Przewodniczący. – Kolejnym punktem porządku są oświadczenia Rady i Komisji w sprawie priorytetów Parlamentu na posiedzenie Rady Praw Człowieka ONZ (Genewa, 1−26 marca 2010 r.).

  Vittorio Prodi (S&D). – (IT) Panie przewodniczący, panie i panowie! 13. sesja Rady Praw Człowieka ONZ to niezmiernie ważna okazja.

Chciałbym tylko wspomnieć o jednym czy dwóch przypadkach, do których nie odnosimy się zbyt często. Szczególnie chodzi mi o kwestię więzień, ale nie tych dla terrorystów. Chciałbym wskazać na prawdziwie nieludzkie warunki panujące w więzieniach w Ruandzie i w Libii, gdzie całkowicie niewinni ludzie są skazywani na śmierć.

Chciałbym ponadto wspomnieć o sprawie ludu Sahrawi, która pozostaje nierozstrzygnięta już od bardzo dawna. Chciałbym też wspomnieć o prawach uchodźców z przyczyn klimatycznych, wypieranych ze swoich krajów przez przybierające drastyczne formy zjawiska wynikające ze zmiany klimatu. To są te wszystkie czynniki, które należy wziąć pod uwagę właśnie dlatego, że stanowią one również fundamenty naszego społeczeństwa.

  Alexander Graf Lambsdorff (ALDE). – (DE) Panie przewodniczący! W 2005 roku, na swoje 60. urodziny, Organizacja Narodów Zjednoczonych sprawiła sobie dwie nowe struktury. Pierwszą z nich była Komisja Budowania Pokoju, a drugą − Rada Praw Człowieka. O ile jednak Komisja Budowania Pokoju wykonuje swą pracę całkiem sprawnie i w znacznej mierze spełnia związane z nią oczekiwania, to przy najlepszych chęciach nie można powiedzieć tego o Radzie Praw Człowieka. Mówiono tu, a także dano temu wyraz w rezolucji, że w tym przypadku rozpaczliwie potrzebna jest reforma. Praca Rady Praw Człowieka jest zbyt jednostronna – a mówili o tym moi koledzy. Dla przykładu, kwestię Izraela omawia się tam tylko z jednej perspektywy. Szczerze mówiąc, nie cieszy mnie fakt, że jedyną ważniejszą sprawą, na którą zwróciła tutaj uwagę prezydencja, jest sprawozdanie Goldstone’a, które z całą pewnością zasługuje na omówienie, ale nie jest zagadnieniem kluczowym.

Jeśli pan poseł Howitt mówi, że wybór Iranu – jeśli dojdzie do skutku – będzie dla Rady Praw Człowieka śmiertelnym ciosem, to chciałbym wiedzieć, co to znaczy. Oczekuję, że nasze państwa członkowskie, a także Europejska Służba Działań Zewnętrznych, przyjmą jednolite stanowisko w tej sprawie, ponieważ jestem przekonany, że jeśli sprawy nadal będą szły tym torem, to będziemy musieli poważnie rozważyć przekazanie zakresu naszych prac nad prawami człowieka w ONZ z powrotem Trzeciemu Komitetowi, który przynajmniej charakteryzuje się powszechną reprezentacją i posiada większą wiarygodność prawną.

  Daniël van der Stoep (NI). – (NL) Państwo to wiedzą, my to wiemy: Rada Praw Człowieka ONZ to jedna wielka farsa. Tę Radę trzyma w szachu Organizacja Konferencji Islamskiej, która składa się z krajów, które wzajemnie się wspierają i które próbują prowokować wspaniałe państwo Izrael i rzucać na nie fałszywe oskarżenia.

