Indeks 
 Poprzedni 
 Następny 
 Pełny tekst 
Procedura : 2009/2101(INI)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A7-0004/2010

Teksty złożone :

A7-0004/2010

Debaty :

PV 08/02/2010 - 16
CRE 08/02/2010 - 16

Głosowanie :

PV 10/02/2010 - 9.11
Wyjaśnienia do głosowania
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P7_TA(2010)0021

Debaty
Poniedziałek, 8 lutego 2010 r. - Strasburg Wydanie Dz.U.

16. Równość kobiet i mężczyzn w Unii Europejskiej – rok 2009 (debata)
zapis wideo wystąpień
PV
MPphoto
 

  Przewodniczący. – Kolejnym punktem porządku dziennego jest sprawozdanie sporządzone przez Marca Tarabellę w imieniu Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia, w sprawie równości kobiet i mężczyzn w Unii Europejskiej – rok 2009 (COM(2009)00772009/2101(INI)) (A7-0004/2010).

 
  
MPphoto
 

  Marc Tarabella, sprawozdawca.(FR) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Na początku pragnę pogratulować Komisji Europejskiej znakomitego sprawozdania. Sprawozdanie w sprawie równości kobiet i mężczyzn, które co roku poddajemy pod głosowanie, ma dla mnie szczególną wartość sentymentalną. Jest to pierwsze sprawozdanie, które przedstawiłem w ramach Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia, której jestem czynnym członkiem. Co więcej, jest to absolutnie nieodzowne sprawozdanie w tym roku, zważywszy na kryzys gospodarczy, społeczny i finansowy, jak przechodzi Unia Europejska.

Dlatego w treści mojego sprawozdania nie omieszkałem uwypuklić wpływu kryzysu na sytuację kobiet. Przede wszystkim zamieściłem spostrzeżenie, że choć na początku kryzysu zwolnienia grupowe dotknęły w większości mężczyzn – czego można było się spodziewać, biorąc pod uwagę wpływ kryzysu zwłaszcza na przemysł ciężki – to w ostatnich miesiącach bezrobocie wśród kobiet i mężczyzn zwiększa się w ten sam sposób i w tym samym tempie.

Ponadto w kilkunastu państwach członkowskich stopa bezrobocia wśród kobiet jest wyższa, przy większej liczbie kobiet zatrudnionych na niepełny etat. Dlatego wzywam Komisję i państwa członkowskie do dostarczenia dokładnych danych statystycznych na temat wpływu kryzysu na kobiety i mężczyzn, jak również na same państwa członkowskie – zanim podejmą one jakiekolwiek polityki zaostrzenia dyscypliny budżetowej – na potrzeby przeprowadzenia badań wpływu ze względu na płeć, by zapobiec niewspółmiernie dotkliwym skutkom dla kobiet.

Zwalczanie przemocy wobec kobiet również uważam za ważny punkt. Faktem jest, że 20-25 % europejskich kobiet pada ofiarami fizycznej przemocy w dorosłym życiu, a 10 % z nich to również ofiary przemocy seksualnej. Dlatego uważam, że mężczyźni muszą także zobowiązać się do zwalczania przemocy wobec kobiet.

Hiszpańska prezydencja Unii Europejskiej postanowiła z walki z przemocą wobec kobiet uczynić jeden ze swoich priorytetów, tworząc m.in. europejskie centrum monitorowania przemocy w relacjach między płciami w celu zapewnienia zharmonizowanych danych, jak również wprowadzić europejski nakaz ochrony ofiar. Jestem zwolennikiem przyjętego podejścia. Apeluję również o wprowadzenie europejskiego roku walki z przestępczością wobec kobiet, aby rozszerzyć świadomość tego zjawiska we wszystkich państwach członkowskich oraz zapewnić tej walce priorytet.

Wracając do bezrobocia: faktem jest, że kobiety wniosły ogromny wkład w rynek pracy. obecnie pracuje 59,1 % kobiet. Cel wyznaczony w strategii lizbońskiej wynosi 60 %. Niemal go osiągnęliśmy, choć w niektórych państwach członkowskich wciąż istnieje spory rozdźwięk, jak również różnica w wysokości przeciętnego wynagrodzenia wynosząca od 17 do 25 procent, zależnie od danego badania.

Dlatego zwracam się do państw członkowskich o właściwe stosowanie dyrektyw dotyczących równego traktowania kobiet i mężczyzn w kwestiach zatrudnienia. Apeluję również o wprowadzenie środków prawnych promujących równowagę płci na odpowiedzialnych stanowiskach, zwłaszcza w prywatnych przedsiębiorstwach. Uważam rzecz jasna, że musimy zwalczać seksistowskie stereotypy. Sprawując swoją poprzednią funkcję ministra ds. kształcenia zawodowego spotkałem kobietę, która była zmuszona zrezygnować z kursu na kierowcę autobusu szkolnego, ponieważ jej instruktor z niej kpił.

Mam nadzieję, że w przyszłości nikt nie będzie zaskoczony widząc mężczyznę zmywającego naczynia lub kobietę prowadzącą szkolny autobus, o czym właśnie wspomniałem. Mówiąc pokrótce, należy wezwać Komisję i państwa członkowskie do rozpoczęcia w szkołach kampanii uświadamiających poświęconych tej dziedzinie.

Prawa seksualne i reprodukcyjne to istotne zagadnienia, jako że kobiety muszą zachowywać kontrolę nad swoimi prawami seksualnymi i reprodukcyjnymi. Tysiące kobiet ryzykuje życie broniąc tych praw, a dziś 24 z 27 państw europejskich zalegalizowały aborcję. Powinnością Parlamentu Europejskiego jest ochrona tego dorobku prawnego o charakterze absolutnie fundamentalnym dla kobiet. Zabiegamy o kontrolę kobiet nad swoimi prawami seksualnymi i reprodukcyjnymi, polegającą nie tylko na łatwym dostępie do antykoncepcji i aborcji.

Przejdę teraz do urlopów ojcowskich. Faktem jest, że: mężczyźni mają prawo w pełni zaangażować się w rodzinę w pierwszych dniach po przyjściu na świat ich dziecka. Prawdą jest, że w tym względzie winniśmy zwrócić się do Komisji o wspieranie wszelkich kroków zmierzających do wprowadzenia urlopu ojcowskiego na poziomie europejskim. Uważamy, że urlopy macierzyński i ojcowski powinny być powiązane.

Pani przewodnicząca, panie komisarzu, zmierzam ku końcowi. Kiedy przedmiotowe sprawozdanie zostało zaprezentowane na posiedzeniu Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia, zyskało wysokie uznanie przedstawicieli wszystkich grup politycznych w Parlamencie Europejskim. Również głosowanie w komisji przebiegło bardzo pomyślnie. Sprawozdanie zyskało bezpieczną większość. Dlatego proszę wszystkich kolegów i koleżanki posłów o ponowne poparcie mojego sprawozdania podczas środowego głosowania. Z wielką uwagą wysłucham dzisiejszej debaty i odpowiem na wasze pytania.

 
  
MPphoto
 

  Vladimír Špidla, komisarz.(FR) Pani przewodnicząca, szanowni posłowie! Obecna Komisja przyjmuje z zadowoleniem sprawozdanie oraz projekt rezolucji w sprawie równości kobiet i mężczyzn w Unii Europejskiej – 2009 rok.

Dziękuję sprawozdawcy, posłowi Tarabelli za wyrażone przez Parlament poparcie dla przyjętego podejścia oraz działań podjętych przez Komisję Europejską w celu krzewienia równości kobiet i mężczyzn. Równość płci to jedna z fundamentalnych wartości Unii Europejskiej, warunek konieczny osiągnięcia unijnych celów wzrostu, zatrudnienia i spójności społecznej.

Na tej podstawie Unia Europejska zbudowała prawdziwą politykę krzewienia równości kobiet i mężczyzn. Mimo niewątpliwego postępu w tej dziedzinie wciąż pozostają największe wyzwania. Komisja podziela pogląd sprawozdawcy, że istotna jest kontynuacja naszych wysiłków.

Sprawując mandat, w centrum mojej uwagi pozostawały równość płci i prawa kobiet. W ciągu ostatnich pięciu lat zaangażowanie Komisji w sprawy równości płci zostało sformalizowane w postaci mapy drogowej równości kobiet i mężczyzn. W toku wdrażania tej mapy drogowej Komisja wprowadziła szereg istotnych inicjatyw. Zilustruję trzy z nich.

Komisja zaproponowała określone działania praktyczne w celu likwidacji różnic płacowych między mężczyznami a kobietami. Rozbieżność sięgająca 17 % jest zwyczajnie nie do przyjęcia. W 2010 roku Komisja zda sprawozdanie z analizy efektywności europejskiego prawodawstwa i przedstawi kierunki działań w celu likwidacji różnic płacowych.

Komisja dostrzegła ciekawe pomysły zawarte w rezolucji Parlamentu Europejskiego. Przypomnę również, że w marcu 2009 roku Komisja zainicjowała kampanię uświadamiającą służącą mobilizacji wszystkich zainteresowanych stron w celu likwidacji różnic płacowych. Kampania osiągnęła sukces i będzie kontynuowana w 2010 roku.

W toku sprawowania mandatu dokładałem też starań o większą reprezentację kobiet w życiu gospodarczym i politycznym. W związku z tym w czerwcu 2008 roku uruchomiłem europejską sieć kobiet zajmujących stanowiska decyzyjne. Dokonał się pewien postęp. Przykładowo w obecnym Parlamencie Europejskim zasada najwyższy jak dotąd odsetek kobiet: 35 %.

Jednakże wciąż potrzebne są spore wysiłki, zwłaszcza na szczeblu krajowym, gdzie kobiety stanowią średnio 24 % wszystkich członków krajowych parlamentów, podczas gdy w przedsiębiorstwach spośród członków zarządów największych spółek giełdowych zaledwie 11 % to kobiety.

Trzecią istotną inicjatywą jest utworzenie Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn. Mam zaszczyt dziś oznajmić, że pomimo znacznie bardziej opóźnionego startu, niż się spodziewaliśmy, Instytut rozpoczął działalność w Brukseli i zajął już swoją siedzibę w Wilnie.

Panujący kryzys wywołuje poważne reperkusje dla rynku pracy, zagrażając bieżącemu postępowi w zakresie zatrudnienia kobiet, zwłaszcza że kobiety mają mniejsze szanse na znalezienie nowej pracy i na początku są bardziej defaworyzowane.

Panie i panowie! Podczas sprawowania mandatu zobowiązałem się do poprawy równowagi między życiem zawodowym a prywatnym. Zgadzam się z Parlamentem Europejskim podkreślającym wagę umożliwienia ojcom odgrywania większej roli w życiu rodzinnym. Dlatego zwróciłem się do moich służb o sporządzenie analizy kosztów i korzyści potencjalnej inicjatywy Komisji w tym zakresie.

Parlament Europejski w swoim sprawozdaniu podkreśla również słusznie znaczenie eliminacji przemocy wobec kobiet. Komisja będzie z wielką determinacją dążyć do osiągnięcia tego celu.

Nie chcę kończyć wystąpienia bez zaakcentowania bardzo dobrej współpracy między Parlamentem a Komisją. Współpraca ta była kluczowym czynnikiem postępu w sferze równości płci. Sama równość płci to nie koniec. Od niej zależy realizacja celów wzrostu, zatrudnienia i spójności społecznej w Unii Europejskiej.

Dziękuję za współpracę, dziękuję za uwagę.

 
  
  

PRZEWODNICZY: ROBERTA ANGELILLI
Wiceprzewodnicząca

 
  
MPphoto
 

  Astrid Lulling, w imieniu grupy PPE. (FR) Pani przewodnicząca! Komisja Praw Kobiet i Równouprawnienia przegłosowała owo sprawozdanie mizerną większością trzech głosów, przy nieobecności sześciu z trzydziestu trzech członków. Nie uważam, by można ją nazwać „bezpieczną” większością. Nie ulega wątpliwości, że wciąż niepokoi nas dyskryminacja, która występuje nadal w sferze równości kobiet i mężczyzn, pomimo bardzo dobrego prawodawstwa w tej dziedzinie, które mamy od 1975 roku.

Dlaczego zatem owa dyskryminacja przetrwała? Być może z uwagi na niewłaściwe stosowanie dyrektyw, bądź dlatego, że dyskryminowani z jakiejś przyczyny nie potrafią dochodzić swoich praw przed sądami. Zamiast domagać się przyjmowania nowych dyrektyw, z czym wiąże się ryzyko osłabienia ich oddziaływania, dopilnujmy pełnego stosowania istniejącego dorobku prawnego przez rządy, partnerów społecznych i w codziennym życiu zawodowym.

Sprawozdanie znów odzwierciedla skargi i generalizowanie na temat słabych, bitych i gwałconych kobiet... Niektóre stwierdzenia wymagają sprowadzenia do właściwych proporcji za pomocą poprawek. Poważniejsze jest moim zdaniem to, że ta istna gloryfikacja gospodarki społecznej lub opartej na solidarności ma nas przekonać, że poprzez osadzenie kobiet w tym kontekście zdołamy z powodzeniem wykazać ich zdolność do zatrudnienia, oraz do poprawy statusu społecznego i większej niezależności finansowej.

Prawda jednak wygląda zgoła przeciwnie. Pogrążą się we wszechogarniającej biedzie, stracą wszelką zachętę i motywację do zarobkowania na podstawie kompetencji i zostanie im odebrana wszelka odpowiedzialność.

Ponadto propozycje sformułowania europejskiej karty praw kobiet, a zatem nowej formy ochrony obok praw człowieka – z których na szczęście kobiety korzystają – oraz nowe przejawy biurokracji w postaci centrum monitorowania europejskiego centrum przemocy międzypłciowej, choć dysponujemy wystarczającą liczbą komórek administracyjnych, by wykonywać rzeczone zadania, są albo szkodliwe, albo niezgodne z zasadą równości płci, która w istocie została niezbicie ustanowiona w traktacie. Gdyby śmieszność mogła zabić, niektórych członków Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia nie byłoby już wśród nas.

