Przewodniczący − Kolejnym punktem porządku obrad jest debata nad siedmioma projektami rezolucji w sprawie starć na granicy Tajlandii i Kambodży(1)

  Barbara Lochbihler, autorka – (DE) Panie Przewodniczący! Starcia na granicy Tajlandii i Kambodży, które miały miejsce na początku tego miesiąca, sprawiły, że trwający kilkadziesiąt lat konflikt o dostęp do świątyni Preah Vihear na nowo zagościł w świadomości społeczności międzynarodowej. Mimo że starcia zbrojne obecnie nieco ucichły, musimy dążyć do znalezienia politycznego rozwiązania tego konfliktu. Obowiązkiem ASEAN, ONZ i UE jest zintensyfikowanie działań w tej kwestii oraz zareagowanie zanim sytuacja ulegnie pogorszeniu.

W ostatnich starciach obie strony poniosły straty w postaci ofiar śmiertelnych oraz osób rannych zarówno wśród żołnierzy, jak i ludności cywilnej. Szczególnie złośliwe było zastosowanie bomb kasetowych. Użycie broni kasetowej ma katastrofalne skutki dla ludności cywilnej jeszcze długo po jej zrzuceniu. Aż do 30 % broni kasetowej nie eksploduje i pozostaje na ziemi w postaci niewybuchów, które eksplodują dopiero, gdy zostaną poruszone przez np. bawiące się dzieci. Apelujemy do Tajlandii i Kambodży, aby natychmiast zaprzestały stosowania tej strasznej broni. Wzywamy również rządy obu państw do podpisania międzynarodowej konwencji zabraniającej stosowania broni kasetowej.

Na koniec pilnie apeluję do rządów Tajlandii i Kambodży, żeby dołożyły wszelkich starań w celu rozwiązania tego konfliktu bez użycia broni. W przeciwnym razie ludność cywilna po obu stronach granicy będzie nadal cierpiała. Ludność będzie cierpiała z powodu konfliktu, który może być rozwiązany w drodze negocjacji prowadzonych przez polityków obu stron, jeżeli tylko wykażą oni wolę polityczną w tym względzie, a nie będą ulegać taniemu nacjonalizmowi.

  Marietje Schaake, autorka − Panie Przewodniczący! Od początku tego miesiąca wzdłuż granicy Tajlandii i Kambodży, w pobliżu świątyni Preah Vihear znajdującej się na liście światowego dziedzictwa UNESCO, toczą się walki sił zbrojnych. Naszym obowiązkiem jest przede wszystkim ochrona życia ludzi, jednak ponosimy również odpowiedzialność za dziedzictwo kulturowe.

Szczególnie niepokojące są doniesienia o stosowaniu broni kasetowej. Doniesienia te mogą być prawdziwe, ponieważ ani Tajlandia, ani Kambodża nie ratyfikowały konwencji w sprawie broni kasetowej.

Aby uniknąć dalszej eskalacji konfliktu, która naraziłaby ten region na destabilizację, rządy obu państw muszą przyjąć na siebie swoje zobowiązania oraz zadbać o ludność przesiedloną w wyniku tego konfliktu.

Doceniamy starania podjęte przez przewodniczącego ASEAN w celu ułatwienia dialogu między oboma krajami z myślą o pokojowym rozstrzygnięciu sporu.

Tajlandia i Kambodża zgodziły się wziąć udział w nadzwyczajnym spotkaniu przedstawicieli państw Azji Południowo-Wschodniej poświęconemu omówieniu tego konfliktu. Dyrektor generalna UNESCO wyśle również do Bangkoku i Phnom Penh specjalnego wysłannika, którego zadaniem będzie wezwanie obu stron sporu do współpracy z ewentualną misją UNESCO.

  Bernd Posselt, autor – (DE) Panie Przewodniczący! Pani poseł Lochbihler ma całkowitą rację: w konflikcie tym ważne są przede wszystkim ludność, ofiary śmiertelne i osoby ranne, jak również skandaliczne zastosowanie broni kasetowej.

