Przewodniczący – Pierwszym punktem porządku dziennego jest sprawozdanie sporządzone przez Salvadora Garrigę Polledo w imieniu komisji specjalnej ds. wyzwań politycznych i zasobów budżetowych na rzecz zrównoważonej Unii Europejskiej po 2013 roku dotyczące sprawozdania w sprawie inwestowania w przyszłość − nowe wieloletnie ramy finansowe (WRF) na rzecz Europy konkurencyjnej, zrównoważonej i sprzyjającej integracji społecznej [2010/2211(INI)] (A7-0193/2011).

  Salvador Garriga Polledo, sprawozdawca – (ES) Panie Przewodniczący, Panie Komisarzu Lewandowski, Panie i Panowie! Już od 23 lat opracowujemy perspektywy finansowe, były to cztery odrębne okresy, które pomogły w uporządkowanym rozwoju wydatków i dochodu UE. Obecność perspektyw finansowych umożliwiła realizację programów Unii. Dlatego przedmiotowa debata i następujące po niej głosowanie mają takie duże znaczenie dla finansów UE. Parlament po raz pierwszy przejmuje inicjatywę polityczną w odniesieniu do europejskiego budżetu. Komisja oraz Rada będą musiały zareagować na ten wniosek i przedłożyć wnioski alternatywne.

Parlament opracował wniosek, który jest oparty na konsensusie i współpracy. Prace nad nim trwały rok, złożono 1 100 poprawek i 120 opinii, a do jego powstania przyczyniło się 11 komisji parlamentarnych oraz 10 parlamentów krajowych. Chciałbym podziękować wszystkim urzędnikom i asystentom, którzy pracowali wspólnie przez ostatni rok, aby sporządzić omawiane sprawozdanie.

Ponadto doszło do współpracy instytucjonalnej z Kolegium Komisarzy pod przewodnictwem Pana Joségo Manuela Durão Barroso, którą szczególnie wspierał komisarz ds. programowania finansowego i budżetu, pan Janusz Lewandowski. Mamy nadzieję, że wniosek, który przedstawią 29 czerwca, będzie zgodny z zaleceniami przedstawionymi w naszym sprawozdaniu.

Nie zdołamy już dłużej zwiększać znaczenia Europy przy coraz mniejszym budżecie. Chcemy wreszcie odejść od złego nawyku podejmowania uroczystych zobowiązań politycznych, których nie można sfinansować. W tej kwestii mieliśmy już wystarczające doświadczenia w przypadku strategii lizbońskiej i nie chcemy, aby strategia UE 2020 okazała się kolejną porażką, przyczyniającą się jedynie do zwiększania rozczarowania i eurosceptycyzmu. Dlatego też strategia Europa 2020 będzie podporą kolejnej perspektywy finansowej.

Zdecydowanie wierzymy w skuteczność wydatków unijnych. Jedno euro zagospodarowane przez budżet UE jest skuteczniejsze niż jedno euro wydane indywidualnie przez 27 budżetów narodowych. Udowodniliśmy koncepcję wartości dodanej i uważamy, że może mieć ona zastosowanie wobec wszystkich programów UE. Wzywamy Komisję Europejską do jej urzeczywistnienia.

Nie może być mowy o polityce europejskiej bez wystarczającego finansowania na rzecz polityki rolnej oraz polityki spójności. Dlatego prosimy Radę o utrzymanie wydatków na te obszary polityki na obecnym poziomie po roku 2013. Omawiany budżet UE musi objąć między innymi takie priorytetowe obszary, jak badania, rozwój, innowacje, inwestycje w efektywność energetyczną, energia odnawialna, transeuropejskie sieci komunikacyjne i energetyczne połączenia międzysystemowe, zmiana klimatu oraz edukacja.

Dla tych z nas, którzy wierzą w konkurencyjną Europę, ograniczanie budżetu UE nie jest opcją wykonalną. Uważamy, że potrzebne jest zwiększenie środków o co najmniej 5 % w porównaniu do całkowitych wydatków w bieżącej perspektywie finansowej. Takie zwiększenie środków stanowi wymóg minimalny dla zaspokojenia potrzeb głównych polityk tradycyjnych, a także nowych dziedzin priorytetowych. Zwiększenie budżetu o 5 % jest ćwiczeniem z realizmu politycznego i wraz z rozsądnym wnioskiem przedstawionym w omawianym sprawozdaniu, przyjętym przez różne grupy na tej sali w sprawie nowego systemu zasobów własnych, powinno stanowić podstawę do przyszłych negocjacji międzyinstytucjonalnych.

Prawdopodobnie obecny okres kryzysu i planów pomocy jest najgorszym momentem na rozpoczynanie negocjacji w sprawie perspektywy finansowej, ale właśnie przed takim wyzwaniem stoją ci z nas, którzy wierzą, że budżet UE jest instrumentem niezbędnym do przekształcenia 27 państw członkowskich w prawdziwą Unię i aby uporać się z tym zadaniem musimy mierzyć wystarczająco wysoko.

W trakcie dzisiejszej debaty światło dzienne ujrzą dobre i złe aspekty przedmiotowego sprawozdania, pojawią się zarówno słowa pochwały, jak i krytyki. Wiem, że niemożliwością jest uzyskanie na tej sali jednogłośnego poparcia dla tak delikatnej kwestii, ale chciałbym podziękować grupom politycznym za szczere dążenie do konsensusu oraz za ich umiejętności włożone w te prace. Dzięki nim ostateczne sprawozdanie jest nieskończenie lepsze niż jakikolwiek dokument, który opracowałbym bez ich wsparcia.

  Joseph Daul, w imieniu grupy PPE – (FR) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Kryzys euro i kryzys długu publicznego wymagają rozwiązań na szczeblu europejskim, a nie na szczeblu krajowym. Takie przesłanie już od miesięcy przekazywał państwom członkowskim przewodniczący Barroso w imieniu Komisji Europejskiej.

Rozwiązanie europejskie oznacza jednakże europejskie finansowanie. Moja grupa dąży do dostosowania tego finansowania do nowej europejskiej rzeczywistości zarówno pod względem celów, jak i warunków odniesienia. Mam do Rady następujące pytanie: czy Europa roku 2020 jest taka sama jak Europa w latach 60. XX w.? Czy stan finansów publicznych państw członkowskich, perspektywy wzrostu i pozycja Europy na świecie są porównywalne? Moim zdaniem − nie. Wyraźnie widać, że dzisiejszej Europy nie da się pod żadnym względem porównać do Europy ojców założycieli. Europa się zmieniła i byłoby nierozsądne, gdybyśmy nie odzwierciedlili tych zmian w sposobie finansowania Europy, inaczej mówiąc w sposobie projektowania Europy.

(Mówca przerwał, mając nadzieję później kontynuować swoje wystąpienie )

  Martin Schulz, w imieniu grupy S&D – (DE) Panie Przewodniczący! Przede wszystkim dziękuję Panu Garridze oraz członkom tymczasowej komisji specjalnej ds. wyzwań politycznych i zasobów budżetowych na rzecz zrównoważonej Unii Europejskiej po 2013 roku, ponieważ moim zdaniem wykonali oni świetną pracę. Rzadko widuję sprawozdanie tak wyważone i rozsądne, jak to przedłożone przez komisję ds. zmian politycznych.

Rodzaj Europy, jaką chcemy zbudować staje się oczywisty w związku z kwestią przyszłej perspektywy finansowej i jej organizacji. Na nadchodzące lata potrzebny jest nam budżet odzwierciedlający ambitne założenia UE, w tym ambicje szefów państw lub rządów, a jednocześnie spełniający oczekiwania naszych obywateli. To, co może wyglądać na nieszkodliwą debatę dotyczącą liczb mierzonych w miejscach po przecinku, tak naprawdę określi kierunek działań Unii Europejskiej na kolejne dziesięć lat.

Regularnie pojawiają się nowe wnioski dotyczące tego, co Unia Europejska powinna zrobić, co musi osiągnąć i na jakie zadania musi się przygotować. Jednocześnie dowiadujemy się, że potrzebne do tego zasoby finansowe są niedostępne. Jeśli jednak przeniesiemy na UE większą odpowiedzialność w oczekiwaniu, że sfinansuje ambitne projekty, a jednocześnie będziemy ograniczać środki finansowe, to będziemy działać przeciwko solidarności w ramach Unii Europejskiej, ponieważ będziemy zachęcać do wprowadzania podziałów wewnętrznych w walce o fundusze, na przykład w obszarze polityki spójności. W stosunkach pomiędzy państwami członkowskimi UE nie można pozwolić na takie ataki na solidarność, których niebezpieczne przejawy są już dostrzegalne w określonych państwach członkowskich UE.

Mamy do czynienia z Europą wymarzoną przez Davida Camerona lub przez rząd holenderski – a przynajmniej przez partię, która wspiera rząd w holenderskiej Izbie Deputowanych – z Europą opartą na coraz większych cięciach, z Europą wycofującą się z rozwoju na rzecz integracji, z Europą dążącą do ponownej nacjonalizacji. Niektórzy poprą tę koncepcję. Można jednak także powiedzieć, że Europa jest odpowiedzią naszego kontynentu XXI w. na występujące w zglobalizowanym świecie wyzwania gospodarcze, środowiskowe, finansowe i migracyjne. Mamy dwie możliwości do wyboru: możemy podzielić się na części składowe, różniące się wielkością, począwszy od Niemiec z liczbą ludności wynoszącą 82 miliony, a skończywszy na Malcie z liczbą ludności równą 360 tysiącom. Jeśli każda jednostka ma stanowić o sobie, to Europa stanie się niepotrzebna. W końcu nawet duże państwo zamieszkałe przez 82 miliony obywateli, jak to reprezentowane przeze mnie, w długim okresie nie poradzi sobie samodzielnie z konkurencją międzykontynentalną. Potrzebujemy siły 500 milionów obywateli oraz 27 państw członkowskich Wspólnoty. Dzięki temu będziemy silni.

Dokładnie to wyraża budżet na kolejne siedem lat perspektywy finansowej aż do roku 2020. To dobry projekt planu. Byłbym bardzo zadowolony, gdyby prezydencja polska utrzymała takie nastawienie, jakie wyraźnie pokazała w swoim projekcie, by w nadchodzących latach działała na rzecz kształtowania Europy w duchu współpracy. Państwa w Radzie negocjują przyszłość finansową i gospodarczą Europy na równych prawach z przedstawicielami obywateli zasiadającymi w Parlamencie Europejskim. Nie można mówić: „Chcemy planu Marshalla na rzecz regionu Morza Śródziemnego, który pozwoli wesprzeć rozwój demokracji w Afryce Północnej”, a jednocześnie twierdzić, że „powinniśmy ograniczać budżet UE”. Nie można mówić „chcemy finansować budżet UE przy użyciu 0,8 % produktu krajowego brutto”, a następnie domagać się rekompensaty, gdy naszych rolników dotykają skutki kryzysu wynikającego z obecności bakterii EHEC, jak uczynił rząd holenderski. Oczywiście, że chcemy pomóc rolnikom. Musimy pomóc rolnikom. Oczywiście, że chcemy pomóc Afryce Północnej. Musimy pomóc Afryce Północnej. Potrzebujemy jednakże dobrego, wyważonego, racjonalnego i długoterminowego budżetu, jak ten przedstawiony w omawianym sprawozdaniu.