Wreszcie potępiam uporczywość posłów, którzy przy każdej okazji, niezależnie od tego, czy właściwej – w tym autorzy sprawozdania – opowiadają się za aborcją inną niż w przypadkach wyższej konieczności, posługując się pretekstem, że w trosce o zdrowie seksualne i rozrodcze należy popierać swobodną i łatwo dostępną aborcję. Otóż nie. Priorytetem powinno być dopilnowanie, by młode dziewczyny otrzymywały lepsze informacje, zwłaszcza na temat antykoncepcji. Mamy dziś antykoncepcję, by zapobiegać ciąży w bardzo młodym wieku. Nie było jej, kiedy byłam młoda. Zaproponowaliśmy zatem osobne głosowanie, abyśmy nie musieli głosować przeciwko sprawozdaniu pana posła Tarabelli, którego nie należy obarczać winą – padł on ofiarą ekstremizmu niektórych swoich kamratów.

 
  
MPphoto
 

  Iratxe García Pérez, w imieniu grupy S&D.(ES) Pani przewodnicząca! Zacznę od podziękowań panu posłowi Tarabelli i wszystkim posłom, którzy pomogli przygotować owo sprawozdanie, za ich pracę.

Rok temu debatowaliśmy nad sprawozdaniem bardzo podobnym do dzisiejszego. Niestety wciąż musimy koncentrować się na najważniejszych kwestiach, w których musimy zrobić postęp w kategoriach równości mężczyzn i kobiet. Chodzi o przemoc międzypłciową, która jest uważana za jedną z głównych bolączek społecznych, nie tylko w Europie, lecz wszędzie na świecie. Następnie chodzi o różnice płacowe – w tej kwestii nic się nie zmieniło i wciąż nie zdołaliśmy zrównoważyć płac. Inne kwestie obejmują prawa związane ze zdrowiem seksualnym i rozrodczym, pogodzenie życia rodzinnego z życiem zawodowym, wchodzenie kobiet na rynek pracy na równych warunkach z mężczyznami, kobiety znajdujące się w trudniejszej sytuacji, między innymi kobiety niepełnosprawne lub kobiety w obszarach wiejskich, oraz reprezentację kobiet w życiu publicznym.

Podnosimy te kwestie rok po roku i nie zdołaliśmy poczynić zbytniego postępu. Przytoczę pewną informację: zaledwie w trzech spośród 27 państw członkowskich kobiety stanowią ponad 40 % członków parlamentu.

Uważam, że bezwzględnie musimy zabiegać o nasilenie działań promujących równość mężczyzn i kobiet. Istotne jest popieranie takich inicjatyw, jak podjęta przez prezydencję hiszpańską, polegająca na przyznaniu priorytetu kwestii równości mężczyzn i kobiet. Jest to zobowiązanie na rzecz dzisiejszych kobiet, jak również kobiet w przyszłych pokoleniach. Poczyniono postęp, lecz wciąż jest wiele do zrobienia. Musimy wykazać się ambicją tworząc polityki służące zapewnieniu połowie populacji takich samych praw oraz szans, jakie przysługują drugiej połowie.

 
  
MPphoto
 

  Sophia in 't Veld, w imieniu grupy ALDE.(NL) Przede wszystkim składam wyrazy uznania dla sprawozdawcy. Zacznę jednak od kilku drobnych punktów, w których się z nim nie zgadzam. Jeżeli chodzi o wpływ kryzysu gospodarczego na kobiety, uważam, że bardzo ważne jest bezzwłoczne przywrócenie porządku w finansach publicznych i ponowne skierowanie ich strumienia na sektor zdrowia – bowiem to właśnie to, a nie prolongata zadłużenia publicznego, przyniesie korzyść kobietom. Uważam również, że sprawozdanie zawiera kilka propozycji, które mogą brzmieć bardzo atrakcyjnie, lecz są raczej wyrazami polityki symboli – m.in. rok tego czy centrum monitorowania owego. Skupmy się zatem na konkretnych działaniach.

Niemniej jednak sprawozdanie zawiera wiele rzeczy, które budzą moje zadowolenie. Pierwsza z nich to nawiązanie do sytuacji jednoosobowych gospodarstw domowych, które pojawiło się dzięki poprawce przedłożonej przez Grupę Porozumienia Liberałów i Demokratów na rzecz Europy. Apeluję do Komisji Europejskiej o przeprowadzenie w końcu badania nad tym tematem, jako że mamy europejską politykę rodzinną, ale mało ludzi zdaje sobie sprawę, że jedna trzecia gospodarstw domowych w Europie to gospodarstwa jednoosobowe. Ludzie ci częstokroć doświadczają dyskryminacji w zakresie ubezpieczeń społecznych, w sprawach podatkowych, mieszkaniowych i podobnych.

Druga rzecz – i zwracam się tu również do pani poseł Lulling: cieszy mnie bezpośrednie nawiązanie do zdrowia seksualnego i rozrodczego oraz autonomii seksualnej kobiet; dostęp do bezpiecznej, legalnej aborcji stanowi zaś nieodłączny atrybut tego zdrowia seksualnego i rozrodczego. Choć w pełni zgadzam się z panią poseł Lulling, że informacja jest w istocie bardzo ważna, pozwolę sobie zauważyć, że przynajmniej w moim ojczystym kraju – być może w Luksemburgu jest inaczej – zawsze to chrześcijańscy demokraci niweczą tego typu dążenia. W związku z tym jeśli zdołamy podjąć współpracę w celu udostępniania rzetelnej, bezpośredniej informacji młodym osobom, to może pani liczyć na moje poparcie. Uważam też, że powinniśmy położyć kres hipokryzji – nie możemy wtrącać kobiet do więzień ani skazywać ich za aborcje, które nie są bezpieczne.

Wreszcie, pani przewodnicząca, co się tyczy przemocy wobec kobiet, bardzo cieszy mnie inicjatywa hiszpańskiej prezydencji przyznająca priorytet temu zagadnieniu. W końcu kilku ludzi zdało sobie sprawę, że przemoc wobec kobiet przynosi rokrocznie wielokrotnie więcej ofiar niż terroryzm, choć wciąż całkowicie błędnie traktowana jest zaledwie jako problem kobiet.

 
  
MPphoto
 

  Marije Cornelissen, W imieniu grupy Verts/ALE. – Pani przewodnicząca! Mamy względnie nowy skład Parlamentu Europejskiego i prawie już mamy nową Komisję Europejską. Sprawozdanie pana posła Tarabelli to w zasadzie pierwszy raz, kiedy głosujemy nad działaniem, którego podjęcia w nadchodzących latach chce Komisja Praw Kobiet i Równouprawnienia w nowym Parlamencie.

Zieloni są bardzo radzi z tego dość postępowego sprawozdania. Jest to zwieńczenie planów, których realizacji chcieliśmy. Chcemy też podjęcia działań legislacyjnych w sprawie podziału odpowiedzialności między mężczyzn i kobiety, wzywając do wprowadzenia urlopu ojcowskiego. Proponujemy wreszcie dalsze zaangażowanie kobiet w procesy decyzyjne, posiłkując się przykładem z praktyki norweskiej dotyczącym parytetu w obsadzie zarządów spółek.

Zieloni cieszą się również z wagi przywiązywanej do wpływu kryzysu na kobiety: bezrobocie wśród kobiet ma inną strukturę niż u mężczyzn, skutki cięć wydatków publicznych na kobiety także są inne. Powinniśmy się temu poważnie przyjrzeć.

Mam ogromną nadzieję, że Parlament wykaże odwagę i gotowość do walki z dyskryminacją kobiet oraz do poparcia równości za pomocą konkretnych środków, które mogą przynieść rezultaty i zagłosuje za przyjęciem sprawozdania. Ufamy, że Komisja podejmie stosowne działania.

 
  
MPphoto
 

  Konrad Szymański, w imieniu grupy ECR. (PL) Pani przewodnicząca! To sprawozdanie, proponując upowszechnienie aborcji w Unii Europejskiej, narusza wyłączne kompetencje państw członkowskich w tym obszarze. Ale nie to jest najważniejsze, by głosować przeciwko temu dokumentowi. Dziś nie potrzebna jest żadna wiara, by zobaczyć człowieka w ludzkim płodzie przed narodzeniem. Wystarczy proste badanie ultrasonograficzne, dostępne w każdym, nawet najmniejszym belgijskim miasteczku, by na ekranie zobaczyć obraz człowieka nienarodzonego. Dlatego każdy odpowiedzialny prawodawca powinien robić wszystko, aby liczba aborcji spadała. Upowszechnienie aborcji jest bowiem miarą upadku naszej kultury, jest miarą naszego odejścia od humanizmu. Dlatego proszę to brać pod uwagę, zanim ktokolwiek odda na tej sali głos za tym szkodliwym dokumentem.

 
  
MPphoto
 

  Ilda Figueiredo, w imieniu grupy GUE/NGL. (PT) Pani przewodnicząca! Jak pokazuje rzeczywistość, a potwierdzają dane Eurostatu, kryzys gospodarczy i społeczny wywiera poważny wpływ na kobiety. Dzieje się tak z powodu rosnącego bezrobocia, niepewnych warunków zatrudnienia i niskich stawek wynagrodzeń, w połączeniu z nierównościami między mężczyznami a kobietami, które znów narosły i przekroczyły średni poziom 17 % na poziomie UE. Dzieję się tak również za sprawą wzrostu ubóstwa w wyniku niskich stawek wynagrodzeń i dochodów, w tym z emerytur i rent dla starszych kobiet, bądź za sprawą trudności z dostępem do tanich lub nieodpłatnych usług publicznych. W grę wchodzą również kwestie handlu kobietami i dziewczętami oraz prostytucji wśród nich, przemocy w miejscu pracy oraz w domu, jak również różne formy dyskryminacji kobiet znajdujących się w trudniejszej sytuacji.

Jak podkreśla autor sprawozdania, za co należą mu się gratulacje, tworząc politykę wspólnotową należy przywiązywać szczególną wagę do sytuacji gospodarczej i społecznej kobiet. Wymaga to zbadania wpływu społecznego nowych strategii wspólnotowych, aby zapobiec wzrostowi dyskryminacji i nierówności, zapewnić równość w postępie społecznym, nie dopuszczając do upadku praw ekonomicznych, społecznych i zatrudnienia, oraz chroniąc społeczny cel macierzyństwa i ojcostwa. Niezbędne jest inwestowanie w prawdziwą strategię rozwoju i postępu społecznego, która przyznaje priorytet zatrudnieniu na godziwych prawach, produkcji, dostępowi do usług publicznych i integracji społecznej. Czas podjąć znaczące kroki ku poprawie bytu większości kobiet, zwłaszcza w sferze zdrowia seksualnego i rozrodczego, kładąc kres hipokryzji wciąż istniejącej wokół kwestii aborcji.

 
  
MPphoto
 

  Gerard Batten, w imieniu grupy EFD. – Panie przewodnicząca! Istnieje ideologia, która zyskuje na popularności w Europie, której założeniem jest nierówność między mężczyznami i kobietami. W myśl tej ideologii kobiety mają niższy status niż mężczyźni. Zakłada ona, że na gruncie prawa spadkowego udział mężczyzny ma być dwukrotnie większy niż udział kobiety. W sądzie zeznaniu jednego świadka płci męskiej można przeciwstawić zeznanie dwu świadków płci żeńskiej. W razie usiłowania gwałtu do skazania sprawcy trzeba czterech świadków płci męskiej, lecz nie bierze się pod uwagę zeznań kobiety, nawet ofiary tego gwałtu. Gwoli ścisłości, ci czterej świadkowie muszą być muzułmanami, a nie innego wyznania.

Jak zgadliście, mówię o prawie szariatu. Teraz najwyraźniej niektórzy muzułmanie wierzą, że zamachowcy samobójcy zostaną w raju wynagrodzeni siedemdziesięcioma dwoma dziewicami, choć nie mogę znaleźć żadnej wzmianki o tym, że zamachowcy samobójczynie zostaną nagrodzone męskimi odpowiednikami. Bez wątpienia dowodzi to rażącej dyskryminacji płciowej.

Rząd brytyjski już oficjalnie uznał prawo szariatu w niektórych trybunałach. Choć w Wielkiej Brytanii bigamia jest wciąż nielegalna, poligamiczne żony są oficjalnie uznawane na potrzeby ulg podatkowych i wypłaty świadczeń jako pozostające na utrzymaniu.

Europa najwyraźniej maszeruje wstecz, ku Arabii z VI wieku. Jeśli chcemy prawdziwej równości, to poszczególne państwa członkowskie nie mogą uznawać prawa szariatu w żadnym jego aspekcie, kształcie lub postaci.

 
  
MPphoto
 

  Angelika Werthmann (NI).(DE) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Więcej kobiet weszło na rynek pracy. Jednak zajmowane przez nie stanowiska nie zawsze są lepszej jakości. Wiele kobiet pracuje na niepełny etat bądź zajmuje posady, które obecny kryzys potraktował wyjątkowo dotkliwie. Około 60 % absolwentów szkół wyższych to kobiety, a wciąż istnieją bariery skutecznie uniemożliwiające im wykorzystanie ich pełnego potencjału. Dlatego musieliśmy ustanowić minimalne wiążące standardy: ogólnounijne minimalne standardy dotyczące urlopów ojcowskich, lepszej opieki nad dzieckiem i opieki zdrowotnej. W ten sposób możemy przełamać wiele seksistowskich stereotypów oraz osiągnąć konieczną rzeczywistą równość między płciami.

 
  
MPphoto
 

  Edit Bauer (PPE).(HU) Pan poseł Tarabella z pewnością wybaczy mi, że nie zacznę od podziękowań pod jego adresem, lecz słowa podzięki skieruję najpierw do komisarza Špidli, jako że jest wśród nas prawdopodobnie po raz ostatni w roli komisarza. Pragnę podkreślić jego zaangażowanie w sprawy równości płci, zatrudnienia kobiet i podobne problemy.