Panie przewodniczący! Ta tak zwana Rada Praw Człowieka sprzeciwia się wszystkiemu temu, co stanowią sobą prawa człowieka, a szczególnie wolności słowa. To oburzające i podłe, że ten Parlament musi traktować tę straszliwą radę poważnie. Panie przewodniczący! Jeżeli ta Izba naprawdę wierzy w prawa człowieka, to powinna potępić ten nieprzerwany strumień rezolucji zmierzających do ograniczenia swobody wypowiedzi, jak również przypadki rażącego łamania praw człowieka przez państwa wchodzące w skład Rady Praw Człowieka. Panie przewodniczący! Obok Arabii Saudyjskiej, Pakistanu, Indonezji i Egiptu, które należą do tych krajów, które dopuszczają się najcięższych naruszeń praw człowieka, teraz także Iran pragnie stać się członkiem Rady Praw Człowieka. Bardzo dobrze więc, trzeba nam tylko, aby do tego klubu dołączyła Korea Północna i wtedy niemal wszystkie te zbójeckie państwa radośnie zasiądą w swoim gronie.

Panie przewodniczący! Dla mojej partii jedna rzecz jest oczywista: Rada Praw Człowieka ONZ to okropna instytucja – taka, której nie można traktować poważnie. Ta Izba musi natychmiast i bezpośrednio zdystansować się od Rady Praw Człowieka i kategorycznie odmówić jakiegokolwiek dialogu z tą bandą złoczyńców.

  Cristian Dan Preda (PPE). – (RO) Chciałbym zacząć od tego, że przypomnę państwu o tym, że gdy Rada Praw Człowieka tworzono jako jedyne w swoim rodzaju w strukturach Organizacji Narodów Zjednoczonych ciało odpowiedzialne za prawa człowieka, to wiązano z nią pewne nadzieje, a dokładnie nadzieję na zwiększenie ochrony praw podstawowych w skali światowej.

Wprowadzenie mechanizmu powszechnego przeglądu okresowego, który jest najważniejszą innowacją w porównaniu z nieistniejącą dziś Komisją Praw Człowieka ONZ, miało na celu rozwiązanie istotnych problemów, nadmiernego upolitycznienia i wybiórczego podejścia do przypadków poważnego pogwałcenia praw człowieka. Ten mechanizm ma decydujące znaczenie, toteż Rada Praw Człowieka może wypełniać swój mandat w każdy możliwy sposób. Należy jednak podkreślić, że dawne upiory nie zniknęły całkowicie i że nadmierne upolitycznienie ma nadal wpływ na pracę tej instytucji. Z drugiej strony musimy powiedzieć, że mechanizm powszechnego przeglądu okresowego nie wystarczy, by zagwarantować skuteczną ochronę praw człowieka.

Gdy Rada nie reaguje z dostatecznym zaangażowaniem, jak to miało miejsce w przypadku Gwinei − by podać państwu choćby jeden przykład − to ma to niezwykle poważne następstwa. To może dać sprawcom łamania praw człowieka zwyczajne poczucie, że nie mają się oni czym martwić. Wiarygodność Rady zależy więc od jej zdolności do podjęcia zdecydowanych i szybkich działań w przypadkach, w których dochodzi do poważnego naruszania praw człowieka.

W tym względzie ważne jest, aby Unia Europejska promowała na szczeblu Rady Praw Człowieka tworzenie mechanizmów zaprojektowanych specjalnie po to, by szybko reagować na kryzysy takie jak te – że wymienię współczesne przykłady − w Afganistanie, Gwinei Konakry, Iranie, Jemenie lub Iraku. Uważam, że w interesie Parlamentu Europejskiego jest, aby ta instytucja, Rada Praw Człowieka, była tak potężna i skuteczna, jak to możliwe, ponieważ powiedziałbym, że potrzebujemy wiarygodnego partnera do dialogu w sprawie praw człowieka.

