Indiċi 
 Preċedenti 
 Li jmiss 
 Test sħiħ 
Proċedura : 2010/2050(INI)
Ċiklu ta' ħajja waqt sessjoni
Ċiklu relatat mad-dokument : A7-0037/2011

Testi mressqa :

A7-0037/2011

Dibattiti :

PV 09/03/2011 - 14
CRE 09/03/2011 - 14

Votazzjonijiet :

PV 10/03/2011 - 9.3
CRE 10/03/2011 - 9.3
Spjegazzjoni tal-votazzjoni
Spjegazzjoni tal-votazzjoni

Testi adottati :

P7_TA(2011)0096

Dibattiti
L-Erbgħa, 9 ta' Marzu 2011 - Strasburgu Edizzjoni riveduta

14. L-approċċ tal-UE rigward l-Iran (dibattitu)
Vidjow tat-taħditiet
PV
MPphoto
 

  Der Präsident. − Als nächster Punkt folgt der Bericht von Bastiaan Belder im Namen des Ausschusses für auswärtige Angelegenheiten über die Vorgehensweise der EU gegenüber dem Iran (2010/2050(INI)) (A7-0037/2011).

 
  
MPphoto
 

  Bastiaan Belder, Rapporteur. − Voorzitter, in de eerste plaats wil ik nogmaals mijn dankbaarheid uitspreken aan de schaduwrapporteurs met wie ik de afgelopen periode goed heb samengewerkt. Het resultaat mag er zijn. Een verslag is bij de stemming in de Commissie buitenlandse zaken met een overweldigende meerderheid, namelijk 62 stemmen voor en slechts 3 tegen, aangenomen. Het is in dit belangrijke dossier dan ook zeer belangrijk dat er met één stem wordt gesproken, niet alleen in het Parlement, maar evenzeer door de Europese instellingen gezamenlijk.

Ik ben verheugd dat we in deze resolutie onze steun en solidariteit uitspreken met de miljoenen demonstranten die sinds de omstreden presidentsverkiezingen van 2009 de straat zijn opgegaan. Die steun en solidariteit hebben de oppositionele krachten in Iran hard nodig, nu ze zien hoe op andere plaatsen in het Midden-Oosten regimes vallen en presidenten hun positie verlaten. De Groene beweging moet onze steun ervaren, nu de oppositie opnieuw naar mogelijkheden zoekt het rechtmatige verzet tegen de Iraanse autoriteiten met gevaar voor eigen leven te organiseren. Dat dit gevaar er daadwerkelijk is, bewijst niet alleen de arrestatie van de oppositieleiders Musavi en Karoubi, maar evenzeer de wilde en ongecontroleerde oproepen van een aanzienlijk deel van de majlis, het Iraanse parlement, hen te doden. In onze resolutie roept het Parlement de Iraanse autoriteiten op volledig en onvoorwaardelijk mee te werken met het IAEA, het Internationaal Atoomagentschap, in Wenen. Het Iraanse nucleaire programma is juist door de weigerachtige houding van Teheran omgeven met een verdachte geur. De zorgen van de gehele internationale gemeenschap zijn meer dan terecht. Het is in mijn ogen dan ook onverstandig om uitgerekend zo'n land de boodschap mee te geven dat het recht heeft op uraniumverrijking. Hoezeer dit ook waar is, het is niet het signaal dat het Europees Parlement op dit cruciale moment moet afgeven. Daarom vraag ik de collega's om steun voor mijn voorstellen deze passages uit onze resolutie te verwijderen. In de resolutie wordt ook ingegaan op de rol van Iran in de regio. Zeker sinds er via wikileaks documenten uitgelekt zijn over de perceptie van Iran door de regio, doet het Parlement er goed aan Teheran de duidelijke boodschap te geven onmiddellijk te stoppen met het uitoefenen van deze destabiliserende invloed. Ik vraag de collega's daarom om steun voor mijn ingediende amendementen over de rol van Iran in buurland Irak en om paragraaf 53 uit de resolutie te verwijderen. In mijn opinie geeft het Europees Parlement in paragraaf 55 al voldoende steun aan het idee dat de Unie en Iran een stabiel Afghanistan als gemeenschappelijk doel zouden moeten hebben.

Ik wil graag, Voorzitter, aan het einde van mijn bijdrage nog een slotopmerking maken. Ik ben niet lichtgeraakt, en juist daarom wil ik iets zeggen tegen Iran en 's lands officiële vertegenwoordigers in Brussel en de nationale hoofdsteden. Van diverse zijden heb ik correspondentie van Iran aan mijn collega's onder ogen gekregen. De toon en de inhoud ervan zijn op zijn zachtst gezegd opvallend te noemen. Dit verslag - ik refereerde daar reeds aan - is met een overweldigende meerderheid door onze Commissie buitenlandse zaken aangenomen. Juist daarom moet deze resolutie niet gezien worden als een privé-project van mij, maar als het gemeenschappelijk standpunt van heel het Europees Parlement. Het is dus niet zo dat mijn achtergrond als voorzitter van de eerste delegatie van dit huis de kritische toon van deze resolutie bepaald heeft. Integendeel, daarvoor moet Iran bij zijn eigen gedrag te rade gaan. Heel het Europees Parlement, en daar ben ik dankbaar voor, accepteert noch de ontkenning van de holocaust, noch de antisemitische retoriek van president Ahmadinejad, al moet ik er helaas bij zeggen dat antisemitisme niet tot de inner circle van het regime beperkt blijft.

 
  
MPphoto
 

  Catherine Ashton, Vice-President of the Commission/High Representative of the Union for Foreign Affairs and Security Policy. − Mr President, this is an opportunity to debate the European Union’s approach to Iran, which has been the subject of an own-initiative report with Mr Belder as rapporteur.

Mr Belder’s report touches on a broad range of issues and reflects the views of many different interests, but I will concentrate on two issues, the nuclear programme and the human rights situation in Iran, both of which the report deals with extensively.

As Honourable Members know, Iran’s nuclear programme remains a serious concern for the European Union and for the international community as a whole. Both the UN Security Council and the Board of Governors of the International Atomic Energy Agency in Vienna have adopted a series of resolutions requiring Iran to take the steps necessary to build confidence in the exclusively peaceful nature of its programme. Regrettably, the last IAEA report, issued on 25 February, confirmed Iran’s failure to comply with its international obligations.

For the European Union, we remain determined to work towards a diplomatic solution on the basis of our double-track approach, combining pressure with dialogue. The objective remains to engage Iran in a phased approach of confidence building, leading to meaningful negotiations on the nuclear programme.

At the second meeting I led on behalf of the E3+3 – China, France, Germany, Russia, the United Kingdom and the United States – in Istanbul, I presented to Iran our proposals for concrete confidence-building measures, including an updated fuel supply arrangement for the Tehran Research Reactor, as well as other transparency measures.

Honourable Members will know that these proposals would bring immediate benefit for both sides and could pave the way for a process to address concerns and gradually build mutual confidence. And building confidence is what our efforts are all about.

Iran’s response was disappointing. It was not ready to discuss our proposals unless we first recognised Iran’s ‘right to enrich uranium’. It spoke of the removal of all sanctions.

I understand Iran’s wish to see sanctions removed. We all want to see our talks come to a successful conclusion which – in accordance with the Security Council resolutions – would mean the sanctions would go. The removal of sanctions is something which would accompany the gradual re-establishment of confidence. That was the path we were trying to go down.

As for the ‘right to enrich’, the Non-Proliferation Treaty is careful to balance rights and obligations. I see no value in re-writing or re-interpreting it in any selective way. The first step is for Iran to put itself into full compliance with its obligations.

