Wyjaśnienia ustne dotyczące sposobu głosowania

Zalecenia dotyczące drugiego czytania: Toine Manders (A7-0086/2011)

  Francesco De Angelis (S&D) – (IT) Panie Przewodniczący! Głosowałem za sprawozdaniem w sprawie znakowania składu surowcowego wyrobów włókienniczych, ponieważ uważam, że Europa może i powinna uczynić więcej, aby wesprzeć przedsiębiorstwa działające w branży. Wniosek złożony przez Komisję miał charakter czysto techniczny i miał na celu uproszczenie aktualnych przepisów dotyczących znakowania.

Parlament zdołał jednak osiągnąć dwa ważne rezultaty. Po pierwsze, wyroby włókiennicze zawierające części nietekstylne pochodzenia zwierzęcego – futro i skórę – muszą mieć podaną tę informację na etykiecie, aby konsumenci mogli podjąć świadomy wybór. Po drugie, do 2013 roku Komisja Europejska musi przedstawić analizę wyników w sprawie wprowadzenia znakowania jasno stwierdzająca, jaką odzież wyprodukowano w Europie, a jaką poza Europą. Ten ostatni cel to ważny krok milowy dla konkurencyjności europejskich wyrobów włókienniczych w Europie i na świecie.

  Morten Løkkegaard (ALDE) – (DA) Panie Przewodniczący! Gratuluję panu posłowi Mandersowi, że udało mu się przygotować ten wniosek. Okazało się to trudniejsze niż się wydawało na początku. Cieszę się, że udało nam się osiągnąć porozumienie w zakresie tego rozporządzenia w sprawie znakowania wyrobów włókienniczych, które wzmocni konkurencyjność przemysłu włókienniczego i przyniesie konsumentom korzyść w postaci zaoferowania do wyboru szerszej gamy nowych i innowacyjnych. To dobry kompromis, z którym jak mniemam Rada też nauczy się żyć.

W tym procesie nie ukrywałem mojego sceptycyzmu dotyczącego wprowadzenia znakowania pochodzenia. Dlatego cieszę się, że uzgodniliśmy tekst, który wymaga od Komisji jedynie przeanalizowania konieczności znakowania pochodzenia. W związku z tym, porozumienie nie doprowadzi do wprowadzenia obowiązkowego znakowania pochodzenia. Będę mógł głosować za rozporządzeniem, które zmusza przedsiębiorstwa do znakowania pochodzenia. Wiem, że Rada jest tego samego zdania. Niestety, wczorajsza debata ujawniła fakt, że komisarz Tajani nie podziela tego zdania. Jeżeli nie uda nam się tego uniknąć, przystąpię do walki.

  Alfredo Antoniozzi (PPE) – (IT) Panie Przewodniczący! Niewątpliwą zaletą wniosku dotyczącego rozporządzenia, nad którym mamy głosować jest ujęcie w jednym tekście całego obowiązującego ustawodawstwa dotyczącego wyrobów włókienniczych. Rozporządzenie to pozwoli na uproszczenie i ulepszenie aktualnych ram regulacyjnych w zakresie opracowania i wykorzystywania nowych włókien, a także wspierania rozwoju produktów innowacyjnych i zachęcania do innowacji w sektorze włókienniczym i odzieżowym.

Ucieszył mnie fakt, że pan poseł Manders wziął pod uwagę również inne aspekty, na przykład obciążenie administracyjne państw członkowskich wynikające z transpozycji do prawa krajowego wymaganych dostosowań technicznych w postaci dodania do zharmonizowanego wykazu nazw nowych włókien. Chociaż uważam, iż moglibyśmy pójść dalej wprowadzając konkretny artykuł regulujący wskazanie pochodzenia pierwotnych wyrobów włókienniczych, głosowałem za wnioskiem dotyczącym rozporządzenia.

  Cristiana Muscardini (PPE) – (IT) Panie Przewodniczący! Rozporządzenie to ma zasadnicze znaczenie dla europejskiego przemysłu włókienniczego, ponieważ gwarantuje wolny rynek, zgodny z regułami zapobiegającymi nieprawidłowościom i nielegalnym praktykom z przeszłości. Chcemy podkreślić decyzję instytucji o przyjęciu wniosku i przeanalizowaniu problemu identyfikowalności pochodzenia produktów, mającą zagwarantować, że konsumenci europejscy otrzymają właściwe informacje, nawet jeżeli ustalone harmonogramy są zbyt rozciągnięte w czasie. Przecież celem jest ochrona konsumentów.

Chciałabym powiedzieć, że w październiku ubiegłego roku Parlament znaczną większością głosów przegłosował wniosek dotyczący rozporządzenia w sprawie znakowania kraju pochodzenia pewnych produktów – w tym wyrobów włókienniczych – importowanych z krajów trzecich, a jak dotąd Rada nie przystąpiła do negocjacji ani debat z Parlamentem, nawet na szczeblu nieformalnym. Chciałabym podziękować prezydencji węgierskiej za ujęcie tego problemu w priorytetach, ale chciałabym też prosić o przyspieszenie debaty, w przeciwnym przypadku ryzykujemy na przykład wprowadzenie gwarancji dla europejskich konsumentów w odniesieniu do produktów żywnościowych, ale nie w odniesieniu do wytwarzania produktów.

  Paolo Bartolozzi (PPE) – (IT) Panie Przewodniczący! Sprawozdanie w sprawie znakowania wyrobów włókienniczych, które dziś poparliśmy, to ważny krok na drodze do uproszczenia przepisów dla dobra konsumentów i wszystkich producentów europejskich pracujących w branży. Dzięki temu rozporządzeniu wprowadzamy nowe reguły znakowania w przemyśle włókienniczym; bardziej koncentrujemy się na innowacji w sektorze oraz na przyspieszeniu integracji prawodawstwa europejskiego, aby można było bezpiecznie czerpać korzyści z innowacyjnych produktów.

Tak naprawdę w tekście proponuje się połączenie trzech dyrektyw w sprawie znakowania składu wyrobów włókienniczych w jedno rozporządzenie europejskie, uproszczenie obowiązujących ram regulacyjnych. Dlatego możemy tylko przyklasnąć pozytywnemu wynikowi osiągniętemu dziś w dziedzinie zabezpieczenia produkcji europejskiej. Jednocześnie jednak nie możemy nie wspomnieć o problemie oznaczania kraju pochodzenia. Mamy nadzieję, że wkrótce będzie można podjąć kolejne kroki, aby zatwierdzić przepisy regulujące znakowanie pochodzenia także w tym sektorze.

  Peter Jahr (PPE) – (DE) Panie Przewodniczący! Moim zdaniem przedmiotowe rozporządzenie zmierza do rozwiązania dwóch głównych problemów. Po pierwsze, chodzi o promowanie innowacji. Oznacza to, że w procesie dodawania nazw nowych włókien do standardowego wykazu nazw musimy zapewnić większą przejrzystość i ograniczyć biurokrację. Po drugie, znakowanie pochodzenia należy usprawnić. Możemy szczerze powiedzieć, że tego aspektu jeszcze nie rozwiązano jeszcze ostatecznie i w sposób zadowalający. Chciałbym z całą mocą podkreślić, że to nie wina sprawozdawcy. Stało się tak po prostu ze względu na skrajne opinie wyrażane przez członków Rady, których Komisja nie mogła pogodzić. Mam nadzieję, że prace nad tym zagadnieniem będą kontynuowane, bo znakowanie pochodzenia staje się coraz ważniejsze. To jedno z praw konsumentów. Chciałbym w najbliższej przyszłości zobaczyć w Parlamencie Europejskim debatę w tej sprawie i chciałbym, aby Komisja przedłożyła wniosek.

  Licia Ronzulli (PPE) – (IT) Panie Przewodniczący! Jakość, znakowanie i identyfikowalność: to narzędzia ochrony konsumentów, które gwarantują doskonałość produktu. Do dziś Europa była jedynym rynkiem na świecie bez prawodawstwa w tej sprawie, co stawiało ją w niekorzystnym położeniu w porównaniu z jej głównymi partnerami handlowymi.

Dziś, przyjmując rozporządzenie mogące chronić doskonałość europejskiego przemysłu włókienniczego, Parlament Europejski wysłał w świat ważny komunikat. Nasza produkcja i wytwarzanie potrzebują ochrony, zwłaszcza w czasach kryzysu gospodarczego, jakiego obecnie doświadczamy. Do tej pory udawało nam się zdobyć uznanie dzięki badaniom i innowacjom, które gwarantowały produkcję innowacyjnych włókien tekstylnych.

Konsumenci nie będą już zagrożeni kupnem wyrobów potencjalnie szkodliwych dla ich zdrowia, przetwarzanych z użyciem środków chemicznych. Przyjęcie tego rozporządzenia gwarantuje wreszcie właściwą ochronę praw ponad 500 milionów obywateli europejskich. Od tej pory nie będzie już możliwe wprowadzanie ich w błąd niewłaściwym znakowaniem.

  Emma McClarkin (ECR) – Panie Przewodniczący! Dziś głosowaliśmy nad kwestią dodawania nowych materiałów i włókien oraz znakowania. Od początku prac nad tym sprawozdaniem włókienniczym byłam zdania, że Parlament powinien utrzymać pierwotny zakres wniosku i że rozszerzenie tego zakresu nie było kompatybilne z uproszczeniem dla celów wprowadzania na rynek nowych włókien.

Obawiałam się wprowadzenia klauzuli przeglądowej, która wymaga od Komisji przeanalizowania możliwości wprowadzenia kilku wymogów znakowania mających niewielką wartość dodaną, które nakładałyby na przedsiębiorstwa, zwłaszcza małe i średnie przedsiębiorstwa, niemożliwe do przyjęcia obciążenia. Dotyczy to harmonizacji znakowania rozmiaru, znakowania społeczno-ekonomicznego oraz, co mnie najbardziej martwi, etykiet identyfikacji radiowej, które zwiększyłyby koszty dla przedsiębiorstw i ceny dla konsumentów.

Niemniej jednak, jeżeli chodzi o to sprawozdanie mam wrażenie, że niektóre przepisy tego rozporządzenia przyniosą zmiany, poprawią proces stosowania w przedsiębiorstwach oraz zwiększą ochronę konsumentów, zwłaszcza znakowania wyrobów pochodzenia zwierzęcego. Musimy jednak pamiętać, że wprowadzamy realne przepisy, a nie listę życzeń i że w przyszłości Parlament powinien się trzymać swoich obszarów kompetencji.

  Daniel Hannan (ECR) – Panie Przewodniczący! Na początek chcę powiedzieć, iż mam nadzieję, że będzie Pan dalej przemawiał na tej sali w języku ojczystym, który jest równy z każdym innym językiem na świecie pod względem kompetencji, różnorodności i historii.

Są takie chwile, gdy odczytywanie listy do głosowania staje się bardziej wymownym komentarzem do postępowania i charakteru tego Parlamentu, niż jakiekolwiek słowa. Przyjrzyjmy się tematom niektórych sprawozdań: oznaczenia lub oznakowania identyfikacyjne partii towaru, do której należy dany środek spożywczy; zbliżenie ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do jednostek miar; dopuszczalny poziom hałasu i układu wydechowego pojazdów silnikowych; montowane z tyłu konstrukcje zabezpieczające przy przewróceniu w kołowych ciągnikach rolniczych i leśnych o wąskim rozstawie; urządzenia hamujące kołowych ciągników rolniczych lub leśnych; montowane z tyłu konstrukcje zabezpieczające przy przewróceniu w kołowych ciągnikach rolniczych i leśnych o wąskim rozstawie kół; stawki akcyzy stosowane do wyrobów tytoniowych; nominały i parametry techniczne monet euro przeznaczonych do obiegu; nazewnictwo włókien tekstylnych oraz etykietowanie i znakowywanie składu surowcowego wyrobów włókienniczych... itd.

Nie ma takiego aspektu życia w naszych krajach, w który Bruksela nie wtykałaby swojego nosa odcinając nas od naturalnych źródeł światła i naszego własnego wzrostu.

Gdyby Bruksela ograniczyła swoją interwencję do zagadnień transgranicznych, nikt nie miałby z tym problemu.

Sprawozdanie: Gunnar Hökmark (A7-0151/2011)

  Jens Rohde (ALDE) – (DA) Panie Przewodniczący! Podczas debaty wiele powiedziano na temat sprawozdania pana posła Hökmarka dotyczącego polityki w sprawie widma radiowego – przyznaję, nie brzmi to zbyt zachęcająco. Niemniej dotyczy kwestii tego, czy w przyszłości będziemy w stanie zagwarantować naszym obywatelom połączenia szerokopasmowe i tanią transmisję danych. Powiem krótko, kiedy próbujemy zajrzeć w przyszłość robi wrażenie to, że negocjatorzy, a zwłaszcza nasz sprawozdawca, zdołali przekonać tak dużą liczbę osób opowiadających się za sprawozdaniem, nad którym dziś głosowaliśmy. Był to efekt doskonałych umiejętności politycznych i pochwała za to należy się naszemu sprawozdawcy, panu posłowi Hökmarkowi.

  Peter Jahr (PPE) – (DE) Panie Przewodniczący! Częstotliwości radiowe to w nowoczesnym społeczeństwie bardzo ograniczone i cenne zasoby. Dlatego ma sens skoordynowanie efektywnego wykorzystywania tych częstotliwości w całej Europie. Większy dostęp do widma radiowego jest ważny nie tylko dla przedsiębiorstw, ale także dla obywateli Unii Europejskiej. Dlatego powinniśmy postarać zadbać, by polityka ta była tworzona zgodnie z interesami gospodarczymi, społecznymi i kulturowymi. Przede wszystkim nie wolno nam pozwolić, aby przedmiotowe rozporządzenie naraziło na szwank bezpośrednie transmisje bezprzewodowe wykorzystywane w Niemczech w regionalnych teatrach, podczas koncertów rockowych i w kościołach.

Chciałbym też prosić Komisję, aby wraz z państwami członkowskimi zajęła tym zagadnieniem i nawiązała z nimi współpracę w tym obszarze, a nie ingerowała w ich uprawnienia krajowe.

Sprawozdanie: Carlo Casini (A7-0173/2011)

  Morten Løkkegaard (ALDE) – (DA) Panie Przewodniczący! Po dzisiejszym głosowaniu w sprawie rejestru grup interesu uważam, że trzeba powiedzieć, że lobbing to zasadniczo dobra rzecz. Tak naprawdę to nieodłączna część procesu demokratycznego. Bez lobbingu wiedza polityków, fakty i opinie dotyczące wszystkich aspektów życia społeczeństwa byłyby zbyt ograniczone. Dlatego wszyscy posłowie do tego Parlamentu oraz prasa mają obowiązek zadbać, by – oprócz kontekstu naszych działań – można było dostrzec krytyczny, ale prawdziwy obraz tego, czego problem ten dotyczy.

Po drugie, chciałbym powiedzieć, że jak wiadomo, lepsze jest wrogiem dobrego. W pełni uzasadnioną potrzebę przejrzystości odzwierciedloną w dzisiejszej debacie i głosowaniu trzeba zrównoważyć, tak abyśmy mając najlepsze intencje nie zniszczyli dobrze funkcjonującego systemu. Zapotrzebowanie na pełną przejrzystość, obowiązkową, indywidualną rejestrację wszystkiego pod słońcem, komitet kontroli etyki itd. to w najlepszym przypadku wyraz czegoś naiwnego, a w najgorszym, część populistycznej agendy politycznej, która może przynieść więcej szkody niż pożytku. W praktyce to kwestia zaufania. Jeżeli będzie to konieczne, kontrola musi być zgodna z praktyką stosowaną w odniesieniu do procesu prac. Chciałbym zakwestionować głosowanie nad ust. 9. Podczas tego szybkiego głosowania odniosłem wrażenie, że tak naprawdę nie osiągnęliśmy właściwego rezultatu.

Sprawozdanie: Carlo Casini (A7-0174/2011)

  Jens Rohde (ALDE) – (DA) Panie Przewodniczący! Całkowicie się zgadzam z panem posłem Løkkegaardem. Nie jestem pewien, czy uzyskaliśmy właściwy wynik w głosowaniu nad ust. 9, ale jeśli tak to coś jest nie tak ze sposobem, w jaki Wysoka Izba postrzega rzeczywistość. To prawda, że powinniśmy wprowadzić maksymalną przejrzystość. Jednak żądanie, abyśmy wszyscy publikowali imiona i nazwiska wszystkich, z którymi się spotykamy to kompletny absurd. To absurd, bo kiedy spotkanie zamienia się w posiedzenie? Trzeba to określić. Czy posiedzenie zaczyna się, gdy spotykamy się na korytarzu, w autobusie, czy może gdzieś indziej? Czy posiedzenie to także rozmowa telefoniczna i czat? Kiedy mamy do czynienia z posiedzeniem? A co z cała rzeszą ludzi z ruchów rebelianckich w Afryce Północnej, z którymi codziennie się spotykamy? Czy ich imiona i nazwiska też mają się znaleźć w gazetach? Dlaczego nie? W tym względzie logiczne powinno być zagwarantowanie obywatelom, że zawsze mogą się do nas zwrócić z pełnym zaufaniem. Tak czy inaczej, nie przyłożę ręki do podważenia tego zaufania.

  Alfredo Antoniozzi (PPE) – (IT) Panie Przewodniczący! Ułatwienie obywatelom dowiedzenia się, jak podejmowane są decyzje, jak przebiegają poszczególne procedury, jakie są ich elementy i zasoby oraz co je motywuje pomaga zarówno zagwarantować większą przejrzystość, jak i zamknąć przepaść między europejskimi instytucjami a obywatelami, o której często mówi się w odniesieniu do legitymacji i tak zwanego deficytu demokratycznego w Unii Europejskiej.

W ostatnich dwóch latach osiągnięto ogromny postęp. Pomyślmy tylko o rejestrze grup interesu przyjętym przez Parlament Europejski w 1996 roku albo o wniosku Komisji z 2006 roku skierowanym do Parlamentu Europejskiego w sprawie „kompleksowego” rejestru lobbystów. Przyjęcie przez Parlament sprawozdania Stubba-Friedricha doprowadziło do utworzenia wspólnej grupy roboczej. Możemy bezpiecznie powiedzieć, że wyniki osiągnięte przez grupę w odniesieniu do celów ustalonych przez Parlament są więcej niż zadowalające.

Całkowicie zgadzam się ze sprawozdaniem pana posła Casiniego, ponieważ przejrzystość instytucji politycznych to podstawowy warunek legitymacji. Dlatego poparłem wniosek.

  Salvatore Iacolino (PPE) – (IT) Panie Przewodniczący! Nie ma wątpliwości, co do tego, że przedmiotowe rozporządzenie jest ważnym krokiem w procesie, którego celem jest zwrócenie uwagi na instytucje europejskie. Trzeba zapewnić większą przejrzystość, większe upublicznienie, większą klarowność publikowania i udostępniania informacji, a wreszcie rejestr sprzyjający większej przejrzystości.

Jeżeli pomyślimy, że w Stanach Zjednoczonych prawo rządzące grupami interesu wprowadzono dawno temu, jeszcze w 1948 roku, zdamy sobie sprawę, że grupy interesu mają niewątpliwie ważną rolę do odegrania, trzeba z nimi postępować rozważnie, zwłaszcza jeżeli reprezentują głównie egoistyczne interesy. To dalekosiężny projekt sprawozdania i chociaż jest daleki od doskonałości, bez wątpienia stanowi sposób zagwarantowania legitymacji do podejmowania przez instytucje europejskie działań i decyzji. Głosowałem za dlatego, że jestem absolutnie przekonany, iż jest to droga, na którą musimy wkroczyć.

  Jim Higgins (PPE) – Panie Przewodniczący! Uważam, że mamy wobec Sunday Times dług wdzięczności za ujawnienie skandalu „poprawek za pieniądze".

W jego rezultacie, jak sam Pan dobrze wie, Prezydium powołało grupę roboczą mającą wprowadzić wiążące kodeksy etyki dotyczące wszystkich posłów do Parlamentu Europejskiego. Druga część porządkowania prawodawstwa to dzisiejsze przegłosowanie tego sprawozdania zdecydowaną większością.

Uważam, że rejestr grup interesów jest od dawna potrzebny, ale mam kilka zastrzeżeń. Po pierwsze uważam, że powinien być obowiązkowy. Ale jest to krok we właściwym kierunku i warto zauważyć, że sami lobbyści, renomowani lobbyści, są za obowiązkową rejestracją.

Jestem jednak rozczarowany, że Rada nie podpisała się pod wnioskiem. Trzeba powiedzieć, że trzej posłowie do Parlamentu, których personalia ujawniono w związku ze skandalem „poprawek za pieniądze”, to byli członkowie rządów.

Rejestracja grup interesu to duża rzecz, sam lobbing jest dużym problemem i dlatego musimy naciskać, potraktować to jako eksperyment i mam nadzieję, w przyszłości uczynić ten rejestr obowiązkowym.