Na drugim miejscu chodzi oczywiście o powstrzymanie konfliktu granicznego i rozwiązanie go za pomocą pokojowych środków oraz zapewnienie, że nie przerodzi się on w wojnę.

Trzeci aspekt tego konfliktu, który również chcemy poruszyć, dotyczy wyjątkowego światowego dziedzictwa kulturowego, jakim jest kompleks świątyni w tym regionie przygranicznym. Karl von Habsburg, były poseł do tego Parlamentu i syn Ottona von Habsburga, jest odpowiedzialny za tę kwestię w UNESCO i w marcu br. będzie uczestniczył w posiedzeniu plenarnym w Strasburgu, aby przybliżyć nam ten problem. Uważam, że musimy zwiększyć nasze wysiłki i połączyć starania w zakresie zaprowadzenia pokoju i ochrony ludności z ochroną dziedzictwa kulturowego. W Europie wiemy aż za dobrze, jakie straszliwe pustki w krajobrazie kulturowym mogą pozostawić po sobie wojny. Dlatego musimy podejmować działania wszędzie tam, gdzie zagrożone jest światowe dziedzictwo kulturowe.

  Marc Tarabella, autor − (FR) Panie Przewodniczący, Panie Komisarzu, Panie i Panowie! Na granicy Kambodży i Tajlandii, w pobliżu świątyni Preah Vihear, do terenu wokół której roszczą sobie prawo oba państwa, toczą się od początku lutego ponownie walki sił zbrojnych obu państw. Niestety obie strony konfliktu poniosły straty w postaci ofiar śmiertelnych, a ponad 3 tysiące osób mieszkających w pobliżu obszaru objętego konfliktem musiało zostać ewakuowanych.

W 1962 roku Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości ONZ w oparciu o francuskie mapy historyczne uznał prawo Kambodży do świątyni Preah Vihear oraz przylegającego do niej terenu. Tajlandia jednak nigdy nie uznała tej decyzji. Ponadto część granicy nie została wytyczona, co do tej pory było już przyczyną kilku incydentów zbrojnych w 2008 i 2009 roku.

W 2008 roku świątynia została wpisana na światową listę dziedzictwa kulturowego UNESCO, co wywołało gniew wśród nacjonalistów w Tajlandii. Mimo że w 2000 roku Tajlandia podpisała protokół ustaleń dotyczący wytyczenia granicy lądowej między tymi dwoma państwami, nacjonaliści z Sojuszu Ludowego na rzecz Demokracji (PAD) Tajlandii domagają się jego unieważnienia, ponieważ uważają, że jest on zbyt korzystny dla Kambodży. Chciałbym szczególnie podkreślić działania podjęte przez Indonezję, która obecnie przewodniczy ASEAN i która zaproponowała przyjęcie roli mediatora w tym konflikcie.

W poniedziałek 14 lutego ONZ wezwało oba państwa do przestrzegania trwałego zawieszenia broni, jednak nie zaplanowano wysłania na ten teren sił pokojowych ONZ. Mam nadzieję, że oba państwa będą mogły w końcu rozwiązać kwestię podziału terenu na drodze pokojowej i tym samym zaprzestaną traktowania tysięcy osób pragnących żyć w pokoju jako swoich zakładników.

  Charles Tannock, autor − Panie Przewodniczący! Dla nas, mieszkańców Unii Europejskiej, podejmowanie działań zbrojnych z powodu sporów granicznych jest na szczęście obecnie nie do pomyślenia. Niestety jednak nie jest tak w przypadku granicy Tajlandii i Kambodży, których wojska kilkakrotnie ścierały się ze sobą w ciągu ostatnich tygodni z powodu niewielkiego, spornego obszaru granicznego znajdującego się w pobliżu starożytnej świątyni.

Agencje pomocy donoszą, że ok. 30 tysięcy osób zostało przesiedlonych w wyniku walk. Nie jest zatem zaskakujące, że w takich okolicznościach ginie niewinna ludność cywilna, mimo iż obie strony konfliktu kwestionują rzeczywiste liczby ofiar.

