Przewodnicząca − Kolejnym punktem porządku obrad są wyjaśnienia dotyczące sposobu głosowania.

Sprawozdanie: Miroslav Mikolášik (A7-0111/2011)

  Marco Scurria (PPE) – (IT) Pani Przewodnicząca, Panie i Panowie! Chciałem zagłosować za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania, gdyż ustanawia ono pewne fundamentalne elementy polityki spójności i finansowania.

Po pierwsze, uproszczono procedury w odniesieniu do funduszy krajowych, a po drugie pojawiło się stwierdzenie, że sport i kultura również są ważnymi, decydującymi elementami spójności.

Być może jedynym negatywnym aspektem sprawozdania jest fakt, że stwierdza się w nim, iż wnioskowi muszą oprócz języka oryginalnego towarzyszyć jedynie trzy języki robocze – angielski, francuski i niemiecki. W każdym razie z powodów ogólniejszych głosowałem za przyjęciem wniosku i gratuluję sprawozdawcy.

  Alfredo Antoniozzi (PPE) – (IT) Pani Przewodnicząca, Panie i Panowie! Pomimo znaczenia omawianego sprawozdania jedynie 19 państw członkowskich złożyło sprawozdania z podstawowych wskaźników. W takiej sytuacji nie możemy uzyskać jaśniejszego obrazu efektów polityki spójności w terenie.

Zgadzam się ze środkami i dobrymi praktykami proponowanymi przez pana posła Mikolášika oraz sądzę, że szczególnie trafny jest wniosek dotyczący szerszego zastosowania podstawowych wskaźników, jak również sporządzania sprawozdań na temat wyników i synergii między polityką krajową a polityką Unii Europejskiej.

Kolejnymi pozytywnymi działaniami są organizacja debat publicznych i konsultacji z zainteresowanymi stronami wraz z przedstawianiem sprawozdań do zaopiniowania parlamentom narodowym. Musimy dołożyć wysiłków, aby zapobiec redukcji finansowania dostępnego dla polityki spójności w następnym okresie programowania. Z tego powodu głosowałem za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania.

  Sergej Kozlík (ALDE) – (SK) Pani Przewodnicząca! Przydział środków z funduszy UE w nowych państwach członkowskich, w tym w Słowacji, cierpi wskutek nadmiernego skomplikowania procedur, przerostu biurokracji, niejasnych zasad oraz skrytych, nieuczciwych działań. Wielu zainteresowanych pieniędzmi z funduszy europejskich narzeka na długotrwałe biurokratyczne tortury, sposobu zakończenia których nie da się przewidzieć. Biurokracja i liczne przeszkody nie są wynikami działania Brukseli, ale poszczególnych państw członkowskich. Jeżeli zasady europejskie nie zostaną uproszczone pod presją Parlamentu Europejskiego i innych podmiotów, zasady stosowane w poszczególnych państwach członkowskich będą często znacząco komplikować sytuację. Chociaż pierwotne zasady europejskie są względnie proste, komplikuje je wdrożenie krajowe. Mówi się, że na im niższy szczebel systemu schodzimy, tym bardziej złożony staje się on. Poważny problem polega również na tym, że urzędnicy nie pomagają przy przydziale środków UE, ale skupiają się wyłącznie na mechanizmach kontrolnych, które dalece wychodzą poza wymagania prawa. Problem leży zatem głównie w państwach członkowskich UE.

  Peter Jahr (PPE) – (DE) Pani Przewodnicząca! Istnieje powód, dla którego prowadzimy politykę spójności; polityka ta ma jasny początek i musi też mieć koniec. Moim zdaniem powodem wdrażania polityki spójności jest chęć wyrównania standardu życia i rozwoju gospodarczego w całej Unii Europejskiej. Dlatego słuszne jest subsydiowanie i wspieranie regionów, które nie osiągnęły ogólnych standardów gospodarczych. Równie ważne jest jednak zapewnienie prawidłowego zastosowania tych zasobów finansowych, a więc innymi słowy pożądanego efektu. Omawiane sprawozdanie jest z mojego punktu widzenia bardzo ważne, gdyż zawiera też analizę, dając tym samym podstawę do wniosków na dwa następne okresy wsparcia. Pragnę wskazać jeden przykład: w moim konkretnym regionie wschodnich Niemiec polityka spójności wywarła od 1990 roku znaczące skutki. Byliśmy tam świadkami rozwoju i moim zdaniem osiągnięcie etapu, na którym możemy powiedzieć, że w regionach tych potrzebny jest program stopniowego wycofywania się z pomocy, jest jednoznacznym sukcesem, gdyż oznacza to wzrost standardu życia.

  Andrzej Grzyb (PPE) – (PL) Polityka spójności jest dobrze oceniana w swoim dotychczasowym kształcie oraz dobrze oceniane są jej rezultaty. W państwach członkowskich mamy wymierne korzyści z realizacji tej polityki, która w połączeniu ze wspólnotową polityką rolną wyrównuje dysproporcje rozwojowe zarówno w Unii, jak i pomiędzy regionami i wewnątrz regionów. Podzielam pogląd, że należy utrzymać cele, jak również finansowanie w kształcie, który oczywiście zostanie zmodyfikowany ze względu na regiony przejściowe.

Powinniśmy zauważyć, że ta polityka jest dobrze oceniana przez państwa członkowskie, samorządy i tu wskazuję również na pozytywne stanowisko Komitetu Regionów. Są oczekiwania co do odbiurokratyzowania polityki spójności. One częstokroć wynikają, jak już tu wskazywano, również z dodatkowych obostrzeń wprowadzonych przez państwa członkowskie. Jednak obecny kryzys gospodarczy możemy przezwyciężyć między innymi przez kontynuację tej polityki, dającej zrównoważony wzrost. To konieczność dla całej Unii.

  Daniel Hannan (ECR) – Pani Przewodnicząca! Ayn Rand napisała, że można uniknąć rzeczywistości, ale nie można unikać konsekwencji unikania rzeczywistości.

Osiągnęliśmy granicę możliwości wpływania na rynki przy użyciu publicznych pieniędzy. Wszyscy widzą, że Grecja wkrótce przestanie wykonywać zobowiązania – z wyjątkiem ministrów finansów strefy euro, którzy 13 miesięcy po zaangażowaniu na próżno 110 miliardów euro wydają się być zdecydowani zaangażować prawie drugi raz tyle. Określenie „na próżno” nie jest tu zresztą dobre. To działania wręcz szkodliwe, gdyż gwarantujemy sobie tym samym, że gdy Grecja straci wypłacalność, efekt będzie znacznie większy i odczujemy go my wszyscy jako podatnicy, a nie tylko garstka bankierów i obligatariuszy.

W ten sposób interesy greckich pracowników i jednocześnie europejskich podatników poświęcamy na ołtarzu ambicji nielicznych udzielnych eurokratycznych książątek.

Sprawozdanie: Georgios Stavrakakis (A7-0141/2011)

  Mario Pirillo (S&D) – (IT) Pani Przewodnicząca, Panie i Panowie! W pełni popieram ideę utworzenia horyzontalnych programów wielofunduszowych z jasno określonymi celami i uproszczonymi mechanizmami dostępu. Zgadzam się z raportem profesora Barki, zgodnie z którym drogą do poprawy efektywności i skuteczności oraz bardziej zintegrowanego działania jest podejście oparte na rozwoju lokalnym. Musimy skupić się na wymiarze miejskim i zapewnić koordynację między funduszami oraz pozostałymi instrumentami finansowymi Europejskiego Banku Inwestycyjnego (EBI) i Europejskiego Funduszu Inwestycyjnego (EFI). W warunkach ograniczeń budżetowych instrumenty te wraz z funduszami odnawialnymi umożliwią monitorowanie wyników. Powiększy to dostępne zasoby, jak również liczbę beneficjentów, co z kolei pozwoli osiągnąć lepsze rezultaty.

  Peter Jahr (PPE) – (DE) Pani Przewodnicząca! Musimy uczynić współpracę między Europejskim Funduszem Rozwoju Regionalnego (EFRR) a pozostałymi funduszami strukturalnymi efektywniejszą. Moim zdaniem posiadanie różnych funduszy jest niezwykle ważne. Co oczywiste, fundusze te powinny mieć odmienne cele i reprezentować ukierunkowane podejście. Moim zdaniem bardzo ważne jest, aby brały w tym udział regiony, i aby Unia Europejska określiła wytyczne, które będzie można odpowiednio wdrożyć i stosować w regionach. Równie ważne jest jednak, by to ukierunkowane podejście dotyczyło też tego, jak wygląda wdrażanie w regionach, żeby fundusze te nie przeszkadzały sobie wzajemnie, abyśmy nie dublowali dopłat i nie promowali bezsensownych programów – innymi słowy, musimy koordynować cele osiągane z pomocą tych funduszy. Moim zdaniem zwiększy to efektywność. Oczekuję, iż będziemy kontynuować prace w tej dziedzinie, i zostaną nam przedstawione kolejne sprawozdania oraz wyniki.

  Radvilė Morkūnaitė-Mikulėnienė (PPE) – (LT) Pani Przewodnicząca! Cieszy mnie, że rozmawiamy dziś o uproszczeniu polityki spójności i uczynieniu jej efektywniejszą. Wielokrotnie powtarzałam, że rozwój państw członkowskich wspierany środkami z Unii Europejskiej oraz poprawa jakości życia będą szybsze, jeżeli będziemy efektywniej korzystać z metody planowania, zapewniając osiąganie celów horyzontalnych przy wykorzystaniu środków z różnych funduszy.

Równie ważny jest jednak przegląd zasad dotyczących działania samych funduszy. Często jest tak, że problemu nie da się rozwiązać z braku pieniędzy. Nie można też wykorzystać innego programu, finansowanego z innego funduszu, nawet jeżeli stawia on sobie podobne cele. Niestety w takich przypadkach przenoszenie środków między funduszami jest niemożliwe ze względu na odmienne zasady. Z zadowoleniem przyjmuję więc zawarte w rezolucji wezwanie do wprowadzenia jeszcze skuteczniejszego mechanizmu koordynacji, wzywając zarazem do zmiany zasad przenoszenia środków w ramach funduszy zmierzającej do uczynienia ich jak najelastyczniejszymi.

