Indeks 
 Poprzedni 
 Następny 
 Pełny tekst 
Procedura : 2011/2521(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Wybrany dokument :

Teksty złożone :

RC-B7-0039/2011

Debaty :

PV 19/01/2011 - 10
CRE 19/01/2011 - 10

Głosowanie :

PV 20/01/2011 - 7.2
CRE 20/01/2011 - 7.2

Teksty przyjęte :

P7_TA(2011)0021

Debaty
Środa, 19 stycznia 2011 r. - Strasburg Wydanie Dz.U.

10. Sytuacja chrześcijan w kontekście wolności wyznania (debata)
zapis wideo wystąpień
PV
MPphoto
 

  Przewodniczący – Kolejnym punktem porządku dziennego jest debata dotycząca oświadczenia wiceprzewodniczącej komisji/wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa w sprawie sytuacji chrześcijan w kontekście wolności wyznania.

Proszę Panią Wiceprzewodniczącą/Wysoką Przedstawiciel, Catherine Ashton, o zabranie głosu.

 
  
MPphoto
 

  Catherine Ashton, wiceprzewodnicząca Komisji/wysoka przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa – Panie Przewodniczący! Na początek chciałabym powiedzieć, że w pełni podzielam obawy Parlamentu dotyczące niedawnych aktów przemocy wobec osób należących do mniejszości religijnych, a także osób broniących wolności wyznania.

Swoje zdanie w tej sprawie wyraziłam ostatnio 6 stycznia podczas wizyty w Betlejem i w Bazylice Narodzenia Pańskiego w wigilię prawosławnych świąt Bożego Narodzenia. Pojechałam tam, aby podkreślić konieczność umożliwienia wszystkim grupom wyznaniowym na świecie swobodnego gromadzenia się i wyznawania wiary. Podkreśliłam także, że Unia Europejska potępia wszelkie formy nietolerancji i przemocy na tle religijnym wobec wszystkich ludzi niezależnie od miejsca, w którym do nich dochodzi. Ponadto surowo potępiłam niedawne ataki terrorystyczne w Iraku i Egipcie skierowane na miejsca kultu religijnego, a także zamordowanie Salmaana Taseera, gubernatora Pendżabu w Pakistanie.

Takie ataki są niedopuszczalne: popełniają je ekstremiści wiedzieni nietolerancją, których należy potępiać i im się przeciwstawiać. Szanowni Państwo Posłowie! W dzisiejszym świecie zdecydowanie zbyt często ludzie spotykają się z łamaniem praw człowieka z powodu wyznania lub przekonań. Ofiary nie wywodzą się z jednej grupy wyznaniowej lub jednego regionu. Godne ubolewania jest to, że plaga nietolerancji religijnej nie omija żadnego zakątka świata.

Wszelkie przejawy dyskryminacji lub przemocy na tle przekonań religijnych są sprzeczne z wartościami, których przestrzegamy w Unii Europejskiej. Każde naruszenie tych zasad należy traktować poważnie i każde należy z jednakową siłą potępić, niezależnie od miejsca jego popełnienia i niezależnie od tego, kim jest ofiara, ponieważ prawa człowieka, jak wiemy i rozumiemy, są powszechne.

Wspólnoty chrześcijan osiedlone od dawna na Środkowym Wschodzie napotykają na trudności, które w niektórych krajach doprowadziły do przesiedleń na dużą skalę, a w całym regionie do zanikania tych wspólnot. Unia Europejska nie przymknie oczu na ich trudną sytuację. Uważamy, że domaganie się przez nich poszanowania ich praw jako obywateli swojego państwa jest całkowicie uzasadnione. Wolność sumienia i przekonań dotyczy każdego i każde państwo ma obowiązek zapewnić ich poszanowanie.

Unia Europejska jest gotowa nasilić współpracę z rządami w celu zwalczenia nietolerancji i ochrony praw człowieka. Nie wolno nam wpaść w pułapkę zastawioną na nas przez ekstremistów i terrorystów: musimy stawić opór działaniom zmierzającym do wykorzystania religii jako źródła podziałów. Najlepszą odpowiedzią na ekstremizm jest zjednoczony front międzynarodowy zbudowany na powszechnych normach, czyli wolności wyznania i przekonań.

Unia Europejska była siłą napędową Zgromadzenia Ogólnego ONZ wspierającą rezolucję w sprawie zlikwidowania wszelkich form nietolerancji i dyskryminacji oparte na wyznaniu i przekonaniach, która została przyjęta w drodze konsensusu w grudniu 2010 roku. Każdego roku podejmujemy wspólne wysiłki na rzecz rozbudowania tego konsensusu, tak aby społeczność międzynarodowa mogła dać zdecydowany i jednolity przekaz. Zastanawiamy się nad kolejną inicjatywą, która pozwoli podczas zbliżającego się w marcu posiedzenia Rady Praw Człowieka ONZ uzyskać silne ponadregionalne wsparcie w tym obszarze. Podnosimy również kwestię wolności wyznania i przekonań w ramach dialogów dotyczących praw człowieka, a także wzywamy kraje, by wykorzeniły dyskryminację i nietolerancję.

Nasze delegacje uważnie śledzą sytuację na całym świecie, a w kolejnym, zaplanowanym na wiosnę bieżącego roku, rocznym sprawozdaniu Unii Europejskiej w sprawie sytuacji w dziedzinie praw człowieka zajmiemy się sytuacją mniejszości religijnych na całym świecie.

Szanowni Państwo Posłowie! Jestem w pełni zaangażowana w utrzymanie kwestii wolności wyznania i przekonań na szczycie listy naszych priorytetów. Podczas kolejnej Rady Spraw Zagranicznych 31 stycznia zajmiemy się raz jeszcze tą kwestią, tak aby Unia Europejska mogła nasilić wysiłki na rzecz wspierania wolności wyznania.

 
  
MPphoto
 

  Przewodniczący – Pani Baronesso Ashton! Z ogromną radością w Nowym Roku witam Panią w Parlamencie Europejskim. Nie mamy zbyt często okazji do omówienia z Panią osobiście tak ważnych kwestii związanych z polityką zagraniczną Unii Europejskiej, dlatego bardzo Pani dziękuję za przybycie.

 
  
MPphoto
 

  Elmar Brok, w imieniu grupy PPE (DE) Panie Przewodniczący, Pani Baronesso Ashton! Obiecywała nam Pani częstsze wizyty w Parlamencie Europejskim, abyśmy mogli omawiać bieżącą sytuację. Moim zdaniem powinna Pani, Baronesso Ashton, a także wszyscy pozostali, zauważyć, że znaczna większość w Parlamencie Europejskim popiera omawianą kwestię. I jest to wskazówka, że przedmiotowa rezolucja stanowi część zestawu środków, a nie jedynie zwykły dokument.

Ma Pani rację mówiąc, że musimy zadbać o to, aby przejawy nietolerancji i przemocy wobec ludzi ze względu na ich wyznanie, niezależnie od wyznania, uznawano za niedopuszczalne. Wyraźnie jednak widać, że 75 % ataków na tle religijnym popełnianych w ostatnich latach dotyczy chrześcijan. Chrześcijańska Europa musi przyjąć pewną siebie postawę i bronić się. W tej kwestii nie może dalej milczeć. Ataki te w znacznym stopniu mają miejsce w krajach muzułmańskich, ale nie tylko. Chrześcijanie są prześladowani na przykład w Chinach i w innych krajach. Nie wolno nam zgadzać się na naznaczoną przemocą dyskryminację ani na akty terrorystyczne. Niedopuszczalne jest nakładanie kary śmierci na osobę, która nawróciła się na chrześcijaństwo, podobnie jak niedopuszczalne są przejawy terroryzmu i działania organizacji terrorystycznych, a także przymykanie oka na te działania przez organy publiczne, które nie poczuwają się do odpowiedzialności. W wyniku tego dobiega końca tysiącletnia historia, kiedy grupy i wspólnoty chrześcijan były obecne w wielu krajach, w tym w Syrii, Turcji, Iraku i Iranie. Jeśli w Betlejem, miejscu narodzin Chrystusa, chrześcijanie będą wciąż represjonowani, to wkrótce znikną z tego miejsca. Konkretny problem, który traktujemy bardzo poważnie, dotyczy 20 milionów chrześcijan koptyjskich mieszkających w Egipcie. W tym przypadku nie można mówić o mniejszościach.

Dlatego chciałbym podkreślić dwa żądania zawarte w rezolucji. W sprawozdaniach dotyczących praw człowieka opracowywanych przez instytucje Unii Europejskiej, w tym przez podlegającą Pani organizację oraz Parlament Europejski, należy wyraźnie odnosić się do kwestii prześladowania chrześcijan. W ramach Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych należy udostępnić zasoby na rzecz działań związanych z chrześcijaństwem i prawami człowieka, a kwestia wolności wyznania musi odgrywać ważną rolę w traktatach podpisywanych z państwami trzecimi.

 
  
MPphoto
 

  Hannes Swoboda, w imieniu grupy S&D (DE) Panie Przewodniczący, Pani Baronesso Ashton! Dziękuję za jasne oświadczenie.

Rosnąca liczba ataków na chrześcijan oraz wzrost nietolerancji religijnej są bardzo alarmujące. Musimy wyraźnie potępić te akty, ponieważ jesteśmy zwolennikami tolerancji religijnej, wolności wyznania i różnorodności. Chciałbym raz jeszcze wyrazić współczucie i ubolewanie z powodu ataków przeprowadzonych na chrześcijanach koptyjskich w Egipcie. Był to poważny cios, wymierzony nie tylko w samych chrześcijan koptyjskich, ale również w tolerancję, która wciąż jest dość powszechna w Egipcie. Rozmyślnie mówię „wciąż”, ponieważ niestety obecnie jest ona zagrożona.

W imieniu mojej grupy chciałbym wyrazić głębokie ubolewanie z powodu sposobu traktowania chrześcijan w Iraku. Obalanie Saddama Husajna nie miało na celu sprowadzenia nietolerancji wobec chrześcijan, którą obecnie widzimy. Występuje jednak również wzajemna nietolerancja pomiędzy poszczególnymi grupami muzułmanów. W związku z tym nasza grupa uważa, że szczególnie ważne jest podjęcie zdecydowanego działania przeciwko nietolerancji wobec odmiennych poglądów wyznaniowych, a szczególnie wobec mniejszości religijnych.

Bardzo rzadko wydaję pisemne oświadczenia, ale z radością przyjąłem zaproszenie pana Maurera i zaangażowałem się w tę sprawę, ponieważ tak ważne jest zwalczenie rosnącej nietolerancji i wspólna praca nad jej przezwyciężeniem. Cieszę się, że mamy wspólną rezolucję i wspólny fundament działania.

Chcę jednak wyraźnie powiedzieć, że tak jak surowo potępiam w imieniu mojej grupy ataki wobec chrześcijan, nie tylko te niedawne, ale również inne przejawy dyskryminacji, tak samo ubolewam nad rosnącą islamofobią wśród określonych kręgów w Europie. Jest to po prostu argument, prawdę mówiąc zły i niesłuszny, ale jednak kolejny argument pozwalający pewnym radykalnym grupom muzułmańskim znaleźć przyczynę, powód i uzasadnienie dyskryminacji wobec chrześcijan, a nawet ich atakowania.

Każdy z nas, niezależnie od wyznawanej wiary, musi przyznać, że ludzie mają prawo do niezakłóconego praktykowania własnej religii. Istnienie agresywnej, wrogiej mniejszości, złożonej czy to z muzułmanów, chrześcijan, Żydów czy członków innych wspólnot wyznaniowych, nigdy nie może służyć jako uzasadnienie do przeprowadzania ataków na inne wyznania.

 
  
MPphoto
 

  Marietje Schaake, w imieniu grupy ALDE – Panie Przewodniczący! Przekonania religijne są sprawą indywidualną i dla różnych osób mają różne znaczenie. Rola państwa polega na ochronie wszystkich obywateli, niezależnie od ich przekonań oraz na umożliwieniu im swobodnego stowarzyszania się i wyrażania swoich poglądów na całym świecie. Krótkie spojrzenie na dzisiejszy świat daje nam bardzo ponury obraz: od sytuacji wyznawców Bahá’i w Iranie po Koptów w Egipcie, od stosowania przepisów zakazujących bluźnierstwa w Pakistanie po ataki na chrześcijan lub miejsca kultu w Iraku i Nigerii. Dziś szczególnie podkreślamy wzmożoną przemoc wobec chrześcijan, która daje powód do niepokoju. To niezwykle bolesne, że ludzie atakują i są atakowani, w obu przypadkach w imię religii i że ludzie wszystkich wyznań są ofiarami.

To niedopuszczalne, że jednostki – ekstremiści, uciekają się do przemocy, a nawet terroryzmu, i czynią to w imię Boga lub w imię religii, tym samym twierdząc, że przemawiają w imieniu innych osób, a nawet próbują stawać ponad prawem i w ten sposób wciągają niezliczone zastępy niewinnych osób w ich agresywne działania.

Nie dajmy się jednak zwieść. Przypisując ekstremistom więcej niż na to zasługują, akceptując powiązanie religii z terroryzmem, dyskwalifikujemy większość wiernych, którzy na wiele różnych sposobów w pokojowym nastawieniu praktykują swoją wiarę. Terroryzm jest sprawą polityczną i jest przestępstwem. Religia nigdy nie będzie wiarygodnym ani dopuszczalnym powodem stosowania przemocy lub naruszania praw człowieka. Zbyt często ma to miejsce, nie tylko przy użyciu przemocy, ale również poprzez ograniczanie wolności wypowiedzi, jak na przykład w przypadku ustaw o bluźnierstwie.

Wyznanie lub przekonania nie powinny nigdy być powodem do życia w strachu i Parlament Europejski słusznie opowiada się otwarcie przeciwko aktom ekstremistów skierowanym wobec chrześcijan i wspiera tych, którzy potępiają taki ekstremizm.

