Indeks 
 Poprzedni 
 Następny 
 Pełny tekst 
Procedura : 2011/2536(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Wybrany dokument :

Teksty złożone :

B7-0127/2011

Debaty :

PV 16/02/2011 - 5
CRE 16/02/2011 - 5

Głosowanie :

PV 17/02/2011 - 6.9
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P7_TA(2011)0069

Debaty
Środa, 16 lutego 2011 r. - Strasburg Wydanie Dz.U.

5. Wytyczne dotyczące polityki zatrudnienia państw członkowskich – Europa 2020 - Wdrożenie wytycznych dotyczących polityki zatrudnienia państw członkowskich (debata)
zapis wideo wystąpień
PV
MPphoto
 

  Przewodnicząca – Następnym punktem porządku obrad jest wspólna debata na temat:

– oświadczeń Rady i Komisji na temat strategii Europa 2020;

– sprawozdanie (A7-0040/2011) sporządzone przez panią Pervenche Berès w imieniu Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych w sprawie wniosku decyzji Rady w sprawie wytycznych dotyczących polityki zatrudnienia państw członkowskich [COM(2011)0006 - C7-0033/2011 - 2011/0007(CNS)];

– oświadczenie Komisji w sprawie wdrożenia wytycznych dotyczących polityki zatrudnienia państw członkowskich.

 
  
MPphoto
 

  János Martonyi, urzędujący przewodniczący Rady Pani Przewodnicząca! Jestem ogromnie rad, mogąc wystąpić przed Państwem i zabrać głos na temat, który jest ogromnie ważny dla węgierskiej prezydencji, a mianowicie strategii Europa 2020. Temat ten ma dla nas szczególne znaczenie.

Wiemy, że jeśli Europa zamierza pozostać konkurencyjna w stosunku do reszty świata, musi sprostać wielu wyzwaniom. Niektóre z nich zrodziły się z kryzysu finansowego i gospodarczego, inne wynikają z naszych ograniczonych możliwości i zdecydowanego dążenia do wypełniania celów strategii lizbońskiej 2010.

Często się mówi, że kryzys może otwierać nowe możliwości – zarówno w starożytnej Grecji, jak i w ujęciu chińskim. Może stanowić szansę dokonania przełomu, znalezienia rozwiązania i dokonania postępu. Uważamy zatem, że kryzys jest obecnie głównym czynnikiem motywującym państwa członkowskie do rychłego przyjęcia nowej europejskiej strategii na rzecz zatrudnienia oraz inteligentnego, trwałego i sprzyjającego włączeniu społecznemu wzrostu gospodarczego. Ta strategia to Europa 2020.

Jestem przekonany, że strategia ta odegra ważną rolę, pomagając Europie wybrnąć z kryzysu i umocnić się zarówno wewnętrznie, jak i na szczeblu międzynarodowym, dzięki stymulowaniu produkcji, potencjałowi wzrostu, spójności społecznej i zarządzaniu gospodarczemu.

Jest to niezmiernie istotne, jeśli chcemy pozostać konkurencyjni na rynkach światowych, zwłaszcza w obliczu szybko rozwijających się rynków azjatyckich. Ma to również znaczenie, jeżeli chcemy utrzymać model społeczny, nasz styl życia, który jest charakterystyczny dla Europy, bliski nam wszystkim i który musimy zachować.

Strategia Europa 2020 potwierdziła pięć wymiernych celów UE, które stanowią cele wspólne, wytyczające kierunek działań państw członkowskich i Unii w zakresie propagowania zatrudnienia, poprawy warunków dla innowacyjności, badań i rozwoju, realizacji celów w obszarze zmian klimatu i celów energetycznych, podnoszenia poziomu nauczania i sprzyjania włączeniu społecznemu, szczególnie za sprawą ograniczania ubóstwa.

W ramach realizacji tych celów Komisja opracowała i przedstawiła m.in. siedem inicjatyw przewodnich, obejmujących działania, które proponuje podjąć na rzecz wzmocnienia jednolitego rynku oraz stymulacji wzrostu i zatrudnienia. Są to: Europejska Agenda Cyfrowa, Unia Innowacji, Mobilna Młodzież, Europa efektywnie korzystająca z zasobów, Polityka przemysłowa w erze globalizacji, Program na rzecz nowych umiejętności i zatrudnienia oraz Europejska platforma współpracy w zakresie walki z ubóstwem.

W stosunku do każdej z inicjatyw zarówno Unia Europejska, jak i władze krajowe muszą koordynować wysiłki, by działania na szczeblu krajowym i europejskim wzajemnie się wzmacniały.

W grudniu 2010 roku w pierwszym sprawozdaniu z realizacji, opracowanym przez prezydencję w ścisłej współpracy z Komisją i przyszłą prezydencją węgierską, zaprezentowano przegląd prac podjętych od momentu uruchomienia strategii w czerwcu. W sprawozdaniu zwrócono uwagę na najważniejsze, wykonane przez Radę prace w obszarze tych siedmiu inicjatyw przewodnich. Ponadto zwrócono w nim uwagę na postęp technologiczny, jaki osiągnięto w różnych sferach polityki odgrywających najważniejszą rolę w nowej strategii, tj. w sferze wolnego rynku, polityki spójności i polityki rolnej. Wymieniono również inicjatywy i działania, które przeprowadzono na szczeblu UE w ciągu ostatnich sześciu miesięcy związane z pięcioma podstawowymi celami UE.

Pragnę teraz zwrócić uwagę na niektóre najważniejsze elementy dotyczące zarządzania gospodarczego. Wdrożenie reformy zarządzania gospodarczego stanowi podstawowy warunek w zwalczaniu kryzysu i stymulowaniu gospodarki europejskiej. Dlatego właśnie strategia Europa 2020 jest blisko związana z tzw. „semestrem europejskim”: nowym kluczowym instrumentem makroekonomicznego nadzoru, który zostanie zastosowany po raz pierwszy w okresie obecnej prezydencji. Ten nowy proces rozpoczął się w styczniu 2011 roku prezentacją opracowanej przez Komisję rocznej wizji wzrostu gospodarczego.

Prezydencji węgierskiej zależy szczególnie na zagwarantowaniu, by semestr europejski przebiegał sprawnie i pomyślnie. W tym celu w okresie poprzedzającym marcową Radę Europejską zorganizujemy szereg debat podczas wszystkich ważnych posiedzeń Rady.

Rada do Spraw Ogólnych otrzymała między innymi zadanie przygotowania syntetycznego sprawozdania na posiedzenie, które odbędzie się 21 marca i które odniesie się do głównych prac podjętych w komisjach sektorowych. Sprawozdanie zostanie przedstawione Radzie Europejskiej w marcu i stanowić będzie podstawę do dyskusji mających na celu ustalenie priorytetów dla reform strukturalnych i konsolidacji finansowej.

W następstwie marcowej Rady Europejskiej państwa członkowskie zakończą opracowywanie projektów krajowych programów reform oraz sprawozdań na temat stabilizacji lub konwergencji, które zostaną przekazane Komisji w kwietniu. Następnie zostaną podjęte prace mające na celu opracowanie zaleceń dla poszczególnych krajów, które państwa członkowskie uwzględnią, opracowując budżety rok 2012 i wdrażając strategie wzrostu gospodarczego. Przyznaję, że kalendarz prac jest bardzo napięty, ale mamy nadzieję na jego sfinalizowanie w czerwcu lub lipcu.

Strategia Europa 2020 stanowi klucz do zapewnienia przyszłego sukcesu gospodarczego Unii Europejskiej. Jest to ściśle powiązane z reformą zarządzania gospodarczego, która również będzie bardzo ważna. Jeśli nie będziemy konkurencyjni i nie będziemy w stanie zabezpieczyć silnego wzrostu w przyszłości, będzie nam coraz trudniej zarówno utrzymać wysoki poziom wewnętrznej ochrony socjalnej, jak i spowodować, by głos Europy był słyszany poza nią.

Jest to najważniejsze wyzwanie stojące przed Europą w nadchodzących latach. Jestem całkowicie przekonany, że możemy liczyć na poparcie ze strony Parlamentu Europejskiego, który nam w tym pomoże.

 
  
  

PRZEWODNICZY: JERZY BUZEK
Przewodniczący

 
  
MPphoto
 
 

  Przewodniczący − Panie Urzędujący Przewodniczący Rady! Dziękuję za wprowadzenie. Rozmawiamy o bardzo ważnej sprawie: strategii Europa 2020. Przeżywamy kryzys i stopa bezrobocia jest bardzo wysoka, co stanowi ogromne zagrożenie dla naszych obywateli. Polityka zatrudnienia ma zatem zasadnicze znaczenie, również w ramach strategii Europa 2020. Witamy w Parlamencie Europejskim odpowiedzialnego za ten obszar komisarza, pana László Andora.

 
  
MPphoto
 

  László Andor, komisarz Panie Przewodniczący! Jak Panu wiadomo, w ubiegłym miesiącu Komisja przyjęła pierwszą roczną wizję wzrostu gospodarczego w związku ze strategią Europa 2020. Roczna wizja wzrostu gospodarczego stanowi zerwanie z przeszłością i uruchamia pierwszy cykl koordynacji polityki gospodarczej w ramach semestru europejskiego.

Główna idea leżąca u podstaw semestru europejskiego jest bardzo prosta: aby zapewnić stabilność unii gospodarczej i walutowej, nie mamy innego wyjścia jak przeprowadzić ex-ante koordynację polityki gospodarczej Unii Europejskiej. Ostatni kryzys zadłużenia w niektórych krajach strefy euro znakomicie to ilustruje. To zdrowsze i bardziej wymagające podejście pokazuje, że Unia Europejska dostrzega, jak blisko powiązane są wzajemnie gospodarki państw członkowskich i jak wybór polityki w jednym państwie członkowskim może wpłynąć na inne.

Zarządzanie semestrem europejskim będzie prawdziwym sprawdzianem dla Unii Europejskiej. Naszym głównym priorytetem było wzmocnienie politycznego poparcia dla strategii i lokalnych partnerstw. Obecnie chcemy pokazać, że Unia może wspólnie określić najpilniejsze kluczowe reformy polityki i wprowadzić odpowiednie polityczne rozwiązania.

Roczna wizja wzrostu gospodarczego jest bardzo jednoznaczna, jeśli chodzi o główne cele. Nakreśla zintegrowane podejście do ożywienia gospodarczego, formułując 10 priorytetowych działań w ramach trzech podstawowych dziedzin: po pierwsze, potrzeby rygorystycznej konsolidacji finansów publicznych i restrukturyzacji sektora finansowego w celu zapewnienia większej stabilizacji makroekonomicznej; po drugie, reform strukturalnych na rzecz wzrostu zatrudnienia; i wreszcie środków na rzecz wzrostu gospodarczego.

Zwróciliśmy uwagę na Państwa obawy co do głównych celów rocznej wizji wzrostu gospodarczego, spowodowane wrażeniem, że cele te odbiegają od zintegrowanych wytycznych. Pragnę jasno wyrazić się w tej sprawie. Komisja świadomie postanowiła skoncentrować tegoroczną wizję wzrostu gospodarczego na najpilniejszych wyzwaniach wynikających z aktualnego kryzysu gospodarczego oraz potrzebie rozpoczęcia reform koniecznych dla ożywienia gospodarczego i tworzenia miejsc pracy. Roczna wizja wzrostu gospodarczego jest całkowicie spójna ze zintegrowanymi wytycznymi, w tym z wytycznymi dotyczącymi zatrudnienia.

Cieszy mnie poparcie Parlamentu dla wniosku Komisji o zachowanie wytycznych dotyczących zatrudnienia na rok 2011. Do momentu śródokresowego przeglądu strategii Europa 2020 w 2014 roku ważną sprawą jest bowiem zapewnienie stabilnych ram politycznych, aby państwa członkowskie dysponowały dostatecznym czasem na wprowadzenie koniecznych reform.

Wytyczne dotyczące zatrudnienia stanowią również podstawę projektu wspólnego sprawozdania o zatrudnieniu (wchodzącego w skład rocznej wizji wzrostu gospodarczego), w którym określa się najpilniejsze zadania w obszarze zatrudnienia: po pierwsze – wprowadzenie sprzyjających zatrudnieniu systemów podatkowych, poprzez odciążenie podatkowe zatrudnienia; po drugie – zmniejszenie segmentacji rynku pracy; po trzecie – usunięcie barier w celu uzyskania równowagi między życiem prywatnym i zawodowym; po czwarte – wspieranie bezrobotnych poprzez wysokiej jakości szkolenia i usługi pośrednictwa pracy, by mogli powrócić do pracy oraz podejmować samozatrudnienie; i wreszcie – zwiększenie udziału osób starszych na rynkach pracy.

Co ważniejsze, wytyczne dotyczące zatrudnienia stanowić będą podstawę dla ewentualnych zaleceń dla poszczególnych państw, które Rada może skierować do państw członkowskich zgodnie z art. 148 Traktatu.

Roczna wizja wzrostu gospodarczego daje podstawę do dyskusji podczas marcowego posiedzenia Rady Europejskiej oraz dla wytycznych dotyczących polityki gospodarczej, które mają być skierowane do państw członkowskich. Komisja oczekuje, że państwa członkowskie uwzględnią te wytyczne podczas opracowywania programów stabilności lub konwergencji oraz w krajowych programach reform w ramach strategii Europa 2020.

Komisja dokona analizy krajowych programów reform, których spodziewamy się w drugiej połowie kwietnia. Na podstawie tej analizy i zgodnie z postanowieniami Traktatu, zaproponujemy polityczne wytyczne oraz zalecenia dla poszczególnych krajów, które państwa członkowskie powinny uwzględnić, opracowując swoje budżety na 2012 rok. Rada powinna przyjąć polityczne wytyczne i zalecenia przed wakacjami.

Na zakończenie pragnę podkreślić, jak ważna jest Państwa rola w pomyślnym wdrażaniu strategii Europa 2020, a szczególnie siedmiu inicjatyw przewodnich. Państwa rola jako ustawodawcy jest zasadnicza dla ich pomyślnego wdrożenia. Ustanowienie prawidłowych warunków ramowych ma zasadnicze znaczenie, jeśli chcemy osiągnąć główne cele strategii Europa 2020. Wkrótce rozpoczną się dyskusje na temat wieloletnich ram finansowych. W czerwcu Komisja przedstawi swoje propozycje. Państwa rola, jako pełniącego wraz z Radą funkcję organu budżetowego, będzie ogromnie ważna dla prawidłowego odzwierciedlenia priorytetów strategii Europa 2020 w budżecie UE. Jeśli mamy być wiarygodni, musimy dopilnować, aby nasze priorytety finansowe były zgodne z naszymi strategiami i priorytetami politycznymi.

W czasach ograniczeń budżetowych ważniejsze niż kiedykolwiek jest wykazanie, że UE wytwarza wartość dodaną i że euro wydane na szczeblu UE może znaczyć więcej niż euro wydane na szczeblu krajowym.

Aby zapewnić powodzenie strategii Europa 2020, potrzebujemy politycznego wsparcia na wszystkich szczeblach. Jedynie wtedy, gdy każdy będzie wypełniać swoje zadania, możemy osiągnąć cele i ustalić odpowiedni kurs dla przyszłego wzrostu.

 
  
MPphoto
 

  Pervenche Berès, sprawozdawczyni(FR) Panie Przewodniczący, Panie Urzędujący Przewodniczący Rady, Panie Komisarzu! W imieniu Komisji Zatrudnienia i Spraw Socjalnych pragnę powiedzieć, jak bardzo cieszy mnie ta pierwsza możliwość odbycia debaty na temat semestru europejskiego i wagi, jaką powinniśmy w tym semestrze nadać rocznej wizji wzrostu gospodarczego.