  Daniel Hannan (ECR) – Panie Przewodniczący! Kiedy lobbysta przyjeżdża do Brukseli, od razu zauważa, że system lobbingu został stworzony przez i dla ludzi takich, jak on. Zazwyczaj to mężczyzna, chociaż coraz częściej w korytarzach można spotkać jego koleżanki ubrane w eleganckie spodniumy.

To system, w którym podejmuje się decyzje – nie waham się powiedzieć, że w zadymionych pomieszczeniach, chociaż dziś właściwie w pokojach wolnych od dymu – za zamkniętymi drzwiami, bez wyborców. Doskonałym tego przykładem były nowe ograniczenia i zakazy dotyczące leków ziołowych i alternatywnych, które pojawiły się zaledwie kilka tygodni temu. Parlament narodowy nigdy nie uchwaliłby takiego zakazu, wszystkie z nich zostałyby zakwestionowane, bo wzbudziłyby niekłamana złość wyborców. Ale duże korporacje farmaceutyczne zrozumiały, że mogą przeforsować w tym systemie to, co nigdy nie przeszłoby w prawodawstwie krajowym właśnie dlatego, że system ten jest kompletnie niewrażliwy na opinie publiczną. A zatem tak, wprowadźmy ten rejestr – głosowałem za nim, a moja grupa je poparła – ale prawdziwym rozwiązaniem jest cofnięcie uprawnień niezliczonych instytucji w Brukseli i Strasburgu i przekazanie ich prawdziwie wiarygodnym, narodowym parlamentom demokratycznym.

Sprawozdanie: Ashley Fox (A7-0074/2011)

  Daniel Hannan (ECR) – Panie Przewodniczący! Rząd Singapuru oraz władze Hong Kongu i Szanghaju przeszukują Londyn i inne ośrodki finansowe Europy chcąc rekrutować ludzi, którzy wyjeżdżają za granicę z powodu nadmiernego obciążenia regulacyjnego wprowadzonego przez Unię Europejską. Nasze pokolenie doświadcza epokowego przemieszczania się dobrobytu i przedsiębiorczości z Europy do Azji. Tragedią jest żyć w czasach, w których Azja odkryła tajemnice decentralizacji, dyfuzji uprawnień, odpowiedzialności przedsiębiorstw i osobistej, a my w naszej części świata zmierzamy w przeciwnym kierunku, kopiując starożytne azjatyckie imperia – Mingów, Mongołów i Ottomanów – w zakresie regulowania, uniformizacji, ujednolicania i opodatkowywania.

Oczywiście to mój własny kraj, moja stolica – Londyn – zostanie najbardziej dotknięta tymi nowymi ograniczeniami, ale i w interesie całej UE jest zapobieżenie temu wypływowi dobrobytu, zatrudnienia i przedsiębiorstw z Europy do młodszych i bardziej sprawnych gospodarek. Jeszcze raz chcę powtórzyć, że rozwiązaniem jest cofnięcie uprawnień z powrotem w ręce władz krajowych, które są prawdziwie związane ze swoimi wyborcami i im oddane.

Wniosek dotyczący rezolucji B7-0291/2011

  Jens Rohde (ALDE) – (DA) Panie Przewodniczący! Indie to największa demokracja na świecie, jeden z najszybciej rozwijających się rynków świata, który szybko stanie się gospodarką opartą na wiedzy. W tym świetle zawarcie umowy o wolnym handlu jest dla nas korzystne. Jest też w naszym interesie. Dlatego pojawia się pytanie, jak to możliwe, że lewica sprzeciwia się tej umowie o wolnym handlu. Jak ktokolwiek może być przeciw wydobyciu milionów Hindusów z ubóstwa i jak lewica może być przeciw walce o otwarty rynek dla przedsiębiorstw europejskich? Dla mnie to niezrozumiałe. Po prostu nie mogę zrozumień, dlaczego tak trudno wyciągać wnioski z historii. Wolny handel jest dobry! Wolny handel jest dobry! Wolny handel jest dobry! Wolny handel tworzy wzrost, wolność obywateli, a zatem także pokój.

  Paul Murphy (GUE/NGL) – Panie Przewodniczący! Głosowałem przeciwko wnioskowi w sprawie rezolucji dotyczącej negocjacji umowy o wolnym handlu z Indiami. Według mnie zawarcie jakiejkolwiek tego rodzaju umowy negocjowanej przez Komisję Europejską służyłoby wyłącznie wielkim wielonarodowym korporacjom, zarówno w Indiach, jak i w Europie.

Przeciwnie niż poprzedni mówca uważam, że negocjacje handlowe nie są podyktowane chęcią wydobywania obywateli z ubóstwa i poprawienia standardów życia obywateli; są podyktowane tymi wielkimi agendami biznesowymi zmierzającymi do zdobycia dostępu do większej liczby rynków i zwiększenia zysków.

Utożsamiam się z biednymi rolnikami, członkami związków zawodowych i robotnikami z Indii, którzy sprzeciwiają się umowie o wolnym handlu, bo jeszcze bardziej pogarsza ona warunki życia i warunki pracy wielu kręgów hinduskiej klasy robotniczej, zwłaszcza tych, którzy pracują w dużym sektorze nieformalnym.

Co więcej, umowa o wolnym handlu i jej zapis zmierzający do wprowadzenia praw własności intelektualnej oraz wyłączności danych zagraża dostępowi do tanich leków generycznych produkowanych w Indiach. Dziś leki generyczne mają podstawowe znaczenie dla obywateli całego świata cierpiących z powodu HIV i AIDS. Ponieważ prywatne duże spółki farmaceutyczne podnoszą ceny, osoby te nie mogą sobie pozwolić na markowe odpowiedniki tych leków.

  Mitro Repo (S&D). – (FI) Panie Przewodniczący! Umowa o wolnym handlu, która ma zostać zawarta z Indiami to najbardziej niezwykła z wynegocjowanych do tej pory umów o wolnym handlu UE. Unia Europejska musi podkreślić znaczenie odpowiedzialności społecznej. Bardzo dobrze wiemy, jakie są największe problemy Indii: praca dzieci, ubóstwo i brak równości.

Mamy teraz zawrzeć umowę, której faktycznymi beneficjentami jest przemysł i duże spółki w Europie. Oczywiście konsumenci europejscy z pewnością skorzystają na hinduskiej taniej sile roboczej, co przejawia się na przykład w niższych cenach za produkty, ale nie można pozwolić, aby cierpieli główni producenci w Indiach.

Hipokryzją jest twierdzenie, że Europa jest pionierem w obszarze odpowiedzialność społecznej. Oferując korzyści z wolnego handlu UE musi nalegać na rozwiązanie problemów i musi nadzorować ten proces. Ważne, aby Komisja włączyła do umowy o wolnym handlu prawnie wiążące klauzule dotyczące praw człowieka, norm społecznych i środowiskowych oraz odpowiedzialności społecznej przedsiębiorstw i aby zadbała, by wymogi te zostały spełnione.

  Morten Løkkegaard (ALDE) – (DA) Panie Przewodniczący! To bez wątpienia ciekawe I na swój sposób urocze, że w tym Parlamencie zawsze znajdą się posłowie przeciwni wolnemu handlowi. Uważam, że to po prostu fantastyczne. Chciałbym jednak powiedzieć, że w pełni popieram tę umowę. Uważałem, że wolny handel to krok naprzód, a także, że wolny handel powinien nam wyznaczyć drogę ku Indiom. Przyczyną, dla której trwało to tak długo są oczywiście problemy z różnymi szczegółami – można byłoby powiedzieć, że najważniejszymi – to znaczy, problemem leków generycznych, o których wspomniał również mój przedmówca. Chciałbym wezwać obie strony umowy, tzn. UE i Indie, aby pochyliły się nad tym problemem i spróbowały znaleźć jego rozwiązanie, które będzie zarówno respektować prawa autorskie, ponieważ jest to absolutnie konieczne, jak i zapewni wprowadzenie środków praktycznych, które umożliwią wielu biednym ludziom w Indiach uzyskanie tanich leków.

Na koniec chcę też powiedzieć, że są wśród nas krytycy, którzy uważają, że nie powinniśmy wkraczać na drogę dwustronnych negocjacji i zawierać umów dwustronnych. Uważają, że jest to sprzeczne z negocjacjami Światowej Organizacji Handlu (WTO). Ja uważam, że jest to całkowicie zgodne z WTO. Musimy coś zrobić dla zapewnienia, że nie zniszczymy jeszcze więcej niż do tej pory w ramach WTO. Zawarcie umów dwustronnych jest konieczne i dlatego z zadowoleniem przyjmuję te umowę.

Wniosek dotyczący rezolucji B7-0287/2011

  Jens Rohde (ALDE). – (DA) Panie Przewodniczący! Za każdym razem kiedy w tym Parlamencie debatujemy nad wolnym handlem jestem zdziwiony. Kilka starych wiadomości z Radia Tirana zawsze zamienia się w debatę. W każdym razie można odnieść takie wrażenie słuchając przemyśleń lewicy w sprawie wolnego handlu. Lewica udowadnia, że nie wyciągnęła żadnych wniosków z historii.

Teraz mówimy o regionie Japonii. UE i Japonia to dwie największe gospodarki świata. Wspólnie mamy jedną piątą światowego handlu. Inwestujemy duże sumy w swoje gospodarki, mamy wspólne interesy na szczeblu globalnym, a mimo to negocjacje przebiegają powoli. Dlatego z naszej strony powiedzmy sobie szczerze, że bariery trzeba znieść. Musimy przyjąć, że obu stronom potrzebne są koncesje, bo razem nasze gospodarki mogą się wzajemnie uzupełnić oraz stworzyć innowacje, wzrost i zatrudnienie.

  Morten Løkkegaard (ALDE) – (DA) Panie Przewodniczący! Chcę tylko dodać nieco do tego, co już zostało powiedziane. Nie ma wątpliwości, że jedną z barier po stronie Japonii są niezwykle wysokie przeszkody techniczne, które występują i zawsze występowały w japońskim społeczeństwie. Europa powinna przekazać Japonii jednoznaczny komunikat, że konieczne jest zburzenie bunkra i zrobienie czegoś z tymi barierami technicznymi.

Tło katastrofy, której Japonia doświadcza jest oczywiście tragiczne. Możemy jednak powiedzieć, że chyba wyniknęło z tego coś pozytywnego, bo Japończycy mają możliwość jeszcze raz pomyśleć i zdać sobie sprawę z tego, że pomoc zewnętrzna jest faktycznie potrzebna. Przedsiębiorstwa z innych regionów powinny udzielić pomocy. To może sprawić, że Japonia spojrzy w przyszłość, spojrzy na całą sytuację świeżym okiem i zniesie wiele z tych barier technicznych.

  Bruno Gollnisch (NI) – (FR) Panie Przewodniczący! Chciałbym przypomnieć naszemu koledze z lewicy, panu posłowi Murphy’emu, że Karol Marks opowiadał się za wolnym handlem z Indiami. Chciałbym też przypomnieć naszym kolegom liberałom, przede wszystkim panu posłowi Rohde, że powodem, dla którego Marks opowiadał się za wolnym handlem były jego zatrważające skutki, uważał, że niechlubne interesy brytyjskiej burżuazji stojące u podstaw tej decyzji nie miały wielkiego znaczenia: społeczeństwo hinduskie trzeba było zniszczyć żeby wywołać jutrzenkę globalnej rewolucji.

Jeżeli o mnie chodzi nie uważam, że w tej sprawie powinniśmy przyjmować dogmatyczne podejście. Regularny wolny handel niekoniecznie jest korzystny. Może się sprawdzić w przypadku równych szans. Tak jest w wielu miejscach w Japonii, ale uznaję na przykład prawo Japonii do ochrony rynku ryżu, ochrony rolników zajmujących się uprawą ryżu, płacenia rolnikom cen wyższych niż na rynkach światowych i sprzeciwiania się masowemu importowi, który mógłby zmieść z powierzchni ziemi populację rolników, jednocześnie zaś uznaję prawa naszych gospodarek do ochrony niektórych sektorów ich działalności.

Dlatego nie głosowałem za rezolucją większościową. Wolałbym inne rozwiązania, które według mnie wydawały się właściwsze. Musimy wprowadzić wolny handel, ale tylko w jasno zdefiniowanych sektorach.

Sprawozdanie: Kriton Arsenis (A7-0113/2011)

  Jens Rohde (ALDE) – (DA) Panie Przewodniczący! Byłbym zdziwiony gdybym nie odezwały się głosy francuskich posłów twierdzących, że protekcjonizm to dobra rzecz. Cóż, dość o dogmatach. Musimy zająć się lasami i jeżeli o to chodzi, dziś debatujemy nad naszym sprawozdaniem w sprawie zielonej księgi Komisji o ochronie lasów i informacji w UE. Europejskie lasy pełnią wiele funkcji społecznych, ekonomicznych i środowiskowych i bez wątpienia w dużym stopniu przyczyniają się do rozwiązania kryzysu klimatycznego – są faktycznie bardzo skuteczne w rozwiązywaniu tego kryzysu – oraz osiągnięcia celu EU 2020. Dlatego też Duńska Partia Liberalnej bardzo się cieszy, że dzisiejsze głosowanie zapewniło lasom bardziej spójną i długotrwałą ochronę i że jednocześnie zachowaliśmy nasze ambicje dotyczące gwarantowania globalnej konkurencyjności przemysłów europejskich opartych na lasach. Byliśmy jednak nieco zdziwieni, że wniosek dotyczący 30 letniego zakazu budowania na ziemiach wypalonych przez pożary lasów został pomyślnie przegłosowany. To typowo lewacki sposób rozwiązywania problemów – zakazać wszystkim wszystkiego, a co gorsza, na kolejne 30 lat. Tego oczywiście nie popieramy.

  Giommaria Uggias (ALDE) – (IT) Panie Przewodniczący! Jako kontrsprawozdawca Grupy Sojuszu Liberałów i Demokratów dla Europy jestem całkowicie zadowolony z wyniku dzisiejszego głosowania. Sprawozdanie pana posła Arsenisa w sprawie ochrony lasów to sprawozdanie polityczne; to podstawa dla potwierdzenia, jak Parlament Europejski zamierza zapewnić ochronę naszego dziedzictwa leśnego oraz adaptację lasów do zmian klimatu. Dzisiaj Parlament Europejski jasno wyraził swój punkt widzenia i w tym świetle oczekujemy, że Komisja przygotuje odpowiednie wnioski, które umożliwią sformułowanie jeszcze bardziej szczegółowej polityki dla tego sektora.

Chciałbym podziękować panu posłowi Arsenisowi przede wszystkim za profesjonalną pracę godną eksperta, która wiązała się z długą i trudną debatą, bo – jak wszyscy dobrze wiemy – sytuacja lasów nie jest identyczna we wszystkich państwach członkowskich. Mimo to udało nam się znaleźć płaszczyznę porozumienia, a do tego osiągnąć pewne konkretne cele, na przykład ochronę pewnych części przed spekulacją gruntami, większą ochronę lasów cennych ze względu na swoją bioróżnorodność, na przykład lasów na Dalekiej Północy i w regionie Morza Śródziemnego, a także zakaz budowania na terenach zniszczonych na skutek podpaleń.

Panie Przewodniczący! Jak powiedziałem jest to bardzo ważne dla krajów Morza Śródziemnego, w tym także dla Pańskiego kraju, Grecji.

  Christa Klaß (PPE) – (DE) Panie Przewodniczący! Lasy są nasza przyszłością i naszym krajobrazem kulturowym. Ostrożnie się nimi gospodaruje, żeby mogły służyć nam i środowisku, w tym wytwarzały tlen, zatrzymywały węgiel i dawały schronienie roślinom i zwierzętom. Ludzie zarządzający naszymi lasami otrzymują niewielką bądź żadną zapłatę za wykonywanie tych niewidocznych zadań, które wiele osób uznaje za pewnik. To wszystko sprawia, że tym bardziej powinniśmy wziąć pod uwagę ekonomiczne aspekty naszych lasów. Dotyczy to przemysłu drzewnego i coraz częściej produkcji biomasy, nie tylko dla celów ogrzewania, ale także do wytwarzania energii elektrycznej. W przyszłości musimy wzmocnić i w większym stopniu wykorzystywać ekonomiczne aspekty terenów leśnych, musimy wziąć za to odpowiedzialność krajową i indywidualną.

Oczekujemy, że Komisja przygotuje biała księgę odzwierciedlającą to kompleksowe podejście i koncentrującą się na zagwarantowaniu naszym lasom przyszłości, a także że my wszyscy będziemy przygotowani do inwestowania w tę przyszłość. Kiedy sadzę kukurydzę myślę jedynie o teraźniejszości, ale kiedy sadzę drzewo spoglądam w przyszłość.

  Lena Ek (ALDE) – (SV) Panie Przewodniczący! Wymogi dotyczące lasów w różnych częściach Europy są bardzo różne. Dlatego najlepiej przygotowywać prawodawstwo leśne na szczeblu krajowym. Co więcej, traktat z Lizbony nie przewiduje wsparcia dla wspólnej europejskiej polityki leśnej. Największym problemem dotyczącym proponowanych rozporządzeń dotyczących klimatu i lasów jest to, że lasy mają kluczowe znaczenie dla osiągnięcia przez UE określonych celów klimatycznych. Lasy są niezbędne dla przejścia na gospodarkę ekologiczną dzięki produkcji biopaliw z ubocznych produktów leśnych.

Dlatego lasy nie mogą być przedmiotem zbędnych, skomplikowanych rozporządzeń, które sprawiają, że ich produkty są mniej konkurencyjne w porównaniu z paliwami kopalnymi. Dziwne jest na przykład proponowanie wiążących kryteriów zrównoważonego rozwoju dotyczących zasobów odnawialnych, na przykład lasów, ale niewprowadzanie podobnych kryteriów dotyczących paliw kopalnych, takich jak węgiel.

Będę się dalej sprzeciwiać przyszłej europejskiej polityce leśnej. Zamiast tego chciałabym przeznaczyć zasoby na badania, edukację, informacje i innowacje w zakresie zapobiegania skutkom zmiany klimatu dla naszych lasów. Dziękuję.

(Posiedzenie zostało zawieszone na kilka minut)

Sprawozdanie: Gabriele Albertini (A7-0168/2011)

  Paul Murphy (GUE/NGL) – Panie Przewodniczący! Głosowałem przeciwko sprawozdaniem w sprawie wspólnej polityki leśnej UE oraz polityki bezpieczeństwa. Zupełnie nie zgadzam się z poglądami i ideami, które wyrażono w odniesieniu do obecnej i przyszłej roli Europy na świecie.

Od samego początku sprawozdanie oznacza zmilitaryzowaną i imperialistyczną Europę. Broni agresywnej strategii wykorzystywania surowców oraz wzywa do, cytuję: „mniej sztywnego rozróżnienia na działania wojskowe i cywilne w zakresie zarządzania kryzysowego”. To ukryty język dalszej militaryzacji polityki zagranicznej. Popiera się w nim umowę handlową z Kolumbią, mimo że setki członków związków zawodowych zostało w ostatnich latach zamordowanych tylko dlatego, że byli członkami związków zawodowych.

Sprawozdanie to z całkowitą hipokryzją wymienia niepokoje społeczne jako jeden z elementów nowej generacji wyzwań i ryzyka dotyczącego bezpieczeństwa. Cóż za hipokryzja! System kapitalistyczny doprowadził do ubóstwa i nieszczęścia na świecie i nie jest w stanie poradzić sobie z ich konsekwencjami. Obywatele mają prawo bronić swoich słusznych interesów i walczyć o lepszą przyszłość, w którą wszechmocni politycy, siły polityczne, gospodarcze i militarne nie będą się mieszać.

  Antonello Antinoro (PPE) – (IT) Panie Przewodniczący! Po pierwsze chciałbym powiedzieć – i mam nadzieję, że nie zostanie mi to odliczone od czasu mojej wypowiedzi – że jeśli chodzi o hipokryzję niewielu z nas wierzy w pewne rzeczy. Każdy z nas zabiera głos żeby wyjaśnić sposób, w jaki głosowaliśmy już po oddaniu głosu. Jest nas pięcioro albo sześcioro, słuchamy siebie, a czasami jesteśmy filmowani przez telewizję. Ale to wszystko jest dość przytłaczające.

Dlatego chciałbym coś zaproponować, z pewnością zgłoszę tę propozycję na kolejnym posiedzeniu Grupy Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańskich Demokratów). Proponuję żeby od teraz wyjaśnienia dotyczące sposobu głosowania poprzedzały głosowanie, bo może dzięki wypowiedziom i słuchaniu innych zdołamy się wzajemnie przekonać do danego sposobu głosowania i przestaniemy grać w jakąś grę zespołową, w której wszystko jest ustalone juz na samym początku.

