Przewodniczący − Kolejnym punktem porządku dziennego jest tura pytań (B7-0303/2011). Panie i Panowie! Zwracam uwagę, że rozpoczynamy z 40-minutowym opóźnieniem.

Do Komisji skierowano następujące pytania.

  Gay Mitchell (PPE) - Panie Przewodniczący! Wiem, że wyważam otwarte drzwi, ale chcę powiedzieć, że to niedopuszczalne, aby tura pytań była prowadzona w ten sposób.

Nie ma na świecie parlamentu, dla którego tura pytań nie byłaby świętością. Chciałbym jeszcze raz prosić Pana o przedyskutowanie tej sprawy z Prezydium.

  Przewodniczący − Panie Pośle Mitchell! Kwestia ta nie dotyczy Prezydium, ale Konferencji Przewodniczących, nie ma jednak wątpliwości, co do tego, że reformy Swobody będą obejmowały wnioski dotyczące rozwiązania tego problemu. Zgadzam się z Panem. To nie jest dobre, ale zacząłem przewodniczyć posiedzeniu dopiero o godz. 19.40 więc nie ja odpowiadam za opóźnienie.

Pytanie nr 16 skierował Georgios Papanikolaou (H-000154/11)

Przedmiot: Środki przeznaczone w nowym projekcie budżetu na zwalczanie bezrobocia wśród ludzi młodych

W inicjatywie przewodniej „Program na rzecz nowych umiejętności i zatrudnienia” podano, że ze względu na kryzys poziom zatrudnienia spadł poniżej 69 %, a stopa bezrobocia wzrosła do 10 %. Jeśli przyjąć, że w okresie 2010–2011 rynek pracy się ustabilizuje, to uzyskanie poziomu zatrudnienia w wysokości 75 % do 2020 roku będzie wymagało średniego wzrostu nieco powyżej 1 % rocznie. Równocześnie bezrobocie wśród osób do 25. roku życia sięga 20 %, a utrzymujący się kryzys gospodarczy prowadzi do spadku liczby zatrudnionych zamiast do realizacji celu w postaci rocznego wzrostu w wysokości 1 %.

Zwracam się do Komisji z następującymi pytaniami:

W jaki sposób i przy założeniu jakich środków budżetowych zamierza wesprzeć wysiłki na rzecz uzyskania wzrostu zatrudnienia w UE o średnio 1 %, począwszy od przyszłego roku?

Czy uważa, że propozycje zmierzające do ograniczania wydatków w budżecie na przyszły rok negatywnie wpłyną na poziom kwot przeznaczanych na edukację, szkolenia i wspieranie zatrudnienia w całej UE?

  László Andor, komisarz − Jak Państw wiadomo najważniejsze cele ujęte w strategii Europa 2020 obejmują wzrost wskaźnika zatrudnienia do 75 %, wydobycie z ubóstwa i wykluczenia społecznego przynajmniej 20 milionów osób, ograniczenie liczby osób przedwcześnie porzucających naukę do mniej niż 10 %, oraz zagwarantowanie, że do 2020 roku dyplom uczelni wyższej zdobędzie przynajmniej 40 % młodych ludzi.

Komisja pomaga państwom członkowskim w osiąganiu tych celów poprzez wsparcie finansowe, przede wszystkim z Europejskiego Funduszu Społecznego, koordynację polityki i wytyczne polityczne ustanawiane na szczeblu UE w ramach semestru europejskiego. Wspólne sprawozdanie o zatrudnieniu z 2011 roku, które opiera się na przeprowadzonej przez Komisję ocenie projektu programów reform krajowych państw członkowskich, wzywa je do usprawnienia funkcjonowania rynku pracy poprzez wprowadzenie systemów podatkowych bardziej sprzyjających zatrudnieniu i wynagradzaniu za pracę, gwarantujących, że płace będą odzwierciedlać większą wydajność, wprowadzenie elastycznych uzgodnień dotyczących zatrudnienia ułatwiających lepszą integrację kobiet na rynku pracy, gwarantujących, że reformy emerytalne uwzględnią bezpośredni związek późniejszego przejścia na emeryturę z wyższymi uprawnieniami emerytalnymi, likwidujących przesłanki zachęcające obywateli do przechodzenia na wcześniejszą emeryturę oraz wiążących świadczenia dla bezrobotnych z cyklem aktywności zawodowej.

Oznacza to, że – jak przekonaliśmy się w ciągu ostatnich kilku lat – w czasach, gdy jest to najbardziej potrzebne trzeba wzmacniać siatki bezpieczeństwa, a pieniądze oszczędzać w dobrych czasach. To, kiedy dokładnie wkroczymy w dobry czas zależy od indywidualnej oceny każdego państwa. Miejmy nadzieję, że za kilka lat nadejdą czasy dobre dla nas wszystkich, ale w obecnej niezwykle trudnej sytuacji ważne jest też, aby służby publiczne zajmujące się zatrudnieniem oferowały większą pomoc w poszukiwaniu pracy. Musimy też zmniejszyć segmentację rynku. Rzeczywiście, mamy dowody, że pewne grupy zostały szczególnie poważnie dotknięte kryzysem, a mianowicie zatrudnieni na umowy tymczasowe i posiadający niepewne zatrudnienie. Dlatego Komisja wezwała państwa członkowskie do wprowadzenia umów na czas nieokreślony ze stopniowo rozszerzającymi się prawami ochronnymi.

Chociaż Europejski Fundusz Społeczny jest niewielki w porównaniu z krajowymi budżetami państwowymi, pomaga państwom członkowskim przetrwać dzisiejszy kryzys gospodarczy. Według komunikatu Komisji w sprawie przeglądu budżetu oraz konkluzjami piątego sprawozdania w sprawie spójności społecznej strategia Europa 2020 przewiduje zarówno przejrzysty zestaw wspólnych priorytetów, jak i ramy dotyczące określania priorytetów finansowania po 2013 roku zgodne z celami inteligentnego i zrównoważonego wzrostu sprzyjającego włączeniu społecznemu, z uwzględnieniem rozwoju kapitału ludzkiego. Pod koniec czerwca Komisja przedłoży swoje wnioski dotyczące następnych wieloletnich ram finansowych.

Jeżeli chodzi o budżet na 2012 rok, to chcę powiedzieć, że projekt budżetu przyjęty przez Komisję w dniu 20 kwietnia jest zgodny z konkluzjami Rady Europejskiej z dnia 24 i 25 marca, w których stwierdza się, że dążenia do konsolidacji budżetowej należy uzupełnić reformami strukturalnymi zwiększającymi wzrost. W związku z tym państwa członkowskie wdrożą działania na rzecz inwestycji w edukację i szkolenie. Jeżeli chodzi o wydatki administracyjne to Komisja stosuje restrykcyjną politykę przewidującą nominalne zamrożenie wydatków administracyjnych Komisji. Ale Komisja zaproponowała zwiększenie środków na pokrycie zobowiązań i płatności związanych ze strategią Europa 2020, w tym EFS, program uczenia się przez całe życie, program Młodzież w działaniu, siódmy ramowy program badań oraz programy konkurencyjności i innowacji odpowiednio o 3,7 % i 4,9 %.

  Georgios Papanikolaou (PPE) – (EL) Panie Komisarzu! Dziękuję Panu za odpowiedź. Oczywiście chciałbym Panu przypomnieć, że bezrobocie, zwłaszcza wśród ludzi młodych w Europie, sięga obecnie prawie 20,5 %, a w niektórych przypadkach wymknęło się nam z pod kontroli. Według dostępnych mi danych w Hiszpanii wynosi 43,5 %, a w Grecji jest bliskie – powtarzam, wśród ludzi młodych – 36 %. Zakładając, że ta tragiczna sytuacja to jednorazowy wypadek, którego nie mogliśmy przewidzieć 2 czy 3 lata temu, czy poza tym, co już nam Pan powiedział możemy oczekiwać od Komisji nowej interwencji w tej konkretnej sytuacji?

  Gay Mitchell (PPE) - Panie Komisarzu! Czy rozważał Pan pod uwagę lokalną dyskusję o problemach ludzi młodych? Przekonałby się Pan, że najwyższe poziomy bezrobocia dotyczą osób o najniższym poziomie wykształcenia, prawdopodobnie mieszkających w lokalach socjalnych, osób, które nie mają dostępu do edukacji i opieki socjalnej.

Są modele rozwoju lokalnego, które zaczynają od rozwiązania tego problemu na konkretnym terenie. Czy Pan Komisarz rozważa próbę dotarcia i rozwiązania tego problemu na terenach o najwyższym bezrobociu we współpracy z państwami członkowskimi?

  Nikolaos Chountis (GUE/NGL) – (EL) Panie Przewodniczący! Jak wszyscy słyszeliśmy wśród ludzi młodych w Grecji i Europie panuje ogromne bezrobocie. Jednocześnie ludzie młodzi, kobiety i imigranci to grupy społeczne najbardziej narażone na arbitralne działania pracodawców, przez co rozumiem działania przeciwko prawu pracy i lekceważenie układów zbiorowych. Dlatego chciałbym Pana Komisarza zapytać, jakie działania zamierza Pan podjąć, aby ochronić młodych ludzi przed niepewnym zatrudnieniem i arbitralnymi działaniami pracodawców?