W związku ze sprawozdaniem nasuwa się kilka pytań. Zwrócę uwagę choć na dwie kwestie: jedna z nich to różnice płacowe między mężczyznami i kobietami. Najświeższe statystyki wykazują ponad siedemnastoprocentową rozbieżność. Poprawa nie tylko następuje powoli, lecz jest zagadkowa, skoro wskaźnik ten jest wyższy niż dwa lata temu. I nie wiemy, jakie naprawdę będą następstwa kryzysu. Codzienne doświadczenie każe myśleć, że w krótkim czasie poprawa raczej nie nastąpi.

Absolutnie niedopuszczalne jest jednak to, że różnice płacowe występują nie w przypadku osób będących na początku ścieżki zawodowej, lecz dotyczą matek powracających na rynek pracy po urlopie macierzyńskim lub rodzicielskim. W Europie zmagającej się z kryzysem demograficznym jest to niepokojące i całkowicie nie do przyjęcia. Takiej dyskryminacji bezwzględnie zakazują normy prawa UE.

Jak już wspomniano, odpowiednie standardy regulacyjne sięgają roku 1975, oczywiste jest zatem, że ta dyrektywa, podobnie jak wiele innych, jest całkowicie nieskuteczna. Bardzo cieszę się z zapowiedzi uczynionej przez komisarza Špidlę, dotyczącej sprawozdania w 2010 roku na temat kroków, jakie zamierza podjąć Komisja w celu poprawy skuteczności prawodawstwa. Dodam jeszcze jedno zdanie na temat karty praw kobiet. Ważniejsza i bardziej pilna jest niewątpliwie poprawa skuteczności i dostępności istniejących unormowań, niż tworzenie nowych, tak samo nieskutecznych jak dotychczasowe.

 
  
MPphoto
 

  Edite Estrela (S&D). (PT) Pani przewodnicząca! Zacznę od gratulacji dla sprawozdawcy za jego znakomita pracę i mam nadzieję, że propozycje zawarte w tej rezolucji zostaną przyjęte. W ciągu Europejskiego Roku Walki z Ubóstwem i Wykluczeniem Społecznym obserwujemy, jak oblicze ubóstwa nabywa coraz więcej cech żeńskich. Większość spośród niemal 80 milionów ludzi żyjących w ubóstwie w Europie to kobiety i dzieci. Kryzys gospodarczy i społeczny najbardziej dotknął kobiety. Kobiety są bowiem ostatnie w kolejce do wejścia na rynek pracy, a pierwsze do wysłania na bezrobocie. Ponadto w 2004 roku różnice płacowe między mężczyznami a kobietami wynosiły 15 %, natomiast w 2009 roku ponad 17 %.

Pragnę zwrócić państwa uwagę na kilka propozycji, które uważam za innowacyjne i niezmiernie ważne i zwracam się do kolegów i koleżanek posłów o ich poparcie: chodzi o jakże potrzebną europejską kartę praw kobiet, o której była już mowa, o propozycję dyrektywy w sprawie zapobiegania wszelkim formom przemocy wobec kobiet, przemocy domowej i handlu kobietami oraz zwalczania tych zjawisk, o włączenie urlopu ojcowskiego w zakres prawodawstwa wspólnotowego – takie rozwiązanie bowiem istnieje w zdecydowanej większości państw członkowskich UE – jak również o narzędzia propagowania równowagi między życiem zawodowym a rodzinnym i prywatnym, a także o zwiększenie wskaźnika urodzeń.

Na zakończenie pragnę podziękować komisarzowi Špidli za całokształt dokonań w zakresie krzewienia równości płci oraz za jego współpracę w Parlamentem. Życzę panu samych sukcesów, panie komisarzu.

 
  
MPphoto
 

  Antonyia Parvanova (ALDE).(BG) Pani przewodnicząca, panie i panowie! Ja również gratuluję sprawozdawcy, panu posłowi Tarabelli, jego sprawozdania. Stanowczo uważam, że owo sprawozdanie jest odpowiedzią na potrzebę zwalczania stereotypów i przypadków dyskryminacji ze względu na płeć. Przedmiotowe sprawozdanie może być wodą na młyn dla wielu posłów, lecz ja uważam je za odnowione, skuteczniejsze zobowiązanie do zaprowadzenia równowagi płci na szczeblu europejskim. Służy ono poprawie statusu ekonomiczno-społecznego kobiet, zwłaszcza tych z nowych państw członkowskich, a także sprzyja zapewnieniu szerszej ich reprezentacji w życiu politycznym i gospodarczym oraz promocji ich ścieżek kariery zawodowej.

Zważywszy że instytucje społeczne, prawne i gospodarcze regulują dostęp kobiet i mężczyzn do zasobów, możliwości i względnej władzy, za szalenie ważne uważam zagwarantowanie kobietom równości praw w sferze udziału w polityce, zajmowania ważnych stanowisk politycznych oraz kierowniczych w biznesie, a także ich reprezentacji na najwyższych szczeblach zarządów przedsiębiorstw. Odnosi się to również do podnoszenia kwalifikacji i oferowania kobietom takich samych możliwości jak mężczyznom na ścieżce kariery zawodowej, zwłaszcza po długim okresie urlopu macierzyńskiego. Jednocześnie należy zawsze dbać o utrzymanie równowagi między karierą zawodową a obowiązkami rodzinnymi.

Musimy opracować instytucjonalny mechanizm wdrażania spójnej polityki w tej mierze, ponieważ walkę z dyskryminacją seksualną można będzie uznać za wygraną po wprowadzeniu długookresowych zachęt oraz reform prawnych, jak również po zwiększeniu dochodów oraz jakości życia. W innym razie nie omawialibyśmy tego zagadnienia dziś w Izbie.

Aby dokonał się znaczący postęp w zakresie równości wobec prawa, równości szans, w tym równości wynagrodzeń za wykonaną pracę, jak również równości dostępu do zasobów ludzkich i innych zasobów produkcyjnych stwarzających większe możliwości, my – Parlament Europejski oraz Komisja – powinniśmy i musimy zachęcić państwa członkowskie i społeczeństwo obywatelskie do przyjęcia skutecznych środków.

Uważam, że równy udział kobiet w zarządzaniu zasobami, realizacji możliwości gospodarczych, rządzeniu i życiu politycznym wywrze pozytywny wpływ na rozwój gospodarczy naszego społeczeństwa, zwiększając tym samym potencjał państw do rozwoju, zmniejszania ubóstwa oraz skutecznego i lepszego funkcjonowania.

W związku z tym wpieranie równości płci to ważny składnik strategii wyjścia z kryzysu gospodarczego oraz skuteczne remedium na kryzys demograficzny. W ten sposób kobiety i mężczyźni zyskają szansę wyjścia z ubóstwa i poprawy poziomu życia.

 
  
MPphoto
 

  Franziska Katharina Brantner (Verts/ALE). – Pani przewodnicząca! Pragnę zwrócić uwagę nowej Komisji na dwa aspekty sprawozdania, które są szczególnie istotne dla naszej grupy, Zielonych, i mam nadzieję, że moje uwagi zostaną przekazane przyszłemu komisarzowi odpowiedzialnemu za tę sferę.

Dwie rzeczy: pierwsza z nich to długo wyczekiwany przegląd dyrektywy w sprawie równej płacy za równą pracę. Uważamy to za kwestię bardzo istotną dla kobiet w Europie. Różnice płacowe są niedopuszczalne; mamy teraz 2010 rok i czas już podjąć działania w celu likwidacji owej rozbieżności. Uznał pan, panie komisarzu Špidla, że trzeba nam nowego działania prawotwórczego. Niecierpliwie czekamy na wniosek Komisji w sprawie nowego działania prawotwórczego za tej kadencji legislacyjnej.

Druga kwestia dotyczy uprawnień do urlopu ojcowskiego. Pragnę podkreślić, że to sprawozdanie traktuje o równości kobiet i mężczyzn. Chcemy równości także dla mężczyzn, aby mogli poświęcać czas swoim dzieciom i przejąć taką odpowiedzialność, jeśli tego chcą. Trzeba zapewnić kobietom i mężczyznom równy wybór sposobu życia, pracy i opieki nad rodzinami i dziećmi. Uznawszy zatem, że istotne jest, by Parlament Europejski wysłał komunikat do ojców, chcemy wysłać coś więcej niż sygnał: chcemy otworzyć drzwi do nowoczesnego społeczeństwa. Liczymy, że Komisja wreszcie wprowadzi nowoczesną, perspektywiczną dyrektywę w tej materii.

W końcu, bardzo wyczekujemy propozycji hiszpańskiej prezydencji dotyczących zwalczania przemocy wobec kobiet w Europie i liczymy, że Komisja podchwyci te propozycje.

 
  
MPphoto
 

  Julie Girling (ECR). – Pani przewodnicząca! My, posłanki bez wątpienia jesteśmy w mniejszości. Mamy satysfakcjonującą i stymulującą pracę, otrzymujemy równą płacę, równe świadczenia emerytalne i mamy równy dostęp do odpowiedzialnych stanowisk. Nasza sytuacja bardzo odbiega od położenia wielu z naszych wyborców.

Z zadowoleniem przyjmuję owo sprawozdanie i brawo dla pana posła Tarabelli za to, że położył nacisk na dobrobyt ekonomiczny kobiet. Uważam to za najważniejszy czynnik w krzewieniu równości płci. Jeśli kobiety będą sprawować kontrolę ekonomiczną nad swoim życiem, zdołają lepiej panować nad pozostałymi aspektami swojego życia. W tym trudnym ekonomicznie czasie musimy zatem zadbać o to, by kobiety nie pozostawały na niskopłatnych, słabo chronionych miejscach pracy.

Gratuluję europejskiemu stowarzyszeniu przemysłu maszynowego ich aktualnej wizji politycznej, w ramach której zabiegają o promowanie matematyki i nauk ścisłych, zwłaszcza dla kobiet. Chcą oni – cytuję – „pozyskania znacznie większej liczby wykwalifikowanych kobiet, które zbyt długo stroniły od różnych dziedzin przemysłu maszynowego”.

Tak, położenie kobiet to kwestia polityczna, chodzi o ukierunkowanie, a także o działanie: czyny, które przemawiają głośniej niż słowa. Oto droga naprzód, z oświeconymi pracodawcami świadomymi zalet kobiet, promującymi ich ekonomiczne powodzenie.

 
  
MPphoto
 

  Eva-Britt Svensson (GUE/NGL).(SV) Pani przewodnicząca! Dziękuję panu posłowi Tarabelli i jego kolegom z Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia za dobre sprawozdanie.

Chcę podkreślić dwie rzeczy. Mam nadzieję, że ważna kwestia urlopów ojcowskich zyska poparcie na posiedzeniu plenarnym. Urlop ojcowski to nie tylko istotny sygnał, że za dziecko odpowiedzialni są oboje rodzice, lecz rozwiązanie to ma również inne pozytywne skutki. Badania dowodzą, że ojcowie, którzy skorzystali z urlopu ojcowskiego, podejmują potem większą odpowiedzialność za dom, rodzinę i dzieci. Innymi słowy, zaangażowanie ojca tworzy solidną podstawę dla dalszej równości.

Druga sprawa, która zamierzam poruszyć i którą popieram, dotyczy przyznania kobietom prawa do decydowania o własnym ciele, własnej seksualności i reprodukcji. Przyznanie kobietom takiego prawa oznacza, że każde dziecko przychodzące na świat będzie chciane i będzie mieć autentyczną możliwość rozwoju, czyli coś, co jest podstawowym prawem każdego dziecka. Chcemy, by nastąpił kres krzywdy w życiu kobiet – faktem jest bowiem, że nawet dziś kobiety umierają na skutek nielegalnych aborcji. Należy przyznać kobietom prawo samostanowienia, nie tylko w kategoriach finansowych, politycznych i społecznych, lecz również samostanowienia o własnym ciele.

 
  
MPphoto
 

  Morten Messerschmidt (EFD).(DA) Pani przewodnicząca! Ja również uważam tę kwestię za ważną i kiedy tu siedzę i słucham debaty, nie mogę się nadziwić, że bodaj wszystkie grupy polityczne poza Grupą Europy Wolności i Demokracji uważają, że walka o równość kobiet to coś, z czym kobiety mają sobie poradzić same. W każdym razie można odnieść takie wrażenie, słuchając dzisiejszych, skądinąd wybornych wystąpień. Sądzę, że wystąpił rażący brak przemawiających płci męskiej i cieszę się, że moja grupa zdołała wystawić dwóch.

Ta uwaga dotyczyła stylu i formy debaty. Moim zdaniem sprawozdanie jako takie nazbyt skupia się na wątkach społeczno-ekonomicznych. Sporo w nim o rynku pracy, różnicach płacowych, szkoleniach zawodowych, zasadach obsady stanowisk dyrektorskich w spółkach i tym podobnych wątkach, lecz nie poruszono w nim w szczególności jednej dziedziny, o czym wspomniał jeden z przedmówców – a chodzi o ogromny problem kulturowy, z którym borykamy się na skutek imigracji ze świata islamskiego. Moim zdaniem to trochę wstyd, że w sprawozdaniu, które powinno traktować o równości praw dla kobiet, nie ma nawet wzmianki o takich problemach jak przymusowe małżeństwa, przymusowe noszenie chust, honorowe zabójstwa, obrzezanie, brak dostępu do edukacji i tym podobne kwestie. Bez tych elementów nie uzyskamy dokładnego obrazu Europy w roku 2010.