Premier Kambodży Hun Sen nazwał starcia „prawdziwą wojną”. Taka wojownicza i prowokacyjna retoryka może doprowadzić jedynie do pogorszenia sytuacji. Krótkoterminowe rozwiązanie tego sporu leży w rękach rządów obu państw oraz Rady Bezpieczeństwa ONZ, która powinna przewodniczyć działaniom wymuszającym przyjęcie rozwiązań prowadzących do załagodzenia tego kryzysu. W perspektywie długoterminowej należy mieć nadzieję, że dzięki integracji regionalnej w ramach ASEAN tego typu starcia odejdą w przeszłość, jak obserwowaliśmy to w przypadku UE na przestrzeni dziesięcioleci.

  Cristian Dan Preda, w imieniu grupy PPE – (RO) Panie Przewodniczący! We wtorek wieczorem i środę rano na granicy Tajlandii i Kambodży miały miejsce nowe, pozornie niegroźne, incydenty. Stosunki między tymi dwoma sąsiadującymi ze sobą narodami są niezwykle napięte i sądzę, że dlatego przedmiotowa debata jest potrzebna. Chciałbym podziękować panu posłowi Posseltowi za inicjatywę, z którą wystąpił.

Chciałbym wyrazić również swoje ubolewanie z powodu osób, które zginęły w wyniku starć zbrojnych od początku tego miesiąca. Szczególnie w obecnej, napiętej atmosferze musimy w sposób zdecydowany wezwać obie strony, aby wykazały daleko idącą powściągliwość w działaniach oraz spełniły żądania Rady Bezpieczeństwa ONZ dotyczące osiągnięcia trwałego rozejmu. Bez względu na źródło sporu między Tajlandią a Kambodżą uciekanie się do użycia siły nie jest rozwiązaniem. Dlatego chciałbym zaapelować do obu stron, aby jak najszybciej znalazły pokojowe rozwiązanie sporu terytorialnego toczącego się o obszar wokół świątyni Preah Vihear.

Muszę przypomnieć Państwu, że w 1962 roku Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości podjął jednoznaczną decyzję w tej sprawie oraz że istnieje wiele możliwości rozwiązania tego sporu, w tym również poprzez mediację ASEAN. Zgodnie z prawem międzynarodowym należy jedynie zapewnić, że negocjacje będą prowadzone w dobrej wierze.

  Lidia Joanna Geringer de Oedenberg , w imieniu grupy S&D – (PL) Panie Przewodniczący! Jedenastowieczna świątynia Preah Vihear była już niejednokrotnie świadkiem ścierania się wpływów hinduizmu i buddyzmu, armii Czerwonych Khmerów i reżimu Lon Nola. Od początku XX-ego wieku świątynia stanowi obiekt sporu Kambodży i Tajlandii, które na przemian roszczą sobie prawo do budynku, przylegających do niego terenów i wytyczenia granicy między państwami. Najnowsze odsłony tej dysputy obserwujemy od początku lutego bieżącego roku.

Mimo wyroku Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości w Hadze przyznającego świątynię Kambodży, do uregulowania pozostają pozostałe kwestie. Obydwa rządy powinny dołożyć wszelkich starań, by znaleźć kompromis, który da podwaliny pod stałe porozumienie. Powtórka konfliktu sprzed półtora tygodnia, gdy wojska obu krajów ostrzeliwały się z użyciem artylerii jest niedopuszczalna zarówno z punku widzenia narażonych na śmierć mieszkańców regionu, jak i niszczonej świątyni znajdującej się na liście światowego dziedzictwa UNESCO. Ta ostatnia organizacja zaoferowała już swoją pomoc. Podobnie jak Stowarzyszenie Narodów Azji Południowo-Wschodniej. Dziś do tego apelu przyłącza się Parlament Europejski. Bilet wstępu do świątyni Preah Vihear kosztuje 5 dolarów. Pytanie: jaka jest cena ponad stuletniego konfliktu Kambodży i Tajlandii?