  László Andor, komisarz − Krajobraz w Unii Europejskiej nie jest jednolity. Ogólne dane statystyczne – uśrednione – są bardzo złe; są naprawdę alarmujące. Ale fakty są takie, że pewne kraje mają względnie dobre wyniki, skutecznie zwalczają bezrobocie wśród ludzi młodych nawet w czasie recesji. Tak jest przede wszystkim w Holandii i Austrii oraz do pewnego stopnia także w Niemczech. Państwa o słabszych wynikach mogą wykorzystać ich doświadczenia.

Udany model ma kilka elementów składowych, jest też kilka przyczyn niepowodzenia w państwach, w których bezrobocie wśród ludzi młodych wzrosło do jednej trzeciej w tej grupie wiekowej. W tej chwili do drugiej grupy należy kilka – pół tuzina – państw. Związek między edukacją a rynkiem pracy to klucz do poprawy wydajności systemu edukacji – szkolenie zawodowe i możliwość dalszego kształcenia są szczególnie ważne – zalecamy więc reformy zmierzające w tym kierunku.

Jest oczywiście miejsce na wywalczenie lepszych umów o pracę, dlatego w inicjatywie przewodniej Programu na rzecz nowych umiejętności i zatrudnienia i kolejnych dokumentach podkreśliliśmy problem podziału oraz zaleciliśmy stosowanie umów na czas nieokreślony, które mogą być bardziej odpowiednie, ale które przede wszystkim pomagają młodszemu pokoleniu.

Zaleciliśmy też gwarancje dla ludzi młodych, które z powodzeniem zastosowano w kilku państwach członkowskich, szersze ich wykorzystanie wygląda bardzo obiecująco. Chciałbym też wspomnieć o programach EFS skierowanych do ludzi młodych. Trochę je znam. Uważam, że są one bardzo ważne, zwłaszcza jeżeli zachodzi ryzyko marginalizacji, wykluczenia z możliwości zatrudnienia, gdy istnieje duże ryzyko społeczne. Uważam, że Europejski Fundusz Społeczny można wykorzystać w sposób nowatorski, jest na to wiele bardzo dobrych przykładów.

Jesteśmy gotowi do upowszechnienia dobrych projektów, które mogą zagwarantować zatrudnienie i możliwości uczenia się tam, gdzie zamieszkują ludzie młodzi, ale jest też wiele przykładów, które gwarantują możliwości wyjazdu i pracy w innych krajach. Uważam, że w tych czasach musimy przede wszystkim zwrócić uwagę ludzi młodych również na konieczność mobilności i możliwości zagraniczne. Musimy pomóc rozwijać umiejętności i szerzyć informacje – sieć EURES jest bardzo użyteczna i to ją Komisja bezpośrednio wspiera – wspomagać też mobilność, bo możliwości zatrudnienia i wolne etaty bardzo często pojawiają się w innych regionach albo innych państwach. W młodym wieku nie powinno to być postrzegane jako przeszkoda.

  Przewodniczący − Pytanie nr 17 skierował Seán Kelly (H-000158/11)

Przedmiot: WPR a wieloletnie ramy finansowe po 2013 roku.

Jak nigdy dotąd potrzebujemy należycie finansowanej wspólnej polityki rolnej (WPR), dostarczającej dóbr publicznych, takich jak bezpieczne i trwałe dostawy żywności dla UE, zapewniającej stabilny system cen żywności zarówno na poziomie gospodarstw rolnych, jak i półek sklepowych, a także wspierającej dynamiczną gospodarkę wiejską, szczególnie w świetle niedawnego wzrostu cen energii oraz niestabilności niektórych regionów na świecie.

Czy Komisja może potwierdzić, że dostatecznie finansowana WPR, przy zachowaniu obecnego udziału w budżecie UE, będzie centralnym punktem reformy wieloletnich ram finansowych, zwłaszcza w kontekście jej kluczowej roli w dostarczaniu dóbr publicznych?

Pytanie nr 18 skierował Brian Crowley (H-000192/11)

Przedmiot: Finansowanie WPR po 2013 roku

Czy Komisja może potwierdzić swoje poparcie dla silnej i dysponującej dostatecznymi środkami wspólnej polityki rolnej w kontekście następnych wieloletnich ram finansowych?

  Dacian Cioloş, komisarz – (FR) Panie Przewodniczący! Panie i Panowie! Przyszła wspólna polityka rolna musi reagować na wyzwania stojące przed rolnictwem, mam tu na myśli bezpieczeństwo żywności, stabilność dochodów z rolnictwa oraz produkcję wysokiej jakości wyjątkowo bezpiecznych produktów żywnościowych. Ale jednocześnie wspólna polityka rolna musi reagować na wyzwania środowiskowe i terytorialne oraz odnosić się do celów strategii Europa 2020, a jednocześnie wspierać konkurencyjność oraz zrównoważenie branży rolnych i obszarów wiejskich.

Komisja zamierza zaproponować ambitną i kompleksową reformę wspólnej polityki rolnej, która będzie wymagała od rolników wniesienia ważnego wkładu w osiąganie celów strategii Europa 2020. Łączny efekt „ekologizacji” płatności bezpośrednich oraz lepiej ukierunkowanych działań na rzecz rozwoju wsi będzie oznaczał, że WPR zaproponuje bardziej solidną i kompleksową reakcję na zagwarantowanie ekologicznych dóbr publicznych.

Silna i ambitna wspólna polityka rolna wymaga też odpowiedniego budżetu Unii Europejskiej. W tym celu pod koniec czerwca 2011 roku. Komisja ma przedłożyć wnioski legislacyjne dotyczące następnych wieloletnich ram finansowych. Następnie w drugiej połowie 2011 roku. Komisja przedłoży swoją propozycję reformy wspólnej polityki rolnej, która zapewni możliwość koordynacji przedkładania wniosków legislacyjnych na szczeblu budżetowym, a jednocześnie realizację naszych ambicji dotyczących przyszłej wspólnej polityki rolnej.

  Seán Kelly (PPE) - Tylko krótki komentarz. W komunikacie w sprawie WPR po 2020 roku stwierdza się, że osiągnięcie wszystkich celów dotyczących przyszłej WPR „będzie wymagało utrzymania wsparcia państwa dla sektora rolnictwa i obszarów wiejskich”. Sam Pan o tym wspomniał, Panie Komisarzu. Jak zamierza Pan zagwarantować, że to wsparcie dla WPR zostanie utrzymane w nowych wieloletnich ramach finansowych UE?

  Liam Aylward (ALDE) - Panie Komisarzu! Jak Pan wie, dostarczanie dóbr publicznych i bezpieczeństwo dostaw żywności dobywa się bardzo wysokim kosztem. Rolnicy muszą wiedzieć, że otrzymają godziwą nagrodę za swoje wysiłki. Muszę też mieć możliwość planowania przyszłości.

W tym względzie oraz jeżeli chodzi o popchnięcie naprzód negocjacji w sprawie WPR, kiedy Komisja będzie mogła ujawnić szczegółowe wnioski dotyczące nowych wieloletnich ram finansowych i alokowania budżetu WPR? Uważam, że najważniejsze jest, abyśmy jak najszybciej zostali o tym poinformowani, ponieważ jako posłowie pracujemy po omacku, nie wiedząc, jakie środki finansowe zostaną nam udostępnione.

  Janusz Władysław Zemke (S&D) - Panie Komisarzu! Z tego co Pan mówił to wynika, że nastąpią bardzo głębokie zmiany we Wspólnej Polityce Rolnej. Moje pytanie w związku z tym jest takie: czy będą to tylko zmiany o jakościowym charakterze, czy też wśród tych zmian przewiduje się dla przykładu zmiany przydziału środków dla poszczególnych państw? Bo dzisiaj środki przeznaczane na rolnictwo dzielone są jednak w bardzo różny sposób dla poszczególnych krajów.

  Rareş-Lucian Niculescu (PPE) – (RO) Bardzo dziękuję panu komisarzowi za udzieloną przez niego odpowiedź. W ogólnoświatowym indeksie wskazującym podatność na podwyżki cen żywności spośród 40 państw zajmujących czołowe lokaty w indeksie cztery to państwa członkowskie Unii Europejskiej. Nie wątpię w najlepsze intencje pana komisarza w odniesieniu do budżetu, ale jaki zakres przyszły budżet będzie w stanie objąć, jeżeli chodzi o zapotrzebowanie na żywność i nowe ambicje środowiskowe?

  Dacian Cioloş, komisarz − (FR) Panie Przewodniczący! Padło pytanie o to, jak budżet będzie w stanie zareagować na wyzwania żywnościowe, a tym samym na cele dotyczące wspólnej polityki rolnej określone w traktatach Unii Europejskiej i strategii Europa 2020. Odpowiedź jest taka, że osiągniemy je dzięki szeregowi działań, które planujemy przedsięwziąć w kontekście tej reformy, przede wszystkim dzięki lepszemu wykorzystaniu dostępnego nam budżetu, zagwarantowaniu lepszego zbilansowania płatności dla poszczególnych kategorii gospodarstw rolnych oraz poszczególnych państw członkowskich, a także wykorzystaniu budżetu jako czynnika zachęcającego rolników do produkowania z wykorzystaniem odpowiednich praktyk rolnych nie tylko żywności, ale i dóbr rynkowych.