W takich ramach, wraz z członkami Kolegium zdecydował pan, Panie Komisarzu, o odnowieniu wytycznych dotyczących polityki zatrudnienia, a Parlament zamierza tę decyzję uznać. Chcielibyśmy jedynie zwrócić Pana uwagę na trzy sprawy.

Pierwsza dotyczy treści rocznej wizji wzrostu gospodarczego. Jesteśmy zdumieni faktem, że sprawy zatrudnienia i bezrobocia wydają się być wtórne w stosunku do celów konsolidacji budżetowej. Kiedy poruszają Państwo te tematy, bezpośrednio powiązane z funkcjonowaniem rynku pracy, odnosimy wrażenie, że naruszają Państwo umowę społeczną między obywatelami państw członkowskich i ich rządami. Proponują Państwo podniesienie wieku emerytalnego, obniżenie zasiłków dla bezrobotnych, zmianę poziomów płac i mechanizmów ich obliczania oraz otwarcie sklepów w niedziele.

Naszym zdaniem stanowi to niezwykle niebezpieczne naruszenie umowy społecznej. Uważamy również, że należy zwrócić większą uwagę na najsłabsze grupy społeczne, to jest młodzież, kobiety, osoby w podeszłym wieku czy niepełnosprawne. Uważamy również, że istnieje realne ryzyko postrzegania konsolidacji budżetowej jako alfy i omegi tej rocznej wizji wzrostu gospodarczego.

Kolejnym powodem naszego zaniepokojenia jest fakt, że, jak sam Pan powiedział, zamierzają Państwo opracować krajowe programy reform w oparciu o roczną wizję wzrostu gospodarczego.Decyzje w najważniejszych sprawach podejmowane będą jednak tutaj. Jak zamierzają Państwo przeprowadzić w Parlamencie owocną debatę na ten temat, jeśli właśnie teraz zmieniane są wytyczne? Jak wyobrażają sobie Państwo demokratyczną debatę w tej sprawie? Jak wiążą Państwo art. 148, który koordynuje polityki zatrudnienia, z art. 12, który koordynuje polityki gospodarcze?

Panuje tu dzisiaj w Parlamencie Europejskim duże zamieszanie, ponieważ debatujemy jednocześnie nad strategią „Europa 2020”, grupami roboczymi prezydenta Van Rompuyego, pakietem zarządzania gospodarczego, któremu Parlament poświęca dużo uwagi oraz nad zmianą Traktatu w celu utrzymania europejskiego mechanizmu stabilizacji finansowej. Ponadto w tym samym czasie debatujemy również nad możliwą zmianą tego mechanizmu. Parlament wprowadza semestr europejski w tym samym czasie, kiedy kanclerz Merkel i prezydent Sarkozy podpisują pakt na rzecz konkurencyjności. I jakby było mało, zmieniają Państwo wytyczne dotyczące zatrudnienia, które według wszelkiego prawdopodobieństwa nie będą niczym innym jak bardzo dużym obszarem pozostającym do zdefiniowania w tych krajowych programach.

Panie Komisarzu! Pragnę przedstawić Panu zatem trzecią sprawę, która nas niepokoi. Kiedy w ubiegłym roku, z poparciem belgijskiej prezydencji, udało nam się zmienić kierunek wytycznych dotyczących zatrudnienia, była jedna rzecz, którą mocno podkreśliliśmy: zarządzanie. Co rozumieją Państwo przez to zarządzanie? Oznacza ono, że polityka gospodarcza i polityka społeczna nie będą mogły być realizowane pomyślnie, jeżeli nie będzie im towarzyszyć prawdziwa demokratyczna debata. Teraz demokratyczna debata oznacza przekazanie uprawnień Parlamentowi Europejskiemu, parlamentom narodowym oraz prawdziwe poszanowanie, zaangażowanie i włączenie partnerów społecznych. Często odnosimy wrażenie, że Państwa wnioski omijają tę nieodłączną część demokratycznego życia naszych krajów.

Uważam, że jeśli nie poradzimy sobie z tą kwestią, grozi nam niebezpieczeństwo, że staniemy się niespójni, odciągając społeczeństwo od tego, co razem próbujemy osiągnąć oraz lekceważąc to, co stanowi podstawę naszego sukcesu, a mianowicie ducha wspólnoty.

 
  
MPphoto
 

  Sharon Bowles, sprawozdawczyni komisji opiniodawczej z ramienia Komisji Gospodarczej i Monetarnej Panie Przewodniczący! Wkraczamy w nową erę zarządzania gospodarczego. Semestr europejski oferuje strukturę, do której, przy silnym zaangażowaniu Parlamentu, powinny zostać włączone istniejące narzędzia zintegrowanych wytycznych, o których mowa w art. 121 i art. 148 Traktatu.

Patrząc z szerszej perspektywy, to właśnie w okresie semestru monitorowanie paktu stabilności i rozwoju oraz nadzór makroekonomiczny mogą połączyć się ze strategią Europa 2020 i zintegrowanymi wytycznymi. Oznacza to, że semestr może zapewnić spójne ramy dla różnych procesów zarządzania gospodarczego w Unii w sposób dla wszystkich korzystny. Szerzej mówiąc, Komisja Gospodarcza i Monetarna podkreśla, że zarządzanie gospodarcze musi opierać się na metodzie wspólnotowej. Procesy muszą być przejrzyste i wiarygodne, jeśli ich celem ma być zbliżenie do obywateli i otrzymanie poparcia z ich strony. Daje to Parlamentowi mandat do działania.

Skoro Parlamentowi wyznaczono już rolę, musi on dysponować czasem na wypełnienie swojego demokratycznego mandatu. Komisja Gospodarcza i Monetarna popiera całkowicie Komisję ds. Zatrudnienia i Spraw Socjalnych w spełnieniu tego wymagania.

 
  
MPphoto
 

  Corien Wortmann-Kool, w imieniu grupy PPE (NL) Panie Przewodniczący! Kryzys finansowy i gospodarczy dotkliwie wykazał, że nasza konkurencyjność, a co za tym idzie stabilność naszej społecznej gospodarki rynkowej jest zagrożona. Jeżeli mamy zatem lepiej wykorzystać nasz rynek wewnętrzny, zwiększyć stabilność naszych emerytur, a także umożliwić lepsze funkcjonowanie rynku pracy, już teraz musimy wyciągnąć wnioski z kryzysu.

W związku z tym nasza grupa popiera roczną wizję wzrostu i wnioski Ecofin z 15 stycznia 2011 r., które stymulują ambitne oczekiwania związane z europejskim semestrem.

My wszyscy w Parlamencie pragniemy Europy o zrównoważonym wzroście gospodarczym, ze zdrowymi przedsiębiorstwami i wystarczającą liczbą miejsc pracy dla naszych obywateli. Możemy to osiągnąć jedynie przy pomocy stabilnej waluty i stabilnej gospodarki. Aby zapewnić jedno i drugie, państwa członkowskie muszą utrzymywać w ryzach swoje finanse wewnętrzne, co nie tylko pomoże nam uniknąć problemów, takich jak te, z którymi mamy obecnie do czynienia w państwach członkowskich walczących z rosnącymi deficytami i zadłużeniem, ale również stworzyć podwaliny wzrostu i zatrudnienia dla naszych obywateli, a także naszych dzieci i przyszłych pokoleń.

Panie Przewodniczący! Grupa Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci) będzie nadal pracować na rzecz silnego pakietu europejskiego zarządzania gospodarczego, opartego na trzech filarach: dynamicznym pakcie stabilności i wzrostu, ambitnym nadzorze gospodarczym i ambitnej strategii „Europa 2020”. Wymaga to jednak zastosowania przez nas metody wspólnotowej i zaangażowania Parlamentu Europejskiego oraz parlamentów narodowych. Jeśli to zrobimy, nie będzie nam potrzebny nowy pakt na rzecz konkurencyjności, ponieważ i tak zrealizujemy nasze cele.

 
  
MPphoto
 

  Udo Bullmann, w imieniu grupy S&D (DE) Panie Przewodniczący, Szanowni Państwo, Panie Komisarzu, Panie Urzędujący Przewodniczący Rady! Wysłuchałem uważnie wygłoszonych tu wypowiedzi, zapoznałem się z wizją rocznego wzrostu gospodarczego, przeczytałem konkluzje Ecofinu i jestem teraz całkowicie przekonany co do jednej rzeczy: Unia Europejska doświadcza nie tylko kryzysu gospodarczego, ale także politycznego. Wasze zalecenia nie są niczym nowym. Poproście swoich pracowników, żeby pokazali wam dokumenty z ostatnich dziesięciu lat. W nich wszystkich można zobaczyć to samo, a mianowicie, że wydatki publiczne są za wysokie i że jedyny mechanizm przystosowania się do nowych czasów dotyczy zarobków, które również zawsze są zbyt wysokie. Nie widziałem żadnych innych zaleceń. Nie ważne czy pada deszcz, czy świeci słońce, czy przeżywamy kryzys czy wzrost gospodarczy – zawsze mamy tę samą ideologię, która jednak nie ma nic wspólnego z prawdziwą gospodarczą rzeczywistością.

Chciałbym zasugerować Państwu jeszcze jedno: proszę przysłać kiedyś do Komisji Gospodarczej i Monetarnej tych ludzi, którzy piszą dla was to wszystko, którzy w Radzie i Komisji przeprowadzają analizy ekonomiczne. Chcemy zapoznać się z Państwa modelami ekonomicznymi. Chcemy porozmawiać z tymi ludźmi na temat Państwa modeli ekonomicznych. Chcemy się od nich dowiedzieć, czy ich zdaniem Europa nie znalazła się już na krawędzi recesji. Proszę usunąć przykładowo niemieckie wskaźniki eksportowe i niemieckie wskaźniki wzrostu, a wówczas przekonają się Państwo, o czym mówię. Zapytam wtedy, dlaczego nie ma tam ani jednego słowa o inwestycjach – skoro mamy do czynienia z najniższym dotychczas poziomem inwestycji, którego nie możemy nadal akceptować – dlaczego nie ma ani słowa o poprawie w sferze dochodów i ani słowa o kolejnych cyklach gospodarczych, ani o tym, że koniec końców musimy nauczyć się wspólnie się rozwijać, ani o tym, jak uda nam się wyjść z kryzysu. O żadnej z tych spraw nie ma ani słowa w Państwa dokumentach.

Przegapili Państwo początek roku i będą Państwo musieli dokonać ogromnego wysiłku, by sprostać oczekiwaniom europejskich obywateli. Jednak coś Państwu powiem: jeśli w tym duchu zamierzają Państwo w marcu podjąć decyzję dotyczącą pakietu zarządzania gospodarczego i reformy paktu stabilności i wzrostu, moja grupa nie będzie mogła w to się zaangażować.

 
  
MPphoto
 

  Lena Ek, w imieniu grupy ALDE Panie Przewodniczący! Przed rokiem zastanawialiśmy się na tej sali, jakie działania są konieczne, by stawić czoło światowemu kryzysowi finansowemu. W tym czasie niektóre z wniosków mojej grupy na temat zarządzania gospodarczego odrzucono, jako zbyt ambitne i zbyt daleko idące, jednak dzisiaj z zadowoleniem zauważam, że wiele naszych propozycji przyjęto.

Istnieje dzisiaj jednak ogromna różnica między celami zadeklarowanymi w strategii Europa 2020 a środkami finansowymi potrzebnymi do ich osiągnięcia. W projekcie budżetu na rok 2012 Komisja powinna wyjaśnić, jasno określić i wyraźnie pokazać wydatki związane ze strategią. Dotyczy to również zbliżającego się przeglądu wielorocznych ram finansowych.

Pragnę również zwrócić się bezpośrednio do państw członkowskich. W Radzie mamy do czynienia z widoczną niechęcią ze strony ministrów finansów – w tym mojego własnego – Andersa Borga ze Szwecji – do inwestowania w przyszłość. Budżety krajowe muszą odzwierciedlać wyrażone przez Radę ambicje, a projekty UE wymagają budżetów, jeśli mają kiedykolwiek zostać realizowane. Zapamiętajcie moje słowa: bez właściwie zainwestowanych pieniędzy nie będzie wzrostu gospodarczego ani strategii zatrudnienia i skazani jesteśmy na porażkę.

Apeluję do Komisji , by wystąpiła z bardziej konkretnymi wnioskami ustawodawczymi, a do państw członkowskich, by wykazały się większym zaangażowaniem. Potrzebujemy wiążących zobowiązań, aby osiągnąć podstawowe cele, a także ustawodawstwa w głównych obszarach sprzyjających tworzeniu miejsc pracy, takich jak efektywność energetyczna na szczeblu wspólnotowym. Istniejące inicjatywy, takie jak europejski Strategiczny plan w dziedzinie technologii energetycznych, Plan uczenia się przez całe życie oraz Plan działania na rzecz racjonalizacji zużycia energii, zostały już przyjęte, ale Rada nie wyłożyła jeszcze pieniędzy na stół. Projekty te wymagają finansowania. Wszystkie one dają możliwości tworzenia miejsc pracy i wzrostu gospodarczego.

Za sprawą naszej rezolucji w sprawie strategii Europa 2020 grupa ALDE wyraźnie informuje Radę, że obecna struktura zarządzania jest zbyt słaba, metoda otwartej koordynacji zakończyła się fiaskiem i że należy powrócić do metody wspólnotowej. Pochwalam fakt, że wspólną rezolucję przyjęto zdecydowaną większością głosów. Stanowi to wyraźny sygnał ze strony Parlamentu, że potrzebujemy działania.

 
  
MPphoto
 

  Philippe Lamberts, w imieniu grupy Verts/ALE Panie Przewodniczący! Pan wie, że Zieloni zdecydowanie opowiadają się za bardziej zintegrowaną Europą, po pierwsze, żeby zapewnić naszym obywatelom zrównoważony rozwój, a po drugie, żeby w XXI wieku Europa znaczyła coś na tej planecie.

– (FR) Nasze zaufanie zostało dzisiaj poważnie zachwiane przez Państwa dokument, to jest roczną wizję wzrostu gospodarczego, ponieważ ujawnili w nim Państwo ideologiczne tendencje, które nie mają nic wspólnego z faktami, natomiast wiele wspólnego z wyborami ideologicznymi.

Co w zasadzie Państwo zalecają? Obcięcie wydatków publicznych! Nie zapewnią Państwo stabilizacji finansów publicznych, obcinając wydatki. Nie mówi się nic o dochodach. Celem jest również zwiększenie elastyczności w celu zreformowania, jak Państwo argumentują, rynków pracy – innymi słowy, by po prostu stworzyć flexisecurity bez zabezpieczenia. Będą się Państwo spierać, że muszą podjąć te środki, by umożliwić wyjście gospodarki z kryzysu.

To jednak nie wszystko. Są również środki dla sektora finansowego. Pomówmy o nich, ponieważ jest to dobry przykład podwójnych standardów. Co mają Państwo do powiedzenia o środkach na płace i wydatki publiczne? Musimy uderzyć szybko i mocno. Jednak w przypadku sektora finansowego mówią Państwo, że musimy przyglądać się sytuacji, analizować wpływy, zapewniając przede wszystkim okresy przejściowe.

W przypadku zarządzania gospodarczego i konsolidacji budżetowej Państwa odpowiedź jest krótka: 1 stycznia 2011 r. – 1 stycznia 2012 r. Dla banków to będzie 1 stycznia 2019 r., tak jakby żadna analiza czy okres przejściowy nie były potrzebne, aby pomóc w dostosowaniu rynków pracy czy zapewnić solidne fundamenty finansom publicznym.