Sprawozdanie: Corien Wortmann-Kool (A7-0178/2011)

  Gianluca Susta (S&D) – (IT) Pani Przewodnicząca, Panie i Panowie! Głosowałem za przyjęciem przedłożonych sprawozdań z wyjątkiem sprawozdania pani poseł Wortmann-Kool, w przypadku którego wstrzymałem się od głosu, chociaż poparłem poprawki mojej grupy. Tak więc nie głosowałem zgodnie z ogólnymi wskazaniami mojej grupy, gdyż moim zdaniem stoimy przed problemami tak poważnymi, że musimy dowieść teraz spójności instytucji europejskich oraz swojej zdolności uporania się z problemami, przed którymi stoimy. Uważam, że spójność tę trzeba wykazać mimo pewnej bojaźliwości, a zarazem arogancji Rady w obliczu tego kryzysu.

Nie uważam też za stosowne odroczenia głosowania, gdyż w obecnej sytuacji winni jesteśmy naszym obywatelom szybką reakcję na kryzys gospodarczy, który jest wynikiem nie tylko spekulacji finansowych, ale też naszej niezdolności do zapewnienia ożywienia i wzrostu. Naszym obowiązkiem jest uzdrowić finanse publiczne Europy, musimy też zareagować na sytuację, poczynając od zaangażowania kręgów biznesowych i pracowników; trzeba także wdrożyć inne, bardziej otwarte zasady w celu dokończenia budowy jednolitego rynku i zyskania lepszej pozycji konkurencyjnej na rynku światowym. Dlatego też głosowałem za przyjęciem sprawozdań z wyjątkiem sprawozdania pani poseł Wortmann-Kool.

Sprawozdanie: Elisa Ferreira (A7-0183/2011)

  Sergej Kozlík (ALDE) – (SK) Pani Przewodnicząca! Pierwsze dziesięciolecie funkcjonowania unii gospodarczej i walutowej wskazuje na konieczność ustanowienia ulepszonych ram zarządzania gospodarczego. Nowe ramy powinny opierać się na większej odpowiedzialności poszczególnych państw członkowskich za wspólnie uzgodnione zasady i politykę, jak też na solidniejszym nadzorze nad krajową polityką gospodarczą na szczeblu UE.

Zwłaszcza doświadczenia ostatnich dwóch lat potwierdzają, że aby stać się konkurencyjnymi, osiągnąć trwały wzrost gospodarczy i tworzyć miejsca pracy, potrzebujemy stabilnego poziomu deficytu i długu rządowego, reform na rzecz eliminacji zaburzeń równowagi makroekonomicznej oraz stanowczej strategii UE na rzecz wzrostu i zatrudnienia. Muszę przyznać, że wprowadzanie elementów administracyjnych do mechanizmów gospodarczych jest dla mnie osobiście nieco kłopotliwe, ale z drugiej strony dotychczasowe doświadczenia wskazują, iż mechanizmy rynkowe nie są w stanie szybko i elastycznie reagować na negatywne wydarzenia, w wyniku czego kryzys finansowy przekształca się w kryzys zadłużenia.

  Daniel Hannan (ECR) – Pani Przewodnicząca! Pragnę pozdrowić moich przyjaciół z grup komunistycznej i zielonych. Mają oni rację co do jednego. Gdybyśmy wdrożyli choćby dziesiątą część ich polityki, znaleźlibyśmy się w poważnych tarapatach, ale mają oni rację co do jednego – te działania ratunkowe odbywają się kosztem większości ludzi, przynosząc korzyści bardzo bogatym jednostkom. Gdybyśmy chcieli ratować banki, które zaangażowały się w Grecji, zwłaszcza banki francuskie i niemieckie, znacznie taniej byłoby dać im pieniądze bezpośrednio, a nie kierować je w spektakularny sposób przez Ateny.

Muszę jednak zakwestionować samą przesłankę tych działań. Dlaczego, zważywszy na niepowodzenie pierwszej rundy działań ratunkowych, ponownie oczekuje się, że podatnicy wyciągną rękę, by ratować bardzo zamożnych ludzi przed konsekwencjami ich własnych błędów?

Nasze pokolenie patrzy na Europę czasów ancien régime i zastanawia się, jak taki ustrój mógł funkcjonować. Jak można było państwo skonstruować tak, aby tylko arystokracja była zwolniona z podatków? Jak mogliśmy tolerować system, w którym tylko maluczcy płacili podatki? Ale czy zdają sobie Państwo sprawę, że odtwarzamy dokładnie taki sam system, rozrzucając wokół publiczne pieniądze w obronie czyichś interesów? Tak więc „Hasta la victoria siempre”.

Sprawozdanie: Diogo Feio (A7-0179/2011)

  Francisco Sosa Wagner (NI) – (ES) Pani Przewodnicząca! Pakiet jako całość zmierza w kierunku, który popieram jako euroentuzjasta i federalista, choć czyni to w sposób nieśmiały i wysoce niekompletny. Zawiera on też trafne wskazówki dotyczące zarządzania politycznego Hiszpanią. Z tego powodu głosowałem za przyjęciem czterech sprawozdań w sprawie zarządzania gospodarczego.

Zagłosowałem za odrzuceniem sprawozdania pana posła Feio, gdyż opowiedziano się w nim za polityką procykliczną, która w najlepszym razie nie pomoże w wyjściu z kryzysu, a w najgorszym doprowadzi do zastoju i bezrobocia.

Nie głosowałem też za przyjęciem sprawozdania pani poseł Wortmann-Kool – głosowałem za jego odrzuceniem – gdyż nie bierze się w nim pod uwagę paktu stabilności i wzrostu, europejskiej strategii zatrudnienia czy celów strategii Europa 2020, które są źródłem nadziei dla milionów Europejczyków, zwłaszcza ludzi młodych.

  Peter Jahr (PPE) – (DE) Pani Przewodnicząca! Moim zdaniem podejście do nadmiernego deficytu przypomina nieco mecz piłkarski: jeżeli ustanowiono zestaw zasad, trzeba ich przestrzegać. Nie wystarcza spojrzeć sobie wzajemnie w oczy i powiedzieć „obiecujemy przestrzegać wszystkich zasad”. Sytuacja się zmieniła. Innymi słowy, jeżeli zasady gry zostaną złamane, konieczne są kary. Nie można tego oczywiście osiągnąć w drodze demokratycznej decyzji. Powrócę do metafory meczu piłkarskiego. Wyobraźmy sobie, że doszło do faulu. Decyzję podejmuje sędzia. Wyobraźmy sobie sytuację, w której sędzia za każdym razem urządza wśród graczy głosowanie, czy naprawdę doszło do faulu. Byłoby to niemożliwe. Dlatego potrzebujemy jasnego procesu decyzyjnego. Co robimy, gdy ktoś łamie zasady? Na koniec pragnę podkreślić, że potrzebujemy oczywiście również solidarności. Nie można tylko karać tych, którzy naruszają zasady; trzeba też pomóc im wrócić na właściwą drogę.

  Przewodnicząca − Panie Pośle Hannan, ma Pan teraz wypowiadać się na temat sprawozdania pana posła Feio, ale jako że jest Pan następną i jedyną osobą na liście w odniesieniu do sprawozdania pani poseł Goulard, daję Panu dwie minuty do wykorzystania według Pańskiego uznania.

  Daniel Hannan (ECR) – Pani Przewodnicząca! Jest Pani wyjątkowo hojna i doskonale prowadzi Pani obrady.

Pragnę zwrócić uwagę na niezgrabne sformułowania, które słyszymy w ostatnich tygodniach podczas dyskusji na temat pakietów ratunkowych. Nasze media mówią o ratowaniu Grecji, udzielaniu wsparcia Portugalii i pomocy dla Irlandii, ale obywatele krajów, do których adresowane są te środki, widzą to inaczej.

Grecy wyszli na ulice, aby protestować, ponieważ doskonale rozumieją konsekwencje przejęcia ich kraju przez UE i MFW. Pieniądze nie trafiają do zwykłych obywateli Grecji, ale do instytucji finansowych, których dłużnikiem jest rząd grecki. Spłacać pożyczki będą jednak zwykli podatnicy: innymi słowy, Irlandii, Portugalii i Grecji wystawiamy rachunek za zreperowanie całego europejskiego systemu bankowego.

Dlaczego? Ponieważ nie potrafimy przyznać, że unia walutowa była błędem. Nie potrafimy wyciągnąć logicznego wniosku: wtłoczenie w ramy jednej waluty krajów będących w zupełnie różnej sytuacji i mających odmienne potrzeby musiało poskutkować dokładnie takimi napięciami, jakie niektórzy z nas zapowiadali 10 lat temu, gdy cały projekt ruszał.

Tak więc zacieśniając integrację oraz wygłaszając wszystkie hasła, które słyszeliśmy podczas wczorajszej debaty nad tym sprawozdaniem – „potrzebujemy unii budżetowej”, „konieczne jest zarządzanie gospodarcze” – zaostrzamy kryzys. Czy widzicie już błąd logiczny, drodzy przyjaciele? Integracja europejska nie działa, zacieśnijmy więc integrację europejską! Unia walutowa nie wystarczy, chcemy ściślejszej unii gospodarczej.

W rzeczywistości chodzi o ratowanie twarzy: ratowanie twarzy tych eurokratów, którzy wprawili cały projekt w ruch, i są gotowi poświęcić obywateli peryferyjnych krajów oraz podatników z ubogich państw, aby utrzymać swoją zachciankę przy życiu.

Ich twarz musi być chyba najkosztowniejszą od czasów, gdy twarz Heleny Trojańskiej wyprawiła w morze tysiąc okrętów.

Sprawozdanie: Corien Wortmann-Kool (A7-0178/2011)

  Marian Harkin (ALDE) – Pani Przewodnicząca! Głosowałam za odroczeniem ostatecznego głosowania, gdyż sądzę, że istnieje możliwość osiągnięcia porozumienia z Radą.

Sprawozdania dotyczące zarządzania gospodarczego nie są ogólnie moim zdaniem najlepszą opcją, ale w sytuacji, w której się znajdujemy, są zapewne najmniejszym złem.

Okazuje się, że euro jest wsparte na strukturze z samej natury kruchej. Pakt stabilności i wzrostu nie działa; okazał się porażką już na samym początku. Teraz mamy do wyboru: albo pozbyć się tej waluty albo spróbować wdrożyć jakąś formę zarządzania gospodarczego, która wzmocni jej fundamenty i w pewien sposób odbuduje infrastrukturę.