  Corina Creţu (S&D). – (RO) Chciałabym zabrać głos na temat sytuacji w Strefie Gazy, która, jak państwo wiedzą, bez przerwy stanowi źródło zaniepokojenia, jeśli chodzi o poszanowanie praw człowieka, szczególnie po jej pogorszeniu się w wyniku starć z minionej zimy. Nie sądzę, byśmy mogli ocenić, kto w tym konflikcie ucierpiał bardziej. Akcje wojskowe obydwu stron oznaczały, niestety, przede wszystkim cierpienia ludności cywilnej. Jednakże w kontekście sytuacji na miejscu, niezmiernie trudno jest rozróżnić wśród Palestyńczyków żołnierzy i cywilów. Z drugiej strony, ataki rakietowe Hamasu terroryzowały izraelskich cywilów.

Odwiedziłam to terytorium w trakcie konfliktu i widziałam, z jakimi problemami i obawami stykają się obie strony. Jestem przekonana, że każda próba przypisania winy za wydarzenia, do których doszło, tylko jednej stronie, przeczy rzeczywistym faktom. Krwawe starcia w Strefie Gazy i tragiczne następstwa humanitarne to bolesne wezwanie do skoncentrowanego działania we wszystkich punktach zapalnych na całym globie, w szczególności przeciw przyczynom cierpień bezbronnych cywilów, oraz do szerszego i skuteczniejszego udziału organizacji międzynarodowych dla nadania większego rozmachu dialogowi na rzecz pokoju. To jest obszar, w którym Unia Europejska dysponuje nie tylko potrzebnymi możliwościami i wiarygodnością, ale też ma obowiązek bardziej zdecydowanego działania w wymiarze światowym.

  Tunne Kelam (PPE). − Panie przewodniczący! Jednym z priorytetów Parlamentu jest również odpowiedź na alarmującą sytuację, w której wynikiem działań Rady Praw Człowieka stało się skrajne upolitycznienie. Dlatego też niezwykle ważne jest, aby delegacje z państw członkowskich UE zażądały ustanowienia kryteriów członkostwa w Radzie Praw Człowieka. Odnosi się to szczególnie do minimalnych wymogów dotyczących współpracy z wykorzystaniem specjalnych procedur oraz unikania pokusy korzystania ze statusu „braku działania”, który uniemożliwiał przyjmowanie rezolucji w sprawie pewnych krajów, które chętnie uniknęłyby krytyki prowadzonej przez nie polityki w zakresie praw człowieka.

Chciałbym odnieść się do dwóch innych priorytetów Parlamentu. Po pierwsze – Białoruś. Wbrew oczekiwaniom, sytuacja w tym kraju, jeśli chodzi o prawa człowieka, nie poprawiła się, lecz ulega pogorszeniu. Dziś chciałbym zwrócić uwagę na przesłanie pana Milinkiewicza. UE dysponuje obecnie realnym narzędziem nacisku na reżim Łukaszenki, które ma skłonić go do prawdziwej poprawy tej sytuacji, co jest warunkiem dalszej pomocy gospodarczej UE i współpracy.

Po drugie, chciałbym wezwać do poparcia opublikowanego w zeszłym tygodniu listu otwartego osiemnastu rosyjskich działaczy na rzecz praw człowieka, w tym laureata Nagrody im. Sacharowa, Kowaliowa, którzy są bardzo zaniepokojeni kolejnymi ograniczeniami nałożonymi na niezależne rosyjskojęzyczne satelitarne serwisy informacyjne, wprowadzonymi przez Kreml drogą nacisków.

Bardzo szkodliwe dla wyznawanych przez UE wartości jest chwalenie obrońców praw człowieka takich jak Kowaliow, a równocześnie godzenie się z twierdzeniami pana Putina, że nadawanie przez europejskie stacje satelitarne alternatywnych informacji po rosyjsku jest aktem wrogim.

