Przewodniczący. − Kolejnym punktem porządku dziennego jest debata nad sześcioma projektami rezolucji w sprawie Birmy(1).

  Véronique De Keyser, autorka. – (FR) Panie przewodniczący! Sytuacja w Birmie pogarsza się. Czy musimy przypominać zniewagi, jakich rząd Birmy dopuszczał się wobec swoich obywateli, niekończącego się więzienia zdobywczyni Nagrody Sacharowa oraz jej wysiedlenie wskutek fałszywych zarzutów dotyczących potępiania nadchodzących wyborów?

Rząd birmański obiecał proces demokratyzacji w siedmiu etapach, który miał być w końcu uwieńczony wyborami. Jeżeli wybory te odbędą się jednak przy obowiązującej konstytucji autorstwa armii, co się może zdarzyć, to jedynym ich skutkiem będzie uprawomocnienie pięćdziesięciu lat wojskowego reżimu oraz 25 % udział armii w parlamencie. Apelujemy do międzynarodowej społeczności, w tym do Chin, Indii i Rosji, aby nadal łączyły swoje siły i wywierały presję na rząd birmański, wzywając go do zaprzestania poważnego naruszania praw człowieka w swoim kraju oraz do postępowania, które uniemożliwi przerodzenie się demokratycznych przekształceń w polityczną farsę.

  Filip Kaczmarek, autor. – (PL) Panie przewodniczący! Ogłoszenie pierwszych od 20 lat wyborów w jakimkolwiek kraju zwykle budzi nasz optymizm. To nadzieja na przeprowadzenie zmian i na demokratyzację. Niestety, chyba niewielu z nas i niewielu z mieszkańców Birmy wierzy, że wybory, które mają się odbyć w tym kraju pod koniec tego roku, będą demokratyczne, uczciwe i przyniosą faktyczną zmianę. Reżim birmański to problem, z którym borykamy się od lat. W naszej rezolucji piętnujemy liczne naruszenia praw człowieka i wolności obywatelskich, które mają w Birmie miejsce na co dzień. Ciągle nie umiemy powiedzieć mieszkańcom Birmy, jak zakończyć bezwzględne poczynania reżimu. Moim zdaniem, tylko wspólne działania mogą przynieść efekty. Wspólne, czyli czyje? Kto miałby je podjąć? Kraje sąsiadujące? Te kraje, które handlują i mają dużą wymianę i finansują pośrednio ten reżim, czyli Rosja i Chiny? Unia Europejska oczywiście, Stany Zjednoczone i ONZ – w tej grupie partnerów można doprowadzić do zmian.

  Marie-Christine Vergiat, autorka. – (FR) Panie przewodniczący! Od 1962 roku Birma żyje w jarzmie junty wojskowej, która jest jednym z najbardziej represyjnych reżimów na świecie. Ostatni demokratycznie wybrani posłowie do parlamentu to ci, których wybrano w 1990 roku. Wszystkich aresztowano lub zmuszono do rezygnacji. W Birmie jest 2 tysiące zarejestrowanych więźniów politycznych, w tym ponad 230 buddyjskich mnichów, którzy brali udział w pokojowych demonstracjach we wrześniu 2008 roku i od tamtej pory przebywają w więzieniach.

Dziesiątki tysięcy – a raczej setki tysięcy – birmańskich imigrantów żyje w Tajlandii, Indiach, Bangladeszu i Malezji, w warunkach, które często bywają bardziej niż niebezpieczne i ułatwiające handel ludźmi. Dziesiątki tysięcy ludzi wysiedlono wbrew ich woli. W tej sytuacji szczególnie zagrożeni są dziennikarze. W więzieniach przebywa obecnie co najmniej 14 dziennikarzy, a ja chciałabym zwrócić szczególną uwagę na przypadek Hla Hla Wina, młodego, dwudziestopięcioletniego dziennikarza, którego skazano na 27 lat więzienia za nielegalny przywóz motoru, ponieważ ośmielił się odwiedzić klasztor buddyjski.