 
  
MPphoto
 

  Krisztina Morvai (NI).(HU) Proponuję, aby Parlament Europejski przyjął nowe podejście do kwestii aborcji. Proszę, byśmy położyli kres przynajmniej wierutnemu kłamstwu, jakoby aborcja była swego rodzaju korzyścią dla kobiet, być może nawet miarą kobiecej wolności. Nie! Jak wielu ludzi – zarówno kobiet, jak i mężczyzn – jest świadomych, aborcja to bolesna i przykra ingerencja w kobiece ciało, a zarazem duszę. Z tego właśnie powodu, zamiast bezustannie gadać o łatwiejszym dostępie do aborcji, porozmawiajmy o zapobieganiu aborcji, podkreślając jej charakter i pomagając kobietom w tym względzie. Pomóżmy kobietom przygotować się do planowanej ciąży, a jeśli dojdzie do ciąży nieplanowanej, nieprzewidzianego poczęcia, to dziecku należy pozwolić przyjść na świat i zostać wychowanym w miłości przez kobietę, przez parę, która winna otrzymać wszelką pomoc i wsparcie, aby mogła podołać temu zadaniu.

 
  
MPphoto
 

  Anna Záborská (PPE).(FR) Pani przewodnicząca, panie komisarzu! Projekt rezolucji autorstwa pana posła Tarabelli, który dołączył do składu Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia po ostatnich wyborach europejskich, jest ambitny. Odnoszę się w szczególności do punktu 20: „Parlament opowiada się za jak najszybszym opracowaniem europejskiej karty praw kobiet”.

Każda osoba znająca historię integracji europejskiej będzie pamiętać, że już traktat rzymski przewidywał zasadę równości płci na rynku pracy. Ustawy o równym traktowaniu kobiet i mężczyzn istnieją w każdym państwie członkowskim. Żądanie nowych kart to łatwe rozwiązanie. Więcej wysiłku kosztuje stosowanie istniejących instrumentów.

W rzeczywistości, jeśli nie skreślimy punktu 20 z projektu rezolucji, dołożymy do Europejskiej konwencji praw człowieka Rady Europy, do Karty praw podstawowych Unii Europejskiej oraz do nowo powstałego Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn czwarty instrument w postaci nowej, szczególnej karty służącej wsparciu kobiet.

Mam kilka pytań. Jaki będzie pożytek z nowej karty praw kobiet? Jaką wartość dodaną ona wniesie? Żadnej. Błędne jest myślenie, że karta rozwiąże problemy kobiet. Prawo naturalne, którym winniśmy kierować się w naszych zamysłach oraz odpowiedzialnych działaniach politycznych, nie przewiduje szczególnych uprawnień. Nie można stwierdzić, że instrumenty prawne ignorują prawa kobiet. Byłaby to intelektualna nieuczciwość i błąd w stwierdzeniu faktu.

Dlatego zagłosuję przeciwko punktowi 20. Chodzi głównie o kartę. Jeśli punkt 20 pozostanie w treści projektu rezolucji, nie będę mogła jej poprzeć.

Na koniec składam panu komisarzowi podziękowania za współpracę z Komisją Praw Kobiet i Równouprawnienia w trakcie sprawowania mandatu.

 
  
MPphoto
 

  Sylvie Guillaume (S&D).(FR) Pani przewodnicząca! Na początku chcę pogratulować koledze posłowi Tarabelli jakości sporządzonego sprawozdania oraz pomyślnego uporania się z zadaniem, w ramach którego porusza on całą gamę zagadnień związanych z równością płci.

Należy przyznać, że w sferze równości dokonał się niewątpliwy postęp. Jednakowoż wciąż wymagany jest spory wysiłek, zwłaszcza w kontekście kryzysu gospodarczego i społecznego, który wywiera wzmożony wpływ na i tak już skrajnie podatną część populacji, czyli na kobiety.

Musimy również zwrócić uwagę na podwójną dyskryminację, która czasami dotyka kobiety z uwagi na niepełnosprawność, wiek lub przynależność do mniejszości narodowej. Chcę podkreślić trzy rzeczy. Musimy zaopatrzyć się w powszechne, miarodajne i spójne wskaźniki na szczeblu europejskim. Pozwoli nam to sformułować propozycje rozwiązań odzwierciedlających faktyczne warunki bytowe, które można zmierzyć za pomocą wiarygodnych danych odnoszących się do równości płci.

Jeśli naprawdę chcemy dążyć do prawdziwej równości, należy wprowadzić urlop ojcowski na szczeblu europejskim. Jest to istotny czynnik w sferze równych możliwości zatrudnienia oraz życia rodzinnego.

Wreszcie kwestia trzecia: równość płci nierozerwalnie wiąże się ze sprawowaniem przez kobietę kontroli nad własnym ciałem. Rozumie się przez to, że należy zapewnić kobietom dostęp do aborcji i antykoncepcji w jak najszerszym zakresie. Żałuję, że ta kwestia wciąż odbierana jest jako niezwykle wrażliwa, lecz nie ulega wątpliwości, że dopóki kobiety nie będą w stanie kontrolować swoich praw seksualnych, nie zdołamy osiągnąć celu naszej walki o prawdziwą równość mężczyzn i kobiet.

 
  
MPphoto
 

  Siiri Oviir (ALDE).(ET) Pani przewodnicząca, panie komisarzu, panie i panowie! Przede wszystkim składam wyrazy uznania dla pana posła Tarabelli. Przejdę teraz do sprawozdania. Równość kobiet i mężczyzn nie jest celem samym w sobie, lecz wstępnym warunkiem osiągnięcia naszych ogólnych celów.

Równość w codziennym życiu leży w interesie wszystkich, zarówno mężczyzn, jak i kobiet, lecz tego problemu nie uda się rozwiązać jedynie za pomocą pojedynczych aktów normatywnych. To, że rozmawiamy na ten temat dziś i rozmawialiśmy przez 40 lat dowodzi, że jedynie wielopłaszczyznowa zintegrowana polityka przybliży nas do celu. Stąd też podkreślam wielką wagę implementacji oraz nadzoru.

Druga sprawa: rozpowszechnianie przestarzałych stereotypów na temat płci utrzymuje mężczyzn i kobiety w średniowiecznych rolach społecznych i pogłębia nierówność płci. Chcemy doprowadzić do zmiany tej sytuacji, lecz sami powinniśmy dać przykład. Jutro zatwierdzimy nową Komisję Europejską, w której kobiety stanowią zaledwie jedną trzecią składu. Dziś nie zdołamy już tego zmienić. Postuluję, aby podczas kolejnych wyborów do składu Komisji każde państwo nominowało dwoje kandydatów na komisarzy – mężczyznę i kobietę. W ten sposób będziemy mogli decydować na podstawie nie płci, lecz kompetencji. Statystyki edukacyjne pokazują, że kobiety nie powinny się tego obawiać. Jestem pewna, że nie mamy się czego wstydzić. Na koniec dziękuję panu komisarzowi Špidli i mam nadzieję, że zdołał zrealizować wszystkie cele, jakie sobie założył.

 
  
MPphoto
 

  Michail Tremopoulos (Verts/ALE).(EL) Pani przewodnicząca! Autor tego ważnego sprawozdania z 2009 roku słusznie stwierdza, że przemoc to główna przeszkoda na drodze do równości mężczyzn i kobiet. Nie odnosi się jednak w szczególności do przemocy domowej. Niestety problem ten się szerzy. Dotyka on każdą społeczność. Przykładowo w Grecji w ciągu ostatnich ośmiu miesięcy odnotowano 35 przypadków zabójstw wśród małżonków.

Natomiast struktury wsparcia dla poszkodowanych kobiet są prymitywne lub nie istnieją wcale. Parlament Europejski powinien zachęcać państwa członkowskie, w tym Grecję, do tworzenia struktur wsparcia poszkodowanych kobiet przy każdej jednostce władz lokalnych, z pełną konsultacją psychologiczną, prawną i fachowym doradztwem, jak również należycie wyposażonymi azylami dla kobiet.

Państwa członkowskie powinny również uwzględnić propozycje zmian zgłaszane przez organizacje kobiece oraz prawników w celu likwidacji niejasności i luk w prawie w związku z przemocą domową. Wreszcie należy wprowadzić antyseksistowskie programy edukacyjne w szkołach, aby dążyć do zmiany społecznych stereotypów.

 
  
MPphoto
 

  Jaroslav Paška (EFD). (SK) Zacznę do stwierdzenia, że ścisłe zaangażowanie Parlamentu Europejskiego w kwestię równości płci uważam za słuszne. Nie mogę jednak pozbyć się wrażenia, że nasza europejska polityka cierpi na bardzo poważną odmianę schizofrenii. Przytoczę fragment jednego z ostatnich sprawozdań agencji. Szesnastoletnia Medine Memi z miejscowości Kahta położonej w tureckiej prowincji Adiyaman została pogrzebana żywcem przez rodzinę w kurniku obok domu. Policja odnalazła ją skuloną w pozycji siedzącej, zakopaną dwa metry pod ziemią. W trakcie autopsji u dziewczyny stwierdzono spore ilości ziemi w płucach i żołądku. Ojciec dziewczyny ze spokojem wyznał swój czyn policji i powiedział, że pogrzebał ją, ponieważ przyjaźniła się z chłopcami. Panie i panowie, w Turcji oraz w podobnych krajach kobiety, a nawet dziewczynki są w ten sposób mordowane jedynie, na przykład, za pogawędkę z mężczyzną. Jeśli traktujemy równość płci poważnie, to jak możemy brać pod uwagę ewentualność, że kraj, w którym panuje takie podejście do płci pięknej, może być częścią cywilizowanej Europy? W równości płci nie chodzi tylko o obliczanie niewielkich różnic w dochodach, lecz przede wszystkim o prawo do życia i ludzkiej godności, którego notorycznie odmawia się kobietom w wielu sąsiadujących krajach.

 
  
MPphoto
 

  Laurence J.A.J. Stassen (NI) . – (NL) Pani przewodnicząca! Dziś debatujemy nad sprawozdaniem na temat postępu w sprawie równości mężczyzn i kobiet w Unii Europejskiej. Przedyskutowano wiele spraw, lecz jeden temat nie został ujęty w sprawozdaniu – chodzi mianowicie o rażącą nierówność mężczyzn i kobiet w europejskiej społeczności muzułmańskiej, gdzie kobiety są całkowicie podporządkowane mężczyznom w myśl zasad Koranu. Uczestnictwo muzułmańskich kobiet w życiu zawodowym lub ich kształcenie na wyższych uczelniach ledwie stało się przedmiotem dyskusji wśród mężczyzn, a jeśli kobiety w ogóle uzyskają zgodę, to mają nosić chusty i burki, co znacznie zmniejsza ich szanse na znalezienie pracy.

Dlatego Unia Europejska powinna zabiegać nie o prawo do noszenia burki, lecz o prawo do pracy bez zakładania burki. Holenderska Partia Wolności (PVV) popiera dążenia Francji do wprowadzenia zakazu noszenia burek w miejscach publicznych i chce wprowadzenia takich zakazów na szczeblu krajowym również w innych państwach członkowskich. Pani przewodnicząca, należy coś zrobić z tym oburzającym podporządkowaniem kobiet.

PVV chce, aby to zacofanie było energicznie wypierane. Te kobiety mają prawo do wolności wyrażania poglądów i wolności studiowania bez obaw przed islamem, który zakłada ich izolację. Czas na nową falę emancypacji. PVV nie poprze przedmiotowego sprawozdania, jako że pomija ono naprawdę ważne sprawy, co naszym zdaniem jest wielką kompromitacją.

 
  
MPphoto
 

  Christa Klaß (PPE).(DE) Pani przewodnicząca, panie komisarzu, panie i panowie! Usłyszałam dziś wiele razy, że kobiety w Europie nie są równo traktowane w miejscu pracy. Mimo to odsetek ich zatrudnienia wzrósł z 51 % w 1997 roku do 58 % w roku 2007. Dziś kobiety posiadają wysokie kwalifikacje, lecz liczba kobiet na stanowiskach zarządczych nie zmieniła się od kilku lat, choć na wydziałach ekonomicznych, biznesowych i prawniczych studiuje więcej studentek niż studentów.

Musimy zdać sobie sprawę, że w 2007 roku 31 % kobiet, czyli czterokrotnie więcej niż mężczyzn, było zatrudnionych na niepełny etat. Średnio kobiety zarabiają o 17,4 % mniej niż mężczyźni, są najbardziej narażone na ubóstwo, a zwłaszcza kobiety w starszym wieku znajdują się w trudnym położeniu nie tylko ze względu na samotność, lecz również na zależność od opieki i biedę. Musimy to zmienić.

Kobiety w biznesie, kobiety w pracy – tego się domagamy. Wzywamy do wprowadzenia szczególnych rozwiązań, aby wyrównać status urlopu ojcowskiego i ochrony macierzyństwa, lecz osiągnęliśmy skutek przeciwny do zamierzonego: kobiety są zbyt drogie, zatem nie dostają pracy. To ekonomia dyktuje wszystkie rozwiązania. Faktyczna niesprawiedliwość polega na niższej pozycji kobiety oraz na tym, że zbyt nisko ceni się ich obowiązki rodzinne i związane z gospodarstwem domowym.

Panie komisarzu, dodam tylko, że oczekuje pan przeprowadzenia analizy kosztów i korzyści tej sytuacji, lecz nie może pan przeznaczyć na to więcej, niż jest pan w stanie zapłacić. Zdajmy sobie sprawę, że matki i ojcowie z radością wybiorą opiekę nad rodziną, jeśli nie będą uważani za gorszych i nie znajdą się na niekorzystnej pozycji z punktu widzenia rozwoju kariery zawodowej. Osoby zajmujące się rodziną wykonują bardzo ważną pracę w społeczeństwie, ponieważ to one tworzą naszą przyszłość, pozyskują umiejętności oraz kompetencje, również z korzyścią dla ich przyszłych powinności zawodowych.

Zatem gospodarka powinna wspierać rodziny i kobiety. Trzeba najpierw przemyśleć, jak działa nasze społeczeństwo, nim zaczniemy tworzyć europejskie centra monitorowania czy instytuty.

 
  
MPphoto
 

  Antigoni Papadopoulou (S&D).(EL) Pani przewodnicząca! Międzynarodowy kryzys gospodarczy bez wątpienia wywiera negatywny wpływ na mężczyzn i kobiety. Doprowadził on do utraty miejsc pracy oraz zaskutkował polityką oszczędności finansowych. Jednakże nijak nie może on służyć za wymówkę do zaprzestania wparcia polityk równości, ponieważ polityki te mogą napędzać wzrost społeczny i gospodarczy oraz ożywienie w Europie.