Myślę, że w ten sposób zagwarantujemy, iż przyszła wspólna polityka rolna, która jest polityką sektorową zapewni wielosektorową reakcję, a tym samym, że budżet, który ma zostać przeznaczony na wspólną politykę rolną wykaże i zapewni prawdziwą, europejską wartość dodaną. Uważam, że w ten sposób możemy uzasadnić duży budżet na wspólną politykę rolną i budżet, który jest spójny z celami ustalonymi dla tej polityki. Oczywiście to, co wspólna polityka rolna i europejscy rolnicy będą zapewniać pod względem produkcji dóbr rynkowych będzie proporcjonalne do zasobów, które będziemy w stanie przydzielić.

Mówiąc o budżecie musimy też wziąć pod uwagę ramy i ogólny kontekst gospodarczy, w jakim mówimy o budżecie – dlatego trudno w tej chwili podać konkretne liczby. Państwa członkowskie podejmują wysiłki na rzecz ograniczenia wydatków, również na szczeblu europejskim musimy być w stanie ukierunkować dostępne nam zasoby finansowe na rzeczywiste priorytety i wartość dodaną dla Europy. Panie Pośle Kelly! Myślę, że w ten sposób, wspominając o pozytywnym wkładzie jaki polityka ta wnosi do społeczeństwa europejskiego nie tylko pod względem dóbr rolnych, ale także produktów nie wprowadzanych do obrotu – za które rynki nie płacą – możemy uzasadnić duży budżet na wspólną politykę rolną. Cele te będziemy mogli osiągnąć dzięki płatnościom dla rolników oraz drugiemu filarowi – albo dzięki inwestycjom, wspieraniu produkcji towarów lokalnych.

Jak powiedziałem na wstępie wnioski dotyczące ram wieloletnich zostaną przedstawione w czerwcu i dopiero później, na jesieni, Komisja przedłoży wnioski legislacyjne. Jak wspomnieliśmy w obszernym omówieniu tej polityki ujętym w komunikacie opublikowanym przez Komisję w listopadzie ubiegłego roku, podejmowane przez Komisję działania są w pełni ujednolicone. Pod koniec czerwca Komisja przedłoży wnioski dotyczące wieloletnich ram budżetowych. Na tej podstawie i w oparciu o komunikat obejmujący obszerne omówienie reform, na jesieni Komisja przedłoży pakiet legislacyjny. Wtedy nie będziemy już błądzić po omacku, bo wieloletnie ramy budżetowe będą nam znane.

Zmiany wprowadzane do wspólnej polityki rolnej będą zatem nie tylko jakościowe – lepiej ukierunkowane na osiąganie naszych celów – będą też miały na celu przydział płatności dla państw członkowskich – zarówno samych państw członkowskich, jak i poszczególnych kategorii gospodarstw rolnych – właśnie po to, aby lepiej wykorzystać dostępne zasoby na ustalone cele. Takie zbilansowanie płatności będzie nie tylko bardziej sprawiedliwe, ale także bardziej zmobilizuje poszczególne struktury zaangażowane w produkcję rolną, co pozwoli zareagować na nowe cele, które sobie wyznaczamy, bo w bieżącym kontekście, w którym wyznaczamy sobie bardzo jasne cele dla przyszłej wspólnej polityki rolnej, dawne przykłady płatności opartych na środkach przydzielanych zaliczkowo nie mają już racji bytu.

Panie Pośle Niculescu! Czy uda nam się zagwarantować właściwe zależności między produkcją dóbr rynkowych, produktów żywnościowych i produktów ekologicznych? Nie uda nam się tego osiągnąć poprzez jeszcze większe obciążanie rolników, ale raczej dzięki dążeniu do wykorzystania części budżetu jako zachęty do produkowania towarów z wykorzystaniem praktyk rolnych bezpiecznych dla środowiska, które niekoniecznie wymagają zbyt dużego zwiększenia kosztów produkcji. Dzięki tej zachęcie i bez dużej ingerencji w poziom produkcji rolnej rolnicy europejscy również będą mogli produkować dobra rynkowe. Ale oczywiście produkcja dóbr rynkowych będzie wprost proporcjonalna do skali budżetu, który będziemy mogli przeznaczyć na pokrycie kosztów związanych z praktykami rolnymi tego typu. Dzięki temu wspólna polityka rolna będzie w stanie połączyć różne aspekty celów proponowanych w tej reformie – aspekty gospodarcze, aspekty środowiskowe, aspekty związane ze zmianami klimatu oraz aspekty związane z ujednolicaniem terenów na obszarach wiejskich.

  Przewodniczący − Pytanie nr 19 skierował Spyros Danellis (H-000185/11)

Przedmiot: Innowacyjność a przeciwdziałanie zmianom klimatu

By UE zdołała zrealizować swoje ambitne cele klimatyczne, potrzebuje nowych innowacyjnych technologii. Przystosowanie do zmian klimatu może zatem stać się motorem wzrostu gospodarczego, prowadząc do powstania setek tysięcy miejsc pracy i pozwalając na eksport zaawansowanych technologii. Jednak nowe małe i średnie przedsiębiorstwa prowadzące działalność wysokiego ryzyka są nadal w niewystarczającym stopniu finansowane ze źródeł prywatnych, a powodzenie ekologicznej innowacyjności technologicznej w Europie będzie wymagało w znacznej mierze wsparcia ze środków publicznych. Zdaniem OECD kluczowe znaczenie ma koordynacja międzyrządowa w UE, gdzie realizuje się 27 różnych krajowych strategii innowacyjności oraz liczne programy wspólnotowe w tej dziedzinie (np. europejska inicjatywa wydajności ekologicznej, plan SET, NER 300, Europe INNOVA, środki z Funduszu Spójności).

Czy Komisja uważa za celowe zlecenie specjalistycznemu horyzontalnemu podmiotowi uproszczenia zagadnień, określenia wspólnych celów i kryteriów selekcji, a także informowania zainteresowanych stron o programach wspierających ekologiczną innowacyjność w UE?

Czy dokona oceny utworzenia nowych zachęt, np. dorocznej nagrody za innowacyjność klimatyczną?

  Dacian Cioloş, komisarz − (FR) Panie Przewodniczący! Walka ze zmianami klimatu to poważne wyzwanie dla Europy; aby zbudować społeczeństwo niskoemisyjne i odporne na zmiany klimatu potrzeba zintensyfikowanych działań w dziedzinie badań i innowacji.

W tej chwili nie istnieje jeden wyspecjalizowany organ działający w tych obszarach, nie ma też konkretnej zachęty zbliżonej do wspomnianej dorocznej nagrody w dziedzinie innowacji klimatycznych. Niemniej jednak podjęto wiele wysiłków na rzecz wprowadzenia skoordynowanego podejścia do różnych strategii politycznych i programów Unii.

Strategię Europa 2020 oraz jej inicjatywę przewodnią „Innowacyjna Unia” przyjęto, aby wydobyć gospodarkę europejską z kryzysu i stawić czoła utrzymującym się wyzwaniom społecznym. U podstaw tej strategii leży inwestycja w badania i innowacje – w tym nowe technologie, takie jak na przykład ekotechnologie –, planuje się nowe instrumenty finansowe, których celem jest znaczne zwiększenie inwestycji prywatnych oraz wprowadzenie zrównoważonego i długoterminowego wzrostu. Jako część Unii Innowacji zaproponowano pilotażowe europejskie partnerstwo innowacyjne, mając objąć cały łańcuch innowacji, począwszy od badań i rozwoju co pozwoli zagwarantować odpowiednie warunki dla pomyślnego wprowadzenia na rynek wyników badań i rozwoju. W późniejszym terminie można byłoby zaproponować kolejne europejskie partnerstwo innowacyjne.

Po drugie, w zielonej księdze Komisji pt. „Jak zmienić wyzwania w możliwości: wspólne ramy strategiczne dla finansowania unijnego na rzecz badań naukowych i innowacji” proponuje się ważne usprawnienia programu badań i innowacji, który będzie częścią kolejnych wieloletnich ram finansowych.

Koncepcja polega przede wszystkim na połączeniu badań i innowacji poprzez ujęcie wszystkich właściwych instrumentów Unii Europejskiej we wspólne ramy strategiczne umożliwiające wprowadzenie naprawdę przekrojowych strategii obejmujących całą gamę systemów innowacji, od badań po rozwój technologiczny, prezentację i rynek.

Ponadto jest propozycja powiązania unijnego finansowania z najpoważniejszymi wyzwaniami stawianymi przed społeczeństwem, na przykład zmianami klimatu. Chodzi o wykorzystanie unijnego finansowania jako dźwigni pozyskiwania większych inwestycji prywatnych, na przykład w dziedzinie innowacji w technologie ekologiczne.