W moim wyjaśnieniu dotyczącym sposobu głosowania powiedziałem, że głosowałem za. Ciągle wierzę w Europę tak, jak ciągle wierzę w skuteczność obecności wysokiego przedstawiciela. Ale ciągle uważam, że państwa członkowskie wierzą w nią znacznie mniej niż my. Dlatego może należy stwierdzić – zresztą mówiliśmy o tym pani baronessie Ashton dziś rano i przy wielu innych okazjach – że jeżeli Europa nie przestanie być częściowo ekonomiczna i nie zacznie być bardziej polityczna, to prawdopodobnie nie będziemy mogli wypełniać powierzonej nam roli na tyle dobrze, na ile by należało.

  Adam Bielan (ECR) - Panie Przewodniczący! Zgadzam się, że europejska polityka zagraniczna musi uwzględniać zewnętrzny wymiar europejskiej przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości. Dlatego z zadowoleniem przyjmuję wszelkie działania przyczyniające się do upowszechniania pokoju, stabilizacji i praworządności wobec krajów i regionów znajdujących się w kryzysie. Popieram zaangażowanie w partnerstwo transatlantyckie jako jeden z czołowych filarów brukselskiej polityki zagranicznej, zmierzający do stworzenia pozbawionego barier rynku ze Stanami Zjednoczonymi.

Szczególnie istotna z polskiego punktu widzenia jest polityka wschodnia. Sprawozdanie uwzględnia konieczność integracji politycznej i gospodarczej ze wschodnimi sąsiadami Unii, jednocześnie wzywa do spójnego podejścia w negocjacjach w sprawie nowego porozumienia z Rosją, zwracając uwagę na kwestie praworządności i przestrzegania praw człowieka w tym kraju. Zwraca również uwagę na konieczność zintensyfikowania negocjacji akcesyjnych z Turcją oraz stałego zaangażowania w proces przystępowania do Unii krajów bałkańskich.

  Pino Arlacchi (S&D) – Panie Przewodniczący! Głosowałem za tym sprawozdaniem ze względu na jego wyważone podejście do najbardziej palących problemów we wspólnej polityce zagranicznej i bezpieczeństwa.

Dzięki poprawkom Grupy Socjalistów udało się uzyskać bardziej konstruktywny język dialogu z Rosją i Iranem.

Poprawki dotyczące strategii UE w Afganistanie również przyczyniły się do ulepszenia struktury sprawozdania.

Sprawozdanie Albertiniego to krok naprzód w kierunku lepszej polityki bezpieczeństwa. Chociaż popieram wysiłki i zaangażowanie sprawozdawcy, chciałbym też podkreślić, że UE daleko jeszcze do kompleksowej długoterminowej strategii w tym obszarze. Przyczynek UE do ogólnoświatowego pokoju i stabilności jest nadal niewielki i dużo zależy od wizji USA w odniesieniu do bezpieczeństwa międzynarodowego oraz „zdecydowanego podejścia” do tego problemu.

Zacznijmy pracować na rzecz bardziej autonomicznej, ukierunkowanej na UE strategii zagranicznej i bezpieczeństwa, bo tego oczekują od nas obywatele europejscy i to powinniśmy im zapewnić.

  Seán Kelly (PPE) – (GA) Panie Przewodniczący! Ciekawe, że dzisiejszego ranka spotkałem na tej sali kilku posłów, którzy wypowiadali słowa wsparcia dla Lady Ashton i jej pracy na rzecz służby zagranicznej, a także kilku posłów, którzy proponowali abyśmy przemówili jednym głosem. Jeżeli przemówimy jednym głosem, będziemy skuteczni i zostaniemy wysłuchani; jeżeli nie, nie zostaniemy ani wysłuchani i nie będziemy efektywni.

EN Przypomniały mi się też słowa wspaniałego irlandzkiego poety Williama Butlera Yeatsa, który powiedział „pokój rodzi się w bólach”. Tak było z pewnością w przypadku Irlandii Północnej, gdzie Unia Europejska odgrywała zasadniczą rolę dzięki wsparciu udzielonemu Międzynarodowemu Funduszowi dla Irlandii i gdzie pokój został przypieczętowany ubiegłotygodniowymi, pomyślnymi wyborami.

(GA) Praca, którą Unia Europejska wykonała w Irlandii może zostać powtórzona na szczeblu światowym z korzyścią dla pokoju oraz biednych ,pod warunkiem, że przemówimy jednym głosem i jeśli baronessa Ashton wykona powierzone jej zadanie z należytą starannością.

Sprawozdanie: Roberto Gualtieri (A7-0166/2011)

  Janusz Władysław Zemke (S&D) - Poparłem sprawozdanie dotyczące wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony w Europie. Jednak chcę zwrócić uwagę na fakt, że to sprawozdanie dotyczy nie tylko oceny tej polityki, ale to skupia się przede wszystkim na przyszłości, na rozwoju. Moim zdaniem, wymaga to nie tylko różnych słusznych, trafnych ocen i mądrych słów, których jest w tym sprawozdaniu wiele; na wspólną politykę bezpieczeństwa i obrony trzeba spojrzeć inaczej i poważnie.

Sądzę, że są tutaj potrzebne trzy działania. Po pierwsze, Unia powinna określić swoje wspólne interesy strategiczne, przykładowo dotyczące bezpieczeństwa energetycznego i polityki sąsiedztwa. Po drugie, Unia musi zwiększyć własny potencjał dotyczący planowania i koordynacji operacji cywilnych i wojskowych oraz także zarządzania kryzysowego. Wreszcie po trzecie, powinien wewnątrz budżetu Unii powstać wspólny budżet dla wspólnych działań.

  Adam Bielan (ECR) - Wzrost znaczenia pogłębiających się zależności podmiotów międzynarodowych w obliczu problemów gospodarczych, środowiskowych czy energetycznych determinuje ciągłe zmiany w relacjach zewnętrznych poszczególnych państw. Kwestie bezpieczeństwa są elementem polityki wymagającym szczególnej troski każdego kraju, obligują do systematycznego dostosowywania ich do zmieniającego się świata. Głównym tematem sprawozdania jest wezwanie do ochrony autonomii strategicznej Unii w dziedzinie bezpieczeństwa i obrony. Nie uwzględnia on jednak braku doświadczenia bojowego, jednocześnie wzywając do dalszych wysiłków rozszerzających możliwości operacyjne Unii Europejskiej. Dla krajów takich jak Polska podstawą polityki obronnej pozostaje Sojusz Północnoatlantycki. Zacieśnianie partnerstwa strategicznego pomiędzy Unią i NATO oraz postulat wzmacniania wzajemnego wspierania działań, może znacznie spowolnić procedury podejmowania decyzji operacyjnych. Wszystko to powoduje, że sprawozdanie w moim odczuciu wydaje się dokumentem o podejściu zbyt radykalnym i dlatego głosowałem za odrzuceniem sprawozdania.

  Pino Arlacchi (S&D). – Panie Przewodniczący! Najważniejszy dokument w sprawie strategii bezpieczeństwa UE został przedstawiony przez Xaviera Solanę. Nosi on tytuł „Bezpieczna Europa w lepszym świecie” i został przyjęty przez Radę Europejską w dniu 12 grudnia 2003 r.

Od tego czasu dokonano niewielkiego postępu w tej dziedzinie. Unii nadal brakuje efektywnej strategii bezpieczeństwa zagranicznego, a jeżeli chodzi o najważniejsze zagadnienia, to nadal podąża śladami Stanów Zjednoczonych. Sprawozdanie to próbuje wprowadzić pewne pozytywne zmiany w dziedzinie zagadnień taktycznych, jak np. zarządzania kryzysowego, podziału technologicznej i przemysłowej bazy UE oraz braku efektywności 24 misji UE w zakresie bezpieczeństwa i obrony realizowanych na świecie.

Głosowałem za tym sprawozdaniem i mam nadzieje, że Parlament będzie nadal przyczyniał się do celu rozszerzenia autonomii strategicznej UE w sprawach bezpieczeństwa. Przede wszystkim potrzebujemy przedefiniowania głównych zagrożeń dla naszego bezpieczeństwa po załamaniu się tak zwanego islamskiego zagrożenia terrorystycznego i pojawieniu się nowych zagrożeń, na przykład kryzysu finansowego.

  Mitro Repo (S&D). – (FI) Panie Przewodniczący! Poparłem sprawozdanie, ale zastanawiam się, czy Unia Europejska jest w stanie pracować na rzecz promowania pokoju i stabilizacji w krajach sąsiednich, a mam tu na myśli przede wszystkim Syrię, Libię i Egipt.

Nasze działania w Libii pokażą rzeczywisty stan naszej polityki bezpieczeństwa i obrony. Głównym celem UE w Libii jest ochrona ludności cywilnej i wspieranie działań podejmowanych przez libijskich obywateli na rzecz ustanowienia społeczeństwa demokratycznego. Dobrze pamiętamy o sytuacji krajów bałkańskich z lat 90. Wtedy Europa musiała polegać na pomocy USA. W każdym razie Libia udowodniła, że UE nie jest potęga militarną: nasze działania zależą od niezależnych inicjatyw państw członkowskich.

Przykłady z Afryki Północnej każą nam zdać sobie sprawę, że UE potrzebuje gotowości i zdolności militarnych u bram Europy. Służba Działań Zewnętrznych działa od ponad roku: teraz możemy oczekiwać efektów.

  Julie Girling (ECR). – Panie Przewodniczący! Przychodzą mi do głowy dwa słowa pozwalające opisać etap, na którym dziś jesteśmy jeżeli chodzi o wspólną politykę zagraniczną i bezpieczeństwa. Niestety nie są to miłe słowa. Słowa, które mam na myśli to „bałagan” i „żart”. Niestety to dość kiepski żart.

W ciągu ostatnich 15 miesięcy – w okresie, w którym na całym świecie były okazje do wykazania się zasługami – nasza tak zwana wspólna polityka nie wywarła pozytywnego wpływu. Mówię to nie jako pasjonatka spraw zagranicznych, ale muszę odpowiedzieć swoim wyborcom, jaką wartość dodana ma dla nas Europa? Prawdziwym problemem jest dla ich to, że koszt wprowadzenia tej wspólnej polityki nie jest odpowiednio alokowany i rozliczany To dla nich prawdziwy problem.

Muszę powiedzieć moim obywatelom, jakie usługi im to zapewnia, ale udzielenie odpowiedzi na te pytania jest trudne, nawet po długich debatach nad przedmiotowymi sprawozdaniami.

Sprawozdanie: María Muñiz De Urquiza (A7-0181/2011)

  Anna Záborská (PPE) – (SK) Panie Przewodniczący! W przedłożonym sprawozdaniu mówi się o prawach człowieka jako priorytecie agendy UE w organizacjach międzynarodowych, jednocześnie podkreślając prawa kobiet i dzieci oraz swobodę wypowiedzi. Sprawozdanie wzywa również państwa członkowskie do wsparcia stanowiska UE w tych organizacjach.

Ale tak zwane prawa reprodukcyjne, alternatywna nazwa dla prawa do aborcji, są priorytetowym elementem europejskiej agendy praw człowieka. Z drugiej strony dyplomacja europejska nadal nie jest spójna w promowaniu wolności religii we wszystkich jej aspektach, zwłaszcza jeśli chodzi o prawa chrześcijan na świecie. Dlatego wolałabym żeby mnie i moich wyborców reprezentowali słowaccy dyplomaci. Wierzę, że będą promować zdecydowanie inny niż UE punkt widzenia w tych sprawach, z których wiele należy do kompetencji państw narodowych.

  Pino Arlacchi (S&D) – UE to nadal bardzo ograniczony gracz na arenie światowej: jej rola w systemie ONZ i wszystkich wielostronnych organizacjach nie pasuje do jej znaczenia demokratycznego, gospodarczego i kulturowego. W przedmiotowym sprawozdaniu mówi się o tym deficycie i wzywa do usunięcia pewnych przeszkód celem pełnego uczestnictwa naszej Unii w Kontekście globalnym. Dlatego za nim zagłosowałem. UE może wnieść ogromny wkład w pokój i dobrobyt naszej planety. Pozwólmy, aby jej cywilna siła rozszerzyła swój wpływ na wszystkie dziedziny.

  Daniel Hannan (ECR) – Panie Przewodniczący! Ponieważ jestem prawdopodobnie ostatnim mówcą proszę pozwolić mi wykorzystać tę szansę na złożenie podziękowań pańskiemu personelowi i tłumaczom za cierpliwość. Nie chcę, aby myśleli, że ich praca jest niezauważana czy niedoceniana.

Unia Europejska pragnie wszystkich atrybutów państwowości i żarliwie dąży do ich zdobycia. Ma swój własny Parlament, swoją własną walutę, swojego własnego przewodniczącego, swojego ministra sprawiedliwości, swoje własne granice zewnętrzne, swoja flagę, hymn, paszport i prawo jazdy. To tylko kwestia czasu nim zacznie ubiegać się o formalne uznanie swojej państwowości w ONZ i to dzieje się właśnie teraz przy – dość kłopotliwym i dla mnie dziwnym – poparciu mojego własnego rządu.

To prawne uregulowanie czegoś, co dzieje się de facto już od jakiegoś czasu: przeniesienie nieodłącznych uprawnień państwa ze szczebla krajowego do Brukseli.

Ale pozostałe państwa członkowskie Unii Europejskiej powinny uważać na co wyrażają zgodę. Jedną z konsekwencji uznania UE za państwo jest to, że teraz w jej imieniu może się wypowiadać baronessa Ashton i pan poseł Van Rompuy, pełniący odpowiednio funkcje ministra spraw zagranicznych i nowego szefa państwa.

Jestem przekonany, że posłowie do tego Parlamentu prywatnie uświadomią im, że to nie jest błogosławieństwo.

Pisemne wyjaśnienia dotyczące sposobu głosowania

Sprawozdanie: Sajjad Karim (A7-0095/2011)

  Zigmantas Balčytis (S&D), na piśmie – (LT) Głosowałem za przyjęciem tego dokumentu ujednolicającego dyrektywę Rady 89/396/EWG z dnia 14 czerwca 1989 r. w sprawie wskazówek lub oznakowań identyfikacyjnych partii towaru, do której należy dany środek spożywczy. Ujednolicenie jest skutecznym sposobem zebrania przepisów regulujących daną dziedzinę w jeden akt prawny. Zapewnia większą przejrzystość, ponieważ różne przepisy regulujące tę samą kwestię rozsiane są często po wielu różnych tekstach prawnych. Kiedy ulegają nowelizacji trudno jest określić, który z nich jest przepisem obowiązującym. Ujednolicenie jest także odpowiednim sposobem rozwoju prawa Unii Europejskiej, które staje się prostsze, bardziej przejrzyste i bardziej zrozumiałe dla obywateli.

  Maria Da Graça Carvalho (PPE), na piśmie – (PT) Z zadowoleniem przyjmuję wysiłki podjęte w celu ujednolicenia prawa unijnego z myślą o zapewnieniu, żeby było bardziej przystępne dla obywateli Unii Europejskiej. Dlatego mając na względzie znaczenie handlu środkami spożywczymi, głosuję za przyjęciem tego projektu dyrektywy w sprawie wskazówek lub oznakowań identyfikacyjnych partii towaru, do której należy dany środek spożywczy. System ten przyczyni się do poprawy informacji dotyczących pochodzenia produktów oraz do rozwoju handlu międzynarodowego.

  Vasilica Viorica Dăncilă (S&D), na piśmie – (RO) Podzielam w pełni opinię, że uwzględnienie zaleceń Konsultacyjnej Grupy Roboczej służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji jest słuszne, ponieważ uważam, że projekt ten ogranicza się jedynie do prostej kodyfikacji istniejących już tekstów, nie wprowadzając żadnych zmian merytorycznych.

  Diogo Feio (PPE), na piśmie – (PT) Projekt ten dotyczy prostego ujednolicenia obowiązujących już przepisów dotyczących oznaczeń lub oznakowań identyfikacyjnych partii towaru, do której należy dany środek spożywczy, nie wprowadzając żadnych zmian merytorycznych, w przypadku których na Parlamencie mógłby ciążyć obowiązek wydania opinii. Niemniej jednak pragnę podkreślić wzrost znaczenia – według mnie – udostępniania konsumentom faktycznych i pełnych informacji, zwłaszcza w przypadku partii, dat produkcji i innych informacji umożliwiających konsumentom prześledzenie drogi, którą dany produkt przebył począwszy od miejsca swojego pochodzenia.

  José Manuel Fernandes (PPE), na piśmie – (PT) Sprawozdanie to dotyczy projektu dyrektywy Parlamentu i Rady w sprawie wskazówek lub oznakowań identyfikacyjnych partii towaru, do której należy dany środek spożywczy, w wersji skonsolidowanej. Jednym z celów UE jest uproszczenie życia obywateli. Parlament i Komisja wprowadziły wiele zmian prawnych w celu zrealizowania tego celu. Jedną z rzeczy, które komplikują życie zwykłych obywateli Unii Europejskiej, jest zapoznawanie się z informacjami dotyczącymi oznaczeń lub oznakowań identyfikacyjnych partii towaru, do której należy dany środek spożywczy oraz interpretacja takich informacji. Wzrost liczby tych informacji powoduje, że jest to jeszcze trudniejsze i przyczynia się do pogorszenia warunków życia obywateli. W celu rozwiązania tego problemu od 1994 roku obowiązuje porozumienie międzyinstytucjonalne pomiędzy Parlamentem, Komisją i Radą w sprawie szybszej metody pracy nad przyjmowaniem aktów skonsolidowanych. Cieszy mnie, że mogę wreszcie przyjąć dyrektywę, która dzięki kodyfikacji dyrektywy 89/396/EWG ułatwia obywatelom życie poprzez uproszczenie i ujednolicenie przepisów prawa Unii Europejskiej.

  Monika Flašíková Beňová (S&D), na piśmie – Handel środkami spożywczymi zajmuje bardzo ważne miejsce na rynku wewnętrznym. Określenie partii towaru, do której należy dany środek spożywczy zaspokaja zapotrzebowanie na lepsze informacje dotyczące pochodzenia produktów. Dlatego jest przydatnym źródłem informacji, gdy środki spożywcze stają się przedmiotem sporu lub są źródłem zagrożenia dla zdrowia konsumentów.

Ze względu na różnorodność stosowanych metod identyfikacji określenie partii oraz umieszczenie odpowiedniego oznaczenia lub oznakowania powinno należeć do danego przedsiębiorcy. Na szczeblu międzynarodowym istnieje powszechny obowiązek zapewnienia odniesienia do wyprodukowanej lub opakowanej partii paczkowanych środków spożywczych. Wnoszenie wkładu w rozwój handlu międzynarodowego poprzez stosowanie tych zasad powinno być obowiązkiem Unii Europejskiej.

  Jarosław Kalinowski (PPE), na piśmie – (PL) Mając na uwadze dobro społeczeństwa i konsumentów rynku europejskiego, staramy się upraszczać jak najwięcej przepisów i procedur w taki sposób, aby były one przejrzyste i zrozumiałe dla każdego obywatela. Nie inaczej jest w wypadku Wspólnej Polityki Rolnej – tutaj również uproszczenie stanowi hasło nadrzędne w pracach nad przyszłym kształtem tej polityki, której celem jest zapewnienie Europie bezpieczeństwa żywnościowego. Ujednolicenie dyrektywy o znakowaniu partii towaru produktów spożywczych dąży właśnie do przybliżenia i ułatwienia zrozumienia przepisów konsumentom. Jednocześnie, zachowując oryginalną treść pierwotnych postanowień, jest ono przeprowadzane w pełnej zgodności z procedurami przyjmowania aktów w Unii.

  David Martin (S&D), na piśmie – Głosowałem za przyjęciem tego sprawozdania w sprawie projektu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wskazówek lub oznakowań identyfikacyjnych partii towaru, do której należy dany środek spożywczy.

  Nuno Melo (PPE), na piśmie – (PT) Celem tego projektu jest ujednolicenie obowiązujących obecnie aktów prawnych dotyczących wskazówek lub oznakowań identyfikacyjnych partii towaru, do której należy dany środek spożywczy. Coraz większą uwagę należałoby jednak poświęcać zapewnieniu, żeby konsumentom udzielano dokładnych i wyczerpujących informacji, zwłaszcza jeśli chodzi o partie, daty produkcji i inne informacje umożliwiające konsumentom prześledzenie drogi, którą dany produkt przebył począwszy od miejsca swojego pochodzenia.

  Alexander Mirsky (S&D), na piśmie – Sprawozdanie pana posła Sajjada Karima zawiera rezolucję legislacyjną dotyczącą projektu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wskazówek lub oznakowań identyfikacyjnych partii towaru, do której należy dany środek spożywczy (teks jednolity). Celem tego projektu jest ujednolicenie dyrektywy Rady 89/396/EWG z dnia 14 czerwca 1989 r. w sprawie wskazówek lub oznakowań identyfikacyjnych partii towaru, do której należy dany środek spożywczy. Popieram w pełni przyjęcie tej nowej dyrektywy, ponieważ zastąpi ona różne uwzględnione w niej akty; projekt ten w pełni zachowuje treść merytoryczną ujednolicanych aktów, łącząc je jedynie w jedną całość za pomocą zmian formalnych, które są niezbędne do celów tej prostej kodyfikacji. Głosowałem „za”.