Czy mogą mi Państwo powiedzieć, co wspólnego z tym wszystkim ma strategia Europa 2020? To o nią chodzi, ale Państwo o tym nie mówią. Panie Komisarzu, Panowie Członkowie Rady! Zalecenia, które Państwo wydają w ramach rocznej wizji wzrostu gospodarczego całkowicie uniemożliwiają realizację strategii Europa 2020.

Zwodzą nas Państwo, mówiąc że możliwe jest prowadzenie koniecznych inwestycji w sferach badań, kształcenia, zmniejszenia ubóstwa, walki ze zmianami klimatu i zatrudnienia dzięki stosowaniu zalecanej przez Państwa polityce. To kłamstwo i w moim odczuciu, cała ta debata to farsa.

 
  
MPphoto
 

  Malcolm Harbour, w imieniu grupy ECR Panie Przewodniczący! Moja grupa podpisała tę rezolucję i będzie ją popierać. Nie twierdzę, że zgadzamy się ze wszystkimi jej zapisami, ale podpisujemy się pod głównym przesłaniem. Chcę to powiedzieć zarówno Komisji, jak i Radzie, i przytoczę głośno zasadniczą treść, jaką uzgodniliśmy: „Tłusty akt o jednolitym rynku i chudy akt o tworzeniu miejsc pracy.”

Skąd mają się teraz brać miejsca pracy? Będą je tworzyć prywatne przedsiębiorstwa inwestycyjne i nowo otwierane firmy. Wiemy już, że małe przedsiębiorstwa były motorem tworzenia miejsc pracy w ostatniej dekadzie. Chcę dziś powiedzieć Komisji i Radzie, że 27 państw członkowskich musi zacząć poważnie traktować przedsiębiorstwa tworzące miejsca pracy na szczeblu jednolitego rynku. Wszyscy wierzymy w jednolity rynek i państwa członkowskie zaangażowały ogromne kwoty pieniężne i środki, otwierając rynek usług, ale czy powiedziały o tym swoim przedsiębiorcom? Czy promują jednolity rynek? Czy zachęcają przedsiębiorców? Czy zachęcają do handlu w Internecie?

Dlaczego nie skoncentrują się na robieniu rzeczy praktycznych polegających na realizacji już istniejących projektów obok realizacji pozostałych, o których mówili koledzy? Powinny je rozpocząć jutro, a nawet dzisiaj, a nie rozmawiać o innych długoterminowych projektach. Powinny wziąć się do pracy!

 
  
MPphoto
 

  Lothar Bisky, w imieniu grupy GUE/NGL(DE) Panie Przewodniczący! Pani poseł Harms wspomniała wczoraj o jednej bardzo ważnej rzeczy. Mało kto na zewnątrz orientuje się, jaką strategię, mechanizm stabilności czy pakt aktualnie omawiamy, uzupełniamy, wdrażamy w życie czy zmieniamy, i na podstawie jakich przepisów. Jedno jest jasne, że strategia Europa 2020 nie zapewniła dotychczas rozwiązania problemów, których doświadczają obywatele w czasie kryzysu. Wręcz przeciwnie – nadal realizuje się w ramach tej strategii błędną politykę UE, która, co najważniejsze, była po części przyczyną kryzysu. Nadal liczy się na pakt stabilności i wzrostu. Ma on zostać teraz zaostrzony i umocniony za sprawą lepszych mechanizmów sankcji.

W praktyce oznacza to środki oszczędnościowe ze szkodą dla obywateli. Oznacza to wydłużenie okresu pracy zawodowej, innymi słowy cięcia emerytur. Niezależnie od tego, czy indeksacja wynagrodzeń zostanie zniesiona, czy ograniczone zostaną podstawy negocjacji między partnerami społecznymi, czy też przepisy regulujące godziny pracy będą bardziej elastyczne – wszystko to oznacza obniżenie zarobków i cięcia. Oznacza to również ograniczenie formatywnej interwencji państwa w życie gospodarcze społeczeństwa. Z tego względu wiele osób mówi o zmniejszeniu długu. Nie ma dla mnie znaczenia, czy nazywa się to zarządzaniem gospodarczym, polityką stabilności i wzrostu, paktem na rzecz konkurencyjności czy zaleceniem Komisji na podstawie rocznej wizji wzrostu gospodarczego. Ta antyspołeczna polityka nie jest polityką, którą ja sam i moja grupa możemy popierać.

Ważne jest jednak, czy parlamenty mają nadal coś do powiedzenia w sprawie tej polityki. Wczorajsza debata na temat procedury zmiany Traktatu daje powody do nadziei, że posłowie Parlamentu są jednomyślni w jednej kwestii. Nie możemy sami sobie pozwolić na powrót do tajnej policji rządowej z XIX wieku. Tego nikt nie chce. Tak samo jednak również nie możemy przystać na Europę dwóch prędkości.

 
  
MPphoto
 

  Mario Borghezio, w imieniu grupy EFD(IT) Panie Przewodniczący, Szanowni Państwo! Strategia Europa 2020 to szeroko zakrojony program, ale powinniśmy zadać sobie pytanie, czy jesteśmy w stanie osiągnąć cel 20 % odnawialnej energii w wyznaczonym terminie, zwłaszcza w sytuacji, kiedy kryzys finansowy powoduje spowolnienie inwestycji.

Pozostaje jeden problem: popieranie energii słonecznej. W rzeczywistości subsydiujemy Chiny, będące obecnie światowym liderem w eksporcie kolektorów słonecznych, i Indie, wiodącego eksportera wyposażenia elektrowni wiatrowych. Musimy zatem wspierać badania na rzecz produkcji kolektorów słonecznych przeznaczonych na rynek europejski i produkowanych w Europie, a także popierać wprowadzanie ekonomii skali w sektorze ogniw fotowoltaicznych, wprowadzając takie urządzenia na dużą skalę na przykład w miastach europejskich.

Należy zrobić coś zupełnie innego: stworzyć paneuropejską spółkę energetyczną, która zabezpieczy europejskie instytucje publiczne, mając na uwadze, że sieci dystrybucyjne i ich infrastruktura stanowią już istniejące naturalne monopole, które należy podporządkować tej samej administracji.

W to miejsce, w wyniku zbyt entuzjastycznego liberalizmu gospodarczego, nadano priorytet innym rozwiązaniom, które z pewnością nie działają na korzyść konsumentów czy użytkowników, a właścicieli wielkich monopoli. Powinniśmy pamiętać, że emisja CO2 przez samochody nie maleje od 150 lat. Możemy się zastanowić, czy nie czas odkurzyć projekty silników wodnych.

 
  
MPphoto
 

  Philip Claeys (NI) - (NL) Panie Przewodniczący! Jeśli mamy wdrożyć rozdział strategii Europa 2020 dotyczący zatrudnienia, musimy bezwzględnie dostosować politykę imigracyjną większości państw członkowskich oraz UE.

Jak stwierdzono we wniosku Komisji, priorytety obejmują zwiększenie udziału w rynku pracy, zmniejszenie strukturalnego bezrobocia, rozwój wykwalifikowanej siły roboczej w celu sprostania potrzebom rynku pracy, uczenie się przez całe życie itd.

Import na dużą skalę pracowników spoza Unii Europejskiej świadczy o krótkoterminowej wizji i stoi w sprzeczności z priorytetami, które właśnie wymieniłem. Około 25 milionów osób w Unii Europejskiej jest bezrobotnych. Zacznijmy od przywrócenia tych ludzi do pracy zamiast uciekać się ponownie do imigracji na dużą skalę.

Sprowadzanie wykwalifikowanych pracowników do Europy, albo to, co możemy nazwać drenażem mózgów, powoduje jeszcze większe problemy w krajach ich pochodzenia, co z kolei skutkuje dalszym zwiększeniem imigracji niewykwalifikowanych pracowników do Europy. To błędne koło i musimy przyznać, że nikt nie skorzysta na tej sytuacji w perspektywie długoterminowej.

Najwyższa pora, byśmy przeprowadzili analizę kosztów i korzyści imigracji spoza Unii Europejskiej. Również ten aspekt powinien stanowić część wytycznych dla polityk zatrudnienia państw członkowskich.

 
  
MPphoto
 

  Marian-Jean Marinescu (PPE)(RO) Panie Przewodniczący! W strategii Europa 2020 nakreślono cele, których nie da się osiągnąć bez odpowiedniego uwzględnienia obszarów, które nie zostały w niej wyraźnie wymienione. Europa potrzebuje dynamicznego i konkurencyjnego sektora rolnictwa, który stymulować będzie trwały, inteligentny i sprzyjający włączeniu społecznemu wzrost. Produkcja żywności, którą można spożywać bez obaw, zrównoważone gospodarowanie zasobami naturalnymi i utrzymywanie terytorialnej równowagi i różnorodności obszarów rolniczych stanowią podstawowe elementy skutecznej wspólnej polityki rolnej oraz wydajnego sektora rolniczego.

Przemysł wymaga infrastruktury. Wprowadzenie jednolitej sieci kolejowej stanowi istotny krok w kierunku deregulacji transportu kolejowego. Tak samo ważne jest urzeczywistnienie jednolitej europejskiej przestrzeni powietrznej i wdrożenie projektu SESAR. Jednym z najważniejszych czynników jest rozwój sieci transeuropejskich nie tylko w transporcie, ale również w sektorze energetycznym, poprzez przeznaczenie wystarczających środków finansowych na zyskowne dla Europy projekty. Projekt Nabucco przyniesie na przykład korzyści wszystkim państwom członkowskim, eliminując zależność Unii Europejskiej od jednego źródła.

 
  
  

PRZEWODNICZY: RODI KRATSA-TSAGAROPOULOU
Wiceprzewodnicząca

 
  
MPphoto
 

  Marita Ulvskog (S&D)(SV) Pani Przewodnicząca! Jeśli mamy mieć możliwość nowego startu po kryzysie gospodarczym, ludzie powinni nam ufać. Richard Wilkinson, brytyjski badacz, który napisał książkę „Równość jest lepsza dla wszystkich” i który odwiedził Parlament Europejski w Brukseli w ubiegłym tygodniu, doskonale to opisał: potrzebna jest nam równość i potrzebne nam są pewne różnice, byśmy mieli społeczeństwa, w których króluje bezpieczeństwo i zaufanie. Można to bezpośrednio przełożyć na strategię Europa 2020.

Po pierwsze, jeśli chcemy osiągnąć sukces, potrzebne jest zaangażowanie i poszanowanie pracowników i ich organizacji związkowych. Jednak obecnie kryzys wykorzystuje się do atakowania związków zawodowych, pracowników i wolnych zawodów oraz uderzania w zasiłki dla bezrobotnych i emerytury. Te ataki należy powstrzymać.

Po drugie, kobiety w Europie, muszą mieć oczywiście takie same możliwości jak mężczyźni. Nie jest to zawsze jasno wyrażone w rezolucjach Parlamentu Europejskiego, ale musi być oczywiste w praktyce.

Po trzecie, silny nowoczesny przemysł i polityka przemysłowa oraz długoterminowe inwestycje, w tym w infrastrukturę, muszą zajmować centralną pozycję w naszych dalszych pracach. Musimy zintensyfikować prace nad inteligentnymi klimatycznie, efektywnie wykorzystującymi zasoby procesami i produktami oraz ekologiczną energią, zwiększając też liczbę zielonych miejsc pracy. Jak jeszcze zamierzamy konkurować?

Po czwarte musimy mieć jasne poparcie dla polityki oszczędności energii. Wiemy, że obecnych celów nie osiągniemy, ponieważ nie są one bezwzględnie obowiązujące. Musimy mieć bezwzględnie obowiązujące cele, co jest istotne dla osiągnięcia celów związanych ze wzrostem gospodarczym i konkurencyjnością, które są głównymi elementami strategii Europa 2020. Małe ambicje i brak woli politycznej zdumiewają szczególnie dlatego, że środki efektywnie wykorzystujące energię są jednymi z najlepszych i najmądrzejszych sposobów na obniżenie kosztów finansowych dla konsumentów i wzmocnienie przedsiębiorstw, i naprawdę są bardzo ważne.

 
  
MPphoto
 

  Elizabeth Lynne (ALDE) - Pani Przewodnicząca! Jeśli chcemy, by strategia Europa 2020 odniosła powodzenie, musimy efektywnie wdrożyć wytyczne dotyczące zatrudnienia i wprowadzić krajowe programy reform, nadając im pierwszorzędne znaczenie, na jakie rzeczywiście zasługują.

Musimy mieć pewność, że nikt nie pozostanie w tyle. Wskaźniki bezrobocia wśród osób starszych i niepełnosprawnych są alarmująco wysokie. Cieszę się, że oba teksty nawiązują do potrzeby wprowadzenia przepisów antydyskryminacyjnych w miejscu pracy, by praca była dostępna dla wszystkich.

Zasadnicze znaczenie ma faktyczna realizacja celów, jakie ustaliliśmy na szczeblu UE. Państwa członkowskie powinny ustalić konkretne cele i je realizować, ale Unia Europejska ma do odegrania ważną rolę, jeśli chodzi o poprawę w obszarze wymiany dobrych praktyk. Cieszę się zatem, że art. 27 rezolucji komisji stawia to w jasny sposób.

Przez wiele miesięcy zastanawialiśmy się i prowadziliśmy debaty nad kształtem, jaki powinna przybrać strategia Europa 2020, ale mamy wytyczne dotyczące zatrudnienia. Teraz nadszedł czas, by zacząć je realizować.

 
  
MPphoto
 

  Emilie Turunen (Verts/ALE)(DA) Pani Przewodnicząca! Dużo mówi się w ostatnich dniach w Europie na temat odpowiedzialności gospodarczej, która jest bardzo często utożsamiana z cięciami wydatków publicznych i bardzo rzadko z poprawą sytuacji w obszarze zatrudnienia. Uważam, że powinniśmy sami sobie zadać pytanie, co faktycznie oznacza odpowiedzialność gospodarcza. My, w grupie Zielonych/Wolnego Przymierza Europejskiego widzimy ogromną przepaść między polityką Europy, a politykami państw członkowskich. Z jednej strony mamy wizję rocznego wzrostu gospodarczego i możemy zauważyć, że semestr europejski prowadzi do mniejszego zatrudnienia i mniejszego wzrostu gospodarczego w Europie. Z drugiej strony w strategii Europa 2020 i w wytycznych dotyczących zatrudnienia mówimy, że chcemy tworzyć liczniejsze i lepsze miejsca pracy. Brakuje tu konsekwencji.

To fakt, że mamy 23 miliony bezrobotnych w Europie. Mamy 5,5 miliona bezrobotnych w wieku poniżej 25 lat. Mamy coraz więcej zatrudnionych, którzy żyją w ubóstwie. Liczby rosną, a polityki gospodarcze, które prowadzimy, nie sprzyjają poprawie sytuacji. Uważam, że jeśli chcemy stworzyć nowe miejsca pracy w Europie, powinniśmy rzeczywiście wdrożyć strategię Europa 2020 oraz wytyczne dotyczące zatrudnienia do naszych polityk gospodarczych. Wykazalibyśmy się w ten sposób gospodarczą odpowiedzialnością, ale wątpię, by rzeczywiście do tego doszło.