Na koniec w zielonej księdze stawia się pytanie, jak można byłoby wykorzystać unijne finansowanie na wsparcie małych i średnich przedsiębiorstw. Komisja zwróciła się do zainteresowanych stron o wypowiedzi na temat zielonej księgi przed dniem 20 maja 2011 r. Potem Komisja przedłoży wnioski legislacyjne dotyczące finansowania przez Unię Europejską badań i innowacji w przyszłości, do końca tego roku.

  Spyros Danellis (S&D) – (EL) Panie Komisarzu! Dziękuję Panu za odpowiedź. Jeżeli chodzi o sektor, którym się Pan zajmuje, o rolnictwo, to chciałbym Pana zapytać, jak według Pana innowacje stosowane w łańcuchu produkcji rolno-spożywczej mogłyby się przyczynić nie tylko do opanowania zmiany klimatu, ale także do zniwelowania i przeciwdziałania szkodliwym skutkom, jakie – jak wszyscy wiemy – wywrze ona na życie na wsi.

  Dacian Cioloş, komisarz − (FR) Panie Przewodniczący! W kategoriach praktycznych możemy to zagwarantować oferując rolnikom zachęty do stosowania praktyk rolnych, które są nie tylko przyjazne dla środowiska oraz jakości gleby, wody i różnorodności biologicznej, ale także gwarantują, że rolnicy zdołają ograniczyć emisje i zatrzymać więcej dwutlenku węgla w glebie.

Nasz plan, zwłaszcza w drugim filarze wspólnej polityki rolnej – w tym w zakresie działań inwestycyjnych stworzonych po to, aby umożliwić rolnikom zmodernizowanie ich działalności – polega na przekazaniu im zachęt do skoncentrowania tych inwestycji w sposób zmierzający do ograniczenia emisji. Na przykład wysokość współfinansowania przez państwo zakupu ciągnika o wysokim lub normalnym poziomie emisji nie będzie taka sama, jak w przypadku ciągnika i sprzętu rolniczego o niższym poziomie emisji. Tak więc wykorzystamy finansowanie publiczne jako zachętę dla rolników, by wzięli ten problem pod rozwagę.

Po drugie, planujemy stworzenie instrumentu, który przyczyni się do stworzenia rolnictwa opartego na wiedzy, tzn. takiego, które pozwoli nam na wykorzystanie wyników badań, rozwoju i innowacji – w tym badań prowadzonych w ramach wspólnej strategii badawczej – i przekucie ich wyników na praktykę. Stworzymy sieć dobrych praktyk i innowacji szczebla europejskiego, sieć skupiającą badaczy, konsultantów, instruktorów, rolników oraz sektor produkcji żywności po to, aby zagwarantować, że możemy skrócić drogę od zdobycia wiedzy do jej zastosowania w praktyce. W ten sposób możemy się przyczynić – dzięki technologiom i technikom rolnym, które rolnicy będą stosować – nie tylko do zagwarantowania konkurencyjności gospodarczej, ale również do ograniczenia wpływu działalności rolnej na zmiany klimatu.

  Przewodniczący − Pytanie nr 20, skierował Nikolaos Chountis (H-000170/11)

Przedmiot: Niezbędne zmiany w budżecie Unii Europejskiej

Wybuch kryzysu w 2008 roku spowodował, że deficyt i zadłużenie państw członkowskich UE wzrosło do niespotykanych dotąd rozmiarów, przynosząc w wyniku większe koszty kredytów i poważne trudności w obsłudze zadłużenia. Prawie wszystkie rządy państw członkowskich UE przyjęły rygorystyczne programy oszczędnościowe, obniżając zarówno wydatki publiczne, jak i programy inwestycji publicznych, co prowadzi wprost do gwałtownego pogorszenia wskaźników społecznych oraz do pogłębienia recesji gospodarczej.

Zważywszy, że budżet wspólnotowy to potencjalnie ważne narzędzie wzrostu gospodarczego i że nie został gruntownie zrestrukturyzowany, tak by odpowiadał nowej sytuacji wynikającej z powszechnego kryzysu gospodarczego i kryzysu zadłużenia, zwracam się do Komisji z następującym pytaniem:

Czy przewiduje zaproponowanie przeglądu ogólnej struktury wspólnotowego budżetu, wytycznych budżetowych i zakresu środków, by pomóc państwom członkowskim stawić czoła społecznym konsekwencjom kryzysu i wesprzeć je w wysiłkach na rzecz rozwoju?

  Janusz Lewandowski, komisarz − Skierowane do Komisji pytanie tak naprawdę dotyczy diagnozy rzeczywistej kondycji gospodarki w Europie, a także zaleceń. Do pewnego stopnia mogę się zgodzić zarówno z diagnozą, jak i zaleceniami. Tak, żyjemy w Europie trudności gospodarczych, co oznacza społecznie bolesne oszczędności, kosztowne politycznie i konieczne z perspektywy gospodarczej, ale do pewnego stopnia będące wyzwaniem dla bardzo niepewnej odbudowy gospodarki europejskiej.

Komisja Europejska jest gorącym zwolennikiem konsolidacji budżetowej jako warunku wstępnego zrównoważonego wzrostu, ale dziś jesteśmy bardziej świadomi większego uwrażliwienia prowadzonej obecnie debaty gospodarczej na problem „zaczynać od początku, czy wprowadzić oszczędności”, o czym dyskutowaliśmy w Kolegium nawet dziś. Kiedy czytając strategię Europa 2020 przyjmiemy perspektywę długoterminową, odpowiedź staje się jasna, tak jak w przypadku ponownego wprowadzenia strategii jednolitego rynku, ale chodzi tutaj o odblokowanie potencjału gospodarki europejskiej. Budżet europejski powinien być odpowiedzią na już, bo już potrzebujemy wzrostu i zatrudnienia.

Dzieje się tak ze względu na szczególny charakter budżetu europejskiego skupiającego się na inwestycjach. Budżety krajowe dotyczą głównie transferów socjalnych; budżet europejski jest związany przede wszystkim z inwestycjami i dlatego może wywierać efekt zwielokrotniania zatrudnienia i wzrostu, a gdy przyjrzymy się propozycji na 2012 rok, okaże się, że to co wzrasta, oprócz konkurencyjności, to spójność, finansowanie strukturalne, tzn. badania i rozwój; kolejną kategorią, w której wydatki rosną jest migracja. A więc ten typ wydatków sprzyja wzrostowi i zatrudnieniu. W perspektywie długoterminowej to samo powinno dotyczyć wniosku, który mamy zamiar ujawnić w czerwcu, a który dotyczyć będzie kolejnej perspektywy finansowej wiele wnosząc do tego, o czym mówiłem w odniesieniu do energii i ogólnej infrastruktury transeuropejskiej, która również sprzyja wzrostowi i zatrudnieniu.

Dlatego mogę powiedzieć, że ze względu na swój charakter w czasach zaciskania pasa budżet europejski mógłby być instrumentem dostarczania zastępującym cięcia w inwestycjach wprowadzane zazwyczaj na szczeblu krajowym. Dlatego powinniśmy maksymalnie wykorzystać ten potencjał budżetu europejskiego.

  Nikolaos Chountis (GUE/NGL) – (EL) Panie Przewodniczący! Dziękuję Panu za odpowiedź. Nie wiem, czy Komisja śledzi ostatnie doniesienia prasowe na temat greckiego długu oraz dyskusje na temat tajnych spotkań, restrukturyzacji zadłużenia, nowych kredytów i możliwości opuszczenia przez Grecję strefy euro. Jednocześnie ponosimy drastyczne skutki protokołu ustaleń. Bez zrównoważonego wzrostu dług nie zostanie spłacony, a stan gospodarki się nie poprawi. Moje pytanie jest takie: jakie działania związane z budżetem proponujecie na już, aby pomóc państwom, których dotknął kryzys, na przykład Grecji?

  Janusz Lewandowski, komisarz − Zgadzam się, ale oczywiście jest to sprawa takiej wagi i na tyle pilna, że w Kolegium omawialiśmy problem przecieku z ubiegłotygodniowego posiedzenia.

To podsycanie spekulacji. Ten rodzaj przecieku ma swoją cenę, a wynikające z niego pogorszenie atmosfery wokół Grecji na pewno Grecji nie pomaga. Warunki greckiego programu restrukturyzacji i grecki warunkowy pakiet pomocy doraźnej będą tematem kolejnych posiedzeń. Ale nie jestem tu po to, aby mówić o tym, co zostanie ustalone między członkami Komisji a Międzynarodowym Funduszem Walutowym przy udziale władz greckich.

Możemy tylko mocno trzymać kciuki za działania krajowe, które dla rządu je realizującego są prawdopodobnie bardzo bolesne politycznie i kosztowne. Przyznaję, że przeciek napędza spekulacje i powoduje pogorszenie warunków dla potencjalnej odnowy w Grecji.

  Przewodniczący − Pytanie nr 21 skierowała Marian Harkin (H-000161/11)

Przedmiot: Europejski Ochotniczy Korpus Pomocy Humanitarnej

Czy Komisja mogłaby w obecnym roku 2011, który jest Europejskim Rokiem Wolontariatu, przekazać Parlamentowi najświeższe informacje o tym, na jakim etapie znajduje się w tej chwili proces legislacyjny mający na celu ustanowienie Europejskiego Ochotniczego Korpusu Pomocy Humanitarnej?