 
  
MPphoto
 

  Nicole Kiil-Nielsen, w imieniu grupy Verts/ALE (FR) Panie Przewodniczący, Pani Baronesso Ashton, Panie i Panowie! Ataki na chrześcijan koptyjskich w Aleksandrii wywołały międzynarodowe oburzenie. Sytuacja chrześcijan na Wschodzie jest niepokojąca: w Iraku, w Libanie, a nawet w Palestynie, którą chrześcijanie opuszczają, choć uważają ją za swoją Ziemię Świętą, znękani upokorzeniami, jakich doznali pod izraelską okupacją.

Cieszę się, że nasza rezolucja w sprawie wolności wyznania zawiera szeroką interpretację tego tematu i przywołuje prawa podstawowe: prawo do wierzenia i niewierzenia; prawo wyboru religii bez odczuwania dyskryminacji. I choć w omawianym tekście dość słusznie wspomniano o atakach i morderstwach mających miejsce na świecie, musimy także przyznać, że poszanowanie wolności wyznania w niektórych krajach europejskich jest zagrożone.

Często jesteśmy świadkami przejawów nietolerancji: profanacji cmentarzy żydowskich i muzułmańskich, antymuzułmańskich i antysemickich rozmów. Działania, takie jak przeprowadzone w Szwajcarii głosowanie dotyczące zakazu budowania minaretów i powstawanie partii ekstremistycznych głoszących nietolerancyjne poglądy na temat określonych wspólnot, są oznaką, że walkę na rzecz utrzymania świeckich zasad musimy w Europie traktować priorytetowo. Uchodźcy, osoby ubiegające się o azyl, migranci oraz mniejszości etniczne i religijne spotykają się z niepokojąco rosnącą liczbą naruszeń ich powszechnych praw podstawowych.

Europa powinna stanowić przykład tolerancji i dialogu między społecznościami. Chrześcijanie na Wschodzie są coraz częściej podejrzewani o reprezentowanie interesów Zachodu, podczas gdy muzułmanie żyjący w Europie są kojarzeni z radykalnym islamem i terroryzmem.

Pozwolę sobie zacytować dwa wersy z wiersza Louisa Aragona: „Celui qui croyait au ciel, celui qui n'y croyait pas, et leur sang rouge ruisselle, même couleur, même éclat” (Ten, który wierzy w Boga i ten, który nie wierzy, ich krew jest jednakowo czerwona i jednakowo żywa”).

 
  
MPphoto
 

  Konrad Szymański, w imieniu grupy ECR (PL) Panie Przewodniczący, Pani Wysoka Przedstawiciel Ashton! Chciałbym zacząć od podziękowań dla Wysokiej Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa za bardzo szybką reakcję na to, co się stało w Aleksandrii. To bardzo ważne, żebyśmy reagowali szybko i przewidywalnie, świat słucha nas wtedy bardziej.

Chrześcijanie są z całą pewnością dziś najbardziej zapomnianą mniejszością na świecie. Dyskryminacja prawna, pobicia, a nawet morderstwa dotykają 170 tys. osób, chrześcijan na świecie rocznie. Wszyscy, którzy przyznają się do praw człowieka, muszą aktywnie występować w obronie wolności religijnej. Sprawa wolności religijnej musi być podnoszona wobec krajów takich jak Afganistan, Irak, Sudan w ramach pomocy rozwojowej. Chiny, Indie czy Wietnam muszą słyszeć o wolności religijnej w ramach negocjacji handlowych z Unią Europejską. Wobec takich krajów jak Egipt musimy zaktywizować naszą politykę sąsiedztwa. W końcu nasza dyplomacja musi reagować w każdym przypadku na sytuację łamania prawa do wolności religijnej. Mamy więc instrumenty w ręku, musimy ich tylko użyć, musimy też przekonać świat, że po latach milczenia naprawdę wolność chrześcijan jest dla nas ważna. Tylko wtedy świat będzie nas słuchał, jeżeli nabierze wrażenia, że ta sprawa jest dla nas naprawdę ważna. W innym przypadku nie możemy oczekiwać sukcesu naszej polityki w tym obszarze.

 
  
MPphoto
 

  Kyriacos Triantaphyllides, w imieniu grupy GUE/NGL (EL) Panie Przewodniczący! Zgodnie z Kartą Założycielską ONZ każdy ma prawo do wolności myśli, sumienia i wyznania. Wszyscy musimy chronić i szanować prawo każdej osoby do wybrania wyznania religijnego, a nawet do wybrania braku wyznania. Nie wolno nam wykorzystywać wyznania jako narzędzia w konflikcie politycznym. W tym kontekście potępiamy wszelkie niedawne ataki zarówno w Aleksandrii, jak i w innych miejscach, a także składamy kondolencje rodzinom ofiar.

Bezprecedensowe posunięcie tureckiego reżimu okupującego Cypr doprowadziło do gwałtownego przerwania, a ostatecznie odwołania, chrześcijańskiego nabożeństwa w kościele św. Synesiosa w okupowanym Rizokarpaso. Ten akt stanowił naruszenie podstawowych praw człowieka, takich jak wolność wyznania, uwięzionych Greków cypryjskich. Podobna sytuacja miała miejsce w Święto Trzech Króli w Yalusie, gdzie odwołano obrządek religijny na podstawie nieuzasadnionego oskarżenia, jakoby w wymaganym terminie nie uzyskano koniecznego zezwolenia.

Powyższe czyny wyraźnie naruszają postanowienia trzeciego porozumienia wiedeńskiego z 2 sierpnia 1975 r., postanowienia art. 3 i 9 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wartości oraz postanowienia art. 18 Powszechnej deklaracji praw człowieka. Otwarcie potępiamy działania reżimu okupującego, które stanowią jawne łamanie podstawowych praw człowieka.

Potrzebna jest natychmiastowa reakcja. Poszanowanie przekonań i praw musi być dla Unii Europejskiej kwestią o zasadniczym znaczeniu.

 
  
MPphoto
 

  Fiorello Provera, w imieniu grupy EFD (IT) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Niedawne ataki terrorystyczne w Egipcie i Iraku są aktami przestępczymi, które pokazują tylko jeden, aczkolwiek tragiczny, aspekt prześladowania wspólnot chrześcijańskich na całym świecie, a szczególnie na Środkowym Wschodzie.

Pod względem instytucjonalnym najbardziej niepokojące jest systematyczne ograniczanie praw chrześcijan jako obywateli, którzy między innymi nie mogą wznosić kościołów, obejmować urzędów publicznych, cywilnych lub wojskowych, a także swobodnie praktykować swojej religii. Dwa aspekty – terroryzm i dyskryminacja – występujące obok siebie zmuszają setki tysięcy osób do opuszczenia tych krajów. Na przykład w Iraku 60 % chrześcijan, mówimy tu o około 600 tysiącach osób, zostało zesłanych na wygnanie.

Nasz Parlament walczy o prawo obywateli do emigrowania. W tym przypadku jednakże całym społecznościom odbiera się prawo do życia we własnym kraju. Terroryzm ma na celu usunięcie chrześcijaństwa z krajów arabskich przy użyciu morderstw na skalę masową. Do walki z terroryzmem i zapobiegania mu potrzebne są działania, w tym działania zbrojne.

Europa, która ma tradycję chrześcijańską i jest wielkim obrońcą praw człowieka, musi wywierać naciski na rządy w tym regionie, by wezwać je do poszanowania praw ich własnych obywateli.

 
  
MPphoto
 

  Bruno Gollnisch (NI)(FR) Panie Przewodniczący! Wolność sumienia jest niewątpliwie wolnością o istotnym znaczeniu. Bóg z pewnością nie chce wymuszonej czci.

Reżimy komunistyczne w okrutny sposób naruszały tę wolność. Powinniśmy wykazać się odwagą, by stanąć i głośno powiedzieć, że nadużycia dotyczą głównie chrześcijan w krajach muzułmańskich. Słusznie jest, byśmy potępili potworne przestępstwa popełnianie przez fanatyków.

Nie jest to jednak wyłącznie kwestia ekstremizmu. W kilku krajach, gdzie większość społeczeństwa stanowią muzułmanie, nawet ci o umiarkowanych poglądach, chrześcijan traktuje się jak obywateli drugiej kategorii. Nawrócenie się na chrześcijaństwo jest objęte zakazem lub nawet podlega karze śmierci. Na Zachodzie, niezależnie od tego, co mówi pani Kiil-Nielsen, obywatelom nie zabrania się przechodzenia na islam, jeśli tylko tego chcą.

W tych samych krajach muzułmańskich każdego, kto naprawdę lub rzekomo krytykuję islam może spotkać ten sam los. W szczególności trzeba znieść przepisy prawa rzekomo mające na celu powstrzymywanie przed bluźnierstwem. Wzywamy Pakistan do unieważnienia wyroku wydanego na biedną kobietę oskarżoną przez sąsiadów.

Możemy przemawiać do woli, ale piękne słowa nie wystarczą. Musimy działać i wyraźnie pokazać tym państwom, że nasze z nimi stosunki są zależne od ich chęci poszanowania wolności sumienia.

 
  
MPphoto
 

  Mario Mauro (PPE)(IT) Panie Przewodniczący, Pani Komisarz, Panie i Panowie! Chciałbym z całego serca podziękować pani komisarz za treść jej wystąpienia, ponieważ celem przedmiotowej rezolucji jest zapewnienie mniejszościom religijnym większej ochrony, co leży w interesie wszystkich stron.

Pani Baronesso Ashton! Chciałbym zwrócić Pani uwagę na jeden aspekt, i mówię to z ogromną szczerością, serdecznością i sympatią: jeśli wystarczy Pani cierpliwości, by ponownie przeczytać odczytany przed chwilą tekst, to zauważy Pani, że zdołała w całym wystąpieniu ani razu nie użyć przymiotnika „chrześcijański”. Zaskoczyło mnie to, ponieważ w naszych instytucjach panuje uczucie zakłopotania i w tym sensie prowadzimy grę fundamentalistów, którzy mają skłonność do utożsamiania obecności chrześcijan na Środkowym Wschodzie i innych częściach świata dokładnie z Zachodem i Europą.

Mam przyjaciół wśród irakijskich chrześcijan, mamy przyjaciół wśród palestyńskich chrześcijan, którzy są Arabami, myślą po arabsku, kochają swój kraj, kochają tamtejszą mentalność, a także swoją historię i kulturę. Pani Baronesso Ashton! W związku z tym chciałbym Panią zapytać, czy być może nie powinniśmy dokładnie i uważnie przyjrzeć się samym sobie i temu, w jaki sposób dotychczas podchodziliśmy do tego tematu, ponieważ naszą silną bronią jest nazywanie rzeczy po imieniu.

Musimy postąpić następująco: nienawiść wobec Żydów musimy nazywać antysemityzmem, nienawiść wobec muzułmanów – islamofobią, a nienawiść wobec chrześcijan – zwrotem, na jaki zasługuje, ponieważ tylko w ten sposób zdołamy zaangażować wszystkie podmioty w tych krajach, które opowiadają się za sprawiedliwością i wolnością.

Tak brzmi moje pytanie do Pani i chciałbym usłyszeć konkretną odpowiedź. Wkrótce mamy przyjąć porozumienie w sprawie Iraku. Uwzględnijmy w nim, obok zasad umowy handlowej, stosowne zasady, tak aby w zamian za prawa pojawiły się korzyści gospodarcze. Zróbmy coś konkretnego, coś korzystnego dla wszystkich, ale zróbmy to szybko i dobrze, ponieważ świat czeka na sygnał Europy.

 
  
MPphoto
 

  Richard Howitt (S&D) – Panie Przewodniczący! Na początek chciałbym przypomnieć słowa z Powszechnej deklaracji praw człowieka, cytuję: „swobodę głoszenia swego wyznania lub wiary bądź indywidualnie, bądź wespół z innymi ludźmi, publicznie i prywatnie, poprzez nauczanie, praktykowanie, uprawianie kultu i przestrzeganie obyczajów”. W deklaracji przewidziano, że ochrona tych swobód jest integralną i nieodłączną częścią ochrony wszystkich praw człowieka. I z taką samą determinacją powinniśmy je chronić.

W deklaracji przewidziano również, że powinniśmy przeciwdziałać wszelkim przejawom prześladowań na tle religijnym, który to problem dotyczy wszystkich religii i wielu państw, w tym – bądźmy szczerzy – także niektórych państw członkowskich Unii Europejskiej. Z opinii Centrum Pew wynika, że 70 % sześciomiliardowej populacji świata żyje w krajach, w których obowiązują surowe ograniczenia dotyczące przekonań religijnych i praktykowania wiary.

Osobiście zdecydowanie uważam, że religia może być źródłem dobra, co potwierdzają prace Faith Council w moim okręgu wyborczym we wschodniej Anglii, która to rada propaguje wzajemne zrozumienie, czyli zadanie odzwierciedlone w zobowiązaniu Unii Europejskiej na rzecz dialogu, co zapisano w przedmiotowej rezolucji. Wiem jednak, że gdy głoszący nienawiść Terry Jones, który groził spaleniem Koranu, zapowiedział swoją wizytę w Luton – również w moim okręgu wyborczym – mającą na celu podżeganie do nienawiści na tle religijnym, usłyszał, że nie będzie tam mile widziany.

Dla niektórych osób tolerancja, dialog, wzajemny szacunek i zrozumienie stanowią część wiary. Dla innych są wartościami przestrzeganymi zgodnie z własnym kodeksem. Tak czy inaczej są to wartości, które powinniśmy wspierać i szanować.

 
  
MPphoto
 

  Marielle De Sarnez (ALDE)(FR) Panie Przewodniczący! Fanatyzm skierowany przeciwko wierze innych osób jest barbarzyństwem, które wszyscy popierający demokrację muszą potępić i z którym muszą walczyć. Dlatego tak ważne jest, abyśmy wyrazili solidarność z tymi, którzy na całym świecie są prześladowani z powodu wyznania.

