść.

Pragnę na koniec zaakcentować ponownie konieczność stworzenia konkurencji. Oznacza ona lepszą korzyść i obsługę konsumentów, a także bardziej efektywne wykorzystanie zasobów. Dlatego jest to dobrą rzecz.

 
  
MPphoto
 

  Antonio Mussa, sprawozdawca. (IT) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Nasza debata łączna wywołała bardzo silne emocje: olbrzymią satysfakcję ze stworzenia, w postaci tego trzeciego pakietu opracowanego przez Komisję Przemysłu, Badań Naukowych i Energii, pakietu ważnego dla obywateli Europy. Naturalnie nie będzie to ostatni pakiet, ponieważ – jak państwo wiecie – istnieje duży zainteresowanie wykorzystaniem alternatywnych źródeł energii, takich jak odnawialne źródła energii i energia jądrowa. W ciągu najbliższych 10, 15 lub 20 lat przyczyni się to z pewnością do stworzenia popytu i zapotrzebowania na energię oraz uwzględnienia, a także oczywiście ochrony, konsumentów, szczególnie tych najsłabszych.

Uważam, że pani poseł Morganja i wszyscy pozostali zaangażowani posłowie, odegraliśmy istotną rolę w sprawie ochrony zagrożonych konsumentów, przyznając znaczne uprawnienia zarówno organom krajowym, jak i regionalnym, które w czasach kryzysu mogą dokonać zmian – nie mówię, że wskutek tego otrzymamy energię za darmo – ale będą mogły dokonać zmian i umożliwić ciągłą dostawę energii.

Drugim zasadniczym punktem jest to, że ludność w Europie jest nieświadoma tego, co zdziałaliśmy w Komisji, Radzie i Parlamencie w odniesieniu do przedmiotowego pakietu, który jest niezwykle ważny dla konsumentów energii – widzieliście państwo, co się stało zeszłej zimy. Myślę, że nie ma nic gorszego niż niepowiadomienie o ważnym projekcie tych, którzy odnoszą z niego korzyści. Uważam, że zadaniem Komisji, Rady i Parlamentu, nawet zanim zajmiemy się sprawą stosowaniem przedmiotowego pakietu, powinno być powiadomienie konsumentów o istnieniu pakietu, poinformowanie ich o tym, co dla nich uczyniono, w ich imieniu i, powtarzam raz jeszcze, dla ich dobra.

 
  
MPphoto
 

  Atanas Paparizov, sprawozdawca. − Pani przewodnicząca! Tak jak moje koleżanki i koledzy, chciałbym powiedzieć, że, chociaż nie jest on doskonały, trzeci pakiet energetyczny stanowi bardzo dobrą podstawę rozwoju naszego wspólnego rynku, szczególnie rynku gazu, a także podniesienia bezpieczeństwa gazowego.

Dla krajów takich jak mój, który jest małym krajem w skali Unii Europejskiej, bardzo ważne jest osiągnięcie kompromisu w sprawie rozdzielenia własności, ponieważ daje nam pewność, że nadal będziemy mogli zapewnić bezpieczeństwo energetyczne w związku z istnieniem całego pakietu obejmującego ulepszone przepisy, przejrzystość, klauzulę kraju trzeciego oraz wszystkich pozostałych elementów pakietu, które umożliwią nam umieszczenie bezpieczeństwa energetycznego na pierwszym planie.

Pakiet daje również konsumentom pewność, że mogą dochodzić swoich praw, co stanowi lepsze ramy konkurencyjne dla rozwoju rynków energii i ich skutecznego funkcjonowania. Przedmiotowy pakiet zależy od jego wdrożenia, jak moja koleżanka poseł Eluned Morgan właśnie powiedziała, i nie wierzę, żeby rozwiązaniem był czwarty pakiet. Rozwiązaniem jest raczej dokładne wdrożenie i solidarność pomiędzy państwami członkowskimi w zakresie tworzenia rynku, szczególnie poprzez rozwój nowych inicjatyw dotyczących współpracy regionalnej, zwłaszcza dla krajów najbardziej zagrożonych pod względem dostaw energii i dla krajów, które obecnie należą do wysp energetycznych.

 
  
MPphoto
 

  Ivo Belet, sprawozdawca. (NL) W odniesieniu do oznakowania energooszczędnych opon samochodowych − środka, który znalazł się ostatecznie w przedmiotowym pakiecie − chciałbym dodać kilka słów na temat kosztów. Jest to środek, który prawie nie generuje żadnych kosztów po stronie branży producentów opon, a tym samym po stronie konsumenta. Koszt dla producenta został oszacowany na poziomie poniżej 0,01 euro za oponę, co jest zaniedbywalne – mówię to na wypadek gdyby ktoś skłaniał się ku wyrażeniu słów krytyki. Wszelki dodatkowy koszt wynikający z zakupu energooszczędnych opon samochodowych zostanie, jak obliczono, odzyskany w ciągu ośmiu miesięcy. Wtedy zarówno kierowca, jak i środowisko, zaczną odczuwać prawdziwe korzyści.