  Kristiina Ojuland, w imieniu grupy ALDE – Panie Przewodniczący! Uważam, że to przerażające, że w XXI wieku istnieją siły polityczne, które działają według dziewiętnastowiecznych zasad. Rosnący w wielu częściach świata nacjonalizm jest źródłem powstawania konfliktów o charakterze etnicznym i religijnym.

Rządy Tajlandii i Kambodży muszą pamiętać o tym, że starcia na granicy obu tych państw wpływają na pokój oraz stabilność w regionie, jak również stosunki między oboma krajami. Nawet w przypadku istnienia pewnych nierozwiązanych kwestii politycznych pomiędzy państwami, sytuacja ta nie powinna mieć wpływu na kontakty międzyludzkie. W przeciwnym razie grozi nam niedługo wzrost nacjonalizmu i ksenofobia.

Sytuacja na granicy Tajlandii i Kambodży powinna zostać rozwiązana na drodze pokojowej zgodnie z orzeczeniem Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości z 1962 roku. Na początku tego roku byliśmy świadkami już zbyt dużego rozlewu krwi na świecie.

  Ryszard Czarnecki, w imieniu grupy ECR – (PL) Panie Przewodniczący! Jest swoistą siłą Unii Europejskiej fakt, że nie jesteśmy egoistami, że patrzymy dalej niż czubek naszego europejskiego nosa, że patrzymy na to, co dzieje się poza Europą, co dzieje się w dalekiej egzotycznej Azji. Ten konflikt, jak słusznie podkreślano, ma w gruncie rzeczy przeszło jeden wiek historii. Ale dobrze, że Unia Europejska, że Parlament Europejski, który jest tak naprawdę sercem Unii, w tej sprawie zabiera głos. To dobrze, ponieważ my powinniśmy być wszędzie tam, gdzie toczy się debata o prawach człowieka, gdzie toczy się debata o tym, co jest najważniejsze, i z całą pewnością ten konflikt pokazuje, że ludzie umierali, a dzisiaj biją się, choć już nie z takim śmiertelnym skutkiem w sprawach, które być można by załagodzić w sposób bardzo pokojowy. Dobrze, że Parlament Europejski w tej kwestii interweniuje.

  Jaroslav Paška, w imieniu grupy EFD – (SK) Panie Przewodniczący! W orzeczeniu Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości z 15 czerwca 1962 r. wskazano, że świątynia Preah Vihear jest częścią terytorium Kambodży. Obowiązkiem rządu Tajlandii jest uszanowanie tego faktu oraz powstrzymanie się od podejmowania prób zmiany uznanej na szczeblu międzynarodowym granicy przy użyciu sił zbrojnych. Jednocześnie rząd Kambodży jest zobowiązany umożliwić wiernym z Tajlandii wstęp do tej świątyni.

W sytuacji, gdy jedna ze stron sporu skłania się do wykraczania poza uznane zasady oraz narzucania swoich interesów przy użyciu siły, konieczna jest mobilizacja instytucji międzynarodowych w celu przekazania jasnego komunikatu, że ludzie na całym świecie pragną żyć w warunkach politycznej stabilizacji i nie chcą być świadkami sporów rozwiązywanych przy użyciu sił zbrojnych.

Dlatego konieczna jest mobilizacja odpowiednich instytucji międzynarodowych na szczeblu lokalnym, aby zapobiec rozprzestrzenianiu się niepotrzebnego konfliktu, jak również traumatycznym przeżyciom ludności cywilnej. Propozycja przyjęcia roli mediatora w tym sporze granicznym przedstawiona przez Indonezję, która przewodniczy ASEAN, jest najlepszym sposobem uczynienia pierwszego kroku w kierunku znalezienia rozwiązania tej sytuacji.

  Bogusław Sonik (PPE) – (PL) Panie Przewodniczący! UNESCO próbuje ratować świątynię Preah Vihear – zabytek światowego dziedzictwa – i finansować jego konserwację. Tajlandia i Kambodża natomiast nie tylko nie szanują tego wysiłku, ale również łamią wiążącą je międzynarodową Konwencję o ochronie dóbr kulturalnych w razie konfliktu zbrojnego. Uważam to za bezmyślność, która może doprowadzić do sytuacji, że budowla, która przetrwała od jedenastego wieku do naszych czasów, zostanie zniszczona.