W rzeczywistości przerażające zabójstwa przeprowadzone przez Al-Kaidę w Iraku i Egipcie oraz zagrożenia ze strony islamskich fundamentalistów, z jakimi spotykają się chrześcijanie Wschodu, mają na celu tylko jedno: stworzyć napięcie pomiędzy wyznaniami, napędzić nienawiść, nastawić wspólnoty wyznaniowe przeciwko sobie i sprowokować starcie cywilizacji. W Europie taka próba destabilizacji sytuacji nie powiedzie się, gdyż obecnie zawodzi we Francji, gdzie cała społeczność muzułmańska wyraźnie i bezzwłocznie potępiła te barbarzyńskie akty.

Dziś musimy uroczyście potwierdzić prawo wszystkich mniejszości do swobodnego i bezpiecznego praktykowania swojej religii w każdym miejscu na świecie, w tym w Europie. Musimy bronić pluralizmu religijnego, tolerancji i wzajemnego zrozumienia zarówno tu w Europie, jak i na całym świecie. Dlatego mam nadzieję, że demokratyczna rewolucja w Tunezji wkrótce rozprzestrzeni się na inne kraje, tak aby możliwe było rozpowszechnienie wartości takich jak szacunek, tolerancja i sekularyzm.

 
  
MPphoto
 

  Peter van Dalen (ECR)(NL) Panie Przewodniczący, Pani Baronesso Ashton! Bardzo dziękuję Pani za obecność. Czyż w Parlamencie nie omawialiśmy już wielokrotnie sytuacji chrześcijan w Somalii, Sudanie, Egipcie, Syrii, Turcji, Iraku, Iranie, Afganistanie, Pakistanie i Malezji? Czy Parlament, moja grupa i ja osobiście nie zadawaliśmy już wcześniej wielu pytań dotyczących systematycznego represjonowania chrześcijan w tych krajach muzułmańskich? Mając to na uwadze uważam, że skończył się czas na rozmowy i wzniosłe deklaracje. Nadszedł czas działania.

Chciałbym, Pani Baronesso Ashton, poruszyć dwie konkretne kwestie. Po pierwsze, chociaż zakres kompetencji Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych powinien być ograniczony, to jedno zadanie musi ona potraktować bardzo poważnie: musi stanąć w obronie prześladowanych chrześcijan. W związku z tym należałoby w ramach ESDZ stworzyć odrębną jednostkę odpowiedzialną za tę kwestię.

Po drugie, Unia Europejska podpisała umowy dwustronne z omawianymi krajami. Należy bezzwłocznie zamrozić te umowy! Należy położyć rękę na portfelach tych rządów, dopóki nie udowodnią, że stworzyli dla chrześcijan bezpieczniejsze warunki.

Chciałbym uzyskać Pani odpowiedź dotyczącą tych dwóch konkretnych kwestii.

 
  
MPphoto
 

  Marie-Christine Vergiat (GUE/NGL)(FR) Panie Przewodniczący! Konfederacyjna Grupa Zjednoczonej Lewicy Europejskiej/Nordyckiej Zielonej Lewicy nie brała udziału w pracach nad omawianą dziś rezolucją.

Niewątpliwie potępiamy wszelkie akty terroryzmu, niezależnie od tego, kim są sprawcy i ofiary, a także niezależnie od miejsca ich popełnienia. Członkowie naszej grupy zdecydowanie wierzą jednak w świeckie zasady i świeckie społeczeństwo. W związku z tym oczywiście potępiamy bluźnierstwo. Oznacza to, że mocno wierzymy w wolność myśli, sumienia i wyznania, która obejmuje swobodę wyboru między wiarą a niewiarą, swobodę wyboru własnej religii, zmiany religii oraz możliwość swobodnego praktykowania wybranej religii niezależnie od jej nazwy.

Oznacza to również, że jesteśmy zdecydowanie zaangażowani w oddzielenie religii od polityki, a także potępiamy narodziny fundamentalizmu w Europie i innych miejscach, będącego często reakcją na społeczne niepokoje, z którymi nie radzi sobie porządek publiczny.

Wierzymy, że przedmiotowa rezolucja jest krokiem w złym kierunku. Mówiąc krótko, moim zdaniem brakuje w niej równowagi, zwłaszcza w porównaniu do wniosku złożonego przez moją grupę. Naszym zdaniem z omawianej rezolucji wynika, jakoby Europa chrześcijańska, lub wspólnota chrześcijańska w Europie, biegła na ratunek chrześcijanom na całym świecie. Uważamy, że nie jest to najlepszy sposób walki z rozwijającymi się postawami sekciarskimi.

 
  
MPphoto
 

  Bastiaan Belder (EFD)(NL) Panie Przewodniczący! W tej wspólnej rezolucji słusznie poruszono kwestię agresji wobec mniejszości religijnych w Europie. Dokładnie miesiąc temu żydowski student przebywający w mojej ojczyźnie, w Holandii, napisał: „czuję się zaniepokojony, zaniepokojony paradoksem tkwiącym w ochronie wolności wyznania. Jeśli jutro będę zmuszony opuścić ten kraj ze względu na brak bezpieczeństwa, to gdzie będę mógł żyć? W Wielkiej Brytanii czy we Francji? Nie, tam występuje ten sam problem”. Moje pytanie brzmi: czy Europa podąża w kierunku przyszłości, w której w żadnym z państw członkowskich nie będzie wspólnot żydowskich? Jest to próba ogniowa naszych europejskich wartości duchowych.

Dotyczy to w jednakowym stopniu europejskiego stanowiska wobec niemal zapomnianej grupy chrześcijan na Środkowym Wschodzie, chrześcijańskiej mniejszości palestyńskiej w Gazie i na Zachodnim Brzegu. Mają oni prawo oczekiwać konkretnego wsparcia od Unii Europejskiej, zwłaszcza gdy organizacje chrześcijańskie zadają sobie trud, aby zapewnić prawdziwy dom niepełnosprawnym dzieciom palestyńskim, niezależnie od ich wyznania. Chrześcijanie palestyńscy, szczególnie osoby prowadzące działalność na własny rachunek, doświadczają wyjątkowych trudności na rynku pracy. Zazwyczaj, aby uniknąć dalszych komplikacji nie mówią o swoich codziennych problemach. Pani Wysoka Przedstawiciel Ashton! Proszę sprawić, aby Rada i Komisja, jako istotni donatorzy pomocy na rzecz społeczności palestyńskiej, zadbały także o ich interesy i wysłuchały ich zdania.

 
  
MPphoto
 

  Diane Dodds (NI) – Panie Przewodniczący! Cieszę się, że mam okazję brać udział w dyskusji dotyczącej tematu tak bliskiemu memu sercu. Dla mnie, jako chrześcijanki ewangelikalnej, stało się jasne zwłaszcza w ostatnich latach, że wyrażanie chrześcijańskich poglądów jest w dużej mierze uważane za niedopuszczalne w społeczeństwie, które chce nas odrzeć z jakichkolwiek silnych przekonań, w którym wszyscy musimy wierzyć w to samo lub w nic.

W niektórych regionach takie ataki przeciwko wyznaniu są bardziej agresywne wobec chrześcijaństwa. W tym roku obchodzimy 400. rocznicę wydania Biblii Króla Jakuba, lecz obecnie wyrażanie przekonań opartych na treści tej Biblii jest często uważane za niezgodne z prawem. Znajdujemy się w sytuacji, gdy chrześcijanie są ze względu na swoją wiarę wykluczani z niektórych zawodów i stawiani przed sądem. W Wielkiej Brytanii przepisy dotyczące równości stosuje się raczej jako broń służącą do karania za wyrażanie wiary chrześcijańskiej, a nie jako tarczę ochronną dla wyznawców.

Komisja niedawno dała przykład takiej marginalizacji chrześcijaństwa przy okazji publikacji swojego kalendarza: zaznaczono w nim święta muzułmańskie, wywodzące się z hinduizmu i sikhizmu, a także święta żydowskie i chińskie, lecz nie wspomniano o żadnych świętach chrześcijańskich. Nie mam wątpliwości, że to nie był przypadek, przeoczenie i uważam to za godne ubolewania. Wzywam wiceprzewodniczącą/wysoką przedstawiciel do poruszenia tej kwestii w jej uwagach końcowych.

Wolność wyznania stanowi dla społeczeństwa podstawowe prawo, które należy chronić, a przedmiotowa debata jedynie w małym stopniu dotyka tego problemu. Nie powinniśmy cofać się przed tą kwestią tylko dlatego, że prześladowania dotyczą chrześcijan…

(Przewodniczący wyłączył mikrofon)

 
  
MPphoto
 

  Ernst Strasser (PPE)(DE) Panie Przewodniczący, Pani Baronesso Ashton! Chciałbym bardzo Pani podziękować za to oświadczenie. Jest ono słuszne, przedstawione w odpowiednim momencie, a przyjęte przez Panią i jej organizację podstawowe podejście w odniesieniu do problemu jako całości, a także do współpracy z krajami trzecimi i niezbędnych środków, napawa otuchą. Także dzisiejsza debata jest konieczna, nie tylko ze względu na niedawne wydarzenia, ale również na to, że wolność wyznania jest jedną z podstawowych wartości i stanowi część tożsamości europejskiej.

Przedmiotowa debata jest tak ważna, ponieważ w wielu krajach na świecie dochodzi do dyskryminacji, przemocy i prześladowań. Ponadto szczególnie niepokojące jest to, że duży odsetek ofiar śmiertelnych przemocy na tle religijnym na całym świecie stanowią chrześcijanie. Współczujemy wszystkim, którzy zginęli, zostali ranni lub byli torturowani w związku z takimi atakami. Współczujemy również ich przyjaciołom i rodzinom. Musimy dołożyć wszelkich starań, aby ograniczyć, a wręcz zlikwidować, tego rodzaju nietolerancję.

Niestety również oficjalne organy dyskryminują chrześcijan i musimy dołożyć wszelkich starań, aby z tym walczyć i zwyciężyć. Musimy zobowiązać się do zagwarantowania prawa do wolności wyznania. To zobowiązanie musi stanowić podstawę naszych stosunków dwustronnych. Potrzebujemy skutecznych instrumentów, które umożliwią nam ochronę chrześcijan i ochronę wolności wyznania. W związku z tym cieszę się, że gwarantowanie prawa do wolności religii będzie jednym z punktów agendy w każdej umowie dwustronnej.

Postanowienia gwarantujące wolność wyznania musimy także uwzględniać w umowach z krajami trzecimi i z dużym zadowoleniem przyjmuję zamiar, aby jeden rozdział w rocznym sprawozdaniu UE w sprawie praw człowieka dotyczył sytuacji w zakresie wolności wyznania.

 
  
MPphoto
 

  Guido Milana (S&D)(IT) Panie Przewodniczący, Pani Baronesso Ashton, Panie i Panowie! Należy połączyć potępienie ataków i wezwanie do natychmiastowego przyjęcia konkretnych środków na rzecz ochrony chrześcijan na całym świecie z bardziej ogólnym żądaniem dotyczącym poszanowania wolności wyznania oraz wolności sumienia i myśli.

Nie ma żadnej różnicy między osobą zamordowaną podczas uczestnictwa w mszy świętej a osobą skazaną na karę śmierci za cudzołóstwo lub za przynależność do mniejszości muzułmańskiej, chrześcijańskiej lub żydowskiej, czy też nawet nie za wyznawaną wiarę, ale za samo miejsce urodzenia. Prawo do wolności i koegzystencji znajduje powszechne uznanie w kulturze humanistycznej i międzynarodowych konwencjach. Wręcz przeciwnie jednak widzimy świat podzielony pomiędzy podmioty przestrzegające praw człowieka i podmioty chcące brutalnie je stłumić.

Jedynie postawa otwarta na dialog i odrzucająca wszelkie formy nietolerancji może zapewnić fundamenty pod ochronę tożsamości i wartości, a brak poszanowania dla nich może nawet doprowadzić do wydalenia całych wspólnot z ich odwiecznych ojczyzn. Europa ma pod tym względem wiele do zrobienia na szczeblu politycznym i dyplomatycznym, a także w aspekcie kulturowym i społecznym. Dziś wzywamy Radę i Komisję, szczególnie zaś Wysoką Przedstawiciel do Spraw Zagranicznych, do przyjęcia wyraźnych wytycznych dotyczących naszych stosunków z krajami trzecimi w kontekście nowej Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych.

Również w umowach dwustronnych należy przywiązać większe znaczenie do tematu wolności wyznania i bardziej ogólnie do kwestii praw człowieka, a naruszenie tych praw powinno prowadzić do zawieszenia tych umów. Ponadto uważam, że Europa powinna odegrać wiodącą rolę w propagowaniu dialogu między religiami. Brak takiego dialogu często wykracza poza pojedyncze incydenty i prowadzi do rzeczywistych wojen, w których religia skrywa inne, bardziej złożone powody konfliktu.

I wreszcie, musimy bliżej przyjrzeć się sytuacji tu, na miejscu: w Europie nie brakuje przejawów nietolerancji. W praktyce nasze miasta są wielokulturowe, a to wiąże się z religijnymi tradycjami i wartościami, które należy szanować i zapewnić im wolność wyrażania się.

W związku z tym nie ma alternatywy dla dialogu i wzajemnego szacunku. Należy koniecznie powtórzyć apel wspólnot wyznaniowych.

(Przewodniczący wyłączył mikrofon)

 
  
MPphoto
 

  Niccolò Rinaldi (ALDE)(IT) Panie Przewodniczący, Pani Wysoka Przedstawiciel, Panie i Panowie! Los chrześcijan Wschodu zmienia mapę kulturową świata, wspólnoty o tysiącletniej tradycji – w języku greckim „koptyjski’ oznacza „egipski” – szukają możliwości imigracji, aby uciec przed przemocą, której doświadczają. Środki masowego przekazu lub ksenofobiczne partie nie powinny błędnie nazywać tego starciem religii lub starciem cywilizacji.