 
  
MPphoto
 

  Nikolaos Salavrakos (EFD)(EL) Pani Przewodnicząca! Ubóstwo, zmiany klimatu, niski wskaźnik urodzin, imigracja, energia oraz, co ważniejsze, zwalczanie bezrobocia – to najważniejsze problemy, z jakimi mamy dzisiaj do czynienia w Unii Europejskiej. Ich rozwiązanie wymaga pieniędzy i przyznania funduszy. Niestety, w całej Europie dokonuje się jednak cięć funduszy. Co to oznacza? Oznacza to, że strategia Europa 2020 jest zagrożona i trudno będzie ją zrealizować. Musimy jednak próbować.

Uważam, że przede wszystkim powinniśmy zająć się bezrobociem, które osiągnęło najwyższy od dziesięciu lat poziom. Uważam również, że musimy zapewnić wysoki poziom edukacji młodym ludziom w Europie, zgodnie z potrzebami rynku pracy, oraz że należy dokonać analizy kursów i że państwa członkowskie powinny zająć się obniżeniem liczby osób przedwcześnie kończących naukę.

Wolne stanowiska pracy wymagają wyspecjalizowanej siły roboczej. Wzywam Europę do bezzwłocznego zastosowania proponowanego systemu monitorowania wolnych miejsc pracy, obejmującego również europejski paszport umiejętności. Musi nam się udać. Musimy działać.

 
  
MPphoto
 

  José Manuel García-Margallo y Marfil (PPE) - (ES) Pani Przewodnicząca! Sprawa ta budzi pytanie, jedno tylko pytanie: co możemy zrobić na szczeblu europejskim, by zapewnić pracę tym, którzy jej nie mają?

Aby odpowiedzieć na to pytanie, chcę się odnieść do pierwszej z uzgodnionych kwestii. Nie może być mowy o zrównoważonym wzroście gospodarczym bez stabilnej makroekonomii. Zastosowanie niektórych szybkich rozwiązań, proponowanych tu głównie przez posłów lewicy, oznaczałyby chleb dzisiaj i głód jutro.

Druga uzgodniona kwestia – strategia Europa 2020 stanowi kompendium dobrych chęci, brzmi dobrze, ale od rozważań musimy przejść do działania. Co zrobimy? Jak zamierzamy finansować proponowane inicjatywy i działania? Czy pragnienia zawarte w strategii Europa 2020 są spójne z cięciami budżetowymi, które zapowiedziano?

Trzecia sprawa, którą uzgodniliśmy, to potrzeba dysponowania przez nas całościowym obrazem, jeśli mamy objąć właściwą drogę w kierunku stabilnego wzrostu. Do tej pory taki obraz jeszcze nie powstał. To, co dzieje się obecnie w ECOFIN, wskazuje na ogromną liczbę rozproszonych, niespójnych i sprzecznych pomysłów.

Są trzy ważne działania, które należy podjąć. Po pierwsze, nie możemy nadal gnębić państw znajdujących się w trudnej sytuacji, której można zaradzić przy pomocy wspólnej emisji obligacji europejskich. Po drugie, do obiegu trzeba wprowadzić obligacje, o których mowa w sprawozdaniu Montiego, a o których nie wspomina się w strategii Europa 2020. Po trzecie, musimy wykorzystać zasoby Europejskiego Banku Inwestycyjnego, z których dwie trzecie są własnością Komisji i które należałoby czterokrotnie zwiększyć w ciągu 10 lat, by uzyskać sumę, jaką przeznaczono na odbudowę europejskiej gospodarki w Planie Marshalla.

 
  
MPphoto
 

  Anni Podimata (S&D)(EL) Pani Przewodnicząca! Od wielu miesięcy Unia Europejska dyskutuje na temat skutecznej, spójnej i realnej reakcji na kryzys, reakcji, która zapewni realizację naszych strategicznych celów dotyczących realnego wzrostu, ochrony zatrudnienia, postępu społecznego i spójności społecznej.

Pozostają jednak dwa problemy: po pierwsze, debata na temat strategii Europa 2020 jest nadal oddzielona strukturalnie od pakietu zarządzania gospodarczego, semestru europejskiego i rocznej wizji wzrostu gospodarczego i w efekcie posiadamy albo fragmentaryczną strategię albo strategie równoległe, które współdziałają bez odpowiedniej koordynacji i co do których istnieje zagrożenie, że będą nawzajem działać na swoją niekorzyść.

Drugi problem polega na tym, że Rada i Komisja kładą obecnie nacisk na obostrzenie zasad paktu stabilności i wzrostu oraz dyscypliny budżetowej i reformy, bez przekonujących odpowiedzi czy rozwiązań na efektywne wdrożenie i finansowanie celów strategii Europa 2020.

Moim zdaniem istnieje ryzyko, tak, jak miało to miejsce w przypadku strategii lizbońskiej, że wiele naszych celów nie wyjdzie poza biuro projektowe, i obawiam się, że tak się stanie, chyba że uda nam się użyć przekonujących argumentów w stosunku do społeczeństwa europejskiego, które dźwiga na sobie ciężar kryzysu i które nie może ani nie powinno słuchać technicznych debat na temat paktu stabilności i rozwoju oraz wskaźników i kar. Musimy zrozumieć, że nie możemy koncentrować się wyłącznie na wskaźnikach i liczbach. Musimy koncentrować się na ludziach.

 
  
MPphoto
 

  Sylvie Goulard (ALDE)(FR) Pani Przewodnicząca, Panie Urzędujący Przewodniczący Rady! Proszę uprzejmie wysłuchać tego, co mam do powiedzenia. Panie Komisarzu! Dysponuję tylko jedną minutą na wypowiedź, jednak mam wielką ochotę siedzieć cicho i nie mówić nic, ponieważ uważam że strategia Europa 2020 jest bardzo daleka od naszych potrzeb. Zasypali nas Państwo potokiem pięknych słów. Czy rzeczywiście Państwo myślą, że te wytyczne, inicjatywy przewodnie i cała gama spraw, które Państwo wymyślają i którym poświęcają Państwo całe godziny i dni pomogą Państwu zapewnić zwiększenie zatrudnienia i uzyskać zaufanie ze strony obywateli europejskich? Mylą się Państwo. Jeśli przyjrzą się Państwo obecnemu światu, nie sądzę, żeby Chińczycy, Hindusi czy kraje wschodzące byli zafascynowani naszymi działaniami na rzecz wzrostu gospodarczego.

W związku z tym, jako sprawozdawczyni w sprawie pakietu zarządzania gospodarczego skłaniam się do powstrzymania się od głosu w Państwa obecności i pragnę powiedzieć tylko jedną rzecz: musimy być bardzo zdecydowani. Proszę nie sądzić, że jeżeli jako członkowie Rady każą nam Państwo po prostu przyspieszyć tempo, to w czerwcu dojdziemy do porozumienia. Porozumienie wypracujemy, kiedy ten Parlament odbędzie debaty i kiedy zostaniemy wysłuchani przez Radę. Z tego co mi wiadomo, emisja euroobligacji, która spowodowałaby zablokowanie rynku światowego przez euro, jest częścią tego pakietu.

 
  
MPphoto
 

  Derk Jan Eppink (ECR) - (NL) Pani Przewodnicząca! Jak tylko słyszę słowo euroobligacje, zawsze odczuwam pewien dyskomfort, mimo że jest to słowo, którego się tutaj często nadużywa. Większość miejsc pracy bierze się ze wzrostu gospodarczego i zdrowego sektora prywatnego. Nie ma tu żadnej alternatywy. Rządy nie tworzą miejsc pracy i nie są twórcami miejsc pracy.

Podstawowym problemem, jakiego doświadcza Europa jest brak konkurencyjności. Różnica między Niemcami a południową Europą wynosi prawie 35%. Przepaść ta jest ogromna i dlatego pani kanclerz Merkel mówiła o pakcie na rzecz konkurencyjności. Generalnie się z tym zgadzam. Idea procesu lizbońskiego miała być w rzeczywistości zgodna z tymi zasadami, ale niewiele z tego wyszło.

Jest jednak jedna sprawa, co do której pragnę Państwa ostrzec, a mianowicie harmonizacja podatku od osób prawnych. To bardzo zły pomysł. To również bardzo francuski pomysł i musimy z niego zrezygnować, tak samo jak z pomysłu zarządzania gospodarczego. To będzie „killer” miejsc pracy. Przeprowadzona w ostatnim tygodniu przez OECD w 21 krajach analiza dowiodła raz jeszcze, że jeśli chcemy posiadać w Europie większe zatrudnienie, powinniśmy obniżyć podatki od osób prawnych. To jedna z tych rzeczy, którym musimy się przyjrzeć, ponieważ sam Parlament nie tworzy żadnych miejsc pracy.

 
  
MPphoto
 

  Herbert Reul (PPE)(DE) Pani Przewodnicząca, Panie Urzędujący Przewodniczący Rady, Szanowni Państwo! Znajdujemy się w centrum poważnego kryzysu gospodarczego – mówimy o tym od miesięcy i wszystko co powiedzieliśmy to prawda – jednak, co do zasady, mamy tendencję mówienia w szerokich kategoriach, a następnie jak gdyby nigdy nic, radośnie podejmujemy decyzje tutaj w Parlamencie. Uważam, że dzieje się tak dlatego, że tutaj w Parlamencie nie działamy w sposób wystarczająco konkretny i nie jesteśmy wystarczająco uczciwi, ale raczej prowadzimy coś co przypomina ogólne zasady polityczne.

Co właściwie robimy, aby wspierać wzrost i stabilność? Czy robimy coś na rzecz właściwszego i rozsądniejszego sposobu zarządzania finansami? Czy rzeczywiście prowadzimy krytyczną analizę prawidłowości wydatków, albo czy każdy z nas wychodzi codziennie z nowym pomysłem na wydanie kolejnych pieniędzy? Jeśli nie jesteśmy wystarczająco silni, żeby skierować nasze środki finansowe na projekty związane z przyszłością, które mogłyby wywołać scysje, debaty i decyzje – to rozmowa o innowacjach i rozwoju jedynie po to, żeby koniec końców nie wyasygnować na nie funduszy, nie ma sensu. To w dużym stopniu nieuczciwe.

Jeśli chcemy tchnąć życie w gospodarkę, musimy stosować politykę, która ją pobudza, a nie siedzieć i zastanawiać się bez końca, jak można ingerować w przemysł czy gospodarkę. Chętnie podejmujemy kolejne decyzje – nawet dzisiaj bezustannie nawołujemy do podjęcia nowych decyzji, które zakłócać będą rozwój gospodarki. Czy ktokolwiek wierzy, że sprawa obowiązkowej energooszczędności – by podać choćby jeden przykład – pomoże przyspieszyć rozwój gospodarki? Czy naprawdę wierzą Państwo, że za pomocą dyskusji na temat energii, które wielokrotnie tutaj prowadziliśmy, ożywiliśmy gospodarkę? Może raczej wstrzymaliśmy jej rozwój? Chciałbym, żebyśmy chociaż raz uczciwiej porozmawiali na ten temat, podejmując potem mniej decyzji, ale może takich, które rzeczywiście przyniosą postęp. Będzie to ambitniejsze i wymagać będzie większego wysiłku, ale leży w interesie demokracji.

 
  
MPphoto
 

  Kinga Göncz (S&D)(HU) Pani Przewodnicząca! Kryzys finansowy i gospodarczy przekształcił się w kryzys społeczny i kryzys zatrudnienia, z którego to powodu stało się szczególnie ważne, by wprowadzić w życie wnioski, jakie wyciągnęła Europa w kwestii zacieśnienia koordynacji zarówno w sferze polityki gospodarczej, jak i społecznej. Oznacza to również, że państwa, które wprowadzają reformy strukturalne lub zmiany w polityce fiskalnej lub, na przykład, analizują godziny otwarcia sklepów w niedzielę, muszą również przeanalizować, czy takie środki przyczynią się do rozwoju systemu zatrudnienia oraz zwiększenia wskaźnika zatrudnienia.

Niezwykle istotne jest również konsultowanie wszystkich decyzji z partnerami społecznymi. Semestr europejski będzie pierwszym prawdziwym testem tej realizacji, kiedy to jednolita Europa, pod przywództwem prezydencji węgierskiej, po raz pierwszy będzie w stanie określić, w jakim stopniu można transponować te dyrektywy i czy będziemy mogli przejść do implementacji. Uważam, że prezydencja węgierska i węgierski rząd mają tutaj do odegrania szczególną rolę, nie tylko z racji sprawowania prezydencji, ale również dlatego, że dają przykład uwzględniania tych kwestii we wszystkich zmianach polityki gospodarczej i wszystkich decyzjach dotyczących polityki zatrudnienia, dając tym samym przykład innym krajom.

(Mówczyni zgodziła się odpowiedzieć na pytanie zadane przez podniesienie niebieskiej kartki na mocy art. 149 ust. 8 Regulaminu)

 
  
MPphoto
 

  Krisztina Morvai (NI)(HU) Pani Przewodnicząca! Odnoszę wrażenie, że pani poseł Göncz doskonale rozumie cały problem, a mianowicie wie, w jaki sposób Unia Europejska zamierza skończyć z bezrobociem. Siedzę tutaj przez całą debatę i w dalszym ciągu nic nie rozumiem. Proszę pomóc mi znaleźć odpowiedź na następujące pytanie: co powinniśmy powiedzieć ludziom zamieszkującym Borsod czy Szabolcs? Gdzie i kiedy znajdą pracę? I oczekuję odpowiedzi na to samo pytanie również od pana Martonyiego, który reprezentuje Radę, a także od komisarza, który tak się szczęśliwie składa, jest również pochodzenia węgierskiego. Gdzie ludność Węgier, a także ludność innych regionów Europy, która znajduje się w katastrofalnej sytuacji, znajdzie pracę? Gdzie i kiedy? Oczekuję konkretnej odpowiedzi.

 
  
MPphoto
 

  Przewodnicząca – Musimy być konsekwentni w korzystaniu z prawa zadawania pytań przez podniesienie niebieskiej kartki. Pytań tych nie należy kierować ogólnie do zgromadzenia, ani komisarza czy przedstawiciela Rady. Należy je kierować do kolegi referującego sprawę, o wyjaśnienie której chcieliby państwo poprosić.

Pani Poseł Morvai! Nie taki był charakter Pani pytania.

 
  
MPphoto
 

  Kinga Göncz (S&D)(HU) Pani Przewodnicząca! Z chęcią odpowiem, ale oczywiście dysponujemy zbyt krótkim czasem dla szczegółowego omówienia tej sprawy. Jednak to, co miałam na myśli to przykładowo, czy jeśli zmienimy system podatkowy, to ta zmiana zmniejszy różnice społeczne, czy pozwoli przedsiębiorstwom na dalszy rozwój i tworzenie miejsc pracy, czy też raczej spowoduje, że zniechęcą się do tworzenia nowych stanowisk pracy? Mówiłam o tym, że jeśli rozważamy restrukturyzację systemu nauczania, to czy rzeczywiście będzie to z korzyścią dla integracji społecznej? Jeśli mówimy o dalszym kształceniu, to czy ono rzeczywiście przygotowuje ludzi do wejścia na rynek, rynek pracy? O tym konkretnie mówiłam.

 
  
MPphoto
 

  Liisa Jaakonsaari (S&D) - (FI) Pani Przewodnicząca! Nasi koledzy posłowie z prawicy nalegali, by polityka ingerowała jedynie w gospodarkę i żeby osoby znajdujące się w tym Parlamencie robiły tylko rzeczy, które ingerują w politykę. Czy mój kolega poseł rzeczywiście uważa, że zarządzanie gospodarcze, na przykład, dotyczy jedynie gospodarki?