We will continue our efforts engaging Iran but, at the same time, our efforts to increase the pressure, first of all through a strengthening of the implementation of existing sanctions.

I have since met with the new Foreign Minister of Iran, Dr Salehi, in Geneva, a meeting which gave me the chance to explain to him the efforts we have put into the Iran talks and our strong desire for a response, for the security of all of us. I have also written to Dr Jalili, who led the talks on behalf of Iran, to restate our offer and to invite him to respond. Dr Salehi told me they were considering their response and I urged them to be positive.

Like this Parliament, I share the views of so many on the issue of human rights in Iran. The continued and systematic oppression, arrests and harassment of lawyers, journalists and others who are exercising their rights is totally unacceptable.

We have seen very long prison sentences and restrictions on the right to work and travel for up to 20 years for some of the people convicted. When Iranian people wished to demonstrate peacefully on 14 February in support of the situation in Egypt and Tunisia, the demonstrations were forbidden. Moreover, as Mr Belder has said, Mr Mousavi and Mr Karoubi, the two opposition leaders who had expressed their support for these demonstrations, were held under house arrest and later apparently detained.

I have seen the statement by Socialists and Democrats of the Parliament made on 1 March, and I fully support that. I remain very concerned about the treatment of Mr Karoubi and Mr Mousavi and I issued a statement on 4 March to that effect. Despite our efforts to secure verifiable information, it remains unclear whether they are under house arrest or otherwise imprisoned. I urge the authorities of Iran simply to grant them the freedom of movement to which they are entitled.

The report also underlines the seriousness of the increase in executions in Iran. The information we have suggests there may have been around 100 executions since the beginning of this year. In line with our longstanding and firm position on the abolition of the death penalty, I have called for a halt to all pending death penalty cases. I want the death penalty abolished, whatever the method. Stoning and public hangings are barbaric.

It is important to note that international efforts can and do make a difference. I saw that in the case of Ms Ashtiani her execution has – at least temporarily – been stayed, but as the report points out, Zahra Bahrami, a Dutch-Iranian national was executed in Iran on 29 January with no prior notice. Both the execution and the process leading up to it were shocking. I have made this clear publicly, expressing my dismay over the lack of transparency in the case and that the Dutch authorities were refused consular access.

Let me finish my intervention by mentioning that my services, together with Member States, are discussing how we can be more effective on human rights issues in Iran, using public and private messages, working bilaterally and through multilateral organisations, working with Member States and with international parties, all with a single purpose, to ensure the Iranian people, like others, have their basic rights respected.

I look forward to this debate.

 
  
MPphoto
 

  Michael Gahler, im Namen der PPE-Fraktion. – Herr Präsident, Frau Hohe Beauftragte! Dem Kollegen Belder möchte ich zunächst für seinen umfassenden Bericht danken. So wie er jetzt zur Abstimmung steht, wird er mit einer breiten Mehrheit hier im Plenum verabschiedet werden. Das ist wichtig, denn dem Regime in Teheran darf es auch in diesem Organ nicht gelingen, eine breite gemeinsame Front aufzubrechen. Was die nuklearen Ambitionen der Führung betrifft, steht die internationale Gemeinschaft auf UN-Ebene zusammen. Niemand auf dieser Welt will die iranische Bombe! Alle wollen die vollständige, transparente Zusammenarbeit mit der Internationalen Atomenergiebehörde. Wir haben weitreichende Angebote gemacht, die aber leider nicht positiv beantwortet wurden.

Wir sind uns hier im Hause nicht ganz einig, wie weit wir zur Durchsetzung der internationalen Forderungen mit Sanktionen gehen sollten. Aber ich hoffe, wir kommen in der Gesamtsicht der Situation zu einer gemeinsamen Handlungsweise.

Der zweite Aspekt, der uns beunruhigt, ist die Rolle des Iran in der Region. Die Haltung gegenüber Israel bleibt unerträglich und inakzeptabel. Die Unterstützung von Organisationen, die die Region destabilisieren, kann nicht hingenommen werden. Große Teile der Region fürchten die Politik des Iran. Die innenpolitische Lage ist dramatisch, was Menschenrechte und Demokratie betrifft. Schon deswegen wünsche ich diesem großen Kulturvolk, dass es sich eher früher als später dieser Herrschaft entledigt.

Ich bin sehr zuversichtlich, dass wir in Ägypten keinen zweiten Iran, aber im Iran ein zweites Ägypten erleben werden. Dann wäre Schluss mit der Instrumentalisierung der Religion für sehr weltliche Zwecke. Dann wäre hoffentlich Schluss mit der Todesstrafe im Allgemeinen und im Besonderen gegen Minderjährige und Angehörige von Minderheiten. Dann wäre Schluss mit der Verfolgung von Oppositionellen, nicht nur von Karrubi und Mussawi, und dann gäbe es hoffentlich Medienfreiheit und einen Weg zu freien Wahlen für einen besseren Iran.

Auf dem Weg dorthin müssen wir unter anderem unser Europäisches Instrument für Demokratie und Menschenrechte zur Anwendung bringen, um den Aktiven in der Zivilgesellschaft Unterstützung zukommen zu lassen. Und die gezielten Sanktionen gegen Vertreter des Regimes müssen ausgeweitet werden. Machen wir im Lichte der Ereignisse in Nordafrika auch den Iranern Mut für eine bessere Zukunft!

 
  
MPphoto
 

  María Muñiz De Urquiza, en nombre del Grupo S&D. – Señor Presidente, señora Ashton, me alegra mucho que el enfoque de la Alta Representante sea el doble enfoque de hablar de los derechos humanos y del tema nuclear prácticamente en pie de igualdad, porque Irán es un ejemplo en contrario para el mundo y para los países de su entorno que, sumidos en procesos de reforma democrática y guiados por las aspiraciones legítimas de sus pueblos, ven en Irán exactamente lo que no quieren para ellos, y esto es lo que denunciamos en el informe que posiblemente se aprobará mañana.

En primer lugar, un régimen teocrático que sojuzga a su población y viola los derechos humanos, aplicando la pena de muerte —y quiero referirme especialmente al caso de Zarah Bahrami—, anulando a las mujeres, persiguiendo a los homosexuales y reprimiendo la disidencia.

Es un ejemplo en contrario también en materia de libertades políticas. La represión de los manifestantes, que está teniendo lugar ahora mismo y desde el año 2009, es absolutamente inaceptable, como es inaceptable la detención de los líderes del movimiento de oposición democrática, cuya liberación inmediata pido en nombre de mi Grupo, tanto la de los líderes Musavi y Karubi y de sus mujeres, como la de todas las personas detenidas por ejercer de forma pacífica su derecho a la libertad de expresión, a la libertad de asociación y a la libertad de reunión.

Irán es también un ejemplo en contrario como interlocutor de la comunidad internacional en materia nuclear.

Una actitud responsable de Irán en este ámbito y en el de los derechos humanos, un enfoque diferente en la región en relación con Hamás y Hezbolá, y una retórica diferente en relación con Israel harían de Irán un interlocutor y un actor relevante en la estabilización de la región, que es otra de las cosas que pedimos en este informe.

Es importante, señora Ashton, que se abra una delegación de la Unión Europea en Teherán, no solamente para que podamos tener una interlocución política con el régimen iraní, sino también de cara a la sociedad civil.

Quiero, por último, agradecer al señor Belder la colaboración que ha tenido con los ponentes alternativos para que hayamos podido equilibrar y hacer de este informe un informe asumible por todo el Parlamento Europeo.