Chciałbym opowiedzieć jeden incydent, który uważam za istotny. Lata temu w Kairze starszy mężczyzna ze wsi, który trzy razy w tygodniu dostarczał nam mleko do domu, pojawił się zapłakany na naszym progu. Nie mogliśmy zrozumieć, czego chce, ponieważ przez łzy mógł jedynie wypowiedzieć „Said Akbar, Said Akbar”, czyli wielki stary człowiek, wielki człowiek. W końcu zrozumieliśmy, że w ten sposób okazuje on swoim chrześcijańskim klientom żal z powodu niedawnej śmierci Karola Wojtyły. To był prosty, szczery człowiek, muzułmanin, który postąpił zgodnie z odwieczną zasadą wzajemnego szacunku wyznawaną przez wszystkich mieszkańców basenu Morza Śródziemnego. Ten krótki, aczkolwiek ważny incydent miał miejsce w tym samym kraju, w którym podczas świąt Bożego Narodzenia dokonano zbrodni na Koptach.

Dziś jednak wspólnoty chrześcijan Wschodu potrzebują ochrony. Czasami znajdują się oni w pułapce porachunków między terrorystami i fundamentalistami a władzą autorytarną. Nie możemy pozwolić, by w miarę jak świat się zmienia, europejska polityka zagraniczna pozostawała bezsilna. Europa nie powinna obawiać się zabrania głosu...

(Przewodniczący wyłączył mikrofon)

 
  
MPphoto
 

  Marina Yannakoudakis (ECR) – Panie Przewodniczący! Tolerancja dla innych przekonań jest cechą cywilizowanego społeczeństwa. Przerażające wydarzenia w Egipcie i Iraku są sprzeczne z prawami człowieka i podstawowymi zasadami wolności myśli i wypowiedzi. Nikt nie powinien być prześladowany ze względu na przekonania religijne. W naszym społeczeństwie całkowicie nie do przyjęcia jest ograniczanie chrześcijanom lub wyznawcom innych religii możliwości praktykowania.

Zanim jednak zaczniemy krytykować, uporządkujmy swoje własne podwórko. W ubiegłym miesiącu zakazano odprawienia bożonarodzeniowych uroczystości w okupowanej wiosce Rizokarpaso na Cyprze. Jak wszyscy doskonale wiemy, Republika Cypru, będąca państwem członkowskim UE, od 36 lat znajduje się częściowo pod okupacją turecką. Wtargnięcie oddziałów tureckiego okupanta do kościoła, zmuszenie księdza do przerwania mszy i zmuszenie ludzi tam obecnych do wyjścia jest niedopuszczalne. Obecnie ONZ bada ten incydent.

Zatem teraz, gdy rozmawiamy o sytuacji w krajach poza UE i o wolności chrześcijan, chciałabym przypomnieć na tej sali, że musimy najpierw uporządkować swoją sytuację. Jeśli mamy być wiarygodni w szerszym kontekście, nie możemy w tym Parlamencie akceptować jakichkolwiek form dyskryminacji.

 
  
MPphoto
 

  Cornelis de Jong (GUE/NGL)(NL) Panie Przewodniczący, Pani Baronesso Ashton! Wolność wyznania i przekonań pozwala chronić zarówno przekonania osób wierzących, jak i niewierzących, w tym ateistów. Poglądy te mogą być ze sobą sprzeczne, a rządy mają obowiązek propagować tolerancję i bronić osób padających ofiarami dyskryminacji i przemocy ze względu na przekonania.

Z całego serca popieram wspólną rezolucję w formie, w której została złożona, nie dlatego że moim zdaniem powinniśmy jedynie martwić się o chrześcijan, ale dlatego, że obecnie chrześcijanie spotykają się z nietolerancją w rosnącej liczbie państw. Ja w każdym razie zachowałbym się tak samo, gdyby ta sprawa dotyczyła innej religii.

IIES wymaga w tym obszarze olbrzymich zdolności. Uprzednio w holenderskim Ministerstwie Spraw Zagranicznych zajmowałem podobne stanowisko. Radzenie sobie z naruszaniem praw człowieka, z napięciami i konfliktami związanymi z wyznaniem lub przekonaniami wymaga olbrzymich nakładów pracy i wysiłków, podobnie jak szczere dążenia do zbudowania dialogu i tolerancji.

Pani Wysoka Przedstawiciel! W związku z tym mam nadzieję, że weźmie Pani pod uwagę zalecenie, aby przeznaczyć zasoby ludzkie na ten cel.

 
  
MPphoto
 

  Mario Borghezio (EFD)(IT) Panie Przewodniczący, Pani Baronesso Ashton, Panie i Panowie! W powszechnym relatywizmie europejskiej polityki tylko jedno słowo jest tematem tabu: chrześcijanofobia. Od wielu lat z godnych zaufania i bezspornych źródeł napływają poważne i często tragiczne w treści sprawozdania w sprawie prześladowania chrześcijan na różnych kontynentach.

Europa musi się obudzić, przejrzeć na oczy i podjąć konkretne działania. Musi wysłać wyraźny sygnał, jakiego oczekiwaliśmy od baronessy Ashton, która mogła, na przykład, zacytować inspirujące słowa papieża Benedykta, wygłoszone kilka dni temu podczas Światowego Dnia Pokoju, który zauważył, że odmowa wolności wyznania jest obrazą Boga i godności ludzkiej, a także zagrożeniem dla bezpieczeństwa i pokoju.

Potrzebne jest konkretne działanie. Na co jeszcze czekamy – pytałem o to wprost – czemu nie wyślemy komisji celem sprawdzenia sytuacji koptyjskich braci zakonnych w Egipcie, który oficjalne jest krajem o umiarkowanych poglądach, w którym jednak nie przestrzega się w zasadzie żadnych podstawowych praw człowieka, nawet na oficjalnych stanowiskach, w służbie cywilnej?

Obudź się, nieszczęsna Europo i pamiętaj o swoich chrześcijańskich korzeniach!

 
  
  

PRZEWODNICZY: LIBOR ROUČEK
Wiceprzewodniczący

 
  
MPphoto
 

  Jaime Mayor Oreja (PPE)(ES) Panie Przewodniczący! Ataki, jakie niedawno miały miejsce w Iraku i Egipcie to dwie tragedie Europy, aczkolwiek tragedie o różnym charakterze. Po pierwsze, tragiczne jest już samo to, że doszło do tych okrutnych wydarzeń, które spowodowały ofiary śmiertelne.

Po drugie, tragedią jest również to, że zbyt często takie wydarzenia nie są zauważane przez społeczeństwo. W wielu przypadkach sposób naszego działania oznacza, że sprowadzamy takie wydarzenia do opisania incydentu i reportażu z miejsca przestępstwa w mediach, jak gdyby były to zdarzenia z zewnątrz, a nie atak na nas samych. Tak, jak gdyby działo się to gdzie indziej, chociaż w rzeczywistości ataki te mają miejsce w sercu naszej cywilizacji, naszej Europy.

Zasadniczo rola instytucji europejskich polega na podnoszeniu świadomości powagi, znaczenia i zakresu ataków na chrześcijan w tych miejscach. Instytucje europejskie powinny nie tylko wydawać ogólne oświadczenia potępiające te ataki, ale powinny również wspierać działania dwutorowe: po pierwsze, należy zapewnić większą obecność informacji o tych wydarzeniach w społeczeństwie i mediach, a po drugie, większą obecność instytucji europejskich na miejscu tragedii.

Pani Baronesso Ashton! Pamiętając o tym celu i dwutorowych działania pozwolę sobie powiedzieć, że instytucje europejskie, i Pani również, muszą pokazywać ważną rolę ofiar tych wydarzeń. Ofiary muszą przestać być anonimowe. Ofiary muszą być obecne w instytucjach europejskich. Musimy przygotować program wizyt, spotkań, a nawet wsparcia finansowego dla ofiar, ale to właśnie ofiary przerażającego prześladowania znacznie lepiej niż my zadziałają w obronie swojej własnej sprawy.

 
  
MPphoto
 

  Kyriakos Mavronikolas (S&D)(EL) Panie Przewodniczący! Jako socjaliści wierzymy w prawa człowieka i niewątpliwie wierzymy także w prawa wyznaniowe. Pan poseł Swoboda wcześniej słusznie zauważył, że jesteśmy zainteresowani nie tylko religią chrześcijańską; jesteśmy zainteresowani prawami wszystkich religii, prawem człowieka do praktykowania wybranej wiary, a co najważniejsze wzajemnym zrozumieniem pomiędzy wszystkimi wyznaniami, a także zrozumieniem dla wiary człowieka, jako obywatela.

Chciałbym jednak ze względu na swoje pochodzenie skomentować konkretny incydent, do którego doszło na Cyprze i o którym jest mowa w sprawozdaniu. Oddziały tureckiego okupanta natarły na kościół, w którym od dziesięcioleci odbywają się chrześcijańskie nabożeństwa, aby przerwać mszę, a co ważniejsze, aby usunąć zgromadzonych i zmusić księdza do zdjęcia szat liturgicznych. Ten konkretny przypadek tym różni się od innych, że niestety – a może na szczęście, ponieważ daje to nam możliwość połączenia sił i rozwiązania problemu – wydarzył się na terytorium europejskim.

 
  
MPphoto
 

  Frédérique Ries (ALDE)(FR) Panie Przewodniczący, Pani Baronesso Ashton! Barbarzyńska masakra, do jakiej doszło 31 grudnia w Aleksandrii, znajduje się na szczycie długiej listy morderczych ataków na chrześcijan w wielu zakątkach świata: w Iranie, Iraku, Pakistanie, Nigerii, a ostatnio także w Egipcie. Głównymi ofiarami prześladowania – powinniśmy mieć odwagę użyć tego słowa, nawet jeśli nie występuje w naszej rezolucji – są chrześcijanie Wschodu. Ten problem jest głęboko zakorzeniony, a przejawy chrześcijanofobii to smutna rzeczywistość.

Unia Europejska musi – my musimy – zapewnić środek naprawczy, który zagwarantuje sprawiedliwość mniejszościom chrześcijańskim. Mówimy tu o 12 milionach osób potrzebujących ochrony, które muszą mieć inny wybór niż tylko uciec z kraju lub stanąć twarzą w twarz ze śmiercią. Wielokrotnie powtarzano już, że nie chodzi o piętnowanie jednej religii bardziej od innych, ale po prostu o pokazanie, jak bezwzględnie ważna jest walka z ekstremistami islamskimi, którzy niszczą wolność, tak samo jak zabijają ludzi.

Mamy nadzieję, Pani Baronesso Ashton, że podczas posiedzenia ministrów spraw zagranicznych pod koniec bieżącego miesiąca wypracują Państwo skoordynowaną odpowiedź oraz strategię na rzecz walki z przemocą wobec chrześcijan Wschodu. Moim zdaniem należy wywierać naciski, na przykład, przy użyciu układów o stowarzyszeniu, jakie mamy podpisane z niektórymi z tych państw. Należy także wezwać odnośne rządy do ścigania sprawców tych ataków i postawienia ich przed sądem. Dotyczy tego punkt 2 naszej rezolucji.

Wolność wyznania musi być realizowana w praktyce na całym świecie, gdyż każda jednostka może swobodnie wybrać między wiarą a niewiarą. Jeśli ta wolność, która pozwala na oddzielenie religii od państwa zostanie osłabiona, to zagrożone będą wszystkie nasze swobody i wolności.

 
  
MPphoto
 

  Tomasz Piotr Poręba (ECR)(PL) Panie Przewodniczący! Co najmniej 75% wszystkich przypadków prześladowań religijnych na świecie dotyczy chrześcijan. Unia Europejska nie może być w tej sprawie bierna. Unia Europejska nie może być w tej sprawie bezczynna. Dzisiejsza debata służy nie tylko przypomnieniu Europie o włączeniu się w walkę o poszanowanie prawa do wolności religijnej na świecie, ale również temu, abyśmy się wszyscy wspólnie zastanowili, jakich instrumentów może użyć Unia Europejska, aby tym prześladowaniom, prześladowaniom chrześcijan, w przyszłości zapobiec.

Co możemy zrobić? Po pierwsze, wydaje mi się, że powinniśmy doprowadzić do tego, aby kwestie poszanowania wolności religijnej były jednymi z ważniejszych w polityce zewnętrznej Unii Europejskiej. Chodzi o to, że podpisując porozumienia z różnymi krajami, powinniśmy zadbać o to, aby znalazły się tam takie zapisy, które uniemożliwią prześladowanie na tle religijnym w tych krajach.

Po drugie, zastanówmy się, czy nie powinniśmy powołać centrum monitorowania prześladowań religijnych na świecie, europejskiego centrum, które dostarczałoby szybko informacji w tym temacie, co pozwoliłoby też na szybką reakcję Unii Europejskiej.

Wreszcie po trzecie, powinniśmy skończyć z polityką podwójnych standardów. Unia Europejska, Europa, otwiera się na emigrantów z różnych krajów świata. Pozwalamy budować im świątynie, pozwalamy im praktykować własne religie. Jednocześnie z rzadka upominamy się o prawa chrześcijan w tych właśnie krajach, w krajach, gdzie często za posiadanie Biblii taką osobę czeka wieloletnie więzienie, a niejednokrotnie nawet i śmierć, w krajach, gdzie trudno o wybudowanie świątyni chrześcijańskiej, ponieważ jest to po prostu niemożliwe.

Dzisiaj przyszedł czas, aby w sposób twardy, zdecydowany, stanowczy upomnieć się o prawa chrześcijan na świecie. Dzisiaj przyszedł czas na to, abyśmy głośno domagali się wolności dla chrześcijan, dla wyznawców innych religii w praktykowaniu ich religii.

 
  
MPphoto
 

  Francisco José Millán Mon (PPE)(ES) Panie Przewodniczący! Przedmiotowa debata jest niezbędna, jeśli wziąć pod uwagę niedawne poważne wydarzenia wpływające na wolność wyznania, a nawet na życie chrześcijan. Nawiązuję tu szczególnie do wydarzeń, jakie miały miejsce głównie w Pakistanie, Iraku, Nigerii i Egipcie.

W art. 18 Powszechnej deklaracji praw człowieka szczegółowo opisano wolność wyznania lub inaczej wolność religii. Wbrew temu artykułowi, niestety, w niektórych krajach wolność wyznania jest słabo przestrzegana. Obecnie widzimy nawet, że chrześcijanie mogą swoją wiarę przypłacić życiem.