(Mówca zgodził się odpowiedzieć na pytanie zadane zgodnie z regułą niebieskiej kartki na mocy art. 149 ust. 8 Regulaminu )

  Lucas Hartong (NI) – (NL) Panie Przewodniczący! W związku z niezwykle negatywną reakcją mojego szanownego kolegi na stanowisko rządu holenderskiego, chciałbym zapytać Pana Posła, czy w ogóle uznaje jeszcze demokratyczne prawo państw członkowskich UE do wyrażania własnych poglądów w imieniu swoich obywateli?

  Martin Schulz (S&D) – (DE) Panie Pośle Hartong! Oczywiście, że uznaję to prawo. Mam jedynie nadzieję, że Pan również uzna, iż stanowiska rządu holenderskiego nie można narzucić ex cathedra, lecz należy omówić je w ramach demokracji wielonarodowej.

Szanuję pana posła Ruttego, który jest zwolennikiem zwiększenia budżetu UE o 2,7 %. Odnotowałem ten fakt i cieszę się, że słuchał Pan uważnie, ponieważ stanowiska wszystkich rządów są w tym Parlamencie publicznie omawiane. Pod tym względem nie mogę zrozumieć pańskiego pytania, ale wydaje mi się, że mogę z niego wywnioskować, iż Pan również wspiera demokrację. Przypuszczam, że stanowi to pewnego rodzaju postęp.

  Guy Verhofstadt, w imieniu grupy ALDE – Panie Przewodniczący! Mam przed sobą list przedstawiciela rządu Wielkiej Brytanii dotyczący sprawozdania komisji SURE. Z listu wynika, że rząd Wielkiej Brytanii jest rozczarowany projektem sprawozdania komisji SURE. Koleżanki i Koledzy! Moim zdaniem oznacza to, że mamy przed sobą bardzo dobry projekt sprawozdania komisji SURE!

Muszę powiedzieć, że ten list – poza kilkoma słowami na temat rozczarowania rządu Wielkiej Brytanii przedmiotowym sprawozdaniem – stanowi prawdziwą prowokację: prowokację dla Europy i Unii Europejskiej, ponieważ zawiera punkty, z których wynika, że żadne zwiększenie wieloletnich ram finansowych (WRF) nie jest możliwe, że musimy nadal stosować stare WRF, te same liczby, te same zasoby i oczywiście te same zwroty, zwłaszcza na rzecz Wielkiej Brytanii. Nie wolno nam niczego zmieniać.

Niemniej jednak rząd Wielkiej Brytanii chce podejmować decyzje, chce reformować nie tylko Wielką Brytanię, ale także Unię Europejską. Nie rozumiem zatem, dlaczego mamy zachować stare WRF i zwyczajnie kontynuować strategie polityczne z przeszłości. Moim zdaniem teraz jest dobry moment, by powiedzieć społeczeństwu, że kwestię konsolidacji budżetowej różnych państw członkowskich Unii Europejskiej rozwiążemy poprzez zmniejszenie budżetu UE o 1 % (PKB UE). Ten 1 % stanowi zaledwie jedną czterdziestą całkowitych wydatków w ramach Unii Europejskiej.

Są inne sposoby oszczędzania. Rządowi Wielkiej Brytanii możemy zaproponować, że jeśli chce zaoszczędzić środki w brytyjskim sektorze publicznym, to może to uczynić poprzez zwiększenie roli Unii Europejskiej.

Podam Państwu trzy przykłady. Przede wszystkim: polityka zagraniczna. Stany Zjednoczone mają 28 tysięcy dyplomatów; Europa ma ich 93 tysiące: w Europie liczba dyplomatów jest czterokrotnie wyższa, ponieważ nie działamy razem w ramach wspólnej polityki zagranicznej. W tym obszarze oszczędności są możliwe. Gdyby rząd brytyjski inwestował więcej w Unię Europejską, mógłby zaoszczędzić na polityce zagranicznej, w departamencie pana Williama Hague’a. Kolejnym przykładem jest polityka monetarna. W Unii Europejskiej za politykę monetarną odpowiada grupa złożona z około 44 tysięcy ludzi. W Stanach Zjednoczonych w Radzie Rezerwy Federalnej pracuje 18 tysięcy osób, czyli trzykrotnie mniejsza liczba urzędników.

Jeśli rząd brytyjski chce oszczędzać, to może przystąpić do strefy euro, może przekazać większą władzę i więcej obowiązków w ręce Unii Europejskiej i może zaoszczędzić na wydatkach związanych z zatrudnianiem dużej liczby osób w obszarze polityki monetarnej w Wielkiej Brytanii. Jeśli rząd brytyjski chce oszczędności w Wielkiej Brytanii, może tego dokonać w sektorze badań, dzięki natychmiastowemu przyjęciu patentu europejskiego. Pozwoliłoby to na olbrzymie oszczędności w ramach budżetu przeznaczonego na badania. Taką odpowiedź musimy dać rządowi Wielkiej Brytanii.

(Oklaski)

  Joseph Daul, w imieniu grupy PPE – (FR) Panie Przewodniczący! Moja grupa chciałaby, aby finansowanie europejskie odzwierciedlało nową rzeczywistość europejską, nowe tendencje i cele. Czy stan finansów publicznych państw członkowskich, nasze perspektywy wzrostu oraz miejsce Europy w świecie są zgodne z wizją ojców założycieli Europy? Zdecydowanie nie: aspekty te ewoluowały i zmieniały się.

Niezdolność dostosowania sposobu finansowania Europy, tak by odzwierciedlał te zmiany, byłaby przejawem nieodpowiedzialności. Wieloletnie ramy finansowe są ważną kwestią polityczną, którą komisja specjalna omawiała przez ostatni rok przy współpracy z Komisją Budżetową. Chciałbym pogratulować komisji wykonanej pracy. Mam nadzieję, że duch europejski obecny w komisji wpłynie na proces wdrażania ram finansowych i pchnie Europę naprzód, z korzyścią dla naszych obywateli.

Grupa Europejskiej Partii Ludowej (Chrześcijańscy Demokraci) wzywa wszystkie państwa członkowskie do pełnego uczestnictwa w przedmiotowej debacie. Przez „pełne uczestnictwo” mam na myśli udział, który wykracza poza zwykłe oświadczenie, że najwyższym celem jest zamrożenie wydatków europejskich do roku 2020 lub odrzucenie wniosku w sprawie zasobów własnych UE. Chcemy zasobów własnych w celu zmniejszenia nacisku wywieranego na budżety krajowe. Dlatego proponujemy szefom państw lub rządów koncepcję zasobów własnych: aby załagodzić sytuację napiętych budżetów krajowych.

Pragnę Państwu przypomnieć, że w przeciwieństwie do budżetów krajowych, które w większości przypadków charakteryzują się poważnymi deficytami, budżet europejski zawsze był zrównoważony. Przypominam również, że ponad 90 % tego budżetu jest przeznaczone na projekty przynoszące korzyści państwom członkowskim. I na koniec chcę przypomnieć państwom członkowskim, że środki niewydane w ramach budżetu zostaną im na koniec roku zwrócone. Tymczasem oskarża się nas o złe zarządzanie: uważam, że musimy nasilić nasze wysiłki na rzecz komunikacji. W związku z tym proszę, przestańmy traktować budżet europejski jako obciążenie finansów krajowych.

Bądźmy szczerzy: jedno euro wydane na szczeblu europejskim przynosi znacznie większe korzyści niż jedno euro wydane przez rządy krajowe. Około 20−30 % z jednego euro w ramach wydatków krajowych idzie natychmiast na spłatę odsetek od długu krajowego. Europejczycy muszą poznać prawdę.

Prawda jest taka, że drenaż mózgów do Chin i Stanów Zjednoczonych nasili się, jeśli zabraknie europejskich środków finansowych na edukację i programy uczenia się przez całe życie. Prawda jest taka, że bez europejskich środków finansowych na badania i innowacje nasze kraje staną się mniej konkurencyjne na arenie światowej, a wzrost gospodarczy i zatrudnienie będą maleć. Prawda jest taka, że bez europejskiego funduszu spójności przepaść między regionami bogatymi i biednymi będzie się pogłębiać. Prawda jest taka, że bez europejskich środków finansowych nie zdołamy sprostać naszym oczekiwaniom i spełnić naszych celów w obszarze polityki bezpieczeństwa żywności, polityki energetycznej i zmiany klimatu. Panie i Panowie! Prawda jest taka, że bez europejskiego finansowania polityki zagranicznej i polityki obrony Unia Europejska zamiast w centrum światowej sceny politycznej pozostanie na uboczu.

Oczywiście pieniądze nie są jedynym problemem: sposób, w jaki Unia Europejska postanowi inwestować i wdrażać priorytety polityczne do roku 2020 i później określi zdolność Europy do wywierania wpływu na świat. W związku z tym Parlament Europejski – wreszcie choć raz grupy, które już zabrały głos, zgadzają się ze mną – wzywa Radę do głębokiego przemyślenia stanowiska w sprawie ram finansowych.

Jeśli Rada naprawdę jest zaangażowana w zapewnienie wzrostu i zatrudnienia, to musi wykorzystać budżet europejski oraz zasoby własne Wspólnoty jako mocną dźwignię. Jeśli Rada, podobnie jak Parlament i Komisja, naprawdę chce dać Europie szansę w kontekście globalizacji, to musi zrozumieć, że rozsądne wydawanie środków finansowych jest znacznie korzystniejsze niż ograniczanie wydatków, i że wspólne finansowanie wspólnych projektów jest rozwiązaniem inteligentniejszym niż rozdzielanie skąpych zasobów pomiędzy wiele projektów krótkotrwałych.

Panie i Panowie! Dziś posłowie z grupy PPE apelują o ambitny plan dla Europy. Nasi współobywatele podzielają te ambicje i nadzieje. Teraz, gdy młodzi ludzie wyrażają swój gniew na ulicach Aten i Madrytu, gdy 500 milionów Europejczyków zastanawia się, jaka przyszłość ich czeka, nadszedł czas, by zadawać właściwe pytania i znaleźć odpowiedzi na stojące przed nami wyzwania.