 
  
MPphoto
 

  Marietje Schaake, on behalf of the ALDE Group. – Mr President, is Ahmadinejad better than Gaddafi? While the international community is rightly focused on Libya and seeks ways to end the violence Gaddafi and his collaborators inflict on citizens, let us not allow Iran to be snowed under in our political agendas. A massacre is also happening in Iran, but it happens in slow motion. One execution every eight hours since the start of this year, and systematic repression, torture, rape and censorship have been rampant during the Islamic Republic, and in particular since the elections in 2009.

Ahmadinejad is no better than Gaddafi and we need to invoke similarly harsh measures to protect human rights in Iran. Some might argue that sanctions are in place, but these only focus on the nuclear issue without yielding the desired results. In fact, this risks becoming a zero sum game vis-à-vis human rights as impunity meanwhile continues.

Madam Vice-President/High Representative, in this report the European Parliament gives you the mandate to impose sanctions on individuals responsible for the grave human rights abuses that we see, and we have made this recommendation before. A list of 80 names has been leaked and attributed to your office. I want to ask whether this is a sign of your inclination to move ahead with this important measure.

We also need to provide technologies for citizens to communicate freely and to access information, and the EU needs to be a safe haven for free thinkers. Vice-President/High Representative, let the EU lead on efforts to hold accountable individuals who rape women before execution so that there is absolutely no chance they may end up in heaven as virgins, men who shoot dead unarmed youths from rooftops while they walk in the streets, and the judges who convict human rights lawyers for defending juveniles and women. Let us hold accountable a system that allows de facto imprisonment of opposition leaders.

When Libya is discussed on Friday, please use the momentum to introduce similar measures against those in power in Iran so that justice can be done to the Iranian citizens who in 2009 started the massive youth uprisings that now inspire a generation in the Middle East and in North Africa.

 
  
MPphoto
 

  Barbara Lochbihler, im Namen der Verts/ALE-Fraktion. – Herr Präsident! Der vorliegende Bericht, an dem alle Fraktionen intensiv mitgearbeitet haben, ist eine sehr gute Grundlage, auf der die Iran-Politik der EU aufbauen kann. Die verschiedenen Aspekte der Auseinandersetzung mit der iranischen Regierung werden als eine gemeinsame Herausforderung angegangen: das Atomprogramm und die Beziehungen des Iran zu seinen Nachbarn, die katastrophale Menschenrechtslage im Land ebenso wie die schwierige wirtschaftliche Situation. Die Arbeitslosigkeit ist enorm gestiegen, jeder vierte Iraner lebt unter der Armutsgrenze.

Sie, verehrte Außenbeauftragte Ashton, müssen nun Konsequenzen aus dem Bericht ziehen. Wir Europäer dürfen nicht zusehen, wie Regimekritiker, Gewerkschafter, Frauenrechtlerinnen oder Andersgläubige inhaftiert, gefoltert und ermordet werden. Mit deutlich mehr Anstrengungen als bisher muss versucht werden, die Verantwortlichen für Menschenrechtsverbrechen auch gezielt durch Sanktionen – etwa durch Einreiseverbote oder die Sperrung ihrer Konten – unter Druck zu setzen.

Der Europäische Auswärtige Dienst muss ebenfalls genau untersuchen, welche der wirtschaftlichen Sanktionen tatsächlich ihr Ziel erreichen und welche davon nur die iranische Bevölkerung treffen. Eine Politik der völligen Isolation führt in eine Sackgasse und wird auch von vielen in der iranischen Bevölkerung nicht unterstützt.

Mit diesem Bericht hat das Parlament unmissverständlich klargestellt, dass ein demokratischer Wandel nicht militärisch von außen durchgesetzt werden kann. Wir müssen weiter an einer Double-Track-Strategie festhalten, in deren Rahmen wir das Gespräch suchen und gleichzeitig die Einhaltung universeller Rechte und internationaler Verträge unmissverständlich einfordern. In diesem Sinne ist auch die Forderung zu verstehen, eine EU-Delegation in Teheran zu eröffnen, jetzt, nachdem der Europäische Auswärtige Dienst die Aufgaben der rotierenden Präsidentschaft der EU in Drittstaaten übernommen hat.

 
  
MPphoto
 

  Charles Tannock, on behalf of the ECR Group. – Mr President, High Representative, Iran to me represents the most serious threat to global security. President Ahmadinejad is determined to arm his country with nuclear weapons and the prospect of a nuclear-armed Iran is too terrifying to contemplate, posing an existential threat to Israel. This is why we must consider all options, including military ones, to prevent it.

Iran has deceived and obstructed the international community time and time again. Sadly, the European Union has at times allowed itself to be manipulated by Ahmadinejad.

While the Council regularly denounces the barbaric theocratic regime in Teheran, individual Member States have sometimes taken a less robust approach. Indeed, it is only a few months ago that EU leaders agreed to proscribe export credit guarantees to Iran. Until then, these guarantees represented a vital lifeline of an economic nature to the regime which craves any vestige of legitimacy, not least because of Ahmadinejad’s contempt for human rights, as evidenced by the regular execution of homosexuals, political dissenters and minors.

(The President asked the speaker to speak more slowly so as to permit interpretation).

 
  
 

Mr President, everybody understands English, as far as I am concerned.

I am sorry. I will speak at the speed I wish to.

Indeed, Iran seems to feature in this Parliament’s human rights debates more frequently than any other country. EU Member States need to understand the importance of a united and impervious approach to Iran’s machinations.

In particular, we also need to understand that unless we thwart Iran’s nuclear ambitions and also its support for terrorism, the region will undoubtedly be thrown into an arms race.

Given the inherent instability in the Middle East and Gulf region, which is only too apparent now to all of us, that will be a disaster with unknowable consequences for the future.

 
  
MPphoto
 

  Sabine Lösing, im Namen der GUE/NGL-Fraktion. – Herr Präsident! Der Bericht von Herrn Belder hat sich durch die Änderungsanträge sehr verbessert und meine Fraktion kann sehr viele Aussagen teilen. Leider enthält er vor allem Zustandsbeschreibungen, durchaus richtige, aber die grundlegende Philosophie einer realistischen Zukunftsperspektive wird nicht entwickelt.

Die Menschenrechtslage im Iran ist unerträglich! Sanktionen sind jedoch nicht geeignet, diese Situation nachhaltig zu verbessern. Um eine Demokratisierung im Iran zu fördern, muss alles getan werden, um die internationale Lage zu entspannen. Eine Verschärfung der internationalen Beziehungen birgt die Gefahr in sich, dass weitere antidemokratische Maßnahmen im Inneren des Landes umgesetzt werden und eine Schwächung der Opposition erfolgt. Eine Entspannungspolitik müsste auch jedes Bedrohungsszenario beenden. Verhandlungen und internationale Beziehungen können nur erfolgreich sein, wenn die diplomatische Anerkennung aller Partner gegeben ist. Nur so können sinnvolle Kompromisse im Streit um das Atomprogramm erreicht werden.

Unsere Vorstellungen in Bezug auf eine zielführende Iran-Strategie habe ich in einem alternativen Entschließungsantrag formuliert und aus den beschriebenen Gründen werde ich für eine Ablehnung des Berichts von Herrn Belder plädieren.

 
  
MPphoto
 

  Fiorello Provera, a nome del gruppo EFD. – Signor Presidente, onorevoli colleghi, innanzitutto congratulazioni al collega Belder per l'eccellente lavoro svolto.

Mentre il mondo assiste alla rivolta del mondo arabo, l'Iran continua a reprimere i dissidenti. L'arresto dei due leader dell'opposizione Mousavi e Karroubi ne è la prova più evidente. Il mondo occidentale si è mosso per Gheddafi, mentre tentenna sull'Iran, forse perché Gheddafi è già caduto e Ahmadinejad non ancora.