  Elena Băsescu (PPE). – (RO) Podczas dzisiejszej debaty chciałabym zwrócić państwa uwagę na przypadek izraelskiego żołnierza Ghilada Shalita, który został porwany w Kerem Shalom w czerwcu 2006 roku i który miał ledwie 19 lat. W zeszłym tygodniu brałam udział w oficjalnej delegacji Parlamentu Europejskiego odwiedzającej Izrael. Jednym ze spotkań było spotkanie z ojcem Ghilada Shalita, Noamem Shalitem. Pomimo zapisów artykułów 13, 23 i 126 konwencji genewskiej o prawach jeńców wojennych, wobec Ghilada, który posiada również obywatelstwo francuskie, nie stosuje się przysługujących mu praw, jeśli chodzi o prawo do odwiedzin rodziny i przedstawicieli Międzynarodowego Czerwonego Krzyża, humanitarne traktowanie i ujawnienie dokładnych informacji o miejscu przetrzymywania jeńca. Muszę podkreślić, że nawet art. 77 komisyjnego sprawozdania Goldstone’a, które poza tym jest bardzo krytyczne w odniesieniu do Izraela, zawiera zalecenie, zgodnie z którym Ghilad Shalit powinien korzystać z praw zagwarantowanych przez konwencję genewską. Z drugiej strony, Izrael przestrzega praw jeńców.

  Csaba Sógor (PPE). – (HU) W trakcie marcowej sesji Rady Praw Człowieka ONZ Unia Europejska musi jednogłośnie oświadczyć, że społeczność międzynarodowa nie może pomijać milczeniem przypadków łamania praw człowieka, i to nie tylko tych, do których dochodzi w krajach rozwijających się, ale też wykroczeń, jakie można zaobserwować w krajach rozwiniętych. Deklaracja w kwestii praw osób należących do mniejszości narodowych lub etnicznych, religijnych i językowych, przyjęta przez Zgromadzenie Ogólne ONZ 18 grudnia 1992 r., w równym stopniu obowiązuje kraje rozwijające się, jak i te rozwinięte, w tym też państwa członkowskie UE. Pierwszy ustęp drugiego artykułu tej deklaracji stanowi, że osoby należące do mniejszości narodowych mają prawo do używania swojego języka, zarówno w życiu prywatnym, jak i publicznym, bez ingerencji i dyskryminacji w jakiejkolwiek postaci. Obecnie artykuł ten jest często lekceważony także w państwach członkowskich UE. UE może być wiarygodna tylko wtedy, gdy znajdzie takie rozwiązanie, które będzie stanowić skuteczną odpowiedź na łamanie praw człowieka na terytoriach należących do Unii Europejskiej – taką, że będzie ona przykładem dla całego świata.

  Georgios Papanikolaou (PPE). – (EL) Panie przewodniczący! Dwa następne lata będą kluczowe, jeśli chodzi o wykrystalizowanie się roli UE w dziedzinie praw człowieka ponieważ − jak pan wie − międzyrządowa rewizja Rady Praw Człowieka zostanie opublikowana w 2011 roku.

W ciągu tego okresu istnieje niebezpieczeństwo, że kraje, o których mówili moi koledzy posłowie, i które nie przywiązują do tego sektora szczególnej wagi, będą próbowały ograniczyć rolę ONZ.

Do tego, co już powiedziano, pragnę dodać, co następuje: Po pierwsze, jako że Unia Europejska jest – i wierzę, że nadal będzie – jednym z najważniejszych czynników, jeśli chodzi o obronę praw człowieka, jednym z naszych priorytetów musi być to, abyśmy na arenie międzynarodowej przemawiali jednym głosem i unikali rozdźwięków, gdzie to tylko możliwe.

Po drugie, powinniśmy pogłębić naszą współpracę ze Stanami Zjednoczonymi Ameryki na polu obrony praw człowieka.

Po trzecie i ostatnie, Parlament Europejski musi – i może – uważnie monitorować szczegółowe procedury, jakie będą realizowane w późniejszym okresie w ramach powszechnego okresowego przeglądu Rady, tak abyśmy z naszej strony wnieśli realny i zasadniczej wagi wkład w propagowanie praw człowieka we wszystkich państwach członkowskich Organizacji Narodów Zjednoczonych.