  Maria do Céu Patrão Neves (PPE), na piśmie – (PT) Według opinii Konsultacyjnej Grupy Roboczej służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji ten projekt dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie wskazówek lub oznakowań identyfikacyjnych partii towaru, do której należy dany środek spożywczy, stanowi, że projekt ten ogranicza się jedynie do prostej kodyfikacji istniejących już tekstów, nie wprowadzając żadnych zmian merytorycznych. Dlatego głosowałam za przyjęciem wniosku Parlamentu odzwierciedlającego wniosek Komisji po uwzględnieniu zaleceń Konsultacyjnej Grupy Roboczej służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji.

  Oreste Rossi (EFD), na piśmie – (IT) Jesteśmy za przyjęciem tej dyrektywy w sprawie wskazówek lub oznakowań identyfikacyjnych partii towaru, do której należy dany środek spożywczy między innymi dlatego, że przestępcy zbyt często fałszują kody w celach niezgodnych z prawem. Zebranie i uproszczenie wszystkich obowiązujących obecnie przepisów dotyczących oznakowań lub oznaczeń ułatwi kontrolę i identyfikację wszelkich niezgodnych z prawem praktyk.

Sprawozdanie: Sajjad Karim (A7-0089/2011)

  Zigmantas Balčytis (S&D), na piśmie – (LT) Głosowałem za przyjęciem tego dokumentu, ujednolicającego dyrektywę Rady 80/181/EWG z dnia 20 grudnia 1979 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do jednostek miar oraz uchylenia dyrektywy 71/354/EWG. Ujednolicenie jest skutecznym sposobem zebrania przepisów regulujących daną dziedzinę w jeden akt prawny. Zapewnia większą przejrzystość, ponieważ różne przepisy regulujące tę samą kwestię rozsiane są często po wielu różnych tekstach prawnych. Kiedy ulegają nowelizacji trudno jest określić, który z nich jest przepisem obowiązującym. Ujednolicenie jest także odpowiednim sposobem rozwoju prawa Unii Europejskiej, które staje się wtedy prostsze, bardziej przejrzyste i bardziej zrozumiałe dla obywateli.

  Maria Da Graça Carvalho (PPE), na piśmie – (PT) Z zadowoleniem przyjmuję wysiłki podjęte w celu ujednolicenia prawa unijnego z myślą o zapewnieniu, żeby było bardziej przystępne dla obywateli Unii Europejskiej. Dlatego, a także mając na względzie znaczenie przyrządów pomiarowych dla większości obszarów działalności człowieka, głosuję za przyjęciem tego projektu dyrektywy w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do jednostek miar. System ten przyczyni się do poprawy jakości usług w dziedzinach zdrowia i bezpieczeństwa publicznego oraz działalności administracyjnej.

  Diogo Feio (PPE), na piśmie – (PT) Uwzględniając opinie służb prawnych Parlamentu, Rady i Komisji, w których stwierdzono, że projekt Komisji ogranicza się jedynie do prostej kodyfikacji istniejących już tekstów i nie wprowadza żadnych zmian merytorycznych, pragnę wyrazić swoje zadowolenie z przyjęcia tego projektu w pierwszym czytaniu.

  José Manuel Fernandes (PPE), na piśmie – (PT) Sprawozdanie to dotyczy projektu dyrektywy Parlamentu i Rady w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do jednostek miar w wersji skonsolidowanej. Uproszczenie życia Europejczyków jest jednym z celów Unii Europejskiej.

  Monika Flašíková Beňová (S&D), na piśmie – Jednostki miar są niezbędne podczas używania wszelkich przyrządów pomiarowych do wyrażenia wyniku pomiaru lub określenia ilości. Używane są w przypadku niemalże każdego obszaru działalności człowieka i dlatego niezbędne jest zapewnienie jak największej przejrzystości w ich stosowaniu oraz określenie zasad ich stosowania w Unii Europejskiej do celów gospodarczych, zdrowia publicznego, bezpieczeństwa publicznego czy celów administracyjnych. Każde państwo członkowskie powinno mieć możliwość wymagania, żeby na jego terytorium przyrządy pomiarowe nosiły oznaczenia wielkości w jednej legalnej jednostce miary.

Dyrektywa ta wspiera właściwe funkcjonowanie rynku wewnętrznego poprzez stopień harmonizacji jednostek miar. W tym kontekście niezbędne jest monitorowanie przez Komisję zmian zachodzących na rynku w odniesieniu do tej dyrektywy i jej wdrażania, zwłaszcza jeśli chodzi o ewentualne bariery we właściwym funkcjonowaniu rynku wewnętrznego oraz dalszą harmonizację niezbędną do usunięcia tych przeszkód.

  David Martin (S&D), na piśmie – Głosowałem za przyjęciem tego sprawozdania w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do jednostek miar.

  Nuno Melo (PPE), na piśmie – (PT) Projekt ten ogranicza się jedynie do kodyfikacji istniejących już tekstów dotyczących jednostek miar, nie wprowadzając żadnych zmian merytorycznych, a więc głosuję za jego przyjęciem.

  Alexander Mirsky (S&D), na piśmie – Jak rozumiem, sprawozdanie to zawiera rezolucję legislacyjną w sprawie projektu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do jednostek miar. Celem tego projektu jest ujednolicenie dyrektywy Rady 80/181/EWG z dnia 20 grudnia 1979 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do jednostek miar i uchylenia dyrektywy 71/354/EWG. Bardzo dobrze, że nowa dyrektywa zastąpi różne uwzględnione w niej akty; projekt ten w pełni zachowuje treść merytoryczną ujednolicanych aktów, łącząc je jedynie w jedną całość za pomocą zmian formalnych, które są niezbędne do celów tej prostej kodyfikacji. Głosowałem „za”.

  Maria do Céu Patrão Neves (PPE), na piśmie – (PT) Według opinii Konsultacyjnej Grupy Roboczej służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji ten projekt dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do jednostek miar stanowi, że ogranicza się jedynie do prostej kodyfikacji istniejących już tekstów, nie wprowadzając żadnych zmian merytorycznych. Dlatego głosowałam za przyjęciem wniosku Parlamentu odzwierciedlającego projekt Komisji, po uwzględnieniu zaleceń Konsultacyjnej Grupy Roboczej służ prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji.

Sprawozdanie Sajjad Karim (A7-0093/2011)

  Zigmantas Balčytis (S&D), na piśmie – (LT) Głosowałem za przyjęciem tego dokumentu ujednolicającego dyrektywę Rady 70/157/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do dopuszczalnego poziomu hałasu zewnętrznego i układu wydechowego pojazdów silnikowych. Ujednolicenie jest skutecznym sposobem zebrania przepisów regulujących daną dziedzinę w jeden akt prawny. Zapewnia większą przejrzystość, ponieważ różne przepisy regulujące tę samą kwestię rozsiane są często po wielu różnych tekstach prawnych. Kiedy ulegają nowelizacji trudno jest określić, który z nich jest przepisem obowiązującym. Ujednolicenie jest także odpowiednim sposobem rozwoju prawa Unii Europejskiej, które staje się wtedy prostsze, bardziej przejrzyste i bardziej zrozumiałe dla obywateli.

  Maria Da Graça Carvalho (PPE), na piśmie – (PT) Z zadowoleniem przyjmuję wysiłki podjęte w celu ujednolicenia prawa unijnego z myślą o zapewnieniu, żeby było bardziej przystępne dla obywateli Unii Europejskiej. Dlatego głosuję za przyjęciem tego projektu dyrektywy dotyczącej dopuszczalnego poziomu hałasu i układu wydechowego pojazdów silnikowych, ponieważ uważam, że proponowany system kodyfikacji dokonanej z wykorzystaniem systemu przetwarzania danych jest sprawniejszy.

  Diogo Feio (PPE), na piśmie – (PT) Projekt ten dotyczy prostego ujednolicenia już obowiązujących przepisów dotyczących dopuszczalnego poziomu hałasu i układu wydechowego pojazdów silnikowych. Nie wprowadzono żadnych zmian merytorycznych, w przypadku których na Parlamencie ciążyłby obowiązek wyrażenia opinii.

  José Manuel Fernandes (PPE), na piśmie – (PT) Sprawozdanie to dotyczy projektu dyrektywy Parlamentu i Rady w sprawie dopuszczalnego poziomu hałasu i układu wydechowego pojazdów silnikowych, w wersji skonsolidowanej. Jednym z celów Unii Europejskiej jest uproszczenie życia obywateli. Parlament i Komisja wprowadziły wiele zmian prawnych w celu zrealizowania tego celu. Jedną z rzeczy, które utrudniają życie zwykłych obywateli Unii Europejskiej jest ciągłe zmienianie przepisów prawa. Takie zmiany są czasem niezbędne ze względu na konieczność uaktualnienia przepisów, ale stanowią przeszkodę w zapewnianiu jednostce odpowiednich warunków życia, pogarszając te warunki. W 1987 roku Komisja zaleciła, żeby każdy akt prawny, do którego wprowadzono nie więcej niż dziesięć poprawek, był ujednolicany, tak by prawo wspólnotowe było łatwiej zrozumiałe. W celu umożliwienia rozwiązywania takich problemów od 1994 roku obowiązuje porozumienie międzyinstytucjonalne pomiędzy Parlamentem, Komisją i Radą w sprawie szybszej metody pracy nad przyjmowaniem aktów skonsolidowanych. Dlatego cieszę się, że mogę wreszcie przyjąć dyrektywę ujednolicającą dyrektywę Rady 70/157/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. zbliżającą ustawodawstwa państw członkowskich odnoszące się do dopuszczalnego poziomu hałasu i układu wydechowego pojazdów silnikowych.

  Monika Flašíková Beňová (S&D), na piśmie – Dyrektywa 70/157/EWG jest jedną z odrębnych dyrektyw systemu homologacji typu WE przewidzianego dyrektywą 2007/46/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 5 września 2007 r. ustanawiającą ramy dla homologacji pojazdów silnikowych i ich przyczep oraz układów, części i oddzielnych zespołów technicznych przeznaczonych do tych pojazdów oraz określa wymagania techniczne dotyczące dopuszczalnego poziomu hałasu i układu wydechowego pojazdów silnikowych. Te wymagania techniczne dotyczą zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich w celu umożliwienia stosowania procedury homologacji typu WE przewidzianej dyrektywą 2007/46/WE w odniesieniu do każdego typu pojazdu. Skutkiem tego przepisy dyrektywy 2007/46/WE dotyczące układów, części i oddzielnych zespołów technicznych dla pojazdów mają zastosowanie do tej dyrektywy.

Niezbędne jest uwzględnienie wymogów technicznych przyjętych przez Europejską Komisję Gospodarczą Narodów Zjednoczonych (EKG/ONZ) w jej odpowiednich regulaminach załączonych do Porozumienia Europejskiej Komisji Gospodarczej Narodów Zjednoczonych dotyczącego przyjęcia jednolitych wymagań technicznych dla pojazdów kołowych, wyposażenia i części, które mogą być stosowane w tych pojazdach i warunków wzajemnego uznawania homologacji udzielonych na podstawie tych wymagań.

  David Martin (S&D), na piśmie – Głosowałem za przyjęciem tego sprawozdania w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do jednostek miar (tekst ujednolicony).

  Nuno Melo (PPE), na piśmie – (PT) Projekt ten ogranicza się jedynie do prostej kodyfikacji istniejących już tekstów dotyczących dopuszczalnego poziomu hałasu i układu wydechowego pojazdów silnikowych, nie wprowadzając żadnych zmian merytorycznych, a więc głosuję za jego przyjęciem.

  Alexander Mirsky (S&D), na piśmie – Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego w sprawie projektu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie dopuszczalnego poziomu hałasu i układu wydechowego pojazdów silnikowych ułatwi osiągnięcie podstawowego celu tego projektu, którym jest ujednolicenie dyrektywy Rady 70/157/EWG z dnia 6 lutego 1970 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do dopuszczalnego poziomu hałasu i układu wydechowego pojazdów silnikowych. Popieram inicjatywę pana posła Sajjada Karima i głosowałem „za”.

  Maria do Céu Patrão Neves (PPE), na piśmie – (PT) Według opinii Konsultacyjnej Grupy Roboczej służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji ten projekt dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie dopuszczalnego poziomu hałasu i układu wydechowego pojazdów silnikowych stanowi, że ogranicza się jedynie do prostej kodyfikacji istniejących już tekstów, nie wprowadzając żadnych zmian merytorycznych. Dlatego głosowałam za przyjęciem wniosku Parlamentu odzwierciedlającego wniosek Komisji po uwzględnieniu zaleceń Konsultacyjnej Grupy Roboczej służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji.

  Nuno Teixeira (PPE), na piśmie – (PT) Znaczenie sektora transportu dla gospodarki Unii Europejskiej znajduje odzwierciedlenie w zatrudnieniu, które sektor ten zapewnia dla ponad 10 milionów ludzi, a także w tym, że udział tego sektora w produkcie krajowym brutto (PKB) kształtuje się na poziomie 5 %. Rozwój tej branży jest niezbędny do zapewnienia wzrostu gospodarczego Unii Europejskiej, a także do zmniejszenia różnic natury fizycznej i psychologicznej. Ponadto, jak stwierdzono w białej księdze zatytułowanej „Plan utworzenia jednolitego europejskiego obszaru transportu” niezbędne jest osiągnięcie celu ograniczenia emisji gazów cieplarnianych do 2050 roku o 60 %.

Celem tego sprawozdania jest zatem uproszczenie i ułatwienie zrozumienia przepisów prawa Unii Europejskiej rozsianych po wielu aktach prawnych, które były już zmieniane szereg razy, co powoduje, że trudno je zrozumieć. Celem Unii Europejskiej jest, między innymi, zapewnienie przejrzystości dorobku prawnego Wspólnoty jako jednego ze sposobów przybliżenia Unii Europejskiej jej obywatelom, żeby mogli korzystać ze szczególnych przysługujących im praw.

Kodyfikacja istniejących już tekstów prawnych jest następstwem zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich do przyjętych norm technicznych dotyczących dopuszczalnego poziomu hałasu i układu wydechowego pojazdów silnikowych, co przyczyni się do poprawy ochrony środowiska naturalnego na szczeblu Unii Europejskiej.

  Artur Zasada (PPE), na piśmie – (PL) Głosowałem za dokumentem 2010/0261 w sprawie kodyfikacji dopuszczalnych poziomów hałasu i układu wydechowego pojazdów silnikowych. Jest to kolejny przykład działań Komisji Europejskiej zmierzający do uproszczenia i uporządkowania acquis communautaire tak, aby stało się ono bardziej przejrzyste i dostępne dla obywateli państw członkowskich Wspólnoty. Wniosek legislacyjny ujednolica istniejące teksty, tworząc łatwiejszy do zrozumienia i bardziej przystępny akt prawny. Regulacja poprzez ustanowienie norm technicznych zbliża ustawodawstwa państw członkowskich, a celem tego jest zastosowanie procedury homologacji typu WE, określonej w dyrektywie 2007/46/WE w odniesieniu do każdego typu pojazdu.

Sprawozdanie: Sajjad Karim (A7-0098/2011)

  Zigmantas Balčytis (S&D), na piśmie – (LT) Głosowałem za przyjęciem tego dokumentu ujednolicającego dyrektywę Rady 87/402/EWG z dnia 25 czerwca 1987 r. w sprawie konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu montowanych przed siedzeniem kierowcy w kołowych ciągnikach rolniczych i leśnych o wąskim rozstawie kół. Ujednolicenie jest skutecznym sposobem zebrania przepisów regulujących daną dziedzinę w jeden akt prawny. Zapewnia większą przejrzystość, ponieważ różne przepisy regulujące tę samą kwestię rozsiane są często po wielu różnych tekstach prawnych. Kiedy ulegają nowelizacji, trudno jest określić, który z nich jest przepisem obowiązującym. Ujednolicenie jest także odpowiednim sposobem rozwoju prawa Unii Europejskiej, które staje się wtedy prostsze, bardziej przejrzyste i bardziej zrozumiałe dla obywateli.

  Maria Da Graça Carvalho (PPE), na piśmie – (PT) Z zadowoleniem przyjmuję wysiłki podjęte w celu ujednolicenia prawa unijnego z myślą o zapewnieniu, żeby było bardziej przystępne dla obywateli Unii Europejskiej. Dlatego głosuję za przyjęciem tego projektu dyrektywy dotyczącej konstrukcji zabezpieczających w kołowych ciągnikach rolniczych i leśnych o wąskim rozstawie kół. Uważam, że proponowany system kodyfikacji dokonanej z wykorzystaniem systemu przetwarzania danych jest sprawniejszy.

  José Manuel Fernandes (PPE), na piśmie – (PT) Sprawozdanie to dotyczy projektu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu montowanych przed siedzeniem kierowcy w kołowych ciągnikach rolniczych i leśnych o wąskim rozstawie kół, w wersji skonsolidowanej. Celem Unii Europejskiej jest, między innymi, uproszczenie życia jej obywateli. Jedną z rzeczy, które utrudniają życie obywateli Unii Europejskiej jest ciągłe zmienianie przepisów prawa. Takie zmiany są czasem niezbędne ze względu na konieczność uaktualnienia przepisów, ale stanowią przeszkodę w zapewnianiu jednostce odpowiednich warunków życia, pogarszając te warunki. W 1987 roku Komisja zaleciła, żeby każdy akt prawny, do którego wprowadzono nie więcej niż dziesięć poprawek, został ujednolicony, tak by łatwiej można było zrozumieć wspólnotowe prawo. W celu umożliwienia rozwiązywania takich problemów od 1994 roku obowiązuje porozumienie międzyinstytucjonalne pomiędzy Parlamentem, Komisją i Radą w sprawie szybszej metody pracy nad przyjmowaniem aktów skonsolidowanych. Dlatego cieszy mnie, że możemy wreszcie przyjąć dyrektywę ujednolicającą dyrektywę Rady 87/402/EWG z dnia 25 czerwca 1987 r. w sprawie konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu montowanych przed siedzeniem kierowcy w kołowych ciągnikach rolniczych i leśnych o wąskim rozstawie kół.

  Monika Flašíková Beňová (S&D), na piśmie – Dyrektywa Rady 87/402/EWG z dnia 25 czerwca 1987 r. w sprawie konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu montowanych przed siedzeniem kierowcy w kołowych ciągnikach rolniczych i leśnych o wąskim rozstawie kół była zasadniczo zmieniana wiele razy. Ze względu na konieczność zapewnienia przejrzystości i racjonalności dyrektywę tę należałoby ujednolicić. Dyrektywa, o której powyżej mowa, jest jedną z odrębnych dyrektyw systemu homologacji typu WE przewidzianego dyrektywą Rady 74/150/EWG, zastąpioną dyrektywą 2003/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie homologacji typu ciągników rolniczych lub leśnych, ich przyczep i wymiennych holowanych maszyn, łącznie z ich układami, częściami i oddzielnymi zespołami technicznymi oraz uchylającą dyrektywę 74/150/EWG, i określa wymogi techniczne dotyczące projektowania i budowy ciągników rolniczych lub leśnych, jeśli chodzi o konstrukcje zabezpieczające przy przewróceniu montowane przed siedzeniem kierowcy.

Te wymagania techniczne dotyczą zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich w celu umożliwienia stosowania procedury homologacji typu WE przewidzianej dyrektywą 2003/37/WE w odniesieniu do każdego typu ciągnika. Skutkiem tego w odniesieniu do tej dyrektywy stosuje się przepisy dyrektywy 2003/37/WE dotyczące ciągników rolniczych i leśnych, ich przyczep i wymiennych holowanych maszyn, łącznie z ich układami, częściami i oddzielnymi zespołami technicznymi.

  David Martin (S&D), na piśmie – Głosowałem za przyjęciem tego sprawozdania w sprawie projektu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu montowanych przed siedzeniem kierowcy w kołowych ciągnikach rolniczych i leśnych o wąskim rozstawie kół (tekst ujednolicony).

  Nuno Melo (PPE), na piśmie – (PT) Projekt ten ogranicza się jedynie do kodyfikacji istniejących już tekstów dotyczących kołowych ciągników rolniczych i leśnych o wąskim rozstawie kół, nie wprowadzając żadnych zmian merytorycznych, a więc głosuję za jego przyjęciem.

  Alexander Mirsky (S&D), na piśmie – Rezolucja legislacyjna Parlamentu Europejskiego dotycząca dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu montowanych przed siedzeniem kierowcy w kołowych ciągnikach rolniczych i leśnych o wąskim rozstawie kół przedkładana jest we właściwym czasie. Celem tego projektu jest ujednolicenie dyrektywy Rady 87/402/EWG z dnia 25 czerwca 1987 r. w sprawie konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu montowanych przed siedzeniem kierowcy w kołowych ciągnikach rolniczych i leśnych o wąskim rozstawie kół. Poparłem tę inicjatywę głosując „za”.