In Iran è in corso la più vasta ribellione dai tempi delle rivolte post-elettorali del 2009. Cosa aspettiamo quindi per adottare il congelamento di tutti i beni di Ahmadinejad, delle società controllate dalle guardie rivoluzionarie e di tutti gli esponenti del regime coinvolti nelle repressioni? Cosa aspettiamo per imporre restrizioni di viaggio a queste figure di regime?

 
  
MPphoto
 

  Andreas Mölzer (NI). - Herr Präsident! Es ist bekanntlich nach wie vor zweifelhaft, ob das iranische Atomprogramm wirklich friedlichen Zwecken dient. Daher ist die Kooperation des Iran mit der Internationalen Atomenergiebehörde besonders wichtig. Sie ist entscheidend, um vonseiten des Iran die zivile Nutzung der Kernenergie gegenüber der internationalen Staatengemeinschaft sicherzustellen.

In Hinblick auf die Nahost-Politik liegt es an Ahmadinedschad, endlich klarzustellen, dass der Iran keine Bedrohung für Israel darstellt und auch das Existenzrecht Israels in den völkerrechtlichen Grenzen anerkennt. Die Abrüstung und Schaffung einer kernwaffenfreien Zone sollte meines Erachtens ein wichtiges Ziel der EU-Nahost-Politik sein, um Frieden und Sicherheit in dieser Region zu garantieren.

Der Iran ist natürlich im Mittleren Osten ein bedeutender Faktor. In diesem Sinne ist es meines Erachtens erfreulich, dass dem sehr umfassenden Bericht von Herrn Belder zu entnehmen ist, dass es eine konstruktive Zusammenarbeit mit der EU in der Afghanistan-Frage gibt, um die Sicherheit und die Stabilität in dieser Region zu erhöhen. Nur so kann dem radikalen Islam oder Islamismus, der immer öfter auch in Europa sein Unwesen treibt, der Nährboden entzogen werden.

 
  
MPphoto
 

  Ria Oomen-Ruijten (PPE). - Voorzitter, mevrouw Ashton, collega's, twee jaar geleden, nog vóór de demonstraties in Tunesië, Egypte en Libië, zijn de mensen in Teheran al de straat opgegaan. Ze deden dat met gevaar voor eigen leven. Ze gingen de straat op, omdat ze meer democratie wilden. Ze wilden ook protesteren tegen de haat en onderdrukking van een fout regime. Daarom ben ik blij dat in dit verslag de nadruk ligt bij de mensenrechten en ik feliciteer de heer Belder dan ook daarmee. De les die wij zouden moeten leren, is dat we alles moeten doen wat mogelijk is om de oppositie en allen die daar gedemonstreerd hebben, te helpen. Wij moeten hun de helpende hand reiken tegen dit regime.

Waarom moeten wij dat doen? Omdat het regime het geld en de olie heeft en degenen die onderdrukt worden, alleen maar iets kunnen bereiken, wanneer ook wij iets doen. Ik vind het fijn dat we in paragraaf 32 van jouw verslag, Bas, op dat punt heel helder zijn. Voorzitter, als ik kijk naar de onderdrukking dan zou ik ook van u willen weten wat we doen met oppositieleider Moesavi. Besteden we nog aandacht aan het lot van de heer Karroebi? Welke concrete mogelijkheden hebben wij als Europese Unie om daar meer steun te geven?

Een bewijs van de dynamiek van de Iraanse samenleving zien we ook in de één-miljoen-handtekeningen-campagne. Eén miljoen handtekeningen die door vrouwen worden verzameld voor het tegengaan van discriminerende wetgeving. Ik heb alle hulde voor die moedige vrouwen. Ik wil van mevrouw Ashton weten waar zij consulaire bijstand kan geven, want die wordt niet altijd gegeven.

 
  
MPphoto
 

  Marita Ulvskog (S&D). - Herr talman! Kränkningarna av de mänskliga rättigheterna i Iran är omfattande och tycks dessutom öka. Det har skett en klar försämring på de flesta områden, särskilt när det gäller yttrandefriheten. Det förekommer hot om verkställande av en rad uppmärksammade dödsstraff, förföljelser av intellektuella, studenter och oliktänkande, tortyr, fortsatt diskriminering av kvinnor och av etniska och religiösa minoriteter. Listan kan göras mycket lång.

Detta är något som var obehagligt tydligt redan vid valet 2009 och som fortsätter att vara obehagligt tydligt. Alla vi som vid olika tillfällen möter officiella representanter för Iran möts också av mer hårdhet och mer oförsonlighet. Mot den bakgrunden vill jag gärna säga att jag tycker att de prioriteringar som Catherine Ashton har redogjort för – alltså mänskliga rättigheter, starka befintliga sanktioner och kärnenergiprogrammet – är riktiga och tydliga prioriteringar.

Men skärpan i EU:s reaktioner i förhållande till Iran måste bli hårdare och tydligare. Det behövs mer oförsonlighet också från vår sida när det gäller brott mot mänskliga rättigheter. Det kommer en tid när en verserad samtalston faktiskt innebär ett svek och jag tror att vi befinner oss där idag i förhållande till Iran.

 
  
MPphoto
 

  Marit Paulsen (ALDE). - Herr talman! Jag vill tacka Bastiaan Belder för ett mycket bra betänkande. Jag är medlem i delegationen för Iran och jag får brev från den iranska regimen där de tilltalar mig i Guds namn, vilket jag tycker är extremt obehagligt. Under denna täckmantel lyckas man skapa vad som vi i Belders betänkande tydligt kan utläsa som ett helvete på jorden. Det är osannolikt och fantastiskt.

Nu har jag en liten idé och en dröm som jag vill framföra till Catherine Ashton i detta sammanhang: Skulle ni när vi bygger ett stort nytt hus för utrikestjänsten möjligtvis ha plats för ett litet kontor med en liten grupp människor som samlar in information om vilka människor som är torterare, som är bödlar och som är domare i dessa groteska samhällen som vi har runt omkring oss, så att de vet att vi följer deras beteende in i detalj?

 
  
MPphoto
 

  Ryszard Czarnecki (ECR). - Panie Przewodniczący! Pani Przewodnicząca! Pani Komisarz! Gratulacje dla pana posła Beldera za świetne sprawozdanie. Mam wrażenie, że istnieje coś takiego, jak double standard – podwójne standardy w Unii Europejskiej, gdzie my bardzo ostro krytykujemy te reżimy, które akurat słabną i upadają. Przykład Libii jest bardzo charakterystyczny. Natomiast nabieramy wody w usta, kierując się zbyt często różnymi przesłankami także interesów ekonomicznych niektórych państw, gdy chodzi o te reżimy, które mają się dobrze. Reżim irański ma się dobrze i ta krytyka jest absolutnie uzasadniona. To, co od lat dzieje się w Iranie, jest czymś absolutnie nie do przyjęcia. W tej sprawie Parlament Europejski musi zabierać głos. Musi mówić o karze śmierci, o torturach, o tym, że te nadzieje, które – przypomnijmy – były związane z upadkiem szacha Rezy Szaha Pahlawiego kompletnie się nie sprawdziły. Wręcz przeciwnie – jest jeszcze gorzej.