(Mówczyni zadała pytanie posłowi Reulowi przez podniesienie niebieskiej kartki na mocy art. 149 ust. 8 Regulaminu)

 
  
MPphoto
 

  Herbert Reul (PPE)(DE) Jeśli przyjrzymy się środkom, które zostały tutaj zastosowane w ostatnich kilku miesiącach i policzymy koszty, które z tego wynikły, zauważymy, że spowodowały one – nie zawsze, ale bardzo często – zakłócenia rozwoju gospodarczego. Musimy zatem być ostrożniejsi w naszych przemyśleniach. Idea przedstawiona przez komisarza ds. przemysłu i przedsiębiorczości w jego komunikatach na temat przemysłu, która mówi, że zawsze należy oceniać przyszłe decyzje pod kątem ich działania na korzyść lub szkodę dla konkurencyjności europejskiego przemysłu, jest bardzo mądrą ideą.

 
  
MPphoto
 

  Richard Seeber (PPE) (DE) Pani Przewodnicząca! Dla nikogo w tym Parlamencie nie ulega wątpliwości, że im bliżej wzrasta razem Europa, tym bliższe powinno być porozumienie dotyczące polityki gospodarczej. Dlatego taki instrument jak semestr europejski jest uzasadniony. Musimy jednak przestać ingerować w sprawy, jakimi tradycyjnie zajmowali się partnerzy społeczni, takie jak negocjacje zarobków i negocjowanie układów zbiorowych pracy. Musimy naprawdę ograniczyć się w tych kwestiach. Nie ma sensu, by Europa decydowała o wysokości zarobków w poszczególnych państwach. Powinniśmy się bardziej skoncentrować na usunięciu przeszkód rynkowych, by umożliwić rozwój gospodarki europejskiej. Dotyczy to nie tylko oligopoli i monopoli, ale również barier w dostępie do rynku. Nie powinna mieć również miejsca sytuacja, w której pewne sektory mają zapewniony określony zysk. Potrzebna jest większa konkurencyjność, by umożliwić rozwój potencjału gospodarki europejskiej.

Zadaniem Unii Europejskiej powinno być również wprowadzenie naszego przemysłu na najwyższy poziom nowoczesności. Mam tu na myśli energetykę, transport i komunikację. Europa powinna w tym celu rozporządzać odpowiednimi zasobami, byśmy m.in. mogli usunąć wąskie gardła istniejące pomiędzy państwami członkowskimi. Powinniśmy również zastanowić się, jakie zasoby możemy udostępnić Europie. Chodzi tu o jasne podstawy dla naszych własnych zasobów. Pragnę zatem wezwać Radę i państwa członkowskie, by wreszcie dały Europie zasoby, których potrzebuje.

Najwyraźniej dotyczy to również kształcenia oraz obszaru badań i rozwoju, ponieważ jako Europa mamy tu do odegrania ważną rolę. Zasadnicze znaczenie jednak ma tu również sprawa pieniędzy.

 
  
MPphoto
 

  Jutta Steinruck (S&D)(DE) Pani Przewodnicząca, Panie Komisarzu, Szanowni Państwo! Strategia Europa 2020 jest bardzo ważna nie tylko dla rozwoju społecznej i gospodarczej polityki europejskiej, ale również dla krajowych polityk społecznych i gospodarczych. Nie możemy dopuścić, by strategię tę niewłaściwie wykorzystano na szczeblu europejskim, aby kontynuować politykę rozliczania społecznego w państwach członkowskich. Jestem ogromnie zaskoczona, że Komisja w swojej rocznej wizji wzrostu gospodarczego proponuje cięcia i redukcje w ochronie socjalnej. Niektórzy moi przedmówcy wypowiadali się już na ten temat. Będzie to miało druzgocący wpływ na ludzi w poszczególnych regionach. To nie do przyjęcia, żeby obywatele, pracownicy, sami ponosili koszty konsolidacji budżetowej.

Pragnę również zwrócić się do państw członkowskich, by przy opracowywaniu swoich krajowych programów reform kierowały się jedynie zintegrowanymi wytycznymi, ponieważ zapewni to dużo lepszą równowagę między ochroną społeczną a wzrostem gospodarczym. W rocznej wizji wzrostu gospodarczego raz jeszcze wspomina się o umowach na czas nieokreślony, o których wcześniej wspominano w Programie na rzecz nowych umiejętności i zatrudnienia. Panie Komisarzu Andor! Dyskutowaliśmy ten temat wcześniej, w listopadzie 2010 roku: nie uda się zintegrować młodych ludzi z rynkiem pracy za pomocą rozwadniania praw pracowniczych. Doświadczenie Europy pokazało, że rozwadnianie skutkuje jedynie zwrotem ku niebezpiecznym warunkom pracy, a nie tworzeniem nowych miejsc pracy. Potrzebne nam są konkretne środki, by pomóc osobom znajdującym się w najtrudniejszej sytuacji, a nie przewodnie inicjatywy, które działają obok siebie, zamiast być zintegrowane.

 
  
MPphoto
 

  Danuta Maria Hübner (PPE) - Pani Przewodnicząca! Moje postrzeganie dnia dzisiejszego i jutra jest takie, że zatrudnienie w Europie da się utrzymać jedynie w przypadku, gdy poparte będzie konkurencyjną gospodarką, a nie jest tajemnicą, że nie jest to naszą mocną stroną.

Aby odnieść sukces w dziedzinie konkurencyjności w Europie, potrzebujemy procesu zinstytucjonalizowanej konkurencyjności. Musimy określić czynniki sukcesu i musimy zobaczyć, jak należy dostosować się do sytuacji. Dysponujemy już dużą liczbą instrumentów – instrumentów związanych z konkurencyjnością – istotnie, z niewielką wolą polityczną, możemy wykorzystać znaczną część ram instytucjonalnych, by wdrożyć kierowany przez Komisję proces konkurencyjności oparty o system wspólnotowy.

Nawiązuję tutaj do semestru europejskiego, wizji wzrostu gospodarczego, o której już mówiono. Mogłabym również powiedzieć o braku równowagi i precyzji – szczególnie na tablicy wyników, które powinny uwzględniać strukturalne czynniki związane z konkurencyjnością. Jest również strategia Europa 2020, która powinna być energicznie wdrożona teraz, a nie po roku 2013. Wszystkie polityki powinny działać w kierunku poprawy konkurencyjności gospodarki europejskiej: potrzebujemy wszystkich rąk do pracy, a oddzielenie trzonu Europy od jej pozostałej części spowodowałoby jedynie jej podział. Trwałe miejsca pracy można tworzyć jedynie wówczas, gdy Europa będzie się trzymać razem.

Europa podzielona nie będzie Europą konkurencyjną.

 
  
MPphoto
 

  Csaba Őry (PPE)(HU) Pani Przewodnicząca! Pragnę podziękować za udzielenie mi głosu, zarówno jako sprawozdawcy w sprawie wytycznych dotyczących zatrudnienia na rok 2010, jak i koordynatorowi grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów). Popieram wniosek Komisji, którego celem jest utrzymanie w 2011 roku wytycznych dotyczących zatrudnienia na rok 2010. Zgadzamy się z tą inicjatywą i ją popieramy. W traktacie lizbońskim jest jednak mowa o rocznych wytycznych i dlatego musimy śledzić i monitorować zmiany, utrzymywać wzajemny kontakt między Komisją, Radą i Parlamentem oraz na bieżąco dokonywać zmian, jeśli zajdzie taka potrzeba.

W związku z tym zalecałbym, by podczas przeglądu strategii Europa 2020 oraz prac w ramach semestru europejskiego posłużono się zintegrowanymi wytycznymi dotyczącymi rozwoju gospodarczego i zatrudnienia jako wytycznymi ogólnymi, a jeśli będą jakiekolwiek różnice, by podjęto wysiłek, wprowadzając zmiany. Jest bardzo prawdopodobne, że wynikną problemy. Ostatnio dowiedziałem się, że we wstępnych krajowych programach reform miały miejsce pewne odstępstwa od zobowiązań dotyczących zatrudnienia i że zamiast wskaźnika na poziomie 75 % przyjęty zostanie wskaźnik 72 %. Wymaga to oczywiście ponownego przemyślenia, by uniknąć przypadków podobnych do strategii lizbońskiej, w której ustalono bardzo wysokie poprzeczki, a bardzo niewiele osiągnięto. Radziłbym jednak przyjąć pewne podstawowe zasady.

Zgadzam się co do wynagrodzeń i emerytur. W tych sprawach nie powinniśmy interweniować, należy przestrzegać zasady pomocniczości, a w odniesieniu do pewnych grup, np. młodzieży, osób niepełnosprawnych i osób obciążonych różnymi niekorzystnymi czynnikami, potrzebne są konkretne zobowiązania na szczeblu krajowym.

(Mówca zgodził się odpowiedzieć na pytanie zadane przez podniesienie niebieskiej kartki na mocy art. 149 ust. 8 Regulaminu)

 
  
MPphoto
 

  Krisztina Morvai (NI)(HU) Pani Przewodnicząca! Raz jeszcze zmuszona jestem zadać pytanie posłowi węgierskiemu. Czy pomocniczość w odniesieniu do emerytur i płac oznacza, że emerytury i pensje emerytów oraz osób zatrudnionych na Węgrzech i w innych krajach postkomunistycznych będą ciągle i konsekwentnie stanowić ułamek pensji i emerytur wypłacanych w Europie Zachodniej? Przykre byłoby, gdybyśmy tak właśnie musieli to rozumieć. Tak właśnie przedstawia się obecnie sytuacja. Pielęgniarki zarabiają 70 tysięcy forintów miesięcznie, a nauczyciele 90 tysięcy; emeryci nie są w stanie się utrzymać. Jak mamy to rozumieć?

 
  
MPphoto
 

  Csaba Őry (PPE)(HU) Nie, pani poseł Morvai! Nie tak należy to rozumieć, jednak emerytury zależą w głównej mierze od wyników gospodarczych. Zależą od tego, co jesteśmy w stanie wyprodukować i w oparciu o to możemy zapewnić odpowiednie emerytury. Strategia, którą omawiamy, strategia, której celem jest konkurencyjna, funkcjonalna i odnosząca sukcesy Europa, daje nam możliwość podwyższenia emerytur nawet w krajach, w których sytuacja jest obecnie dużo mniej korzystna. Nie można jednak wprowadzić jednolitych zasad, ponieważ w chwili obecnej istnieją ogromne różnice. Oczywiście trzeba będzie stopniowo zająć się tą sprawą w przyszłości.

 
  
MPphoto
 

  Elisabeth Morin-Chartier (PPE)(FR) Pani Przewodnicząca! W ramach strategii Europa 2020 wytyczne dotyczące zatrudnienia muszą obejmować trzy podstawowe wyzwania.

Po pierwsze musimy wyjść z kryzysu poprzez badania, innowacje i konkurencyjność, aby zapewnić prawdziwą odnowę gospodarczą, która umożliwi nam odbudowę społeczną. Po drugie musimy zastąpić całe pokolenie pracowników, którzy odchodzą teraz na emeryturę. Po trzecie musimy stać się wreszcie konkurencyjni w warunkach globalizacji gospodarczej, zwalniając przedsiębiorstwa z licznych obciążeń podatkowych, które hamują ich rozwój i tłumią je.

W związku z powyższym musimy przede wszystkim zająć się trzema szczególnie wrażliwymi grupami społecznymi.

Pierwsza to młodzi ludzie, o których bezwzględnie musimy walczyć, by ustrzec ich przed opuszczeniem szkół zanim zdobędą kwalifikacje, ponieważ wyłączy ich to ze świata pracy na zawsze. Musimy ułatwić im wejście na rynek pracy i to nie tylko na podstawie umów na czas określony, nie tylko poprzez staże zawodowe, ale poprzez zwalczanie bezrobocia wśród młodzieży. Jest to problem długofalowy o istotnym znaczeniu z uwagi na obecny kryzys, którego młodzi ludzie szczególnie doświadczają. Druga grupa docelowa społeczeństwa to kobiety, będące ofiarami umów na czas określony i często wynagradzane niżej niż mężczyźni. Trzecia grupa to osoby starsze, które musimy potrafić utrzymać przy pracy. Posiadamy w Europie narzędzia, które pomogą nam to osiągnąć, w szczególności Europejski Fundusz Społeczny i uważam, że powinniśmy wykorzystać go jako dźwignię.

 
  
MPphoto
 

  Czesław Adam Siekierski (PPE) - Pani Przewodnicząca! Od przedstawionej przez Komisję strategii Europa 2020 upłynął prawie rok. Nie był to dla Europy łatwy czas. Państwa członkowskie nadal zmagały się z następstwami kryzysu. Zepchnięto na dalszy plan działania na rzecz realizacji nowej strategii. Ambitne plany strategii Europa 2020, takie jak zwiększenie wskaźnika zatrudnienia do 85 %, zmniejszenie liczby osób zagrożonych ubóstwem o 20 % czy wzrost wydatków na badania do poziomu 3 %, wydają się już w niespełna rok od rozpoczęcia realizacji strategii zagrożone. Bezrobocie w Unii sięga obecnie 10 %. Wciąż nie widać perspektyw na jego znaczący spadek. Wręcz przeciwnie: zakładając, że obecne powolne tempo wychodzenia Europy z kryzysu się utrzyma, bezrobocie będzie jeszcze większe przez co najmniej najbliższe lata. Niski poziom zatrudnienia sprzyja szerzeniu się ubóstwa i marginalizacji społecznej. Potwierdza to raport Eurobarometru z czerwca ubiegłego roku.

 
  
MPphoto
 

  Enrique Guerrero Salom (S&D) - (ES) Pani Przewodnicząca! Myśląc o roku 2020 i kolejnych, Europa naraża się na prawdziwe ryzyko systemowe związane z utratą możliwości konkurowania ze względu na istnienie dużych sektorów gospodarki, które coraz bardziej opierają się na technologii i są coraz silniejsze.

Musimy mieć możliwość konkurowania: konkurowania w celu osiągnięcia wzrostu gospodarczego, osiągnięcia wzrostu gospodarczego w celu stworzenia miejsc pracy i stworzenia miejsc pracy, by chronić i zabezpieczyć nasz model społeczny.

Jedynym nieodzownym towarem, jakim dysponujemy, jest wiedza i musimy z tej wiedzy korzystać, żeby wprowadzać innowacje, dostosować się do zmian i przede wszystkim cieszyć się rolą lidera w obszarze tych zmian.

Musimy zatem więcej inwestować w wyższe uczelnie, w nasz system kształcenia oraz w badania i rozwój, by stać się potęgą w sferze, w której możemy nią być, czyli w sferze wiedzy.

 
  
MPphoto
 

  Riikka Manner (ALDE) - (FI) Pani Przewodnicząca, Panie Komisarzu! Cele strategii Europa 2020 są dobre i ambitne. W moim wystąpieniu pragnę przede wszystkim skoncentrować się na czynnikach praktycznych, narzędziach, za pomocą których możemy się zająć tymi celami od podstaw, czego nie udało nam się zrobić np. w przypadku strategii lizbońskiej.

Po pierwsze, naprawdę potrzebujemy Europy jako całości. Regiony w Europie są nam potrzebne. Dla każdego z nich musimy potrafić zdefiniować czynniki sukcesu i potencjał możliwości. Możemy tego w dużej mierze dokonać dzięki polityce spójności. Żeby móc tworzyć więcej miejsc pracy, rozwijać innowacje, przede wszystkim innowacje oparte na doświadczeniu, potrzebujemy polityki spójności, obejmującej całą Europę i umożliwiającą realizację tych celów w poszczególnych regionach. Oczywiście potrzebujemy również polityki badań i rozwoju oraz finansowania dla tego sektora, ale moim zdaniem najważniejsza jest skuteczna polityka spójności.