Co powiedziawszy, powinienem podkreślić, że niezmierne ważne jest, aby środek ten został zastosowany w równym stopniu we wszystkich państwach członkowskich, a także w odniesieniu do wszystkich producentów w UE i poza nią. Dlatego wolelibyśmy rozporządzenie zamiast dyrektywy.

Na zakończenie chciałbym powiedzieć, iż zdajemy sobie sprawę z tego, z występujących nadal różnic zdań pomiędzy niektórymi grupami w Parlamencie w odniesieniu do wielu kwestii, mamy jednak nadzieję, że środek ten zostanie zatwierdzony dużą większością w jutrzejszym głosowaniu. Dzięki temu prostemu środkowi, będziemy w stanie bardzo szybko zaoszczędzić dużą ilość emisji CO2, równej usunięciu miliona samochodów osobowych. Dlatego rozumie się samo przez się, że powinniśmy wprowadzić wspomniany środek raczej wcześniej, niż później.

Swoją wypowiedź chciałbym zakończyć słowami podziękowania pod adresem kontrsprawozdawców, pani poseł Chambris z Komisji Europejskiej i pana posła Sousy de Jesusa z Grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci) i Europejskich Demokratów za znakomitą współpracę.

 
  
MPphoto
 

  Silvia-Adriana Ţicău, sprawozdawczyni.(RO) Panie i panowie! Wniosek zmieniający dyrektywę w sprawie wydajności energetycznej budynków jest jednym z najważniejszych środków przyjętych przez Parlament, jeżeli chodzi zarówno o podniesienie jakości życia obywateli Europy, jak i wspieranie naprawy gospodarczej w UE. Obywatele Europy oczekują działania i konkretnych rozwiązań w odniesieniu do problemów i bardzo konkretnych potrzeb, jakie wyrażają.

Osobiście uważam, że konieczne jest zwiększenie do 15% wysokości środków z Europejskego Funduszu Rozwoju Regionalnego, które mogą być wykorzystane przez państwa członkowskie na finansowanie wydajności energetycznej w budynkach mieszkalnych. Umożliwi to państwom członkowskim większą elastyczność i da szansę wykorzystania przeglądu śródokresowego, który odbędzie się w przyszłym roku, a dotyczyć będzie sposobu wykorzystania funduszy strukturalnych w celu odpowiedniego przedefiniowania programów operacyjnych, aby osiągnąć lepsze wykorzystanie funduszy strukturalnych.

Chciałabym podkreślić, że przedmiotowa dyrektywa ma bardzo duży potencjał w zakresie stworzenia nowych miejsc pracy: w przybliżeniu 500 tysięcy można byłoby stworzyć a całej Europie,, co miałoby istotne konsekwencje dla regionalnego lub krajowego rynku pracy.

Panie komisarzu! Mam nadzieję, że będzie pan nadal wspierał te działania, obejmujące wprowadzenie minimalnego poziomu środków z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego przeznaczanych na wydajność energetyczną budynków, przynajmniej w przyszłości. Chciałabym jeszcze raz w imieniu Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii, podziękować kontrsprawozdawcom i pracownikom, a także kolegom sprawozdawcom, którzy nas wspierali i z którymi wspaniale się współpracowało.

 
  
MPphoto
 

  Przewodnicząca. – Zamykam debatę.

Głosowanie odbędzie się w środę, 22 kwietnia 2009 r.

Głosowanie nad sprawozdaniem pani poseł Ţicău odbędzie się w czwartek, 23 kwietnia 2009 r.

Oświadczenia pisemne (art. 142 Regulaminu)

 
  
MPphoto
 
 

  Adam Gierek (PSE), na piśmie. – Jeszcze niedawno zamieszkanie w domu z wielkiej płyty stanowiło awans społeczny i cywilizacyjny dla wielu milionów ludzi. Tania energia sprzyjała temu, że nie przejmowano się kosztami ogrzewania.

Dzisiaj blisko 100 milionów ludzi mieszka w budynkach z wielkiej płyty. Zwracam się do Komisji Europejskiej o szerokie wsparcie projektów modernizacji tych budynków i całych osiedli – zwłaszcza w Europie Środkowej i Wschodniej – środkami Unii Europejskiej. W ramach przeglądu śródokresowego ram finansowych na lata 2007-2013 powinny znaleźć się środki na ten cel. Dotychczasowy 3% limit środków w Funduszu Rozwoju Regionalnego na mieszkalnictwo to stanowczo zbyt mało.