Junta zapowiedziała oczywiście nowe wybory. Tak samo jak pani De Keyser sądzę, że ich jedynym celem jest uprawomocnienie obecnego rządu. Nie pozostaje nam nic innego, jak sceptycznie podchodzić do wyniku tych wyborów.

Dzisiaj ponownie z całą energią potępimy systematyczne naruszanie praw człowieka w Birmie oraz wezwiemy rząd birmański do dialogu i niezwłocznego zaprzestania rekrutacji dzieci żołnierzy. Ponownie zwrócimy się do rządów Chin, Indii i Rosji o zwiększenie wpływów. Pani komisarz! Pragnę jednak, aby była pani naszym rzecznikiem wobec Komisji i Rady, nakłaniając je do utrzymania przez Unię Europejską restrykcyjnych środków wobec rządu birmańskiego, ponieważ poza słowami nie mamy żadnych najmniejszych dowodów, które potwierdzałyby demokratyczną debatę. Apelujemy do pani o dokonanie oceny podjętych środków oraz o podjęcie wszelkich działań w celu zapewnienia ludności cywilnej...

(Przewodniczący wyłączył mikrofon)

  Charles Tannock, autor. − Panie przewodniczący! Nie doliczę się, ile razy przez lata debatowaliśmy w tej Izbie nad poważną i pogarszającą się sytuacją w obszarze praw człowieka w Birmie, ale jeżeli próbowalibyśmy kiedykolwiek zmiękczyć naszą retorykę przeciwko brutalnej juncie wojskowej, to musimy się jedynie rozejrzeć w naszym Parlamencie, przypominając sobie, dlaczego musimy nadal wywierać coraz większy nacisk na generałów. Nawiązuję tu oczywiście do Aung san Suu Kyi, liderki pozycji i laureatki nagrody Nobla, której portrety są wyeksponowane w siedzibach Parlamentu w Brukseli i Strasburgu. Konsekwentnie odmawiano jej głosu, tak jak odmawiano go również jej zwolennikom. Ostatnią rzeczą, jaką możemy zatem zrobić, to ująć się za nimi z tego miejsca i obiecać im nasze nieustające wsparcie dla ich misji ukierunkowanej na stałe zmiany demokratyczne w Birmie.

Podnosiliśmy także kwestię losu mniejszości Rohingya, która ponownie przyjmuje na siebie ciężar zawziętej kampanii dyskryminacji i prześladowań ze strony armii, a wielu jej obywateli musiało uciekać do sąsiedniego Bangladeszu. Generałowie mogą zwyczajnie zlekceważyć nasze nawoływania, ale to nie pomniejszy ich wartości, gdyż jako demokraci mamy wielki obowiązek potępiać takie barbarzyństwo, gdziekolwiek na świecie je dostrzegamy.

  Raül Romeva i Rueda, autor. − (ES) Panie przewodniczący! Kilka miesięcy temu miałem okazję odwiedzić niektórych spośród kilku tysięcy uchodźców na granicy Tajlandii i Birmy, którzy mają teraz nadzieję na powrót do swoich domów. Niekiedy mają po prostu nadzieję obudzić się w innym świecie.

Przebywając tam, spotkaliśmy się także z niektórymi ugrupowaniami opozycyjnymi, w tym z przedstawicielami Narodowej Ligi na rzecz Demokracji, której liderką jest, jak już dzisiaj wspominano, zdobywczyni nagrody Sacharowa – Aung San Suu Kyi.

Wielokrotnie byłem upominany, aby bardzo uważnie przyglądać się i nie poopierać wyborów prowadzonych na konstytucyjnej reformie w wykonaniu samej junty wojskowej w warunkach zbliżonych do obecnych, która bez wątpienia narusza podstawowe prawa w obszarze wolności wyrażania opinii oraz wolności zrzeszania się i zgromadzeń, wyraźnie zagraża zmianom, przekształceniom i demokratycznej reformie w tym kraju.