  Mariya Nedelcheva (PPE). – (FR) Panie przewodniczący, pani poseł Georgiewa, panie urzędujący przewodniczący López Garrido! Chciałabym zwrócić państwa uwagę na punkt 13 omawianej rezolucji w sprawie kandydatury Iranu do udziału w Radzie Praw Człowieka Organizacji Narodów Zjednoczonych.

15 lutego Iran został poddany powszechnemu przeglądowi okresowemu, w ramach którego prowadzony jest przegląd sytuacji w odniesieniu do ochrony i promowania praw człowieka w tym kraju. Irański reżim twierdził, że w tym kraju poszanowanie praw człowieka jest zagwarantowane. Chciałabym zwrócić uwagę na różne fakty w kontekście tych twierdzeń obecnego reżimu.

Zaledwie wczoraj pani Radjavi przedstawiła w Parlamencie przegląd przypadków arbitralnie dokonywanych aresztowań i tortur stosowanych wobec irańskich kobiet i przeciwników reżimu. Ubolewamy również nad warunkami politycznymi, jakie muszą znosić więźniowie, przy czym obóz Camp Ashraf stał się symbolem nieprzestrzegania praw człowieka. W trakcie styczniowej sesji cząstkowej moi koledzy z Parlamentu przedstawili kilka relacji naocznych świadków.

Dziś nie możemy zaakceptować tego, że Iran może stać się członkiem najwyższej władzy powołanej do obrony praw człowieka. Dlatego też chciałabym wiedzieć, jakie przesłanie zamierzamy skierować do tych innych państw, które prawdziwie przestrzegają praw człowieka. Europa musi przemawiać jednym głosem, demonstrując konsekwentny charakter swojego postępowania i − jak to w swoich oświadczeniach stwierdzała baronessa Ashton − mówmy, że kandydatura Iranu jest nie do pomyślenia.

  Alf Svensson (PPE). – (SV) Panie przewodniczący! Jeśli chodzi o wspólną rezolucję naszej grupy w sprawie Rady Praw Człowieka ONZ, jestem szczególnie zadowolony z ustępów 6 i 25, w których potwierdzamy zdecydowane poparcie UE dla rezolucji odnoszących się do konkretnych krajów. W przypadkach, w których prawa człowieka są łamane systematycznie, rezolucje odnoszące się do konkretnych krajów są niezmiernie ważnym instrumentem, zarówno w Radzie Praw Człowieka, jak i w Zgromadzeniu Ogólnym ONZ. W wielu przypadkach, gdy rząd jakiegoś kraju od dawna nie bierze udziału w dialogu lub w programach na rzecz poprawy danej sytuacji, rezolucje odnoszące się do konkretnych krajów to jedyne pozostające do dyspozycji działanie, jakie społeczność międzynarodowa może podjąć przeciw tym przestępstwom.

Nie chodzi tu o wytykanie win, jak uważają niektórzy krytycy; nie chodzi też o to, że nas w Europie bawi wtykanie nosa w sprawy wewnętrzne innych krajów. Jest to całkiem zwyczajnie kwestia zasygnalizowania, że nie będziemy akceptować systematycznych nadużyć popełnianych przez jakiś reżim oraz prześladowania własnego narodu. Chodzi o to, że jesteśmy po stronie wolności, a nie ucisku. Dlatego też jest ważne, aby obóz UE nadal bronił istnienia w systemie ONZ rezolucji odnoszących się do konkretnych krajów.