Jednocześnie kryzys stanowi niepowtarzalną okazję oraz wyzwanie dla Unii Europejskiej i rządów państw członkowskich do utworzenia warunków wzrostu konkurencyjności na szczeblu globalnym, poprzez rewizję i wprowadzenie wymiaru płciowego do każdej polityki, tak aby uporać się z przewlekłymi deficytami demokracji obarczającymi swoimi kosztami kobiety.

Musimy wzmóc wysiłki, aby zrównać płace, zlikwidować przemoc, szklany sufit, dyskryminację i ubóstwo. Musimy znaleźć sposoby na pogodzenie życia zawodowego z życiem prywatnym, zadbać o polepszenie warunków w placówkach opieki nad dziećmi, niemowlętami i osobami starszymi, wspierać pracujące kobiety, pary oraz rodziny z jednym rodzicem, jak również osoby niepełnosprawne. Nade wszystko jednak musimy skutecznie wdrożyć wszystkie unormowania prawne w sprawie równości.

 
  
MPphoto
 

  Nadja Hirsch (ALDE).(DE) Pani przewodnicząca! Mamy Europejski Rok Walki z Ubóstwem i Wykluczeniem Społecznym. Kobiety wciąż są wysoce zagrożone popadnięciem w ubóstwo lub życiem w nędzy. Jest wiele małych kroków, które wiodą do takiego położenia: dziewczyny wybierają raczej niezbyt dobrze płatne posady. Decydują się na dzieci, co z kolei umożliwia im wyłącznie pracę w niepełnym wymiarze godzin. Z drugiej strony, mogą zdecydować się na opiekę nad rodzicami lub dziadkami, co z kolei powoduje u starszych kobiet niemożność powrotu do pracy. Te okresy się sumują i w rezultacie rozwój zawodowy kobiet postępuje o wiele wolniej. Wskutek tego otrzymują one choćby niższe emerytury. Jest wiele aspektów tego zjawiska, i wiele z nich zostało poruszonych w sprawozdaniu.

Istotny komunikat jest taki, że wciąż istnieje wiele możliwości, lecz dziewczęta i kobiety muszą je wykorzystywać. Powinniśmy w szkołach promować możliwość podjęcia studiów technicznych przez kobiety, które mają do tego wystarczająco dużo odwagi. Dotyczy to zwłaszcza kobiet imigrantek. Dodam jeszcze jedną rzecz: Jeśli rozejrzycie się dziś po Izbie, zobaczycie, że dwie trzecie zgromadzonych stanowią kobiety, a jedną trzecią mężczyźni. Musimy również skłonić mężczyzn do większego zainteresowania się tą tematyką, abyśmy pewnego dnia pozyskały brakujące dwie trzecie mężczyzn popierających kwestie kobiece i zajmujących się nimi.

 
  
MPphoto
 

  Joanna Katarzyna Skrzydlewska (PPE).(PL) Pani przewodnicząca! W sprawozdaniu pana Marka Tarabelli na temat równouprawnienia kobiet i mężczyzn w Unii Europejskiej kilka bardzo ważnych postulatów zostało skierowanych do Komisji Europejskiej oraz państw członkowskich. Po raz kolejny został podkreślony problem dyskryminacji płacowej kobiet i braku propozycji legislacyjnej ze strony Komisji, aby te różnice zmniejszać. Poruszono kwestię kobiet pracujących w małych przedsiębiorstwach rodzinnych, gdzie często nie są one objęte ubezpieczeniem społecznym, ich praca nie jest zaliczana do ogólnego czasu pracy, a co się z tym wiąże – do emerytury. Podkreślono, jak ważne i potrzebne jest doradztwo zawodowe mające służyć aktywizacji kobiet, które wypadły z rynku pracy, bardzo często ze względu na fakt urodzenia dziecka lub pozostania w domu w celu opieki nad osobami starszymi. Uwydatniono potrzebę przyjścia z pomocą kobietom, które chcą założyć własne przedsiębiorstwa. Wezwano do promowania zawodów technicznych wśród młodych dziewcząt stojących u progu kariery zawodowej, by zwiększyć proporcje kobiet w typowo męskich zawodach. Podkreślono potrzebę priorytetowego traktowania grupy kobiet znajdujących się w szczególnie trudnej sytuacji, takich jak kobiety niepełnosprawne, starsze, mające na utrzymaniu osoby niesamodzielne.

Jednakże w mojej ocenie wśród tych istotnych i podstawowych zagadnień znajdują się również niepotrzebne zapisy dotyczące zdrowia reprodukcyjnego, rozrodczego czy też przyznające szeroki i nielimitowany dostęp do aborcji. Zwracam uwagę posłów, że rozstrzyganie o kwestiach aborcji znajduje się w kompetencjach rządów poszczególnych państw członkowskich. Walcząc o prawo do równego traktowania kobiet i mężczyzn, nie powinniśmy uzależniać go od wyborów związanych ze sferą seksualną. Tego typu praktyka może w znaczący sposób zmniejszyć poparcie dla omawianego sprawozdania.

 
  
MPphoto
 

  Vilija Blinkevičiūtė (S&D).(LT) Na wstępie pragnę podziękować sprawozdawcy, panu posłowi Tarabelli, za wykonaną pracę.

Aby przełamać spowolnienie gospodarcze, należy inwestować w kapitał ludzki oraz infrastrukturę społeczną, tworząc dla kobiet i mężczyzn warunki do pełnego wykorzystania ich potencjału.

Unia Europejska obecnie zbliżyła się do celu strategii lizbońskiej polegającego na osiągnięciu wskaźnika zatrudnienia kobiet rzędu 60 %. Jednakże poziom zatrudnienia kobiet znacznie waha się w poszczególnych państwach członkowskich. Zatem Komisja i państwa członkowskie muszą podjąć skuteczne środki zapewniające wdrożenie dyrektywy o równym traktowaniu mężczyzn i kobiet w sferze zatrudnienia i życia zawodowego.

Obecnie w państwach członkowskich występują znaczne wahania płac między kobietami a mężczyznami, stąd też musimy pilnie wezwać państwa członkowskie do stosowania zasady „równej płacy za równą pracę”. Komisja ma przedstawić do debaty propozycję dotyczącą stosowania zasady równości płac mężczyzn i kobiet.

Jest to konieczne, aby zachęcić do równomiernego podziału odpowiedzialności między mężczyzn i kobiety w życiu prywatnym i rodzinnym oraz lepszego rozłożenia czasu poświęcanego na pracę odpłatną i nieodpłatną.

Państwa członkowskie muszą podjąć wszystkie możliwe środki zapewniające dostęp do placówek opieki przedszkolnej dla dzieci.

Należy również uregulować kwestię urlopu ojcowskiego. Musimy zatem znaleźć wspólne rozwiązanie polegające na włączeniu tego urlopu w zakres dyrektywy.

Ponadto w toku konsultacji Komisji w sprawie nowej strategii 2020 niewystarczającą uwagę poświęca się zagadnieniu równości mężczyzn i kobiet. Należy położyć większy nacisk na sprawy równości płci i włączyć je do nowej strategii.

Podsumowując pragnę serdecznie podziękować komisarzowi za naszą długotrwałą współpracę w dziedzinach równości płci, zatrudnienia i spraw społecznych. Dziękuję i powodzenia!

 
  
MPphoto
 

  Lena Kolarska-Bobińska (PPE).(PL) Pani przewodnicząca! W Europie zachodzą zmiany – jak wynika ze sprawozdania – które sprzyjają lepszemu wykształceniu kobiet, rosnącemu zatrudnieniu, choć ciągle są duże różnice. Ta poprawa dzieje się w sferach, w których kobiety same o sobie decydują, wykazują inicjatywę, hart ducha. Natomiast w sferach, na które one mały mają wpływ działają stereotypy niepozwalające im awansować i uczestniczyć w życiu publicznym. Dlatego liczba kobiet na kierowniczych stanowiskach nie rośnie, a ich uczestnictwo w polityce rośnie bardzo wolno. Kluczowa jest więc tutaj walka ze stereotypami i podjęcie działań mających na celu promowanie równości płci w życiu publicznym i w polityce. W sprawozdaniu mówi się o wzmocnieniu takich działań, ale to za mało. Musimy razem wskazać na takie propozycje. Musimy zachęcać Komisję i państwa członkowskie do podjęcia debat i działań na rzecz uczestnictwa kobiet w polityce. Tam, gdzie kobiety uczestniczą bardziej w polityce więcej się myśli o sprawach socjalnych, o żłobkach, o sprawach kobiet, w ogóle o równości kobiet.

W Polsce rozpoczęliśmy debatę na temat priorytetu w polityce. Grupa kobiet podjęła inicjatywę oddolną, tzw. grass root na rzecz przygotowania ustawy o parytecie w polityce, gdzie na listach wyborczych umieszczanych byłoby 50% kobiet. Zebrałyśmy ponad 100 tysięcy podpisów za tą ustawą i skierowałyśmy ją do parlamentu polskiego. Rozpoczęła się ogromna debata i nie wiem, czy odniesie sukces: czy parlament przegłosuje tę naszą propozycję. Nie wiem, czy to będzie duży sukces, ale już sama debata, która się toczy, zmieniła bardzo świadomość społeczną. Mamy wyniki badań, które na to wskazują. Apeluję więc o rozpoczęcie takiej debaty na temat uczestnictwa kobiet w polityce w krajach Unii Europejskiej.

 
  
  

PRZEWODNICZY: RAINER WIELAND
Wiceprzewodniczący

 
  
MPphoto
 

  Joanna Senyszyn (S&D).(PL) Panie przewodniczący! Dobrze, że w omawianej rezolucji znalazł się punkt 38 stanowiący, że kobiety muszą mieć kontrolę nad swoimi prawami seksualnymi i rozrodczymi, szczególnie dzięki zapewnieniu łatwego dostępu do środków antykoncepcyjnych i możliwości bezpiecznej aborcji. Ma to znaczenie zwłaszcza dla obywatelek krajów, w których obowiązują restrykcyjne ustawy antyaborcyjne i prowadzi się oszukańczą propagandę pro-life. W moim kraju – Polsce – podporządkowana klerowi prawica nie dopuszcza do rzetelnej edukacji seksualnej, ogranicza antykoncepcję i legalną aborcję. Nawet termin aborcja został prawie całkowicie wyeliminowany z języka polskiego i zastąpiony określeniem „zabicie dziecka poczętego”. W celu zlikwidowania legalnych zabiegów przerywania ciąży, których jest zaledwie kilkaset rocznie, od kilku lat ponawiane są próby wpisania do polskiej konstytucji ochrony życia od poczęcia. Nielegalne aborcje w liczbie 100 tysięcy tzw. obrońcom życia nie przeszkadzają, obłudnie udają, że ich nie ma.

Unia Europejska musi położyć kres lekceważeniu w krajach członkowskich praw reprodukcyjnych i seksualnych kobiet.

 
  
MPphoto
 

  Danuta Maria Hübner (PPE). – Panie przewodniczący! Połowa talentu Europy należy do kobiet. Nie możemy zmarnować tego kreatywnego potencjału. Jeśli zdołamy skierować ten talent na gospodarkę, zrobimy ogromny skok do przodu, zarówno w odniesieniu do postaw wciąż występujących w społeczeństwach europejskich, oraz w ramach nowej unijnej agendy na rzecz wzrostu, miejsc pracy i konkurencyjności.

Równość szans istnieje na papierze. Unia wydała co najmniej 13 dyrektyw w sprawie równości płci. Zasada ta została ugruntowana w traktacie oraz w konstytucjach i aktach normatywnych państw członkowskich, lecz dane z rzeczywistości dowodzą czegoś zgoła innego. Nigdy przedtem kobiety nie były tak znakomicie wykształcone, lecz w dziedzinie przedsiębiorczości w reprezentacja kobiet jest daleko szczuplejsza.

Jeżeli chodzi o różnice płacowe, w ostatnich latach nic nie zmieniło się na lepsze. Prowadząc interesy kobiety rzadko nie radzą sobie ze spłatami pożyczek, lecz dostęp do pieniędzy mają utrudniony, obwarowany przez banki wymogami dodatkowych zabezpieczeń. Aby pożyczać pieniądze trzeba posiadać ich więcej, lecz zaledwie 1 % ogólnoświatowego kapitału znajduje się w rękach kobiet.

Pomimo wyższych kwalifikacji i lepszego wykształcenia kobiety są daleko mniej reprezentowane pośród decydentów. Dopuszczenie większej liczby kobiet na stanowiska decyzyjne stanowi klucz do wszystkiego. Kobiety mogą promować własne sprawy i prezentować swoje plany, lecz rzeczywista władza polega na podejmowaniu decyzji, w czym kobiety powinny uczestniczyć.

Aby doprowadzić do zmian, potrzebna jest masa krytyczna. Jedyna kobieta w organie decyzyjnym wkrótce będzie zmuszona tak dostosować swoje zachowanie, aby zaakceptowała je męska większość. Na początek różnicę zrobi po kilka kobiet zasiadających w organach decyzyjnych, choć wszystkie te strategie zdadzą się na niewiele, jeśli nie usuniemy największej przeszkody dla kobiet, związanej z pogodzeniem życia rodzinnego i zawodowego. Pozostałe przeszkody wymagają politycznego odzewu, dlatego więc potrzebujemy polityk ukierunkowanych na płeć, zarówno na szczeblu krajowym, jak i europejskim.

 
  
MPphoto
 

  Georgios Papanikolaou (PPE).(EL) Panie przewodniczący! Zgadzam się z wypowiedziami przedmówców, wielu kobiet i licznych mężczyzn, jak również ze sprawozdawcą, panem posłem Tarabellą, któremu składam gratulacje. Wszyscy żarliwie popieramy każde działanie i inicjatywę mające stłumić dyskryminację między mężczyznami a kobietami. To oczywiste, gdyż musimy postępować w ten sposób w otwartym, demokratycznym i liberalnym społeczeństwie, w którym wszyscy chcemy żyć.