To prawda, że zaszły tam pewne zmiany. To prawda, że w ubiegłym 2009 roku uwolniono setki więźniów, tylko w rzeczywistości zaledwie kilku spośród nich było więźniami politycznymi.

Poważnym problemem jest to, że w Birmie nadal jest ponad 2 100 więźniów politycznych. W takiej sytuacji nie ma możliwości rozważać wolnych, sprawiedliwych i demokratycznych wyborów.

W związku z tym należy przede wszystkim uznać konieczność zapewnienia odpowiedniego środowiska, w którym można przeprowadzić wybory. Mile będzie widziany każdy dialog, który pozwoli nam uzdrowić sytuację, ale jego warunkiem musi być uwolnienie wszystkich osób i zagwarantowanie możliwości powrotu wszystkim uchodźcom. W tej sytuacji muszę skierować do Komisji wyraźny apel. Poważne obawy budzi ograniczenie funduszy przeznaczonych dla tego obszaru oraz dla uchodźców. Tam są pilne potrzeby do zaspokojenia. Rozmawiamy o setkach tysięcy ludzi, którzy potrzebują naszej pomocy. Dlatego uważam, że dobrze by było uniknąć ograniczenia tych budżetów.

  Thomas Mann, w imieniu grupy PPE. – (DE) Panie przewodniczący! Sytuacja w obszarze praw człowieka w Birmie dramatycznie się pogorszyła: polityczne prześladowania, którym towarzyszy wojskowa i seksualna przemoc, systematycznie rekrutowane do wojska dzieci, 2 tysiące politycznych więźniów. Pierwsze rzekomo wolne wybory jesienią bieżącego roku to całkowita farsa. Słusznie partie opozycyjne zamierzają je zbojkotować. Szczególnej uwagi wymaga położenie mniejszości Rohingya, której ponad 200 tysięcy członków żyje w obozach dla uchodźców. Wielu uciekło do sąsiedniego Bangladeszu i brutalnie szykanowano ich w drodze.

Bardzo mnie cieszy gotowość Bangladeszu do wpuszczenia na terytorium kraju naszej Delegacji ds. stosunków z państwami Azji Południowej z ramienia PE w celu odbycia misji wyjaśniającej. Jutro lecimy do Dhaki w celu zebrania z pierwszej ręki informacji na temat sytuacji w rejonie Cox’s Bazar i Bandarban. Już teraz jest jednak jasne, że prześladowana mniejszość Rohingya potrzebuje do przeżycia wszechstronnej pomocy międzynarodowej. Unia Europejska musi uporczywie potępiać postępowanie rządu birmańskiego do czasu pojawienia się pierwszych oznak postępu w kierunku demokracji.

  Justas Vincas Paleckis, w imieniu grupy S&D. – (LT) Tak samo jak mój kolega – Charles Tannock chciałbym powiedzieć, że nie pierwszy raz debatujemy w tej Izbie, która niestety o tej porze jest w połowie pusta, na temat zatrważającej sytuacji, jeśli chodzi o prawa człowieka w Birmie. Nie tak dawno sam się wypowiadałem na ten temat.

Chciałbym wierzyć, że po dzisiejszych debatach głos Parlamentu Europejskiego i Unii Europejskiej będzie miał większy oddźwięk. Czemu? Ponieważ po raz pierwszy omawiamy sprawę praw człowieka na świecie po wejściu w życie traktatu lizbońskiego i po wprowadzeniu nowych stanowisk w związku z tym traktatem – między innymi stanowiska Wysokiego Przedstawiciela Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa, które piastuje zatwierdzona przez Parlament pani Catherine Ashton. Teraz Unia Europejska ma większą możliwość bezpośredniego oddziaływania na sytuację w Birmie oraz na sytuację w innych krajach, w których narusza się prawa człowieka.

W przededniu wyborów w Birmie uważam, że będziemy w stanie coś osiągnąć wyłącznie w przypadku skoordynowania naszych działań z dużymi państwami takimi jak Chiny, Indie, USA i Rosja.