  Richard Ashworth, w imieniu grupy ECR – Panie Przewodniczący! Chciałbym wykorzystać tę okazję, gdy występuję w imieniu rządu brytyjskiego, by odpowiedzieć Panu Posłowi Verhofstadtowi, który jak zawsze nie zrozumiał, o co chodzi, i jak zawsze patrzy w złą stronę.

Gdyby przeczytał omawiane sprawozdanie, zauważyłby że rząd Wielkiej Brytanii mówi o okresie kryzysu w Europie. Zauważyłby, że gospodarki znajdują się w stanie stagnacji, ludzie tracą miejsca pracy, a przemysły usiłują konkurować w szybko zmieniających się warunkach. Europa potrzebowała stosownego budżetu, który wniósłby wartość dodaną i zaangażował obywateli, ale propozycja pana Verhofstadta i jego kolegów nie różni się niczym od dotychczasowego budżetu.

Jest takie powiedzenie: „Jeśli nie zmienisz kierunku, dojdziesz do punktu, do którego zmierzałeś, gdy ruszałeś w drogę”. Omawiany budżet musi pójść w innym kierunku. Wraz z rządem Wielkiej Brytanii uważamy, że należy zwiększyć wydatki w obszarach, które niosą wartość dodaną. Zgadzamy się: należy zwiększyć inwestycje w badania i rozwój, w transeuropejskie sieci transportowe, energetyczne i telekomunikacyjne. Zgadzamy się: edukacja, małe przedsiębiorstwa oraz wspieranie jednolitego rynku to mądra, solidna inwestycja, którą należy wspierać. Pomoże to w tworzeniu miejsc pracy i wzrostu gospodarczego. Nie zgadzamy się jednak z tym, że Parlament Europejski powinien traktować to jako powód do żądania większego budżetu.

Mam coś do powiedzenia Panu Posłowi Verhofstadtowi: rządy w całej Europie przyjmują pakiety oszczędnościowe; postąpimy nierozsądnie, jeśli na tej sali nie uwzględnimy tej informacji, jeśli postanowimy zignorować list podpisany przez pięciu szefów rządów, ponieważ twierdzą oni, że większa obecność Europy nie stanowi odpowiedzi, lecz że odpowiedzią jest mądrzejsza Europa.

Potrzebujemy bardziej skoncentrowanego budżetu. W komisji specjalnej ds. wyzwań politycznych i zasobów budżetowych na rzecz zrównoważonej Unii Europejskiej po 2013 roku całkiem słusznie rozmawialiśmy o priorytetach, ale nie przeszliśmy następnie do konkretnego działania. Zabrakło chęci dokonywania trudnych wyborów, takiego rodzaju wyborów, których obecnie dokonują rządy w całej Europie.

W związku z tym zgadzamy się, że należy zwiększyć wydatki na nowe działania priorytetowe, ale uważamy również, że nadszedł czas, abyśmy ponownie przyjrzeli się dotychczasowym priorytetom, ponieważ była to kolejna utracona szansa budżetu europejskiego.

(Mówca zgodził się odpowiedzieć na pytanie zadane zgodnie z regułą niebieskiej kartki na mocy art. 149 ust. 8 Regulaminu )

  Andrew Duff (ALDE) – Panie Przewodniczący! Chcę zapytać Pana Posła, czy nie uważa, że przeniesienie niektórych kluczowych wydatków z budżetu krajowego do europejskiego podniesie efektywność kosztów oraz korzyści skali, a także pozwoli zaoszczędzić środki finansowe skarbów państwa? Jest to główne przesłanie w podejściu Parlamentu do reformowania perspektywy finansowej. Jest ono logiczne i wymaga logicznej oraz racjonalnej odpowiedzi z Londynu.

  Richard Ashworth (ECR) – Panie Przewodniczący! Rozumiem stanowisko pana posła Duffa i uważam, że jak zawsze jest ono słuszne w teorii, ale nie w praktyce.

Proszę pokazać mi dowody na to, że przeniesienie wsparcia przynosi większą efektywność wydatków na szczeblu Unii Europejskiej. Proszę pokazać mi dowody, że w ten sposób naprawdę zaoszczędzono pieniądze obywateli, a nie przyczyniono się do wzrostu ich kosztów.

Raz jeszcze powtórzę, że omawiany budżet jest przejawem apelu Pana Posła Duffa i jego kolegów o zwiększoną obecność Europy, ale nie o mądrzejszą Europę. Rząd Wielkiej Brytanii apeluje o lepszą organizację wydatków, a nie o ich zwiększenie.

  Bas Eickhout, w imieniu grupy Verts/ALE – (NL) Panie Przewodniczący! Interesujące jest to, że zawsze, gdy tylko zaczynamy mówić o kolejnym budżecie debata dotyczy wyłącznie kwestii „dokładnie jak dużo?”. Debata ta powinna w zasadzie dotyczyć trzech kwestii, trzech priorytetów, które mają zasadnicze znaczenie dla nas w Grupie Zielonych/Wolnym Przymierzu Europejskim.

Po pierwsze, potrzebujemy wizji Europy i musimy zadecydować, jaką wartość dodaną do tej wizji Europy wnosi budżet europejski. Po drugie, Panie Pośle Ashworth, należy przyjąć odnowiony i bardziej ekologiczny budżet, który będzie „przewidujący”. Lecz budżet przewidujący oznacza także zmianę priorytetów i więcej europejskich środków finansowych. Trzeci priorytet dotyczy zasobów własnych UE. Najpierw zmieńmy system, by był sprawiedliwszy i przejrzystszy, a następnie rozmawiajmy o zasobach własnych.

Omówię te trzy priorytety, począwszy od wartości dodanej. Pod tym względem w debacie pobrzmiewa ton, jakoby środki przekazywane do Brukseli znikały w czarnej dziurze. Cóż za nonsens, całkowity i bezwzględny nonsens! Jeśli zaczniemy sprawdzać, co można zrobić na szczeblu europejskim, to zauważymy, że istnieje wiele powodów, by wydawać środki finansowe właśnie na szczeblu europejskim zamiast krajowym. Weźmy na przykład naszą służbę dyplomatyczną, nasze zagraniczne ambasady. Czy w każdym kraju afrykańskim chcemy mieć 27 odrębnych ambasad, czy też jedną ambasadę UE? W tym drugim przypadku do UE będzie musiało trafić więcej środków finansowych na jej działalność, ale oznacza to również, że w 27 państwach członkowskich wydatki na dyplomację zmaleją dwudziestosiedmiokrotnie. Na tym polega efektywne gospodarowanie środkami finansowymi.

Spójrzmy także na infrastrukturę. Jeśli, jako kraje, budujemy infrastrukturę, to w jaki sposób gwarantujemy, że funkcjonuje ona także ponad granicami, w obszarze sieci energetycznych? Również w tej dziedzinie potrzebne są środki europejskie. Lub weźmy innowacje i badania. Zagwarantujmy ich konsolidację, tak aby były wspólnie nadzorowane, aby dawały korzyści skali. Na tym polega mądre inwestowanie. Na tym polega wizja wartości dodanej Europy i dlatego potrzebujemy europejskiego budżetu.

Po drugie, budżet musi być przewidujący. Bieżący budżet w zbyt dużym stopniu polega na „dotychczasowym scenariuszu działania”. Mamy cele strategii UE 2020 na rzecz inteligentnej, zrównoważonej gospodarki. Musimy zatem w nie inwestować. Wyzwaniem dla UE jest poradzenie sobie z niedoborami zasobów, zarówno zasobów naturalnych, jak i ludzkich. Unia Europejska musi inwestować w zasoby, aby poradzić sobie z tym problemem. Należy odnowić Europejski Fundusz Rolny na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich, który będzie bardziej ekologiczny, tak aby rolnictwo mogło stać się przykładem właściwego i efektywnego wykorzystania zasobów naturalnych. Również fundusze strukturalne muszą odpowiadać na nowe wyzwania, jak te w obszarze energii. Należy zadbać, by fundusze strukturalne przyczyniały się do realizacji celów przyjętych na rok 2020. O takich innowacjach powinniśmy rozmawiać.

Jakie są nowe wyzwania? Zrównoważona energia – oznacza to zapotrzebowanie na infrastrukturę, na którą potrzebne są środki; polityka zagraniczna – Arabska Wiosna Ludów, jaka była odpowiedź Europy? W tym obszarze także potrzebne są europejskie środki finansowe. Likwidacja ubóstwa w UE i poza nią, zmiana klimatu, innowacje – to wszystko są dobre powody do działania na szczeblu UE.

Trzecia kwestia priorytetowa dotyczy zasobów własnych UE. Bieżący system jest niewypłacalny. Zwroty na rzecz Wielkiej Brytanii, których domaga się także Holandia i Dania, tworzą niewypłacalny system. Stwórzmy system sprawiedliwszy i przejrzystszy lub zagwarantujmy zasoby własne UE. Zastanówmy się nad wprowadzeniem podatku od transakcji finansowych. Wtedy powstanie sprawiedliwy system, w którym pieniądze trafią do UE, co pozwoli nam na realizację naszych celów. To jest rozsądna polityka. Sytuacja musi się zmienić, ale musi się zmienić na szczeblu europejskim, prawda?

I na koniec chciałbym zapytać te państwa członkowskie, które mówią, że do UE powinno trafiać coraz mniej środków finansowych, ale które jednocześnie stawiają przed UE coraz to nowe zadania priorytetowe: jeśli chcecie, by do UE trafiało mniej środków finansowych, to na jakich zadaniach priorytetowych UE powinna się skupić? Jeśli bowiem UE ma dysponować mniejszymi zasobami, to należy dokonać wyboru. Dotychczas wciąż słyszymy, że rośnie liczba obszarów priorytetowych, ale maleje ilość środków finansowych. To zwyczajnie nie ma sensu. I nad tą kwestią powinny zastanowić się rządy Wielkiej Brytanii i Holandii.

  Lothar Bisky, w imieniu grupy GUE/NGL – (DE) Panie Przewodniczący, Panie Pośle Garriga Polledo! Chyba Pan rozumie, że lewica ma szczególnie duże oczekiwania w odniesieniu do równości społecznej UE i w związku z tym jest trochę rozczarowana, gdyż w przedmiotowym sprawozdaniu nie nadał Pan aspektom społecznym większego znaczenia w nadchodzących latach.

Jestem pewien, że ochrona i rozwój europejskiego modelu państwa społecznego oraz europejska zasada solidarności będą miały niezwykłe znaczenie w czasach kryzysu i cięć gospodarczych. Oba aspekty stanowią istotne osiągnięcia kulturowe Europy i moim zdaniem rezygnacja z nich mogłaby oznaczać koniec europejskiego procesu integracji społecznej.