Przede wszystkim jednak uważam, że przykład ten powinien podnieść kwestię odpowiedzialności. Nie może powtórzyć się sytuacja z 2001 roku, kiedy zniszczono w Afganistanie unikatowe posągi Buddy. Był to nie tylko wynik fanatyzmu religijnego talibów, ale również braku dostatecznego zaangażowania państw zachodnich. Niszczenie światowego dziedzictwa kulturowego nie może pozostawać bezkarne. Jest to kwestia na tyle istotna, że na wzór istniejącego w Hadze trybunału sądzącego zbrodniarzy wojennych, powinna powstać również instytucja sądząca i pociągająca do odpowiedzialności osoby, które dopuszczają się niszczenia bezcennych zabytków.

  Pino Arlacchi (S&D) - Panie Przewodniczący! W rezolucji w sprawie starć na granicy Tajlandii i Kambodży potępiono konflikt zbrojny oraz wezwano oba państwa do zaprzestania walk, zmniejszenia napięć oraz przyjęcia mediacji ASEAN oraz Organizacji Narodów Zjednoczonych.

Mamy do czynienia z całkowicie nieuzasadnionym konfliktem. W 1976 roku Kambodża i Tajlandia, będące członkami ASEAN, podpisały traktat o przyjaźni i współpracy, który zobowiązuje je do zrezygnowania z użycia siły w relacjach z państwami członkowskimi oraz do pokojowego rozstrzygania międzypaństwowych sporów. Konflikt ten jest bezzasadny również dlatego, że w 1962 roku Międzynarodowy Trybunał Sprawiedliwości orzekł, że świątynia Preah Vihear, w pobliżu której toczą się walki, należy do Kambodży.

Istnieje wiele powodów, aby sądzić, że starcia zbrojne wiążą się w pewien sposób z zapałem nacjonalistów w Tajlandii, kierowanym przez pewne osoby w rządzie, które – mając na uwadze tegoroczne wybory – prowokują walki, aby przypodobać się wyborcom będącym zwolennikami twardej polityki.

  Monica Luisa Macovei (PPE) - Panie Przewodniczący! W wyniku starć na granicy Tajlandii i Kambodży zginęło ok. tysiąc osób, a 30 tysięcy zostało przesiedlonych. Ubolewamy nad tym, że w wyniku starć giną ludzie oraz uznajemy zapobieganie kolejnym ofiarom śmiertelnym za nasz priorytet.

Chciałabym również wyrazić moje zaniepokojenie rzekomym używaniem broni kasetowej oraz wezwać oba państwa do zaprzestania stosowania tego typu broni. Zabijanie oraz zagrażanie życiu ludzi nie stanowi nigdy rozwiązania. Dlatego musimy zdecydowanie wspierać wszystkie strony pracujące obecnie nad znalezieniem rozwiązania tego konfliktu oraz nad zaprzestaniem przemocy. Opowiadamy się za pokojem i wzywamy do zachowania pokoju.

  Elena Băsescu (PPE) – (RO) Panie Przewodniczący! Ja również dołączam się do apelu moich koleżanek i kolegów posłów o pokojowe rozwiązanie napiętej sytuacji na granicy Tajlandii i Kambodży. Starcia, które wybuchły na początku tego miesiąca, oznaczają wznowienie wcześniejszego konfliktu o wpisaną na listę światowego dziedzictwa kulturowego UNESCO świątynię, która znajduje się przy granicy obu państw. Chciałabym podkreślić, że decyzja Międzynarodowego Trybunału Sprawiedliwości z 1962 roku potwierdza, że zabytek ten należy do Kambodży i władze Tajlandii muszą uszanować tę decyzję. O ile prawdą jest, że obszar wokół świątyni nie został wytyczony przez Trybunał, to wierzę, że Tajlandia i Kambodża mogą osiągnąć porozumienie w tej sprawie w drodze negocjacji, a nie przy użyciu broni.