 
  
MPphoto
 

  Ilda Figueiredo (GUE/NGL)(PT) Pani Przewodnicząca! To niedopuszczalne, aby problemy społeczne nadal były słabą stroną polityki UE, podobnie jak systematyczna dewaluacja społecznych skutków polityki budżetowej, finansowej i polityki konkurencji, które wywierają nacisk na neoliberalne doktryny, obojętne dla prawie 25 milionów bezrobotnych, prawie 30 milionów osób pracujących w niepewnych i słabo opłacanych zawodach i ponad 85 milionów osób żyjących w ubóstwie, gdy tymczasem zyski gospodarczych i finansowych grup interesów nie przestają rosnąć.

Pani Przewodnicząca! Pragnę tutaj nawiązać do głosów oburzenia wyrażonych przez różne organizacje podczas spotkania Citizens’ Agora, które odbyło się niedawno w Parlamencie Europejskim w Brukseli. Jest to powód do gniewu dla wielu milionów pracowników, bezrobotnych, kobiet i młodzieży, którzy nadal walczą przeciwko takiej polityce w całej Europie.

Nadszedł czas, by zerwać z paktem stabilności i rozwoju, paktem konkurencyjności i innymi podobnymi paktami. Trzeba szanować ludzi i pracowników.

 
  
MPphoto
 

  Oreste Rossi (EFD) - (IT) Pani Przewodnicząca, Szanowni Państwo! Zgadzam się, że Parlament musi mieć wystarczająco dużo czasu, żeby przedstawić najlepsze wytyczne polityki zatrudnienia na 2020 rok. Podczas kryzysu, z jakim obecnie mamy do czynienia, nie możemy nie zauważać potrzeb naszych obywateli. Należy zapewnić pomoc rodzinom, młodzieży poszukującej pracy i osobom w wieku produkcyjnym poszukującym pracy.

Europa musi odważnie dokonywać wyborów, w pierwszej kolejności zapewniając pracę swoim obywatelom, a dopiero potem obywatelom z państw trzecich, jak też ustanawiając powiązania między urzędnikami ds. zatrudnienia w różnych państwach członkowskich, by każdy obywatel z każdego kraju mógł uzyskać informacje na temat dostępnych miejsc pracy.

Szczególną uwagę należy zwrócić na ochronę granic, by zapobiegać niekontrolowanej inwazji setek tysięcy imigrantów, którzy wkrótce zaleją nasze kraje w wyniku politycznej sytuacji w Afryce Północnej. Integracja obywateli państw trzecich powinna być dozwolona jedynie w drodze kontrolowanej imigracji i powinna być ograniczona do liczby miejsc pracy aktualnie dostępnych, zabezpieczając w ten sposób przed występowaniem napięć i dyskryminacją działających na szkodę wzrostu gospodarczego i zabezpieczeń społecznych.

 
  
MPphoto
 

  Franz Obermayr (NI)(DE) Pani Przewodnicząca! Oczekiwania związane ze strategią są bardzo rozbieżne. Chociaż niektórzy uważają, że jest to tylko czcza gadanina i że strategia nie jest warta papieru, na którym została zapisana, to obserwujemy niezwykle dramatyczne i prawdziwe scenariusze, którym będziemy musieli stawić czoła – myślę o środkach na zwiększenie elastyczności rynków pracy. Dostarczają one do Europy Środkowej hordy słabo wykwalifikowanych, tanich robotników, co powoduje dumping płacowy.

Sformułowany w strategii cel, zakładający że 40 % młodego pokolenia powinno posiadać wyższe wykształcenie, wydaje się szczególnie naiwny. Chciałbym wiedzieć, o co tu chodzi. Mamy już przykład kraju – myślę tu o Włoszech – w którym z trudem można znaleźć odpowiednią pracę dla osób z wyższym wykształceniem, które muszą utrzymywać się na powierzchni, podejmując nisko wynagradzane prace. Dlaczego właściwie potrzebujemy tak wysokiej liczby osób z wyższym wykształceniem, skoro nie ma dla nich odpowiednich miejsc pracy? To prawda, że potrzebujemy wyżej wykwalifikowanej siły roboczej, ale nie osiągniemy tego, wręczając dyplomy uniwersyteckie 40% społeczeństwa. To nie jest właściwa droga.

 
  
MPphoto
 

  Paulo Rangel (PPE)(PT) Pani Przewodnicząca! Pragnę nadmienić, że w okresie poważnego zadłużenia państwa i kryzysu finansowego najważniejszą sprawą jest zaangażowanie w rozwój gospodarczy poprzez wzrost i strategie wzrostu, a także za sprawą polityki zatrudnienia. Sądzę, że dysponując polityką zatrudnienia, rozwiążemy nie tylko problem gospodarczy, ale również społeczny. Dlatego pragnę zwrócić się do pewnej kategorii pracowników, których trzeba uwzględnić w strategii Europa 2020.

Rozmawiano już o młodych ludziach, a duża część tych rozmów odbyła się właśnie dziś rano. Jest jednak kategoria pracowników – kategoria pracowników ważna pokoleniowo – obejmująca osoby w wieku powyżej 50 lat, a więc zbliżające się do emerytury. Jeśli chcemy podnieść wiek emerytalny i stworzyć aktywniejsze społeczeństwo, musimy przyjąć strategię dla pracowników wykonujących prace tymczasowe i pracowników w wieku powyżej 50 lat, którzy mają trudności.

 
  
MPphoto
 

  Vasilica Viorica Dăncilă (S&D).(RO) Pani Przewodnicząca! Strategia Europa 2020 musi utorować drogę nowemu modelowi wzrostu gospodarczego w Europie w drodze wspierania reform strukturalnych koordynowanych na poziomie państw członkowskich. Sądzę, że reformy te są ogromnie ważne dla wszystkich państw członkowskich, mając na uwadze duże bezrobocie wśród młodzieży. Jednocześnie musimy popierać małe i średnie przedsiębiorstwa, wykorzystując cały ich potencjał do tworzenia nowych stanowisk pracy. Włączenie wzrostu gospodarczego, celu socjalnego i walki z ubóstwem do listy celów Unii Europejskiej jest również ważne dla Europy, ponieważ ich osiągnięcie pozwoli na zabezpieczenie gospodarczej niezależności Unii Europejskiej.

Na koniec pragnę powiedzieć, że moim zdaniem strategia Europa 2020 musi być dostępna dla obywateli europejskich, którzy muszą być świadomi odpowiedzialności, jaka spoczywa na wszystkich podmiotach zaangażowanych w jej wdrażanie, tzn. na władzach krajowych, lokalnych i regionalnych, których wysiłkom towarzyszy również wkład europejskich obywateli.

 
  
MPphoto
 

  Jan Kozłowski (PPE) - Pani Przewodnicząca! Wytyczne w sprawie zatrudnienia są i powinny być traktowane jako podstawowy instrument w procesie zarządzania gospodarczego zawierającego się w koncepcji semestru europejskiego. Wytyczne te stanowią dla państw członkowskich fundament, na którym budowane są obecnie krajowe programy reform, od których przecież zależy powodzenie strategii „Europa 2020”. Zgodnie z harmonogramem, prace nad krajowym programem reform zostaną zakończone w kwietniu. Powołując się na opinię również Komitetu Regionów chciałbym podkreślić znaczenie włączenia zarówno parlamentów narodowych, jak i władz regionalnych i lokalnych w prace nad narodowymi programami reform. Wprowadzenie na obecnym etapie zmian do wytycznych mogłoby zakłócić ten proces. Chciałbym zwrócić uwagę na konieczność zintegrowanego horyzontalnego podejścia do realizacji strategii Europa 2020. Dlatego też podkreślam po raz kolejny znaczenie instrumentów polityki spójności dla strategii Europa 2020.

 
  
MPphoto
 

  Anna Záborská (PPE) – (SK) Pani Przewodnicząca! Cztery wytyczne Rady dotyczące polityki zatrudnienia powinny nadal obowiązywać w roku 2011. Wytyczne dotyczące podnoszenia kwalifikacji wymuszone zostaną prawdopodobnie popytem i podażą, nawet bez interwencji państwa.

Zwiększenie zatrudnienia kobiet wymaga interwencji, ale zanim ją zastosujemy, państwa członkowskie powinny uznać pracę kobiet – matek zajmujących się dziećmi oraz korzyści, jakie z niej płyną dla krajowego produktu brutto. Nie dawajmy pracy tym, którzy mają jej wystarczająco dużo.

Państwo powinno zatem skoncentrować się na zwalczaniu ubóstwa i wykluczenia społecznego, ponieważ niewiele osób jest w stanie wydostać się z odmętów ubóstwa o własnych siłach.

 
  
MPphoto
 

  Pervenche Berès, sprawozdawczyni (FR) Pani Przewodnicząca, Panie Komisarzu! Może powinni państwo poprosić przewodniczącego Barroso o zabranie głosu w dzisiejszej debacie, ponieważ jest to pierwsza debata na temat najistotniejszych tematów zawartych w rocznej wizji wzrostu, stanowiącej podstawę obecnego europejskiego semestru, którego tak bardzo pragnął i który uważa za klucz do wyjścia Unii Europejskiej z kryzysu.

Może również powiedzą mu Państwo, że w tych warunkach Parlament Europejski nie będzie łatwym partnerem i że pakiet zarządzania gospodarczego wymaga, by Komisja zwracała większą uwagę na wszystko co wychodzi z Parlamentu.

I na koniec, czy mogą mu Państwo również powiedzieć, że wdrożenie traktatu lizbońskiego, całego traktatu lizbońskiego, a szczególnie art. 9, który wymaga od Państwa uczynienia ze spraw socjalnych sprawy horyzontalnej, nie zostanie niezauważone przez Parlament. Czekamy na pełne wdrożenie Traktatu z Lizbony. Ciągle mówi nam się, że potrzebna jest minimalna zmiana Traktatu i że należy w pełni wykorzystać jego potencjał. Jeśli chodzi o potencjał art. 9, to odnosimy czasami wrażenie, że w rocznej wizji wzrostu gospodarczego całkowicie go zlekceważono.

Na koniec pragnę powiedzieć o tym, co uderzyło mnie pod koniec debaty. Czasami odnosimy wrażenie, że nawet po tym kryzysie niektóre osoby w Komisji Europejskiej nadal myślą według starych zasad, wierząc że najważniejszym obszarem, w którym należy wprowadzić reformy, jest rynek pracy. Wszyscy jesteśmy świadomi, że zgodnie ze sposobem myślenia dominującym w Komisji Europejskiej – pod którym z pewnością Państwo się nie podpisują – rozmowa o reformach rynku pracy to rozmowa o elastyczności – nie o bezpieczeństwie socjalnym, ale o elastyczności rynku pracy.

Ostatnie 10 lat, nawet przed kryzysem, nauczyło nas jednak, że ten sposób myślenia – uznanie, że wzrost gospodarczy wystarczy do tworzenia miejsc pracy – już nie wystarcza. Prawdziwe wyzwanie, jakie przed nami stoi, to zatrudnienie, u nas i naszych sąsiadów.

Kiedy jednak widzę, że debata zmierza w stronę konkurencyjności, omijając główny temat, jakim jest zatrudnienie, czuję się zaniepokojona.

 
  
MPphoto
 

  László Andor, komisarz Pani Przewodnicząca! Pragnę podziękować posłom za tę bardzo ważną, inspirującą i pobudzającą dyskusję. Pragnę odnieść się do wszystkich najważniejszych punktów, które podniesiono w formie pytań lub komentarzy oraz uwag dotyczących rocznej wizji wzrostu gospodarczego, europejskiego semestru oraz ogólnie strategii Europa 2020.

Chodzi przede wszystkim o to, byśmy mieli prawidłowy obraz zarówno dokumentów, jak i sytuacji gospodarczej w Unii Europejskiej. Niewygodną prawdą jest fakt, że Europa wychodzi z kryzysu. W ubiegłym roku odnotowaliśmy już wzrost gospodarczy w Unii Europejskiej – ale nie we wszystkich państwach członkowskich – i stąd bierze się druga część niewygodnej prawdy. Mamy do czynienia z bardzo wątłym i zróżnicowanym wychodzeniem z kryzysu. Komisja przyglądała się tej sytuacji bardzo dokładnie i na tej podstawie sformułowała odpowiednią politykę.

Musimy utrzymać i wzmocnić ożywienie gospodarcze oraz zająć się obecnym podziałem. Nie będzie to jednak możliwe bez odniesienia się do słabych stron, jakie kryzys ujawnił w unii gospodarczej i walutowej, czego dokonamy poprzez dalszy rozwój architektury gospodarczego i walutowego zarządzania w Unii Europejskiej. Tu zaczynają się trudności i może się okazać, że nie zawsze wszyscy od razu dostrzegają priorytety.

Dla nas wzrost gospodarczy jest sprawą priorytetową i na obecnym etapie wszystkie pozostałe obszary polityki są jemu podporządkowane. Musimy zwiększyć wzrost gospodarczy i umocnić go, ale żeby to osiągnąć, potrzebna jest nam większa stabilizacja finansowa, a do tego potrzebujemy również podatkowej konsolidacji. Nie unikniemy pozostawienia sprawy konsolidacji podatkowej w porządku obrad przez następne lata, jeśli mamy osiągnąć stabilność i spójność z okresową interwencją, jaką państwa członkowskie wdrożyły w ubiegłych latach, aby walczyć z recesją.

Potrzebujemy inteligentnej konsolidacji, która nie osłabia popytu w gospodarce i zabezpiecza integralność gospodarki UE jako całości. Tego musimy się nauczyć. Musimy rozpocząć od stabilizacji euro. Mógłbym oczywiście użyć mocniejszych słów, ale pozostańmy przy tych. Musimy ustabilizować euro oraz unię gospodarczą i walutową. To lekcja, której razem się uczymy – aby tego dokonać, musimy wzmocnić gospodarczą stronę Unii i gospodarczą część koordynacji polityki na szczeblu europejskim.

Zadam pytanie, na które nie oczekuję odpowiedzi. Pytanie brzmi: czy umocnienie gospodarczej części zarządzania może się udać bez wspólnego wysiłku w kwestii wynagrodzeń, w kwestii koordynacji podwyżek wynagrodzeń w Unii Europejskiej? Kiedy to mówię, i kiedy wyrażamy w tej sprawie sugestie w rocznej wizji wzrostu gospodarczego, nie oznacza to, że chcemy poddać w wątpliwość wagę dialogu społecznego – wręcz przeciwnie. Chwalimy państwa posiadające tradycję i kulturę silnego partnerstwa społecznego. Uważamy, że ucierpiały one mniej w wyniku kryzysu, szczególnie poniosły mniejsze straty w kategoriach zasobów ludzkich. Bezrobocie pozostało w tych krajach na niskim poziomie. Popieramy umocnienie dialogu społecznego w innych państwach członkowskich, które ucierpiały bardziej i które zareagowały na kryzys z mniejszą elastycznością niż takie państwa jak Niemcy, Niderlandy czy Austria.

Pogłębiliśmy również dialog społeczny na szczeblu europejskim. W ostatnim okresie przeprowadziliśmy dialog makroekonomiczny z partnerami społecznymi i w marcu odbędzie się nowe trójstronne forum na tematy socjalne, którego celem będzie zachęcenie do koordynacji i dialogu z partnerami społecznymi.