Oczywiście wymienił Pan wiele ważnych wyzwań, niektóre wykraczają nawet poza strategię Europa 2020. Moim zdaniem jednakże proponowane próbne zwiększenie budżetu o 5 % nie wystarczy, by sprostać tym wyzwaniom. Powinniśmy, jako Parlament, wyraźnie oświadczyć, że zamierzamy zapewnić szczególne wsparcie na rzecz Europy socjalnej. Inne elementy, takie jak ERD, Frontex i ITER, być może będą musiały poczekać trochę dłużej. Uważam, że zachęcanie Rady do ustalania negatywnych priorytetów, inaczej mówiąc cięć, jest złym posunięciem.

Jednocześnie musimy pogodzić się z tym, że omawiane sprawozdanie wywoła poważną debatę parlamentarną na temat reformy systemu zasobów własnych. Kwestią, którą musimy wreszcie się zająć jest przede wszystkim wprowadzenie podatku od transakcji finansowych. Ten instrument finansowy jest nie tylko przydatny, ale daje także większą przejrzystość w zakresie sposobu finansowania UE.

Oczywiście potrzebna jest do tego istotna część regulacji rynku finansowego. Uważam również, że musimy zlikwidować zwroty na rzecz Wielkiej Brytanii, a także zadbać, by niewykorzystane zasoby unijne wracały do budżetu UE.

  Marta Andreasen, w imieniu grupy EFD – Panie Przewodniczący! Jeśli Parlament zagłosuje za zwiększeniem budżetu na lata 2014−2020, zostanie kolejny raz oskarżony o oderwanie od rzeczywistości. Jako powód do tego zwiększenia podaje się konieczność sfinansowania strategii Europa 2020, która ma wyprowadzić nas z kryzysu.

Przypomnijmy sobie, co się stało w przypadku strategii lizbońskiej; odniosła ona spektakularną porażkę. Pieniądze podatników zostały zmarnowane i nie powinniśmy powtarzać tego błędu. Europejski Trybunał Obrachunkowy wskazuje na znaczny odsetek nieprawidłowości mających wpływ na różne obszary polityki, który średnio co roku wynosi 2,8 % budżetu. Natomiast UE wciąż przekazuje fundusze na te obszary. Koszty projektów wzrosły nawet trzykrotnie w porównaniu do pierwotnych szacunków; inne projekty są realizowane z opóźnieniem i wypierane przez lepsze technologie. Przykładem jest projekt Galileo, którego budżet wzrósł z 7,7 miliarda euro do 22,6 miliarda euro.

Wciąż ponad 40 % budżetu jest inwestowane we wspólną politykę rolną, chociaż jedynie 4,7 % europejskiej siły roboczej angażuje się w ten obszar. Wspólna polityka rybołówstwa – uznana przez panią komisarz Damanaki za porażkę – wymaga od podatników przekazania do Brukseli rocznie kwoty 1 miliarda euro. Europejska Służba Działań Zewnętrznych kosztuje rocznie dodatkowe 500 milionów euro, a wciąż jeszcze nie udowodniła swojej przydatności.

Niewątpliwie podane przykłady powinny uzasadnić nie zwiększenie lecz zmniejszenie budżetu. Chciałabym wierzyć, że rząd Wielkiej Brytanii zajmie stanowisko, że w końcu się sprzeciwi i zaapeluje o obniżenie budżetu. Wygląda jednak na to, że brytyjscy posłowie do PE w ramach swoich koalicji są zwolennikami zamrożenia. Podatnicy w Wielkiej Brytanii im za to nie podziękują.

  Lucas Hartong (NI) – (NL) Panie Przewodniczący! W przededniu I wojny światowej brytyjski minister, sir Edward Grey powiedział: „Gasną światła w całej Europie. Nie rozbłysną na nowo za naszych czasów”. Mamy przed sobą sprawozdanie sporządzone przez pana posła Polledo w sprawie priorytetów politycznych Parlamentu Europejskiego na okres po roku 2013. Dotyczy to zarówno przepisów prawnych, jak i budżetu. Jest to zatem wizja UE dotycząca przyszłości obywateli europejskich.

Przedmiotowe sprawozdanie jest przeraźliwie ubogie pod względem intelektualnym, kulturowym i politycznym! Jest ono przejawem dążenia do dyktatury europejskiej elity politycznej. Parlament twierdzi, że UE wnosi większą wartość dodaną na szczeblu międzynarodowym niż suma wnoszona przez poszczególne państwa członkowskie. W związku z tym domaga się zwiększenia budżetu UE o 5 %. Cóż za niedorzeczność! To przejaw lekceważenia suwerenności narodowej i pogardy dla obywateli oraz rządów w naszych krajach.

Powiem wyraźnie: prawicowe państwo członkowskie, takie jak Holandia, nigdy nie zdoła pogodzić się z treścią tego sprawozdania. Posłowie do PE, którzy mają świeżą wizję umiłowania wolności powinni wyrzucić je do śmieci. Dlaczego? Ponieważ w przeciwnym razie światła zgasną w całej Europie, a my będziemy budować ponurą przyszłość dla naszych dzieci. Moja grupa chce, by światła w Europie wciąż się paliły i dlatego zdecydowanie zagłosujemy przeciwko przyjęciu przedmiotowego sprawozdania.

  Przewodniczący – Koleżanki i Koledzy! Jesteśmy, jak widać świadkami zasadniczej dyskusji na temat przyszłości Europy i czekamy na stanowisko Komisji.

Oto niebieska kartka. Panie Pośle Hartong! Czy jest Pan gotowy odpowiedzieć na pytanie?

  Gerben-Jan Gerbrandy (ALDE) – (NL) Panie Przewodniczący! Mam do Posła Hartonga następujące pytanie: obecnie kilka państw członkowskich UE wchodzi w skład grupy G-8, organizacji zrzeszającej osiem największych gospodarek na świecie. Lecz w okresie najbliższych 10 lub 15 lat żadne państwo europejskie nie będzie tam już reprezentowane. Zatem, jak może Pan upierać się, że poszczególne kraje europejskie wciąż odgrywają istotną rolę na arenie międzynarodowej? Czy naprawdę nie uważa Pan, że wspólne działanie jest jedynym sposobem, by Europa nadal odgrywała ważną międzynarodową rolę?

  Lucas Hartong (NI) – (NL) Panie Przewodniczący! Dziękuję Panu Posłowi za to pytanie. Europa jest tak wspaniała i tak silna dzięki swoim państwom członkowskim, zatem działając razem, konsultując się, państwa członkowskie mogą na globalnej arenie politycznej przemawiać jednym, silnym głosem. I tak będzie nadal. Właśnie dlatego, że rządy krajowe pracują razem, ich głosy połączą się we wspaniały chór.

  Janusz Lewandowski, komisarz – Panie Przewodniczący! W imieniu Komisji Europejskiej z zadowoleniem przyjmuję sprawozdanie sporządzone przez komisję SURE. Wnosi ono prawdziwy wkład w przygotowania do kolejnej perspektywy finansowej, ale jest to także dokument o naprawdę europejskim charakterze. Jest to prawdziwie europejska perspektywa przyszłości projektu europejskiego. Tego właśnie nam teraz potrzeba, gdy stoimy przed licznymi wspólnymi wyzwaniami wymagającymi wspólnych odpowiedzi, w okresie, któremu zdaniem pana posła Schulza przyświeca duch Entsolidarisierung (demontowania solidarności).

Mój komentarz dotyczy nie tylko samego sprawozdania, ale również postępowań w komisji SURE – w których uczestniczyłem, więc wiem, o czym mówię – oraz do umiejętności pani Jutty Haug w dziedzinie zarządzania i roli sprawozdawcy, pana Salvadora Garrigi Polledo. Jest to szeroki konsensus i głos większości, które prawdopodobnie, miejmy nadzieję, zostanie potwierdzone dziś podczas sesji plenarnej. Tak, podzielamy wizję przedstawioną w sprawozdaniu. Tak, my także twierdzimy, że budżet europejski nie polega na powielaniu budżetów krajowych, ale na realizacji wspólnych celów wykraczających poza zdolności poszczególnych państw, gdzie środki europejskie mogą tworzyć korzyści skali lub efekty synergii.

Mówiąc krótko, budżet europejski należy stosować w obszarach, w których będzie skuteczny, ponieważ ma on charakter inwestycyjny i nie wiąże się z deficytem. Ponadto podzielamy wizję tak zwanych polityk tradycyjnych, mianowicie wspólnej polityki rolnej i polityki spójności. Tradycyjny nie oznacza przestarzały, ale należący do mechanizmów realizacji celów strategii Europa 2020. Jeśli uwzględnimy je we właściwy sposób w budżecie, to mogą umożliwić lepsze finansowanie obszarów dotychczas niedostatecznie finansowanych, takich jak np. innowacje, zarządzanie przepływami migracyjnymi, zewnętrzna odpowiedzialność Unii Europejskiej, widoczna obecnie w obszarze Morza Śródziemnego, efektywność energetyczna i przede wszystkim sposób połączenia Europy za pomocą sieci transeuropejskich oraz innych transgranicznych połączeń systemów energetycznych.

Budżet europejski powinien pełnić nowe funkcje, jako instrument dyscyplinowania finansów publicznych państw członkowskich, ale nie należy obwiniać go o złe gospodarowanie finansami publicznymi na szczeblu krajowym. Obecnie należy go traktować jako instrument poboczny na rzecz bilansu płatniczego, a w przyszłości także na rzecz szerszego zastosowania innowacyjnych instrumentów finansowych służących za dźwignię dla budżetów europejskich.

W sprawozdaniu zaapelowano o reformę strony finansowej i Komisja ma odpowiedzieć poprzez wskazanie nowych zasobów. Pan poseł Daul słusznie zauważył, że wskazanie nowych zasobów własnych budżetu oraz ograniczenie składek bezpośrednich jest sposobem na ułatwienie życia ministrowi finansów. W związku z tym pakiet, który ma zostać przedstawiony pod koniec czerwca, dotyczy liczb, wieloletnich ram finansowych, nowego wniosku w sprawie porozumienia międzyinstytucjonalnego, ale także zasobów własnych. Konkretne wnioski sektorowe powinny pojawić się później, w okresie od września do końca roku.

Na zakończenie raz jeszcze powtórzę, że moim zdaniem sprawozdanie komisji SURE wnosi dobry wkład w debatę na temat przyszłości Unii Europejskiej oraz stanowi silny, istotny punkt odniesienia dla Komisji. Współpraca pomiędzy Komisją a Parlamentem ma zasadnicze znaczenie nie tylko, by zapewnić dobry początek procesu kształtowaniu wniosku, ale również szczęśliwe zakończenie negocjacji, które w bieżącym kontekście są niezwykle trudne.