 
  
MPphoto
 

  Barry Madlener (NI). - Voorzitter, ik wil in de eerste plaats rapporteur Bas Belder complimenteren met zijn uitstekende verslag. Bas Belder heeft een zeer scherp verslag geschreven, waarin een keiharde lijn tegen Iran wordt voorgesteld. Dat is de juiste lijn. Dictator Ahmadinejad gaat maar door met het doden van zijn eigen burgers en politieke tegenstanders worden gemarteld. De Nederlandse Zahra Bahrami zou ook doodgemarteld zijn volgens de geruchten en ik heb gevraagd dat uit te zoeken.

Ik wil de linkse socialisten en die vreselijke Groenen in dit Parlement vragen dit verslag niet te af te zwakken met allerlei amendementen. Het criminele regime van Ahmadinejad blijft Israël bedreigen en probeert zijn invloed uit te oefenen in Egypte. Iran ziet het liefst een islamitische republiek ontstaan inclusief politieke ayatollahs, sjaria, steniging van vrouwen en ophanging van homo's. Ja, collega's, dat is waar volgens veel moslims de zuivere islam voor staat. Er zijn zelfs Iraanse oorlogsschepen door het Suezkanaal gevaren, een regelrechte provocatie tegen het westen en tegen Israël. Hierbij wil ik het laten.

 
  
MPphoto
 

  Vytautas Landsbergis (PPE). - Europos Sąjungos santykiai su Irano valdžia yra daugiau negu ambivalentiški. Leidžiamės manipuliuojami. Kalbame apie demokratijos dalyką, democracy clause, bet mums labiau kvepia nafta ir dujos. Neturime demokratijos tikslo širdyse, tegul ją trypia kartu su žmonių teisėmis. Prieš keletą metų buvau nustebintas viešos informacijos, kokias galingų statybos technologijų mašinas Europos Sąjungos kompanijos teikia Teheranui. Tai giluminio kasimo įranga statyti požeminėms įmonėms, kuriose be tarptautinės kontrolės veikiausiai gaminamas branduolinis ginklas. Raketų, galinčių pasiekti bemaž visą Europą, Teheranas jau turi, tad padėkime dar gaminti mūsų trokštamas kalėdines dovanas. Taip europietiškos giluminių kasimų mašinos kasa duobę ir paties Irano tautoms, jeigu Izraelio nervai neišlaikys prieš antrojo egzodo šmėklą, ir Europai, ir pasauliui. Nepanašu, kad Europa rengtųsi tokio masto iššūkiui, kokia pirmiausiai bus branduolinio Irano hegemonija Artimuosiuose Rytuose ir Šiaurės Afrikoje. Ar kas nors analizuoja dabartinius įvykius šiuo aspektu?

Kita įžymi įranga, tai galingi vokiški ir olandiški statybiniai kranai, kuriuos Teheranas naudoja vadinamųjų kriminalinių nusikaltėlių bei režimo priešų viešoms egzekucijoms. Korimas tais Europos kranais, sakoma, yra itin kankinantis ir agonija trunka ilgai. Nusidėjėlių egzekucijos tęsiasi ligi šiandien, kaip ir europiniai įrangos tiekimai.

Belieka tikėtis, kad Irano valdžia artimiausiu metu dar neužsisakys San Nazare puolamųjų lėktuvnešių „Mistral“, bet galės kiek vėliau jų įsigyti Rusijoje, pastatytų pagal prancūzų licencijas. „Mistralių“ būtinai reikės, kad Persų įlankos valstybės jaustų naganą prie smilkinio. Nedidelių šalių savijauta aplink Baltijos ir Juodąją jūras mažai ką jaudina, bet Persų įlanka yra arčiau Europos pilvo. Siūlau pagalvoti.

 
  
MPphoto
 

  Zoran Thaler (S&D). - Spoštovani kolegi, tragedija Irana je velika. Trideset let po revoluciji proti šahovski diktaturi se postavlja preprosto vprašanje: Ali Iran sploh spada med civilizirane države? Barbarstvo režima se kaže v celi vrsti zatiranj in anahronizmov. Zatira se ženske, oporečnike, vsakega, ki misli drugače, mlade, istospolno usmerjene in tako naprej in tako naprej.

Kaj lahko storimo? Po eni strani, potrebna je politika Evropske unije in sankcije, ki bodo bolele glavne predstavnike režima. Onemogočimo jim potovanja, onemogočimo jim poslovanje, tudi revolucionarni gardi. Po drugi strani, pomagajmo mladim in tistim, ki se borijo za človekove pravice in demokratične spremembe.

Ključna je zagotovitev prostega dostopa do informacij, svobodnega tiska, televizije, radia, predvsem pa interneta. Facebook, Twitter, YouTube so najmočnejše orožje ponižanih in razžaljenih, ki jih je toliko v Iranu. Naša dolžnost je odgovornost zaščititi – responsibility to protect.

 
  
MPphoto
 

  Norica Nicolai (ALDE). - În 2005, acest regim vine la putere pe o retorică naţionalistă şi pe o retorică de justiţie. Nici astăzi nu reuşim să facem din Iran un regim democratic, dar am reuşit să asistăm la singura ţară care promovează pe scară largă un regim despotic, demn de un Ev Mediu întunecat. Stimaţi colegi, cred că Iranul devine unul din dosarele fierbinţi în politica noastră externă, pentru că riscăm să ignorăm influenţa imensă pe care o are în nordul Africii, prin finanţarea mişcărilor de tip terorist, mă refer la Hamas şi Hezbollah.

Dacă Uniunea Europeană nu face o evaluare lucidă a influenţei Iranului în acest spaţiu, riscăm ca nu numai acest deficit de democraţie din Iran să creeze, însă, în spaţiul european, un grav deficit şi un risc de ameninţare la securitatea noastră. Cred că este momentul ca soluţiile să nu mai urmeze clasica formulă pe care Talleyrand o promova, adică să danseze, şi să înainteze, în acest moment, într-o decizie clară şi fermă.

 
  
MPphoto
 

  Peter van Dalen (ECR). - Voorzitter, het verslag van collega Belder is heel goed, want het is realistisch en pragmatisch. Wat mij betreft had het verslag op onderdelen nog veel scherper mogen zijn tegen dit verwerpelijke regime van Ahmadinejad. Deze schurk ontkent de holocaust en hij wil de staat Israël het liefst vandaag nog de zee inschuiven. Christenen hebben letterlijk geen leven onder Ahmadinejad. Bovendien onderdrukt hij zijn eigen mensen op een vreselijke manier. Nog nooit zijn er zoveel mensen geëxecuteerd als juist in het afgelopen jaar. De EU moet daarom de oppositionele krachten, die zich richten op democratie en mensenrechten, blijven steunen. Het regime van Ahmadinejad kan niet hard genoeg worden aangepakt. Ik denk aan sancties en het uitvoeren van gerichte acties tegen het Iraanse atoomprogramma, zoals met het Stuxnet-virus is gebeurd. Ik kijk uit naar de dag dat dit regime ten val komt. Liefst vandaag nog.

 
  
MPphoto
 

  Nicole Sinclaire (NI). - Mr President, human rights defenders in Iran are subject to death threats, acts of harassment, arbitrary arrest, judicial harassment, stigmatisation, violent attacks, ill treatment, torture and killings. Women human rights defenders are particularly at risk in Iran. Freedoms of expression, association and assembly are severely restricted in Iran and often come with severe penalties.

The death penalty is also arbitrarily used, especially on minors. However, what I find considerably disturbing is how the European Union actually deals with Iran. Once again our High Representative seems to talk a lot but do very little. I have often, and I repeat it again today, invited her to the Subcommittee on Human Rights to actually be questioned on her activities in the area of human rights.

She has told us today how important human rights are to her, but when has she ever come to the Human Rights Subcommittee? She is willing to send her underlings, but she is not willing to have a democratic cross-examination by this House. She will listen to our speeches, come up with some rambling, pre-prepared statement and then go home. That is not democracy, Ms Ashton.