  Tomasz Piotr Poręba, w imieniu grupy ECR. – (PL) Panie przewodniczący! Dotychczasowe apele wspólnoty międzynarodowej o przestrzeganie praw człowieka w Birmie rzeczywiście nie przyniosły żadnego rezultatu. W birmańskich więzieniach nadal przebywają tysiące więźniów politycznych, armia nadal dopuszcza się skrytobójczych morderstw, tortur i aresztów. Przywódczyni birmańskiej opozycji, laureatka pokojowej nagrody Nobla, Aung San Suu Kyi, pozostaje od kilkunastu lat w areszcie domowym, a została skazana tam na trzy lata więzienia. W ten sposób junta chce powstrzymać ją przed kandydowaniem w nadchodzących wyborach.

Birma należy również do niechlubnej czołówki państw, w których nagminnie prześladowani są przedstawiciele mniejszości religijnej, w tym chrześcijanie. Zgodnie z założeniami junty, wyznający chrześcijaństwo Karenowie mają zniknąć całkowicie z ich terenów. W ubiegłym roku uciekający przed represjami Karenowie schronili się w Tajlandii. Dzisiaj mimo międzynarodowych protestów rząd Tajlandii przygotowuje przymusowe przesiedlenie i masową deportację ponad 4 tysięcy Karenów, którzy narażeni będą na dalsze poniżenia. Naszym obowiązkiem jest upominanie się właśnie tutaj w Parlamencie Europejskim o prawa mniejszości religijnych, w tym chrześcijan na całym świecie.

  Eija-Riitta Korhola (PPE). – (FI) Panie przewodniczący! Pod względem praw człowieka Birma jest jednym z najbardziej wrażliwych państw na świecie. Lista przypadków naruszania praw człowieka jest nieskończona i nie wydaje się, aby sytuacja w tym obszarze poprawiała się.

W naszej rezolucji podnieśliśmy zaledwie kilka kwestii. W moim odczuciu jej głównym celem jest wyjaśnienie, że znamy sytuację w Birmie i obserwujemy to, co się tam dzieje.

Musimy również podziękować Tajlandii, która wycofała się ze swojej niepokojącej decyzji o odesłaniu uchodźców do Birmy. W ubiegłym tygodniu kilkakrotnie kontaktowałam się z Tajlandią po tym, jak ogłosiła swoje plany w kwestii odesłania tych ludzi. Uchodźcom kareńskim groziła przymusowa praca, tortury, być może też przymusowy pobór do wojska i umieszczanie min lądowych na obszarze, z którego uciekli. Poczułam ulgę, kiedy dowiedziałam się, że Tajlandia postanowiła zaniechać swoich planów w kwestii odesłania uchodźców wskutek rozmów, które w weekend odbyła z organizacjami zajmującymi się prawami człowieka oraz z międzynarodową społecznością. Mam nadzieję, że UE wraz z całą społecznością międzynarodową będzie w stanie możliwie najszybciej zaoferować Tajlandii pomoc i poszukać alternatywnego rozwiązania problemu uchodźców kareńskich.

  Marc Tarabella (S&D). – (FR) Panie przewodniczący, pani komisarz! Ponownie Birma znalazła się w centrum projektów rezolucji Parlamentu Europejskiego dotyczących pogwałcenia praw człowieka. Ponownie potępiamy w naszych rozmowach sytuację w tym kraju, która nie wydaje się poprawiać pod względem traktowania obywateli i która wyraża gorzkie zapotrzebowanie na demokrację w działaniach.

Chociaż w innych krajach odnotowano w ostatnich latach postęp, to w Birmie nadal mamy do czynienia z nieskrępowanym naruszaniem podstawowych praw obywateli. Aung San Suu Kyi, liderka będąca symbolem opozycji, pozostaje w areszcie domowym, wysiedlono całe społeczności, dzieci zaciąga się do wojska, natomiast osoby sprzeciwiające się reżimowi aresztuje się. Jest zbyt wiele przykładów, żeby je tu wymieniać.