  Przewodniczący – Panie Komisarzu! Dziękuję. To była bardzo ważna dyskusja pomiędzy Komisją i Parlamentem. Te dwie instytucje chciałyby wzajemnie się popierać, przyjąć podobne podejście do wieloletnich ram finansowych. Pod koniec miesiąca zapoznamy się z projektem Komisji Europejskiej, kiedy zostanie on przedstawiony w Parlamencie.

(W odpowiedzi na głos z sali:)

Przykro mi, lecz pytania zadawane zgodnie z regułą niebieskiej kartki nie mogą być adresowane do naszych gości, lecz wyłącznie do posłów do Parlamentu Europejskiego.

  Thijs Berman, sprawozdawca komisji opiniodawczej Komisji Rozwoju – (NL) Panie Przewodniczący! Przedmiotowe sprawozdanie jest dla Komisji Rozwoju nie tylko jasne, ale również bardzo ważne, ponieważ założono w nim, że Unia Europejska przez najbliższe siedem lat będzie ponosiła odpowiedzialność za najuboższe kraje i że na ten cel przeznaczy stosowne środki w budżecie. Postanowiono, że państwa członkowskie muszą honorować swoje własne zobowiązania. Tymczasem przed państwami członkowskimi jest jeszcze daleka droga do przeznaczenia 0,7 % ich dochodu narodowego brutto (DNB) na współpracę na rzecz rozwoju. Wspólne działanie Unii Europejskiej w zakresie współpracy na rzecz rozwoju przyczyni się do powstania oszczędności, likwidacji powielania wydatków i zapewni lepsze oraz efektywniejsze wydatki.

W sprawozdaniu przewidziano, że działania w zakresie zmiany klimatu nie mogą być finansowane z budżetu na rzecz rozwoju. Wezwano do priorytetowego potraktowania kwestii wzmocnienia praw człowieka, demokracji i praworządności. Zaapelowano o nowe, poza dotacjami, metody finansowania, na przykład połączenie pożyczek z dotacjami. Podkreślono, że działania humanitarne powinny nadal być objęte niezależnym instrumentem finansowym, ponieważ pomoc nadzwyczajna musi być neutralna i wolna od wyborów politycznych Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych (ESDZ). Dzięki tym wyborom Unia Europejska pozostaje najważniejszym partnerem krajów rozwijających się na świecie, co ma zasadnicze znaczenie.

  Gerben-Jan Gerbrandy, sprawozdawca komisji opiniodawczej Komisji Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności – (NL) Panie Przewodniczący! Również Komisja Ochrony Środowiska Naturalnego, Zdrowia Publicznego i Bezpieczeństwa Żywności wyraża zadowolenie ze sprawozdania w formie, w jakiej zostało nam przedstawione. Uwzględniono w nim niedobór surowców, zagrożenie wobec różnorodności biologicznej, przejście w kierunku energii zrównoważonej, a szczególnie – co uważam za niezwykle ważne – znaczenie utrzymania trwałego rozwoju gospodarczego.

Jest jednak jedno ale: żyjemy w czasach, gdy wszystkie państwa członkowskie zastanawiają się trzy razy, zanim wydadzą choćby jedno euro. Tymczasem postępujemy dość osobliwie. Wydajemy miliardy na dotacje, takie jak dotacje szkodliwe dla środowiska, na rozwiązania, których naprawa będzie nas później kosztować kolejne miliardy. Dlatego też w imieniu mojej grupy ponownie złożyłem poprawkę, która została przyjęta przez Komisję Ochrony Środowiska Naturalnego, w sprawie ograniczenia do roku 2020 dotacji mających szkodliwy wpływ na środowisko. Nie stać nas na takie dotacje, zwłaszcza w okresie niedoborów.

  Constanze Angela Krehl, sprawozdawczyni komisji opiniodawczej Komisji Rozwoju Regionalnego – (DE) Panie Przewodniczący! Polityka spójności dysponuje jednym z największych budżetów indywidualnych w Unii Europejskiej. Musimy opracować nową politykę dostosowaną do nowych wyzwań. Chcemy inwestycji w nowoczesną infrastrukturę, w badania, innowacje i rozwój nowych technologii. Chcemy zrównoważonego, zintegrowanego rozwoju obszarów miejskich i dobrze wykształconej siły roboczej.

Regiony potrzebują konkretnych dotacji, które pomogą im w zbudowaniu konkurencyjności i w rozwoju gospodarczym. Jednocześnie należy jednak powiedzieć, że wszystkie regiony muszą mieć dostęp do polityki spójności zarówno wschodnioeuropejskie państwa członkowskie, jak i silne gospodarki narodowe takie jak Niemcy. Wschodnie regiony Niemiec wymagają wsparcia, ale pomocy europejskiej potrzebują również niektóre zachodnie regiony Niemiec, podobnie jak część regionów w Wielkiej Brytanii.

W tym celu potrzebny jest budżet, który nie będzie mniejszy od bieżącego i który nie może być podzielony na poszczególne sektory. Musimy dołożyć wszelkich starań, aby zwiększyć skuteczność i przejrzystość, a także połączyć to z likwidacją zbędnej biurokracji. Spójność wiąże się z solidarnością. Spójność jest jednak także praktyczna, a co za tym idzie niezbędna z ekonomicznego punktu widzenia.

Brak spójności to zła wiadomość, nawet dla silnych gospodarek publicznych. Dlatego powinniśmy zapewnić stosowne wsparcie finansowe na rzecz polityki spójności. Chciałabym podziękować sprawozdawcy za uwzględnienie w omawianym sprawozdaniu opinii Komisji Rozwoju Regionalnego i proszę o poparcie poprawki w sprawie ponownego ulepszenia kategorii pośrednich.

W Komisji Rozwoju Regionalengo wypracowaliśmy kompromis i zaleca się Parlamentowi uwzględnienie w sprawozdaniu sporządzonym przez pana Garrigę tego kompromisu, wypracowanego przez wytrawnych polityków. Proszę Państwa o poparcie.

  Giovanni La Via, sprawozdawca komisji opiniodawczej Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi – (IT) Panie Przewodniczący! Przede wszystkim chcę wyrazić uznanie dla Pana Posła Garrigi Polledo, również w imieniu większości Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi (AGRI), za wspaniałą pracę wykonaną w ostatnich miesiącach.

Debata w sprawie przyszłych perspektyw finansowych była gorąca, a sprawozdanie sporządzone przez pana Garrigę Polledo przedstawia efektywne podsumowanie, które obejmuje stanowiska przyjęte przez poszczególne delegacje krajowe oraz różne grupy polityczne.

Wyrażam, jako sprawozdawca komisji opiniodawczej Komisji Rolnictwa i Rozwoju Wsi, całkowite poparcie dla decyzji w sprawie pozostawienia budżetu na rolnictwo co najmniej w niezmienionej formie. Jestem, podobnie jak wiele koleżanek i kolegów w komisji AGRI, przeciwny poprawce złożonej przez Grupę Porozumienia Liberałów i Demokratów na rzecz Europy (ALDE), która umożliwiłaby w przyszłości zmniejszanie środków przeznaczonych na rolnictwo w celu sfinansowania innych obszarów.

Jestem zmuszony przypomnieć Szanownym Posłom, że wspólna polityka rolna jest zagwarantowana w Traktatach i jest jednym z nielicznych prawdziwie europejskich obszarów polityki; może odegrać istotną rolę w sektorze strategicznym, który dostarcza dobra publiczne i tworzy prawdziwą europejską wartość dodaną.

  Cătălin Sorin Ivan, sprawozdawca komisji opiniodawczej Komisji Kultury i Edukacji – (RO) Panie Przewodniczący! Zawsze, gdy rozmawiamy o budżecie Unii Europejskiej i funduszach europejskich, zwłaszcza zaś o przyszłych wieloletnich ramach finansowych, automatycznie mówimy o europejskiej wartości dodanej. Nie sądzę, aby istniał taki obszar lub segment budżetu Unii Europejskiej, w którym europejska wartość dodana byłaby większa, szczególnie przy tak ograniczonych zasobach. W celu zagwarantowania, że wszystkie poglądy wyrażane na tej sali i wszystkie projekty europejskie są powiązane ze społeczeństwem europejskim i z każdym indywidualnym obywatelem, że wszystkie omawiane projekty mają przyszłość, dzisiejsza młodzież musi uwierzyć w projekt, jakim jest Unia Europejska, młodzi ludzie muszą w coraz większym stopniu czuć się Europejczykami, a my musimy znacząco zwiększać inwestycje w kulturę, edukację oraz w projekty i programy na rzecz młodzieży.

Dlatego właśnie uważam, że jeśli Unia Europejska ma mieć przed sobą jasną przyszłość, to potrzebujemy więcej środków finansowych na edukację, kulturę i na młodych ludzi. Nie mówiąc już o sporcie, który zajmuje miejsce priorytetowe w strategii Europa 2020.

  Eva-Britt Svensson, sprawozdawczyni komisji opiniodawczej Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia – (SV) Panie Przewodniczący! Chcę zauważyć, jako sprawozdawczyni Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia, że obecnie kobiety mają niezwykle ograniczony wpływ na podejmowanie decyzji zasadniczych, dotyczących gospodarki oraz spraw finansowych i monetarnych, spraw budżetowych i polityki handlowej, czyli wszystkich decyzji mających wpływ na budżet i na nasze szanse. W celu opracowania nowoczesnego budżetu na przyszłość Komisja Praw Kobiet i Równouprawnienia podkreśliła ważne kwestie w zakresie przyszłych prac nad budżetem.

Należy wykorzystać zdolności i doświadczenie kobiet. Zwracamy uwagę na konieczność integracji równouprawnienia, tak by równouprawnienie było uwzględnione w budżecie. Słyszę wypowiedzi posłów do PE na temat przyszłego budżetu, zwiększonych zasobów itd. Nie chodzi tu tylko o zwiększone zasoby, ale również o odwagę polityczną, by w ramach budżetu zmienić priorytety oraz wykorzystać dostępne kompetencje kobiet. Jeśli to uczynimy, nie będziemy musieli nieustannie apelować o coraz to więcej środków finansowych, ale zdołamy wykorzystać budżet do stworzenia nowoczesnych strategii politycznych na przyszłość.

  Reimer Böge, w imieniu grupy PPE – (DE) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Przedmiotowe sprawozdanie jest właściwą i rozsądną ofertą Parlamentu dla Komisji i Rady, dotyczącą dalszego rozwoju podstawy budżetowej Unii Europejskiej w trudnym okresie.