(The speaker agreed to take a blue-card question under Rule 149(8))

 
  
MPphoto
 

  Richard Howitt (S&D). - Mr President, I do not want to take up too much time. I just want to ask Ms Sinclaire this: when the High Representative comes to a special plenary sitting of the whole Parliament to discuss the annual human rights report and is cross-questioned by MEPs from across the whole Parliament, does she not think that this is a more satisfactory way for us to hold the High Representative to account on the human rights record than asking her to attend the subcommittee of the Parliament, even one that I dearly cherish?

 
  
MPphoto
 

  Nicole Sinclaire (NI). - Mr President, with respect to my colleague, it is actually not satisfactory because as he knows – and if he spent as much time in the Human Rights Subcommittee as I do, he would – it is in committees that we actually get a chance to have more than one say and more than one minute, and then we actually get a direct response.

I have made many comments on the issues of human rights and I have yet to have one reply from Baroness Ashton – one reply – so how is that? I repeat that this is about democracy. I represent five million people. I have been elected here. Baroness Ashton has not received a vote in her life.

 
  
MPphoto
 

  Paweł Zalewski (PPE). - Panie Przewodniczący! Pani Wysoka Przedstawiciel! Chciałbym pogratulować panu Belderowi znakomitego sprawozdania. Dobrze, że zostało ono też zmienione w trakcie negocjacji. Sądzę, że dzięki poprawkom uzyskało ono właściwe brzmienie. Cała międzynarodowa społeczność, dla której ważna jest demokracja i prawa człowieka, jest zatrwożona tym, co dzieje się od wielu lat w Iranie. Szukamy właściwych rozwiązań. Muszą one oczywiście przyjść z wewnątrz Iranu. Stąd poparcie Unii Europejskiej dla opozycji irańskiej jest oczywiste.

Sądzę, że są trzy elementy, które powinniśmy teraz poruszyć i które mogą mieć wpływ na politykę Iranu. Pierwsza kwestia to polityka współpracy z Turcją wobec Iranu. Turcja jest ważnym partnerem Unii Europejskiej. Jest krajem, w którym rządzi partia, dla której tradycja islamska jest ważna, ale jest ona zarazem realizowana w sposób znacznie bliższy europejskim standardom. Druga kwestia to współpraca z Rosją. Powinniśmy wywierać nacisk na Rosję, aby współpracowała ona jeszcze lepiej z Unią Europejską i ze Stanami Zjednoczonymi, tak aby współpraca z Iranem nie wyglądała tak, jak dzisiaj. Trzecia – ostatnia i bardzo poważna sprawa to kwestia tarczy antyrakietowej. Unia Europejska powinna współpracować z NATO i ze Stanami Zjednoczonymi, aby ta tarcza antyrakietowa powstała w Europie.

 
  
MPphoto
 

  Pino Arlacchi (S&D). - Mr President, the initial text of this report was criticised for its aggressive language, focusing mostly on Iran’s nuclear programme, neglecting the human rights concern and lacking a positive perspective for future cooperation. The numerous amendments presented by my group and by others correct these flaws, and the current text is a balanced one. It distinguishes the two main dossiers: human rights abuses by the current government and the Iranian nuclear programme.

The two dossiers are not the same thing, and it is irresponsible to make threats to Iran of war or international intervention, as I have heard suggested in this Parliament today. If you want to strengthen Ahmadinejad, just continue to do so, because all Iranians, regardless of their political positions, will take a stand against any foreign intervention. The current policy that the European Council and also the High Representative are taking is the right one, because it is based on a careful appreciation of the situation on the ground.

 
  
MPphoto
 

  Geoffrey Van Orden (ECR). - Mr President, first of all I congratulate Mr Belder on his excellent report. Iran has the potential influence and wealth to be either a force for good or a force for evil in the greater Middle East. Regrettably its regime has become a force for evil masquerading in religious garb. Iran’s nuclear weapon programme is cause for enormous regional and international concern. Iran has become a source of extremist doctrine, it carries out and sponsors acts of international terrorism, has a dangerous influence on populations of young Shias in the Gulf States, in Iraq and in Lebanon and does not hesitate to ally with Sunni terrorist groups in Gaza and beyond. It has helped train and arm terrorists that have attacked NATO forces in Afghanistan and it is a human rights abuser. It would be tragically ironic if a tyranny such as Iran became the main beneficiary of the desire for greater freedom that we have seen so dramatically expressed across the Arab world in recent weeks and in a most sickening example of hypocrisy – I am just finishing Mr President – President Ahmadinejad has told the Egyptian people that they have the right to express their own views about their country.

(The President cut off the speaker)

 
  
MPphoto
 

  George Sabin Cutaş (S&D). - Scena internaţională asistă, aproape neputincioasă, la agravarea situaţiei drepturilor omului în Iran. Totuşi, instrumentele de care dispunem pentru a ne face vocea auzită nu sunt de ignorat. Tratatul de la Lisabona ne oferă, prin intermediul postului de Înalt Reprezentant, un mijloc de a convinge guvernul iranian că drepturile omului nu trebuie îngrădite prin represiune. Ele reprezintă un bun inalienabil al individului şi nu pot fi puse sub semnul întrebării de către niciun regim politic. Execuţiile în masă, în special cele ale minorilor, lapidările, discriminarea femeilor, a minorităţilor, tortura fac parte, din păcate, dintr-o enumerare mult mai lungă.

Schimbările democratice nu pot fi impuse din exterior, însă Uniunea Europeană trebuie să susţină, în permanenţă şi nu doar la nivel declarativ, oamenii din interior care îşi riscă zilnic viaţa pentru a protesta împotriva acestor nedreptăţi.

 
  
MPphoto
 

  Jan Zahradil (ECR). - Pane předsedající, ve světle toho, co se děje v arabském světě, Libyi, Egyptě, Tunisku a jinde, rigidita a nehybnost íránského režimu vyniká ještě více. Je to režim netolerantní, je to režim fundamentalistický, režim, který vraždí politické odpůrce, a je třeba držet ho pod mezinárodním tlakem. Je třeba podporovat íránskou exilovou opozici, která je legální, máme na to usnesení Evropského parlamentu. Je třeba mimo jiné pozorně sledovat situaci v uprchlickém táboře Ašraf v Iráku, kde je více než 3 tisíce íránských uprchlíků z exilových opozičních organizací a kde hrozí humanitární katastrofa, a je třeba těmto lidem poskytnout ochranu. Já bych proto rád slyšel od paní baronky Ashtonové nějaké jasné stanovisko v této věci, chtěl bych slyšet jasné vyjádření, jakým způsobem bude pod jejím vedením Evropská unie těmto uprchlíkům v táboře Ašraf pomáhat.

 
  
MPphoto
 

  Tunne Kelam (PPE). - Mr President, now that the EU is calling for an immediate end to the brutal Gaddafi dictatorship and insists on completely isolating him, the same applies to the brutal and bloody Iranian regime. Cherishing hopes for confidence building is not a realistic option any more, especially since Tehran has completely eroded its credibility regarding its nuclear programme.

Instead, we should address the great potential of people-led democratic change in Iran. True, this change cannot be imposed from outside. However, the EU's priority should be to extend our clear moral and political support to these forces. I have especially in mind blacklisting top Iranian officials (Ms Schaake mentioned eighty names), supporting the start of Farsi-language Euronews broadcasts and insisting that parliamentary relations – if any – should be conducted under strict conditionality.