  Maria do Céu Patrão Neves (PPE), na piśmie – (PT) Według opinii Konsultacyjnej Grupy Roboczej służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji ten projekt dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu montowanych przed siedzeniem kierowcy w kołowych ciągnikach rolniczych i leśnych o wąskim rozstawie kół stanowi, że projekt ten ogranicza się jedynie do prostej kodyfikacji istniejących już tekstów, nie wprowadzając żadnych zmian merytorycznych. Dlatego głosowałam za przyjęciem wniosku Parlamentu odzwierciedlającego wniosek Komisji po uwzględnieniu zaleceń Konsultacyjnej Grupy Roboczej służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji.

  Oreste Rossi (EFD), na piśmie – (IT) Jesteśmy za przyjęciem tej dyrektywy w sprawie konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu w kołowych ciągnikach rolniczych i leśnych o wąskim rozstawie kół. Zebranie razem i uproszczenie wszystkich obowiązujących obecnie przepisów dotyczących tej kwestii jest ważnym krokiem i ułatwi zapewnienie ochrony osobom używającym maszyny rolnicze na co dzień.

  Nuno Teixeira (PPE), na piśmie – (PT) Sprawozdanie to, za przyjęciem którego głosowałem dzisiaj, dotyczy szczególnych przepisów prawa Unii Europejskiej odnoszących się do systemu homologacji Unii Europejskiej dla kołowych ciągników rolniczych i leśnych o wąskim rozstawie kół i ustanawia normy techniczne dotyczące konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu montowanych przed siedzeniem kierowcy w ciągnikach.

Kodyfikacja tekstów prawnych Wspólnoty jest procedurą niezbędną do uproszczenia i ułatwienia obywatelom Unii Europejskiej ich zrozumienia, a tym samym ułatwienia rzeczywistego wdrażania dyrektyw Unii Europejskiej. W tym konkretnym przypadku normy techniczne narzucone państwom członkowskim umożliwiają stosowanie systemu homologacji Unii Europejskiej ustanowionego dyrektywą 2003/37/WE w odniesieniu do każdego modelu ciągnika.

Sprawozdanie to dotyczy dwóch istotnych kwestii, a mianowicie uproszczenia i przejrzystości prawa Unii Europejskiej. Żyjemy w czasach, w których obywatele Unii Europejskiej czują się wykluczeni z uczestnictwa w realizacji unijnego projektu. Dlatego uważam, że niezbędne jest znalezienie rozwiązań w celu zmniejszenia tej przepaści, a tym samym pokazania, że podstawowym celem Unii Europejskiej jest zapewnienie obywatelom odpowiednich warunków życia.

Sprawozdanie: Sajjad Karim A7-0090/2011)

  Zigmantas Balčytis (S&D), na piśmie – (LT) Głosowałem za przyjęciem tego dokumentu ujednolicającego dyrektywę Rady 86/415/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie instalacji, położenia, działania i oznaczania urządzeń do sterowania i kontroli kołowych ciągników rolniczych lub leśnych. Ujednolicenie jest skutecznym sposobem zebrania przepisów regulujących daną dziedzinę w jeden akt prawny. Zapewnia większą przejrzystość, ponieważ różne przepisy regulujące tę samą kwestię rozsiane są często po wielu różnych tekstach prawnych. Kiedy ulegają nowelizacji trudno jest określić, który z nich jest przepisem obowiązującym. Ujednolicenie jest także odpowiednim sposobem rozwoju prawa Unii Europejskiej, które staje się wtedy prostsze, bardziej przejrzyste i bardziej zrozumiałe dla obywateli.

  Maria Da Graça Carvalho (PPE), na piśmie – (PT) Z zadowoleniem przyjmuję wysiłki podjęte w celu ujednolicenia prawa unijnego z myślą o zapewnieniu, żeby było bardziej przystępne dla obywateli Unii Europejskiej. Dlatego głosuję za przyjęciem tego projektu dyrektywy w sprawie instalacji, działania i oznaczania urządzeń do sterowania i kontroli kołowych ciągników rolniczych lub leśnych. Uważam, że proponowany system kodyfikacji dokonanej z wykorzystaniem systemu przetwarzania danych jest sprawniejszy.

  José Manuel Fernandes (PPE), na piśmie – (PT) Sprawozdanie to dotyczy projektu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie instalacji, położenia, działania i oznaczania urządzeń do sterowania i kontroli kołowych ciągników rolniczych lub leśnych, w wersji skonsolidowanej. Celem Unii Europejskiej jest, między innymi, uproszczenie życia jej obywateli. Jedną z rzeczy, które utrudniają życie zwykłych obywateli Unii Europejskiej jest ciągłe zmienianie przepisów prawa. Takie zmiany są czasem niezbędne ze względu na konieczność uaktualnienia przepisów, ale stanowią przeszkodę w zapewnianiu jednostce odpowiednich warunków życia, pogarszając te warunki. Dnia 1 kwietnia 1987 r. Komisja zaleciła, żeby każdy akt prawny, do którego wprowadzono nie więcej niż dziesięć poprawek, został ujednolicony, tak by prawo wspólnotowe było łatwiej zrozumiałe. W celu umożliwienia rozwiązywania takich problemów, od 1994 roku obowiązuje porozumienie międzyinstytucjonalne pomiędzy Parlamentem, Komisją i Radą w sprawie szybszej metody pracy nad przyjmowaniem aktów skonsolidowanych. Dlatego cieszy mnie to, że możemy wreszcie przyjąć dyrektywę ujednolicającą dyrektywę Rady 86/415/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do instalacji, położenia, działania i oznaczania urządzeń do sterowania i kontroli kołowych ciągników rolniczych lub leśnych.

  Monika Flašíková Beňová (S&D), na piśmie – Dyrektywa Rady 86/415/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie instalacji, położenia, działania i oznaczania urządzeń do sterowania i kontroli kołowych ciągników rolniczych lub leśnych była zasadniczo zmieniana wiele razy. Ze względu na konieczność zapewnienia przejrzystości i racjonalności dyrektywę tę należałoby ujednolicić. Dyrektywa 86/415/EWG jest jedną z odrębnych dyrektyw systemu homologacji typu WE przewidzianego dyrektywą Rady 74/150/EWG, zastąpioną dyrektywą 2003/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie homologacji typu ciągników rolniczych lub leśnych, ich przyczep i wymiennych holowanych maszyn, łącznie z ich układami, częściami i oddzielnymi zespołami technicznymi oraz uchylającą dyrektywę 74/150/EWG i określa wymagania techniczne dotyczące instalacji, położenia, działania i oznaczania urządzeń do sterowania i kontroli.

Te wymagania techniczne dotyczą zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich w celu umożliwienia stosowania procedury homologacji typu WE przewidzianej dyrektywą 2003/37/WE w odniesieniu do każdego typu ciągnika. Skutkiem tego w odniesieniu do tej dyrektywy stosuje się przepisy dyrektywy 2003/37/WE dotyczącej ciągników rolniczych i leśnych, ich przyczep i wymiennych holowanych maszyn, łącznie z ich układami, częściami i oddzielnymi zespołami technicznymi.

  David Martin (S&D), na piśmie – Głosowałem za przyjęciem tego sprawozdania w sprawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie instalacji, położenia, działania i oznaczania urządzeń do sterowania i kontroli kołowych ciągników rolniczych lub leśnych (tekst ujednolicony).

  Nuno Melo (PPE), na piśmie – (PT) Projekt ten ogranicza się jedynie do kodyfikacji istniejących już tekstów dotyczących urządzeń do sterowania i kontroli kołowych ciągników rolniczych i leśnych, nie wprowadzając żadnych zmian merytorycznych, a więc głosuję za jego przyjęciem.

  Alexander Mirsky (S&D), na piśmie – Sprawozdanie to dotyczy rezolucji Parlamentu Europejskiego dotyczącej projektu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie instalacji, położenia, działania i oznaczania urządzeń do sterowania i kontroli kołowych ciągników rolniczych lub leśnych. Celem tego projektu jest ujednolicenie dyrektywy Rady 86/415/EWG z dnia 24 lipca 1986 r. w sprawie instalacji, położenia, działania i oznaczania urządzeń do sterowania i kontroli kołowych ciągników rolniczych lub leśnych. Głosowałem „za”.

  Maria do Céu Patrão Neves (PPE), na piśmie – (PT) Według opinii Konsultacyjnej Grupy Roboczej służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji ten projekt dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie instalacji, położenia, działania i oznaczania urządzeń do sterowania i kontroli kołowych ciągników rolniczych lub leśnych stanowi, że ogranicza się on jedynie do prostej kodyfikacji istniejących już tekstów i nie wprowadza żadnych zmian merytorycznych. Dlatego głosowałam za przyjęciem wniosku Parlamentu odzwierciedlającego wniosek Komisji po uwzględnieniu zaleceń Konsultacyjnej Grupy Roboczej służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji.

  Oreste Rossi (EFD), na piśmie – (IT) Jestem za przyjęciem tego sprawozdania, ponieważ jego celem jest zapewnienie ochrony osób obsługujących maszyny rolnicze, jako że urządzenia do sterowania i kontroli powinny być łatwo dostępne i nie powinny stanowić zagrożenia. Powinny być projektowane i umieszczone lub zabezpieczone tak, żeby zapobiegać mimowolnym ruchom lub innym manewrom, które mogłyby narazić na niebezpieczeństwo osobę obsługującą daną maszynę.

Sprawozdanie: Sajjad Karim (A7-0092/2011)

  Zigmantas Balčytis (S&D), na piśmie – (LT) Głosowałem za przyjęciem tego dokumentu ujednolicającego dyrektywę Rady 76/432/EWG z dnia 6 kwietnia 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do urządzeń hamujących kołowych ciągników rolniczych lub leśnych. Ujednolicenie jest skutecznym sposobem zebrania przepisów regulujących daną dziedzinę w jeden akt prawny. Zapewnia większą przejrzystość, ponieważ różne przepisy regulujące tę samą kwestię rozsiane są często po wielu różnych tekstach prawnych. Kiedy ulegają nowelizacji trudno jest określić, który z nich jest przepisem obowiązującym. Ujednolicenie jest także odpowiednim sposobem rozwoju prawa Unii Europejskiej, które staje się wtedy prostsze, bardziej przejrzyste i bardziej zrozumiałe dla obywateli.

  Maria Da Graça Carvalho (PPE), na piśmie – (PT) Z zadowoleniem przyjmuję wysiłki podjęte w celu ujednolicenia prawa unijnego z myślą o zapewnieniu, żeby było bardziej przystępne dla obywateli Unii Europejskiej. Dlatego głosuję za przyjęciem tego projektu dyrektywy w sprawie urządzeń hamujących kołowych ciągników rolniczych lub leśnych. Uważam, że proponowany system kodyfikacji dokonanej z wykorzystaniem systemu przetwarzania danych jest sprawniejszy.

  Monika Flašíková Beňová (S&D), na piśmie – Dyrektywa Rady 76/432/EWG z dnia 6 kwietnia 1976 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do urządzeń hamujących kołowych ciągników rolniczych lub leśnych ulegała zasadniczym zmianom szereg razy. Ze względu na konieczność zapewnienia przejrzystości i racjonalności dyrektywę tę należałoby ujednolicić. Dyrektywa 76/432/EWG jest jedną z odrębnych dyrektyw systemu homologacji typu WE przewidzianego dyrektywą Rady 74/150/EWG, zastąpioną dyrektywą 2003/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie homologacji typu ciągników rolniczych lub leśnych, ich przyczep i wymiennych holowanych maszyn, łącznie z ich układami, częściami i oddzielnymi zespołami technicznymi oraz uchylającą dyrektywę 74/150/EWG, i określa wymagania techniczne dotyczące urządzeń hamujących.

Te wymagania techniczne dotyczą zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich w celu umożliwienia stosowania procedury homologacji typu WE przewidzianej dyrektywą 2003/37/WE w odniesieniu do każdego typu ciągnika. Skutkiem tego w odniesieniu do tej dyrektywy stosuje się przepisy dyrektywy 2003/37/WE dotyczącej ciągników rolniczych i leśnych, ich przyczep i wymiennych holowanych maszyn, łącznie z ich układami, częściami i oddzielnymi zespołami technicznymi.

  David Martin (S&D), na piśmie – Głosowałem za przyjęciem tego sprawozdania w sprawie projektu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie urządzeń hamujących kołowych ciągników rolniczych lub leśnych (tekst ujednolicony).

  Nuno Melo (PPE), na piśmie – (PT) Projekt ten ogranicza się jedynie do kodyfikacji istniejących już tekstów dotyczących urządzeń hamujących kołowych ciągników rolniczych i leśnych, nie wprowadzając żadnych zmian merytorycznych, a więc głosuję za jego przyjęciem.

  Maria do Céu Patrão Neves (PPE), na piśmie – (PT) Według opinii Konsultacyjnej Grupy Roboczej służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji ten projekt dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie urządzeń hamujących kołowych ciągników rolniczych lub leśnych stanowi, że ogranicza się jedynie do prostej kodyfikacji istniejących już tekstów i nie wprowadza żadnych zmian merytorycznych. Dlatego głosowałam za przyjęciem wniosku Parlamentu odzwierciedlającego wniosek Komisji po uwzględnieniu zaleceń Konsultacyjnej Grupy Roboczej służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji.

  Oreste Rossi (EFD), na piśmie – (IT) Jestem za przyjęciem tego sprawozdania, ponieważ jego celem jest regulacja i uproszczenie przepisów prawa dotyczących urządzeń hamujących kołowych ciągników rolniczych lub leśnych. Zapewnienie bezpieczeństwa i ochrona osób obsługujących ciągniki rolnicze lub leśne wymaga homologacji typu WE takich maszyn.

Sprawozdanie: Sajjad Karim (A7-0096/2011)

  Zigmantas Balčytis (S&D), na piśmie – (LT) Głosowałem za przyjęciem tego dokumentu ujednolicającego dyrektywę Rady 80/720/EWG z dnia 24 czerwca 1980 r. w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do przestrzeni roboczej, dostępu do miejsca kierowcy oraz drzwi i okien kołowych ciągników rolniczych lub leśnych. Ujednolicenie jest skutecznym sposobem zebrania przepisów regulujących daną dziedzinę w jeden akt prawny. Zapewnia większą przejrzystość, ponieważ różne przepisy regulujące tę samą kwestię rozsiane są często po wielu różnych tekstach prawnych. Kiedy ulegają nowelizacji trudno jest określić, który z nich jest przepisem obowiązującym. Ujednolicenie jest także odpowiednim sposobem rozwoju prawa Unii Europejskiej, które staje się wtedy prostsze, bardziej przejrzyste i bardziej zrozumiałe dla obywateli.

  Maria Da Graça Carvalho (PPE), na piśmie – (PT) Z zadowoleniem przyjmuję wysiłki podjęte w celu ujednolicenia prawa unijnego z myślą o zapewnieniu, żeby było bardziej przystępne dla obywateli Unii Europejskiej. Dlatego głosuję za przyjęciem tego projektu dyrektywy w sprawie przestrzeni roboczej, dostępu do miejsca kierowcy oraz drzwi i okien kołowych ciągników rolniczych lub leśnych. Uważam, że proponowany system kodyfikacji dokonanej z wykorzystaniem systemu przetwarzania danych jest sprawniejszy.

  José Manuel Fernandes (PPE), na piśmie – (PT) Sprawozdanie to dotyczy projektu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie przestrzeni roboczej, dostępu do miejsca kierowcy oraz drzwi i okien kołowych ciągników rolniczych lub leśnych, w wersji skonsolidowanej. Jedną z rzeczy, które utrudniają życie zwykłych obywateli Unii Europejskiej jest ciągłe zmienianie przepisów prawa. Dnia 1 kwietnia 1987 r. Komisja zaleciła, żeby każdy akt prawny, do którego wprowadzono nie więcej niż dziesięć poprawek, został ujednolicony, tak by prawo wspólnotowe było łatwiej zrozumiałe. Stało to się jednym z elementów konkluzji prezydencji Rady Europejskiej obradującej w grudniu 1992 roku w Edynburgu. W celu umożliwienia rozwiązywania takich problemów od 1994 roku obowiązuje porozumienie międzyinstytucjonalne pomiędzy Parlamentem, Komisją i Radą w sprawie szybszej metody pracy nad przyjmowaniem aktów skonsolidowanych. Dlatego cieszę się, że możemy wreszcie przyjąć dyrektywę ujednolicającą dyrektywę Rady 80/720/EWG z dnia 24 czerwca 1980 r. i zbliżającą ustawodawstwa państw członkowskich odnoszące się do przestrzeni roboczej, dostępu do miejsca kierowcy oraz drzwi i okien kołowych ciągników rolniczych lub leśnych.

  Monika Flašíková Beňová (S&D), na piśmie – Dyrektywa Rady 80/720/EWG w sprawie zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich odnoszących się do przestrzeni roboczej, dostępu do miejsca kierowcy oraz drzwi i okien kołowych ciągników rolniczych lub leśnych uległa znacznym zmianom. Ze względu na konieczność zapewnienia przejrzystości dyrektywę tę należałoby ujednolicić. Dyrektywa 80/720/EWG jest jedną z odrębnych dyrektyw systemu homologacji typu WE przewidzianego dyrektywą 74/150/EWG, zastąpioną dyrektywą 2003/37/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 26 maja 2003 r. w sprawie homologacji typu ciągników rolniczych lub leśnych, ich przyczep i wymiennych holowanych maszyn, łącznie z ich układami, częściami i oddzielnymi zespołami technicznymi oraz uchylającą dyrektywę 74/150/EWG i określa wymagania techniczne dotyczące projektowania i budowy ciągników rolniczych lub leśnych, jeśli chodzi o przestrzeń roboczą, dostęp do miejsca kierowcy oraz drzwi i okna.

Te wymagania techniczne dotyczą zbliżenia ustawodawstw państw członkowskich w celu umożliwienia stosowania procedury homologacji typu WE przewidzianej dyrektywą 2003/37/WE w odniesieniu do każdego typu ciągnika. Skutkiem tego w odniesieniu do tej dyrektywy stosuje się przepisy dyrektywy 2003/37/WE dotyczące ciągników rolniczych lub leśnych, ich przyczep i wymiennych holowanych maszyn, łącznie z ich układami, częściami i oddzielnymi zespołami technicznymi.

  David Martin (S&D), na piśmie – Głosowałem za przyjęciem tego sprawozdania w sprawie dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie przestrzeni roboczej, dostępu do miejsca kierowcy oraz drzwi i okien kołowych ciągników rolniczych lub leśnych (tekst ujednolicony).

  Nuno Melo (PPE), na piśmie – (PT) Projekt ten ogranicza się jedynie do kodyfikacji istniejących już tekstów dotyczących dostępu do miejsca kierowcy oraz drzwi i okien kołowych ciągników rolniczych lub leśnych, nie wprowadzając żadnych zmian merytorycznych, a więc głosuję za jego przyjęciem.

  Maria do Céu Patrão Neves (PPE), na piśmie – (PT) Według opinii Konsultacyjnej Grupy Roboczej służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji ten projekt dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie przestrzeni roboczej, dostępu do miejsca kierowcy oraz drzwi i okien kołowych ciągników rolniczych lub leśnych stanowi, że projekt ten ogranicza się jedynie do prostej kodyfikacji istniejących już tekstów i nie wprowadza żadnych zmian merytorycznych. Dlatego głosowałam za przyjęciem wniosku Parlamentu odzwierciedlającego wniosek Komisji po uwzględnieniu zaleceń Konsultacyjnej Grupy Roboczej służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji.

  Oreste Rossi (EFD), na piśmie – (IT) Ze względu na konieczność zapewnienia bezpieczeństwa niezbędne jest ujednolicenie przepisów dotyczących przestrzeni roboczej, miejsca kierowcy oraz wielkości drzwi i okien ciągników rolniczych w sposób zrozumiały i przystępny dla obywateli. Dlatego głosowałem za jego przyjęciem.

  Nuno Teixeira (PPE), na piśmie – (PT) Celem tego sprawozdania, tak jak sprawozdań dotyczących przepisów dotyczących ciągników jest ujednolicenie dyrektywy 80/720/EWG z dnia 24 czerwca 1980 r., która dotyczy harmonizacji przepisów prawa państw członkowskich odnoszących się do przestrzeni roboczej, dostępu do miejsca kierowcy oraz drzwi i okien kołowych ciągników rolniczych lub leśnych. Zgłoszone poprawki nie wywierają wpływu na zawartość merytoryczną zmieniając jedynie formę wymaganą procesem kodyfikacji, a przedstawioną w 22 językach urzędowych.