Starcia na tym obszarze zagrażają nie tylko zabytkowi wpisanemu na światową listę dziedzictwa kulturowego UNESCO, ale również życiu zamieszkujących ten teren osób. Konflikt graniczny powoduje brak stabilności. Dlatego popieram inicjatywę rządów obu państw, aby rozstrzygnąć tę kwestię dwustronnie. Uważam, że projekt mający na celu utworzenie strefy buforowej, aby zapobiegać dalszym zniszczeniom, stanowi krok w kierunku osiągnięcia pokoju.

  Corina Creţu (S&D) – (RO) Panie Przewodniczący! Ja również chciałabym wyrazić swój żal z powodu śmierci tylu osób, szczególnie niewinnej ludności cywilnej. Jestem również zaniepokojona tym, że tysiące osób zostało zmuszonych do opuszczenia swoich domów ze względu na starcia na granicy Tajlandii i Kambodży. Jak podsumowano we wspólnym projekcie rezolucji, istnieją międzynarodowe ramy prawne, których oba państwa muszą przestrzegać.

Uważam, że apelowi wystosowanemu przez Parlament Europejski musi towarzyszyć zdecydowany nacisk ze strony wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych. Jednak jeszcze poważniejszym problemem jest stosowanie broni kasetowej. Sądzę, że mamy obowiązek żądać od władz Tajlandii i Kambodży ratyfikowania konwencji zakazującej stosowania tego typu broni.

  Anneli Jäätteenmäki (ALDE) - Panie Przewodniczący! Obecna sytuacja po raz kolejny przypomina Unii Europejskiej jak ważne są mediacja i zapobieganie konfliktom. Aby móc w pełni wykorzystywać swoją siłę przekonywania, UE musi więcej inwestować w zapobieganie konfliktom. Najwyższy czas, aby wiceprzewodnicząca Komisji/wysoka przedstawiciel Catherine Ashton wystąpiła z inicjatywą zwiększenia kompetencji UE w zakresie wiarygodnej mediacji i zapobiegania konfliktom. Inicjatywa ta wymaga spójności polityki i stanowi tym samym dobre przypomnienie dla państw członkowskich UE.

  Raül Romeva i Rueda (Verts/ALE) – (ES) Panie Przewodniczący! Korzystając z okazji chciałbym podkreślić dwie kwestie, o których już wspomniano, ale które uważam za zasadnicze.

Pierwsza kwestia dotyczy stosowania bomb kasetowych zarówno przez Tajlandię, jak i Kambodżę oraz konieczności ratyfikowania międzynarodowej konwencji w sprawie broni kasetowej przez te dwa państwa.

Druga kwestia jest często omawiana w trakcie naszych debat poświęconych pilnym problemom. Jest ona związana z wolnością wypowiedzi, przede wszystkim w internecie.

Uważam, że słabość i kruchość systemu politycznego Tajlandii ukazuje pewne poważne problemy. Przykładem może być proces, który toczy się przeciwko Chiranuch Premchaiporn, na której stronie internetowej opublikowane zostały komentarze krytykujące rodzinę królewską. Osoba odpowiedzialna za te komentarze została uwolniona, jednak nadal nie wypuszczono na wolność osoby odpowiedzialnej za stronę internetową.

Sądzę, że należy również zwrócić uwagę na konieczność przestrzegania wolności wypowiedzi oraz, przede wszystkim, wolności zgromadzeń w każdym z tych krajów.

  Seán Kelly (PPE) - Panie Przewodniczący! Niestety spór ten trwa od ponad stu lat. Wybuchł ponownie w czerwcu 2008 roku, a od początku tego miesiąca przybrał na sile. Wiele osób ma różne opinie na temat tego, dlaczego zaostrzenie konfliktu nastąpiło akurat w tym czasie. Niektóre osoby uważają, że generałowie w Tajlandii, będący zwolennikami rozwiązań siłowych, wykorzystują ten spór jako pretekst do obalenia rządu i odwołania planowanych na ten rok wyborów.