 
  
MPphoto
 

  Ioan Mircea Paşcu (S&D). - Mr President, the current dogma is that Iran will be the big winner of the revolutions in North Africa and beyond. This is possible but less probable.

Firstly, the Iranian model is not exactly what the young people who are revolting in these countries are aspiring to. Secondly, the regime does not enjoy internal peace in order to concentrate exclusively on promoting a more assertive foreign policy. Finally, because other countries like Turkey – or even Egypt after, but also during, transition – are powerful competitors to Iran’s ambitions.

Of course Iran can always derive a degree of influence through proxies, but that would probably not prove decisive in gaining control in those countries. Paradoxically, the only way to derive an advantage would be to look at the current developments as an opportunity to start reinserting Iran into the international community. It would be a long road but the only sensible one for Iran.

I congratulate Mr Belder on an excellent report.

 
  
MPphoto
 

  Antonyia Parvanova (ALDE). - Mr President, I would like to thank Mr Belder for his excellent report. Just one day after celebrating the 100th anniversary of International Women’s Day, I would like to make a special point about the situation of women in Iran, and please allow me to dedicate this speech not only to Sakineh Ashtiani and Zahra Bahrami, but to all women put in jail and those who are missing because of the current Iranian repression.

The EU has to take into account the aspirations for democratic change of the people of Iran and the unacceptable situation that Iranian women have to face. We know that there is discrimination, and even political and social repression, affecting women in this country, and we should echo these unacceptable facts when considering our approach towards Iran.

While the situation is currently deteriorating, women’s rights activists in the country have continued taking the lead in opposing the current repression and denial of civil liberties and human rights. Women’s rights should not be an optional negotiation point and I hope, Madam Vice-President/High Representative, that the EU will uphold this violence without compromising them.

 
  
MPphoto
 

  Νικόλαος Σαλαβράκος (EFD). - Κύριε Πρόεδρε, η έκθεση του κ. Belder, όπως μας παρουσιάστηκε, είναι ακριβής έκθεση, ισορροπημένη και αντικειμενική. Προσωπικά κύριε Πρόεδρε, συμπαθώ τον λαό του Ιράν ο οποίος είναι ένας αρχαίος λαός με αρχαίο πολιτισμό και σημαντική παράδοση. Το Ιράν είναι πλούσια πετρελαιοπαραγωγός χώρα και έχει σπουδαία γεωπολιτική θέση στην περιοχή της Μέσης Ανατολής. Η παραβίαση, συστηματικά, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, που επισημάνθηκε και στην έκθεση και από όλους τους αγορητές, δεν ταιριάζει σ' αυτή τη χώρα με αυτή την παράδοση και αυτόν τον λαό. Πρώτα απ' όλα όμως, πρέπει να το αντιληφθεί αυτό η κυβέρνηση του Αχμαντινετζάντ, η οποία πρέπει να λάβει τα μέτρα που επιβάλλονται. Η επιμονή της χώρας αυτής για ένα πυρηνικό πρόγραμμα, απαράδεκτο από την παγκόσμια κοινότητα, έχει δημιουργήσει τεράστιες εντάσεις στην περιοχή, καθώς και τεράστια ερωτηματικά. Σε κάθε όμως περίπτωση, δεν προσφέρει στην γεωπολιτική σταθερότητα της περιοχής.

Κύριε Πρόεδρε, δεν πρέπει να ξεχνάμε και να παραγνωρίζουμε τη μεγάλη αναταραχή που υπάρχει στη Βόρεια Αφρική και τη Μέση Ανατολή και το γεγονός ότι οι μουσουλμανικές κοινωνίες στρέφονται στο πολιτικό Ισλάμ.

 
  
MPphoto
 

  Franz Obermayr (NI). - Herr Präsident! Die grüne Revolution sowie auch die jüngsten Proteste zeigen ganz klar, dass es im Iran ein großes zivilgesellschaftliches Potenzial gibt. Dieses muss unterstützt werden, denn nur so kann sich eine demokratische Öffnung entwickeln.

Leider treffen Sanktionen oft genau diese junge aktive Zivilgesellschaft. Beispielsweise wurde die Abhaltung des TOEFL-Tests im Iran ausgesetzt. Dieser Test ist jedoch Voraussetzung für ein Studium an den meisten angloamerikanischen Universitäten. Die Leidtragenden dieser Aussetzung sind also international denkende Studenten.

Im Bericht werden kritiklos weitere Sanktionen vorgeschlagen, wie etwa die Beschränkung der Weitergabe von Technologie für Mobiltelefon- und Kommunikationsnetze. Aber gerade diese raschen Kommunikations- und Informationstechnologien sind für die Verbreitung pluralistischer Ideen erforderlich. Letztlich sind die lachenden Dritten China, Russland und Indien, die weiterhin Handel betreiben, die sich Rohstoffe sichern und exportieren und die sich leider nicht an diese Sanktionen halten werden.

 
  
MPphoto
 

  Elena Băsescu (PPE). - Astăzi, Iranul se alătură statelor arabe care îşi caută drumul spre democraţie, iar raportul colegului meu Belder descrie în detaliu situaţia din ţară. Regimul de la Teheran se opune ferm schimbării, înăbuşind demonstraţiile şi arestând liderii mişcării. Condamn ferm această atitudine care domină societatea iraniană de ani buni. Poporul îşi cere dreptul la liberă exprimare, iar guvernul ar trebui să îi asculte cererile.

Mai mult, autorităţile iraniene şi-au creat o obişnuinţă din a încălca drepturile omului şi aici aş dori să o amintesc pe Neda, „îngerul Iranului”. Ele susţin aplicarea pedepsei cu moartea, practică lapidarea, execută infractori minori, toate acestea prin nesocotirea obligaţiilor sale internaţionale. Ambiţiile nucleare ale Iranului pun şi ele în pericol populaţia. Recent, activitatea în cea mai nouă centrală atomică a trebuit oprită din cauza riscurilor de contaminare.

 
  
MPphoto
 

  Mitro Repo (S&D). - Arvoisa puhemies, arvoisa korkea edustaja Ashton, tämä mietintö on erityisesti tervetullut, koska Euroopan unionilla on oltava selkeä ja johdonmukainen strategia Iranin kaltaisen valtion kohdalla. Pelkästään vuosina 2008 ja 2009, puolentoista vuoden aikana, parlamentti on ottanut kantaa 36 iranilaisen henkilön oikeusturvan puolesta liittyen yksittäisiin ihmisoikeusloukkauksiin. Tämä on enemmän kuin yhdenkään muun valtion kohdalla. Ja heistä jokainen ansaitsisi tulla täällä nytkin erikseen mainituksi ja muistetuksi.

Ihmisoikeuksia ei Iranin kohdalla saa asettaa toisarvoiseen asemaan kauppa- ja tullietuuksien kanssa. Se on moraalisesti väärin ja se on häpeäksi EU:lle. Siksi Euroopan unionin ja parlamentin tulee jatkossakin seurata tarkkaavaisesti Iranin ihmisoikeustilanteen kehittymistä.

 
  
MPphoto
 

  Peter Šťastný (PPE). - Mr President, I also want to join my colleagues in the call to support the Iranian opposition and provide for better protection of refugees in Camp Ashraf. These poor people and their families are constant targets of a brutal and vicious Iranian regime. Adding to their plight is the daily harassment and hostile attitude of Iraqi forces who are supposed to protect them.

Madam High Representative, let us not forget these sorely tried people. Together we need to ensure that the EU plays a key role in their transition from persecuted opposition to a democratic government. After all, it is in everybody’s interest to see – and hopefully soon – a stable and democratic Iran whose citizens enjoy the same freedom and rights as we do here in the EU.