Mamy nadzieję, że nadchodzące wybory będą wolne, a partie opozycyjne i wszyscy, którzy chcą wziąć udział w wyborach będą mogli skorzystać ze swojego podstawowego prawa. Mamy także nadzieję, że obserwatorzy będą mogli potwierdzić wolność tych wyborów i sprawdzić, czy nie splamiono ich bezprawiem w celu wykorzystania urn wyborczych przez juntę wojskową do uprawomocnienia jej władzy.

  Monica Luisa Macovei (PPE). – Panie przewodniczący! Junta wojskowa wprowadziła w tym kraju rządy za sprawą prześladowań oraz systematycznego rażącego naruszania praw człowieka. Jako wybrana przedstawicielka obywateli apeluję o wolne i uczciwe wybory w 2010 roku w celu wyłonienia prawomocnego rządu Birmy. Obecny wymóg dotyczący co najmniej 25 % miejsc w parlamencie dla posłów wybranych z ramienia wojska przez szefa służby obronnej wykracza poza powszechny sposób rozumienia pojęcia prawomocnego rządu.

Po drugie zwracam uwagę na fakt, że rząd junty wojskowej podpisał w 2005 roku konwencję ONZ przeciwko korupcji, lecz jej nie ratyfikował. Ratyfikację trzeba jednak traktować jedynie jako pierwszy etap, gdyż kluczem do zwalczania korupcji jest jej wdrożenie. Korupcja niesie ze sobą ubóstwo i bezkarność.

  Lidia Joanna Geringer de Oedenberg (S&D). – (PL) Panie przewodniczący! Jeśli Birma decyduje się na organizację wyborów parlamentarnych po raz pierwszy od 20 lat, może to oznaczać krok do przodu w procesie demokratyzacji, jeśli wybory zaplanowane na jesień bieżącego roku będą uczciwe. Czyli, po pierwsze, powszechne, gdzie możliwość głosowania lub kandydowania będzie miał każdy dorosły obywatel, także więziona noblistka Aung San Suu Kyi i dwa tysiące innych działaczy opozycyjnych przebywających w więzieniach z powodów politycznych. Po drugie, wybory muszą obejmować także kilka milionów Birmańczyków, którzy w obawie przed torturami i śmiercią uciekli do Tajlandii, Bangladeszu czy Indii. Należy umożliwić im głosowanie w pierwotnym miejscu zamieszkania. Po trzecie, członkowie birmańskiej armii nie powinni mieć zagwarantowanych 25 % miejsc w parlamencie, ponieważ godzi to w podstawowy demokratyczny mechanizm i zniekształca wynik wyborów już na wstępie. Wreszcie birmański rząd musi uszanować regułę tajności wyborów, dopuszczając nadzór ze strony międzynarodowych obserwatorów oraz birmańskich mediów.

W razie zignorowania powyższych postulatów przez rząd Birmy za konieczne uważam podtrzymanie restrykcyjnych środków wobec reżimu zgodnie z punktem 16 niniejszej rezolucji.

  Csaba Sógor (PPE). – (HU) Junta wojskowa zapowiedziała wolne, demokratyczne wybory w 2010 roku. Ważne jest, by społeczność międzynarodowa i oczywiście UE nadal wywierały na juntę presję w celu urzeczywistnienia demokratycznych przekształceń. Musimy również upewnić się, czy liczne mniejszości etniczne żyjące w Birmie będą miały odpowiednią reprezentację w tych wyborach. Może to położyć kres powtarzającym się konfliktom etnicznym. Chiny mają prawdopodobnie najlepszą pozycję, aby wstawić się za mniejszościami chińskimi, ale najpierw musiałyby uznać swoje własne mniejszości: Tybetańczyków i Uighur. UE może być wiarygodna i skuteczna w wywieraniu presji tylko wówczas, kiedy będzie miała pewność co do przestrzegania praw mniejszości w jej wszystkich państwach członkowskich. Tak długo, jak będą obowiązywały na terytorium Unii Europejskiej przepisy językowe – i nie mam tu na myśli wyłącznie Słowacji, jak długo odnawiane będzie w Unii Europejskiej prawo zbiorowej winy w sposób zaprzeczający faktom z drugiej wojny światowej, jak długo zwykła obecność mniejszości, ich języki ojczyste i prawa nie będą uznawane na terytorium Unii Europejskiej, Unia Europejska nie będzie ani wiarygodna ani skuteczna w wywieraniu wspomnianej presji.