Niezależnie od jego przyczyn spór ten – szczególnie, jeżeli obserwuje się go z dystansu – powinno dać się rozwiązać. Nie jest on poważnym konfliktem, szczególnie, jeżeli Organizacja Narodów Zjednoczonych wykorzysta swój mandat oraz wpływy, aby osiągnąć trzy cele: po pierwsze, porozumienie w sprawie zakończenia stosowania broni kasetowej; po drugie, trwałe zawieszenie broni i po trzecie, jeżeli konieczne, rozmieszczenie oddziałów nadzorujących przestrzeganie zawieszenia broni. Jeżeli cele te zostaną osiągnięte, to możliwe będzie zakończenie sporu.

  Siim Kallas, wiceprzewodniczący Komisji − Panie Przewodniczący! Mogę potwierdzić, że Komisja uważnie śledzi wydarzenia mające miejsce wzdłuż granicy Tajlandii i Kambodży.

W dniu 7 lutego 2011 r. wiceprzewodnicząca Komisji/wysoka przedstawiciel do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, baronessa Ashton, wyraziła swoje zaniepokojenie działaniami zbrojnymi. Wezwała oba państwa do wykazania daleko idącej powściągliwości, podjęcia kroków niezbędnych do zmniejszenia napięć oraz wznowienia dialogu mającego na celu rozwiązanie nieporozumienia na drodze pokojowej.

Kwestie poruszone w projekcie rezolucji Parlamentu były omawiane 14 lutego 2011 r. na posiedzeniu Rady Bezpieczeństwa Organizacji Narodów Zjednoczonych, w obecności ministrów spraw zagranicznych Tajlandii, Kambodży oraz Indonezji pełniącej obecnie funkcję przewodniczącego ASEAN.

Zgadzamy się z wnioskami podsekretarza ONZ Lynna Pascoe, że sytuacja jest naprawdę poważna. Spór nie dotyczy jedynie zabytku wpisanego na listę światowego dziedzictwa kulturowego. Chodzi również o – odczuwaną lub rzeczywistą – tożsamość narodową i kulturową oraz narodową dumę. Przede wszystkim jednak konflikt ten wpływa na życie ludzi i stabilności w regionie.

Nasuwają się dwa pytania: co region może zrobić, aby naprawić tę sytuację, oraz jak UE może przyczynić się do osiągnięcia pokojowego rozwiązania? To oczywiste, że tego rodzaju konflikt nie może być rozwiązywany przy użyciu sił zbrojnych. Ważną rolę musi odegrać tu ASEAN i cieszymy się, że ASEAN przyjmuje na siebie tę odpowiedzialność.

Minister spraw zagranicznych Indonezji słusznie odwołał się do traktatu o przyjaźni i współpracy. To porozumienie zobowiązuje wszystkie strony do rozwiązywania sporów na drodze pokojowej. Z zadowoleniem przyjmujemy decyzję Indonezji o zwołaniu specjalnego posiedzenia ministrów spraw zagranicznych państw członkowskich ASEAN w tej sprawie 22 lutego 2011 r. w Dżakarcie.

W Organizacji Narodów Zjednoczonych istnieje powszechna zgodność co do tego, że sytuacja nie może wymknąć się spod kontroli. Członkowie Rady Bezpieczeństwa wezwali obie strony konfliktu do powstrzymania się od prowokacji i rozmieszczania dodatkowych oddziałów wojskowych wzdłuż granicy.

Staje się jasne, że wysiłki podejmowane na szczeblu regionalnym stanowią najbardziej obiecującą drogę ku pokojowemu rozwiązaniu tego konfliktu. Dla UE oznacza to udzielenie całkowitego poparcia ASEAN.

Europejska Służba Działań Zewnętrznych uważnie śledzi ten konflikt i rozważy możliwości wsparcia ASEAN, jeżeli takie wsparcie będzie konieczne i pożądane ze strony ASEAN.

  Przewodniczący – Zamykam debatę.

Głosowanie odbędzie się pod koniec ostatniej debaty.