Pragnę kategorycznie zaprzeczyć twierdzeniu, jakoby Komisja pracowała, jakby nic się nie stało. W ostatnim roku Komisja wprowadziła wiele jakościowo nowych inicjatyw. Realizujemy sztywny harmonogram rozporządzenia finansowego. Nie można nie doceniać pracy komisarza Barniera.

W ramach strategii Europa 2020 nakreśliliśmy nową koncepcję przemysłu na szczeblu europejskim, która w większym stopniu opiera się na konkurencyjności i stabilności zatrudnienia w Unii Europejskiej. Podjęliśmy szereg innowacyjnych podejść, aby pobudzić inwestycje i znaleźć dla nich fundusze. Grupa komisarzy pracowała nad rozwojem innowacyjnych instrumentów finansowych. Pierwszym tego przykładem będzie projekt wspierający rozwój sieci energetycznych w Europie. Jest to absolutnie niezbędne dla rozwoju rynków energetycznych i koniecznej infrastruktury, która ma tu ogromne znaczenie.

Wprowadziliśmy nowy instrument mikrofinansowy. Cieszę się z konsensusu osiągniętego przez Parlament i Radę, dzięki któremu było to możliwe w ubiegłym roku. Nie dalej jak w ubiegłym tygodniu byłem świadkiem wprowadzenia na rynek pierwszego popieranego przez UE instrumentu mikrofinansowego, a jest ich więcej w przygotowaniu i ich celem jest wspieranie potencjalnych przedsiębiorców, być może z bagażem bezrobocia: kobiet wracających na rynek pracy po urodzeniu dziecka lub osób, które już pracowały i szukają nowej formy zatrudnienia po pięćdziesiątce, a nawet sześćdziesiątce.

Kiedy rozmawiamy na temat polityki zatrudnienia – i dobrym tego przykładem było przyjęcie przed kilkoma tygodniami Rady EPSCO przez prezydencję węgierską w Gödöllő – koncentrujemy się nie tylko na sposobach tworzenia miejsc pracy – wielkich celach, ale również na grupach najbardziej potrzebujących. Chodzi tu głównie o młodzież.

Bezrobocie wśród młodych ludzi osiągnęło w niektórych państwach członkowskich dramatyczne rozmiary. I w tym przypadku również musimy być świadomi różnic. Na szczęście są państwa członkowskie, gdzie bezrobocie wśród młodzieży jest niskie, jednak europejska średnia nadal jest zbyt wysoka. W niektórych państwach członkowskich, takich jak Hiszpania i państwa bałtyckie, utrzymuje się na dramatycznie wysokim poziomie. Rządy o tym wiedzą i potrzebna jest kompleksowa polityka, poczynając od kształcenia, po służby zatrudnienia i inne rodzaje środków. Młodzież to nie jest jednak jedyna grupa mająca problemy. Przyznaję, że wiele pozostaje do zrobienia w kwestii zatrudnienia osób starszych. Dlatego ogłosiliśmy rok 2012 Europejskim Rokiem Aktywnego Starzenia się.

Jeśli chodzi o sprawy instytucjonalne dotyczące wytycznych w sprawie zatrudnienia – które, mam nadzieję, nadal stanowić będą nasz cel i dostarczać wskazówek i meritum – rola Parlamentu Europejskiego jest jasna zgodnie z art. 148 Traktatu. Wytyczne dotyczące zatrudnienia mają zostać znowelizowane. Potwierdzamy, że chcemy je utrzymać do roku 2014; nie powinno się w nich wprowadzać większych zmian, tak jak nie powinno się ich uchylać rocznymi wizjami wzrostu gospodarczego. Wytyczne mają charakter długoterminowy, podczas gdy wizja wzrostu gospodarczego jest zadaniem rocznym, dotyczącym meritum. Niewątpliwie jednak jest prawdą, że decydujący jest KPR i że Komisja realizuje go bardzo poważnie w kontekście strategii „Europa 2020”. Parlament zaangażuje się w dyskusje na różne sposoby. Nawiążę tutaj do wieloletnich ramowych negocjacji finansowych. Również budżet UE musi uwzględniać cele 2020 i będziemy informować Parlament o przygotowaniach krajowych programów reform w miarę opracowywania zaleceń dla poszczególnych państw.

Oczywiście na tym wczesnym etapie żywimy obawy co do przyszłości strategii Europa 2020. W jakimś stopniu strategię tę prześladuje widmo w postaci strategii lizbońskiej. Wielokrotnie miałem okazję prowadzić w tym Parlamencie rozmowy, dlaczego uważamy, że poprzez bardziej ukierunkowany system celów i bardziej ukierunkowany system sprawozdawczości i wdrażania, szansa na powodzenie strategii Europa 2020 jest większa.

Jedynie Komisja może zapewnić spójność tych inicjatyw. Mamy wiele piłek w grze i musimy się upewnić, że żadna z nich nie wypadnie poza boisko w trakcie realizacji polityki gospodarczej: strategia Europa 2020, zarządzanie gospodarcze, jednolity rynek i polityka spójności. Żadna z nich nie może doznać w tej grze uszczerbku. Wszystkie powinny być solidnie realizowane, przy udziale wszystkich 27 państw członkowskich. Komisja jest oczywiście przeciwna Europie dwóch prędkości. Musimy zapewnić, że podzielona odbudowa, z którą mamy do czynienia obecnie, nie przerodzi się w podziały polityczne w nadchodzącym okresie.

 
  
MPphoto
 

  János Martonyi, urzędujący przewodniczący Rady Pani Przewodnicząca! Po pierwsze pragnę podziękować Państwu za bardzo konstruktywną i owocną debatę. Pragnę również przekazać moje szczególne podziękowania pani poseł Perez za jej znakomite sprawozdanie oraz bardzo ważne uwagi i krytykę.

Możemy mieć różny ogląd rzeczywistości, jak powiedziała pani poseł Hübner, zarówno jeśli chodzi o kryzys, jak i wychodzenie z niego, ale uważam, że wszyscy jesteśmy zgodni co do jednego i nikt nie jest zainteresowany odbudową bez miejsc pracy. Nadal dążymy do wypracowania równowagi między konsolidacją podatkową, wzrostem gospodarczym i tworzeniem miejsc pracy. Istotnie, dyscyplina podatkowa i zwiększanie poziomów zatrudnienia powinny iść w parze.

Jeśli chodzi o uwagi bardziej ogólne, sprawy gospodarcze, wszyscy wiemy, że mamy teraz wszechstronne podejście, całościowy „pakiet” lub, jak niektórzy mówią, „Gesamtpaket”, który dość szczegółowo omówił przed chwilą pan komisarz. Jeśli chodzi o prezydencję, pragnę tylko ponownie podkreślić, że musimy skoncentrować się na dwóch elementach z tego pakietu. Pierwszym jest bez wątpienia wdrożenie i stosowanie semestru europejskiego. Ma to miejsce po raz pierwszy, to pierwsze tego typu zadanie. Będzie ono miało ogromny wpływ na dalszy rozwój całego procesu integracji europejskiej.

Krótko wspomnę jeszcze o dwóch sprawach. Po pierwsze mamy bardzo napięty harmonogram, a więc sprawą najważniejszą jest przestrzeganie terminów, by można było osiągnąć wymierne cele. Musimy dołożyć wszelkich starań, aby zapewnić dotrzymanie wszystkich terminów dzięki zaangażowaniu poszczególnych państw członkowskich, tak w sferze zatrudnienia i innowacji, jak i energii.

W kwestii energii pragnę powiedzieć, że 4 lutego odbyło się bardzo udane posiedzenie Rady Europejskiej. Dla wielu z nas stanowiło ono rodzaj przełomu, zarówno jeśli chodzi o utworzenie zintegrowanego rynku energii, jak i efektywność energetyczną. Podjęto również ważne decyzje dotyczące zewnętrznych aspektów wspólnej polityki energetycznej.

Wreszcie, pragnę wspomnieć o walce z ubóstwem, walce o włączenie społeczne. Chciałbym tutaj pogratulować Państwu przyjętej ostatnio rezolucji dotyczącej integracji Romów. Pragnę przekazać moje szczególne gratulacje pani Lívii Járóka, która odegrała decydującą rolę w przygotowaniu tego sprawozdania i przyjęciu tej niezwykle ważnej rezolucji, która będzie dla nas bardzo pomocna podczas prac nad finalizacją europejskiej strategii ramowej dotyczącej integracji Romów.

Inny element, na którym chcemy się skoncentrować, to sześć tekstów legislacyjnych. Pragnę tutaj zapewnić Sylivie Goulard, że nie chcemy tylko słuchać Parlamentu. Tak naprawdę chcemy, a wręcz musimy, zawrzeć z Parlamentem porozumienie zgodnie z zasadami standardowego procesu legislacyjnego. Będziemy musieli uczynić wszystko, by ten proces przyspieszyć i pomyślnie go sfinalizować przed zakończeniem prezydencji węgierskiej.

Nie będę omawiać pozostałych elementów całościowego pakietu. Pragnę tylko podkreślić jedną rzecz. Rada zamierza w pełni szanować metodę wspólnotową. Nie mamy w tej kwestii żadnych zastrzeżeń. Jak wielokrotnie powtarzaliśmy, traktat lizboński wiele zmienił. Dokonano istotnych zmian w podziale kompetencji. Wszyscy o nich wiemy. Traktat lizboński nie zmienił jednak trzonu europejskiej architektury, a mianowicie metody wspólnotowej. Będziemy jej rygorystycznie przestrzegać. Oczywiście zawsze musimy postępować zgodnie z traktatem. Pragnę tylko wspomnieć, że jeśli przeczytają państwo uważnie konkluzje Rady Europejskiej z 4 lutego, wszystko co tam Państwo znajdą będzie zgodne z traktatem.

Moja ostatnia uwaga będzie bardzo krótka. Chodzi o pieniądze. Jak zauważyła pani poseł Lena Ek, polityka wymaga pieniędzy i finansowania. Nie sposób się z tym nie zgodzić. Doskonale jednak wiemy, że istnieją rozbieżności w podejściu państw członkowskich. W obecnej chwili pragnę tylko podkreślić jedną rzecz z punktu widzenia prezydencji: gorąco zachęcamy, by w pierwszym rzędzie rozmowy dotyczyły meritum, a dopiero potem liczb, pieniędzy i środków. Będzie to długa debata. Odbędziemy bardzo pożyteczne debaty kierunkowe na temat polityki spójności, polityki energetycznej, rolnictwa itp., ale jak powiedziałem – kiedyś, w przyszłości..,

(FR) proszę nie odwracać kota ogonem.

Ogólnie rzecz biorąc, naprawdę chcielibyśmy wesprzeć wszystkie te debaty i odbyć wreszcie prawdziwą debatę, końcową debatę na temat zasobów. Raz jeszcze pragnę wszystkim Państwu pogratulować i podziękować za wskazówki, które otrzymaliśmy.

 
  
MPphoto
 

  Przewodnicząca – Otrzymałam sześć projektów rezolucji zgodnie z art. 110 ust. 2 Regulaminu, dotyczących strategii Europa 2020 i jeden projekt rezolucji zgodnie z art. 110 ust. 2 Regulaminu w sprawie polityki zatrudnienia w państwach członkowskich(1).

Zamykam debatę.

Głosowanie odbędzie się jutro, w czwartek, 17 lutego o godz. 12.00.

 
  
MPphoto
 

  Jean-Pierre Audy (PPE).(FR) Pani Przewodnicząca! Pan minister słusznie nawiązał do konieczności przestrzegania postanowień Traktatu i podkreślił, że 4 lutego odbyło się posiedzenie Rady Europejskiej. Zgodnie z art. 15 Traktatu o Unii Europejskiej chciałbym wiedzieć, kiedy przewodniczący Rady Europejskiej pojawi się w Parlamencie Europejskim i przedstawi sprawozdanie z Rady Europejskiej, która odbyła się 4 lutego, ponieważ nie wydaje mi się, że pojawi się podczas tego posiedzenia.

 
  
MPphoto
 

  Przewodnicząca (FR) Odnotowałam pańską uwagę. Bardzo dziękuję.

Oświadczenia pisemne (art. 149 Regulaminu)

 
  
MPphoto
 
 

  Petru Constantin Luhan (PPE), na piśmie (RO) Potwierdzam znaczenie jak najszybszego rozwijania wszystkich technicznych aspektów związanych z inicjatywą „Mobilna Młodzież”. Sprawą kluczową jest wyposażenie 100 milionów młodych ludzi w Unii Europejskiej w niezbędne zasoby i odpowiednie narzędzia, dzięki którym będą mogli się przyczynić do realizacji celów ustalonych na rok 2020. Cieszę się, że uczenie się przez całe życie i włączanie młodych ludzi w taki system są zasadniczo koordynowane w celu propagowania inteligentnego i trwałego wzrostu oraz zapewnienia zdrowego życia przyszłym dorosłym.

Zabezpieczenie wysokiej jakości kształcenia na poziomie wyższym i wpieranie zaangażowania młodych ludzi w badania i rozwój mogą przyczynić się do powodzenia wysiłków stymulujących konkurencyjność w gospodarce. Będzie można rozwijać nowe formy działalności w oparciu o twórczy potencjał młodych ludzi. Ponadto myślę, że oferowanie możliwości zatrudnienia, obok wysokiej jakości szkoleń, może przyczynić się w większym stopniu do integracji rynku pracy. W związku z tym musimy jak najszybciej dysponować technicznymi szczegółami tej inicjatywy, aby móc rozpocząć działalność niezbędną do pełnego wykorzystania możliwości, jakie daje ten rok, będący Europejskim Rokiem Wolontariatu.

 
  
MPphoto
 
 

  Joanna Senyszyn (S&D), na piśmie Jakość kapitału ludzkiego ma decydujące znaczenie dla powodzenia strategii UE 2020. Zasada gender mainstreaming jest kluczowa dla systemu kształcenia i szkolenia zawodowego. To warunek niezbędny długoterminowego, dostosowanego do potrzeb rynku pracy rozwoju zawodowego kobiet, lepszego wykorzystania ich potencjału, zwiększenia zatrudnienia kobiet, w tym zwłaszcza w nietradycyjnych zawodowych, niskoemisyjnych sektorach gospodarki oraz na wysokich decyzyjnych stanowiskach. Apeluję o dostosowanie kształcenia i szkoleń zawodowych do potrzeb kobiet oraz o zwiększenie w nich udziału kobiet. Obecnie, szkolenia i kształcenie zawodowe nie uwzględniają różnych potrzeb kobiet, ich warunków ekonomiczno-społecznych. To powoduje, że kobiety doświadczają znacznie większych trudności związanych z powrotem lub wejściem na rynek pracy niż mężczyźni.

System kształcenia i szkolenia zawodowego dla kobiet, aby skutecznie działać, musi być kompleksowy, tj. obejmujący doświadczenia, sytuację życiową oraz wielowymiarowe potrzeby kobiet w zakresie kształcenia, w tym specyficzne potrzeby np. kobiet niepełnosprawnych, starszych, ubogich, imigrantek. Priorytetem jest elastyczny, przystępny finansowo dostęp do wysokiej jakości szkoleń. Istotne są także zachęty dla pracodawców, które ułatwiłyby organizowanie szkoleń dla kobiet pracujących w małych przedsiębiorstwach i w domu. Zgodnie z zamierzeniami strategii UE 2020 konieczne jest także skuteczniejsze powiązanie kształcenia zawodowego z potrzebami rynku pracy, aby tworzyć nowe możliwości w zakresie szkoleń dla kobiet w dziedzinie nauki, matematyki, techniki.