 
  
MPphoto
 

  Catherine Ashton, Vice-President of the Commission/High Representative of the Union for Foreign Affairs and Security Policy. − Mr President, I think that this has been an interesting debate and I wanted to just deal with the two specific issues that were raised in a sense outside of the debate before winding up on that matter.

Ms Paulsen asked me whether we could find space in the – I think the word was ‘glittering’ – new building, to be able to have people working on the issues of concern in human rights. Can I just say that I was delighted that Madam Hautala, the Chair of the Subcommittee on Human Rights, wrote to me to say that she was pleased with the design of how we plan to deal with human rights within the new organisation. However, I am only moving people into one building to remove them from eight buildings where they are currently scattered around Brussels, believing as I do that enabling people to work together will make us more effective. We will have to squeeze them in, because I am also trying to save money on the way. Therefore I hope, when you see what we do, that the word ‘glittering’ will be a nice word and not a word, I fear, that suggests I am trying to do something that I genuinely am not.

In response to Ms Sinclaire: the way that I was told to respond on human rights issues by Parliament, by decision of this House, was to attend regularly the Committee on Foreign Affairs (AFET) to which the subcommittees – of which the Subcommittee on Human Rights is one – would be invited and where they would be able to put questions to me. I have done that and I am more than happy to meet with Ms Hautala, as I do, and to respond to queries from her, as well as to attend the plenary debates in this House. I am more than happy to try and do more; I simply ask you to recognise that there is a limit to the amount of hours I have got in the day and the number of things I can do. But it is not out of any disrespect to the Committee or indeed to you personally at all; far from it. I do hope that you will feel able to contact my office with issues of concern and indeed to attend the meetings where I am able to come and speak.

I am very well aware of my own background in terms of being a leader of a House of Parliament and not being elected, but I was very privileged to be elected by this House and of course to be invited into this role by 27 Heads of State and the President of the Commission. As far as that goes I am very mindful of my responsibilities.

In relation to the debate itself and the human rights issues that have in a sense dominated our debate: I am trying to look at what more we can do. I will not comment on what currently is being dealt with specifically because I want to present this when we finish the work, but we are talking to human rights activists and to organisations, as well as considering across the 27 Member States what might be a more effective way of being able to address this issue and to put as much pressure as we possibly can.

As regards Mr Karoubi and Mr Mousavi, as I have said, it is even difficult to establish precisely whether they are in prison or under house arrest. I am trying to continue to get that clarification. Of course we are supporting the resolution in Geneva for a special rapporteur on Iran. We do raise these issues directly as well; it is really important that we all stand together in pushing forward on human rights in Iran. Many honourable Members have raised specific cases and the terrible record that this country has, and we need to do as much as we possibly can and I think we can do better if we do that together.

Finally, on the nuclear issue: I spent four and half days in direct discussions with the Iranian negotiators and I am very clear in what I am trying to do, which is to provide an opportunity for this country, for Iran, to show what it keeps saying, to demonstrate that it is moving in a civil nuclear power direction and not in a nuclear weapons direction. As I have said to them, it is not difficult: what they have to do is be open and transparent, to allow the inspectors to do the job they are supposed to do and to do the confidence building that we have ofttimes explained to them in great detail. It is for them to choose. I am absolutely clear as well that the Security Council and my role with the E3+3 will continue to put pressure on to try and make sure this happens. What is really encouraging is that although I lead the negotiations, I do so with the E3+3 sitting with me; and that shows very clearly to Iran that we are totally united in our approach and I pay tribute to all those who work with me. They have to show the political will to do what is necessary; and if they do not, I say to the honourable Members, we will have to do more to keep the pressure on.

 
  
  

PRESIDE: ALEJO VIDAL-QUADRAS
Vicepresidente

 
  
MPphoto
 

  Bastiaan Belder, Rapporteur. − Voorzitter, allereerst waarde collega's, mag ik u allerhartelijkst danken voor uw waardevolle bijdragen aan dit debat. Ik heb daar zeer nauwgezet naar geluisterd. Uw bijdrage maakt duidelijk wat mijn intentie is met dit verslag, namelijk aan te geven dat onze grondrechten, onze mensenrechten die zo fundamenteel zijn en de basis van ons bestaan vormen, ook de rechten van de Iraniërs zijn. Dat is identiek voor mij. Met andere woorden, de aandacht die we hebben voor de grondrechten en de naleving ervan is essentieel. Die naleving, daarvan ben ik van overtuigd, schept ook een toekomstperspectief voor Iran, en met name de Iraanse jongeren. Het trof me tijdens het debat dat collega Lösing - ze is helaas niet meer aanwezig - het had over het toekomstperspectief. Dat gaat me zeker ter harte.

Als we eens even kijken naar de feiten: al jaren achtereen verlaten meer dan 150.000 jonge, hoogopgeleide Iraniërs de islamitische republiek juist vanwege het gebrek aan toekomstperspectief. Niet alleen vanwege de repressie, maar ook vanwege de drukkende sociaal-economische situatie en het klimaat van onvrijheid. Dat komt neer - en dat heeft een insider, een econoom, mij verteld - op een verlies van alleen al 40 miljard per jaar, nog afgezien van de brain drain. Met mijn verslag wil ik juist aangeven dat onze aandacht en ons stimuleren van meer ruimte en de naleving van de mensenrechten aldaar werkelijk een toekomstperspectief geven. Dit zal ook de regio ten goede komen wat betreft de algemene veiligheid.

Ten slotte, mevrouw de hoge de vertegenwoordiger, was ik erg benieuwd - ik wist het niet, maar collega's hebben het aangesneden - naar het feit dat een paar weken geleden in de Amerikaanse pers het bericht heeft gecirculeerd dat er daadwerkelijk een lijst gaat komen van ernstige schendingen van de mensenrechten in de Islamitische Republiek Iran en van degenen die daarvoor verantwoordelijk zijn, van hoog tot laag, tot zelfs de cipiers in gevangenissen. Ik zou het buitengewoon op prijs stellen indien u het Amerikaanse voorbeeld van zo'n lijst gaat volgen, want dan zijn we niet alleen nucleair bezig met de mensen die prolifereren en dus de wereldwijde veiligheid in gevaar brengen, maar ook met het slechte klimaat dat in Iran heerst. Tegelijkertijd is dat een signaal voor de Iraniërs dat wij kijken naar het gehele scenario in Iran, niet alleen naar het nucleaire gevaar dat er op ons afkomt, en dat wij evengoed vinden dat Iran een normale civiele samenleving hoort te zijn, conform de hoge beschaving die het land in zijn historische traditie kent.

Ten slotte moet u het mij als protestant niet euvel duiden dat de vrijheid van godsdienst voor mij buitengewoon belangrijk is. Laat ik duidelijk zijn: voor de soennieten - de minderheid -, voor baha'is, voor christenen en joden - ook zo'n ontzettend pijnlijk punt - is mijn verslag helaas al achterhaald dat geef ik onmiddellijk toe. Een golf van repressie heeft immers met name de soennieten, de baha'is en de christenen in de afgelopen maanden getroffen en ik bied excuses aan de collega's aan dat ik niet up to date ben. Het is voor mij een stimulans om - ik ga uit van een open door-politiek - verder te gaan met Iran, en ik hoop vaak met u daarover in contact te komen om werkelijk een bijdrage te leveren aan een Iran met een toekomst voor de gehele bevolking.

 
  
MPphoto
 

  El Presidente. − Se cierra el debate.

La votación tendrá lugar el jueves 10 de marzo a las 12.00 horas.

 
Aġġornata l-aħħar: 20 ta' Lulju 2011Avviż legali