W szczególności interesuje nas, jakie działania zostaną prawdopodobnie podjęte w oparciu o wyniki konsultacji społecznej i, po drugie, czy Komisja mogłaby podać, jakie konkretne projekty pilotażowe zostały wybrane na obecnym etapie?

  Kristalina Georgieva, komisarz − Panie Przewodniczący! Postaram się zrobić wszystko, co w mojej mocy, aby udzielić zwięzłej odpowiedzi.

Traktat z Lizbony przewiduje ustanowienie europejskiego ochotniczego korpusu pomocy humanitarnej w celu wprowadzenia ram dla wspólnego wkładu młodych Europejczyków w humanitarne misje pomocowe Unii. W ubiegłym roku, 2010, przeprowadziliśmy przegląd obecnej sytuacji w wolontariacie w drodze spotkań dwustronnych, ankiet i konferencji poświęconej temu tematowi, która odbyła się we wrześniu 2010 roku. W rezultacie w dniu 23 września przyjęliśmy komunikat wprowadzający etapowe podejście do korpusu.

Pierwszy etap inwentaryzacyjny pozwolił nam na zidentyfikowanie aktualnych niedociągnięć, potrzeb i warunków umożliwiających korpusom ochotniczym wniesienie pozytywnego wkładu w pomoc humanitarną UE. W bieżącym, 2011 roku, główne działanie polega na dalszym realizowaniu podejścia, w tym na konsultacjach społecznych, których wyniki zostaną udostępnione do końca tego miesiąca, w maju 2011 roku. Po drugie, w tym roku podjęte zostaną działania przygotowujące do przyjęcia wniosku legislacyjnego, który pozwoli Komisji na sfinansowanie projektów pilotażowych mających na celu wybranie, przeszkolenie i skierowanie do pracy określonej liczby wolontariuszy. Po trzecie, przeprowadzimy pełną ocenę skutków, która przyniesie nam informacje dotyczące prawdopodobnych ekonomicznych i społecznych skutków działania korpusów ochotniczych. Wyniki tych działań znajdą swoje odzwierciedlenie we wniosku dotyczącym rozporządzenia, który zostanie złożony w 2012 roku.

Wyniki konsultacji publicznych, a także wybrane projekty pilotażowe zostaną przedstawione na dedykowanej konferencji zorganizowanej w czerwcu 2011 roku w Budapeszcie pod auspicjami prezydencji węgierskiej.

  Marian Harkin (ALDE) - Panie Przewodniczący! Ponieważ czas nas goni, a pan komisarz dość dokładnie odpowiedział na moje pytanie, nie mam dalszych pytań.

  Przewodniczący − Pytanie nr 22 skierował Bernd Posselt (H-000169/11)

Przedmiot: Pomoc humanitarna dla Libii

Jak wygląda sytuacja w zakresie pomocy humanitarnej Komisji dla powstańców i niewinnej ludności cywilnej w Libii oraz na innych północnoafrykańskich terenach dotkniętych kryzysem? Jaki jest bilans odnośnych działań Komisji w ciągu ostatnich miesięcy?

Pytanie nr 25 skierowała Sarah Ludford (H-000193/11)

Przedmiot: Działania cywilne i wojskowe w sytuacjach kryzysowych

Konflikt w Libii pokazał znaczenie zdolności Europy do mobilizacji odpowiedniej ilości zasobów umożliwiających szybką reakcję.

Jak Komisja ocenia postęp UE w zakresie zdolności do skoordynowanego korzystania z potencjału wojskowego i humanitarnego?

Czy podjęto jakieś kroki w związku z propozycją utworzenia stałego organu koordynującego działania cywilne i wojskowe UE i państw członkowskich w sytuacjach kryzysowych?

  Kristalina Georgieva, komisarz − Od początku kryzysu libijskiego Unia Europejska bierze na siebie odpowiedzialność za złagodzenie cierpień ludności cywilnej poprzez świadczenie we właściwym momencie znaczącej pomocy humanitarnej.

Do chwili obecnej Komisja przeznaczyła na tę pomoc kwotę 50 milionów euro – 40 milionów euro z naszego budżetu na pomoc humanitarną i 10 milionów euro z linii budżetowej na ochronę ludności – natomiast 27 państw członkowskich wspólnie wniosło wkład finansowy w kwocie 52 milionów euro, co daje pomoc humanitarną UE w kwocie ogólnej 102 milionów euro. Jesteśmy niekwestionowanym liderem w zaspokajaniu potrzeb ludności w Libii.

Nasze finansowanie humanitarne wspiera działania realizowane przez partnerów, agendy ONZ, Czerwony Krzyż i Czerwony Półksiężyc oraz organizacje pozarządowe. Nasze działania dotyczą zarówno najbardziej palących potrzeb w Libii, jak i potrzeb osób uciekających z Libii. Na dzień dzisiejszy w poszukiwaniu bezpieczeństwa kraj ten opuściło 740 tysięcy muzułmańskich pracowników migrujących.

Na terytorium Libii nasze działania obejmują ewakuację droga morską około 2 tysięcy cywilów z Misraty, zapewnianie żywności, wody, artykułów sanitarnych i leków w Misracie i na innych obszarach Libii, a także zapewnianie surowców do wytwarzania żywności, ponieważ spodziewamy się, że w ciągu następnych czterech do sześciu tygodni sytuacja żywnościowa ulegnie pogorszeniu.

Na obszarach poza Libią Komisja wspiera wstępne lokowanie zapasów interwencyjnych. Wspieramy też prowadzone w Tunezji, Egipcie i Algierii operacje na rzecz osób, które opuściły Libię.

Mechanizm ochrony ludności cywilnej UE uruchamiano dwukrotnie: po raz pierwszy, aby wesprzeć operacje konsularne państw członkowskich mające na celu ewakuację naszych obywateli – ewakuowano 5 800 Europejczyków – a drugi raz, aby umożliwić powrót do domu pracowników migrujących, którzy utknęli w Tunezji i Egipcie. Dzięki wsparciu Komisji wykonaliśmy 157 lotów z państw członkowskich, sfinansowaliśmy też repatriację obywateli państw trzecich poprzez Międzynarodową Organizację ds. Migracji. Ogółem, do domu bezpiecznie wróciło ponad 56 tysięcy osób. To oczywiście przyczynia się również do ograniczenia ryzyka napływu migrantów do Europy.

Pomimo prowadzonych walk i ich rozprzestrzeniania się na różne części Libii organizacje humanitarne wykonują nieocenioną pracę w zakresie zapobiegania poważnej katastrofie humanitarnej. W tej chwili naszym głównym problemem jest to, że w wielu częściach Libii kontrolowanej przez Kaddafiego dostęp pracowników organizacji humanitarnych jest ograniczony.

Chcę Państwa zapewnić, że Komisja będzie kontynuowała pomoc dla ludności dotkniętej tym konfliktem.

  Bernd Posselt (PPE) – (DE) Panie Przewodniczący! Pani Komisarz! Bardzo Pani dziękuję za oddanie tej sprawie. Chciałbym to szczególnie podkreślić. Chciałbym tylko zadać następujące pytanie: wczoraj albo dziś Organizacja Narodów Zjednoczonych wystosowała apel o zawieszenie broni, aby można było zadośćuczynić potrzebom humanitarnym. Czy pomoc humanitarna rzeczywiście dociera do większości ludności Libii i jaka według Państwa szacunków część kraju lub ludności jest nieosiągalna dla agencji pomocowych?

  Sarah Ludford (ALDE) - Pani Komisarz! Czy w świetle rezolucji Parlamentu i konkluzji Rady z grudnia ubiegłego roku mogłaby Pani przedstawić nam ocenę postępów prac od czasu sprawozdania Barniera z 2006 roku ustanawiających naprawdę spójnie doraźną reakcję albo mechanizm reagowania kryzysowego: takie, które łączą aktywa humanitarne, ochronę ludności i wojskowe i które charakteryzują się wcześniej ustaloną pulą zasobów z państw członkowskich, a nie opierają się na podejściu ad hoc? Czy wspólnie realizujemy nasze działania? Czy może nam Pani dać gwarancje?

  Kristalina Georgieva, komisarz − Odpowiadając na pierwsze pytanie chcę powiedzieć, że dostęp do obszarów Libii, w których prowadzone są działania wojskowe jest ograniczony, ale nadal - dzięki odwadze pracowników organizacji humanitarnych - zdołaliśmy dotrzeć do dwóch poszkodowanych grup ludności w Misracie, a także okupowanych miastach na terenach przybrzeżnych. Nie zdołaliśmy dotrzeć do poszkodowanej ludności w pozostającej pod kontrolą Kaddafiego zachodniej części Libii.