Zgadzam się z Mariem Montim, który powiedział, że do obecnego kryzysu gospodarczego przyczyniła się w pewnym stopniu nadmierna uległość wobec dużych państw członkowskich, a nasze wnioski mogą przynajmniej zapobiec takiej sytuacji w przyszłości. Mam jedynie nadzieję, że wszystko to nie jest już musztardą po obiedzie.

Sprawozdanie: Andreas Schwab (A7-0038/2011)

  Robert Rochefort (ALDE) – (FR) Pani Przewodnicząca! Dziś rano, po trzech latach pracy, przegłosowaliśmy bardzo ważny dokument, którego celem jest poprawa ochrony konsumentów w Europie. Skupiono się w nim słusznie na zakupach przez Internet, które za 20 lat mogą stanowić 25 % całości handlu w Europie, a więc znaczną jego część.

Niektóre z tych zakupów będą transgraniczne. Konsumenci zyskają większą swobodę wyboru i niższe ceny. To prawdziwy postęp. To również bardzo ważna możliwość znalezienia nowych rynków zbytu dla MŚP i rzemieślników.

Pragnę wspomnieć dwa podstawowe udoskonalenia: wydłużenie okresu odstąpienia do 14 dni oraz obowiązek przedstawienia podsumowania zawierającego wszystkie informacje i łączną cenę do zapłaty przed ostatnim naciśnięciem przycisku lub kliknięciem potwierdzającym zamówienie.

Wreszcie, mogę z dumą powiedzieć w kontekście wyjaśnień dotyczących sposobu głosowania, że ja, wszyscy inni posłowie i posłanki oraz grupy polityczne głosowaliśmy jednogłośnie, gdyż w przypadku takiego tematu potrzebny jest konsensus, a nie kontrowersje. Osiągnęliśmy ten konsensus.

  María Irigoyen Pérez (S&D) – (ES) Pani Przewodnicząca! Pragnę krótko skomentować elementy, które wychwyciłam we wcześniejszych wystąpieniach.

Nie chodzi tu o ratowanie reputacji założycieli UE, ale o budowanie Europy i działanie na rzecz obywateli europejskich.

Teraz pragnę wyjaśnić sposób, w jaki głosowałam nad dyrektywą w sprawie praw konsumentów. Cieszy mnie przyjęcie przedmiotowej dyrektywy, która stanowi krok naprzód w integracji europejskiej oraz ochronie praw konsumentów, ale jednocześnie z ubolewaniem stwierdzam, że przyjęcie pewnych artykułów dyrektywy wiąże się z odebraniem ochrony wielu hiszpańskim konsumentom i użytkownikom, którzy zostaną pozbawieni pewnych praw zapisanych już w prawie hiszpańskim.

Z tego powodu hiszpańscy socjaliści głosowali dzisiaj za odrzuceniem pewnych artykułów: art. 9 dotyczącego pełnej harmonizacji wymagań informacyjnych w przypadku umów zawieranych na odległość; art. 17 ust. 2 dotyczącego możliwości obciążenia konsumenta w związku z normalnym użytkowaniem towaru w okresie odstąpienia; oraz art. 22 ust. 2 dotyczącego wprowadzenia dodatkowego terminu dostawy towaru, gdy sprzedawca nie dostarczy towaru w terminie przewidzianym w umowie.

  Ville Itälä (PPE) – (FI) Pani Przewodnicząca! Krótką chwilę temu pan poseł Hannan, mówiąc na inny temat, opowiedział się za mniejszą, a nie większą integracją w każdych okolicznościach. Omawiany wniosek w sprawie ochrony konsumentów dotyczy jednak właśnie zwiększenia integracji i jest bardzo na czasie. Wspieramy prawa obywateli i ochronę konsumentów w ramach międzynarodowego, europejskiego obrotu handlowego. Wiemy, że handel internetowy jest zjawiskiem nowym, ale rządzące nim przepisy są przestarzałe i pora je zmienić.

W moim kraju – Finlandii – ustawodawstwo to jest już dość zaawansowane i czasem oczywiście zastanawiamy się, czy nie czynimy kroku wstecz, stanowiąc wspólne prawo. Handel ma niemniej wymiar europejski, więc prawo musi być europejskie, i musimy nadal podążać tą drogą.

  Alfredo Antoniozzi (PPE) – (IT) Pani Przewodnicząca, Panie i Panowie! Zaletą przedstawionego przez Komisję wniosku dotyczącego dyrektywy w sprawie praw konsumentów jest fakt, że łączy on cztery wcześniejsze dyrektywy na ten temat w jeden instrument legislacyjny.

Zgadzam się z celami sprawozdania. Bardzo ważne jest zagwarantowanie daleko idącej ochrony konsumentom w 27 państwach członkowskich, a zarazem należyte uwzględnienie potrzeby eliminacji niepotrzebnych barier prawnych utrudniających producentom, niezależnie od ich rozmiaru, dostarczanie towarów i świadczenie usług konsumentom europejskim.

W obecnym stanie rzeczy trudno jest wyeliminować różnice w przepisach. W sprawozdaniu pani poseł Wortmann-Kool słusznie wyraża się również wątpliwość, czy pełna harmonizacja nie przyniesie rezultatów innych od oczekiwanych.

Głosowałem zatem za przyjęciem sprawozdania, gdyż jestem przekonany, że wprowadzenie poprawek do wniosku Komisji jest przydatne, prowadząc do minimalnej harmonizacji, a zarazem gwarantując konsumentom wysoki poziom usług.

  Adam Bielan (ECR) – (PL) Dzisiejszym głosowaniem kończymy długotrwałe, ponad trzyletnie prace nad projektem dyrektywy o prawach konsumentów. Dokument ten daje gwarancję wysokiego poziomu ochrony konsumentów we wszystkich państwach członkowskich, wpłynie na uregulowanie nieścisłości w handlu detalicznym między przedsiębiorcami i konsumentami z odrębnych krajów. Jego horyzontalny charakter pozwala ująć w całości dotychczas obowiązujące w tym zakresie wspólnotowe akty prawne.

Szczególną rolę przepisy dyrektywy powinny spełnić w zakresie wszelkiego rodzaju transakcji online. Mam nadzieję, że zaproponowane regulacje zwiększą zaufanie konsumentów do tej formy nabywania produktów. Istotne znaczenie dla konsumenta ma także określenie 14-dniowego terminu odstąpienia od warunków umowy bez podawania przyczyny oraz związane z tym prawo do uzyskania zwrotu wszelkich dokonanych płatności. Pozytywnie oceniam również ostateczne zapisy rozdziału 5 dotyczącego niedozwolonych postanowień umownych. Jestem przekonany, że dyrektywa znacząco zwiększy uprawnienia konsumentów Unii Europejskiej, dlatego głosowałem za przyjęciem sprawozdania.

  Peter Jahr (PPE) – (DE) Pani Przewodnicząca! Proszę wybaczyć mi tak częste zabieranie głosu. To nie był niestety mój tydzień, jeżeli chodzi o wystąpienia z sali. Nie udawało mi się dojść do głosu. Chciałem poruszyć kilka kwestii, ale ogólnie jestem zadowolony z faktu uchwalenia omawianej dyrektywy. Również głosowałem za jej przyjęciem.

Cieszę się też, że udało nam się wzmocnić prawa konsumentów i objęliśmy dyrektywą sprzedaż obwoźną, gdyż w tym obszarze stosuje się wiele wątpliwych praktyk. Pragnę jednak ponownie wskazać, że przy wdrażaniu tego prawa powinniśmy pamiętać o problemach z biurokracją. W Niemczech szczególnie liczne są małe i średnie przedsiębiorstwa. Choć nie prowadzą one sprzedaży obwoźnej, zawierają oczywiście z konsumentami wiele umów, które potwierdza się jedynie uściskiem dłoni. Czyni się tak od setek lat. Musimy zadbać, aby nie obciążyć tych MŚP nadmierną biurokracją. Pragnę niemniej powtórzyć – jestem zadowolony i głosowałem za przyjęciem dyrektywy.

  Zuzana Roithová (PPE) – (CS) Pani Przewodnicząca! Bardzo cieszy mnie fakt, że pan poseł Schwab osiągnął kompromis z Radą w sprawie wzmocnienia praw konsumentów, i kompromis ten uwzględnia również moje wnioski dotyczące handlu internetowego. Oczywiście głosowałam za przyjęciem sprawozdania, lecz z ubolewaniem stwierdzam, że prezydencja węgierska zablokowała mój wniosek – popierany przez cały Parlament – aby dać konsumentom prawo do dostaw towarów z innego państwa na uzgodnionych warunkach.

Niestety według Eurostatu co trzecie zamówienie transgraniczne jest odrzucane w ten sposób. Sklepy internetowe takie jak iTunes i inne nie dostarczają swoich towarów ani usług do nowych państw członkowskich. W ten sposób dyskryminuje się klientów czeskich w porównaniu do klientów pochodzących na przykład z Francji lub Holandii. Rynek wewnętrzny nie jest więc wciąż jednolitym rynkiem w odniesieniu do środowiska cyfrowego, a Rada straciła tutaj ogromną sposobność.

Sprawozdanie: Romana Jordan Cizelj (A7-0214/2011)

  Radvilė Morkūnaitė-Mikulėnienė (PPE) – (LT) Pani Przewodnicząca! Postępowanie z wypalonym paliwem jądrowym i odpadami promieniotwórczymi jest zagadnieniem szczególnie ważnym zarówno z punktu widzenia bezpieczeństwa dla środowiska oraz ludzi, jak i z punktu widzenia społecznego. Wzywam zatem Radę, by przyjmując dyrektywę, zwróciła także uwagę na opinię Parlamentu Europejskiego, który odgrywa coraz większą rolę w kwestiach środowiskowych. Niestety, uprawiając polityczne gry, wprowadzamy czasem do dokumentów pewne przepisy, które mogą przynosić efekt przeciwny do zamierzonego.

Przystępując do Unii Europejskiej, niektóre państwa członkowskie wniosły ze sobą obciążenie związane z elektrowniami jądrowymi, które narzucono im wbrew ich woli. Likwidacja elektrowni jądrowej w Ignalinie była jednym z warunków przyjęcia Litwy do UE. W zamian Unia Europejska podjęła formalne zobowiązanie, że sfinansuje proces likwidacji. UE podjęła to zobowiązanie przede wszystkim dlatego, że z punktu widzenia kraju takiego jak Litwa niemożliwe byłoby samodzielne sfinansowanie wszystkich prac związanych z likwidacją elektrowni. Wiążą się one z zagospodarowaniem wypalonego paliwa oraz odpadów promieniotwórczych.