Jeszcze raz chciałbym ponownie podkreślić znaczenie tego procesu prawnego w celu umożliwienia łatwiejszego zrozumienia i zapewnienia większej przejrzystości tekstów prawnych Unii Europejskiej, którego podstawowymi beneficjentami są obywatele Unii Europejskiej i jej instytucje. Unia Europejska, której reguły są przejrzyste i zrozumiałe dla każdego obywatela jest podstawowym czynnikiem w rozwoju poczucia przynależności co jest niezbędne do realizacji projektu europejskiego.

Sprawozdanie Sajjad Karim (A7-0101/2011)

  Zigmantas Balčytis (S&D), na piśmie – (LT) Głosowałem za przyjęciem tego dokumentu ujednolicającego dyrektywę Rady 86/298/EWG z dnia 26 maja 1986 r. w sprawie montowanych z tyłu konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu w kołowych ciągnikach rolniczych i leśnych o wąskim rozstawie kół. Ujednolicenie jest skutecznym sposobem zebrania przepisów regulujących daną dziedzinę w jeden akt prawny. Zapewnia większą przejrzystość, ponieważ różne przepisy regulujące tę samą kwestię rozsiane są często po wielu różnych tekstach prawnych. Kiedy ulegają nowelizacji trudno jest określić, który z nich jest przepisem obowiązującym. Ujednolicenie jest także odpowiednim sposobem rozwoju prawa Unii Europejskiej, które staje się wtedy prostsze, bardziej przejrzyste i bardziej zrozumiałe dla obywateli.

  Maria Da Graça Carvalho (PPE), na piśmie – (PT) Z zadowoleniem przyjmuję wysiłki podjęte w celu ujednolicenia prawa unijnego z myślą o zapewnieniu, żeby było bardziej przystępne dla obywateli Unii Europejskiej. Dlatego głosuję za przyjęciem tego projektu dyrektywy w sprawie konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu w kołowych ciągnikach rolniczych i leśnych o wąskim rozstawie kół. Uważam, że proponowany system kodyfikacji dokonanej z wykorzystaniem systemu przetwarzania danych jest sprawniejszy.

  Diogo Feio (PPE), na piśmie – (PT) Projekt ten ogranicza się jedynie do kodyfikacji istniejących już tekstów i nie wprowadza żadnych zmian merytorycznych. Dlatego nie ma powodu, dla którego miałbym głosować za odrzuceniem.

  José Manuel Fernandes (PPE), na piśmie – (PT) Sprawozdanie to dotyczy projektu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie montowanych z tyłu konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu w kołowych ciągnikach rolniczych i leśnych, w wersji skonsolidowanej. Celem Unii Europejskiej jest, między innymi, uproszczenie życia jej obywateli. Jedną z rzeczy, które utrudniają życie zwykłych obywateli Unii Europejskiej jest ciągłe zmienianie przepisów prawa. Dnia 1 kwietnia 1987 r. Komisja zaleciła, żeby każdy akt prawny, do którego wprowadzono nie więcej niż dziesięć poprawek, został ujednolicony, tak by prawo wspólnotowe było łatwiej zrozumiałe. Stało to się jednym z elementów konkluzji prezydencji Rady Europejskiej obradującej w grudniu 1992 roku w Edynburgu. W celu umożliwienia rozwiązywania takich problemów od 1994 roku obowiązuje porozumienie międzyinstytucjonalne pomiędzy Parlamentem, Komisją i Radą w sprawie szybszej metody pracy nad przyjmowaniem aktów skonsolidowanych. Dlatego cieszę się, że możemy wreszcie przyjąć dyrektywę ujednolicającą dyrektywę Rady 86/298/EWG z dnia 26 maja 1986 r. i zbliżającą ustawodawstwa państw członkowskich odnoszące się do montowanych z tyłu konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu w kołowych ciągnikach rolniczych i leśnych o wąskim rozstawie kół.

  David Martin (S&D), na piśmie – Głosowałem za przyjęciem tego sprawozdania w sprawie projektu dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie montowanych z tyłu konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu w kołowych ciągnikach rolniczych i leśnych o wąskim rozstawie kół (tekst ujednolicony).

  Nuno Melo (PPE), na piśmie – (PT) Projekt ten ogranicza się jedynie do kodyfikacji istniejących już tekstów dotyczących montowanych z tyłu konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu w kołowych ciągnikach rolniczych i leśnych o wąskim rozstawie kół, nie wprowadzając żadnych zmian merytorycznych, a więc głosuję za jego przyjęciem.

  Maria do Céu Patrão Neves (PPE), na piśmie – (PT) Według opinii Konsultacyjnej Grupy Roboczej służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji ten projekt dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie montowanych z tyłu konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu w kołowych ciągnikach rolniczych i leśnych o wąskim rozstawie kół stanowi, że ogranicza się on jedynie do prostej kodyfikacji istniejących już tekstów i nie wprowadza żadnych zmian merytorycznych. Dlatego głosowałam za przyjęciem wniosku Parlamentu odzwierciedlającego wniosek Komisji po uwzględnieniu zaleceń Konsultacyjnej Grupy Roboczej służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji.

  Nuno Teixeira (PPE), na piśmie – (PT) Celem tego sprawozdania jest ułatwienie zrozumienia i uproszczenie przepisów dyrektywy Rady 86/298/EWG z 1986 roku, wraz z różnymi wprowadzonymi już do niej poprawkami, w sprawie montowanych z tyłu konstrukcji zabezpieczających przy przewróceniu w kołowych ciągnikach rolniczych i leśnych o wąskim rozstawie kół.

Jasno określonym celem tego procesu ujednolicania jest zapewnienie, żeby przepisy prawa Unii Europejskiej były bardziej przystępne i zrozumiałe dla obywateli Unii Europejskiej. Dyrektywa ta oraz związane z nią poprawki określają normy techniczne dotyczące projektowania i budowy ciągników rolniczych i leśnych oraz związanego z nimi systemu homologacji, co wymaga harmonizacji na szczeblu Unii Europejskiej w celu stworzenia warunków niezbędnych do zapewnienia bezpieczeństwa ruchu drogowego.

Harmonizacja na szczeblu Unii Europejskiej zapewnia także, by w razie zagrożenia ochrony pracowników w związku z używaniem ciągników, państwa członkowskie mogły wdrażać niezbędne i wymagane środki, pamiętając o konieczności przestrzegania postanowień Traktatu i przepisów technicznych dotyczących konstrukcji zabezpieczających określonych w tej dyrektywie.

Sprawozdanie: Sajjad Karim (A7-0100/2011)

  Luís Paulo Alves (S&D), na piśmie – (PT) Głosuję za przyjęciem zmienionego projektu Komisji, mając na uwadze porozumienie międzyinstytucjonalne z dnia 20 grudnia 1994 r. w sprawie szybszej metody pracy nad urzędową kodyfikacją tekstów prawnych, a zwłaszcza jego pkt 4. Konsultacyjna Grupa Robocza składająca się z właściwych służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji zebrała się dnia 23 listopada 2010 r. w celu przeanalizowania tego przedłożonego przez Komisję projektu. Analiza projektu dyrektywy Rady ujednolicającej dyrektywę Rady 92/79/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie zbliżenia podatków od papierosów, dyrektywy Rady 92/80/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie zbliżenia podatków od wyrobów tytoniowych innych niż papierosy i dyrektywy Rady 95/59/WE z dnia 27 listopada 1995 r. w sprawie podatków innych niż podatki obrotowe, wpływających na spożycie wyrobów tytoniowych skutkowała stwierdzeniem przez Konsultacyjną Grupę Roboczą, bez głosu sprzeciwu, że projekt ten ogranicza się jedynie do prostej kodyfikacji istniejących już tekstów i nie wprowadza żadnych zmian merytorycznych.

  Zigmantas Balčytis (S&D), na piśmie – (LT) Głosowałem za przyjęciem tego dokumentu ujednolicającego dyrektywę Rady 92/79/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie zbliżenia podatków od papierosów, dyrektywę Rady 92/80/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie zbliżenia podatków od wyrobów tytoniowych innych niż papierosy i dyrektywę Rady 95/59/WE z dnia 27 listopada 1995 r. w sprawie podatków innych niż podatki obrotowe, wpływających na spożycie wyrobów tytoniowych. Ujednolicenie jest skutecznym sposobem zebrania przepisów regulujących daną dziedzinę w jeden akt prawny. Zapewnia większą przejrzystość, ponieważ różne przepisy regulujące tę samą kwestię rozsiane są często po wielu różnych tekstach prawnych. Kiedy ulegają nowelizacji trudno jest określić, który z nich jest przepisem obowiązującym. Ujednolicenie jest także odpowiednim sposobem rozwoju prawa Unii Europejskiej, które staje się wtedy prostsze, bardziej przejrzyste i bardziej zrozumiałe dla obywateli.

  Maria Da Graça Carvalho (PPE), na piśmie – (PT) Z zadowoleniem przyjmuję wysiłki podjęte w celu ujednolicenia prawa unijnego z myślą o zapewnieniu, żeby było bardziej przystępne dla obywateli Unii Europejskiej. Dlatego głosuję za przyjęciem tego projektu dyrektywy w sprawie struktury i stawek podatku akcyzowego stosowanych w odniesieniu do konsumpcji wyrobów tytoniowych. Uważam, że proponowany system kodyfikacji dokonanej z wykorzystaniem systemu przetwarzania danych jest sprawniejszy.

  Diogo Feio (PPE), na piśmie – (PT) Uwzględniając opinie służb prawnych Parlamentu, Rady i Komisji, w których stwierdzono, że ten projekt Komisji ogranicza się jedynie do prostej kodyfikacji istniejących już tekstów i nie wprowadza żadnych zmian merytorycznych, pragnę wyrazić swoje zadowolenie z przyjęcia tego projektu.

  José Manuel Fernandes (PPE), na piśmie – (PT) Sprawozdanie to dotyczy zmienionego projektu dyrektywy Rady w sprawie struktury i specyficznych stawek podatku akcyzowego stosowanych w odniesieniu do konsumpcji wyrobów tytoniowych, w wersji skonsolidowanej. Celem Unii Europejskiej jest, między innymi, uproszczenie życia jej obywateli. Jedną z rzeczy, które utrudniają życie zwykłych obywateli Unii Europejskiej jest ciągłe zmienianie przepisów prawa. Dnia 1 kwietnia 1987 r. Komisja zaleciła, żeby każdy akt prawny, do którego wprowadzono nie więcej niż dziesięć poprawek, został ujednolicony, tak by prawo wspólnotowe było łatwiej zrozumiałe. Stało to się jednym z elementów konkluzji prezydencji Rady Europejskiej obradującej w grudniu 1992 roku w Edynburgu. W celu umożliwienia rozwiązywania takich problemów od 1994 roku obowiązuje porozumienie międzyinstytucjonalne pomiędzy Parlamentem, Komisją i Radą w sprawie szybszej metody pracy nad kodyfikacją, która powinna odbywać się w pełnej zgodności z procesem prawodawczym Unii Europejskiej. Dlatego głosowałem za przyjęciem tego projektu ujednolicającego dyrektywę Rady 92/79/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie struktury i specyficznych stawek podatku akcyzowego stosowanych w odniesieniu do konsumpcji wyrobów tytoniowych.

  Monika Flašíková Beňová (S&D), na piśmie – Jednym z celów Traktatu jest ustanowienie unii gospodarczej funkcjonującej w warunkach zdrowej konkurencji i mającej cechy podobne do cech rynków krajowych. Jeśli chodzi o wyroby tytoniowe, osiągnięcie tego celu wymaga stosowania w państwach członkowskich takich podatków wpływających na konsumpcję produktów w tym sektorze, które nie naruszałyby warunków konkurencji i nie hamowałyby swobodnego przepływu produktów tytoniowych w Unii Europejskiej. Jeśli chodzi o podatki akcyzowe, harmonizacja struktur musi zwłaszcza skutkować powstawaniem konkurencji między różnymi kategoriami wyrobów tytoniowych należącymi do tej samej grupy w wyniku stosowania takiego podatku, a w konsekwencji otwarciem rynków krajowych państw członkowskich. Bezwzględne wymogi konkurencji implikują istnienie systemu swobodnie kształtujących się cen wszystkich grup wyrobów tytoniowych, a realizacja tej polityki powinna gwarantować wysoki poziom ochrony zdrowia ludzi.

  David Martin (S&D), na piśmie – Głosowałem za przyjęciem tego sprawozdania w sprawie zmienionego projektu dyrektywy Rady w sprawie struktury i stawek podatku akcyzowego stosowanych w odniesieniu do konsumpcji wyrobów tytoniowych (tekst ujednolicony).

  Nuno Melo (PPE), na piśmie – (PT) Projekt ten ogranicza się jedynie do kodyfikacji istniejących już tekstów dotyczących struktury i stawek podatku akcyzowego stosowanych w odniesieniu do konsumpcji wyrobów tytoniowych, nie wprowadzając żadnych zmian merytorycznych, a więc głosuję za jego przyjęciem.

  Alexander Mirsky (S&D), na piśmie – Sprawozdanie pana posła Sajjada Karima zawiera rezolucję legislacyjną Parlamentu Europejskiego w sprawie zmienionego projektu dyrektywy Rady w sprawie struktury i stawek podatku akcyzowego stosowanych w odniesieniu do konsumpcji wyrobów tytoniowych. Jak wiadomo, celem tego projektu jest ujednolicenie dyrektywy Rady 92/79/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie zbliżenia podatków od papierosów, dyrektywy Rady 92/80/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie zbliżenia podatków od wyrobów tytoniowych innych niż papierosy i dyrektywy Rady 95/59/WE z dnia 27 listopada 1995 r. w sprawie podatków innych niż podatki obrotowe, wpływających na spożycie wyrobów tytoniowych. Inicjatywa ta jest bardzo ważna i pojawia się we właściwym czasie. Głosowałem „za”.

  Maria do Céu Patrão Neves (PPE), na piśmie – (PT) Konsultacyjna Grupa Robocza, będąca organem właściwym w tej sprawie, rozważyła projekt dyrektywy Rady ujednolicającej dyrektywę Rady 92/79/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie zbliżenia podatków od papierosów, dyrektywy Rady 92/80/EWG z dnia 19 października 1992 r. w sprawie zbliżenia podatków od wyrobów tytoniowych innych niż papierosy i dyrektywy Rady 95/59/WE z dnia 27 listopada 1995 r. w sprawie podatków innych niż podatki obrotowe, wpływających na spożycie wyrobów tytoniowych. Konsultacyjna Grupa Robocza stwierdziła, że projekt ten ogranicza się jedynie do prostej kodyfikacji istniejących już tekstów i nie wprowadza żadnych zmian merytorycznych. Dlatego głosowałam za jego przyjęciem.

  Oreste Rossi (EFD), na piśmie – (IT) Sprawozdanie to, tak jak wiele innych, które analizowaliśmy dotychczas, promuje uproszczenie oraz stanowienie przepisów prawa Unii Europejskiej w sposób jasny i przejrzysty, choćby dlatego, że tak, jak w przypadku podatków akcyzowych, istnieje wiele różnych wielokrotnie zmienianych przepisów. Ujednolicenie tych przepisów oraz zapewnienie, żeby były zrozumiałe może jedynie ułatwić życie przedsiębiorcom i konsumentom. Głosowaliśmy „za”.

Sprawozdanie: Sajjad Karim (A7-0102/2011)

  Zigmantas Balčytis (S&D), na piśmie – (LT) Głosowałem za przyjęciem tego dokumentu ujednolicającego rozporządzenie Rady (WE) nr 975/98 z dnia 3 maja 1998 r. w sprawie nominałów i parametrów technicznych monet euro przeznaczonych do obiegu. Ujednolicenie jest skutecznym sposobem zebrania przepisów regulujących daną dziedzinę w jeden akt prawny. Zapewnia większą przejrzystość, ponieważ różne przepisy regulujące tę samą kwestię rozsiane są często po wielu różnych tekstach prawnych. Kiedy ulegają nowelizacji trudno jest określić, który z nich jest przepisem obowiązującym. Ujednolicenie jest także odpowiednim sposobem rozwoju prawa Unii Europejskiej, które staje się wtedy prostsze, bardziej przejrzyste i bardziej zrozumiałe dla obywateli.

  Maria Da Graça Carvalho (PPE), na piśmie – (PT) Z zadowoleniem przyjmuję wysiłki podjęte w celu ujednolicenia prawa unijnego z myślą o zapewnieniu, żeby było bardziej przystępne dla obywateli Unii Europejskiej. Dlatego głosuję za przyjęciem tego projektu rozporządzenia w sprawie nominałów i parametrów technicznych monet euro przeznaczonych do obiegu. Uważam, że proponowany system kodyfikacji dokonanej z wykorzystaniem systemu przetwarzania danych jest sprawniejszy.

  Diogo Feio (PPE), na piśmie – (PT) Uwzględniając opinie służb prawnych Parlamentu, Rady i Komisji, w których stwierdzono, że wniosek Komisji ogranicza się jedynie do prostej kodyfikacji istniejących już tekstów, nie wprowadzając żadnych zmian merytorycznych, pragnę wyrazić swoje zadowolenie z przyjęcia tego projektu.

  José Manuel Fernandes (PPE), na piśmie – (PT) Sprawozdanie to dotyczy projektu rozporządzenia Rady w sprawie nominałów i parametrów technicznych monet euro przeznaczonych do obiegu, w wersji skonsolidowanej. Celem Unii Europejskiej jest, między innymi, uproszczenie życia jej obywateli. Jedną z rzeczy, które utrudniają życie zwykłych obywateli Unii Europejskiej, jest ciągłe zmienianie przepisów prawa. Dnia 1 kwietnia 1987 r. Komisja zaleciła, żeby każdy akt prawny, do którego wprowadzono nie więcej niż dziesięć poprawek, został ujednolicony, tak by prawo wspólnotowe było łatwiej zrozumiałe. Stało to się jednym z elementów konkluzji prezydencji Rady Europejskiej obradującej w grudniu 1992 roku w Edynburgu. W celu umożliwienia rozwiązywania takich problemów od 1994 roku obowiązuje porozumienie międzyinstytucjonalne pomiędzy Parlamentem, Komisją i Radą w sprawie szybszej metody pracy nad kodyfikacją, która powinna odbywać się w pełnej zgodności z procesem prawodawczym Unii Europejskiej. Dlatego głosuję za przyjęciem tego sprawozdania ujednolicającego rozporządzenie Rady (WE) nr 975/98 z dnia 3 maja 1998 r. w sprawie nominałów i parametrów technicznych monet euro przeznaczonych do obiegu.

  Monika Flašíková Beňová (S&D), na piśmie – Jednolity europejski system walutowy powinien budzić zaufanie społeczne i opierać się na innowacyjnych rozwiązaniach technicznych zapewniających jego bezpieczeństwo, wiarygodność i sprawność. Zaufanie społeczne do tego systemu zależy od cech fizycznych monet, które powinny być jak najbardziej przyjazne dla użytkownika. Po zasięgnięciu opinii stowarzyszeń konsumentów, przedstawicieli Europejskiej Unii Niewidomych i sektora automatów przeprowadzono badania mające na celu uwzględnienie szczególnych potrzeb najważniejszych kategorii użytkowników monet. W celu zapewnienia płynnego przejścia na euro i ułatwienia akceptacji monet przez użytkowników niezbędne było zapewnienie możliwości łatwego rozróżniania różnych nominałów poprzez cechy dostrzegane wzrokiem lub wyczuwalne dotykiem.

Monety muszą być pokryte specjalnymi znakami zabezpieczającymi w celu ograniczenia możliwości fałszowania. To, że jedna ich strona jest europejska, a druga krajowa, stanowi odpowiednie odzwierciedlenie idei Europejskiej Unii Monetarnej pomiędzy państwami członkowskimi.

  David Martin (S&D), na piśmie – Głosowałem za przyjęciem tego sprawozdania w sprawie projektu rozporządzenia Rady w sprawie nominałów i parametrów technicznych monet euro przeznaczonych do obiegu (tekst ujednolicony).

  Nuno Melo (PPE), na piśmie – (PT) Projekt ten ogranicza się jedynie do kodyfikacji istniejących już tekstów dotyczących nominałów i parametrów technicznych monet euro przeznaczonych do obiegu, nie wprowadzając żadnych zmian merytorycznych, a więc głosuję za jego przyjęciem.

  Alexander Mirsky (S&D), na piśmie – Sprawozdanie pana posła Sajjada Karima zawiera rezolucję legislacyjną Parlamentu Europejskiego w sprawie projektu rozporządzenia Rady w sprawie nominałów i parametrów technicznych monet euro przeznaczonych do obiegu. Biorąc pod uwagę prawdopodobieństwo przystąpienia do strefy euro nowych krajów, inicjatywa ta stwarza nową możliwość zapobiegania działalności fałszerzy pieniędzy. Głosowałem „za”.