Podjęcie na wielką skalę modernizacji i rewitalizacji budynków i całych osiedli z wielkiej płyty w UE obniży wydatki na ogrzewanie, podniesie standard zamieszkania, utworzy dziesiątki tysięcy nowych miejsc pracy i zmniejszy zużycie energii. Przełoży się to bezpośrednio na takie zmniejszenie emisji gazów cieplarnianych, które przybliży nam cel 3x20.

Wsparcie modernizacji istniejącego budownictwa z wielkiej płyty winno się stać jednym z zadań Parlamentu Europejskiego nowej kadencji. Popyt na tego rodzaju usługi może bowiem w dużym stopniu przyczynić się do zwalczenia obecnego kryzysu gospodarczego i bezrobocia oraz do walki z ubóstwem.

 
  
MPphoto
 
 

  Louis Grech (PSE), na piśmie. – Koszty energii rosną w zastraszającym tempie, przyczyniając się do znacznego wzrostu ubóstwa energetycznego w całej UE. Jednak cena rynkowa energii stanowi tylko jeden aspekt problemu. Istnieje poważne, dodatkowe, finansowe obciążenie konsumentów, z powodu nieudolności i zakłóceń na rynku energii. Na przykład, na Malcie konsumenci i firmy doświadczyły niebotycznego wzrostu rachunków za energię, kiedy cena ropy była wysoka, ale nie było żadnej obniżki nawet wtedy, gdy cena ropy spadła o ponad połowę. Tak naprawdę potrzebna jest nam ogólnoeuropejska polityka w celu ochrony konsumentów i MŚP przed nadużyciami cenowymi, jakich dopuszczają się przedsiębiorstwa użyteczności publicznej. Jednym rozwiązaniem może być niezależny krajowy organ regulacyjny, który stworzyłby konieczne mechanizmy skierowane przeciwko wszelkim niewłaściwym lub nieprzejrzystym zachowaniom ze strony prywatnych przedsiębiorców lub podmiotów państwowych w odniesieniu do wszelkich podwyżek cen mediów, takich jak gaz, energia elektryczna, woda, opłaty lotniskowe i inne.

Należy to wdrożyć poprzez poprawę istniejącego ustawodawstwa unijnego i dyrektyw dotyczących ochrony konsumentów, szczególnie w celu zapewnienia:

- lepszego standardu przejrzystości i racjonalności w odniesieniu do podwyżek cen, a także lepszego dostępu i informacji w zakresie praw konsumenta.

- niższych kosztów i mniejszej biurokracji dla konsumenta, który ma rzeczywiste uzasadnienie, aby dochodzić zadośćuczynienia.

 
  
MPphoto
 
 

  András Gyürk (PPE-DE) , na piśmie.(HU) Naszym zdaniem bardzo ważne jest, aby Parlament Europejski mógł zatwierdzić trzeci pakiet energetyczny już przy drugim czytaniu. Nowe uregulowanie może pobudzić konkurencję na unijnym rynku energii elektrycznej i gazu. Nie możemy przystąpić do przyjęcia wniosku nie wspominając, że ostateczne rozporządzenie dużo straciło ze swych ambitnych założeń w porównaniu do pierwotnego wniosku Komisji.

Podczas negocjacji pakietu temat oddzielenia wytwarzania i działania systemu wywołał gorące dyskusje. Ostateczny wynik będzie miał fundamentalny wpływ na strukturę unijnego rynku energii. Moim zdaniem, kompromis uzgodniony przez państwa członkowskie nie spowoduje przejrzystego uregulowania w tym zakresie, zważywszy, że państwa członkowskie mogą również zastosować trzy różne modele oddzielenia. Spowoduje to również znaczne różnice, które podzielą unijny rynek energii.

Jednocześnie cieszę się, że kompromis Rady odzwierciedla liczne wnioski Parlamentu w sprawie ochrony konsumentów. Takie środki, jak opcja zmiany dostawcy w ciągu trzech tygodni, bardziej szczegółowe informacje bilingowe oraz uproszczenie procedur rekompensacyjnych sprawią, że więcej obywatel odczuje wymierne korzyści płynące z deregulacji rynku. Kolejnym ważnym elementem jest to, że nowe rozporządzenie spowoduje, iż krajom trzecim trudniej będzie usiłować kupić energię. Również dlatego oczekujący na przyjęcie pakiet energetyczny będzie stanowić ważny krok na drodze do stworzenia wspólnej polityki energetycznej UE.