Pani Baronesso Ashton! Unia Europejska musi zdecydowanie bronić ogólnego prawa do wolności wyznania, wyraźnie uwzględniając je w swoich działaniach zewnętrznych, a także żądając zapewnienia obecnie najmocniej prześladowanej grupie wyznaniowej na świecie, wspólnocie chrześcijańskiej, szacunku, wolności i bezpieczeństwa. Musimy zażądać, aby odnośne rządy zrobiły, co należy, w celu powstrzymania tych ataków, a gdy to nie będzie możliwe, aby aresztowały i karały sprawców.

Panie i Panowie, Pani Baronesso Ashton! Wolność, w tym wolność wyznania, która jest częścią podstawowych praw człowieka, stanowi symbol tożsamości europejskiej. Ta wolność jest także drogą ku pokojowi, jak powiedział papież Benedykt XVI w orędziu z 1 stycznia. Chciałbym także podkreślić zasadniczą rolę chrześcijaństwa w kształtowaniu tożsamości europejskiej. W związku z tym, jeśli Unia Europejska nie zażąda zdecydowanie, aby świat chronił najbardziej podstawowe prawa chrześcijan i jeśli im w miarę możliwości nie pomoże, to będziemy mieć do czynienia ze smutnym paradoksem.

Parlament Europejski w swojej rezolucji przedstawia metody lepszej ochrony ogólnej wolności wyznania, a szczególnie wolności chrześcijan. Cieszę się, że najbliższa Rada Spraw Zagranicznych szczegółowo zajmie się tą kwestią i – już kończę, Panie Przewodniczący – że zaplanowana na 14 lutego Rada Europejska wyda opinię na temat tych poważnych wydarzeń, co już bardzo odważnie zrobił, na przykład, pan prezydent Sarkozy.

 
  
MPphoto
 

  Mitro Repo (S&D)(FI) Panie Przewodniczący, Pani Baronesso Ashton! Wyznacznikiem wiarygodności polityki zagranicznej Unii Europejskiej jest stopień przestrzegania przez Unię jej podstawowych wartości, czyli praw człowieka, demokracji, zasady legalności oraz wolności wyznania.

Istnieje niebezpieczeństwo, że system prawny Egiptu pozostanie w cieniu prawa szariatu, którego głównymi ofiarami są chrześcijanie koptyjscy. Konferencja Kościołów Europejskich nawołuje do rozpoczęcia w Europie dialogu między chrześcijanami i muzułmanami. Zasobami, które można zastosować w budowaniu europejskiej polityki, są także europejski dialog religijny, kulturowa tradycja religijna oraz tradycja postępowania religijnego.

Chrześcijaństwo i inne wyznania są ruchami pokojowymi, podobnie jak Unia Europejska. Religia, kiedy funkcjonuje z powodzeniem, jednoczy ludzi, a nie dzieli ich. Nie możemy pozwolić, żeby terroryści wykorzystywali religię jako instrument barbarzyńskich aktów.

 
  
MPphoto
 

  Zbigniew Ziobro (ECR) (PL) Panie Przewodniczący! Według organizacji monitorujących przypadki prześladowań religijnych codziennie ponad 200 milionów chrześcijan zagrożonych jest prześladowaniami. W ostatnich dwóch latach zginęło, w co trudno uwierzyć, ponad 170 tysięcy osób tylko dlatego, że byli chrześcijanami. Tak podają dane organizacji monitorujących prześladowania chrześcijan. Liczby te stawiają chrześcijan właśnie na pierwszym miejscu pod względem prześladowań religijnych i my o tym fakcie powinniśmy tu w Parlamencie pamiętać. Szczególnie napięta sytuacja panuje w znacznej części krajów islamskich, w których chrześcijan traktuje się jako obywateli drugiej kategorii.

Europa, nie tylko z uwagi na swoje chrześcijańskie korzenie, nie może tolerować dłużej takiej sytuacji, w której giną niewinni ludzie tylko dlatego, że są wyznawcami takiej, a nie innej religii. Wspólnota Europejska nie dość stanowczo reaguje na przypadki ataków i dyskryminacji chrześcijan. Kwestia prześladowań chrześcijan musi stać się argumentem we wzajemnych negocjacjach i relacjach między Wspólnotą Europejską, a krajami, w których dochodzi do takich jaskrawych i strasznych wydarzeń. Parlament powinien również zobligować panią Catherine Ashton do bardziej aktywnych i zdecydowanych działań.

 
  
MPphoto
 

  Gay Mitchell (PPE) – Panie Przewodniczący! Bardzo doceniam dzisiejszą debatę i w pełni popieram przedmiotową rezolucję, do powstania której się przyczyniłem. Wierzę, że przysłowiowy śpiący do tej pory olbrzym budzi się z powodu nieuzasadnionej i okrutnej przemocy wobec chrześcijan. Byłbym tak samo zmartwiony, gdyby to okrucieństwo i przemoc były skierowane na wspólnoty muzułmańskie lub żydowskie. Europa jest mozaiką: jej jedność i różnorodność stanowią nasze motto.

Tymczasem na Cyprze rząd turecki i jego przedstawiciele uznali za stosowne, aby chrześcijanie musieli składać wniosek o pozwolenie na modlitwę, a gdy wyznawcy zebrali się w kościele celem wspólnej modlitwy, zostali z niego usunięci. Czy wezwano tureckiego przedstawiciela w Unii Europejskiej? Jeśli nie, to dlaczego? Chciałbym wyrazić uznanie wobec tych muzułmanów, którzy udzielili pomocy swoim chrześcijańskim sąsiadom w chwili ataku. Zatem, niech przedmiotowy projekt rezolucji nie będzie wymierzony przeciwko nikomu. Ma on służyć chrześcijanom i wszystkim atakowanym.

Nie popieram przemocy wobec ludzi, jednostek i całych społeczności ze względu na ich przekonania religijne i nie zgadzam się na nie. Przedmiotowa debata dotyczy chrześcijan; zbyt wiele osób oczekuje, że chrześcijanie zaakceptują stare wykręty. Ich zdaniem to anachronizm. Najwyższy czas, abyśmy zaczęli się wzajemnie szanować. Szanuję ludzi na tej sali, którzy nie mają przekonań religijnych lub mają przekonania odmienne od moich. Nadszedł czas, aby osoby zasiadające na tej sali okazały szacunek wyznawcom religii chrześcijańskiej; właśnie w różnorodności spoczywa nasza jedność.

 
  
MPphoto
 

  Maria Eleni Koppa (S&D) (EL) Panie Przewodniczący! Niedawno na całym świecie zwiększyła się liczba przypadków przemocy na tle religijnym, co wzbudziło niepokój i oburzenie. Zakaz praktykowania religii stanowi jawne naruszenie praw podstawowych i prawa międzynarodowego, które przewiduje, że prawo wolności wyznania jest niezbywalne i oczywiste.

Uniemożliwienie przez oddziały wojska odprawienia mszy chrześcijańskiej w Rizokarpaso na okupowanym Cyprze i atak bombowy na chrześcijański kościół w Aleksandrii wykorzystywany przez wspólnotę koptyjską to zaledwie dwa przykłady zwiększonego napięcia i nienawiści religijnej, które rozwijają się w wielu miejscach nie tak odległych od Europy.

Unia Europejska musi stworzyć zestaw instrumentów na rzecz ochrony praw każdej praktykowanej wiary. Przekaz, że Unia Europejska nie będzie tolerować takiego zachowania musi być wyraźny i zdecydowany. Chciałabym wezwać Wysoką Przedstawiciel, by dołączyła ocenę sytuacji w zakresie wolności wyznania do swojej listy priorytetów. I na koniec chcę zaznaczyć, że na szczeblu Rady i Komisji należałoby uwzględnić ochronę wyznania we wszystkich rozmowach z krajami trzecimi.

 
  
MPphoto
 

  Mirosław Piotrowski (ECR) (PL) Panie Przewodniczący! Wyznacznikiem tożsamości europejskiej zawsze było chrześcijaństwo. Z niego wypływają wartości Unii Europejskiej. Dlatego też Unia nie może biernie przyglądać się prześladowaniom chrześcijan, także w innych częściach świata. W krajach arabskich i azjatyckich chrześcijanie są najbardziej zagrożoną mniejszością religijną, co potwierdzają ostatnie ataki na chrześcijan w Egipcie i Iraku, a wcześniej w Indiach. Giną także małe dzieci. Mamy wiele instrumentów, aby tego typu przypadkom zapobiegać i je piętnować. Unia Europejska musi zdecydowanie potępić ataki na chrześcijan. Jednym z najskuteczniejszych środków byłoby uzależnienie zawierania przez Unię umów, na przykład handlowych z krajami trzecimi, od zagwarantowania przez te kraje poszanowania praw chrześcijan oraz możliwości zerwania umowy w przypadku łamania tych praw.

 
  
MPphoto
 

  Doris Pack (PPE)(DE) Panie Przewodniczący, Pani Baronesso Ashton! W roku 2009 wsparliśmy dialog międzykulturowy w Europie, dialog pomiędzy chrześcijanami a muzułmanami, prawosławnymi chrześcijanami a katolikami oraz protestantami i prawosławnymi. Podjęliśmy próbę zwiększenia wzajemnego zaufania w ramach naszej wspólnoty. Czynimy to we własnym gronie. Oznacza to oczywiście, że mamy własne poglądy i odwagę, by je głosić. Czasami niewątpliwie tak jednak nie jest. Niedawno przeczytałam i usłyszałam, że Komisja Europejska opublikowała kalendarz przeznaczony dla młodzieży, w którym uwzględniono dni świąteczne wszystkich wyznań z wyjątkiem świąt chrześcijańskich. Mogę jedynie powiedzieć, że takie postępowanie będzie zachętą dla pewnych osób w Egipcie i innych miejscach do dalszego popełniania tych przerażających czynów.

Mamy obowiązek pomagania chrześcijanom żyjącym w krajach, które wielokrotnie już tu wymieniono. Większość z nich mieszka w państwach takich jak Palestyna, Egipt, Irak i Iran, które są miejscem narodzin chrześcijaństwa. Nie możemy dopuścić, aby ci ludzi byli zmuszani do opuszczenia swoich domów. Oni nie należą do mniejszości, są Egipcjanami i Palestyńczykami, tak jak pozostali mieszkańcy tych państw. Chcą nadal tam mieszkać, ale na swej drodze napotykają trudności. Musimy udzielić wsparcia baronesie Ashton i dążyć do uwzględnienia przez Unię Europejską gwarancji dotyczącej wolności wyznania we wszystkich podpisywanych układach z krajami trzecimi, szczególnie zaś z krajami, o których wspomnieliśmy wcześniej. Musimy mieć pewność, że nikt nie będzie zmuszony do opuszczenia swojej ojczyzny z powodu religii.

 
  
MPphoto
 

  Ria Oomen-Ruijten (PPE)(NL) Panie Przewodniczący! Kiedy patrzę na sytuację w Bagdadzie i Aleksandrii odnoszę wrażenie, że cofnęliśmy się w czasie o 500 lat. W Holandii trwała wówczas wojna domowa (ang. Hook and Cod Wars) pomiędzy dwoma frakcjami klas społecznych, w której protestanci i katolicy toczyli między sobą zacięte i krwawe walki. Panie Przewodniczący! W nowoczesnym społeczeństwie europejskim nie ma już miejsca na takie postępowanie. Kiedy jednak patrzę na Bagdad i Aleksandrię, widzę rażący obraz życia toczącego się pod powierzchnią w wielu krajach.

Dlatego moje przesłanie jest następujące: w ramach zarówno dialogu międzykulturowego, jak i wspólnie przyjętych zasad dotyczących wolności Unia Europejska w każdym podpisywanym traktacie, w stosunkach z każdym krajem trzecim oraz w każdym opracowywanym sprawozdaniu musi nadawać najwyższe znaczenie wolności wyznania. Poruszyłam już tę kwestię w sprawozdaniu dotyczącym Turcji. Oznacza to również, że – choć pani poseł Pack o tym nie wspomniała – wolności te muszą być stosowane przy zasadzie wzajemności, a kraje, w których islam nie jest religią większości także muszą szanować prawo wolności wyznania.

Panie Przewodniczący! Moim zdaniem nie możemy akceptować przejawów nietolerancji i przemocy, jakie miały miejsce ostatnio i powinniśmy zaangażować walczące ze sobą strony w dialog. W związku wzywam baronessę Ashton, wraz z podległą jej służbą dyplomatyczną, do zagwarantowania bezwzględnej spójności naszego stanowiska przy omawianiu kwestii wolności wyznania z władzami odnośnych krajów. Pod tym względem może Pani liczyć na solidarność Parlamentu.

 
  
MPphoto
 

  Eleni Theocharous (PPE)(EL) Panie Przewodniczący! Zazwyczaj prześladowania i rzeź chrześcijan na Środkowym Wschodzie są dziełem fanatyków i organizacji terrorystycznych. Z kolei prześladowanie chrześcijańskich Greków cypryjskich na okupowanym Cyprze jest dziełem regularnych oddziałów wojska państwa, które ma ambicję przystąpienia do Unii Europejskiej.

Mam przed sobą list od samozwańczego „ambasadora Tureckiej Republiki Cypru Północnego” w Brukseli, podmiotu działającego wyłącznie w oparciu o siłę tureckiej armii, w którym próbuje mnie on ośmieszyć, a jednocześnie przyznaje, że msza w Rizokarpaso została przerwana, ponieważ Grecy cypryjscy nie uzyskali na nią zezwolenia.

Pani Baronesso Ashton! Od kiedy do praktykowania religii wymagane jest pozwolenie? Jak długo zamierza Pani tolerować tak rażące naruszanie należnych europejskim obywatelom praw człowieka i wolności wyznania przez kraj, który chce przystąpić do Unii Europejskiej?

 
  
MPphoto
 

  Miroslav Mikolášik (PPE) (SK) Panie Przewodniczący, Pani Baronesso Ashton! Chciałbym zwrócić się bezpośrednio do Pani z wyraźnym apelem, ponieważ nie do przyjęcia jest dla nas sytuacja, w której wciąż trwają bezlitosne ataki na chrześcijan na Środkowym Wschodzie.