  Maria do Céu Patrão Neves (PPE), na piśmie – (PT) Według opinii Konsultacyjnej Grupy Roboczej służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji to sprawozdanie dotyczące projektu rozporządzenia Rady w sprawie nominałów i parametrów technicznych monet euro przeznaczonych do obiegu stanowi, że projekt ten ogranicza się jedynie do prostej kodyfikacji istniejących już tekstów i nie wprowadza żadnych zmian merytorycznych. Dlatego głosowałam za przyjęciem wniosku Parlamentu odzwierciedlającego wniosek Komisji po uwzględnieniu zaleceń Konsultacyjnej Grupy Roboczej służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji.

Sprawozdania: Sajjad Karim (A7-0089/2011), (A7-0090/2011), (A7-0092/2011), (A7-0093/2011), (A7-0095/2011), (A7-0096/2011), (A7-0098/2011), (A7-0101/2011), (A7-0102/2011)

  Luís Paulo Alves (S&D), na piśmie – (PT) Ponieważ, według Konsultacyjnej Grupy Roboczej służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, ten projekt dotyczy prostej kodyfikacji istniejących już tekstów, nie wprowadzając żadnych zmian merytorycznych, popieram wyrażone w nim stanowisko w pierwszym czytaniu, które odzwierciedla treść wniosku Komisji po uwzględnieniu zaleceń Konsultacyjnej Grupy Roboczej służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji.

Sprawozdania: Sajjad Karim (A7-0089/2011), (A7-0090/2011), (A7-0092/2011), (A7-0093/2011), (A7-0095/2011), (A7-0096/2011), (A7-0098/2011), (A7-0100/2011), (A7-0101/2011), (A7-0102/2011)

  Izaskun Bilbao Barandica (ALDE), na piśmie – (ES) Popieram przyjęcie tego sprawozdania, ponieważ projekt ten dotyczy jedynie prostej kodyfikacji istniejących już tekstów i nie wprowadza żadnych zmian merytorycznych.

  Raül Romeva i Rueda (Verts/ALE), na piśmie – Słowami „mając na uwadze, że według Konsultacyjnej Grupy Roboczej służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji, projekt ten ogranicza się jedynie do prostej kodyfikacji istniejących już i nie wprowadza żadnych zmian merytorycznych, Parlament Europejski przyjmuje swoje stanowisko w pierwszym czytaniu, które to stanowisko odzwierciedla wniosek Komisji po uwzględnieniu zaleceń Konsultacyjnej Grupy Roboczej służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji”.

  Angelika Werthmann (NI), na piśmie – (DE) Głosowałam za przyjęciem sprawozdań pana posła Karima. Te dziesięć sprawozdań z Komisji Prawnej koncentruje się w pełni na ujednoliceniu odrębnych aktów, zgodnie z tym co zostało ustalone we wspólnym porozumieniu służb prawnych. W związku z tym nie będzie żadnych zmian merytorycznych.

Sprawozdania: Sajjad Karim (A7-0090/2011, A7-0092/2011, A7-0093/2011, A7-0095/2011, A7-0096/2011, A7-0098/2011, A7-0101/2011, A7-0102/2011) (głosowanie)

  Licia Ronzulli (PPE), na piśmie – (IT) Przyjęta dzisiaj rezolucja odzwierciedla w pełni stanowisko Komisji, które jest zgodne z zaleceniami Konsultacyjnej Grupy Roboczej służb prawnych Parlamentu Europejskiego, Rady i Komisji. Według Konsultacyjnej Grupy Roboczej projekt ten ogranicza się jedynie do prostej kodyfikacji istniejących już tekstów i nie wprowadza żadnych zmian merytorycznych.

  Paulo Rangel (PPE), na piśmie – (PT) Zważywszy że celem tej dyrektywy jest ujednolicenie odrębnych aktów prawnych, które przyniesie korzyści w postaci przystępności i zrozumiałości odnośnych przepisów prawa, bez żadnych zmian merytorycznych, głosowałem za przyjęciem tego sprawozdania.

Zalecenie do drugiego czytania: Toine Manders (A7-0086/2011)

  Luís Paulo Alves (S&D), na piśmie – (PT) Popieram propozycję, aby komisja kontynuowała pracę nad tym ważnym dokumentem na podstawie poprawek przyjętych przez Parlament w pierwszym czytaniu i mam nadzieję, że Rada również przychylnie odniesie się do promowania dostępu do informacji o wyrobach włókienniczych.

  Laima Liucija Andrikienė (PPE), na piśmie – Głosowałam za przyjęciem tej ważnej rezolucji w sprawie nazewnictwa włókien tekstylnych i etykietowania wyrobów włókienniczych. Wraz z przyjęciem tej rezolucji Europa podjęła jednogłośne zobowiązanie do ochrony konsumentów poprzez oznaczanie kraju pochodzenia i przyjęcie nowego mechanizmu identyfikowalności wyrobów włókienniczych. Posłowie do Parlamentu Europejskiego przyjęli dziś wspólną deklarację, której celem jest ochrona konsumentów europejskich przed fałszywymi lub wprowadzającymi w błąd oznaczeniami pochodzenia wyrobów. Jestem głęboko przekonana, że rezolucja i deklaracja będą stanowić ważny impuls do utworzenia mechanizmu dostarczania odpowiednich informacji konsumentom, zwłaszcza o dokładnym pochodzeniu zakupionych wyrobów. Obywatele UE muszą mieć prawo do informacji o miejscu pochodzenia i poziomie jakości kupowanych wyrobów i tekstyliów.

  Liam Aylward (ALDE), na piśmie – (GA) Głosowałem za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania, ponieważ uważam za istotne, aby konsumenci otrzymywali pełne informacje, kupując wyroby włókiennicze. Dzięki sprawozdaniu czytelne znakowanie wyrobów włókienniczych zawierających części pochodzenia zwierzęcego będzie w przyszłości obowiązkowe. Pomoże to również osobom cierpiącym na alergie. W wyniku zaproponowanej w sprawozdaniu zmiany nowe włókna i innowacyjne produkty mogłyby być wprowadzane na rynek bez opóźnień, a konsumenci będą mieli w konsekwencji lepszy wybór. Moje szczególne zadowolenie budzą zapisy sprawozdania mówiące o przeprowadzeniu dwóch badań: pod kątem możliwego związku między alergiami a produktami chemicznymi użytymi w wyrobach włókienniczych oraz w zakresie wykonalności wdrożenia systemu znakowania miejsca pochodzenia w celu zapewnienia pełnej identyfikowalności wyrobów włókienniczych. Zgadzam się ze sprawozdawcą, że należy poszukiwać równowagi między wprowadzeniem wysokiego poziomu ochrony konsumentów a potrzebą uproszczenia ram regulacyjnych dotyczących wyrobów włókienniczych.

  Zigmantas Balčytis (S&D), na piśmie – (LT) Głosowałem za przyjęciem sprawozdania. Jego celem jest uproszczenie i ulepszenie istniejących ram regulacyjnych dotyczących znakowania wyrobów włókienniczych, zachęcanie do innowacji w sektorze odzieżowym i włókienniczym oraz opracowywanie i wdrażanie nowych włókien. Popieram opinię, że należy poszukiwać właściwej równowagi między wysokim poziomem ochrony konsumentów a uproszczeniem ram regulacyjnych dotyczących wyrobów włókienniczych. Rozszerzenie obowiązkowego znakowania nie powinno wiązać się z nakładaniem nieproporcjonalnych obciążeń na przedsiębiorstwa, jeżeli nie przynosi realnej wartości dodanej konsumentom, którzy mogą być wręcz zdezorientowani z powodu nadmiaru informacji na etykiecie wyrobów włókienniczych. Uważam, że użyteczne byłoby, gdyby Komisja przedłożyła Parlamentowi Europejskiemu i Radzie sprawozdanie dotyczące ewentualnych nowych wymogów w obszarze znakowania, które należałoby wprowadzić na szczeblu unijnym. W sprawozdaniu należy zbadać w szczególności, co sądzą konsumenci o ilości informacji, które należy umieścić na etykietach wyrobów włókienniczych oraz sprawdzić, jakie rozwiązania inne niż etykietowanie można zastosować w celu dostarczenia konsumentom dodatkowych informacji.

  Regina Bastos (PPE), na piśmie – (PT) Wniosek dotyczący rozporządzenia, który został przyjęty przez Komisję w dniu 30 stycznia 2010 r., ma na celu uproszczenie istniejących ram regulacyjnych poprzez zebranie trzech istniejących dyrektyw w sprawie nazewnictwa i etykietowania wyrobów włókienniczych w jednym rozporządzeniu.

Podczas pierwszego czytania, w dniu 18 marca 2010 r., Parlament zatwierdził znaczną większością głosów 63 poprawki. W przeważającej większości były to poprawki techniczne mające na celu dostosowanie tekstu do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej. Parlament przyjął również kilka poprawek merytorycznych, w tym przepisy dotyczące oznaczania miejsca pochodzenia materiałów zwierzęcych, wyrobów włókienniczych składających się z wielu włókien itp. W swoim stanowisku Rada odrzuciła wszystkie poprawki merytoryczne zaproponowane przez Parlament.

Głosowałam za przyjęciem przedmiotowej rezolucji, tj. zalecenia do drugiego czytania, ponieważ zawarto w niej znaczną większość poprawek Parlamentu z pierwszego czytania, w tym poprawki dotyczące oznaczania miejsca pochodzenia, podawania informacji o materiałach pochodzenia zwierzęcego i wyrobach włókienniczych składających się z wielu włókien. Zmiany te przyczynią się do propagowania innowacji przemysłu europejskiego i zwiększą poziom informacji przekazywanych konsumentom.

Równie ważne będzie badanie, które Komisja będzie musiała przedstawić do września 2013 r. w celu ustalenia, czy istnieje związek przyczynowy między reakcjami alergicznymi a chemikaliami lub mieszankami używanymi w wyrobach włókienniczych.

  Sergio Berlato (PPE), na piśmie – (IT) W styczniu 2009 roku Komisja przyjęła wniosek dotyczący rozporządzenia w sprawie nazewnictwa włókien tekstylnych i etykietowania wyrobów włókienniczych. Celem wniosku jest uproszczenie oraz poprawa obowiązujących ram prawnych dotyczących etykietowania wyrobów włókienniczych, aby zachęcić do opracowywania i wdrażania nowych włókien. Wniosek usprawnia proces ustawodawczy w celu dostosowania prawodawstwa do postępu technicznego w drodze przekształcenia trzech obowiązujących dyrektyw w jedno rozporządzenie, dzięki czemu użytkownicy włókien będą mogli szybciej korzystać z innowacyjnych produktów na rynku.

Pochwalam przedmiotowy wniosek, uważam też, że szczególne znaczenie ma fakt, iż nowe rozporządzenie zawiera specjalne odniesienie do sformułowania „wyprodukowano w”. Rzeczywiście ważne jest, aby dalej zmierzać w tym kierunku i zapewnić Unii Europejskiej narzędzia pozwalające konkurować z głównymi partnerami handlowymi, takimi jak Stany Zjednoczone, Kanada, Chiny i Japonia na globalnym rynku oraz stawiać im czoła.

Chciałbym ponadto podkreślić to, co moim zdaniem jest najważniejszym aspektem porozumienia osiągniętego w Radzie, tj. zobowiązanie Komisji Europejskiej do przedstawienia, do 30 września 2013 r., sprawozdania z uprzednio przeprowadzonej oceny wpływu wraz z towarzyszącymi jej wnioskami legislacyjnymi dotyczącymi oznaczania miejsca pochodzenia, identyfikowalności i wykorzystywania nowych technologii.

  Vilija Blinkevičiūtė (S&D), na piśmie – (LT) Głosowałem za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania, ponieważ jego celem jest uproszczenie i poprawa istniejących ram regulacyjnych w obszarze etykietowania wyrobów włókienniczych, aby zachęcić do opracowywania i wdrażania nowych włókien oraz lepszej ochrony konsumentów. Ponieważ wciąż trwają negocjacje z Radą w sprawie końcowego tekstu, w sprawozdaniu Parlamentu Europejskiego zaproponowano, aby określić kwestie takie jak oznaczanie miejsca pochodzenia wyrobów włókienniczych przywożonych do UE celem wprowadzenia obowiązku umieszczania na etykiecie nie tylko nazwy producenta produktu końcowego, lecz również kraju pochodzenia importowanych wyrobów włókienniczych wykorzystywanych do jego produkcji, jak to ma miejsce w Kanadzie, Stanach Zjednoczonych, Chinach i Japonii. Ogólnie w sprawozdaniu zaproponowano, że etykiety powinny zawierać możliwie jak najwięcej informacji o składzie wyrobu, a my powinniśmy wezwać Komisję do zbadania, czy importowane produkty są szkodliwe dla zdrowia ludzkiego ze względu na ich skład, aby poprawić ochronę konsumentów. Jednocześnie w sprawozdaniu zaproponowano jednak odrzucenie wszelkich niepotrzebnych obciążeń administracyjnych dla producentów towarów. Zaproponowano na przykład zastąpienie oznakowań na etykiecie symbolami niezależnymi od języka w celu uniknięcia konieczności tłumaczenia nazw włókien na wiele języków UE. Zaproponowano również zwolnienie z tego obowiązku krawców będących osobami samozatrudnionymi.

  Vito Bonsignore (PPE), na piśmie – (IT) Głosowałem za przyjęciem przedmiotowej rezolucji, której zaletą jest uproszczenie istniejącego systemu etykietowania wyrobów włókienniczych, a także zachęcanie do opracowywania i wdrażania nowych włókien oraz skrócenie czasu upływającego między złożeniem wniosku a przyjęciem nowej nazwy włókna. Nowe zasady pozwolą konsumentom szybciej korzystać z wyrobów innowacyjnych. Ponadto dokument, który dziś zatwierdziliśmy, zachęca do wprowadzenia oznaczania miejsca pochodzenia w sposób ułatwiający konsumentom dokonywanie wyboru i przyczyniający się do ograniczenia oszukańczych lub wprowadzających w błąd informacji o miejscu pochodzenia. W tym względzie popieram poprawkę nakładającą na producentów wymóg podawania na etykiecie informacji o wykorzystaniu elementów pochodzenia zwierzęcego. Pozwoli to chronić konsumentów przed ryzykiem niezamierzonego zakupu na przykład wyrobów z prawdziwego futra oraz zapewnić lepszą ochronę tym, którzy cierpią na alergię.

  Maria Da Graça Carvalho (PPE), na piśmie – (PT) Jestem przekonana o pozytywnym wpływie uproszczenia i poprawy istniejących ram regulacyjnych na etykietowanie wyrobów włókienniczych, zwłaszcza w kontekście zachęcania do opracowywania i wdrażania nowych włókien. Dlatego też głosuję za przyjęciem rozporządzenia przedstawionego przez Parlament i Komisję. Uważam przy tym, że istotne są również poprawki zgłoszone przez sprawozdawcę.

  Anne Delvaux (PPE), na piśmie – (FR) Aby uchronić konsumentów przed niezamierzonym zakupem wyrobów wykonanych z materiałów pochodzenia zwierzęcego (futro i skóra), poparłam przedmiotowe sprawozdanie, które zawiera wymóg obowiązkowego etykietowania poprzez umieszczanie sformułowania „części nietekstylne pochodzenia zwierzęcego”. Etykieta będzie również chronić przed problemami, które mogą dotyczyć niektórych konsumentów cierpiących na alergie.

  Diogo Feio (PPE), na piśmie – (PT) Celem przedmiotowej rezolucji jest ustanowienie przepisów dotyczących nazewnictwa włókien i etykietowania wyrobów włókienniczych, a także przepisów dotyczących analizy ilościowej dwuskładnikowych i trójskładnikowych mieszanek włókien. Wiąże się to z przekształceniem dyrektywy 96/74/WE w rozporządzenie i uchyleniem dyrektyw 96/73/WE i 73/44/EWG.

Celem jest zapewnienie większej przejrzystości procedur dodawania nowych włókien do zharmonizowanego wykazu nazw włókien tekstylnych oraz dostosowanie przepisów do rozwoju technologicznego w przemyśle włókienniczym. Poprawki wprowadzone ponownie przez sprawozdawcę obejmują kwestię określania miejsca pochodzenia włókien tekstylnych, nietekstylnych części pochodzenia zwierzęcego, klauzulę przeglądową, wniosek o badanie na obecność substancji niebezpiecznych, symbole lub kody włókien niezależne od języka, wymogi dotyczące dołączania dokumentacji technicznej do wniosku o zezwolenie na nazwę nowego włókna, wyroby włókiennicze składające się z wielu włókien, krawców będących osobami samozatrudnionymi, laboratoria badające mieszanki włókien i obowiązek podawania składu surowcowego filcu i kapeluszy z filcu.

Głosowałem za jej przyjęciem.

  José Manuel Fernandes (PPE), na piśmie – (PT) Przedmiotowe zalecenie do drugiego czytania dotyczy stanowiska Rady w sprawie przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie nazewnictwa włókien tekstylnych oraz etykietowania i oznakowywania składu surowcowego wyrobów włókienniczych. Sektor włókienniczy jest bardzo złożony i reprezentuje znaczną część działalności gospodarczej państw członkowskich. Sprawozdawcy udało się osiągnąć porozumienie w tak kontrowersyjnych kwestiach, jak oznaczanie pochodzenia, nietekstylne części pochodzenia zwierzęcego, substancje niebezpieczne i inne. Ponadto udało mu się wprowadzić klauzulę przeglądową, która pozwala wyeliminować przeszkody w prawidłowym funkcjonowaniu rynku wewnętrznego. Pomimo pewnych początkowych trudności trzy instytucje europejskie doszły do porozumienia dającego bardzo satysfakcjonujący wynik. Rada może zatem szybko przyjąć przedmiotowe przepisy, aby mogły one wejść w życie w styczniu 2012 roku, co byłoby niezwykle korzystne dla konsumentów. Cieszę się zatem, że osiągnięto konsensus i głosuję za przyjęciem przedmiotowego rozporządzenia uchylającego dyrektywę Rady 73/44/EWG, dyrektywę Parlamentu 96/73/WE oraz dyrektywę 2008/121/WE Parlamentu Europejskiego i Rady.

  João Ferreira (GUE/NGL), na piśmie – (PT) Celem przedmiotowego wniosku dotyczącego rozporządzenia jest uproszczenie i poprawa istniejących ram regulacyjnych w obszarze etykietowania wyrobów włókienniczych, aby chronić i zachęcać do opracowywania i wdrażania nowych włókien. Wniosek ułatwia proces dostosowywania przepisów do postępu technicznego poprzez przekształcenie trzech istniejących dyrektyw w jedno rozporządzenie, co pozwala uniknąć transpozycji głównie technicznych dostosowań i skrócić czas upływający między złożeniem wniosku a przyjęciem nazwy nowego włókna. Od wielu lat życzenia producentów koncentrują się na nazewnictwie i etykietowaniu. Uproszczenie istniejących ram regulacyjnych może potencjalnie zachęcać do innowacji w sektorze włókienniczym i odzieżowym, pozwalając konsumentom szybciej korzystać z innowacyjnych produktów.

Podczas pierwszego czytania w 2010 roku Parlament zatwierdził poprawki do przepisów o oznakowaniu miejsca pochodzenia, podawaniu informacji o materiałach pochodzenia zwierzęcego, używaniu symboli niezależnych od języka i klauzuli przeglądowej, lecz Rada nie zaakceptowała wszystkiego. Niezwykle istotne jest zatem, aby teraz zaakceptowała różne propozycje, zwłaszcza te, które dotyczą oznaczania miejsca pochodzenia.

Z tych względów głosowaliśmy za przyjęciem większości przyjętych tu stanowisk.

  Ilda Figueiredo (GUE/NGL), na piśmie – (PT) Pierwotnym celem wniosku były uproszczenie i poprawa istniejących ram prawnych w obszarze etykietowania wyrobów włókienniczych.

W czasie negocjacji z Radą Ministrów UE Parlament uwzględnił w rozporządzeniu nowe przepisy, na przykład dotyczące wymogu podawania informacji o materiałach zwierzęcych w wyrobach włókienniczych oraz przeprowadzenia badania w celu ustalenia, czy występuje związek przyczynowy między reakcjami alergicznymi a chemikaliami użytymi w wyrobach włókienniczych.

Obecność materiałów zwierzęcych należy wyraźnie oznaczać, tak aby ochronić konsumentów lub osoby fizyczne cierpiące na alergie przed ryzykiem niezamierzonego zakupu wyrobów z prawdziwego futra.

Do 30 września 2013 r. Komisja będzie musiała przygotować badanie w celu ustalenia, czy istnieje związek przyczynowy między reakcjami alergicznymi a chemikaliami lub mieszankami używanymi w wyrobach włókienniczych. Na podstawie tego badania Komisja przedstawi w razie potrzeby wnioski legislacyjne.