Bardzo martwi nas również to, że obecnie mamy do czynienia z rosnącą liczba Libijczyków opuszczających kraj. Z wymienionej przeze mnie liczby 740 tysięcy osób około 50 tysięcy to Libijczycy, a ich liczba rośnie, co konfrontuje nas z dodatkowym wyzwaniem polegającym na udzieleniu pomocy tym ludziom. Większość z nich wyjeżdża, aby osiedlić się w społecznościach przyjmujących w Tunezji i Egipcie. Musimy teraz znaleźć sposób na wsparcie tych społeczności.

Jeżeli chodzi o zawieszenie broni, to apelujemy o zawieszenie broni umożliwiające nam bezpieczny dostęp do pomocy humanitarnej i oczywiście bardzo wspieramy ONZ w tym względzie. Mogę Państwa zapewnić, że jesteśmy w stałym kontakcie z ONZ i UNHCR, bo chcemy przekazać pomoc, jak tylko powstaną ku temu możliwości, tak jak to już wielokrotnie miało miejsce na przykład w przypadku Misraty.

Padło też oddzielne pytanie o skoordynowaną reakcję. Czy mogę kontynuować odpowiedź na to pytanie? Prace nad komunikatem w sprawie wzmocnienia reakcji UE na sytuacje kryzysowe, który pod koniec ubiegłego roku zyskał jednogłośne poparcie Rady, są bardzo zaawansowane. Naszym celem jest przyspieszenie prac nad wdrożeniem tego komunikatu, aby do końca tego roku kalendarzowego ustanowić europejski ośrodek reagowania kryzysowego działający 24/7. Powstanie on na bazie aktualnego MIC – centrum monitorowania i informacji – a także na bazie zespołów reagowania kryzysowego pomocy humanitarnej, które istniały w ECHO. Będzie miało fizyczną zdolność do działania w systemie 24/7.

W ubiegłym roku, głównie w kontekście reakcji na katastrofę na Haiti i powodzie w Pakistanie oraz obecnej pomocy dla Libii, nawiązaliśmy bardzo skuteczne stosunki robocze z personelem wojskowym UE zatrudnionym w Europejskiej Służbie Działań Zewnętrznych do tego stopnia, że dziś personel wojskowy UE wyznacza oficerów łącznikowych, którzy są częścią naszej operacji humanitarnej, dzięki czemu mamy gwarancję wspólnego planowania i realizacji zadań.

Udzielając jasnej odpowiedzi na pytanie: tak, robimy postępy. Niestety z uwagi na ubiegłoroczne wydarzenia w 2010 roku – a także w tym roku – napotkaliśmy na wyjątkowe trudności, które były dla nas bardzo silnym bodźcem motywującym nas do dalszego postępu tych prac.

  Przewodniczący − Pytanie nr 24 skierował Pat the Cope Gallagher (H-000190/11)

Przedmiot: Produkty rybne w puszkach jako element pomocy żywnościowej

Czy Komisja uwzględniła przetworzone, puszkowane produkty rybne w pakietach pomocy żywnościowej wysyłanych przez Unię Europejską do krajów dotkniętych kryzysami humanitarnymi? Czy Komisja nie uważa, że takie produkty są idealne jako pomoc żywnościowa, ponieważ mają wysoką zawartość białka, długą przydatność do spożycia i można je szybko dostarczyć?

  Kristalina Georgieva, komisarz − Unia Europejska jest jednym z głównych donatorów pomocy żywnościowej. Komisji zależy na prawdziwym zagwarantowaniu, by obywatele najbardziej poszkodowani przez kryzys mieli dostęp do bezpiecznej, odpowiedniej i wartościowej żywności. Komisja nie realizuje operacji pomocowych samodzielnie. Zapewnia finansowanie organizacjom partnerskim – agencjom ONZ, organizacjom pozarządowym, organizacjom Czerwonego Krzyża – albo partnerom, którzy mają duże doświadczenie w prowadzeniu operacji pomocowych wśród najbardziej poszkodowanej ludności.

Nasi partnerzy wykonawczy mają prawo decydować, jakie potrzeby w zakresie pomocy żywnościowej są najwłaściwsze w konkretnej sytuacji. Zachęcamy ich do jak najczęstszego kupowania lokalnej żywności. Dlaczego? Dlatego, że czyniąc to udzielają potrzebnej pomocy miejscowym rolnikom i nie doprowadzamy do tego, że karmiąc ludzi i jednocześnie kupując własną żywność pozbawiamy miejscowych rolników źródła utrzymania. Komisja zawsze potwierdza te wybory i upewnia się, że pod uwagę wzięto takie czynniki, jak dostępność i jakość odżywcza towarów, zwyczaje żywieniowe lokalnej ludności, dostępność wyposażenia kuchennego oraz kwestie kosztowe, w tym koszt przewozu.

Na tej podstawie ustala się dokładny skład naszej pomocy żywnościowej. Oczywiście żywność puszkowana, w tym puszkowane ryby, ma swoje zalety, ponieważ można ją przechowywać przez dłuższy czas i w związku z tym jest odpowiednia dla gospodarowania zasobami. Ma też pewne wady, które czasami są związane z kosztami lub zwyczajami żywieniowymi lokalnej ludności. Dlatego zawsze musimy mieć pewność, że pomagamy ludziom w najbardziej efektywny sposób.

  Pat the Cope Gallagher (ALDE) - Pani Komisarz! Dziękuję Pani za odpowiedź, której wierzę. W swojej wypowiedzi kilka razy wspomniała Pani o wartości odżywczej i rzeczywiście puszkowane ryby spełniają wszystkie warunki: są tanie, bogate w białko, nie wymagają przewożenia w lodówkach ani przechowywania w chłodniach i oczywiście mają długi termin przydatności do spożycia. A jeśli chodzi o gotowanie, są już ugotowane. Myślę tu przede wszystkim o makreli i śledziach.

Próbuje zapytać, czy może Pani przynajmniej zaproponować wykorzystanie puszkowanych ryb? My to finansujemy i chciałbym mieć możliwość spotkania się z kimś z Pani dyrekcji generalnej, aby to przedyskutować, bo pochodzę z terenów, gdzie występuje obfitość ryb, ale nie ma innego rodzaju pracy. Powinniśmy pomóc naszym własnym obywatelom, a tym samym pomóc także innym.

  Kristalina Georgieva, komisarz − To bardzo cenna uwaga. Musimy zwracać uwagę na wysoką wartość odżywczą, a także łatwość użycia. Jednocześnie chcę przestrzec przed większym interweniowaniem przez Komisję w decydowanie o tym, jaki dokładnie powinien być w danej sytuacji skład pomocy żywnościowej.

Wzięliśmy na siebie niezwykle ważną rolę lidera w Unii Europejskiej w dziedzinie pomocy żywnościowej poprzez uwolnienie naszej pomocy żywnościowej, innymi słowy odstąpienie od wymogu, aby europejska pomoc żywnościowa obejmowała wyroby wyprodukowane w Europie. Czasami w pomocy żywnościowej wykorzystuje się nadwyżki rolne z Europy.

Wymagamy, aby żywność przekazywana ludziom w potrzebie była najbardziej odpowiednia do okoliczności. A po co to robimy? Uwolnienie naszej pomocy żywnościowej pozwala naszym organizacjom partnerskim na kupowanie lokalnej żywności i jest zachętą dla miejscowych rolników. Nie ograniczamy się do przywożenia żywności z Europy, nie pozbawiamy miejscowych rolników źródła utrzymania i nie musimy potem udzielać im pomocy na rozwój, a tak naprawdę przywozić jeszcze więcej żywności dlatego, że nie zachowaliśmy rozsądku w naszym podejściu do pomocy żywnościowej.

Mogę Państwa zapewnić, że globalnie to co Europa robi w tym zakresie jest postrzegane jako słuszne, a przyjęcie takiego podejścia do pomocy żywnościowej spotyka się z aprobatą obywateli krajów rozwijających się oraz naszych partnerów w rozwoju. Popieramy też wstępne lokowanie żywności, do czego puszkowane ryby świetnie się nadają. Mogę Państwa zapewnić, że staramy się czynić to, co jest właściwe. Jeżeli coś jest dobre zachęcamy, aby to czynić.

Zapraszam Pana do odwiedzenia naszych służb – zawsze bardzo nas cieszy każda możliwość współdziałania z Parlamentem Europejskim.

  Przewodniczący − Pani poseł Ludford! Słyszała Pani odpowiedź. czy chce Pani wymusić na mnie pytanie uzupełniające? O to chodzi? Uzyskała Pani odpowiedź na swoje pytanie.

  Sarah Ludford (ALDE) - Tak, oczywiście! Konkluzje Rady z grudnia ubiegłego roku dotyczyły różnych wniosków Komisji na rok 2011. Nie mogę się uważać za specjalistkę w tej dziedzinie, ale nie trafiły one na pierwsze strony gazet i zastanawiałam się, czy którekolwiek z nich zostały wykonane. To cofa nas do wniosków opracowanych w przeszłości, w tym przygotowanych przez moich kolegów z grupy politycznej, dotyczących organizacji UE ds. szybkiej pomocy. Parlament zaapelował o utworzenie sił ochrony ludności, aby mieć pewnego rodzaju stały organ, żebyśmy nie musieli nadal polegać na przekazywaniu informacji z ust do ust; ustanowilibyśmy mechanizm, dzięki któremu moglibyśmy bardzo szybko przystąpić do działania. Wiem, że powiedziała Pani, że zrobiliśmy postępy, ale czy naprawdę zbliżamy się do ideału?