Irak, Iran, Egipt, Nigeria, Turcja, Pakistan. Dla nich, dla chrześcijan, te kraje od stuleci były domem, którego nie chcą teraz opuszczać. Przerażające jest to, że islamscy duchowni w swoich kazaniach propagują wśród wiernych postawy antychrześcijańskie. W północnej części Iraku ludzie boją się przystrajać swoje domy. W Bagdadzie uzbrojeni osobnicy dokonali ataku, w którym zginęły 52 osoby, a 200 zostało rannych.

W grudniu mieliśmy okazję spotkać się z irakijskimi biskupami, którzy odwiedzali Parlament Europejski. Podczas rozmowy podkreślili, że potrzebują naszego wsparcia oraz wsparcia całej społeczności międzynarodowej, tak aby nie zabijano niewinnych ludzi za przekonania religijne. Co z tym zrobiliśmy?

W tym kontekście chciałbym wspomnieć o Turcji, która stara się o przystąpienie do Unii Europejskiej, a jednocześnie zakazuje tworzenia chrześcijańskich związków i kongregacji wyznaniowych. My pozwalamy na budowę minaretów w Europie, ale druga strona nie okazuje wzajemności.

Chciałbym również zapytać, gdzie są wszyscy obrońcy praw człowieka, a także obrońcy praw zwierząt i tak dalej. Czasami zastanawiam się, czy nie należałoby założyć grupy na rzecz ochrony chrześcijan na całym świecie.

 
  
MPphoto
 

  Peter Šťastný (PPE) – Panie Przewodniczący! Bardzo niepokojące jest zwiększenie częstotliwości nienawistnych i agresywnych ataków na chrześcijan i ich wspólnoty. Odpowiedzialność za te ataki najczęściej ponoszą fanatyczni ekstremiści islamscy. To nienawiść w czystej postaci. Należy i koniecznie trzeba ją powstrzymać.

Unia Europejska i jej instytucje, w tym Parlament, muszą zwiększyć naciski wywierane na rządy krajów, w których dochodzi do tych zdarzeń, szczególnie tam, gdzie rząd realizuje pobłażliwą politykę lub przymyka oko na takie działania.

Tutaj doceniamy i chronimy każde życie ludzkie; surowo karzemy tych, którzy zagrażają ludzkiemu życiu; a kara jest surowsza, jeśli ataki są skierowane przeciwko mniejszości i umotywowane nienawiścią. Musimy nalegać, aby inne państwa zapewniły zbliżoną ochronę życia ludzkiego i surowo karały sprawców tych ohydnych zbrodni. I w tym obszarze musimy wspierać państwa dotknięte problemem.

Wiemy, do jak smutnego końca może doprowadzić obecna sytuacja, jeśli nic nie zostanie zrobione, a obecna tendencja nie zostanie powstrzymana. W związku z tym wysiłki całego cywilizowanego świata powinny skoncentrować się na odwróceniu tego niebezpiecznego trendu.

 
  
MPphoto
 

  Sari Essayah (PPE)(FI) Panie Przewodniczący, Pani Komisarz! Nie mam najmniejszego zamiaru lekceważyć nacisków wywieranych na inne wyznania, ale statystyki mówią same za siebie: chrześcijanie stanowią 75 % osób zagrożonych lub zamordowanych z powodu religii, a około 100 milionów chrześcijan na całym świecie jest prześladowanych ze względu na wiarę.

Ostatnio niepokojąco pogorszyła się sytuacja na Środkowym Wschodzie, o czym już tu słyszeliśmy. Dziesiątki osób, w tym dzieci, zginęło w wyniku ataków na kościoły w Iraku, Egipcie i Syrii. Trudna sytuacja panuje także w innych miejscach na świecie. Pod olbrzymim wzrostem gospodarczym w krajach azjatyckich kryją się poważne przypadki łamania podstawowych praw człowieka. Na przykład w Chinach, w Indiach i w Wietnamie wolność wyznania uznawana jest wyłącznie na papierze. Musimy uznać, że UE i jej państwa członkowskie przymykają na to oko, na przykład ze względu na stosunki handlowe.

Niemniej jednak UE, gdyby tylko chciała, mogłaby zrobić o wiele więcej na rzecz poprawy sytuacji chrześcijan i propagowania wolności wyznania na świecie, na przykład poprzez wymaganie uwzględnienia we wszystkich umowach podpisywanych z krajami trzecimi klauzuli dotyczącej wolności wyznania. Dlatego też chciałbym Panią zapytać, Pani Komisarz, czy zamierzamy w przyszłości nalegać na wprowadzanie takiej klauzuli, a później monitorować jej wdrażanie?

Bojaźliwa postawa Europy częściowo wynika z tego, że my sami zatracamy nasze odwieczne wartości. Chcemy odseparować religię w przestrzeni prywatnej. Odzwierciedlała to, na przykład, toczona we Włoszech debata w sprawie umieszczania krzyża w miejscach publicznych. To samo dotyczy wspomnianego przez panią poseł Pack kalendarza, opublikowanego przez Komisję, w którym całkowicie pominięto chrześcijańskie święta kościelne. Sekularyzm nie stanowi odpowiedzi na te problemy. Odpowiedź znajduje się w szacunku wobec osób o odmiennych od naszych poglądach i przekonaniach.

 
  
MPphoto
 

  Traian Ungureanu (PPE) – Panie Przewodniczący! Trudna sytuacja chrześcijan na Środkowym Wschodzie, w Azji i Afryce nie jest przypadkowa. Nie jest to seria godnych ubolewania, aczkolwiek nieskoordynowanych ataków. Wręcz przeciwnie, to klasyczne prześladowanie na masową skalę. Chrześcijanie są zastraszani, eksmitowani lub zabijani, w jednym celu: dokonania czystki religijnej. A to wszystko dzieje się w tym samym czasie, gdy my w Europie dokładamy wszelkich starań, aby tylko nie zranić delikatnych uczuć wyznawców islamu. W wyniku czego mamy Europę pełną meczetów i Środkowy Wschód oczyszczony z chrześcijan.

Nie chodzi tu jednak o liczby. Chodzi o wolność i tożsamość. Chrześcijaństwo, nawet dla niewierzących, powinno być czymś więcej, niż tylko zapomnianą, egzotyczną i zanikającą sektą. Możemy swobodnie wybrać, czy wierzyć czy nie, ale nie możemy spokojnie patrzeć na naruszanie naszych wolności.

Takie podejście oznacza, że powinniśmy z wolności wyznania uczynić warunek wstępny do nawiązania stosunków z suwerennymi państwami. Takie podejście powinno otrzymać zapis prawny i stać się częścią mandatu wysokiego przedstawiciela.

 
  
MPphoto
 

  Tunne Kelam (PPE) – Panie Przewodniczący! Chciałbym powiedzieć Pani Wysokiej Przedstawiciel, że w obecnej sytuacji potępienie i oświadczenia to za mało. Ataki na wspólnoty chrześcijańskie nasiliły się dramatycznie, zwłaszcza w krajach Środkowego Wschodu i Afryki Północnej. Znalezienie w tym regionie państwa, w którym chrześcijanie mogą żyć, jak każda normalna mniejszość, a co najważniejsze swobodnie głosić swoją wiarę, jest niezwykle trudne.

Ludziom, którzy nawrócili się na chrześcijaństwo, grozi kara śmierci. Nie mówimy tu o nowych mniejszościach. Chrześcijanie należą do pradawnych mieszkańców tych terenów. Obecnie coraz częściej są zmuszeni do opuszczenia swoich ojczyzn, zamykani w gettach lub stają się uchodźcami wewnętrznymi, jak to ma miejsce w Iraku. W związku z tym należy pilnie opracować strategię UE dotyczącą wolności wyznania i przygotować zestaw specjalnych środków w odniesieniu do państw, które z rozmysłem nie bronią mniejszości wyznaniowych.

Chcę również wspomnieć pomysł, który przedstawił mój kolega pan poseł Mayor Oreja, aby opracować spis ofiar, z którymi służba działań zewnętrznych UE powinna nawiązać kontakt. Nie chodzi tu o nastawianie różnych religii przeciwko sobie. Chodzi o prawdziwą równość szans, ponieważ wybudowanie chrześcijańskiego kościoła w Aleksandrii lub Ankarze powinno być tak proste, jak wybudowanie meczetu w Brukseli.

 
  
MPphoto
 

  Simon Busuttil (PPE)(MT) Panie Przewodniczący! Należy potępić ataki na wspólnotę chrześcijańską w Egipcie i innych krajach. Mamy obowiązek na nie zareagować. Moje pytanie brzmi: jeśli Europa, kołyska chrześcijaństwa, nie zdoła obronić chrześcijan i ich wolności praktykowania religii, to kto zdoła?

Musimy jednak także spróbować powstrzymać dalszą radykalizację wspólnot muzułmańskich i manipulowanie nimi przez ekstremistów. Musimy zachować ostrożność w nazywaniu wszystkich muzułmanów terrorystami, ponieważ zwolennicy przemocy i ekstremizmu należą do mniejszości. Jednocześnie wspólnoty muzułmańskie na całym świecie są zobowiązane do potępienia ekstremistów, którzy wykorzystują swoją religię, i do odcięcia się od tych jednostek, tak aby przez ich czyny islam jako całość nie zyskiwał złej reputacji.

Ponadto musimy zdecydowanie wezwać władze tych państw do ochrony wspólnot chrześcijańskich przed prześladowaniem.

Przede wszystkim, pomimo wydarzeń, które zachodzą na naszych oczach i wzbudzają gniew, nie możemy tracić rozsądku. Mahatma Gandhi powiedział: „zasada oko za oko i ząb za ząb sprawi, że wszyscy staniemy się ślepi i bezzębni”.

 
  
MPphoto
 

  Carlo Casini (PPE)(IT) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Posłowie, którzy już przemawiali powiedzieli już praktycznie wszystko. Przywołali fakty, ocenili je i postawili określone wnioski.

W związku z tym, ponieważ według porządku obrad moje wystąpienie jest ostatnie, chciałbym dodać coś nowego. Do głowy przychodzą mi przemyślenia wspaniałego Europejczyka, Jana Pawła II, człowieka który bardzo skutecznie pomógł w zburzeniu muru berlińskiego. W swoim testamencie duchowym wspomina on cztery wartości, które są filarem naszej cywilizacji przyszłości, czyli cywilizacji miłości, tymi wartościami są życie, pokój, chleb i wolność wyznania.

Następnie przypominam sobie słowa Giorgia La Piry, byłego burmistrza Florencji, który w czasach zimnej wojny wspierał duże konferencje dotyczące cywilizacji chrześcijańskiej. W swojej książce zatytułowanej „Obszary polityki” (Premesse della politica) napisał, że za każdą ideą polityczną kryje się szczególne pojęcie człowieka. Napisał, że dla chrześcijańskiej Europy człowiek jest zasadniczo istotą modlącą się, czyli istotą zdolną do nawiązania dialogu, do pojęcia nieskończoności i rozmów o Bogu.

Odebranie człowiekowi możliwości prowadzenia prywatnego i publicznego dialogu jest nie tylko negacją religii, ale także negacją samego człowieka. Zostawiam posłów na sali oraz Panią Wysoką Przedstawiciel z tymi myślami, jako moim wkładem w konkretne i efektywne zobowiązanie Unii Europejskiej, która opiera się na swojej chrześcijańskiej tożsamości i zawsze głosi swój cel, jakim jest ochrona i wspierania godności ludzkiej i praw człowieka.

 
  
MPphoto
 

  Przewodniczący – Szanowni Koledzy! Przejdziemy teraz do procedury pytań z sali. Mamy mały problem, ponieważ otrzymałem ponad 25 wniosków, a dysponujemy zaledwie 5 minutami, zatem, co oczywiste, nie każdy otrzyma możliwość zabrania głosu. Zrobię, co w mojej mocy i podzielę czas równo i sprawiedliwie, ale niestety nie każdy zabierze głos.

 
  
MPphoto
 

  Magdi Cristiano Allam (PPE)(IT) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Ograniczę się do poproszenia wysokiej przedstawiciel, baronessy Ashton, o uwzględnienie konkretnego wniosku w planie działania dotyczącym naszych stosunków z Egiptem: wzywamy władze egipskie do usunięcia z oficjalnych dokumentów, dokumentów tożsamości, paszportów i wszelkich dokumentów potrzebnych do podjęcia pracy informacji dotyczących wyznania.

Chrześcijanie w Egipcie są dyskryminowani, ponieważ w ich dokumentach widnieje słowo „chrześcijanin’. W sytuacji, gdy istnieje zinstytucjonalizowana dyskryminacja wobec chrześcijan terroryzm islamski został prawnie usankcjonowany.

Jest to konkretny wniosek, który o ile zostanie zrealizowany pozwoli na uwolnienie chrześcijan od jednej z form zinstytucjonalizowanej dyskryminacji.

 
  
MPphoto
 

  Antigoni Papadopoulou (S&D) – Panie Przewodniczący! Postanowienia art. 3 europejskiej Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności przewidują zakaz „nieludzkiego lub poniżającego traktowania” a postanowienia art. 9 chronią prawo „uzewnętrzniania wyznania lub przekonań”. Postanowienia te potwierdził Europejski Trybunał Praw Człowieka w orzeczeniu wydanym w czwartej od 2001 roku międzypaństwowej sprawie Cypr przeciwko Turcji.

Pani baronessie Ashton chcę powiedzieć tylko jedno: niestety przez ostatnie 36 lat Turcja, kraj kandydujący do przystąpienia do Unii Europejskiej, niszczyła religijne pomniki na Cyprze i zmieniała chrześcijańskie kościoły na meczety i stajnie, a ostatnio przerwała msze odprawiane w święta Bożego Narodzenia i w święto Trzech Króli w chrześcijańskich kościołach w okupowanych miastach Rizokarpaso i Yalusa.