Dlatego też wezwania do złożenia tego ciężaru na barki poszczególnych państw członkowskich przyniosłyby efekt przeciwny do zamierzonego. Gdyby Litwa nie otrzymała niezbędnego finansowania, nie byłaby w stanie efektywnie zagwarantować bezpieczeństwa. Tak więc w nadchodzącej perspektywie finansowej likwidacja elektrowni jądrowej w Ignalinie musi pozostać zadaniem zarówno dla Litwy, jak i dla całej Unii Europejskiej.

Sprawozdanie: Francesca Balzani (A7-0230/2011)

  Marian Harkin (ALDE) – Pani Przewodnicząca! Zdecydowanie poparłam punkt 25 przedmiotowej rezolucji, w którym wyraża się ubolewanie z powodu ograniczonego zwiększenia środków przewidzianego dla programu PROGRESS, gdyż Komisja jeszcze w 2010 roku zobowiązała się przywrócić kwotę 20 milionów euro przesuniętą z programu PROGRESS na potrzeby instrumentu mikrofinansowego, a tak najwyraźniej się nie stanie.

Sam instrument mikrofinansowy, choć bardzo niewielki, odgrywa naprawdę ważną rolę w zapewnieniu dostępu do kredytu dla mikroprzedsiębiorstw w gospodarce społecznej; jest on niezbędny zwłaszcza teraz, gdy instytucje finansowe nie chcą pożyczać pieniędzy.

Nie powinno to jednak następować kosztem programu PROGRESS. Moim zdaniem polega to na zabraniu jednemu, aby dać drugiemu.

Pragnę wszakże również powiedzieć, że zdecydowanie popieram zwiększenie wsparcia dla programu uczenia się przez całe życie Grundtvig, cieszy mnie też szczególnie większe wsparcie dla programu Life+.

Sprawozdanie: Albert Deβ (A7-0202/2011)

  Ville Itälä (PPE) – (FI) Pani Przewodnicząca! Przyjęliśmy to niezwykle ważne sprawozdanie; w pierwszym rzędzie pragnę podziękować sprawozdawcy, panu posłowi Dessowi, który bardzo ciężko pracował, by osiągnąć kompromisy, dzięki którym reformę wspólnej polityki rolnej (WPR) można było posunąć tak wyraźnie naprzód.

Zdaję sobie sprawę, jak trudna jest sytuacja, gdy w każdym państwie członkowskim wizja reformy WPR jest tak odmienna, ale ważna jest tutaj jedna kwestia – chodzi oczywiście o zagadnienie ekologizacji. Ważne jest, aby producenci rolni byli zaangażowani we wdrażanie zrównoważonej polityki środowiskowej, ale jak zrealizujemy ten system ekologizacji? Trzeba to zrobić w sposób opisany przez pana posła Dessa. Nie powinno to prowadzić do większej biurokracji ani zwiększać kosztów dla producentów. Pod uwagę trzeba też wziąć odmienne sytuacje państw członkowskich. Jeżeli system będzie działał dobrze, a Komisja przedstawi później szczegółowe wnioski, znajdziemy się na dobrej drodze i będzie można cieszyć się z faktu, że rolnicy dobrowolnie działają na rzecz ochrony środowiska.

PRZEWODNICZY: ISABELLE DURANT
wiceprzewodnicząca

  Izaskun Bilbao Barandica (ALDE) – (ES) Pani Przewodnicząca! Głosowałam za omawianą inicjatywą, gdyż Europa potrzebuje silnej wspólnej polityki rolnej bez cięć, polityki skupiającej się na promowaniu rentownych gospodarstw i zapewnieniu bezpieczeństwa żywnościowego, wystarczających dostaw oraz jakości produkcji.

Ponadto rolnictwo potrzebuje wsparcia, by wprowadzać innowacje i skoncentrować wysiłki na efektywniejszym wykorzystaniu energii, wody oraz gleby.

Wszystko to trzeba połączyć z innymi formami zarządzania, które umożliwią sprawiedliwsze wynagradzanie pracy wykonywanej przez profesjonalistów z tego sektora – grupę ludzi, która musi rozwijać się i uczyć przez całe życie zawodowe. Ludziom tym trzeba udostępnić prostsze, mniej zbiurokratyzowane procedury oraz bardziej przejrzyście przedstawić cele i narzędzia.

Tak więc nowa WPR musi bardziej koncentrować się na rolnikach prowadzących aktywną działalność oraz na ich wkładzie zarówno w produkcję, jak i w zrównoważony rozwój obszarów wiejskich. Ponadto rentowność wiąże się z dopasowaniem polityki w tym sektorze do celów strategii Europa 2020. Z tego powodu trzeba też utrzymać nakłady budżetowe.

  Sergej Kozlík (ALDE) – (SK) Pani Przewodnicząca! Obecny wniosek Komisji Europejskiej w sprawie reformy wspólnej polityki rolnej to zaledwie kosmetyczna zmiana, a nie reforma ukierunkowana na usprawnienie rynku i zwiększenie konkurencyjności europejskiej produkcji rolnej.

W tym kontekście popieram również liczne ustalenia i krytyczne opinie Parlamentu Europejskiego. Jestem fundamentalnie przeciwny dalszemu stosowaniu historycznego podejścia do systemu dopłat oraz popieram wprowadzenie dodatkowych obiektywnych kryteriów uwzględniających warunki finansowania rolnictwa w rozszerzonej, złożonej z 27 państw Europie. Moim zdaniem tak zwany pułap dopłat jest komplikacją, która nie poprawi warunków funkcjonowania rolników w nowych państwach członkowskich. Wspólna polityka rolna powinna opierać się na dwóch filarach, z których pierwszym powinno być pełne finansowanie ze źródeł UE. Drugi filar musi skupiać się na modernizacji rolnictwa, konkurencyjności oraz rozwoju obszarów wiejskich, i powinien być współfinansowany ze źródeł krajowych.

  Czesław Adam Siekierski (PPE) – (PL) Parlament Europejski przyjął sprawozdanie dotyczące WPR do 2020 roku. Głosowałem przeciw, gdyż proponowane rozwiązania nie są rzeczywistymi reformami, a jedynie kosmetycznymi, drobnymi zmianami, które utrzymują, konserwują obecnie funkcjonującą, niesprawiedliwą WPR. Wystarczy 20 lat stagnacji produkcji żywności w Europie i niskich dochodów rolników.

Zapomnieliśmy, że Unia 7 i 5 lat temu rozszerzyła się o nowe państwa członkowskie, które otrzymały niższy poziom wsparcia i którym obiecano, że po 2013 roku nastąpi wyrównanie płatności. Chcę jasno podkreślić: należy utrzymać silny drugi filar z zachowaniem obecnych kryteriów podziału środków, które uwzględniają różnice rozwojowe poszczególnych państw. Wreszcie potrzeba większej koordynacji polityki regionalnej i wspólnej polityki rolnej na obszarach wiejskich. Do polityki spójności należy przenieść część zadań z drugiego filaru wspólnej polityki rolnej. Wieś ma prawo korzystać ze środków polityki regionalnej na rozwój obszarów wiejskich.

Jeszcze chciałbym jedno powiedzieć, że wypowiedź pana przewodniczącego Barroso o możliwych cięciach w drugim filarze oznacza brak merytorycznej znajomości wagi problemu przez pana przewodniczącego.

  Peter Jahr (PPE) – (DE) Pani Przewodnicząca! Ja również pragnę podziękować sprawozdawcy, panu posłowi Dessowi. Jeżeli polityka rolna ma pozostać konkurencyjna i stać się przyjaźniejsza środowisku, musi ona być finansowana w odpowiedni sposób. Pragnę podkreślić tu słowo „odpowiedni”. Odnosi się ono zarówno do rolników, jak i do podatników. Moim zdaniem należy się cieszyć z ustanowienia konkurencyjnych struktur w sektorze rolnym. W tym kontekście limity płatności bezpośrednich przyniosą efekty przeciwne do zamierzonych. Naszym zadaniem nie jest niszczenie konkurencji. Dorastałem w dawnej Niemieckiej Republice Demokratycznej, gdzie politycy szczegółowo dyktowali rolnikom struktury operacyjne i wszystkie parametry produkcji. Zakończyło się to bankructwem państwa. Nie możemy dopuścić do powtórzenia się takiej sytuacji i pragnę oszczędzić Unii Europejskiej tej katastrofy, dlatego sprzeciwiam się limitom i ostatecznie wstrzymałem się od głosu nad przedmiotowym sprawozdaniem.

  Marian Harkin (ALDE) – Pani Przewodnicząca! Głosowałam za przyjęciem sprawozdania pana posła Dessa, ale muszę przyznać, że jestem rozczarowana niepowodzeniem poprawki 4. Moja grupa poparła tę poprawkę, gdyż umożliwiłaby ona zrekompensowanie poprzez szczególną pomoc w pierwszym filarze naturalnych utrudnień oraz utrzymanie rolnictwa w regionach górskich, regionach wrażliwych pod względem środowiskowym i regionach należących do sieci Natura 2000.

Głosowałam przeciwko poprawce 23 nie dlatego, że popieram GMO – tak nie jest – ale dlatego, że popieram zasadę pomocniczości i uważam, iż państwa członkowskie powinny mieć możliwość dokonania własnego wyboru w tym zakresie.

Szczególnie ucieszyło mnie poparcie dla poprawki 27, w której rozsądnie odrzucono wprowadzenie uciążliwych i nieprzejrzystych wymogów pochodzących z ramowej dyrektywy wodnej do systemu opartego na zasadzie wzajemnej zgodności do momentu wyjaśnienia stanu prac związanych z wdrożeniem tej dyrektywy we wszystkich państwach członkowskich.

Byłam też zadowolona z poparcia Parlamentu dla wprowadzenia wielostopniowej siatki bezpieczeństwa na wypadek zakłóceń na rynku i nagłych wypadków. To reakcja rozsądna i proporcjonalna.

Wreszcie, cieszę się, że przeważającą większością przegłosowaliśmy utrzymanie budżetu na poziomie odpowiadającym co najmniej poziomowi z roku 2013. Bez tego cała reszta to tylko słowa.