  Andreas Mölzer (NI). – (DE) Panie przewodniczący, pani komisarz! Dramatyczne pogorszenie się sytuacji w zakresie naruszania przez juntę wojskową praw człowieka w Birmie skutkuje jeszcze większym rozlewem krwi. Prześladowanie grup religijnych, czystki etniczne i wypędzenia, tysiące więźniów politycznych i tortury, uprowadzenia i więzienie politycznych przeciwników reżimu to sytuacje mające miejsce na porządku dziennym. Sytuacji tej nie poprawi oczywiście w żaden sposób ani nowa konstytucja ani zapowiedziane pseudowybory.

Delegacje UE i pyszałkowate rezolucje Parlamentu nie przyniosą w rzeczywistości żadnych efektów. Patrząc na sprawę realnie z politycznego punktu widzenia, to powinniśmy użyć całej siły Unii do wywarcia presji na Chiny, Indie i Rosję, aby wykorzystały swoje znaczenie polityczne, wywierając z kolei presję na rząd birmański, aby dążył on do poprawy sytuacji w obszarze praw człowieka w tym kraju. UE powinna również wezwać sąsiadujące z Birmą kraje, aby wykorzystały swoje wpływy na rzecz poprawy sytuacji w obszarze praw człowieka.

  Cristian Dan Preda (PPE). – (RO) Ktoś wcześniej powiedział, że omawialiśmy już sprawy Birmy w tej Izbie. Sądzę, że musimy kontynuować te rozmowy na temat Birmy, gdyż jest ona jednym z najbardziej represyjnych i zamkniętych społeczeństw na świecie. Zgodnie z doniesieniami różnych agencji ONZ i organizacji do spraw obrony praw człowieka, życie w Birmie cały czas charakteryzuje systematyczne naruszanie praw jednostek.

Obecnie panuje tam tendencja do aresztowania ludzi wyrażających poglądy polityczne. Ostre prześladowania odnotowano również wobec przedstawicieli opozycji, od ruchów studenckich do społeczności mnichów buddyjskich.

Nie sądzę, aby w tej chwili można było rozważać organizację wyborów, ponieważ przede wszystkim zachodzi konieczność przeprowadzenia konsultacji z udziałem wszystkich partii politycznych. Bez sprawiedliwego, przejrzystego i wszechstronnego postępowania demokracja w Birmie pozostanie farsą utrwalaną przez siły wojskowe.

  Viviane Reding, wiceprzewodnicząca Komisji. − Panie przewodniczący! Jak już posłowie bardzo wyraźnie podkreślili, w Birmie nadal mają miejsce poważne przypadki naruszania praw człowieka. Rząd wojskowy nie zareagował na międzynarodowe apele, wzywające go do zaprzestania naruszania praw człowieka, tak jak nie uwolnił więźniów politycznych, w tym Aung San Suu Kyi. Wywiera się coraz większą presję na mniejszość Rohingya w celu zmuszenia jej do opuszczenia kraju, a warunki socjoekonomiczne są coraz gorsze. Szacuje się, że 80 % ludności żyje na obszarach wiejskich, borykając się z coraz większymi problemami w dziedzinie rolnictwa i produkcji żywności.

UE kilkakrotnie wydawała oświadczenia, w których potępiała naruszanie praw człowieka. UE zaostrzyła również sankcje, wywierając jednocześnie presję na sąsiadów Birmy/Związku Myanmar – Stowarzyszenie Narodów Azji Południowo-Wschodniej, Chiny i Indie, aby również stosowały naciski dyplomatyczne, do czego niektórzy sąsiedzi Birmy zastosowali się. Ponadto UE zdecydowanie poparła działania Organizacji Narodów Zjednoczonych. Za sprawą tych środków rząd wojskowy znalazł się w kłopotach, ale nie zdołały one zmienić jego postępowania.