Należy potępić Turcję za te zbrodnie popełniane na terytorium UE. Unia Europejska nie może pozostać bierna. Chrześcijanie na Cyprze znajdują się w niebezpieczeństwie.

 
  
MPphoto
 

  Alexandra Thein (ALDE)(DE) Panie Przewodniczący, Pani Baronesso Ashton! Omawiamy dziś projekt rezolucji w sprawie sytuacji chrześcijan na całym świecie w kontekście wolności wyznania. Parlament Europejski wspiera podstawowe wolności oraz prawa człowieka na całym świecie. Grupa Porozumienia Liberałów i Demokratów na rzecz Europy jest jednym z największych zwolenników tego wsparcia, co odróżnia nas od konserwatystów, którzy koncentrują się konkretnie na sytuacji chrześcijan.

Mówiąc ogólnie w rezolucji nie chodzi tu tylko o sytuację chrześcijan. Z liberalnego punktu widzenia dotyczy to wolności wyznania jako takiej. Mam przez to na myśli wszystkie religie świata. Dotyczy to ochrony mniejszości wyznaniowych i zobowiązań każdego państwa do jak najlepszej ochrony członków tych mniejszości wyznaniowych, które znajdują się w niebezpieczeństwie.

Także w Europie mamy problemy. Pochodzę z Berlina, gdzie w wyniku wrzawy podniesionej przez socjaldemokratycznego byłego szefa banku centralnego na przestrzeni sześciu miesięcy doszło do sześciu przypadków podpalenia meczetów, które na szczęście nie przyniosły ofiar śmiertelnych. Państwo niemieckie zamierza jednak zapewnić jak najlepszą ochronę budynkom kultu religijnego. W podobny sposób Egipt zwiększa zestaw środków podejmowanych w następstwie ataku terrorystycznego na chrześcijan.

Oczywiście, nie zdołamy postawić policjanta przed każdym kościołem, meczetem czy synagogą. Bardzo ubolewam nad tym, że w wielu krajach, w tym w moim, budynki wykorzystywane przez społeczność żydowską, zaczęły wyglądać jak instytucje objęte specjalną ochroną. Dlatego tak ważne jest, abyśmy jako politycy wzięli na siebie odpowiedzialność za stanowisko wobec mniejszości wyznaniowych w naszych krajach i abyśmy propagowali otwarte, przyjazne podejście do wszystkich religii.

 
  
MPphoto
 

  Charles Tannock (ECR) – Panie Przewodniczący! Kiedy jedenaście lat temu zostałem po raz pierwszy wybrany do PE często poruszałem kwestię prześladowania chrześcijan w świecie muzułmańskim i komunistycznym, co było uznawane za postawę nieco ekscentryczną, nawet niemal żenującą. Z ubolewaniem musze stwierdzić, że sytuacja od tamtego czasu jeszcze się pogorszyła.

Zatem dziś jestem niezmiernie zadowolony, ponieważ nawet niektóre spośród najbardziej agresywnych antykościelnych kręgów na tej sali przebudziły się i dostrzegły egzystencjalne zagrożenie wobec pradawnych wspólnot chrześcijańskich, takich jak irakijscy Asyryjczycy, którymi opiekuję się w Wielkiej Brytanii, oraz egipscy Koptowie. W ubiegłą sobotę wraz ze swoimi koptyjskimi wyborcami stałem przed siedzibą premiera na Downing Street w Londynie, żądając od brytyjskiego rządu wywarcia większych nacisków na Egipt i jego rząd w celu zapewnienia ochrony obywatelom. Dziś do tego samego wzywam Panią, Pani Baronesso Ashton, jako wysoką przedstawiciel Unii Europejskiej.

 
  
MPphoto
 

  Nikolaos Salavrakos (EFD)(EL) Panie Przewodniczący! Jakiś czas temu napisałem artykuł zatytułowany „Monolog w liczbie mnogiej”. Zwrot „liczba mnoga” oznacza, że mówi wiele osób, z kolei „monolog” oznacza, że mówi jedna osoba. I na tym właśnie obecnie polega problem naszych społeczności. Każdy mówi – głównie o swoich pomysłach – ale słuchamy tylko siebie samych. Dotyczy to także kwestii wybuchu islamskiego fundamentalizmu, który nastąpił w ostatnich dniach i który w Egipcie przyjął formę brutalnych ataków przeprowadzonych w okresie Nowego Roku.

Chciałbym zauważyć, że szacuje się, że w przeciągu stu lat, od początków XX wieku do chwili obecnej, liczba chrześcijan żyjących na Wschodzie zmalała z 22 % społeczeństwa do poniżej 10 %. Musimy zwrócić uwagę na ten wybuch islamizacji, ponieważ zarówno w Egipcie, jak i w Libii, a także w innych krajach regionu, panują starzy przywódcy i nie wiemy, co może się wydarzyć, jeśli odejdą od władzy i jak wówczas rozwinie się sytuacja.

Pani Baronesso Ashton! W związku z tym wzywam Panią do przejęcia inicjatywy i użycia swojego wpływu w celu złagodzenia sytuacji związanej z fanatyzmem religijnym, zarówno chrześcijańskim, jak i islamskim.

 
  
MPphoto
 

  Franz Obermayr (NI)(DE) Panie Przewodniczący! Koptyjski biskup, Anba Damian, w następstwie podżegających kampanii prowadzonych w meczetach oraz straszliwej masakry podczas mszy chrześcijańskiej, wezwał niedawno do utworzenia porozumienia chrześcijańskiego mającego zająć się konkretnie sytuacją chrześcijan w Egipcie. Organizacja charytatywna Open Doors w opracowanym światowym wskaźniku prześladowań wymienia 50 państw, w których chrześcijanie są dotkliwie prześladowani.

Nie bardzo rozumiem, czemu dziś okazujemy zaniepokojenie. Nie powinniśmy być zaskoczeni, ponieważ problemy zaczynają się od góry. Jeśli UE i Komisja rozprowadzają wśród 21 tysięcy europejskich szkół i 3 milionów uczniów kalendarz będący idealnym przykładem samozaprzeczenia, w którym nie zaznaczono żadnych świąt chrześcijańskich, ale wymieniono święta muzułmańskie, wywodzące się z hinduizmu i sikhizmu, a także święta chińskie, to nie jest już wyłącznie kwestia samozaprzeczenia, ale nienawiści skierowanej wobec siebie. Pani Baronesso Ashton! Potrzebujemy odwagi i musimy utrzymywać nasze standardy. Nie wolno nam tolerować nietolerancji.

 
  
MPphoto
 

  Anna Záborská (PPE). (SK) Panie Przewodniczący! Unia Europejska nie może nadal milczeć, nie może reagować dopiero po fakcie, dopiero gdy chrześcijanie giną i są wyrzucani z własnych domów. Unia Europejska nie potrafi zapewnić chrześcijanom stosownej ochrony, ponieważ Unia jest sterroryzowana poprawnością polityczną, która tłumi wolność wyznania. Ideologia laicyzmu wiąże nam ręce i tłumi wolność wyznania.

Unia ma trudności z ochroną i obroną chrześcijan na świecie, ponieważ nie szanuje chrześcijańskiej filozofii jako takiej. Niektórzy posłowie nie zgadzali się z przywódcami religijnymi występującymi w Parlamencie. Nasz Parlament nie chciał potępić uprowadzenia arcybiskupa Mosulu, który następnie został zamordowany. Pewna grupa polityczna w Parlamencie zrobiła wszystko, aby papieża oskarżono o łamanie praw człowieka. Komisja zapomniała wymienić święta chrześcijańskie, nie mówiąc już o sprawie krzyży we Włoszech.

Z niecierpliwością czekam na utworzenie w Wiedniu Europejskiego Obserwatorium do spraw Nietolerancji i Dyskryminacji wobec Chrześcijan. Moim zdaniem będzie ono miało dużo pracy.

 
  
MPphoto
 

  László Tőkés (PPE)(HU) Panie Przewodniczący! Jako członek mniejszości na Rumunii wiem, co oznaczało prześladowanie religijne w czasach dyktatury Ceauşescu. Ucieszyłem się, gdy dziś premier Viktor Orbán wśród naszych priorytetów wymienił walkę z prześladowaniem chrześcijan. Uważam, że wysoka przedstawiciel, baronessa Ashton, powinna przyczynić się do tej walki przy współpracy z prezydencją węgierską i chciałbym ją o to poprosić. Kiedy niedawno odwiedziliśmy Stambuł dowiedzieliśmy się, że w XX wieku zabito tam miliony armeńskich i greckich chrześcijan. Martwi mnie to, że prześladowanie chrześcijan trwa po dziś dzień. Wraz z panią poseł Hautalą proponuję uwzględnienie tej kwestii jako odrębnego punktu także w planie działania komisji „Droit”. Z drugiej strony proszę baronessę Ashton o przeprowadzenie podczas spotkania ministrów spraw zagranicznych w dniu 31 stycznia poważnej debaty w sprawie ochrony chrześcijan i o nadanie tej sprawie priorytetowego znaczenia w ramach polityki zagranicznej.

 
  
MPphoto
 

  Przewodniczący – Oddaję głos Pani Catherine Ashton celem podsumowania debaty i udzielenia odpowiedzi na wiele zadanych pytań.

 
  
MPphoto
 

  Catherine Ashton, wiceprzewodnicząca komisji/wysoka przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa – Panie Przewodniczący! Chciałam, o ile mogę, wybrać dwa lub trzy wątki spośród licznych pomysłów, które tu przedstawiono. Przede wszystkim pragnę podziękować wszystkim posłom i powiedzieć, że doceniam siłę odczuć i wyrazy wsparcia w odniesieniu do prac, które zamierzamy wykonać w tym obszarze.

Jak już mówiłam, ucieszyłam się, że mogę wziąć udział w tej debacie częściowo dlatego, że poruszyliśmy już tę kwestię w Radzie do Spraw Zagranicznych – i wrócimy do niej pod koniec stycznia – oraz dlatego, że obawy wyrażane przez Szanownych Państwa Posłów odzwierciedlają obawy, które napływają do mnie z różnych stron, szczególnie od niektórych państw członkowskich i niektórych ministrów najbardziej zaniepokojonych tym problemem.

Chcę wyraźnie zaznaczyć, że naprawdę mówiłam o chrześcijaństwie. Swoje wystąpienie rozpoczęłam od przedstawienia powodów, dla których pojechałam konkretnie do Betlejem: był to wyraz uznania, że choć jestem na Środkowym Wschodzie, to jestem także w pewnym sensie w samym sercu wielu religii, zwłaszcza że miało to miejsce w Wigilię prawosławnego Bożego Narodzenia. Była to bardzo silna deklaracja sama w sobie i bardzo osobisty, a także celowo wykonany gest. Wiem, że niestety pan poseł Mauro opuścił już salę i nie usłyszy mojej odpowiedzi, ale mam nadzieję, że dowie się, iż naprawdę wspomniałam tę kwestię w swojej wypowiedzi.

Chciałabym skupić się na dwóch lub trzech aspektach. Wielu posłów poruszyło kwestię sposobu wykorzystywania przez nas dostępnych narzędzi w celu zagwarantowania prac nad rozwiązaniem tych problemów. Pragnę przypomnieć Szanownym Państwu Posłom, że prawie we wszystkich umowach o handlu i współpracy, które zawarliśmy po roku 1995, uwzględnialiśmy klauzulę dotyczącą praw człowieka, która z tego, co wiem, obowiązuje w stosunkach ze 134 państwami.

Uwzględnienie takiej klauzuli ma na celu głównie zademonstrowanie naszego wspólnego zaangażowania w obronę praw człowieka, ale klauzula ta stanowi również podstawę prawną sankcji na wypadek poważnego łamania praw człowieka. Szanowni Państwo Posłowie pamiętają, że wcześniej to ja poruszyłam kwestię projektu „GSP plus” i kwestię Sri Lanki. Wiedzą Państwo, że podjęliśmy kroki na rzecz zawieszenia tego kraju w ramach projektu „GSP plus”, konkretnie ze względu na sytuację w zakresie praw człowieka. Jak wspominali Szanowni Państwo Posłowie, musimy teraz przyglądać się sposobowi zawierania umów oraz instrumentom pozostającym do naszej dyspozycji, aby upewnić się, że w razie konieczności możliwe będzie wywarcie stosownego nacisku.

Moim zdaniem, gdy Komisja zacznie badać przyszłość rozporządzenia GSP interesujące będzie sprawdzenie, czy możliwe jest ulepszenie aspektów rozporządzenia, które odnoszą się do ratyfikacji i wdrożenia klauzuli dotyczącej praw człowieka oraz konwencji.

Chciałam również poruszyć drugą stronę tego tematu, czyli oczywiście instrumenty, które stosujemy w celu propagowania i wspierania demokracji w zakresie praw człowieka. Jak Szanowni Państwo Posłowie wiedzą, wspieramy światowe projekty na rzecz walki z rasizmem, ksenofobią i dyskryminacją na każdym tle. W 60 krajach dofinansowaliśmy organizacje pozarządowe zajmujące się przejawami dyskryminacji. Zatem zachowujemy równowagę pomiędzy wykorzystywaniem dostępnych instrumentów w celu zapewnienia sobie możliwości reagowania w sytuacji, kiedy zdecydowanie czujemy, że prawa człowieka zostały złamane, a wykorzystywaniem tych instrumentów – w połączeniu z naszą chęcią działania i dyspozycyjnością – na rzecz wsparcia organizacji pozarządowych, szczególnie tych aktywnie działających w zakresie walki z dyskryminacją.

Chciałam również poruszyć jeszcze jeden aspekt, a mianowicie rolę delegacji rozmieszczonych na całym świecie i rolę monitorowania wydarzeń. Rzeczywiście kilku posłów poruszyło ten odrębny temat. Mówiłam już, że moim zdaniem należy koniecznie kontrolować sytuację na całym świecie.