 
  
MPphoto
 
 

  Zita Pleštinská (PPE-DE), na piśmie. (SK) Koszt i niezawodność dostaw energii są kluczowymi czynnikami nie tylko dla konkurencyjności UE, ale szczególnie dla dobrostanu obywateli. Z tego powodu Parlament Europejski umieścił konsumenta w centrum trzeciego pakietu energetycznego. Aby konsumenci mogli odnieść korzyści z tego ważnego dokumentu legislacyjnego, Parlament zmienił i poprawił dyrektywę w sprawie wydajności energetycznej budynków, która odpowiada za około 40% zużycia energii w UE.

Planiści i inspektorzy budowlani otrzymają odpowiednie wskazówki płynące ze wspomnianej dyrektywy. Dużą wagę przywiązuję do metody obliczania optymalnych kosztów i określania minimalnych wymagań wydajności ekonomicznej elementów konstrukcyjnych izolacji cieplnej budynków oraz usług, a także do stosowania tych obliczeń zarówno w przypadku nowych, jak i istniejących budynków. Istotna część nowej wersji dyrektywy stanowią cele dotyczące budynków z zerowym zużyciem energii netto.

Z zadowoleniem przyjmuję stworzenie europejskiego funduszu wydajności energetycznej i energii odnawialnej w celu wsparcia procesu wdrożenia przedmiotowej dyrektywy. Do chwili obecnej ograniczone wykorzystanie funduszy strukturalnych zostało zatwierdzone w odniesieniu do wydajności energetycznej budynków wyłącznie w nowych 12 państwach członkowskich UE. Opcja ta została teraz rozszerzona, aby objąć wszystkie państwa członkowskie. Jednocześnie maksymalny udział środków EFRR w tych projektach został podniesiony z 3% do 15%.

W celu zapewnienia pomyślnego wdrożenia dyrektywy, zasadnicze znaczenia konsultowanie się państw członkowskich z przedstawicielami władz lokalnych i regionalnych, a także z grupami zaangażowanymi w ochronę konsumenta, we wszystkich aspektach wynikających z dyrektywy,

 
  
MPphoto
 
 

  Katrin Saks (PSE), na piśmie.(ET) Chciałabym podziękować sprawozdawcom pracującym nad projektem pakietu energetycznego, a szczególnie pani poseł Morgan, która wykonała ogromną pracę w dziedzinie ochrony konsumenta. Cieszę się szczególnie, że w nowym pakiecie poświęcono również uwagę zagadnieniu ubóstwa energetycznego. Państwa członkowskie, które jeszcze tego nie zrobiły, w tym mój kraj – Estonia – powinny opracować państwowy plan działania w celu zwalczania ubóstwa energetycznego, aby zmniejszyć liczbę osób doświadczających tego rodzaju ubóstwa. Jest to szczególnie istotne w obecnych warunkach gospodarczych. Zachodzi poważna potrzeba zajęcia się tym problemem w Estonii, ponieważ opłaty za ogrzewanie znacznie wzrosły w ostatnich latach. Bezpośrednia pomoc dla mniej zamożnych konsumentów, tak jak w Wielkiej Brytanii, jest jednym ważnym środkiem, chociaż można poprawić wydajność energetyczną budynków, co byłoby w Estonii szczególnie skuteczne.

 
  
MPphoto
 
 

  Andrzej Jan Szejna (PSE), na piśmie. – Przed Europą stoi wiele wyzwań związanych z podażą i popytem na energię w perspektywie krótko-, średnio- i długoterminowej.

Jako Wspólnota Europejska założyliśmy sobie bardzo ambitne zadanie. Zamierzamy do roku 2020 obniżyć emisję gazów cieplarnianych o 20%, a także zmniejszyć zużycie energii o 20%.

W związku z tym uważam, że należy zwrócić szczególną uwagę na kwestie wydajności energetycznej budynków, jako że odpowiadają one za aż 40% ogólnego zużycia energii.

Tym samym pragnę wyrazić swoje poparcie dla sprawozdawcy. Uważam, że powinniśmy zorganizować kampanię informacyjną mającą na celu uświadomienie obywateli o możliwości oszczędzania pieniędzy poprzez ocieplenie budynków, tym samym apelując do rządów we wszystkich krajach Wspólnoty o możliwe dofinansowanie tej inicjatywy. Powinniśmy sporządzić zbiór norm minimalnych jednakowych w całej Unii, dotyczących ocieplania budynków.

Popieram także rozszerzenie wykorzystywania funduszy strukturalnych na rzecz efektywności energetycznej budynków na wszystkie kraje Wspólnoty oraz zwiększenie kwoty alokacji z EFRR, która mogłaby zostać przeznaczona na realizację projektów w tym obszarze, z 3% do 15%.

 
Ostatnia aktualizacja: 18 sierpnia 2009Informacja prawna