  Andrew Henry William Brons (NI). – Panie przewodniczący! Zanim Unia Europejska zacznie wytykać palcami innych, powinna posprzątać we własnych domach. Wielu członków Unii Europejskiej aresztuje i więzi ludzi za głoszenie niezależnych poglądów bez stosowania przemocy. W szczególności starają się one uczynić przestępstwem wszelkie oznaki sprzeciwu wobec imigracji. Palenie książek trwa w najlepsze. Zakazywana jest działalność partii politycznych, tak jak to ma miejsce w Belgii, lub próbuje się jej zakazać na podstawie zmyślonych dowodów, jak w Niemczech, albo też próbuje się zakazać tego skrycie, jak w Zjednoczonym Królestwie, gdzie mojej własnej partii zakazano na czas nieokreślony – nakazem sądowym z powództwa rządu – przyjmowania nowych członków.

Nie wystarczy, że kraje będą nazywać siebie demokratycznymi. Muszą one również szanować wolność słowa, swobodę zgromadzeń i wolność wyborów.

  Diego López Garrido, urzędujący przewodniczący Rady. – (ES) Panie przewodniczący! Jestem wdzięczny za wystąpienia posłów dotyczące tej absolutnie najważniejszej i kluczowej kwestii, która, jak to powiedziałem w mojej pierwszej przemowie, stanowi jeden z zasadniczych elementów Unii Europejskiej: obronie praw człowieka.

W tym kontekście uważamy, że udział w Radzie Praw Człowieka ONZ, w tym wsparcie dla istnienia Rady, to elementy stanowiska, jakie Unia Europejska musi utrzymywać. Jak już wcześniej mówiłem, Unia Europejska zawsze twierdziła, że należy ustanowić Radę Praw Człowieka, która powinna zastąpić nieistniejącą już Komisję. Co więcej, zawsze uważała ona, że Rada powinna być tym instrumentem zdolnym udzielać odpowiedzi na różne sytuacje dotyczące praw człowieka na całym świecie – takie sytuacje, które wymagają od Organizacji Narodów Zjednoczonych i jej członków podjęcia działań, zajęcia stanowiska lub złożenia odpowiedniej deklaracji.

W rzeczywistości, prezydencja Unii Europejskiej, prezydencja Rady, cały czas systematycznie uczestniczy w dyskusjach w ramach różnych sesji cząstkowych Rady Praw Człowieka w imieniu Unii Europejskiej. Tak będzie zresztą nadal. Prezydencja Rady Unii weźmie udział w następnej sesji cząstkowej Rady Praw Człowieka w imieniu Rady Unii. Jest to oczywiście absolutnie zgodne z deklaracjami i stanowiskami każdego z państw członkowskich Unii Europejskiej i Komisji Europejskiej, jako jeszcze jednej unijnej instytucji.

Dlatego też chciałbym powiedzieć, że popieramy istnienie tej instytucji i jesteśmy za tym, by korzystać z całego jej potencjału, który w pewnych przypadkach udaje się zrealizować, a w innych – nie. Istnieją oczywiście pewne sytuacje, w których w wyniku przeprowadzonych głosowań Unia Europejska i jej państwa członkowskie nie realizują wszystkich swoich celów. Istnieją przypadki naprawdę pozytywne, jak na przykład stanowisko w sprawie Somalii: w tym regionie dochodzi do łamania praw człowieka. Istnieją inne przypadki, w których nie udało się osiągnąć celów, lecz dobre strony zawsze przeważają nad złymi.

Chciałbym powiedzieć, że będziemy omawiać pewne przypadki krajów spośród tych, które zostały wymienione w różnych wystąpieniach.

Chciałbym, abyśmy mówili o sprawie Iranu, z uwagi na powtarzające się aluzje do kwestii kandydatury Iranu. Jak państwo wiedzą, stale pojawiają się deklaracje w tej sprawie. Mam teraz przed sobą trzy deklaracje złożone w tym roku przez wysoką przedstawiciel Unii ds. zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, Catherine Ashton, w sprawie sytuacji w Iranie, w których potępia ona przypadki pogwałcenia praw człowieka i egzekucje, które miały miejsce w Iranie i wyraża w związku z nimi zaniepokojenie.