  Zuzana Roithová (PPE) – (CS) Pani Przewodnicząca! Parlament Europejski przyjął dzisiaj sprawozdanie w sprawie wspólnej polityki rolnej do 2020 roku. Zgadzam się z długoterminowym celem dokumentu, którym jest wprowadzenie sprawiedliwych warunków dla wszystkich rolników w UE, co oznacza porzucenie historycznych kryteriów płatności bezpośrednich.

Mimo to nie głosowałam za przyjęciem sprawozdania, gdyż pragnę wyrazić fundamentalną niezgodę na przyjęcie wniosku dotyczącego pułapu płatności wyliczonego na podstawie powierzchni gospodarstwa. Będzie to na przykład oznaczać dyskryminację czeskich rolników lub zmusi ich do sztucznego podziału gospodarstw na mniejsze w celu uzyskania dopłat. Osobiście opowiadam się za rozwojem niewielkich gospodarstw, ale ten środek zmniejszy konkurencyjność rolników europejskich w niektórych krajach.

  Seán Kelly (PPE) – (GA) Pani Przewodnicząca! Z radością poparłem przedmiotowe sprawozdanie i pragnę pochwalić za doskonale wykonaną pracę sprawozdawcę – pana posła Dessa. Uczestniczyłem wczoraj wieczorem w debacie od początku do końca, ale nie udało mi się zabrać głosu z sali, nad czym ubolewam, gdyż pragnąłem zadać komisarzowi dwa pytania. Jednocześnie ucieszył mnie fakt, że Parlament niemal jednogłośnie zgodził się utrzymać budżet na poziomie co najmniej takim samym jak obecnie.

Dwa pytania, które pragnąłem zadać komisarzowi, dotyczyły historycznych lat referencyjnych i kwoty mlecznej.

Obydwa te mechanizmy mają zostać zniesione. Pragniemy wiedzieć, kiedy i czym zostaną zastąpione. Bez tej wiedzy rolnikom bardzo trudno będzie planować na przyszłość. Im szybciej uzyskamy odpowiedzi na te pytania,

(GA) tym lepiej dla wszystkich europejskich rolników. Dziękuję.

  Radvilė Morkūnaitė-Mikulėnienė (PPE) – (LT) Pani Przewodnicząca! Wspólna polityka rolna jest jednym z największych, a zarazem najdelikatniejszych obszarów polityki Unii Europejskiej, dotyczących wszystkich państw członkowskich. Rolnictwo jest przede wszystkim dziedziną wywierającą znaczący bezpośredni wpływ na środowisko. Podczas określania modeli pomocy bezpośredniej i wsparcia dla rozwoju obszarów wiejskich ważne jest zatem przyznanie priorytetu zrównoważonemu rolnictwu oraz różnym aspektom środowiskowym, w tym rolnictwu ekologicznemu.

Wymiar rozwoju obszarów wiejskich ma też znaczenie z punktu widzenia krajów, które niedawno przystąpiły do UE. Niestety liczba migrujących pracowników jest najwyższa na obszarach wiejskich. Trzeba zatem uczynić je atrakcyjniejszym miejscem życia i pracy oraz przyciągnąć do nich młodych ludzi. W tym celu trzeba wykorzystać instrumenty rozwoju obszarów wiejskich, aby wspierać obiecujące, dynamiczne tendencje rozwojowe społeczności wiejskich i dopracować stosowanie metody LEADER.

Zachęcenie młodych rolników i młodych ludzi z obszarów wiejskich do produkcji rolnej i procesów rozwoju obszarów wiejskich jest równie ważne z punktu widzenia zagadnień zaprzestawania działalności rolniczej, wyludniania się obszarów wiejskich, starzenia się ludności na obszarach wiejskich i innych problemów.

  Mario Borghezio (EFD) – (IT) Pani Przewodnicząca, Panie i Panowie! Mam dwa spostrzeżenia dotyczące sprawozdania z własnej inicjatywy w sprawie wspólnej polityki rolnej. Po pierwsze, jeżeli chcemy, aby konsumenci europejscy mogli jeść zdrowe produkty europejskiego rolnictwa, tradycyjnego rolnictwa, które trzeba chronić, ceny płacone przez konsumentów produktów rolnych muszą być współmierne do kosztów, wysiłku i pracy, ale też kosztów produkcji.

Po drugie, chciałem zasygnalizować właściwym władzom europejskim pewną kwestię. Czy znają one treść raportu włoskich karabinierów z Ministerstwa Polityki Rolnej, Żywnościowej i Leśnej w sprawie kwot mlecznych? Z raportu tego jednoznacznie wynika, że kwota mleczna, która miała rzekomo zostać przekroczona, co stanowiło podstawę prawną wymierzenia grzywien włoskim producentom mleka, nie została w istocie przekroczona. To kwestia bardzo poważna, gdyż te grzywny mogą rzucić na kolana tysiące gospodarstw rolnych w Padanii, prowadząc do ich bankructwa. Niech żyje wolna Padania!

  Przewodnicząca – Na tym zakończono wyjaśnienia dotyczące sposobu głosowania.

Wyjaśnienia sposobu głosowania

Sprawozdanie: Sharon Bowles (A7-0229/2011)

  Luís Paulo Alves (S&D), na piśmie – (PT) Biorąc pod uwagę umiejętności kandydata oraz uzyskane przez niego wieloletnie doświadczenie, głosowałem za mianowaniem go na prezesa Europejskiego Banku Centralnego (EBC).

  Roberta Angelilli (PPE), na piśmie − (IT) Pragnę stwierdzić, że jestem dumna z szerokiego, przychylnego poparcia, jakiego Parlament Europejski udzielił sprawie mianowania Maria Draghiego na nowego prezesa Europejskiego Banku Centralnego (EBC). Zostanie to jeszcze potwierdzone przez szefów państw i rządów podczas posiedzenia Rady, natomiast już teraz oznacza to wielki prestiż dla Włoch, nie tylko ze względu na wyjątkowo wysokie kwalifikacje zawodowe Maria Draghiego, jego umiejętności i doświadczenie, ale także z uwagi na fakt, iż powierzenie mu tego stanowiska na okres następnych ośmiu lat nastąpiło przy pełnym poparciu wszystkich przywódców europejskich. Życzę panu prezesowi Draghiemu wiele sukcesów w jego pracy.

  Pino Arlacchi (S&D), na piśmie − Głosowałem za kandydaturą Maria Draghiego jako następnego prezesa Europejskiego Banku Centralnego z uwagi na jego wysokie umiejętności i nowoczesne spojrzenie na zarządzanie globalnym systemem finansowym. W minionym tygodniu podczas przesłuchania, jakie odbyło się w Komisji Gospodarczej, podkreślił on, że konieczny jest obecnie szerszy zakres zarządzania gospodarczego w Europie i że pod jego kierownictwem EBC nadal skupiać się będzie przede wszystkim na walce z inflacją. Z tych wszystkich względów dumny jestem z tego, że udzieliłem mu pełnego poparcia.

  Sophie Auconie (PPE), na piśmie – (FR) Członkowie Zarządu Europejskiego Banku Centralnego (EBC) są mianowani przez szefów państw lub rządów, na wniosek Rady i po konsultacjach z Parlamentem Europejskim. Dlatego też w tym przypadku Rada zasięga opinii Parlamentu w sprawie mianowania Maria Draghiego na prezesa EBC z dniem 1 listopada 2011 r. W Komisji Gospodarczej i Monetarnej, której jestem członkinią, odbyło się przesłuchanie, którego skutek był w najwyższym stopniu zadawalający. W związku z tym popieram kandydaturę Maria Draghiego.

  Elena Băsescu (PPE), na piśmie – (RO) Głosowałam za kandydaturą Maria Draghiego na stanowisko prezesa Europejskiego Banku Centralnego, ponieważ sądzę, że reprezentuje on wysoki poziom wiedzy fachowej. Podczas przesłuchania, które odbyło się w Komisji Gospodarczej i Monetarnej, Mario Draghi udzielił wyczerpujących odpowiedzi na wszystkie pytania zadane mu przez posłów do PE. W tym kontekście z zadowoleniem przyjęłam jego konstruktywne podejście do następstw kryzysu finansowego w Grecji.

Ponadto Mario Draghi okazał autentyczne pragnienie wdrażania modelu bardziej zaawansowanego zarządzania gospodarczego na szczeblu UE w celu wyeliminowania przypadków niewypłacalności państw. Z tego właśnie względu w swoim zgłoszeniu przyznaje on walce z inflacją, jak również wzmocnieniu mechanizmów nadzoru, priorytet w ramach zadania utrzymania stabilności cen – zadania, jaki stawia sobie Europejski Bank Centralny. W celu zapewnienia silnej gospodarki potrzeba naprawdę skutecznego paktu stabilności i wzrostu, z uwzględnieniem automatycznych sankcji.

  Antonio Cancian (PPE), na piśmie – (IT) Jako włoski poseł do Parlamentu Europejskiego z zadowoleniem przyjmuję kandydaturę Maria Draghiego na stanowisko prezesa Europejskiego Banku Centralnego (EBC). Byłem obecny podczas jego przesłuchania w Parlamencie Europejskim 14 czerwca. Imponujący przebieg jego kariery zawodowej, począwszy od zajmowanych stanowisk akademickich, a skończywszy na takich stanowiskach na najwyższych szczeblach świata gospodarczego i finansowego, jak przewodniczący Rady Stabilności Finansowej, sprawia, że jest on kandydatem „z najwyższej półki” na stanowisko prezesa EBC. W czasach bardzo trudnych dla Europy Mario Draghi z pewnością będzie umiał odpowiednio reagować na potrzeby europejskiego systemu finansowego i zagwarantuje stabilność finansową oraz wsparcie dla wzrostu gospodarczego. Jego kandydatura to ważny sygnał polityczny dla Włoch po okresie jego błyskotliwej kariery na stanowiskach dyrektora generalnego w Ministerstwie Skarbu oraz prezesa Banku Włoch od 2006 roku, kiedy to z powodzeniem reprezentował Wlochy na forum europejskim i międzynarodowym.

  Nessa Childers (S&D), na piśmie − Należy pogratulować Mario Draghiemu tej nominacji. Uważam, że jest kandydatem posiadającym bardzo wysokie umiejętności. Mam jednak nadzieję, że jest świadom misji, jaka została mu powierzona przez posłów do PE i że jako prezes EBC będzie w odpowiedni sposób brał pod uwagę ich opinie.