Przedmiotowe rozporządzenie powinno wkrótce zostać przyjęte przez Radę Ministrów UE i wejść w życie 20. dnia po jego opublikowaniu. Będzie obowiązywał dwuipółletni okres przejściowy w odniesieniu do przepisów dotyczących wymogów etykietowania i podawania informacji o „nietekstylnych częściach pochodzenia zwierzęcego”.

  Monika Flašíková Beňová (S&D), na piśmie – Obecny brak zharmonizowanych przepisów dotyczących oznaczania miejsca pochodzenia stawia UE w niekorzystnym położeniu i pozbawia producentów europejskich towarów konsumpcyjnych, w przypadku których pochodzenie ma znaczenie, szansy na odniesienie korzyści płynących z produkowania wewnątrz Unii, a konsumenci tracą możliwość dostępu do informacji o pochodzeniu produktów. Wprowadzenie oznaczeń pochodzenia ułatwiłoby wybór konsumentom i przyczyniłoby się do ograniczenia fałszywych, niedokładnych lub wprowadzających w błąd informacji na temat pochodzenia towarów. Zgłoszona poprawka wprowadza obowiązek informowania o obecności nietekstylnych części pochodzenia zwierzęcego w wyrobach włókienniczych. Należy podkreślić, że futro jest często używane jako wykończenie stosunkowo niedrogich części garderoby, które często są przywożone z Azji.

Aby wyeliminować ewentualne utrudnienia w prawidłowym funkcjonowaniu rynku wewnętrznego wynikające z rozbieżności między przepisami lub praktykami stosowanymi w państwach członkowskich oraz aby nadążyć za rozwojem handlu elektronicznego i sprostać nowym wyzwaniom rynku wyrobów włókienniczych, należy zbadać kwestię harmonizacji i normalizacji innych aspektów etykietowania wyrobów włókienniczych w celu ułatwienia swobodnego przepływu wyrobów włókienniczych na rynku wewnętrznym i osiągnięcia jednolitego wysokiego poziomu ochrony konsumentów w całej UE.

  Lorenzo Fontana (EFD), na piśmie – (IT) Proces przeprowadzony w Komisji Rynku Wewnętrznego i Ochrony Konsumentów był punktem zwrotnym dla wniosku pana posła Mandersa, gdyż to tam podjęto decyzję, że należy wprowadzić obowiązkowe podawanie informacji o pełnym składzie produktu, a nie tylko o niektórych jego elementach. Następnie jednak nasza grupa wskazała na potrzebę ochrony przemysłu włókienniczego i oznaczenia „wytworzono w”, lecz nie odpowiedziano na to stanowisko podczas negocjacji z Radą. Niemniej jednak warto poprzeć niektóre elementy, takie jak racjonalizacja rejestracji materiałów. Ponieważ uważam, że utrzymanie oznaczenia „wytworzono w” jest kwestią priorytetową, nie mogę zagłosować za przyjęciem rezolucji. Postanowiłem zatem wstrzymać się od głosu.

  Sylvie Guillaume (S&D), na piśmie – (FR) Głosowałam za przyjęciem sprawozdania pana posła Mandersa w sprawie uregulowań dotyczących etykietowania wyrobów włókienniczych. Bardzo cieszę się, że Parlament, przy okazji głosowania w drugim czytaniu, wprowadził szereg poprawek pomimo sprzeciwu Rady. Istotne jest, aby konsumenci byli w stanie dokonywać zakupu z pełną świadomością faktów zamiast niezamierzenie kupować futro lub skórę, jak to ma miejsce w szczególności wtedy, gdy futro jest używane jako wykończenie taniej odzieży. Ponadto w tekście podkreślono potrzebę zapewnienia identyfikowalności wyrobów włókienniczych. Komisja przeprowadzi również badanie dotyczące potencjalnego zagrożenia dla zdrowia takich produktów jak włókna syntetyczne lub barwniki.

  Małgorzata Handzlik (PPE), na piśmie – (PL) Przyjęte przez Parlament Europejski rozporządzenie w sprawie nazewnictwa włókien tekstylnych i etykietowania wyrobów włókienniczych jest w szczególności ważna dla sektora tekstylnego w Unii Europejskiej. Umożliwi ona bowiem szybsze wprowadzanie na rynek nowych włókien, co w szczególności pomoże innowacyjnym firmom sektora tekstylnego w praktycznym zastosowaniu swoich badań i rozwiązań. Rozporządzenie było przedmiotem długiej dyskusji pomiędzy Parlamentem Europejskim i Radą. Parlament domagał się rozszerzenia zakresu rozporządzenia o nowe elementy, a w szczególności o kwestie: oznakowania pochodzenia towarów, oznakowania zwierzęcego pochodzenia włókien czy bardziej rygorystycznych wymogów, jeśli chodzi o zastosowanie szkodliwych substancji przy produkcji wyrobów tekstylnych. Parlamentowi udało się przekonać Radę o konieczności wyraźnego oznakowania włókien pochodzenia zwierzęcego.

Zapis ten jest bardzo korzystny w szczególności dla tych konsumentów, którzy cierpią z powodu alergii na wyroby skórzane oraz dla konsumentów, którzy z przyczyn ideologicznych nie chcą kupować wyrobów tekstylnych, które zawierają w sobie elementy pochodzenia zwierzęcego. Mam nadzieję, iż w najbliższej przyszłości uda się także osiągnąć porozumienie, co do kwestii oznakowania pochodzenia towarów. Kwestia ta zbyt długo pozostaje nierozwiązana. Myślę, iż firmy europejskie oraz konsumenci skorzystają na jasno sformułowanych zasadach.

  Juozas Imbrasas (EFD), na piśmie – (LT) Popieram przedmiotowy dokument, ponieważ zaproponowano w nim ustanowienie przepisów dotyczących obecności nietekstylnych części pochodzenia zwierzęcego w niektórych produktach, a także precyzyjnego oznaczania pochodzenia produktów. W rozporządzeniu należy przede wszystkim przewidzieć wymogi dotyczące informowania o nietekstylnych częściach pochodzenia zwierzęcego w procesie etykietowania lub oznaczania wyrobów włókienniczych, tak aby konsumenci mogli dokonywać wyboru w oparciu o informacje. Etykietowanie lub oznaczanie nie powinno wprowadzać w błąd oraz powinno zostać przeprowadzone w taki sposób, aby konsument mógł łatwo zrozumieć, do której części produktu dane informacje się odnoszą.

  Eija-Riitta Korhola (PPE), na piśmie – (FI) Cieszę się, że w końcu podjęliśmy w Parlamencie decyzję w sprawie aktu prawnego dotyczącego etykietowania włókien tekstylnych, zawierającego bardzo istotne propozycje usprawnień, które Rada również zamierza zatwierdzić i wcielić w życie. Pracując nad rozporządzeniem w komisji, mieliśmy niekiedy bardzo ambitne założenia, które na szczęście zarzuciliśmy. To oczywisty krok naprzód, że produkty muszą odtąd być wyraźnie oznaczane, jeżeli zawierają materiały pochodzenia zwierzęcego, z powodów związanych ze zdrowiem publicznym, ponieważ na przykład futro stanowi zagrożenie dla zdrowia wielu osób, które cierpią na alergie. Chociaż niektórzy producenci wyrobów sprzeciwiają się tej inicjatywie, powołując się na obowiązujące przepisy w sprawie wymogów etykietowania części pochodzenia zwierzęcego, uzyskano teraz poprawę, co jest bardzo realnym znakiem, że myślenie UE jest ukierunkowane na konsumenta. Jednak obowiązkowe oznaczanie pochodzenia produktów z krajów trzecich byłoby nieefektywne i drogie. Trudno jest prowizorycznie oszacować wartość dodaną takiego wymogu dla konsumentów, zwłaszcza że w globalnym świecie produkty rzadko są wytwarzane tylko w jednym kraju lub pochodzą tylko z jednego miejsca.

Dlatego ważne jest, aby Komisja zbadała teraz tę kwestię. Należy też ostrożnie wyważyć praktyczne aspekty dalszych działań. W nawiązaniu do tej samej kwestii – reformę i harmonizację etykietowania wyrobów należy naturalnie oceniać całościowo, jak to obecnie ustalono.

  David Martin (S&D), na piśmie – Pochwalam propozycję Komisji, ponieważ upraszcza istniejące ramy prawne i potencjalnie może zachęcać do innowacji w sektorze włókienniczym i odzieżowym, a jednocześnie pozwala użytkownikom włókien i konsumentom szybciej korzystać z innowacyjnych produktów.

  Nuno Melo (PPE), na piśmie – (PT) Nowe zasady etykietowania wyrobów włókienniczych mają zasadnicze znaczenie w zapobieganiu problemom, które powstają wtedy, gdy konsumenci posiadają niedostateczne informacje. Należy wyraźnie informować o obecności materiałów pochodzenia zwierzęcego, tak aby konsumenci lub osoby fizyczne cierpiące na alergie nie ponosiły ryzyka niezamierzonego zakupu produktów z prawdziwego futra, kiedy woleliby tego nie robić. Pierwotnym celem przedmiotowego wniosku jest uproszczenie i poprawa istniejących ram regulacyjnych w obszarze etykietowania wyrobów włókienniczych. Podczas negocjacji z Radą Ministrów UE bardzo ważne było włączenie do rozporządzenia nowych przepisów dotyczących na przykład informowania o materiałach pochodzenia zwięrzęcego w wyrobach włókienniczych i wykonania badania w celu ustalenia, czy istnieje związek przyczynowy między reakcjami alergicznymi a chemikaliami lub mieszankami użytymi w wyrobach włókienniczych.

  Alexander Mirsky (S&D), na piśmie – Sprawozdanie pana posła Toine’a Mandersa ma na celu wsparcie nabywców wyrobów włókienniczych. Zaproponowano nowe przepisy w obszarze etykietowania, które pomogą konsumentom uniknąć ryzyka zakupu wyrobów włókienniczych zawierających naturalne futro lub skórę. Głosowałem za jego przyjęciem.

  Andreas Mölzer (NI), na piśmie – (DE) Stale rośnie świadomość konsumentów, jeżeli chodzi o kupowane towary. Dla większości osób pochodzenie wyrobów odgrywa bardzo ważną rolę przy podejmowaniu decyzji o wydaniu pieniędzy. W sektorze włókienniczym występuje potrzeba znacznie lepszego informowania w tym zakresie, tak aby konsumenci wiedzieli, skąd pochodzą swetry, marynarki, spodnie itp., które kupują, i z jakich materiałów zostały wykonanie. Obecnie wymogi dotyczące etykietowania są niedostateczne. Potrzebujemy bardziej szczegółowych etykiet, które zawierałyby informacje, czy do wykonania elementów garderoby użyto produktów pochodzenia zwierzęcego, zwłaszcza futer i włosia. Głosowałem za przyjęciem sprawozdania, ponieważ przewiduje ono zapewnienie szczegółowych informacji, których pilnie potrzebują obywatele, mający prawo wiedzieć, skąd pochodzą ich ubrania i z jakich materiałów zostały wykonane.

  Claudio Morganti (EFD), na piśmie – (IT) Tekst, nad którym dziś debatujemy, niestety bardzo różni się od tego, który obecny Parlament zatwierdził w pierwszym czytaniu. Podstawowa różnica dotyczy faktu, że sprawozdanie nie przewiduje oznaczania miejsca pochodzenia na etykietach wyrobów włókienniczych. Rada zdecydowanie sprzeciwiła się temu pomysłowi, choć trudno zrozumieć dlaczego. Czy konsumenci nie powinni wiedzieć, skąd pochodzą ubrania, które noszą? Obecność oznaczenia pochodzenia z pewnością stanowiłaby gwarancję jakości i ochrony produktu.

Jestem naprawdę zaskoczony, że tylko dwa państwa członkowskie, Włochy i Litwa, naciskały na Radę w sprawie włączenia oznaczania miejsca pochodzenia i chciałbym wiedzieć, jaki interes mają inne kraje europejskie w odstępowaniu od tego rodzaju ochrony własnych przedsiębiorstw, które w ten sposób są bardziej narażone na nieuczciwą konkurencję i podrabianie. Parlament niestety ustąpił wobec krótkowzrocznej decyzji Rady o niezatwierdzeniu tak bardzo potrzebnego oznaczenia pochodzenia. Jestem zatem zmuszony zagłosować za odrzuceniem dzisiejszego sprawozdania.

  Maria do Céu Patrão Neves (PPE), na piśmie – (PT) Niniejsze sprawozdanie jest zaleceniem do drugiego czytania w sprawie stanowiska Rady w pierwszym czytaniu dotyczącego przyjęcia rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie nazewnictwa włókien tekstylnych oraz etykietowania i oznakowywania składu surowcowego wyrobów włókienniczych. Rada odrzuciła wszystkie poprawki merytoryczne zaproponowane przez Parlament w pierwszym czytaniu, ponieważ uważa, że nie będą one zbieżne z założeniem dotyczącym uproszczenia. Najważniejsze poprawki zaproponowane przez Parlament i przywrócone w przedmiotowym sprawozdaniu, za przyjęciem którego głosowałam, dotyczą kwestii mających, moim zdaniem, fundamentalne znaczenie dla rynku europejskiego. Wśród nich chciałabym podkreślić oznaczenie pochodzenia i uwzględnienie wymogu podawania kraju pochodzenia wyrobów włókienniczych importowanych z krajów trzecich. Obecny brak zharmonizowanych przepisów w zakresie oznaczania pochodzenia stawia UE w niekorzystnym położeniu względem głównych partnerów handlowych takich jak Kanada, Chiny, Japonia i Stany Zjednoczone, które wymagają oznaczania pochodzenia importowanych towarów. Oznaczanie pochodzenia ułatwiałoby wybór konsumentom i przyczyniałoby się do ograniczania fałszywych, niedokładnych lub wprowadzających w błąd informacji o pochodzeniu.

  Paulo Rangel (PPE), na piśmie – (PT) W pierwszym czytaniu Parlament zatwierdził 63 poprawki do wniosku Komisji dotyczącego rozporządzenia w sprawie nazewnictwa włókien tekstylnych i etykietowania wyrobów włókienniczych. Niektóre z tych poprawek miały charakter techniczny, natomiast inne wprowadzały zmiany merytoryczne, w tym zapisy dotyczące oznaczania pochodzenia, podawania informacji o materiałach pochodzenia zwierzęcego, używania symboli niezależnych od języka i klauzuli przeglądowej. Rada zaakceptowała znaczną liczbę poprawek technicznych, lecz odrzuciła wszystkie zaproponowane przez Parlament poprawki merytoryczne. Większość z tych poprawek zgłoszono ponownie, ponieważ istotne jest, aby Rada uznała ich celowość i poświęciła im należną uwagę.

  Raül Romeva i Rueda (Verts/ALE), na piśmie – W swoim stanowisku w pierwszym czytaniu przyjętym 18 maja 2010 r. Parlament Europejski zatwierdził znaczną większością głosów 63 poprawki. W przeważającej większości były to poprawki techniczne mające na celu dostosowanie tekstu do Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej i nowych ram prawnych w zakresie wprowadzania towarów do obrotu. Parlament przyjął także kilka zmian merytorycznych, w tym przepisy dotyczące oznaczania miejsca pochodzenia, podawania informacji o materiałach pochodzenia zwierzęcego, stosowania symboli niezależnych od języka oraz klauzulę przeglądową.

  Olga Sehnalová (S&D), na piśmie – (CS) Poparłam sprawozdanie, ponieważ jest to krok w kierunku lepszej ochrony konsumentów oraz jakości wyrobów włókienniczych. Mimo to szkoda, że nie udało nam się przeforsować wniosków dotyczących oznaczenia kraju pochodzenia, ponieważ jest to jedna z informacji, które zwiększają możliwości wyboru konsumentów i ograniczają występowanie różnych niedokładnych i wprowadzających w błąd informacji na temat pochodzenia. Brak zharmonizowanych zasad w tym obszarze pozbawia producentów europejskich osiągania korzyści związanych z produkowaniem w UE. Mam nadzieję, że Komisja będzie kontynuowała wysiłki służące znalezieniu akceptowalnego rozwiązania w tej kwestii.

  Laurence J.A.J. Stassen (NI), na piśmie – (NL) Niderlandzka Partia Wolności (PVV) głosuje za odrzuceniem zalecenia Parlamentu Europejskiego. Pierwotny wniosek Komisji przewidywał uproszczenie formalności w celu ułatwienia wprowadzania nowych włókien. Parlament Europejski dodał wymóg, w wyniku którego przedsiębiorstwa będą zobowiązane w przyszłości do informowania, skąd pochodzi wyrób włókienniczy, oznaczając tak zwany kraj pochodzenia. Nie popieramy stanowiska Parlamentu w tej kwestii.

Z punktu widzenia konsumentów korzystne jest umieszczenie na etykiecie informacji o materiałach, które stanowią zagrożenie dla zdrowia lub wywołują reakcje alergiczne. Natomiast określanie na niej kraju pochodzenia jest bezcelowym europejskim szukaniem dziury w całym. Przecież pochodzenie produktu nie mówi nam nic o procesie produkcji ani jakości produktu, ani też nie zwiększa ochrony konsumentów. Nawet jeżeli tzw. kraj pochodzenia zostanie określony, inne części procesu produkcji przebiegają gdzie indziej.

Wszelkie oznaczenia typu „wytworzono w” tworzą fałszywe poczucie jasności u konsumenta, a w rzeczywistości tworzą dodatkowe koszty i biurokrację. Przedsiębiorstwa muszą zmierzyć się z dodatkowymi trudnościami administracyjnymi, gdyż kontrola etykiet wiąże się z dodatkowymi formalnościami celnymi, a ostatecznie rosną koszty przywozu produktów. PVV będzie zatem również głosować za odrzuceniem zalecenia.

  Catherine Stihler (S&D), na piśmie – Głosowałam za wprowadzeniem oznaczenia kraju pochodzenia i podawaniem informacji o użyciu futra. Z zadowoleniem przyjmuję te przepisy.

  Marc Tarabella (S&D), na piśmie – (FR) Pochwalam porozumienie osiągnięte między Parlamentem Europejskim a Radą w sprawie niezwykle złożonej kwestii nazw włókien tekstylnych i etykietowania wyrobów włókienniczych. Konsumentom należy dostarczać dokładne informacje o obecności nietekstylnych produktów pochodzenia zwierzęcego takich jak futro, tak aby mogli dokonywać świadomych wyborów.

Chciałbym również podkreślić potrzebę zbadania z najwyższą uwagą przez Komisję kwestii oznaczeń o wyprodukowaniu wyrobów w godziwych warunkach socjalnych. Uważam, że konsumenci powinni wiedzieć o warunkach socjalnych, w jakich wyrób został wyprodukowany, aby bardziej odpowiedzialnie podchodzili do warunków pracy pracowników w przemyśle włókienniczym.

Oczywiście nie możemy umieszczać na etykietach nadmiaru informacji, lecz informacje o wyprodukowaniu wyrobów w godziwych warunkach socjalnych mogłyby trwale zmienić warunki pracy w Unii Europejskiej i na świecie dzięki obywatelskiej postawie konsumentów podczas zakupów.

  Marianne Thyssen (PPE), na piśmie – (NL) Porozumienie, które zostało dziś zatwierdzone po dwóch latach intensywnych negocjacji, uprości wprowadzanie na rynek nowych włókien i poprawi ochronę konsumentów na rynku wewnętrznym dzięki jasnym, widocznym i czytelnym etykietom wyrobów włókienniczych. Ponadto Parlament Europejski był w stanie zaznaczyć swój wkład w przedmiotowe rozporządzenie. Wyroby włókiennicze, które zawierają nietekstylne części pochodzenia zwierzęcego, takie jak futro lub skóra, powinny być w przyszłości jasno oznaczone na etykiecie. Okazało się również, że można uwzględnić wyraźne żądania Parlamentu dotyczące dalszych badań nad używaniem niezależnych od języka symboli na etykietach odzieży oraz ewentualnymi związkami między reakcjami alergicznymi a substancjami chemicznymi używanymi w wyrobach włókienniczych.

Zobowiązanie Komisji, do którego uzyskania Parlament dążył i które uzyskał, że w razie konieczności i po przeprowadzeniu dogłębnego badania przedstawi w 2013 roku wnioski legislacyjne dotyczące identyfikowalności wyrobów włókienniczych, to ważny krok naprzód. Z tego względu głosowałam za przyjęciem porozumienia, które Parlament zdołał osiągnąć z Radą w drugim czytaniu.

  Niki Tzavela (EFD), na piśmie – (EL) Jeżeli chodzi o zalecenie posła Mandersa w sprawie nazewnictwa włókien tekstylnych i etykietowania wyrobów włókienniczych, głosowałam za przyjęciem kompromisowej propozycji grup politycznych, ponieważ opowiadam się za obowiązkowym systemem oznaczania kraju pochodzenia w przypadku wyrobów włókienniczych z krajów trzecich. Uważam również, że w ten sposób można propagować uczciwą konkurencję w UE i na szczeblu międzynarodowym.