Jeśli chodzi o kwestię kandydatury, musimy w pierwszym rzędzie powiedzieć, że jest to w dalszym ciągu sprawa, która pozostaje w kompetencjach szczebla krajowego (stanowisko dotyczące kandydatur krajów do udziału w Radzie Praw Człowieka). W każdym razie, kwestia sytuacji dotyczącej praw człowieka w Iranie oraz łamania praw człowieka, a w związku z tym pytanie, czy kandydatura Iranu do członkostwa w Radzie Praw Człowieka zostanie zaakceptowana, wymaga ostrożnego podejścia, aby nie osiągnąć efektu odwrotnego od zamierzonego. Dlatego też rozumiemy, że w tym przypadku Unia Europejska musi starać się przyjąć możliwie najbardziej skoordynowane stanowisko (co właśnie ma miejsce), przy równoczesnym poszanowaniu kompetencji szczebla krajowego i – jak już mówiłem – zachowaniu ostrożności.

Krótko mówiąc, panie przewodniczący, uważamy, że Rada Praw Człowieka jest takim miejscem, w którym musimy bronić stanowiska Unii Europejskiej i myślimy, że jest to miejsce właściwe. Ponadto nasze zaangażowanie w Radzie zawsze gwarantowało, że powszechny ruch na rzecz obrony praw człowieka nie zawróci z drogi, nie ulegnie uwstecznieniu, szczególnie jeśli chodzi o to osiągnięcie ludzkości, którym jest uznawanie praw człowieka za wartość uniwersalną; wartość uniwersalną, której należy bronić niezależnie od granic, tradycji czy różnorodności, ponieważ jest to coś, co jest samym sednem istot ludzkich.

  Kristalina Georgieva, komisarz. – Panie przewodniczący! Bardzo dziękuję wszystkim posłom Parlamentu za przedstawione przez nich zalecenia. Z całą pewnością podzielimy się nimi z wysoką przedstawiciel.

W odpowiedzi na szczegółowe pytania i uwagi pozwolę sobie zwrócić uwagę na cztery sprawy.

Po pierwsze, odnośnie do Iranu i kandydatury Iranu – z całą mocą popieram poglądy, jakie wyraża prezydencja hiszpańska. Mogę tylko zaznaczyć, że od każdego wybranego członka tej Rady i od wszystkich jej członków oczekuje się, że zademonstrują oni w praktyce swoje najsilniejsze zaangażowanie w ochronę i propagowanie praw człowieka.

Co się tyczy bardzo smutnego przypadku śmierci człowieka na Kubie – śmierci pana Orlando Zapaty, pragnę w imieniu Komisji przekazać kondolencje jego rodzinie i zdecydowanie potępić dalsze przetrzymywanie w więzieniu ponad dwustu kubańskich dysydentów politycznych, jak też inne przejawy braku poszanowania dla podstawowych praw człowieka. Komisja wzywa Kubę, aby zmieniła swoją politykę i postępowała w myśl swoich zobowiązań na mocy prawa międzynarodowego. W dialogu z Kubą, z tamtejszymi władzami, będziemy nadal podnosić kwestię praw człowieka. Będziemy korzystać z tego dialogu, jako ze środka, który umożliwi nam kontynuowanie nacisku na kwestię praw człowieka.

Jeśli chodzi o apele wielu posłów o to, by UE mówiła w kwestiach dotyczących praw człowieka jednym głosem, Komisja popiera je bardzo zdecydowanie.

Czwarta sprawa – Gaza. Myślę, że stosowniejsze byłoby, gdybyśmy zajęli się tym punktem w trakcie następnej dyskusji, która będzie dotyczyć sprawozdania Goldstone’a.

  Przewodniczący. – Otrzymałem sześć projektów rezolucji(1), aby zakończyć tę debatę zgodnie z art. 110 ust. 4 Regulaminu.