Chcę podziękować sprawozdawcy, Panu Garridze Polledo, a także przewodniczącej Komisji, Pani Haug za ich pracę. Pragnę zauważyć, że oboje świetnie wykonali to zadanie. Pomimo różnic politycznych pomiędzy poszczególnymi grupami nasze prace polegały na dążeniu do znalezienia wspólnych europejskich rozwiązań. Szkoda, że inne instytucje nie wykazały się takim nastawieniem. Chcemy dysponować prawdziwymi zasobami własnymi, zgodnie z tym, co przewiduje Traktat.

Budżet, niezależnie od innego dochodu, ma być finansowany wyłącznie z zasobów własnych. Inaczej mówiąc, stawiając takie żądanie jesteśmy wierni postanowieniom traktatu. A przy okazji, połóżmy kres wszelkim nadzwyczajnym zwrotom ukierunkowanym. Przedmiotowa debata powinna być prowadzona wspólnie z posłami do parlamentów krajowych, ale bez żadnych uprzedzeń i bez bicia piany, co ma miejsce w niektórych stolicach i jest widoczne w komentarzach.

Jednocześnie chcemy wiedzieć, że jedność budżetu jest chroniona, i że polityka budżetowa nie zostanie wykluczona z budżetu Wspólnoty. Kiedy zaś mówimy o wydatkach, musimy odnieść się do zobowiązań wynikających z Traktatu z Lizbony. Musimy zapewnić wystarczające środki na rzecz strategii UE 2020, którą wszyscy zobowiązaliśmy się realizować. Wzrost gospodarczy stanowi podstawę działalności gospodarczej i społecznej.

Musimy bardziej szczegółowo niż dotychczas omówić kwestię europejskiej wartości dodanej oraz niezbędną synergię pomiędzy budżetami krajowymi a budżetem UE, ponieważ niezależnie od potencjalnych oszczędności możliwych do osiągnięcia w ramach budżetu UE, znaczną część dodatkowych niezbędnych zasobów można omówić w kontekście rzetelnej debaty w sprawie synergii oraz potencjalnych oszczędności pomiędzy budżetem UE a budżetami krajowymi. Musimy wyraźnie powiedzieć Radzie, że jeśli odmówi wejścia na wskazaną dziś przez nas drogę, to będzie musiała określić, które priorytety polityczne mają zostać usunięte z planu działania i pozbawione dalszego finansowania. Jest to konieczne, o ile mamy być uczciwi wobec obywateli. Mam nadzieję, że Komisja w swoich wnioskach legislacyjnych zareaguje pozytywnie na te sugestie Parlamentu i oczekuję od przyszłych prezydencji, że znajdą sposób na otwartą i przejrzystą komunikację z Parlamentem, tak abyśmy mogli we właściwym czasie kończyć usankcjonowane procedury.

(Mówca zgodził się odpowiedzieć na pytanie zadane zgodnie z regułą niebieskiej kartki na mocy art. 149 ust. 8 Regulaminu )

  Derk Jan Eppink (ECR) – Panie Przewodniczący! O ile mi wiadomo, pan poseł Böge należy w Niemczech do partii CDU. Zastanawiam się, czy jego apel w sprawie zasobów własnych UE odzwierciedla jego własne zdanie, czy też stanowisko jego niemieckiej partii?

  Reimer Böge (PPE) – (DE) Panie Przewodniczący! Z radością odpowiem na to pytanie. W zasadzie jestem nie tylko członkiem Unii Chrześcijańsko-Demokratycznej, przez 13 lat byłem także wiceprzewodniczącym CDU w Szlezwiku-Holsztynie. Posłowie do Parlamentu Europejskiego z partii CDU/CSU uzgodnili stanowisko jeszcze zanim komisja wyraziła swoją opinię. Oświadczenie w sprawie zasobów własnych ustalone przez posłów do PE z partii CDU/CSU, które do pewnego stopnia jest sprzeczne z krajowym stanowiskiem partii, jest całkowicie zgodne z wnioskami Komisji ds. Zmian Politycznych. Popieram to oświadczenie, także jako niemiecki polityk należący do CDU.

  Göran Färm, w imieniu grupy S&D – (SV) Panie Przewodniczący! Wyzwania stojące obecnie przed Unią Europejską należą do największych w ostatnim bardzo długim okresie. Musimy dołożyć starań, aby zakończyć kryzys gospodarczy, a jednocześnie uniknąć kolejnych kryzysów. Musimy uporać się z rosnącą globalizacją i konkurencją. Potrzebne będą na przykład poważne transgraniczne inwestycje w badania. Musimy sprostać wyzwaniom stwarzanym przez środowisko naturalne i klimat oraz uporać się z kwestią zrównoważonych dostaw energii.

Musimy odwrócić niszczycielską tendencję zmierzającą do trwałego wysokiego bezrobocia oraz wykluczenia społecznego, jakie ma miejsce w Europie, szczególnie zaś musimy dołożyć starań, by pomóc w walce z kryzysem, który dotyka naszych południowych sąsiadów. Niestety, w sytuacji, gdy najbardziej potrzebujemy solidarności i sprawnej współpracy europejskiej, rosną także zagrożenia wobec idei europejskiej. Obecnie zagrożenia te dotyczą między innymi budżetu UE.

W komisji specjalnej ds. wyzwań politycznych i zasobów budżetowych na rzecz zrównoważonej Unii Europejskiej po 2013 roku rozumiemy, że dziwnym może się wydawać nasze żądanie zwiększenia środków finansowych na budżet UE po roku 2013 teraz, gdy wiele państw członkowskich wprowadza cięcia w budżetach krajowych. Jednocześnie jednak zignorowanie tych wyzwań, poddanie się eurosceptycyzmowi i rezygnacja z ambicji politycznych, jakie państwa członkowskie nadały nam w Traktacie z Lizbony, byłoby całkowicie nierozsądne. Musimy także pamiętać, że poważne cięcia nie przyniosą korzyści najbardziej narażonym państwom członkowskim (Grecji, Irlandii i Portugalii); wręcz przeciwnie, zmniejszą zdolność UE do udzielenia im pomocy.

Rząd Wielkiej Brytanii przemawia jedynie w imieniu płatników netto i nikogo więcej. W związku z tym w sprawozdaniu komisji ds. wyzwań politycznych usiłowaliśmy znaleźć rozsądną równowagę pomiędzy ograniczeniami, potrzebnymi ambicjami i przyszłościową reformą takich obszarów polityki jak polityka rolna. Uzgodniliśmy zwiększenie wydatków na kolejny okres o 5 % w porównaniu do roku 2013.

Chciałbym gorąco podziękować panu posłowi Garridze Polledo, który zdołał zagwarantować szerokie poparcie dla swojego sprawozdania. Chodzi o to, że dodatkowe 5 % ma być precyzyjnie wykorzystane na inwestycje w obszarach kluczowych, które są skoncentrowane na przyszłości, szczególnie w obszarze badań, wzrostu i zatrudnienia. To oczywiste, że obszary te wymagają działania, a bez zasobów nie zdołamy sprostać tym wyzwaniom. W tym celu musimy jednak także zmienić naszą wizję budżetu UE.

Pamiętajmy, że budżet UE jest wciąż mniejszy w związku z gospodarkami państw członkowskich niż w chwili przystąpienia Szwecji w latach 90. XX wieku, pomimo rozszerzenia UE z 15 do 27 państw członkowskich. Również zwiększanie budżetu UE następowało znacznie wolniej niż zwiększanie budżetów krajowych państw członkowskich, na przykład budżetu Wielkiej Brytanii, o czym również nie wspominają w swoich wystąpieniach przedstawiciele rządu Jej Królewskiej Mości. Osobiście jestem zupełnie przekonany, że środki oszczędnościowe nie są jedynym sposobem wyjścia z kryzysu. Musimy odnaleźć drogę powrotną do wzrostu gospodarczego i zatrudnienia poprzez znalezienie zasobów na inwestycje i w tym celu potrzebne są nam wspólne działania.

  Carl Haglund, w imieniu grupy ALDE – (SV) Panie Przewodniczący! Pragnę gorąco podziękować sprawozdawcy, który świetnie wywiązał się z zadania, jakim było zestawienie poglądów wyrażanych na tej sali. Jestem pewien, że wszyscy zgadzamy się co do stojących przed nami wyzwań. Natomiast należy zadać proste pytanie o sposób zwiększenia środków, nie tylko środków finansowych w UE, ale również w państwach członkowskich; jest to kwestia znalezienia równowagi.

W komisji postanowiliśmy zalecić zwiększenie przyszłego budżetu o 5 %. Pięć procent zdaje się być dużą kwotą, zwłaszcza gdy wracamy do swoich państw i tłumaczymy, że potrzebujemy kolejnych 5 %. Z drugiej strony 5 % to bardzo mało, jeśli zastanowimy się nad wyzwaniami stojącymi przed UE i gdy zbyt dobrze wiemy, że faktycznie UE znów otrzymała kilka nowych zadań, które musi wykonać we właściwy sposób, czego nie zdoła uczynić bez środków finansowych.

Jednocześnie, jeśli mamy być wiarygodni w naszym apelu o więcej środków, musimy mieć odwagę, by przyjrzeć się istniejącym strukturom i bieżącym kosztom. Nasza wiarygodność znacząco wzrośnie, jeśli zdołamy pokazać, że zanim poprosimy o więcej, potrafimy także rozdzielać/zmieniać priorytety i oszczędzać. Mam na myśli nieuzasadnione korzyści w ramach polityki rolnej, a także fakt, że nasza polityka antykorupcyjna w dużej mierze nie funkcjonuje tak sprawnie, jak twierdzimy, oraz że administracja UE do pewnego stopnia jest raczej nieporadna, czego świetnym przykładem jest nasza obecność tu, w Sztrasburgu. Właśnie takie kwestie chciała poruszyć nasza grupa, jako przykłady do omówienia, ponieważ dzięki temu zyskamy na wiarygodności, gdy później będziemy prosić o większe środki.

W omawianym sprawozdaniu nie zawsze jednak nam się to udawało, dlatego – chociaż znaczna większość mojej grupy popiera sprawozdanie – niektórzy posłowie w jutrzejszym głosowaniu nacisną przycisk „przeciw” lub być może „wstrzymuję się”. W końcu wiele osób jest rozczarowanych, ponieważ nie zdołaliśmy omówić nowego sposobu na rozdzielanie istniejących środków finansowych.