  Lara Comi (PPE), na piśmie − (IT) Głosowałam za przyjęciem omawianego zalecenia z powodów, które daleko wykraczają poza kwestię narodowości kandydata. Tak naprawdę nie sądzę, by to Włochy – a nie UE – miały skorzystać z mianowania profesora Draghiego. Wręcz przeciwnie. Włochy tracą prezesa Banku Centralnego – prezesa, który posiada wysokie umiejętności i doskonale zdaje sobie sprawę z problemów gospodarczych, monetarnych i realnych. Mowa jest o osobie legitymującej się znakomitym życiorysem zawodowym i posiadającej poważne doświadczenie międzynarodowe w instytucjach publicznych i prywatnych, która zawsze wykazywała się wyjątkową aktywnością (tak jak np. w okresie sprawowania funkcji przewodniczącego Forum Stabilności Finansowej). Jego publikacje świadczą o dorobku akademickim, który bez wątpienia odpowiada poziomowi zadań, jakie przed nim stoją, a jego doświadczenie w dziedzinie polityki walutowej rozwiewa wszelkie wątpliwości co do posiadanych przez niego umiejętności. To nie przypadek, że porozumienie w sprawie jego mianowania było tak jednomyślne. Profesor Draghi posiada wszystkie niezbędne cechy, by stać się doskonałym prezesem Europejskiego Banku Centralnego. Zważywszy na obecną sytuację, należy stwierdzić, że staje on przed kilkoma poważnymi wyzwaniami. Dlatego szczerze życzę mu powodzenia.

  Anne Delvaux (PPE), na piśmie – (FR) W okresie obecnego kryzysu gospodarczego i finansowego konieczne jest, by na stanowiskach kluczowych i kierowniczych znajdowali się ludzie, którzy mogą wykazać się zimną krwią i niezależnością. W czasie swojej kadencji Jean-Claude Trichet jako prezes Europejskiego Banku Centralnego potrafił opierać się naciskom ze strony szefów państw lub rządów. Jego następca będzie również musiał posiadać takie same cechy i powinien być równie nieustępliwy. Głosowałam za przyjęciem włoskiej kandydatury – Maria Draghiego – ponieważ cieszy się on doskonałą opinią i wywarł dobre wrażenie podczas przesłuchania w Komisji Gospodarczej i Monetarnej. Przebieg jego pracy zawodowej, zwłaszcza doświadczenie na stanowisku prezesa Banku Centralnego Włoch, umożliwi mu – mam nadzieję – radzenie sobie w możliwie najlepszy sposób z licznymi wyzwaniami, z jakimi będzie musiał się zmierzyć, gdy obejmie ster Europejskiego Banku Centralnego.

  Diogo Feio (PPE), na piśmie – (PT) Doświadczenie akademickie i zawodowe Maria Draghiego, a także jego przesłuchanie w Parlamencie, dowodzą, że doskonale rozumie potrzebę większego zakresu zarządzania gospodarczego w UE i że ma w tej kwestii klarowne koncepcje oraz że jest także świadom znaczenia stabilności waluty euro z punktu widzenia możliwości ożywienia wzrostu gospodarczego. Zważywszy na to i na znaczenie roli prezesa Europejskiego Banku Centralnego uważam, że Mario Draghi spełnia wszelkie warunki, by w sposób kompetentny i zaangażowany wykonywać obowiązki, do których zostaje obecnie powołany.

  Monika Flašíková Beňová (S&D), na piśmie – (SK) W maju 2011 roku Rada Europejska wraz z Parlamentem zaproponowała mianowanie Maria Draghiego na prezesa Europejskiego Banku Centralnego (EBC) na ośmioletnią kadencję rozpoczynającą się w dniu 1 listopada 2011 r. Parlamentarna Komisja Gospodarcza i Monetarna przeprowadziła rozmowę z kandydatem, który odpowiadał na pytania postawione przez członków komisji. Na przykład wypowiedział się na temat zadłużenia Grecji oraz między innymi wyraził pogląd, że EBC nie powinien ustawać w wysiłkach na rzecz utrzymywania stabilności waluty. W następstwie przesłuchania komisja wydała przychylną opinię na temat mianowania Maria Draghiego na to stanowisko. Ponieważ kandydat spełnia ustalone wymogi związane z obsadzeniem stanowiska prezesa EBC, chciałabym również poprzeć jego mianowanie na to stanowisko.

  Bruno Gollnisch (NI), na piśmie – (FR) Jakkolwiek zgodnie z przepisami głosowanie w sprawie powoływania niektórych oligarchów europejskich jest tajne, spieszę poinformować, że głosowałem przeciw Mario Draghiemu, ponieważ powoływanie na to stanowisko byłego dyrektora firmy Goldman Sachs na Europę w samym środku kryzysu długu państwowego jest czymś naprawdę głęboko niezdrowym i niewłaściwym. Okres, w którym pełnił tam swoje obowiązki, a także charakter tej firmy, nie może umknąć Państwa uwadze. Jeśli nie był tylko marnym dyrektorem – czyli nawet w przypadku, gdyby sam nie stał za tymi pomysłami – Mario Draghi nie mógł nie zdawać sobie sprawy, że firma w której pracuje, dokonywała na pozór w sposób legalny, chociaż nieuczciwy, „retuszu” zadłużenia Grecji, by uzasadnić wejście Grecji do strefy euro. Ponadto nie można lekceważyć roli firmy Goldman Sachs w obecnym spekulacjach dotyczących kryzysu długu państwowego, podobnie jak nie można ignorować jej odpowiedzialności za kryzys gospodarczy i finansowy, w której to sprawie w USA toczą się dochodzenia. Fakt, że firma Goldman Sachs pojawia się w curriculum vitae Maria Draghiego, powoduje, że kandydatura ta jest nie do przyjęcia, a tym samym dyskwalifikuje go jako kandydata do zajęcia omawianego stanowiska.

  Giovanni La Via (PPE), na piśmie − (IT) Ogromnie się cieszę z osiągniętego dzisiaj wyniku – znaczna większość głosowała za przyjęciem zalecenia Rady w sprawie mianowania Mario Draghiego na stanowisko następnego prezesa Europejskiego Banku Centralnego. Naprawdę uważam to za zaszczyt dla mojego kraju, że ma swojego znakomitego przedstawiciela na czele tak strategicznej instytucji, jaką jest Europejski Bank Centralny (EBC). Oznacza to wymowne uznanie zaangażowania i umiejętności człowieka, który reprezentuje nasz kraj i który będzie miał trudne, a jednocześnie prestiżowe zadanie kierowania EBC w takim okresie, jaki mamy obecnie, gdy Europa musi uporać się ze skutkami poważnego kryzysu gospodarczego i finansowego. Mam nadzieję, że podczas najbliższego posiedzenia Rada Europejska oficjalnie zatwierdzi tę kandydaturę i że przez następne osiem lat, począwszy od listopada, Mario Draghi będzie mógł kierować EBC reprezentując ten sam niezaprzeczalny profesjonalizm najwyższej próby, jakiego dowiódł w przeszłości oraz że będzie towarzyszył gospodarce Unii Europejskiej na drodze do ożywienia, które zagwarantuje Europie stabilne i silne finanse.

  Clemente Mastella (PPE), na piśmie − (IT) Cieszymy się z wyznaczenia Maria Draghiego na stanowisko przyszłego prezesa Europejskiego Banku Centralnego (EBC), ponieważ pokazał on, że posiada profesjonalne przygotowanie na poziomie wymaganym w przypadku pełnienia tej prestiżowej funkcji oraz że ma również wieloletnie i powszechnie uznane doświadczenie w międzynarodowym sektorze finansowym i bankowym. Gratulujemy byłemu prezesowi Banku Centralnego Włoch tej nominacji oraz umiejętności wykazania podczas przesłuchania w Parlamencie Europejskim swoich możliwości i potencjału w zakresie rozwiązywania problemów, z którymi będzie się musiał zmierzyć. Uważamy, że nominacja ta jest sukcesem Włoch, które będzie mógł reprezentować na wysokim szczeblu jednej z najbardziej prestiżowych instytucji europejskich. Życzymy mu wszelkiej pomyślności w jego przyszłej pracy.

  Alexander Mirsky (S&D), na piśmie − Uwzględniając zalecenie Rady z dnia 16 czerwca 2011 r. (10057/2011), art. 109 Regulaminu, sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej (A7-0229/2011), mając także na uwadze, że pismem z dnia 20 maja 2011 r. Rada Europejska skonsultowała się z Parlamentem Europejskim w sprawie mianowania Maria Draghiego na stanowisko prezesa Europejskiego Banku Centralnego na okres ośmiu lat ze skutkiem od 1 listopada 2011 r., to że Komisja Gospodarcza i Monetarna Parlamentu Europejskiego przystąpiła następnie do oceny kwalifikacji kandydata, zwłaszcza pod kątem wymogów określonych w art. 283 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) oraz w świetle potrzeby zapewnienia pełnej niezależności Europejskiego Banku Centralnego zgodnie z art. 130 TFUE, jak również mając na uwadze, że w ramach procesu oceny komisja otrzymała życiorys kandydata oraz jego odpowiedzi na przesłane mu pytania pisemne, Parlament Europejski wydaje przychylną opinię w sprawie zalecenia Rady dotyczącego mianowania Maria Draghiego na stanowisko prezesa Europejskiego Banku Centralnego. Jestem przeciwny tej kandydaturze.

  Andreas Mölzer (NI), na piśmie − (DE) Mario Draghi to zdecydowanie nieodpowiedni kandydat na najwyższe stanowisko w Europejskim Banku Centralnym. Był wiceprezesem i dyrektorem w amerykańskim banku inwestycyjnym Goldman Sachs, gdzie jego obowiązki obejmowały sprawy dotyczące Europy i kontakty z europejskimi rządami krajowymi. Działo się to właśnie w czasach, gdy Grecja dostarczała UE zafałszowane dane dotyczące własnego deficytu i budżetu. W tym kontekście firma Goldman Sachs jest oskarżana o doradzanie Grekom w kwestii tego fałszowania. Niezależnie od tych podejrzanych kontaktów Mario Draghi jest także szczególnie krytykowany za swoje nieustępliwe stanowisko przeciw cięciom zadłużenia w Grecji i za popieranie dofinansowania. Mianowanie tej osoby, będącej przedstawicielem państwa członkowskiego położonego w południowej części strefy euro, które boryka się z ogromnymi problemami finansowymi, oznaczać będzie także wysłanie fałszywego sygnału do rynków i do naszych obywateli, którzy nie chcą unii transferów pieniężnych, lecz raczej stabilnej waluty.