Teraz rząd wojskowy obiecał wybory w 2010 roku, które mają być krokiem w kierunku jego stopniowego odchodzenia od władzy. Będziemy mogli ocenić te wybory wyłącznie po opublikowaniu ustawy wyborczej i tylko wówczas, gdy przekonamy się o wprowadzeniu jasnych i uczciwych zasad głosowania. W międzyczasie UE chce nakłaniać obecny rząd, aby wykorzystał wybory do zmiany sytuacji oraz zapoczątkowania nowego, pozytywnego etapu w historii Birmy.

Mówiąc to, bardzo jasno daję do zrozumienia, że UE nie chce izolować Birmy. W rzeczywistości jesteśmy największymi donatorami pomocy humanitarnej i innego rodzaju wsparcia dla tego kraju. Ogrom naszej pomocy trafia na obszary wiejskie, zwłaszcza do delty Irrawaddy, która odbudowuje się po przejściu cyklonu Nargis. Pomoc trafia także do obozów uchodźców przy granicy z Tajlandią. Musimy również wiedzieć, że specjalny sprawozdawca Organizacji Narodów Zjednoczonych wyraża się w swoim sprawozdaniu w sposób bardzo zrozumiały. Wspieramy specjalnego sprawozdawcę ONZ i jesteśmy gotowi nieść mu pomoc.

Wiemy jednak też, że bezpośrednie działania w obszarze praw człowieka w Birmie się niemalże niemożliwe. Na przykład UE nie zostanie zaproszona, by obserwować wybory, a zatem musimy stosować środki pośrednie. Dlatego prawa człowieka wpisano w nasze wszystkie programy pomocy. Aby propagować nasze wartości, takie jak prawa człowieka, dialog, musimy mieć bardzo wyraźne przesłanie. Dzisiejszy jednomyślny Parlament sformułował takie bardzo wyraźne przesłanie i jestem przekonana, że zostanie ono usłyszane. Jestem też pewna, że nie powinniśmy powierzać na zewnątrz naszego zadania, jakim jest przypominanie Związkowi Myanmar o jego zobowiązaniach wobec sąsiednich krajów. Musimy nadal sami angażować się w te działania. Musimy i będziemy podejmować bezpośrednie działania wobec władz w ramach naszego programu na rzecz praw człowieka.

  Przewodniczący. − Zamykam debatę. Głosowanie odbędzie się po zakończeniu debaty.

Oświadczenia pisemne (artykuł 149 Regulaminu)

  Maria Da Graça Carvalho (PPE), na piśmie. – (PT) Birma nadal znajduje się w bardzo problematycznej sytuacji, jeśli chodzi o prawa człowieka, ponieważ władze birmańskie przedkładają swoją żądzę władzy nad życie swoich obywateli. Chciałabym wyrazić moją solidarność z cierpiącym ludem birmańskim, prześladowanym przez juntę wojskową, która nieustannie dopuszcza się naruszania praw człowieka przez zmuszanie do pracy, handel ludźmi, zmuszanie dzieci do pracy i przemoc seksualną. Zasadnicze znaczenie ma uwolnienie więźniów politycznych, w tym przywódczyni opozycji i liderki Narodowej Ligi na rzecz Demokracji – Aung San Suu Kyi, uhonorowanej w 1990 roku przez Parlament Europejski nagrodą Sacharowa i laureatki pokojowej nagrody Nobla z 1991 roku, aby mogli się oni przyczynić do propagowania wolnych, sprawiedliwych i przejrzystych wyborów w 2010 roku. W związku z tym nalegam, aby Unia Europejska przyjęła spójną strategię i zacieśniała stosunki z sąsiednimi krajami, zwłaszcza z Chinami i Indiami, w celu propagowania przejrzystych wyborów w Birmie.