  Kristalina Georgieva, komisarz − Konkluzje Rady dały nam mandat do działania na rzecz stworzenia potencjału ochrony ludności, który jest przewidywalny i gotowy do natychmiastowego uruchomienia, oparty na określonych modułach naszych państw członkowskich, które możemy zmobilizować i przenieść tam, gdzie są niezwłocznie potrzebne, gdy wydarza się katastrofa.

Nasze dotychczasowe osiągnięcia są dość imponujące, bo mamy 104 moduły, które państwa członkowskie zarejestrowały, mamy też ich obietnicę, że możemy uruchomić i świadczyć pomoc w sposób przewidywalny, o ile same państwa członkowskie nie muszą korzystać z tych modułów do pokonania podobnych katastrof u siebie.

Musimy jeszcze popracować nad rozpoznaniem luk oraz zastanowić się, jak je usunąć. Będziemy starannie nad tym pracować, a potem zwrócimy się do naszych organów zatwierdzających, Rady i Parlamentu, o zatwierdzenie podejścia, jakie proponujemy w odniesieniu do wypełnienia luk.

Tworzenie Europejskiego Centrum Reagowania Kryzysowego przebiega szybciej niż przewidywano w ubiegłym roku. Mogę Państwa zapewnić, że to bardzo wiele znaczy, ponieważ pozwoli nam na przyspieszenie prac nad planowaniem scenariusza – na jakie katastrofy musimy być przygotowani, a także nad modelowaniem zaangażowanych aktywów państw członkowskich.

Słowa, które zmieniły bieg rzeczy to „ochotnicze zaangażowanie państw członkowskich”. A podjęcie zobowiązania oznacza, że aktywa te należą do Wspólnoty i są przez nas wykorzystywane.

  Przewodniczący − Pytanie nr 26 skierował Jim Higgins (H-000157/11)

Przedmiot: Zmiany klimatu a znaczenie rolników

Czy Komisja ma opinię na temat znaczenia rolników w odniesieniu do sposobów pochłaniania dwutlenku węgla, leśnictwa i innych sposobów przeciwdziałania jednemu z największych wyzwań, przed jakimi stoi obecnie środowisko?

Jak Komisja zamierza wesprzeć rolników w ich działaniach zwalczających zmiany klimatu?

  Connie Hedegaard, komisarz − Zarówno rolnictwo, jak i leśnictwo mogą oczywiście odgrywać ważną rolę w osiąganiu celów klimatycznych UE, a emisja gazów cieplarnianych z rolnictwa niezawierających CO2 została ujęta w mechanizmie podziału zadań, natomiast emisje i usuwanie CO2 związanego z użytkowaniem gruntów, zmianą sposobu użytkowania gruntów i leśnictwa (tzw. LULUCF) nie stanowią części aktualnego zobowiązania do redukcji emisji przyjętego w pakiecie klimatyczno-energetycznym jeszcze w 2008 roku.

Rada Europejska i Parlament zwróciły się jednak do Komisji o przeprowadzenie stanowiącej część pakietu oceny zmian, które można uwzględnić w zobowiązaniu UE do redukcji emisji do połowy 2011 roku i o sformułowanie odpowiednich wniosków legislacyjnych. Dlatego tego lata, tzn. wkrótce, Komisja planuje opublikowanie stosownego komunikatu.

Włączenie mogłoby wzmocnić integralność środowiskową naszych zobowiązań klimatycznych, gwarantując, że uwzględniono wszystkie emisje i redukcje, a jednocześnie zwiększono przejrzystość działań podejmowanych przez rolników i leśników na rzecz zwiększenia pochłaniania poprzez zrównoważone gospodarowanie użytkowaniem gruntów.

Aktualna WPR obejmuje instrumenty odnoszące się do problemu zmiany klimatu przede wszystkim poprzez różne wspólne korzyści dla rolnych i środowiskowych strategii politycznych oraz działań klimatycznych. Pierwszy filar przewiduje wsparcie dochodu dla rolników przestrzegających zasady współzależności – koncepcji obejmującej podstawowe zobowiązania, z których część dotyczy działań klimatycznych. Polityka rozwoju wsi z drugiego filaru pozwala państwom członkowskim na podejmowanie działań lepiej ukierunkowanych na zmiany klimatu.

Ocena funkcjonowania reformy WPR z 2008 roku ponownie potwierdziła, że zmiana klimatu to jedno z największych wyzwań wymagających rozstrzygnięcia, a podjęte już działania w dziedzinie leśnictwa – na przykład zalesianie – może uzyskać wsparcie w ramach polityki rozwoju wsi.

Zreformowaną WPR obejmującą bardziej ekologiczny pierwszy filar wprowadzający pozaumowne i coroczne działania środowiskowe, wykraczające poza zasadę współzależności, oraz drugi filar bardziej ukierunkowany na zmiany klimatu, cieszący się poparciem profesjonalnych służb świadczących usługi doradcze dla gospodarstw rolnych można byłoby dostosować, tak aby pomagała rolnikom w zarządzaniu systemami użytkowania gruntów, by przyczyniały się one do działań klimatycznych (łagodzenie), a także stały się mniej podatne na zmianę klimatu (adaptacja). To właśnie zamierzamy osiągnąć w kolejnej WPR.

  Jim Higgins (PPE) – (GA) Chcę podziękować pani komisarz. To oczywiste, że jej polityka zmierza we właściwym kierunku. Jeżeli chodzi o pozycję rolnictwa w gospodarce mojego państwa, jest ona rzeczywiście niezwykle ważna. Na przykład w 2010 roku transfer netto z UE do irlandzkiego budżetu na rolnictwo oszacowano na kwotę 978,3 miliona euro. To oczywiste, że rolnicy chcą z Panią współpracować w zakresie zmiany klimatu i innych podobnych zagadnień, ale jeżeli chcemy osiągnąć ten poziom współpracy, trzeba im zapewnić rekompensatę i pieniądze. Jest jasne, że chcą współpracować, ale jednocześnie nie mogą tego robić bez rekompensaty, bez uwzględnienia aspektów finansowych, bez pieniędzy.

  Connie Hedegaard, komisarz − Zasadniczo możemy się zgodzić. Używa Pan słowa „rekompensata”. Ja wolę twierdzić, że powinniśmy wprowadzić wspólna politykę rolną lepiej ukierunkowaną na sytuację, w której pomoc zostanie przyznana osobom robiącym coś dla wspólnego dobra. Podjęcie działań w zakresie zmiany klimatu, jakości wody lub innych zagadnień jest dla rolników bardziej wymierną i bardziej konkretną opcją, dzięki której dotacje, jakie przyznajemy na rolnictwo zyskają większą wartość. Tak przynajmniej uważamy w Komisji.

  Przewodniczący − Pytanie nr 27 skierował Justas Vincas Paleckis (H-000162/11)

Przedmiot: Równouprawnienie płci a przeciwdziałanie zmianom klimatu

Ogólny wskaźnik zagrożenia klimatycznego na rok 2011 wskazuje, że wśród 35 najbardziej zagrożonych krajów świata znajduje się sześć państw UE. Najbardziej zagrożonymi osobami z klimatycznego punktu widzenia są kobiety, ponieważ stanowią one większą część najuboższej ludności. Pomimo że równouprawnienie płci zostało uznane za niezbędny warunek umożliwiający zrównoważony rozwój i osiągnięcie milenijnych celów rozwoju, to według ekspertów polityka przeciwdziałania zmianom klimatu nie poświęca tej zasadzie dostatecznej uwagi. Wygląda na to, że nie istnieje proces zmierzający do włączenia kobiet do polityki przeciwdziałania zmianom klimatu.

Jakie środki zamierza podjąć Komisja Europejska, aby uwzględnić wymiar związany z płcią w europejskiej polityce przeciwdziałania zmianom klimatu?

  Connie Hedegaard, komisarz − Unia Europejska od dawna jest propagatorem równości płci. Na dowód tego Komisja stosuje dobrze sprawdzoną praktykę szeroko zakrojonych konsultacji zarówno w Komisji, jak i poza nią. Analizowaniu aspektów równości płci zawartych we wszystkich wnioskach legislacyjnych i innych inicjatywach, w tym dotyczących zmian klimatu, służą przede wszystkim konsultacje ze wszystkimi departamentami Komisji.

Komisja potwierdza poważny społeczny wpływ zmiany klimatu na kobiety, a także ważną rolę kobiet w walce ze zmianą klimatu. Już w październiku 2009 roku Komisja apelowała o ustanowienie platformy dla kobiet, która pozwoliłaby na wysłuchanie ich opinii przede wszystkim jako rzeczników w walce ze zmianą klimatu.

Poza tym Komisja ściśle współpracuje z państwami członkowskimi i prezydencjami UE przy opracowywaniu na szczeblu UE wskaźników wyznaczających dalsze działania w 12 obszarach zainteresowania tak zwanej pekińskiej platformy działania.