Odpowiednim kandydatem byłby Axel Weber z Niemiec. On jednak nawet nie zgłosił swojej kandydatury na to stanowisko, ponieważ miał świadomość niewłaściwości podejmowanych obecnie działań, za przyzwoleniem Maria Draghiego. Kandydaturę Maria Draghiego można postrzegać jako jeszcze jeden gwóźdź do trumny euro i jako zagrożenie dla UE jako całości.

  Alfredo Pallone (PPE), na piśmie – (IT) Po doskonałym przesłuchaniu przed parlamentarną Komisją Gospodarczą i Monetarną, z pełnym przekonaniem oddaję niniejszym swój głos za mianowaniem Maria Draghiego na stanowisko prezesa Europejskiego Banku Centralnego (EBC). Mój głos stanowi potwierdzenie, że w obecnym okresie trudności i kryzysu do kierowania EBC wybrana została osoba najodpowiedniejsza i najlepiej przygotowana. Jestem przekonany, że jako prezes EBC Mario Draghi będzie wiedział, w jaki sposób sprawować swoją przyszłą funkcję, ponieważ udowodnił to będąc prezesem Banku Włoch oraz że postawi do dyspozycji Europy swoje bogate doświadczenie i doskonałe kwalifikacje. Wyrażając zadowolenie z postępów Banku Włoch – tej elitarnej włoskiej instytucji, która osiągnęła najwyższy poziom rozwoju – chciałbym raz jeszcze podkreślić wysoki poziom specjalistycznego przygotowania Maria Draghiego, kolejnego prezesa EBC. Ufając, że Rada potwierdzi parlamentarne głosowanie za przyjęciem omawianego zalecenia, jako członek Komisji Gospodarczej i Monetarnej zapewniam Maria Draghiego o mojej pełnej gotowości do uczestniczenia w owocnej współpracy z EBC, szczególnie w tym trudnym okresie dla euro i dla UE.

  Maria do Céu Patrão Neves (PPE), na piśmie – (PT) Na podstawie sprawozdania Komisji Gospodarczej i Monetarnej oraz w wyniku przeprowadzenia konsultacji i oceny kwalifikacji kandydata, zwłaszcza pod kątem wymogów określonych w art. 283 ust. 2 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej (TFUE) i w świetle potrzeby zapewnienia pełnej niezależności Europejskiego Banku Centralnego (EBC), głosowałam za przyjęciem sprawozdania w sprawie mianowania prezesa EBC i z zadowoleniem przyjmuję powierzenie tego stanowiska Mario Draghiemu.

  Licia Ronzulli (PPE), na piśmie – (IT) Mogę się jedynie opowiedzieć za wysunięciem Maria Draghiego jako kandydata na nowego prezesa Europejskiego Banku Centralnego (EBC) na ośmioletnią kadencję rozpoczynającą się w listopadzie bieżącego roku. Curriculum vitae tego kandydata pokazuje oczywiście sylwetkę człowieka reprezentującego najwyższy poziom profesjonalizmu i doświadczenia życiowego oraz jednego z dzisiejszych najznakomitszych Włochów na światowej scenie gospodarczej. Uważam, że w tym trudnym okresie, sprawą o zasadniczym znaczeniu jest to, aby u steru EBC stała osoba największego formatu, a Mario Draghi stanowi doskonały przykład osoby tego rodzaju.

  Nuno Teixeira (PPE), na piśmie – (PT) Głównym celem strategicznym Europejskiego Banku Centralnego (EBC) jest utrzymanie stabilności cen w UE, a tym samym przyczynienie się w sposób kluczowy do rozwiązywania trudności gospodarczych i finansowych przeżywanych przez państwa członkowskie. Jako absolwent Uniwersytetu La Sapienza w Rzymie, doktorat z ekonomii uzyskany w Massachusetts Institute of Technology, Mario Draghi jest prezesem Banku Włoch, członkiem Rady Prezesów i Rady Ogólnej EBC, członkiem Rady Dyrektorów Banku Rozrachunków Międzynarodowych, z ramienia Włoch zasiada w Radzie Gubernatorów Międzynarodowego Banku Odbudowy i Rozwoju oraz Azjatyckiego Banku Rozwoju, a także jest przewodniczącym Forum Stabilności Finansowej.

Głosuję za mianowaniem Maria Draghiego na prezesa EBC, ponieważ uważam, że ma szerokie przygotowanie akademickie oraz doświadczenie zawodowe i zdecydowanie popieram wolę instytucji europejskich, by walczyć z inflacją, umacniać wspólną walutę oraz opanować kryzys długu państwowego, Uważam też, że nowy prezes EBC zaszczepi nową kulturę uczciwości i dyscypliny oraz że pomoże również wypracować solidną i spójną politykę gospodarczą, wysyłając do rynków międzynarodowych wyraźny sygnał budzący zaufanie.

  Dominique Vlasto (PPE), na piśmie – (FR) W mojej ocenie postawienie Maria Draghi u steru Europejskiego Banku Centralnego (EBC) to w pełni zasadna decyzja, ponieważ potwierdza ona pragnienie kontynuowania przez Unię Europejską prac, które rozpoczął obecny prezes tej instytucji, Jean-Claude Trichet. W czasach, gdy sytuacja gospodarcza niektórych krajów, takich jak Grecja, osłabia euro, wola i determinacja okazywana przez Maria Draghiego, by prowadzić twardy kurs w kierunku mocnej waluty, są nieodzowne dla zapewnienia wiarygodności naszej gospodarki. Z zadowoleniem przyjmuję też mianowanie osoby, która posiada wszystkie cechy wymagane na tym stanowisku. Doświadczenie uzyskane w Europejskiej Radzie Stabilności Finansowej oraz podczas sprawowania funkcji szefa Banku Włoch to wymierne atuty z punktu widzenia pozycji instytucji, o której mowa, na forum międzynarodowym, a tym samym pozycji Unii Europejskiej jako największej światowej potęgi gospodarczej. Mając na uwadze wyzwania wobec których stoimy i którym musimy sprostać, by nastąpiło ożywienie naszej gospodarki, cieszę się z mianowania kogoś, kto potrafił doprowadzić do konsensusu i udowodnił, że jest w stanie torować drogę do osiągnięcia stabilnej, silnej i konkurencyjnej unii walutowej.

Sprawozdanie: Barbara Matera (A7-0191/2011)

  Luís Paulo Alves (S&D), na piśmie – (PT) Głosuję za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania, ponieważ jest to wyraźny sygnał solidarności UE w warunkach kryzysu, z którym społeczeństwo europejskie obecnie się boryka. W tym przypadku Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG) zostanie wykorzystany w celu wsparcia byłych pracowników przedsiębiorstwa General Motors Belgium i czterech jego dostawców prowadzących działalność w sektorze motoryzacyjnym w okresie od czerwca 2010 do października 2010 roku.

Wszyscy zwolnieni pracownicy skorzystają z pomocy w postaci zindywidualizowanych środków, wspartych finansowaniem w wysokości 9,59 miliona euro łącznie. Oznacza to, że w roku 2011 EFG zostanie uruchomiony po raz trzeci. Dlatego uważam, że w danym przypadku wykorzystanie tego funduszu było słuszne i właściwe.

  Izaskun Bilbao Barandica (ALDE), na piśmie – (ES) Głosowałam za uruchomieniem omawianej inicjatywy, która ma pomóc w powrocie na rynek pracy 2 834 osób zwolnionych przez przedsiębiorstwo General Motors Belgium w wyniku światowego kryzysu gospodarczego i finansowego, ponieważ firma ta nie jest w stanie rozwijać zakładu produkcyjnego w Antwerpii. Z zadowoleniem przyjmuję porozumienie w sprawie pakietu proponowanych środków osiągnięte przez partnerów społecznych.

  Mara Bizzotto (EFD), na piśmie − (IT) Głosowałam za przyjęciem sprawozdania pani poseł Barbary Matery, ponieważ przedstawiona przez Belgię sprawa dotycząca uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFG) spełnia warunki umożliwiające dostęp do tego funduszu. Kwota 9 593 931 euro, o jaką wystąpiono w przypadku 2 843 [sic!] zwolnień, które nastąpiły w przedsiębiorstwie General Motors i u jego czterech dostawców prowadzących działalność w sektorze motoryzacyjnym w czteromiesięcznym okresie odniesienia (czerwiec – październik 2010 roku) zostanie wykorzystana wyłącznie na ułatwienie powrotu na rynek pracy tych pracowników, którzy utracili miejsca pracy w wyniku postępującej globalizacji rynków światowych i w żadnym wypadku nie zostaną wypłacone przedsiębiorstwu, które dokonało tych zwolnień.

  David Casa (PPE), na piśmie − Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji walnie przyczynia się do zmniejszenia obciążeń dla pracowników, które są konsekwencją zmian zachodzących w strukturze handlu światowego. Rozpatrując przypadek przedsiębiorstwa General Motors Belgium uważam, że wnioski, do jakich doszła sprawozdawczyni, są uzasadnione i dlatego postanowiłem głosować za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania.

  Maria Da Graça Carvalho (PPE), na piśmie – (PT) Cieszę się z pracy wykonanej w związku z Europejskim Funduszem Dostosowania do Globalizacji (EFG), zwłaszcza w zakresie wspierania przemysłu motoryzacyjnego, który ucierpiał wskutek kryzysu gospodarczego i finansowego. Głosuję też za przyjęciem decyzji w sprawie uruchomienia EFG na rzecz Belgii dla dobra pracowników w sektorze motoryzacyjnym za pośrednictwem środków, które stanowią spójny skoordynowany pakiet zindywidualizowanych usług mających na celu powrót tych osób na rynek pracy.

  Nessa Childers (S&D), na piśmie − Ważne jest, żeby ten Parlament przedstawiał olbrzymie możliwości EFG.