Kolejną kwestią, którą należy się koniecznie zająć jest sposób finansowania budżetu UE i nasza grupa przyjęła pod tym względem wyraźne stanowisko. Chcemy poważnej debaty w sprawie zasobów własnych, jest to dla nas ważne, abyśmy mogli wyeliminować szkodliwe elementy w bieżącej strukturze finansowej: więcej zwrotów, niejasne i nieprzejrzyste umowy itd. W przyszłości sytuacja nie może tak wyglądać i mam nadzieję, że zdołamy zapoczątkować konstruktywny dialog z Radą na temat przyszłości. Jest to kwestia o zasadniczym znaczeniu, jeśli budżet UE ma mieć przed sobą jasną przyszłość.

  Konrad Szymański, w imieniu grupy ECR – (PL) Polska delegacja w grupie konserwatywnej (Europejskich Konserwatystów i Reformatorów) będzie głosowała za przyjęciem sprawozdania w sprawie wieloletnich ram finansowych. Nie oznacza to jednak, że nie dostrzegamy słabości tego dokumentu. Zwykłą stratą czasu jest rozwijanie postulatów dotyczących dochodów własnych, a tym samym rozwijania europejskich podatków. Europejczycy płacą już i tak zbyt wysokie daniny publiczne.

Potrzebujemy większego nacisku na kontrolę wydatków unijnych oraz krytycznej oceny dotychczasowej polityki w tym zakresie. Zamykanie oczu na marnowanie tych zasobów nie jest rozwiązaniem. Nie jest to też uczciwe wobec europejskich podatników. Dominacja agendy Europa 2020 może oznaczać reformowanie polityk unijnych kosztem zobowiązań o wiele ważniejszych – kosztem zobowiązań traktatowych mówiących o promowaniu spójności ekonomicznej między państwami członkowskimi.

Nie możemy jednak zamykać oczu na europejską wartość dodaną, która wiąże się z europejską polityką spójności. W Polsce widać jej efekty bardziej niż gdziekolwiek indziej. Przyspieszenie wzrostu dzięki polityce spójności służy nie tylko nam. Przyspieszenie wzrostu w Europie Środkowej przyczynia się w istotny sposób do wzrostu całej Europy, poprawia warunki inwestycji, które przynoszą zyski nie tylko w Warszawie czy w Pradze, ale także w Amsterdamie, Londynie czy Berlinie.

  Helga Trüpel, w imieniu grupy Verts/ALE – (DE) Panie Przewodniczący, Panie i Panowie! Chciałabym zacząć od oświadczenia pana Ashwortha, w którym przeciwstawił mądrzejszy budżet europejski budżetowi większemu. Moim zdaniem to nie jest prawdziwa alternatywa. Faktycznie musimy realizować mądrzejszą politykę budżetową poprzez dokładne określanie obszarów, w których możliwe są oszczędności, w których możliwe jest usprawnienie gospodarowania, i w których administracja odgrywa szczególnie ograniczającą rolę.

Komisja specjalna miała jednak za zadanie sprawdzić, ile środków finansowych potrzebujemy, aby móc we właściwy sposób uporać się z bieżącymi wyzwaniami politycznymi. Potrzebna jest nam zatem otwartość na reformy i odwaga polityczna. Musimy się zorganizować, tak aby móc reagować na główne wyzwania, które pojawią się do roku 2020. Nie sądzę, aby przy pańskim stanowisku, Panie Pośle Ashworth, było to możliwe; popieram raczej pana posła Bögego, który moim zdaniem ma rację i jest wierny postanowieniom traktatu, gdy mówi, że potrzebujemy odwagi, by powrócić do systemu, który naprawdę wykorzystuje nasze zasoby własne.

Dzięki temu Unia Europejska będzie silniejsza, a nasz system finansowy przejrzystszy. Dzięki temu nasi obywatele będą dokładniej wiedzieli, skąd mają pochodzić środki finansowe. Z perspektywy Grupy Zielonych/Europejskiego Wolnego Przymierza chcę dodać, że mamy na myśli przede wszystkim podatek od transakcji finansowych, ponieważ pozwoli on uregulować transakcje finansowe i da nam możliwość opracowania mądrzejszych strategii politycznych. Zatem jest to jedyna droga naprzód, która nie zahamuje rozwoju państw członkowskich, natomiast otworzy przed nami nowe alternatywy. Dlatego moim zdaniem rację ma pan poseł Verhofstadt, gdy mówi, że musimy, co oczywiste, być przygotowani na podjęcie wspólnych inicjatyw, takich jak utworzenie Europejskiej Służby Działań Zewnętrznych, a jednocześnie oszczędzać na szczeblu krajowym. Oczywiście nie możemy po prostu zrezygnować z jednego elementu i dodać inny. Odpowiedzialność europejska oznacza przycinanie wydatków krajowych w celu gromadzenia zasobów na szczeblu europejskim. Czemu tak się dzieje? Ponieważ razem jesteśmy silniejsi i ponieważ możemy uzyskać europejską wartość dodaną korzystną dla obywateli, szczególnie w obszarze polityki na rzecz badań i edukacji. Do czekających nas głównych zadań należy transformacja ekologiczna oraz budowanie inteligentnych sieci energetycznych. Potrzebujemy środków zarówno na ten cel, jak i na tworzenie sieci szerokopasmowych w obszarach wiejskich. Takie są zadania na przyszłość, których realizacja wymaga mądrzejszego i większego budżetu.

(Mówca zgodził się odpowiedzieć na pytanie zadane zgodnie z regułą niebieskiej kartki na mocy art. 149 ust. 8 Regulaminu )

  Peter van Dalen (ECR) – (NL) Panie Przewodniczący! Pani poseł Trüpel znów powtarza znajome kredo: „Potrzebujemy większej obecności Europy, większa obecność Europy będzie dla nas dobra, a większa obecność Europy oznacza więcej środków”. Wiemy już, o ile procent ona i pan poseł Verhofstadt chcieliby zwiększyć WRF. Zatem szkoda, że nasi obywatele zmierzają w całkowicie przeciwnym kierunku. Zaufanie do Europy maleje. Obywatele postrzegają ten Parlament jako maszynę do pożerania pieniędzy, która wciąż domaga się więcej. Czy nie powinna Pani ponownie zastanowić się nad swoim credo i dla odmiany przyjąć inny ton, zgodny z tym, do czego namawia pan poseł Ashworth?

  Helga Trüpel (Verts/ALE) – (DE) Panie Pośle van Dalen! Moim zdaniem popełnia Pan poważny błąd polityczny. Jeśli Europa powróci do modelu opartego na realizacji politycznych interesów poszczególnych państw, grozi nam zniweczenie 50 lat prac nad projektem europejskim.

W tym przypadku nie ma mowy o marnowaniu pieniędzy. Musimy podejmować zdecydowane działanie na rzecz walki z korupcją i skandalami finansowymi z chwilą ich wystąpienia. Oczywiście w tej sprawie jesteśmy po Pana stronie. Jeśli jednak chodzi o wytwarzanie europejskiej wartości dodanej, musimy działać razem, co miało miejsce w wielu obszarach, ponieważ państwa działając indywidualnie w obliczu konkurencji międzynarodowej są słabsze. Nie osiągniecie żadnych wyników, jeśli 27 państw członkowskich będzie działać jednostronnie, do tego potrzebna jest koncentracja sił. Ta prawda została uznana przez państwa założycielskie po zakończeniu II wojny światowej. Powinniśmy popracować nad rozwojem tej koncepcji, a nie nad jej zniszczeniem.

  Miguel Portas, w imieniu grupy GUE/NGL – (PT) Panie Przewodniczący! Po wysłuchaniu dotychczasowej debaty sądzę, że ze swoim wystąpieniem będę szedł pod prąd. Moje pierwsze pytanie brzmi: czy można utrzymać wspólną walutę bez silnego budżetu europejskiego? Odpowiedź, moim zdaniem, jest przecząca. Dokładnie tego dowodzi kryzys w obszarze długu państwowego. Pokazuje on, że gdybyśmy mieli silny budżet, nie doszłoby do ataku spekulacyjnego na dług państwowy Grecji czy Portugalii. Musimy na to zareagować i uważam, że jest to główny problem, którego nie poruszono w sprawozdaniu sporządzonym przez pana posła Garrigę. Omawianemu sprawozdaniu brakuje ambicji.

Marginalne zwiększenie budżetów europejskich o 5% zdaje się być dużą sumą tylko dla Jej Królewskiej Mości, królowej Wielkiej Brytanii. W rzeczywistości prawdziwy problem polega na tym, że przyjęcie priorytetów na rzecz wzrostu gospodarczego i tworzenia zatrudnienia jest niemożliwe przy praktycznie zamrożonym budżecie europejskim. Niemożliwe jest reagowanie na nowe zobowiązania wynikające z traktatów, jeśli budżet jest zasadniczo zamrożony. Nie można uznać realizacji polityki spójności za sukces, ponieważ nie odnosimy sukcesu, gdy Europa cofa się w kierunku modelu opartego na rozbieżnościach społecznych.

Moja ostatnia uwaga dotyczy tego, że zagłosujemy za wprowadzeniem podatku od transakcji finansowych, ale naszym zdaniem ujrzy on światło dzienne, dopiero gdy Europa znajdzie w sobie odwagę, by wdrożyć go niezależnie od pozostałych.

  Niki Tzavela, w imieniu grupy EFD – Panie Przewodniczący! Wiele już zostało powiedziane, a ja chciałabym dodać odmienne zdanie do tej debaty.

Przed laty byłam w Stanach Zjednoczonych na obiedzie z nieżyjącym już prezydentem Geraldem Fordem, który opisywał, w jaki sposób doszło do powstania grupy G-7. Powiedział, że chciał spotkać się z premierem Wielkiej Brytanii Callaghanem – wydaje mi się, że to był premier – w celu omówienia kilku spraw, a pan Callaghan zaproponował, by połączyć to z rozgrywką w golfa. Na to prezydent Ford odpowiedział, że premier Kanady, Trudeau, jest dobrym graczem, więc należy go również zaprosić. A następnie premier Trudeau, który zaproszenie przyjął, powiedział, że ma kilka kwestii do rozwiązania z Francuzami, więc można by zaprosić także premiera Francji. I gdy omawiali szczegóły spotkania przez telefon, doszli do wniosku, że Niemcy będą coś podejrzewać, w związku z czym ich również należy zaprosić na spotkanie. A gdy Niemcy przyjęli zaproszenie, powiedzieli, że obowiązkowa jest również obecność Włoch, które wówczas sprawowały sześciomiesięczną prezydencję w Unii Europejskiej.

I wtedy prezydent Ford powiedział do mnie: wiesz, Niki, właśnie wtedy po raz pierwszy uświadomiłem sobie, że wasza Unia Europejska jest tak rozdarta, podzielona i niezrównoważona. Pewnego dnia wypracujecie wystarczająco mocny budżet europejski, by móc konkurować na arenie światowej; sytuacja będzie bardzo trudna. Uważaj.