 
  
MPphoto
 
 

  Rovana Plumb (S&D), na piśmie – Strategia Europa 2020 powinna pomóc Europie wyjść z kryzysu i umocnić ją za sprawą inteligentnego, trwałego i sprzyjającego włączeniu społecznemu wzrostu, w oparciu o pięć wymiernych celów Unii Europejskiej dotyczących wspierania zatrudnienia. Silny system ochrony socjalnej, inwestycje w politykę aktywizacji rynku pracy oraz nauczanie i możliwości kształcenia dla wszystkich są niezbędne do zmniejszania bezrobocia i zapobiegania długotrwałemu wykluczeniu. Flexicurity nie daje się zastosować w państwach członkowskich takich jak Rumunia, o niewielkich możliwościach wspierania systemów ochrony socjalnej z powodu ograniczeń budżetowych i braku równowagi makroekonomicznej i uważam, że zmniejszenie segmentacji rynku pracy należy osiągnąć poprzez zapewnienie robotnikom odpowiednich osłon na podstawie wszystkich form umów o pracę. Jakiekolwiek reformy rynku pracy należy wprowadzić po uzyskaniu wysokiego społecznego konsensusu za sprawą umów z partnerami społecznymi na szczeblu krajowym i unijnym. Niezbędny jest plan ustawodawczy dla zlikwidowania istniejących rozbieżności płacowych między kobietami i mężczyznami o 1 % w skali rocznej, aby osiągać 10 % obniżenie do roku 2020. Strategia Europa 2020 powinna zawierać cel zmniejszenia ubóstwa wśród kobiet w Unii Europejskiej, gdzie 17 % kobiet uznaje się za żyjące w ubóstwie, głównie samotne matki, imigrantki i kobiety w starszym wieku.

 
  
MPphoto
 
 

  Silvia-Adriana Ţicău (S&D), na piśmie(RO) Strategia Europa 2020 wymaga wsparcia w postaci ram finansowych na lata 2014-2020.Transport, energetyka i telekomunikacja są szkieletem gospodarki europejskiej. Inwestycje w tych segmentach stworzą miejsca pracy oraz zapewnią rozwój gospodarczy i społeczny. Polityka przemysłowa Unii jest głównym elementem strategii Europa 2020. Rozwój przemysłu i tworzenie miejsc pracy w całej UE zapewnią UE konkurencyjność na poziomie światowym.

W ostatnich dekadach, w następstwie nieustannej pogoni przedsiębiorstw europejskich za zyskiem oraz ze względu na straty wynikające z utraty pracy w UE, produkcja przemysłowa przeniosła się do państw trzecich o niskich kosztach produkcji. Silna polityka spójności, która jest odpowiednio finansowana i obejmuje swym zasięgiem wszystkie regiony Europy, musi być ważnym dodatkowym elementem strategii „Europa 2020”. To horyzontalne podejście jest warunkiem wstępnym dla pomyślnej realizacji celów zaproponowanych w ramach strategii Europa 2020, jak również dla osiągnięcia społecznej, gospodarczej i terytorialnej spójności. Jednym z przykładów jest strategia UE dla regionu Dunaju, która przyczyni się do jego rozkwitu oraz rozwoju gospodarczego i społecznego, zapewniając również bezpieczeństwo w regionie. Mając na uwadze fakt, że główny niepokój mieszkańców Europy nadal związany jest z pewnością zatrudnienia uważam, że warunkiem powodzenia strategii Europa 2020 jest urzeczywistnienie socjalnej Europy.

 
  
MPphoto
 
 

  Frédéric Daerden (S&D), na piśmie(FR) Strategia Europa 2020 jest ambitna, szczególnie w dziedzinie zatrudnienia, a wdrażanie wytycznych dotyczących zatrudnienia jest istotne dla jej realizacji. Cele tej strategii są celami podstawowymi, zwłaszcza kiedy chodzi o umożliwienie nam finansowania emerytur i budowę europejskiego modelu socjalnego opartego na dobrobycie. Elementy, które mogłyby stanowić podstawę tego socjalnego modelu zostały poddane w wątpliwość przez panią Merkel i pana Sarkozy’ego. Rzeczywiście, propozycje zawarte w pakcie na rzecz konkurencyjności obejmują zniesienie automatycznego indeksowania zarobków o wskaźnik inflacji. Argumentuje się to, mówiąc że taki ruch zwiększyłby konkurencyjność, a w efekcie zatrudnienie. Nie ma dowodów na to, że stanie się to automatycznie. Zniesienie automatycznego indeksowania może nawet w pewnych okolicznościach zwiększyć inflację, czego nikt z nas by nie chciał. Wciąż istnieje wiele innych sposobów, za pomocą których można stymulować zatrudnienie, takich jak strategiczne inwestowanie czy kształcenie w przyszłościowych kierunkach. Indeksowanie płac i zasiłków socjalnych to instrument stosowany przez niektóre kraje w celu zmniejszenia ryzyka ubożenia robotników, będącego w Europie zjawiskiem narastającym. Równocześnie umożliwi to realizację innego celu Unii na rok 2020: 20 milionów ubogich mniej.

 
  
MPphoto
 
 

  João Ferreira (GUE/NGL), na piśmie - (PT) Strategia Europa 2020 odsłania swoje prawdziwe oblicze. Potwierdza to ostatnie posiedzenie Rady Europejskiej. Odbywa się to poprzez większą liberalizację; nakierowanie rynku na nowe obszary; uelastycznienie rynku pracy; a także nieprzerwane ataki na zarobki i prawa socjalne. Instrumenty dla wprowadzania w życie tego rozwiązania określono mianem tak zwanego „zarządzania gospodarczego” i ostatniego francusko-niemieckiego „paktu na rzecz konkurencyjności”. W praktyce chcą tego, co Unia Europejska i Międzynarodowy Fundusz Walutowy stosują w różnych państwach członkowskich pod przykrywką „programów pomocowych”, jak je przewrotnie nazwano, rozpowszechniając i narzucając z reguły katastrofalne skutki pod względem gospodarczym i socjalnym. Wprowadzenie zaproponowanych rozwiązań przesłania prawdziwe przyczyny trudności gospodarczych i sytuacji socjalnej w takich krajach jak Portugalia. Co gorsza, miałoby to szczególnie poważne konsekwencje dla tych krajów i warunków życia ich obywateli. Stajemy przed niezwykle poważnym zagrożeniem dla praw europejskich pracowników i obywateli, które graniczy z odwetową krucjatą przeciwko zatrudnieniu i prawom socjalnym. To próba zdegradowania tych praw poprzez atakowanie zarobków, podnoszenie wieku emerytalnego i usuwanie ograniczeń w wolnym przepływie pracowników w Unii Europejskiej. Może to doprowadzić do dewaluacji siły roboczej w Unii Europejskiej i większej elastyczności w zakresie prawa pracy.

 
  
MPphoto
 
 

  Danuta Jazłowiecka (PPE), na piśmie Mija rok odkąd została przyjęta nowa strategia Europa 2020 i przyszedł czas na wyciągnięcie pierwszych wniosków. Przywitano ją z pewnym sceptycyzmem, który był uzasadniony całkowitym niepowodzeniem strategii lizbońskiej. Wielu komentatorów prognozowało, iż ona także pozostanie jedynie pustym dokumentem, pełnym równie szczytnych, co nierealistycznych celów. Któż nie pamięta fundamentalnego założenia strategii lizbońskiej, iż Unia do 2010 roku stanie się najbardziej konkurencyjną gospodarką na świecie. I gdzie jesteśmy obecnie? Wielki kryzys ekonomiczny i kryzysy budżetowe w strefie euro spowodowały, iż Unia musi walczyć o przetrwanie, a nie o pozycję światowego lidera ekonomicznego.

Czy strategia Europa 2020 również zakończy się niepowodzeniem? Istnieją ku temu przesłanki! Zamiast zastanawiać się, jak tworzyć gospodarkę opartą na wiedzy i innowacji, czy jak ograniczać społeczne wykluczenie, dyskutujemy, jak bardzo zostaną ograniczone fundusze we wspólnotowym budżecie. Coraz bardziej widać, iż brakuje woli politycznej do faktycznego zajęcia się strategią zaproponowaną przez Komisję. Wydaje się, iż po raz kolejny problem długofalowej wizji rozwoju Unii, został przesłonięty przez bieżące problemy. Aby Wspólnota mogła zachować swoje miejsce w światowej gospodarce, aby mogła konkurować nie tylko z USA i Chinami, ale również Brazylią czy Indiami, musi wyznaczyć sobie długofalowe cele i konsekwentnie nimi podążać. Plan już mamy, teraz trzeba jedynie dążyć do jego konsekwentnej realizacji.

 
  
MPphoto
 
 

  Ádám Kósa (PPE), na piśmie – (HU) Strategia Europa 2020 nie tylko wykroczyła poza strategię lizbońską z okresu jej formowania, ale musiała zostać wyraźnie dostosowana do nowych kryzysowych czasów; co więcej, teraz powinna odzwierciedlać też okres zarządzania gospodarczego i ratowania euro. Nowe państwa członkowskie również muszą upewnić się, że mają wystarczającą swobodę przepływu i konkurencyjność w celu rozwiązywania pogłębiających się problemów strukturalnych i zatrudnieniowych pozostałych po upadku wschodnioeuropejskich reżimów. Niewłaściwe decyzje i poważne rządowe niedbalstwo w przeszłości wymagają również, byśmy zwracali uwagę na sytuację rodzin: rynek pracy składa się nie tylko z pracodawców i pracowników, ale także wielopokoleniowych rodzin utrzymujących bliższe lub dalsze związki. Jest to nie tylko fundament społeczeństwa, ale także klucz do jego przyszłości. Bliższa współpraca między pokoleniami mogłaby sama w sobie stanowić znaczący czynnik stymulujący zatrudnienie (np. zatrudnienie młodych matek, wsparcie dla osób niepełnosprawnych przy szukaniu pracy, podtrzymywanie aktywności osób starszych, nawet w sektorze cywilnym), natomiast wspólne planowanie (np. spraw mieszkaniowych) mogłoby również pomóc uniknąć indywidualnych i rodzinnych kryzysów związanych z zadłużeniem czy bankructwem, które mogą stanowić wystarczający powód spychający rodziny do szarej strefy gospodarczej z powodu spłacania wysokich rat. Starą drogą nie da się już podążać. Ponieważ stare formuły już nie wystarczają, wymagane jest nowe podejście, i również Unia Europejska musi zdać sobie z tego sprawę. Unia Europejska powinna również popierać rozwiązania, które mogą w tej chwili wydawać się niekonwencjonalne.

 
  
MPphoto
 
 

  Zita Gurmai (S&D), na piśmie – Strategia Europa 2020 jest jednym z najważniejszych istniejących już projektów, ale jej powodzenie nie jest zagwarantowane. Do wszystkich celów powinniśmy włączyć równouprawnienie płci, inicjatywy przewodnie oraz reformy krajowe – a kobiety powinny być uwzględniane we wszystkich obszarach polityki. Otwarta metoda koordynacji jest słabym sposobem realizacji wspólnych celów, dlatego wyników można spodziewać się tylko przy prawdziwym zaangażowaniu!

Cele strategii Europa 2020 w dziedzinie zatrudnienia zakładają wzrost zatrudnienia kobiet. Trzeba wreszcie pogodzić życie zawodowe z rodzinnym oraz odrzucić stereotypy płci na rynku pracy. Musimy objąć większą liczbę kobiet kształceniem zawodowym, przyciągnąć do dziedzin nauki i obszarów oświaty, które były dotychczas postrzegane jako męskie. Musimy skończyć z segregacją rynku pracy ze względu na płeć, zwłaszcza kiedy zmierzamy ku nowym zielonym miejscom pracy.

Pełne włączenie kobiet do rynku pracy jest sposobem na zakończenie kryzysu demograficznego. Jeśli zapewnimy bezpieczną i godziwą pracę, umożliwimy pogodzenie pracy z życiem rodzinnym, a jeśli uda nam się mocniej włączyć mężczyzn do obowiązków domowych, to, jak pokazują wszystkie badania, kobiety będą skłonniejsze rodzić dzieci.

 
  
MPphoto
 
 

  Lena Kolarska-Bobińska (PPE), na piśmie Strategia Europa 2020 dotyczy wzrostu gospodarczego i zatrudnienia. Musimy pamiętać, że inteligentny system energetyczny to przyszłość zarówno w kategoriach środowiska, jak i stanowisk pracy. Taki system pozwoliłby nam uniezależnić wzrost gospodarczy od zużycia energii. Jeśli tak się stanie, będziemy w stanie produkować więcej dzięki tej samej lub mniejszej ilości energii i stworzyć tysiące stanowisk pracy, które nie będą outsorcingowane. Nie możemy dopuścić, żeby zielona energia pozostała w sferze marzeń. Budujemy dzisiaj zupełnie nową infrastrukturę energetyczną w Europie. Musimy zapewnić, by skutkowało to zmniejszeniem różnic między Europą Zachodnią i Środkową, jeśli chodzi o stałe miejsca pracy. Europa dwóch prędkości w zakresie energii nie rozwiąże problemu niedostatku czy niskiej efektywności energetycznej. Powinniśmy pomóc pozostającym w tyle regionom, nawet jeśli nie jest to łatwe w dzisiejszej gospodarczej rzeczywistości. Potrzebujemy inteligentnego systemu energetycznego dla wszystkich europejskich obywateli jednocześnie. Musimy ochraniać ten poskładany z fragmentów system, w którym niektórzy obywatele widzą przyszłość 50 lat po innych. Po prostu potrzebujemy miejsc pracy w inteligentnej energii dla wszystkich obywateli Europy, nie tylko tych, którzy je otrzymali nawet bez Europy.

 
  
MPphoto
 
 

  Alexander Mirsky (S&D), na piśmie Wkrótce po przystąpieniu Łotwy do UE rząd łotewski podjął decyzję, że dla celów alokacji środków z funduszy UE wystarczy zadeklarować Łotwę jako jeden region (Polska podzielona jest na 16 regionów).

W efekcie jeden z czterech regionów Łotwy – Łatgalia – pozostaje jednym z najgorzej zabezpieczonych. Wykorzystanie funduszy przez Łatgalię jest dużo niższe niż przez Łotwę jako całość. Sytuacja ta jest widoczna na rynku pracy w Łatgalii. Podczas gdy poziom bezrobocia w stolicy Łotwy (Rydze) jest rzędu 8-9 %, w Łatgalii wynosi 20-25 %. Europejskie programy zatrudnienia są niedostępne dla ludności takich miast jak Livani, Preili, Kraslava, Ludza, Aglona i Dagda.

Zamiast zajmować się organizacją i pobudzaniem gospodarki Łatgalii, rząd łotewski nieustannie podnosi podatki, co prowadzi do zakrojonych na szeroką skalę bankructw małych i średnich przedsiębiorstw. Dla uniknięcia napięć społecznych mieszkańcy Łatgalii dostają miesięcznie dodatkowe 100 łatów wynagrodzenia.

Wspólnotowa polityka rządu łotewskiego spowodowała emigrację ponad 150 tysięcy robotników. Apeluję do Komisji Europejskiej o pilną interwencję w tej sytuacji. Konieczne jest opracowanie programu zatrudnienia dla takich peryferyjnych regionów UE jak Łatgalia.

 
  
  

PRZEWODNICZY: GIANNI PITTELLA
Wiceprzewodniczący

 
  
MPphoto
 
 

  Przewodniczący − Kolejnym punktem porządku obrad jest głosowanie.

(Wyniki głosowania: patrz protokół)

 
  

(1)Patrz protokół.

Ostatnia aktualizacja: 12 lipca 2011Informacja prawna