W tym względzie, w ramach strategii na rzecz równości kobiet i mężczyzn na lata 2010–2015, Komisja uznała za jeden z priorytetów przyszłych prac Europejskiego Instytutu ds. Równości Kobiet i Mężczyzn opracowanie wskaźników dotyczących kobiet i środowiska. Rozumiemy też, że w pierwszej połowie następnego roku prezydencja holenderska także chce opracować wskaźniki w tym zakresie, ze szczególnym uwzględnieniem zmiany klimatu. Europejski Instytut ds. Równości Kobiet i Mężczyzn ma przygotować sprawozdanie, a Rada mogłaby przyjąć konkretne konkluzje w tej sprawie pod koniec kadencji prezydencji holenderskiej.

Jak więc widać zmiany klimatu i kobiety zajmują wysokie miejsce w programie działania.

  Justas Vincas Paleckis (S&D) - Dziękuję za wyczerpującą odpowiedź. Kilka lat temu Komisja ogłosiła, że głównym zagrożeniem dla bezpieczeństwa jest dziś zmiana klimatu i ludzkość ma około 10 lat na cofnięcie zmian. Osobiście uważam, że kryzys gospodarczy, rewolucje w Afryce Północnej, a teraz Fukuszima odwróciły uwagę od walki ze zmianami klimatu. Czy Pani też ma takie wrażenie?

  Connie Hedegaard, komisarz − To oczywiste, że w ciągu ostatnich kilku lat napotkaliśmy wiele wyzwań. Jeśli jednak chodzi na przykład o Afrykę Północną, to muszę powiedzieć, że – jak wspomniałam – to, co zaczęło się w Tunezji zostało wywołane, między innymi, podwyżką cen żywności w tym kraju.

Uważam, że świat przekonał się, że zmiana klimatu to nie jedyny powód, dla którego podnieśliśmy ceny żywności, ale zmiana klimatu są czynnikiem zwiększającym zagrożenia. Pogłębia inne zagrożenia. To nie jest kwestia „albo, albo”. Uważam jednak, że pod wieloma względami jest to dla wielu państw, rządów, przedsiębiorstw i sektorów ostrzeżenie, że istnieje związek pomiędzy tym, jak rozwiązujemy problem zmiany klimatu, a tym jak zapewniamy obywatelom bezpieczeństwo.

  Przewodniczący − Pytanie nr 28 skierował Zbigniew Ziobro (H-000164/11)

Przedmiot: Koszty redukcji CO2 w Unii Europejskiej

Do 2020 roku Unia Europejska planuje zmniejszyć ilość emitowanego CO2 o 20 %. Tak ambitny cel nie pozostanie bez wpływu na gospodarkę państw członkowskich. Juz dziś wiele firm przenosi swoją produkcję poza granice Wspólnoty Europejskiej, nie będąc w stanie ponosić kosztów europejskiej polityki klimatycznej.

Czy Komisja przeprowadziła symulacje pokazujące, jaki wpływ będzie miała redukcja CO2 na stan gospodarek państw Unii Europejskiej?

Jakie państwa poniosą największe koszty takiej operacji i jak wpłynie to na ich PKB?

Jak przedstawiają się koszty ponoszone przez gospodarki państw europejskich przy założeniu zmniejszenia emisji gazów do 2020 roku o 10 % i 15 %?

  Connie Hedegaard, komisarz − Komisja już w marcu i kwietniu 2010 roku udzieliła odpowiedzi na pytania pisemne skierowane przez pana posła Ziobro w sprawie kosztów redukcji emisji gazów cieplarnianych w Unii Europejskiej do 2020 roku oraz na pytanie o ucieczkę emisji.

UE zdołała uniezależnić wzrost od emisji, PKB UE wzrósł o 45 % od 1990 roku, natomiast emisje zostały zredukowane o 13 %, a dotyczy to danych za 2010 rok, co oznacza, że wyszliśmy z kryzysu. W tym samym okresie produkcja wzrosła o ponad 30 %. Te dane liczbowe pokazują, że trwały wzrost może iść ramię w ramię z redukcją emisji. Na przykład obecnie szacuje się, że między rokiem 2005 a 2009 tylko w przemyśle energii odnawialnych powstało 550 tysięcy nowych miejsc pracy.

Po pierwsze, jeśli chodzi o ucieczkę emisji to Komisja chciałaby podkreślić, że w ostatniej poprawce do dyrektywy o systemie handlu emisjami Parlament Europejski i Rada zdecydowały zająć się tym problemem poprzez alokację większej liczby bezpłatnych przydziałów sektorom i podsektorom uznanym za poważnie zagrożone ucieczką emisji. Przeprowadzona przez Komisję analiza, opublikowana jeszcze w maju ubiegłego roku, potwierdziła, że bezpłatne przydziały to efektywny środek ograniczenia potencjalnego ryzyka ucieczki emisji.

Ponadto, ryzyko ucieczki emisji zostało jeszcze zredukowane, ponieważ dziś ponad 80 państw, a wśród nich wszystkie gospodarki wschodzące, wykonuje zobowiązania podjęte w Kopenhadze i realizuje swoje cele krajowe. Muszę powiedzieć, że Komisja nie dysponuje dowodami na to, że spółki wyprowadzają produkcję poza UE z powodu polityki klimatycznej.

Po drugie, Komisja Europejska szczegółowo oszacowała koszty i korzyści redukcji emisji w ramach pakietu klimatyczno-energetycznego uzgodnionego jeszcze w 2008 roku. Nowsza analiza przeprowadzona w 2010 roku pokazuje, że koszty wypełnienia celu 20 % redukcji gazów cieplarnianych spadły przynajmniej o jedną trzecią w porównaniu do analizy przeprowadzonej w 2008 roku. Teraz szacuje się je na 48 miliardów euro, co stanowi 0,32 % PKB prognozowanego na 2020 rok. Mówiąc o tym należy wspomnieć, że niektóre z tych inwestycji zwrócą się na przykład w formie oszczędności wydatków na ropę.

W przygotowywanym pakiecie klimatyczno-energetycznym Komisja należycie uwzględniła odmienne okoliczności w państwach członkowskich związane z rozwojem gospodarczym, dobrobytem i koszykiem energetycznym. Ponadto, pakiet klimatyczno-energetyczny zawiera trzy konkretne mechanizmy równoważenia kosztów ogólnych w państwach członkowskich, gwarantujące, że działania będą współdzielone sprawiedliwie i równomiernie.

  Zbigniew Ziobro (ECR) - Bardzo dziękuję, Panie Przewodniczący, że zechciał Pan jeszcze uwzględnić to moje pytanie. Biorąc jednak pod uwagę duże opóźnienie pozwolę się ograniczyć do jednej refleksji. Mianowicie chętnie podzielę się z panią komisarz informacjami na temat przedsiębiorstw, które decydują się przenieść swoją produkcję poza kraje Unii Europejskiej właśnie z uwagi na ograniczenia związane z redukcją emisji CO2. Myślę, że te konkretne fakty, które Pani przedstawię skłonią też Komisję do analizy konsekwencji dla gospodarek Unii Europejskiej, jakie konsekwencje negatywne ma ten proces.

Biorąc pod uwagę fakt, że emisja CO2 nie zna granic oraz to, że po przeniesieniu tej produkcji emisja ta będzie dalej postępować, co przecież negatywnie odbije się na środowisku – a jest to nieuniknione – gospodarka Unii Europejskiej poniesie na tym straty, ponieważ wyeksportuje miejsca pracy.

  Connie Hedegaard, komisarz − Wszyscy jesteśmy co do tego zgodni. Jest to również powód, dla którego –poprzez system odniesień – zagwarantowaliśmy, że przydziały dla sektorów najbardziej narażonych na ucieczkę emisji będą niemal w całości bezpłatne.

Proszę mi jednak pozwolić skorygować jedno nieporozumienie: uważam, że my, w Unii Europejskiej powinniśmy być bardzo ostrożni i nie wierzyć, że inni nic nie robią. W ubiegłym tygodniu wróciłam z Korei. Tam także wprowadzają teraz handel emisjami, uczą się, jak to robić. Rozpoczną stosowanie tego systemu w dniu 1 stycznia 2015 r. Chiny realizują duże projekty pilotażowe dotyczące handlu emisjami. W niedalekiej przyszłości chcą go uczynić systemem krajowym. Wprowadzają też podatki ekologiczne itd., itp.

Mogłabym wymienić wiele gospodarek, z którymi dziś konkurujemy, a które teraz zdały sobie sprawę, że też muszą realizować ambitne środowiskowe strategie polityczne, energetyczne strategie polityczne, klimatyczne strategie polityczne. Zdały sobie sprawę także z tego, że jeżeli zrobią to w sposób inteligentny, będzie to z korzyścią dla ich gospodarek.

  Przewodniczący − Odpowiedzi na pytania pozostawione bez odpowiedzi z braku czasu zostaną udzielone na piśmie (patrz załącznik).

Zamykam turę pytań.

(Posiedzenie zostało zawieszone o godz. 20.20 i wznowione o godz. 21.00)

PRZEWODNICZY: RAINER WIELAND
Wiceprzewodniczący