Panie Przewodniczący! Niezmiernie się cieszę, jako poseł do PE, że żyję w tych czasach.

  Angelika Werthmann (NI) – (DE) Panie Przewodniczący! Od dłuższego czasu Komisja Budżetowa prowadzi intensywne prace nad kolejnymi wieloletnimi ramami finansowymi (WRF), a sprawozdanie sporządzone przez mojego kolegę stanowi ważny wkład w te prace.

Nigdy wcześniej obywatele Europy nie mieli tak dużych oczekiwań wobec UE, jednocześnie tak surowo ją krytykując.

Ważne wydają się trzy aspekty: po pierwsze, przede wszystkim związek z obywatelami Europy. Całkowicie zrozumiałe jest, że nasi obywatele w obliczu wpływu kryzysu strukturalnego i wciąż rosnącego zapotrzebowania na globalizację tracą orientację, co w nieunikniony sposób prowadzi ich do kwestionowania projektu europejskiego jako całości. Ten temat należy uważnie zbadać przy opracowywaniu kolejnych WRF, aby zagwarantować lepsze zrozumienie Europy, jej akceptację, funkcjonowanie i wsparcie dla niej.

Po drugie: akceptacja ze strony obywateli oraz na szczeblu politycznym w państwach członkowskich będzie jeszcze większa, jeśli budżet UE będzie zdolny do generowania rzeczywistej wartości dodanej na rzecz Europy. Będzie on w związku z tym uznawany za wartościowy z punktu widzenia jedności europejskiej.

Po trzecie: dodatkowo z zadowoleniem przyjmujemy fakt, że strategia Europa 2020 ma służyć za punkt odniesienia przyszłych WRF, co pociąga za sobą również opracowanie ram czasowych.

  Jan Olbrycht (PPE) – (PL) Ktoś, kto nie jest zorientowany, może dochodzić do wniosku, że Parlament Europejski zachowuje się nieodpowiedzialnie, proponując zwiększenie budżetu. Chciałbym wyraźnie powiedzieć, że prace komisji SURE przebiegały przede wszystkim w sposób bardzo konkretny, rzeczowy i niezwykle realistyczny. W komisji SURE dominowała rozmowa na temat tego, ile będą kosztować decyzje polityczne. Musimy pamiętać, że państwa członkowskie, w tym również państwa piszące listy, zgodziły się na cele strategii 2020. Komisja SURE próbowała wskazać, ile będą kosztować decyzje polityczne, które są wspólnie podjęte. Traktujemy decyzje polityczne niezwykle serio. Jeżeli państwa członkowskie decydują się na podjęcie pewnych działań, a my reprezentujący mieszkańców podzielamy ten pogląd, to musimy mieć realistyczne środki. Sprawozdanie, które zostaje poddane pod głosowanie, jest w związku z tym sprawozdaniem przemyślanym i bazującym na kompromisach. To sprawozdanie, jest realistyczne i, co najważniejsze, to sprawozdanie, które stanowi bardzo dobra podstawę do rozpoczęcia rozmów. Myślę, że możemy dzisiaj na tej sali powiedzieć, że Parlament Europejski jest przygotowany do rozpoczęcia negocjacji.

Chciałbym również jako poseł z Polski wyrazić głębokie przekonanie, że polska prezydencja w Radzie Unii będzie prezydencją właśnie podejmującą poważną, niezwykle realistyczną rozmowę, a ponieważ Polska i jej rząd mają nastawienie proeuropejskie, będzie to na pewno rozmowa trudna, ale niezwykle korzystna dla dalszych działań. Najważniejszy jest początek negocjacji. Parlament jest do tego przygotowany.

  Jutta Haug (S&D) – (DE) Panie Przewodniczący, Panie Komisarzu, Panie i Panowie! Rok temu na posiedzeniu plenarnym podjęto decyzję w sprawie powołania komisji specjalnej i nadania jej mandatu, mającej sporządzić projekt stanowiska Parlamentu Europejskiego w związku z kolejną perspektywą finansową. Obecnie, dokładnie po jedenastu miesiącach prac, Komisja Zmian Politycznych, przedstawia wyniki swoich działań. Zadanie to wymagało dyscypliny i koncentracji, a jego realizacja była możliwa jedynie dzięki przyjęciu podejścia opartego na otwartości, solidarności i wzajemnym zaufaniu. I za to chcę gorąco podziękować posłom do PE zaangażowanym w ten proces twórczy.

Przedmiotowe sprawozdanie, sporządzone pod przywództwem pana posła Garrigi Polledo, jest naprawdę dobre. Możemy być z niego dumni. Wszyscy jednak wiemy, że do osiągnięcia dobrych wyników potrzebni są nie tylko ciężko pracujący posłowie, ale również wspaniały personel. Niewątpliwie tak było w naszym przypadku, nie tylko ze względu na naszych osobistych asystentów i personel należący do grupy, ale przede wszystkim także ze względu na wspaniały personel sekretariatu. Ten super zespół, dowodzony przez panią Monikę Strasser, był złożony z ludzi nie tylko kompetentnych i profesjonalnych, ale także nieprzeciętnie zainteresowanych realizowanymi pracami. Byli oni cierpliwi i twórczy, niezwykle dobrze zorganizowani, a jednocześnie spontaniczni i elastyczni. A co najważniejsze byli zawsze pogodni i otwarci. Niewątpliwie byli zadowoleni z ciężkiej wykonywanej pracy. Chcę z całego serca podziękować temu dziewięcioosobowemu zespołowi. Naprawdę bardzo Państwu dziękuję.

(Oklaski)

Wraz z panem posłem Garrigą Polledo od samego początku chcieliśmy sporządzić sprawozdanie, które mogłoby zostać poparte przez 75 % posłów na tej sali. Podczas głosowania w komisji otrzymaliśmy tak naprawdę wsparcie większości, wyrażone przez ponad 80% głosów. Bardzo nas ten wynik ucieszył. Za rozsądny należy uznać nasz apel dotyczący siedmioletniej perspektywy finansowej, wyrażonej w strukturze, która odzwierciedla cele strategii Europa 2020, a jednocześnie szanuje wszystkie obszary polityczne Unii Europejskiej i unika zwiększania budżetu europejskiego do nierzeczywistego poziomu. Stworzenie takiej perspektywy finansowej jest realne i osiągalne.

Nasze sprawozdanie obejmuje 174 ustępy, wszystkie wspierają większą obecność Europy. Naprawdę potrzebujemy większej obecności Europy. Proszę przeczytać omawiane sprawozdanie. Zaproponowano w nim najlepszą możliwą podstawę do przekonania obywateli w ramach debaty lokalnej i do rozpoczęcia poważnych negocjacji z Radą, której dzisiejsza nieobecność jest niestety odczuwalna. Dziękuję za tak wspaniale wykonaną pracę.

  Anne E. Jensen (ALDE) – (DA) Panie Przewodniczący! Ja także uważam, że jest to bardzo dobrze wyważone sprawozdanie dające Komisji Budżetowej wyraźny, ale również bardzo elastyczny mandat do negocjowania z Radą porozumienia. Powtórzę tu apel pani poseł Haug o przeczytanie sprawozdania, także przez tych szefów państw lub rządów i ministrów finansów, którzy tak szybko wyrazili swoją negatywną opinię na temat wyników.

Był to, jak już powiedziano, proces mocny i rozsądny. Chcę podziękować Panu Posłowi Garridze Polledo i Pani Poseł Haug za świetnie wykonaną pracę. Chcę także podziękować Komisji za aktywną rolę w procesie. W rzeczywistości te prace umożliwiły nam omówienie wszystkich aspektów budżetu UE oraz różnorodnych obszarów politycznych, które chcielibyśmy uwzględnić w budżecie. Jest to zatem poważne osiągnięcie. Czy wyniki należą do wystarczająco ambitnych? Uważam, że tak. Wzmacniamy strategię Europa 2020, która ma na celu wyposażenie UE w instrumenty na rzecz walki z wyzwaniami wynikającymi z konkurencji z Chinami i innymi szybko rozwijającymi się gospodarkami, a także na rzecz przejścia do wykorzystania energii odnawialnej.

Wolałabym, aby sformułowania dotyczące wspólnej polityki rolnej były bardziej zdecydowane, ponadto żałuję, że nie zbadaliśmy możliwości oszczędzania w ramach funduszy strukturalnych. W końcu państwa członkowskie otrzymują te środki z powrotem i bardzo chciałyby nimi dysponować. Uważam zatem, że możliwość zwiększenia budżetu o 5 % jest dla nas ważna, tak aby była szansa na finansowanie nowych obszarów polityki i spełnianie nowych żądań, a także na inwestowanie w transport, energię i badania, czyli w dziedziny, w które UE musi w przyszłości inwestować.

Mamy kontrolę nad budżetem UE. Omawiane i przyjmowane dziś sprawozdanie dotyczy pułapu budżetu UE. Nie mówimy o konkretnych środkach, które są wypłacane, ale raczej o pułapie, poniżej którego musimy mieć możliwość walki z nowymi wyzwaniami. Nie wiemy, co się wydarzy do roku 2020 i dlatego popieram przedmiotowe sprawozdanie.

  Hynek Fajmon (ECR) – (CS) Panie Przewodniczący! Przez kilka ostatnich miesięcy byliśmy zajęci przygotowywaniem wieloletnich ram finansowych na lata 2014−2020. Zachowujemy się jak szczeniak i kociak z bajki znanego czeskiego pisarza, Karela Čapeka. Postanawiają oni upiec ciasto, i aby było naprawdę smaczne, wrzucają do garnka wszystko to, co lubią. W wyniku tego powstało ciasto, po którym rozbolały ich brzuchy. Obawiam się, że tak samo będzie z naszymi ramami budżetowymi. My także wrzucamy do jednego garnka wiele składników i pięknie brzmiących zobowiązań i zaleceń, ale wcale nie jesteśmy pewni, czy będą one do siebie pasować.

Doskonale wiemy, jaką porażką okazała się strategia lizbońska. Obecnie mamy strategię Europa 2020 i usiłujemy stworzyć dla niej ramy budżetowe. Mamy jednak problem zarówno z przyjętymi celami, jak i z instrumentami zalecanymi w sprawozdaniu. Moim zdaniem walka ze zmianą klimatu przedstawia najgorszy spośród przyjętych celów, a w przypadku instrumentów największy problem widzę w tak zwanych zasobach własnych oraz możliwości emitowania obligacji. W rzeczywistości zasoby własne oznaczają nowy podatek europejski, którego nie chcę. Euroobligacje są sposobem na zadłużenie UE wraz z państwami członkowskimi, czego również nie chcę. Dlatego nie mogę poprzeć przedmiotowego sprawozdania.

(Debata została zawieszona)