Podejmuje się istotne wysiłki, co warto podkreślić. Na szczeblu europejskim przypominam o dyrektywie nr 2006/54/WE, która nakłada na państwa członkowskie wymóg stłumienia wszystkich przejawów dyskryminacji płciowej do sierpnia 2009. Przypominam również o europejskiej mapie drogowej w sprawie równości mężczyzn i kobiet na lata 2006-2010.

Z zadowoleniem przyjmuję i przypominam Izbie również szereg inicjatyw podjętych w tej sprawie przez rządy krajowe w państwach członkowskich Unii Europejskiej – ostatnio pojawiła się inicjatywa rządu prezydenta Sarkozy’ego za przyjęciem ustawodawstwa zakazującego noszenia burek w miejscach publicznych.

Są to poszczególne kroki, lecz jakże potrzebne do zmiany przede wszystkim naszego podejścia w aspekcie zapobiegania wszelkim formom dyskryminacji. Niestety dyskryminacja wciąż istnieje, i wskażę kategorię szczególnie na nią podatną – młode matki. Byłem zdumiony po lekturze sprawozdania Komisji Europejskiej na temat barcelońskich celów w sprawie placówek opieki nad dziećmi w Unii Europejskiej – według tego sprawozdania niemal wszystkie europejskie matki twierdzą, że nie mają możliwości wychowania dzieci tak, jakby sobie tego życzyły, z powodu nadmiaru obowiązków w życiu codziennym. Musimy zrozumieć i dobitnie zaakcentować fakt, że niemożność osiągnięcia celu równości płci zagraża dzisiejszym dzieciom, które są pozbawiane stabilnego otoczenia rodzinnego, w którym mogłyby odczuć rzeczywistą obecność matki. Grozi to zaburzeniem równowagi psychicznej oraz rozwoju stabilnej osobowości dzisiejszych dzieci, które staną się jutro obywatelami Unii Europejskiej.

 
  
MPphoto
 

  Zita Gurmai (S&D). – Panie przewodniczący! Kryzys gospodarczy obnażył niedostateczne powiązanie praw kobiet i równości płci z bieżącymi sprawami gospodarczymi.

W krajach, które wprowadziły ustawodawstwo sprzyjające równowadze płci reprezentacja kobiet na rynku pracy jest znacznie wyższa, jak również wskaźnik urodzeń. Kraje te mają zdrowszą sytuację gospodarczą, społeczną i emerytalną. Poza tym zarobki kobiet mają kluczowe znaczenie dla rodziny.

Oczywiste jest, że w nadchodzącej strategii UE 2020 należy zamieścić wyraźne zobowiązanie dotyczące włączenia równości płci główne nurty wszystkich polityk europejskich. Strategię należy skoordynować z nową mapą drogową równości płci, oraz z przyszłą kartą praw kobiet. Jak zaznaczył kolega poseł Marc Tarabella w swoim sprawozdaniu, zdrowie i prawa seksualne kobiet są równie ważnym narzędziem umocnienia pozycji społeczno-ekonomicznej kobiet. Musimy zapewnić dostęp do wiedzy, informacji, opieki medycznej i wsparcia oraz wybór, równe prawa i równy dostęp dla wszystkich kobiet.

Dziękuję za pięć lat współpracy z komisarzem Vladimirem Špidlą, jako że jest to ostatnia szansa, by go pożegnać. Serdecznie dziękuję za znakomity wkład pana i pańskiego zespołu.

 
  
MPphoto
 

  Hella Ranner (PPE).(DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! W tej niezwykle zajmującej debacie poruszono już chyba wszystkie wątki. Ciężko wnieść do niej coś nowego. Jednakowoż mam jedną krótką uwagę: powinniśmy wszyscy dążyć do zapewnienia, by kobiety nie pozostawały dłużej w sytuacji, w której muszą wybierać między rodziną a pracą. Musimy stworzyć warunki do urzeczywistnienia tego postulatu. Powinniśmy zdołać podjąć szybkie działanie w celu zapewnienia kobietom możliwości wywiązywania się z ról matek i ról zawodowych na tyle dobrze, na ile to możliwe.

Realistycznie rzecz ujmując, wykluczenie z dotychczasowego przedziału wynagrodzeń jest prawdopodobnie nieuniknione. Jednakże kobieta powracająca do pracy powinna mieć możliwość nadrobienia straconego czasu pracy. Uważam, że nad takim rozwiązaniem powinniśmy pracować, zwłaszcza w tym trudnym gospodarczo czasie. Jeśli odniesiemy sukces, a Parlament Europejski walnie się do tego przyczyni, wtedy urzeczywistni się cel nowoczesnej Europy prawdziwie równych szans. To oczywiste, że da się to osiągnąć wyłącznie zachowując konsekwentną równość kobiet i mężczyzn.

 
  
MPphoto
 

  Britta Thomsen (S&D).(DA) Panie przewodniczący! Sprawozdanie pana posła Tarabelli w sprawie równości mężczyzn i kobiet znakomicie zarysowuje ogromne wyzwania, jakie stoją przed nami w sferze równości w UE. Jedno z tych wyzwań polega na zwiększeniu udziału kobiet w zarządach przedsiębiorstw publicznych i prywatnych – nie tylko w sektorze finansowym. Znajdujemy się w środku kryzysu gospodarczego i jeśli zamierzamy pobudzić niezbędny wzrost, musimy wykorzystać pełnię talentu. Prostymi słowy, idzie o naszą konkurencyjność.

UE powinna brać przykład z Norwegii. W 2002 roku ówczesny norweski minister handlu i przemysłu podjął inicjatywę, by w zarządach przedsiębiorstw zasiadało co najmniej 40 % przedstawicieli każdej z płci, opierając się na chłodnej kalkulacji: Norwegia musi wykorzystać pełnię talentu, jakim dysponuje, jeśli kraj ten ma być konkurencyjny na rynkach międzynarodowych. Obecna forma naboru, w ramach której mężczyźni rekrutują głównie mężczyzn, jest szkodliwa z punktu widzenia innowacyjności i wzrostu. Musimy wykorzystać potencjał obu płci i podjąć unijną inicjatywę prawodawczą podobną jak Norwegia. W 2002 roku w norweskich zarządach zasiadało około dwustu kobiet; obecnie zasiada ich niemal pięciokrotnie więcej. Jednocześnie badania pokazują, że przedsiębiorstwo z zarządem, w którym reprezentowane są obie płcie, radzi sobie lepiej w kategoriach czysto ekonomicznych. Walka o równość ma zatem sens.

 
  
MPphoto
 

  Carlo Casini (PPE).(IT) Panie przewodniczący, panie komisarzu, panie i panowie! Zasada równości kobiet i mężczyzn należy do głównego nurtu ogromnej rzeki, która wyzwoliła m.in. cudzoziemców, niewolników i ludzi czarnoskórych, a jest nią zasada ludzkiej godności, taka sama dla wszystkich. Sprawozdanie pana posła Tarabelli oraz sprawozdanie Komisji są godne pochwały, ponieważ zawsze warto gorąco zabiegać o tę zasadę.

Jednakże mam dwie krytyczne uwagi. Tchnienie ludzkiej godności oraz równości nie powinno omijać absolutnie nikogo, w tym czekających na przyjście na świat, nienarodzonych dzieci. Niedopuszczalne jest zatem rozumowanie przyjęte w punkcie 38, który traktuje o aborcji jako aspekcie praw seksualnych i reprodukcyjnych, czy też praw kobiet. Nikt nie przeczy złożoności problemów trudnych i niechcianych ciąży – są to problemy poważne – lecz w żadnym wypadku nie należy ich rozpatrywać nie bacząc na poszanowanie życia nienarodzonego, lecz oferując matkom wszelką pomoc, aby mogły swobodnie wybrać kontynuację ciąży.

Moja druga krytyka dotyczy rozszerzenia pojęcia zdrowia seksualnego i rozrodczego poza same aspekty fizyczne i psychiczne, włączając również aspekty społeczne, jak uczyniono w motywie X.

Ciekaw jestem, czy chodzi o to, że całokształt zachowań seksualnych, jakkolwiek by nie wyglądał, wymaga od innych potwierdzenia dobrego samopoczucia, a także uznania i pochwały. Czy to aby nie oznacza, że w efekcie doprowadzimy do naruszenia nie tylko wolności sumienia, lecz również wolności wyrażania opinii? Stawiam owo pytanie, ponieważ nie uważam go za trywialne.

 
  
MPphoto
 

  Mairead McGuinness (PPE). – Panie przewodniczący! Zgodzę się z koleżankami i kolegami posłami, którzy twierdzą, że więcej aktów prawnych to nie jest odpowiedź, jeśli nie stosujemy istniejącego prawodawstwa dotyczącego równości.

Po drugie, jako osoba wychowana w duchu dążenia do większej równości martwię się, że młode kobiety uznają walkę za zakończoną. Dlatego też musimy doprowadzić do ożywienia debaty o programie równości wśród młodych kobiet i mężczyzn.

Co do kryzysu gospodarczego – istotnie, dotyka on kobiety, lecz rzecz jasna, kiedy mężczyźni tracą pracę, cierpią na tym również kobiety. Uważam, że powinniśmy zachować jasność co do tego, że kryzys gospodarczy dotyka każdego, a zwłaszcza rodziny.

Co do punktów 34 i 35 — w pełni zgadzam się i w pełni popieram wezwanie do ratyfikacji konwencji Rady Europy w sprawie działań przeciwko handlowi ludźmi adresowane do tych krajów, które jeszcze tego nie zrobiły. Mam nadzieję, że irlandzki rząd wykona to zobowiązanie jeszcze w tym roku.

Przemoc domowa to potworna rzeczywistość: wiele kobiet jest mordowanych we własnych domach. Mieliśmy ostatnio rozprawę sądową o taki przypadek w Irlandii.

Jednakże punkt 38 godzi w poszanowanie zasady pomocniczości w odniesieniu do aborcji i wymaga poprawki.

 
  
MPphoto
 

  Olga Sehnalová (S&D). (CS) Panie komisarzu, panie i panowie! Kiedy sto lat temu trwała walka o prawa głosu dla kobiet, nie chodziło im o przywilej, lecz o uznanie ich podstawowych praw. Również i dziś przyjmijmy takie rozumowanie.

Jestem przekonana, że większemu zaangażowaniu kobiet w życie polityczne, zwłaszcza na szczeblu krajowym, będzie towarzyszyła prawdziwie wolna konkurencja między kandydatami w wyborach. Na takich warunkach kobiety bez wątpienia wezmą, co do nich należy. Przykładowo w toku ostatnich wyborów parlamentarnych w Czechach wolny konkurs między kandydatami mógł doprowadzić do zwiększenia łącznej liczby wybranych kobiet ze wszystkich partii parlamentarnych z mizernych 15 % do akceptowalnego poziomu 26 %. Podobne rezultaty uzyskujemy w innych rodzajach wyborów.

Kobiety nie mogą być zepchnięte do roli petentów. Jeśli będą mieć równe szanse, ostatecznie zwyciężą. Jednakże dopóki systemy wyborcze będą mieć charakter konkursów między wybranymi grupami kandydatów przy góry przewidzianej obsadzie mandatów, bez prawdziwej szansy na wybór innych kandydatów, dopóty nie będzie równych szans. Dążmy zatem do zapewnienia równych szans dla wszystkich, również dla kobiet. Wtedy nie będzie potrzeby wprowadzania parytetów.

 
  
MPphoto
 

  Gesine Meissner (ALDE).(DE) Panie przewodniczący, panie i panowie! W niedawnym wystąpieniu mówiłam o mojej pracy w Parlamencie Europejskim, o moich zadaniach oraz o wielu stanowiskach. Wtedy padło pytanie ze strony mężczyzny: „A co na to pani mąż?”. Słyszałam to pytanie wielokrotnie. Wiem, że jest ono zadawane kobietom, lecz uważam, że z drugiej strony nikt nie zadaje podobnych pytań mężczyznom: „A co na to pańska żona?”.

(Zagłuszanie wystąpienia)

Pańska ma coś do powiedzenia? Cóż, w pańskim przypadku mamy zatem do czynienia z prawdziwą równością.

Podam kolejny przykład. Młode, zaprzyjaźnione ze mną małżeństwo właśnie doczekało się dziecka i rodzice wspólnie wykonują jedną pracę, polegającą na opiece nad potomkiem. Dla żony to normalne, lecz mąż wciąż słyszy pytania, czemu spędza pół dnia zmieniając pieluchy i czy nie ma wrażenia, że to opóźnia jego karierę zawodową. To również nie jest żadna równość.

Tytułem podsumowania poruszę kwestię równości płac, którą dziś omawialiśmy. Chociaż istnieją przedsiębiorstwa stosujące jednolite stawki wynagrodzeń, praktyka potwierdza, że kobiety pracują w działach, gdzie mają mniejsze szanse na postęp i gdzie otrzymują niższe dodatki. I przykład końcowy. Przedsiębiorstwa, których zarząd składa sie w przynajmniej 30 % z kobiet osiągają większe sukcesy w działalności. Równość popłaca!

 
  
MPphoto
 

  Rareş-Lucian Niculescu (PPE).(RO) Z zadowoleniem przyjmuję tę rezolucję i cieszę się, że do kluczowych spraw zaliczono kwestię kobiet pracujących w rolnictwie, które nie posiadają jasnego, określonego statusu prawnego w sferze praw własności oraz roli w gospodarstwie domowym. To zagadnienie, które może mieć doniosłe konsekwencje, zostało również ujęte w agendzie hiszpańskiej prezydencji Rady jako istotne. Musimy przyjrzeć się najlepszym możliwym do zastosowania rozwiązaniom tej kwestii.

Mam też nadzieję, że rola kobiet w europejskiej gospodarce zajmie również ważne miejsce w przyszłej strategii UE 2020, która będzie omawiana w tym tygodniu podczas szczytu informacyjnego w Brukseli.