Szczególnie poruszyła mnie jednak kwestia, o której Szanowni Posłowie wspominali w kilku wystąpieniach, która w pewnym sensie nabrała rozgłosu na przestrzeni ostatnich tygodni i miesięcy, ale niemniej jednak była ważna dla wielu posłów już od dawna. Dotyczy to obaw o sposób traktowania lub regularnej dyskryminacji ludzi religijnych, ludzi wszystkich wyznań na całym świecie oraz naszego obowiązku uważnego i czujnego obserwowania sytuacji, nie w momencie, gdy pojawia się przemoc – wtedy niewątpliwie jesteśmy zobowiązani do działania – ale zanim się ona pojawi, gdy występuje jedynie zwykła dyskryminacja.

Uważam, że powinniśmy postrzegać nasze delegacje rozmieszczone na całym świecie jako instrument umożliwiający dostrzeganie i zauważanie tego rodzaju dyskryminacji, jaką Szanowni Państwo Posłowie uznają za „buzowanie pod powierzchnią”, jeśli mogę się tak wyrazić, i informowanie nas o tym.

Ponadto, za bardzo ważne – zaproponowaliśmy to na ostatniej Radzie do Spraw Zagranicznych – uważam to, że w naszych pracach na rzecz praw człowieka i w opracowanym sprawozdaniu zajmujemy się także sytuacją mniejszości wyznaniowych na świecie. Chrześcijaństwo odgrywa w naszych bieżących dyskusjach olbrzymią rolę, ale wielu posłów zauważyło, że musimy również szanować i tolerować inne wyznania i postępowanie wyznawców.

Moim zdaniem duże znaczenie będzie miało dążenie do zrozumienia tego, co się naprawdę dzieje, zarówno poprzez monitorowanie w ramach sprawozdań, jak i działalność naszych delegacji na całym świecie. Dzięki temu, moim zdaniem, zrozumiemy jak wykorzystywać dostępne instrumenty, szczególnie po stronie Komisji; ale także zbudujemy poczucie woli politycznej, nie tylko mojej, ale także Państwa, gdyż – zostało to już słusznie zauważone – jako posłowie mają Państwo dużo do powiedzenia i zrobienia w tym obszarze, wraz z państwami członkowskimi i ministrami zaangażowanymi w państwach członkowskich.

Na początku powiedziałam, że zdecydowanie będę dążyć do zagwarantowania lepszego wykorzystania dostępnych instrumentów, uważnego kontrolowania rozwoju wydarzeń oraz wykorzystania instrumentów politycznych i gospodarczych w celu priorytetowego traktowania tych kwestii także w przyszłości. Jestem niezwykle wdzięczna za wszystkie wystąpienia. Tym wszystkim, którym nie odpowiedziałam na uwagi i pytania pragnę powiedzieć, że to nie z braku chęci; uważnie się nad nimi zastanowię i wykorzystam je w debacie, którą przeprowadzimy pod koniec stycznia w Radzie do Spraw Zagranicznych.

 
  
MPphoto
 

  Przewodniczący – Wpłynęło siedem projektów rezolucji, złożonych zgodnie z art. 110 ust. 2 Regulaminu.

Zamykam debatę.

Głosowanie odbędzie się w czwartek 20 stycznia 2011 r. o godz. 12:00.

Oświadczenia pisemne (art. 149 Regulaminu)

 
  
MPphoto
 
 

  Elena Oana Antonescu (PPE), na piśmie(RO) Niewinni ludzie padli ofiarą bezmyślnego czynu przestępczego, który nie ma nic wspólnego z religią ani zasadami moralnymi. My, obywatele Unii Europejskiej, wspieramy i propagujemy wolność wyznania, a także mamy obowiązek podkreślania, że musi być ona szanowana, chroniona i wspierana jako jedno z podstawowych praw człowieka. W tym kontekście terroryzm ma na celu wszczęcie zamieszania i konfliktów poprzez ataki, które sprawcy usiłują uzasadnić odniesieniami do ukrytych motywów religijnych. Chciałabym podkreślić, że terroryzm nie ma żadnego wyznania. I właśnie dlatego wszelkie przejawy fundamentalizmu należy pozostawić za drzwiami meczetów, kościołów i synagog. Religie świata nie zachęcają do agresywnych ataków. W rzeczywistości osoby uczestniczące w takich atakach nie powinny wierzyć, że walczą o coś. Wręcz przeciwnie. Uważam, że walczą z moralnością, innymi istotami ludzkimi i z samą ludzkością.

 
  
MPphoto
 
 

  Gerard Batten (EFD), na piśmie – Prześladowanie chrześcijan w krajach muzułmańskich i w niektórych krajach niemuzułmańskich, jak na przykład komunistyczne Chiny, jest coraz powszechniejsze i nikczemne. Jednym z ostatnich przejawów przemocy wobec chrześcijan był przeprowadzony w Nowy Rok w Aleksandrii atak bombowy na kościół, w wyniku którego zginęło 25 osób a 80 zostało rannych. Wspólnota Koptyjska z Londynu i innych regionów w Wielkiej Brytanii naświetliła mi tło tego ataku. Zdaniem tych osób w ubiegłym roku w Egipcie doszło do ponad 100 takich ataków na chrześcijan, w których zginęło wiele ludzi.

Motywacją osób odpowiedzialnych za ataki jest fundamentalistyczna i ekstremistyczna ideologia islamu. Partia Niepodległości Zjednoczonego Królestwa, którą reprezentuję, nie chce unijnej polityki zagranicznej ani unijnego ministra spraw zagranicznych, obecnie w osobie baronessy Ashton. Skoro już jednak baronessa Ashton zajmuje to stanowisko, powinna wziąć pod uwagę fakt, że UE podpisuje umowy opiewające na miliardy euro z krajami, które należą do najokrutniejszych prześladowców chrześcijan. Unia Europejska powinna wykorzystać swoje wpływy gospodarcze, nie zawierając umów preferencyjnych i nie zapewniając korzystnego traktowania państwom, które tolerują prześladowanie chrześcijan. Przynajmniej tyle możemy od UE wymagać.

 
  
MPphoto
 
 

  José Manuel Fernandes (PPE), na piśmie(PT) Z danych statystycznych dotyczących wolności wyznania wynika, że większość aktów przemocy na tle religijnym w ostatnich latach była skierowana przeciwko chrześcijanom. Liczba ataków na wspólnoty chrześcijańskie w 2010 roku niepokojąco wzrosła. Niestety musimy opłakiwać wiele ofiar śmiertelnych krwawych ataków na społeczności chrześcijan w Nigerii i Pakistanie, ataków terrorystycznych na chrześcijan koptyjskich w Aleksandrii i na Filipinach, inspirowanych ideologią dżihadu ataków terrorystycznych na asyryjskie rodziny chrześcijańskie oraz skoordynowanych zamachów bombowych na chrześcijańskie domy w Bagdadzie. Ponadto nie sposób dopuścić godnego ubolewania prześladowania chrześcijan przez rząd Islamskiej Republiki Iranu, a także karygodnego represjonowania działalności Kościoła katolickiego oraz innych wspólnot wyznaniowych w Wietnamie. Unia Europejska musi odnowić zaangażowanie, z jakim od zawsze działała, na rzecz dążenia do wolności wyznania, sumienia i myśli, które to wolności stanowią podstawowe zasady wspólnotowego dorobku prawnego. Rządy mają obowiązek zagwarantowania tych wolności. W związku z tym, a także ze względu na wzrost przemocy wobec chrześcijan na świecie, domagam się, aby Rada, Komisja i wysoka przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa podjęły szybkie, zdecydowane i energiczne działania mające na celu obronę wolności wyznania na świecie.

 
  
MPphoto
 
 

  Filip Kaczmarek (PPE), na piśmie(PL) Szanowni Państwo! Dzieje się coś bardzo niedobrego, jeżeli chodzi o poszanowanie praw chrześcijan do wyznawania własnej religii. Już w ubiegłym roku Parlament Europejski wyjątkowo często musiał reagować na łamanie praw człowieka w stosunku do chrześcijan. Byłem współautorem trzech rezolucji w tym obszarze – w sprawie Iraku: kary śmierci (w szczególności sprawa Tarika Aziza) i ataków na wspólnoty chrześcijańskie (24.11.2010 r.), w sprawie niedawnych ataków na wspólnoty chrześcijańskie (20.01.2010 r.) oraz w sprawie wolności wyznania w Pakistanie (19.05.2010 r.).

Tegoroczne wydarzenia w Aleksandrii przypomniały mi, że już rok temu Parlament Europejski wezwał egipski rząd, by zagwarantował koptyjskim chrześcijanom oraz członkom innych wspólnot i mniejszości religijnych możliwość korzystania ze wszystkich praw człowieka i podstawowych wolności – w tym z prawa do swobodnego wyboru i zmiany wyznania – oraz by zapobiegał wszelkiej ich dyskryminacji. Tymczasem jutro znowu będziemy dyskutowali o wolności chrześcijan w Pakistanie. Metoda statystyczna nie jest metodą doskonałą, ale czasami pozwala na lepszą ocenę skali danego zjawiska. W przypadku łamania praw chrześcijan, ciekawe obliczenia przeprowadzili dziennikarze Deutsche Welle – średnio co 3 minuty ginie na świecie z powodu swych przekonań chrześcijański męczennik. To naprawdę szokujące, że coś takiego dzieje się dosłownie na naszych oczach.

 
  
MPphoto
 
 

  Jarosław Kalinowski (PPE), na piśmie(PL) Jako Europejczycy staramy się, aby na naszym kontynencie wszyscy ludzie swobodnie mogli kultywować taką religię, która jest najbliższa ich sercu i sumieniu. Regulujemy również prawo w ten sposób, aby chronić obywateli przed dyskryminacją ze względu na wyznanie. Uczymy w szkołach tolerancji i równouprawnienia, a imigrantom zezwalamy swobodne używać swych symboli religijnych. Zdarza się, że robimy to kosztem religii, która ma w Europie najwięcej wyznawców. A to przecież z chrześcijaństwa nasza tradycja i cywilizacja czerpie najwięcej, i także chrześcijan jest pośród nas najwięcej. Mówię to również jako przedstawiciel grupy politycznej mianującej się Chrześcijańską Demokracją. Nie mamy wpływu na to jak chrześcijanie są traktowani w wielu krajach świata. Możemy jednak, i powinniśmy, zapewnić wolność wyznania wszystkim Europejczykom.

 
  
MPphoto
 
 

  Alfredo Pallone (PPE), na piśmie(IT) Niestety stoimy wobec globalnego ataku na chrześcijaństwo. Dane mówią same za siebie: w ubiegłym roku 75% aktów przemocy na tle religijnym było wymierzonych przeciwko chrześcijanom.

Gdy różnice na tle wyznaniowym są wykorzystywane jako sposób na powstrzymanie wzrostu i rozwoju, problem nabiera wymiaru politycznego. Nienawiść wspierana tymi atakami terrorystycznymi ma na celu właśnie destabilizację systemu społecznego i politycznego w krajach, w których dochodzi do przemocy. Unia Europejska, ze względu na swoja rolę w propagowaniu poszanowania praw człowieka oraz swobód obywatelskich i demokratycznych, a przede wszystkim ze względu na swoje chrześcijańskie korzenie, ma obowiązek zdecydowanego reagowania poprzez potępienie wszelkich form ekstremizmu i wspieranie dialogu, wolności wyznania, wzajemnego szacunku między wspólnotami oraz tolerancji.

Mam jednak nadzieję, że UE pójdzie jeszcze dalej i uwzględni klauzulę dotyczącą wolności wyznania we wszystkich umowach gospodarczych podpisywanych z państwami trzecimi i że na państwa łamiące tę klauzulę nakładane będą kary.

 
  
MPphoto
 
 

  Debora Serracchiani (S&D), na piśmie(IT) Nie powinniśmy być nieśmiali i powściągliwi, jeśli chodzi o obowiązek Unii Europejskiej w zakresie przestrzegania wolności wyznawania dowolnej religii.

W świetle niezaprzeczalnego nasilenia się przemocy wobec chrześcijan w różnych częściach świata, UE musi natychmiast zająć wyraźne stanowisko w sprawie łamania prawa do wyznawania dowolnej religii. Należy uwzględnić kwestię wolności wyznania w europejskich strategiach politycznych, szczególnie poprzez dodawanie do umów z państwami trzecimi wiążącej klauzuli dotyczącej poszanowania wolności wyznania. Zasady te są sztandarowe dla Europy i pod żadnym warunkiem nie możemy robić wyjątków w tym obszarze.

 
  
MPphoto
 
 

  Bogusław Sonik (PPE), na piśmie(PL) Współcześnie w ponad 70 krajach na świecie dochodzi do prześladowań chrześcijan. Oznacza to, że w co 3 kraju łamie się podstawowe prawo człowieka do wolności religijnej. Unia Europejska zaczęła zdawać sobie sprawę, że prześladowania na tle religijnym to poważne naruszenie godności i wolności człowieka. Debata na temat wolności religijnych i sytuacji chrześcijan, która od kilku miesięcy trwa w Parlamencie Europejskim jest istotna również ze względów formalnych, dzięki Traktatowi z Lizbony Kościoły umocniły swoją pozycję w debacie europejskiej i mają prawo być oficjalnym partnerem dialogu z Komisją Europejską. Parlament Europejski, który stoi na straży przestrzegania praw człowieka, powinien jak najszybciej wypracować sposoby obrony wolności wyznania na świecie.

Mając w pamięci niedawne akty przemocy wymierzone w mniejszości chrześcijańskie w niektórych krajach Bliskiego Wschodu, Afryki i Azji, uważam, że dobrze byłoby poruszyć ten problem na najbliższej Radzie ds. Zagranicznych UE i wypracowanie razem z wysokim przedstawicielem ds. polityki zagranicznej UE konkretnych instrumentów ochrony społeczności chrześcijańskiej. Parlament Europejski powinien wezwać państwa, w których dochodzi do prześladowań, aby mimo trudności podjęły skuteczne środki ochrony mniejszości religijnych. Dlatego też należy zacząć poważnie traktować temat wolności religijnej przy podpisywaniu przez UE umów o współpracy z krajami trzecimi.

 
Ostatnia aktualizacja: 2 czerwca 2011Informacja prawna