Zamykam debatę.

Oświadczenia pisemne (art. 149 Regulaminu)

  Mara Bizzotto (EFD), na piśmie. – (IT) Mam wiele zastrzeżeń odnośnie do ogólnej wiarygodności UNHCR. W każdym razie mam nadzieję, że obecność delegacji z podkomisji do spraw praw człowieka w trakcie następnej sesji Rady będzie stanowić dla instytucji europejskich okazję poruszenia pilnej sprawy christianofobii. Wszyscy dobrze wiemy, że nie musimy cofać się w czasie, aby natknąć się na poważne przypadki prześladowań chrześcijan. W rzeczywistości nie mówimy o przeszłości, lecz o teraźniejszości i niestety, wedle wszelkiego prawdopodobieństwa, także o przyszłości, ponieważ codziennie, ze wszystkich krańców świata, otrzymujemy wywołujące troskę, tragiczne wiadomości o atakach, dyskryminacji i mordowaniu wyznawców chrześcijaństwa. Wiemy również, że ta sprawa jest delikatna, i że chociaż nikt nie zajął się nią dotąd w należyty sposób, to miało to miejsce nie tylko dlatego, że w takich zgromadzeniach jak UNHCR uczestnicy muszą utrzymywać demokratyczną równowagę, ale w oczywisty sposób także z powodu antychrześcijańskiej polityki realizowanej przez państwa, które nie będąc bezpośrednimi wrogami chrześcijaństwa, przynajmniej tradycyjnie tolerują działania wymierzone w chrześcijaństwo.

Toteż UE i ta Izba, przy okazji wydarzenia skupiającego uwagę sfer politycznych całego świata, powinny propagować wśród społeczności międzynarodowej nowe podejście do zagadnienia christianofobii, tak aby była ona powszechnie i bezzwłocznie uznawana za poważne pogwałcenie praw człowieka i swobód religijnych, tak aby wspólnota podjęła działania na rzecz powstrzymania tego niepokojącego zjawiska.

  Proinsias De Rossa (S&D), na piśmie. − Popieram tę rezolucję, która wzywa między innymi Wysokiego Przedstawiciela Unii Europejskiej ds. Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa i państwa członkowskie, aby starały się wypracować zdecydowane wspólne stanowisko UE w sprawie dalszych działań w następstwie sprawozdania Goldstone’a, a także domaga się wdrożenia zawartych w tym sprawozdaniu zaleceń oraz pociągnięcia do odpowiedzialności wszystkich sprawców pogwałcenia prawa międzynarodowego, w tym zbrodni wojennych, których dotyczą zarzuty, i wzywa wszystkie strony do przeprowadzenia dochodzeń spełniających międzynarodowe standardy niezależności, bezstronności, przejrzystości, szybkości i skuteczności, zgodnie z rezolucją Zgromadzenia Ogólnego Organizacji Narodów Zjednoczonych nr A/64/L.11. W dalszym ciągu rezolucja ta podkreśla, że poszanowanie międzynarodowego prawa w dziedzinie praw człowieka i międzynarodowego prawa humanitarnego przez wszystkie strony i w każdych okolicznościach to zasadniczy warunek wstępny osiągnięcia sprawiedliwego i trwałego pokoju na Bliskim Wschodzie. Rezolucja ta zawiera również wezwanie do wysokiego przedstawiciela UE i państw członkowskich dotyczące aktywnego monitorowania procesu wdrażania zaleceń zawartych w sprawozdaniu Goldstone’a drogą konsultacji z udziałem misji zewnętrznych UE oraz organizacji pozarządowych działających na miejscu, oraz apel o uwzględnienie tych zaleceń i związanych z nimi spostrzeżeń w dialogach prowadzonych przez UE ze wszystkimi stronami, jak również w stanowiskach prezentowanych przez UE na forach międzynarodowych.