 
  
MPphoto
 

  Karin Kadenbach (S&D).(DE) Panie przewodniczący, panie komisarzu! Bardzo dziękuję koledze posłowi Tarabelli za sprawozdanie. To, że sprawozdanie zawiera ponad 40 punktów niezbicie dowodzi, że równość i równe szanse dla kobiet to nie są zagadnienia, którym można oddać sprawiedliwość w godzinę. Materii tej wystarczy na kilka debat. Dziś jednak chcę skupić się na dwóch punktach. Pierwszy to punkt 8 sprawozdania, krytycznego wobec faktu, że problematyka płci nie została praktycznie poruszona w obecnej strategii lizbońskiej. Przyłączam się do apelu, aby Komisja i Rada włączyły w przyszłej strategii postlizbońskiej „UE 2020” rozdział dotyczący problematyki płci.

Ponadto istotne jest, aby państwa członkowskie przeprowadziły analizę wpływu na podstawie kryterium płci, ponieważ jeśli poważnie myślimy o zwalczaniu skutków bieżącego kryzysu, potrzebujemy działań uwzględniających konkretne położenie kobiet. Uważam, że należy wezwać państwa członkowskie do pilnego podjęcia działań na podstawie takich danych oraz analiz wpływu w celu wspierania naprawy gospodarczej. Jestem również zdania, że kobiety mają prawo decydować o swoim ciele i zdrowiu.

 
  
MPphoto
 

  Norica Nicolai (ALDE).(RO) Dobrze przyjęłam to sprawozdanie, ale chcę podkreślić jedną rzecz. Nie uważam, że akty normatywne to właściwe środki, zwłaszcza dlatego, że równość mężczyzn i kobiet to podstawowy element cywilizacji i kultury. Uważam, że należy przyjąć pozytywne środki na początku procesu rozwoju każdej osoby, rozpoczynając od wychowania wyzbytego stereotypów, nacechowanego silnym wsparciem, tworząc przyczynek do równości płci już od dzieciństwa. Jeśli nie przyjmiemy takiego sposobu myślenia i nie przeprowadzimy integracji w ten sposób, wciąż będziemy toczyć tę samą dyskusję o badaniu zjawiska, mniej mówiąc o działaniu.

Chcę podkreślić jeszcze jedną rzecz. W społeczeństwie opartym na wiedzy lub w nowej formie gospodarki zakres nierówności się zawęził. Uważam, że są to ważne kroki ku równości.

 
  
MPphoto
 

  Zuzana Roithová (PPE). (CS) Panie przewodniczący, panie i panowie! Pragnę zauważyć, że przestarzałe cele barcelońskie wspomniane w tym sprawozdaniu kolidują z zaleceniami ekspertów. Eksperci dowiedli, że najmłodsze dzieci, te do dwóch lat życia, nie powinny być umieszczane w placówkach opieki, zatem niemożliwe jest wyznaczenie takiego celu państwom członkowskim. Dla zdrowego rozwoju psychicznego niemowląt i dzieci w wieku poniemowlęcym niezmiernie ważna jest całodzienna opieka matki lub ojca. Ponadto przedmiotowe sprawozdanie godzi w prawa państw członkowskich, jako że postuluje się w nim zmianę ich polityk prorodzinnych. Naszym zadaniem jest oczywiście zabiegać o skuteczne środki europejskie służące zwalczaniu handlu ludźmi i przemocy wobec kobiet i dzieci. Uważam, że w sprawozdaniu brakuje poszanowania prawa do życia nienarodzonego dziecka, co podkreślam. Uważam, że sprawozdanie jest niewyważone. Kończąc, dziękuję panu komisarzowi Špidli i życzę mu wszystkiego dobrego.

 
  
MPphoto
 

  Katarína Neveďalová (S&D). (SK) To prawda, że Unia Europejska wiele dokonała w ciągu ostatnich trzydziestu lat w celu poprawy położenia kobiet i wzmocnienia ich praw. Jednakże najbardziej rażąca rozbieżność, która wciąż istnieje, a wręcz się pogłębia, dotyczy wynagrodzeń mężczyzn i kobiet.

Kobiety zarabiają prawie 20 % mniej niż mężczyźni, podczas gdy różnica płac między kobietami a mężczyznami również ma znaczny wpływ na całość zarobków w życiu oraz wysokość emerytur kobiet, a także na zjawisko, które coraz częściej nazywamy feminizacją biedy. Różnice płacowe są powiązane z wieloma czynnikami prawnymi, społecznymi i gospodarczymi, których zakres jest szerszy i wykracza poza kwestię równej płacy za równą pracę.

Powinniśmy również zorganizować ogólnoeuropejską kampanię służącą eliminacji głęboko zakorzenionych uprzedzeń dotyczących ponoć oczywistego faktu, że są ci, co noszą spodnie, oraz istoty o niższej wartości, które noszą spódnice. Musimy mówić otwarcie o przemocy domowej i handlu ludźmi, wciąż pozostających tematami tabu, a także rzecz jasna o równości płci w procesie edukacji uczniów szkół podstawowych.

Kończąc, chcę zadać pytanie wszystkim dziś zgromadzonym. Jak społeczeństwo może wartościować i chronić kobiety jako szczególne i wyjątkowe istoty, nosicielki życia, skoro uważamy Międzynarodowy Dzień Kobiet za postsocjalistycznego kaca?

 
  
MPphoto
 

  Piotr Borys (PPE).(PL) Panie przewodniczący! Cieszę się ogromnie, że mężczyźni także wypowiadają się w dniu dzisiejszym, chociaż jak widzimy, jesteśmy w mniejszości. Chciałbym, abyśmy na politykę genderową spojrzeli w kategoriach ogromnego niewykorzystanego potencjału społecznego i dlatego w przeciągu najbliższych 10 lat pokolenia dysproporcje powinny być wyrównane we wszystkich obszarach, jeżeli chcemy myśleć o szybko rozwijającym się społeczeństwie.

Trzy obszary problemowe: po pierwsze, dysproporcja w obszarze nauki. Kobiety są lepiej wykształcone, ale nie awansują. Po drugie, udział kobiet w polityce powinien być znacznie większy, stąd myślę, że parytety powinny wejść we wszystkich państwach członkowskich. Po trzecie, obszar przedsiębiorczości. Kobiety lepiej sobie radzą, np. z mikroprzedsiębiorstwami, ale ich udział w zarządzaniu dużymi spółkami jest niewielki. Kobiety osiągną równouprawnienie dopiero, uwzględniając tendencję wzrostu, w roku 2280. Trzeba to zmienić.

Trzy wnioski: po pierwsze, Obserwatorium powinno się zająć dobrymi praktykami. Po drugie, chciałem ogromnie podziękować panu Špidli, że dopuścił w wielkim instrumencie finansowym Unii Europejskiej, Europejskim Funduszu Społecznym, możliwość inwestycji w przedszkola. Po trzecie, chciałbym zadeklarować, że jeśli zaplanuję w tej kadencji dziecko, to skorzystam z urlopu tacierzyńskiego, jeżeli pan przewodniczący Buzek udzieli mi takiego urlopu.

 
  
MPphoto
 

  Silvia-Adriana Ţicău (S&D).(RO) Uważam, że w celu zapewnienia równych szans dla mężczyzn i kobiet wymagany winien być skuteczny system planowania kariery, co oznacza, że muszą istnieć odpowiednie placówki opieki nad dziećmi, takie jak żłobki.

Unia Europejska obecnie prowadzi listę dzieci oczekujących na zapisanie do żłobka. Jest również bardzo dużo dzieci, które nie mogą zostać zapisane do takich placówek edukacyjnych z uwagi na niewystarczającą liczbę miejsc. Każde euro zainwestowane w rozwój placówek opieki nad dziećmi przyniesie społeczeństwu zwrot 6 euro w wyniku utworzenia miejsc pracy oraz poprawy jakości życia obywateli europejskich. Dlatego sądzę, że w przyszłości Unia Europejska i państwa członkowskie będą więcej inwestować w placówki opieki nad małymi dziećmi.

Na koniec pragnę zwrócić państwa uwagę na sytuację rodzin z jednym rodzicem oraz na trudności, jakich doświadczają osoby samotnie wychowujące dzieci.

 
  
MPphoto
 

  Sidonia Elżbieta Jędrzejewska (PPE).(PL) Panie przewodniczący! Moim zdaniem, istnieją dwa klucze do równouprawnienia kobiet i mężczyzn. Jeden klucz to równoprawny dostęp do zasobów ekonomicznych, a drugi klucz to równoprawny dostęp do podejmowania decyzji w życiu publicznym. Moim zdaniem, nieakceptowalne są uparcie utrzymujące się różnice w płacach pomiędzy kobietami a mężczyznami. Za równą pracę powinna być równa płaca. Ponadto chciałabym podkreślić, że bardzo istotne, moim zdaniem, jest większe uczestnictwo kobiet w życiu politycznym, a szerzej w życiu publicznym. Jestem głęboko przekonana, że większe uczestnictwo, liczebniejsze i bardziej sprawiedliwe uczestniczenie kobiet w życiu publicznym doprowadzi do tego, że budżety, że polityka, która będzie tworzona, że plany, które będą powstawały będą bardziej odpowiadały marzeniom, potrzebom, aspiracjom i planom całego społeczeństwa.

 
  
MPphoto
 

  Elena Băsescu (PPE).(RO) W obliczu kryzysu gospodarczego i finansowego stopa bezrobocia wśród kobiet wzrosła o 1,6 % w 2009 roku, co należy porównać do stropy wzrostu bezrobocia wśród mężczyzn wynoszącej 2,7 %.

Nastąpił znaczący wzrost zaangażowania kobiet w procesy decyzyjne w polityce. W porównaniu do minionej kadencji, odsetek kobiet w Parlamencie Europejskim zwiększył się z 31 % do 35 %. Odsetek kobiet reprezentujących Rumunię wynosi 36 %. By posłużyć się przykładem Rumunii: kobietę, byłą posłankę do Parlamentu Europejskiego, wybrano na przewodniczącą Izby Deputowanych rumuńskiego parlamentu. I „z autopsji”: jako młoda kobieta rozpoczynająca karierę polityczną wystartowałam jako niezależny kandydat w wyborach do Parlamentu Europejskiego i zdołałam uzyskać niezbędną liczbę głosów bez pomocy list partyjnych. W sektorze prywatnym kobiety są o wiele lepiej reprezentowane, jedna trzecia z nich...

(Przewodniczący wyłączył mikrofon)

 
  
MPphoto
 

  Seán Kelly (PPE). – Panie przewodniczący! Chociaż tytuł dzisiejszej debaty brzmi: „Równość kobiet i mężczyzn”, większość występujących, poruszając to zagadnienie, mówi: „mężczyzn i kobiet”.

Uważam, że po części stanowi to odpowiedź na pytanie zadane przez panią poseł Lulling, czemu od 1975 roku nie dokonał się postęp. Powodem jest tradycja. Chodzi o aspekt kulturowy. Kobiety postrzegano jako odgrywające niższą, podrzędną rolę. Takie podejście wciąż istnieje w wielu krajach na świecie, a jego zmiana przedstawia ogromne wyzwanie.

Szczęśliwie jednak UE poczyniła spore postępy i prawdopodobnie nigdzie bardziej niż w tym Parlamencie nie ma tak autentycznej równości pod względem liczb i postaw. Wymaga to kontynuacji poprzez proces legislacyjny, poprzez cele i dyrektywy.

Pojawił się także punkt dotyczący lepszego informowania młodych dziewcząt. Zgadam się, lecz musimy również lepiej informować młodych chłopców, w szczególności by skompensować szkodę wyrządzoną przez mnóstwo filmów i programów telewizyjnych, z których nie wszystkie sprzyjają tworzeniu równego społeczeństwa w duchu równości. Jest jeszcze wiele do zrobienia i musimy zacząć to robić.

 
  
MPphoto
 

  Czesław Adam Siekierski (PPE).(PL) Panie przewodniczący! Zazwyczaj tak jest, że w trudnych czasach więcej problemów z zapewnieniem codziennego bytu rodzinie spoczywa na kobietach. Za to powinna je spotkać nie tylko powszechna wdzięczność, ale istotne wsparcie w ramach polityki socjalnej. Myślę, że w tym zakresie mamy dużo do zrobienia.

Równość płci i prawa kobiet wynikają z praw człowieka. Wydaje się, że tworzenie nadmiernego ustawodawstwa dla przestrzegania tego prawa podstawowego może być odbierane jako wręcz podważanie tej zasady. Wreszcie najwięcej w zakresie równości kobiet i mężczyzn możemy zrobić w systemie właściwej edukacji, gdyż szacunku dla kobiet nie wystarczy, nie da się do końca określić i zapisać w najlepszych dokumentach, jeśli nie jest w naszej kulturze, zwyczajach i wychowaniu.

W Polsce jest takie powiedzenie, że kobieta podtrzymuje w domu trzy węgły (chodzi tu o narożniki domu), a mężczyzna tylko jeden. Można powiedzieć, że taka sytuacja wyróżnia, docenia kobiety albo że je nadmiernie wykorzystuje, jest przykładem nierówności.

 
  
MPphoto
 

  Vladimír Špidla, komisarz. (CS) Panie i panowie! Debata okazała się nadzwyczaj rozległa. Uczestniczyłem w wielu debatach w Parlamencie, a ta z pewnością należy do najbardziej owocnych. Moim zdaniem niezbicie dowodzi to również, że polityka sformułowana przez Komisję Europejską i Europę jest sama w sobie polityką mającą wewnętrzny sens, wewnętrzną logikę i że wymaga kontynuacji. Równość szans jest moim zdaniem podstawowym elementem naszej tożsamości, bez wątpienia wywodzi się z praw człowieka. Jest również jasne, że musimy ją zabezpieczyć dla wszystkich. Nie możemy pozwolić na oderwane obszary, w których równość szans nie jest konsekwentnie stosowana.

Polityka sformułowana w naszym planie w sprawie równości powinna w moim odczuciu być kontynuowana w przyszłości i podobnie zgadzam się z opinią, że w nadchodzącej strategii „Europa 2020” powinniśmy uwypuklić kwestie płci. Jak wielokrotnie stwierdzono podczas dyskusji – a ja się z tym w zupełności zgadzam – nowoczesne społeczeństwo, które chce pomyślności, nie może sobie pozwolić na niewykorzystanie w pełni potencjału ludzkiego, jakim dysponuje. Moim zdaniem równość szans to unikalna konkurencyjna przewaga Europy.

Panie i panowie, przedyskutowaliśmy również działania, aspekty kulturowe, czynności prawodawcze i wiele innych aspektów tego złożonego zagadnienia. Uważam, że nie możemy z góry przyjąć negatywnej ani pozytywnej opinii w sprawie żadnego środka. Istniejące prawodawstwa należy niewątpliwie konsekwentnie stosować. Nie ma wątpliwości co do tego, że istnieje szereg problemów. Jasne jest również, że nowe, bardzo śmiałe prawodawstwo może fundamentalnie zmienić sytuację. Przytoczono norweski przykład z parytetem dla organów zarządczych dużych spółek akcyjnych – i te przepisy istotnie zmieniły sytuację. Uważam, że warto przeanalizować norweskie doświadczenia. Poza tym sądzę, że priorytetem powinien pozostać nacisk na stosowanie istniejącego, obowiązującego prawodawstwa.

Panie i panowie, wyraźnie podkreślono znaczenie równowagi między życiem prywatnym a zawodowym i uważam, że – co również jasno stwierdzono – równość szans dotyczy zarówno mężczyzn, jak i kobiet. Cieszę się zatem, że odbyliśmy tę debatę na podstawie doświadczeń obu płci. Uważam, że tak powinno być zawsze.

 
  
MPphoto
 

  Przewodniczący. – Panie komisarzu Špidla! Przyłączam się do dziękczynnego chóru rozbrzmiewającego dla pana z różnych stron Izby oraz do najlepszych życzeń. Wszystkiego najlepszego i z Bogiem!

 
  
MPphoto
 

  Marc Tarabella, sprawozdawca.(FR) Panie przewodniczący! Ja również gratuluję komisarzowi tego ostatniego wysiłku – tak, ja, który kwestionowałem jego poczynania na innych forach – i zwyczajnie dziękuję wszystkim za tę owocną debatę z udziałem wielu posłów.

Uważnie wysłuchałem wszystkich wystąpień. Istotnie, głos zabrali liczni mężczyźni i bardzo mi z tego powodu przyjemnie. W każdym razie udział mężczyzn był większy niż w Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia, jako że spośród 61 jego członków zaledwie czterech to mężczyźni, a to zbyt mało. Zgadzam się rzecz jasna z tymi, którzy stwierdzili, że w tej walce muszą również wziąć udział mężczyźni.

Nie mogę odpowiedzieć każdemu, lecz pani poseł Lulling wspomniała, że zapas w głosowaniu w komisji nie był bezpieczny. Cóż, było 15 głosów na „tak”, a pięć na „tak”, czyli trzykrotnie więcej głosów na „tak” niż na „tak”, przy siedmiu nieobecnych.

Wiem, że spędziliśmy sporo czasu nad punktem 38 poświęconym zdrowiu rozrodczemu, prawom seksualnym, a zwłaszcza antykoncepcji i aborcji. Wiem, że ta kwestia jest być może delikatniejszej natury niż pozostałe, i nie chciałem uczynić ze swojego sprawozdania grochu z kapustą, ale nie mogłem przeoczyć tej kwestii.

Odnoszę się w szczególności do młodych dziewcząt, które będą cierpieć, jeśli przypadkowo zajdą w ciążę, gdyż nie otrzymały wszystkich potrzebnych informacji. Najbardziej mierzi mnie częsta hipokryzja tych, którzy chcą ignorować sytuację i nabijać się z problemów tych młodych dziewcząt, a jeśli taki kłopot przytrafi się ich dzieciom, to dysponują środkami, by zapłacić za „terapię rewitalizacyjną” w Szwajcarii lub gdziekolwiek indziej, nie przyciągając zbytniej uwagi.

Co do różnic płacowych, pani poseł Bauer znakomicie to ujęła. Mówimy o 25 %, kiedy dodamy skutki godzin pracy na niepełny etat, których jest niewiele. Oczywiście ciężko tu o precyzję.

To nie jest – w tym miejscu zakończę, ponieważ zostało mi kilka sekund – sprawozdanie-zbieranina, choć były wzmianki o okaleczaniu narządów rodnych, burkach i przymusowych małżeństwach. Bądźcie pewni – uważam, że w demokracji takie praktyki nie mają wymiaru kulturowego, są to raczej praktyki, które musimy zwalczać za pomocą demokracji.

Faktem jest, że gdybym umieścił te kwestie w sprawozdaniu, mogłyby one przysłonić resztę, która moim zdaniem była daleko bardziej istotna.

 
  
MPphoto
 

  Przewodniczący. – Zamykam debatę.

Głosowanie odbędzie się w środę, 10 lutego.

Oświadczenia pisemne (art. 149)

 
  
MPphoto
 
 

  Corina Creţu (S&D), na piśmie.(RO) Choć liczba kobiet na rynku pracy jest po raz pierwszy w historii wyższa niż liczba mężczyzn, wciąż występują przypadki dyskryminacji ze względu na płeć. Spora część stanowisk zajmowanych przez kobiety to praca na niepełny etat lub na umowy na czas określony, bez godziwego wynagrodzenia. Ponad pół wieku po włączeniu zasady równości płac w treść wspólnotowych traktatów kobieta w Unii Europejskiej musi przepracować 418 dni kalendarzowych, aby zarobić tyle, ile mężczyzna zarobi w 365 dni.

Pomimo że unijna polityka ma pionierski charakter, duże różnice płacowe utrzymują się uparcie od 2000 roku. Mamy wszystkie niezbędne instrumenty prawne, by podjąć działania w tej sprawie. Dlatego wzywam przyszłą Komisję Europejską do włączenia się w transpozycję we wszystkich państwach członkowskich dyrektywy 2006/54/WE w sprawie wprowadzenia w życie zasady równości szans oraz równego traktowania kobiet i mężczyzn w dziedzinie zatrudnienia i pracy. Chociaż recesja dotknęła głównie sektory zdominowane przez mężczyzn, istnieje ryzyko, również w Rumunii, że ograniczenia budżetowe doprowadzą do utraty wielu miejsc pracy w sektorze usług publicznych, czyli w obszarze, w którym kobiety są najliczniej reprezentowane. Istotne moim zdaniem jest, by polityki równości płci nie uległy zmianie pod wpływem dyskryminacyjnych środków wymierzonych w pracowników sektora publicznego.

 
  
MPphoto
 
 

  Vasilica Viorica Dăncilă (S&D), na piśmie.(RO) Sprawozdanie w sprawie równości szans zakłada nadanie nowego impetu równości szans w Unii Europejskiej, jako że wspieranie autentycznej, demokratycznej równości kobiet i mężczyzn pozostaje miernikiem tworzenia demokracji integrującej całe społeczeństwo.

Równość szans stanowi bodziec postępu społecznego i nie może pozostawać zwyczajnym instrumentem prawnym. W większości państw europejskich segregacja na zawody i sektory utrzymuje się w niemal niezmienionym kształcie. Odzwierciedlają to niższe płace dla kobiet, mniejsza liczba pracujących kobiet, które mają na utrzymaniu inne osoby, jak również podział odpowiedzialności między mężczyzn i kobiety w życiu rodzinnym.

Ponadto nie możemy zapominać o roli kobiet w europejskim rolnictwie oraz ich wkładzie w tę gałąź gospodarki: jedna trzecia pracujących w rolnictwie to kobiety. Często nie otrzymują one wynagrodzeń i nie korzystają z odpowiedniej ochrony socjalnej, ponieważ pracują w gospodarstwach żywiących ich rodziny.

Uważam, że Parlament Europejski musi poprzeć inicjatywę polegającą na utworzeniu europejskiego centrum monitorowania przemocy wobec kobiet oraz rozszerzenie prawodawstwa europejskiego ukierunkowanego na ochronę ofiar, jak również tworzenie organu promującego równość szans na szczeblu ONZ.

 
  
MPphoto
 
 

  Sirpa Pietikäinen (PPE), na piśmie.(FI) Panie przewodniczący, panie i panowie! Dziękuję panu posłowi Tarabelli za znakomite sprawozdanie w sprawie równości kobiet i mężczyzn w Unii Europejskiej. Kobiety wciąż otrzymują 80 centów na każde euro przypadające mężczyźnie wykonującemu tę samą pracę, co obrazuje nierówność między kobietami i mężczyznami na rynku pracy. Istnieją środki służące zapewnieniu równości płac i teraz nastał czas, by je wcielić w życie. Przykładowo obowiązkowa powinna być ocena wymagań na danym stanowisku, a płaca powinna być ustalana na jej podstawie. Na przedsiębiorców, którzy nie wprowadziliby odpowiedniego programu równościowego, nakładano by sankcje. Kobiety nie powinny zmagać się z przeszkodami na swoich ścieżkach kariery zawodowej ani doświadczać hamowania rozwoju zawodowego ze względu na płeć. Zarówno przedsiębiorstwa, jak i sektor publiczny powinni bardziej zadbać o liczniejszą reprezentację kobiet na najwyższych stanowiskach. Podczas formowania Komisji każde państwo członkowskie powinno zgłaszać kandydaturę męską i żeńską na komisarza. Jak napisano w sprawozdaniu, istnieją również problemy z pogodzeniem życia zawodowego i rodzinnego, co ma związek z równością kobiet i mężczyzn w życiu zawodowym. Rozwój usług publicznych w celu usprawnienia świadczenia opieki nad dzieckiem oraz poszerzenie zakresu urlopu ojcowskiego to środki służące wyrównaniu różnic między kobietami i mężczyznami na rynku pracy. Unia Europejska potrzebuje regulacji społecznych. UE już rozpoczęła działania dążące do równiejszej Europy: Dzięki prawodawstwu UE status europejskich kobiet znacznie się poprawił. Unia zmierza we właściwym kierunku w sprawach równości, lecz rzeczy nie dzieją się same z siebie: w przyszłości będziemy wymagać wzmocnienia wymiaru unijnego, aby zagwarantować Unię bardziej równą i bardziej socjalną, niż kiedykolwiek.

 
  
MPphoto
 
 

  Daciana Octavia Sârbu (S&D), na piśmie.(RO) Równość kobiet i mężczyzn to fundamentalna zasada Unii Europejskiej. W ostatnich latach dokonał się znaczący postęp w tym zakresie. Wciąż jednak istnieją wyraźnie rozbieżności miedzy państwami członkowskimi w kwestii równości płac za daną pracę, liczby kobiet zajmujących stanowiska zarządcze oraz odsetka kobiet na rynku pracy. Pomimo obowiązującego unijnego prawodawstwa w państwach członkowskich wciąż dostrzega się różnice w wysokości płac otrzymywanych przez kobiety i mężczyzn, wynoszące średnio 15-17 %. Dzieje się tak dlatego, że kobiety zajmują słabo płatne stanowiska lub pracują w niepełnym wymiarze godzin. Skutkiem obniżenia zarobków kobiet, a w dalszym życiu ich emerytur, różnice płacowe stanowią przyczynę ubóstwa wśród starszych kobiet. 21 % kobiet w wieku 65 lub więcej lat jest narażonych na popadnięcie w ubóstwo, w porównaniu do 16 % mężczyzn będących w takiej sytuacji. Aby zagwarantować równe prawa kobietom i mężczyznom, państwa członkowskie muszą wymieniać dobre praktyki służące zagwarantowaniu równości płci. Ponadto uwypuklam potrzebę wprowadzenia programów edukacyjnych w szkołach, aby uniknąć dziedziczenia stereotypów dotyczących kobiet.

 
  
MPphoto
 
 

  Lívia Járóka (PPE), na piśmie.(HU) Najważniejszym zadaniem dotyczącym unijnej polityki wspierania równości kobiet i mężczyzn jest ocena sukcesów i porażek czteroletniego harmonogramu, który dobiega końca w tym roku i zarysowuje kontury nowej strategii. Mapa drogowa, która rozpocznie się w następnym roku, musi – podobnie jak obecna – kłaść nacisk na zjawisko wielokrotnej i segmentowej dyskryminacji, przywiązując większą wagę do aspektów praw kobiet w sytuacji mniejszości etnicznych. W sprawozdaniu słusznie wymienia się szkodliwe skutki światowego kryzysu gospodarczego na sytuację kobiet, zwłaszcza jeżeli chodzi o miejsca pracy i różnice płacowe ze względu na płeć. Istotne jest zatem uwzględnienie w nowej strategii gospodarczego znaczenia równych szans dla kobiet i mężczyzn, jako że dyskryminacja ze względu na płeć nie tylko jest niesprawiedliwa, lecz także spowalnia gospodarkę. Państwa członkowskie oraz dane przedsiębiorstwa należy zatem wezwać z jednej strony do włączenia równości płci w ich strategie radzenia sobie z kryzysem, a z drugiej strony do powstrzymania się od ograniczeń finansowych naruszających równość szans kobiet i mężczyzn. Mapa drogowa, która wejdzie w życie po 2010 roku, powinna zachować priorytety poprzedniej strategii, bardziej skupiając się na aspektach związanych z popadaniem w ubóstwo i wykluczenie społeczne, zwłaszcza w europejskim roku poświęconym tej tematyce. Nowa strategia musi być konkretnym planem działania stawiającym realistyczne, sprawdzalne cele. Ponadto, w odniesieniu do wdrażania tej strategii, potrzebna jest skuteczniejsza koordynacja między Komisją Europejską a państwami członkowskimi.

 
Ostatnia aktualizacja: 7 maja 2010Informacja prawna