  Anne Delvaux (PPE), na piśmie – (FR) Po ubiegłorocznej ogromnej fali zwolnień dokonanych przez przedsiębiorstwo General Motors Belgium i przez jego czterech podwykonawców prowadzących działalność w sektorze motoryzacyjnym, w dniu 20 grudnia 2010 r. Belgia wystąpiła o przyznanie pomocy w ramach Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji, która ma służyć przeszkoleniu 2 834 zwolnionych pracowników. Ten europejski fundusz stworzono w celu zapewnienia dodatkowego wsparcia dla pracowników tracących swoje miejsca pracy wskutek zmian w handlu światowym. Cieszę się, że Parlament zatwierdził dzisiaj tę pomoc, która umożliwi zwolnionym pracownikom uzyskanie wsparcia, zwłaszcza jeżeli chodzi o poszukiwanie pracy i szkolenie. To dobra wiadomość dla tysięcy zainteresowanych rodzin.

  Lena Ek, Marit Paulsen, Olle Schmidt i Cecilia Wikström (ALDE), na piśmie − (SV) Ponownie postanowiliśmy poprzeć uruchomienie unijnego Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji – tym razem w celu udzielenia pomocy dla około 2 800 osób, które utraciły miejsca pracy w Belgii – ponieważ Europa nadal odczuwa skutki kryzysu gospodarczego, a szczególny okres wymaga zastosowania wyjątkowych środków.

Uważamy jednak, że zamiast tego w przyszłości należy wykorzystywać te instrumenty, które już istnieją – w szczególności Europejski Fundusz Społeczny – w celu zwiększenia szans na znalezienie pracy przez osoby, które otrzymały wypowiedzenia lub które zostały zwolnione. W następnym okresie budżetowym przypuszczalnie nie będzie potrzeby korzystania z Funduszu Dostosowania do Globalizacji.

  Edite Estrela (S&D), na piśmie – (PT) Głosowałam za przyjęciem omawianego sprawozdania, ponieważ uważam, że uruchomienie Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFG) jest koniecznie z uwagi na zwolnienia w przedsiębiorstwie General Motors Belgium i u czterech jego dostawców. Należy podkreślić starania podjęte przez władze belgijskie: przedstawiły one szereg istotnych środków w celu udzielenia pomocy poszkodowanym pracownikom, by mogli znaleźć pracę.

  Diogo Feio (PPE), na piśmie – (PT) Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG) utworzono w roku 2006 w celu zapewnienia dodatkowego wsparcia pracownikom dotkniętym skutkami poważnych zmian strukturalnych w handlu światowym, aby umożliwić tym osobom powrót na rynek pracy. W roku 2009 fundusz rozbudowano, by objąć nim pracowników zwalnianych w wyniku kryzysu gospodarczego i finansowego. Jest to trzeci wniosek analizowany w ramach budżetu na rok 2011 i dotyczy uruchomienia kwoty 9 593 931 euro z EFG przeznaczonych na powrót na rynek pracy 2 834 pracowników przedsiębiorstwa General Motors Belgium i czterech jego dostawców z Antwerpii. Według Komisji wniosek spełnia kryteria kwalifikalności dotyczące pomocy w ramach EFG i instytucja ta zaleca, aby władza budżetowa zatwierdziła omawiane uruchomienie. Fundusze należy uruchomić szybko i sprawnie, by pracownicy, którzy rzeczywiście powinni z tej pomocy korzystać, nie byli narażeni na długie oczekiwanie.

  José Manuel Fernandes (PPE), na piśmie – (PT) Niniejsze sprawozdanie odnosi się do wniosku dotyczącego decyzji Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFG), zgodnie z pkt 28 porozumienia międzyinstytucjonalnego z dnia 17 maja 2006 r. pomiędzy Parlamentem Europejskim, Radą i Komisją w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami. Utworzony w roku 2006 EFG ma na celu udzielanie dodatkowego wsparcia pracownikom, którzy tracą miejsca pracy wskutek zmian strukturalnych w handlu światowym wynikających z globalizacji. W dniu 20 grudnia 2010 r. przedsiębiorstwo General Motors Belgium w sektorze motoryzacyjnym złożyło wniosek dotyczący środków z EFG, ponieważ było zmuszone zwolnić 2 834 pracowników zatrudnionych w przedsiębiorstwie głównym i u czterech dostawców.

W warunkach obecnego kryzysu gospodarczego i finansowego EFG zyskuje kluczową rolę w łagodzeniu społecznych skutków upadłości licznych przedsiębiorstw, które to upadłości są często wynikiem agresywnej polityki gospodarczej rynków wschodzących. Jest to trzeci wniosek analizowany w ramach budżetu UE na rok 2011. Z uwagi na to, że wniosek ten spełnia kryteria kwalifikowalności zgadzam się z zaleceniami sprawozdawczyni i głosuję za przyjęciem omawianego wniosku w sprawie przedmiotowej decyzji.

  João Ferreira (GUE/NGL), na piśmie – (PT) W przypadkach masowych zwolnień w całej Europie zgłaszane są wnioski w sprawie uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFG). Omawiany przypadek dotyczy uruchomienia ponad 9 milionów euro na rzecz Belgii w celu zapewnienia pomocy dla około 2 800 pracowników zwolnionych w sektorze motoryzacyjnym. Jest to trzeci wniosek w sprawie uruchomienia tego funduszu analizowany w ramach budżetu na rok 2011. Dlatego po odjęciu od dostępnych środków kwoty ujętej we wniosku, z maksymalnej kwoty 500 milionów euro do końca roku 2011 pozostaje do dyspozycji kwota 489 628 679 euro.

Jakkolwiek popieramy wniosek w sprawie tego uruchomienia z uwagi na jego zasadnicze znaczenie z punktu widzenia wsparcia tych pracowników, chcielibyśmy po raz kolejny zgłosić zastrzeżenia i przedstawić krytyczne stanowisko wobec tego funduszu, ponieważ uważamy, iż ważniejsze byłoby przede wszystkim podejmowanie działań zapobiegających powstawaniu bezrobocia. W tym celu zmianie musi ulec neoliberalna polityka obowiązująca w UE, w tym nacisk na deregulację i liberalizację handlu międzynarodowego.

  Ilda Figueiredo (GUE/NGL), na piśmie – (PT) Pomimo że podtrzymujemy krytyczne stanowisko wobec Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFG), ponieważ uważamy, że ważniejsze byłoby przede wszystkim podejmowanie działań zapobiegających powstawaniu bezrobocia, głosowaliśmy za uruchomieniem tego funduszu w celu zapewnienia dalszej pomocy pracownikom dotkniętym skutkami restrukturyzacji przedsiębiorstw lub liberalizacji handlu międzynarodowego. Omawiany przypadek dotyczy uruchomienia ponad 9 milionów euro na rzecz Belgii w celu zapewnienia pomocy dla około 2 800 pracowników zwolnionych w sektorze motoryzacyjnym. Jest to trzeci wniosek w sprawie uruchomienia tego funduszu analizowany w ramach budżetu na rok 2011.

Dlatego po odjęciu od dostępnych środków kwoty ujętej we wniosku, z maksymalnej kwoty 500 milionów euro do końca roku 2011 pozostaje do dyspozycji kwota 489 628 679 euro. Wielce symptomatyczne jest to, że nieco ponad 10 milionów euro planowanej kwoty wykorzystuje się w okresie, w którym pogłębia się kryzys społeczno-finansowy oraz że sam ten fakt pokazuje potrzebę dokonania przynajmniej przeglądu rozporządzeń dotyczących tego funduszu.

  Monika Flašíková Beňová (S&D), na piśmie – (SK) Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji utworzono w celu zapewnienia wystarczającego wsparcia pracownikom odczuwającym skutki poważnych zmian strukturalnych w handlu światowym. Zgodnie z porozumieniem międzyinstytucjonalnym w sprawie dyscypliny budżetowej i należytego zarządzania finansami, fundusz ten nie może przekroczyć maksymalnej kwoty 500 milionów euro w skali roku. W kwietniu 2011 roku Komisja przyjęła wniosek w sprawie uruchomienia tego funduszu, by udzielić pomocy Belgii w celu wsparcia procesu powrotu na rynek pracy osób uprzednio zwolnionych wskutek kryzysu finansowego i gospodarczego. Ocena Komisji była oparta na analizie powiązania pomiędzy zwolnieniami a istotnymi zmianami strukturalnymi w handlu światowym lub kryzysem finansowym. Według oceny Komisji wniosek spełnia kryteria uprawniające do występowania o wsparcie finansowe, i moim zdaniem słuszne jest poparcie tego wniosku. We wspólnej deklaracji przyjętej na posiedzeniu w 2008 roku przez Parlament Europejski, Radę i Komisję potwierdzono znaczenie zapewnienia szybkiego procesu podejmowania decyzji w sprawie uruchomienia EFG, przy należytym poszanowaniu porozumienia międzyinstytucjonalnego.

  Juozas Imbrasas (EFD), na piśmie − (LT) Z zadowoleniem przyjmuję przedmiotowe sprawozdanie, ponieważ Belgia wystąpiła o pomoc w związku z 2 834 zwolnieniami (wszystkie objęte pomocą) w głównym przedsiębiorstwie General Motors Belgium i u jego czterech dostawców prowadzących działalność w sektorze motoryzacyjnym w prowincji Antwerpia w Belgii według klasyfikacji NUTS II. W dniu 20 grudnia 2010 r. Belgia złożyła wniosek o uruchomienie środków z EFG w związku ze zwolnieniami w przedsiębiorstwie General Motors Belgium i u jego czterech dostawców, uzupełniając go o dodatkowe informacje do 24 stycznia 2011 r. Wniosek ten spełnia wymogi art. 10 rozporządzenia (WE) nr 1927/2006 dotyczące określenia wkładu finansowego. Komisja wnioskuje zatem o uruchomienie środków w wysokości 9 593 931 euro.

  Giovanni La Via (PPE), na piśmie – (IT) Głosowałem za uruchomieniem środków z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFG) na rzecz Belgii, ponieważ uważam, że instrument ten jest cennym środkiem zaradczym umożliwiającym wsparcie pracowników, którzy z powodu kryzysu gospodarczego znajdują się w trudnej sytuacji. Jak już wielokrotnie mówiono, od roku 2006 EFG zapewnia praktyczne wsparcie dla europejskich pracowników zwalnianych z powodu przenoszenia przedsiębiorstw lub – zgodnie z poprawką z roku 2009 – z powodu kryzysu gospodarczego; wsparcie to ma ułatwiać ich powrót na rynek pracy. Dzisiejsze głosowanie dotyczy wniosku w sprawie pomocy w związku z 2 834 objętymi pomocą zwolnieniami w przedsiębiorstwie General Motors Belgium i u jego czterech dostawców prowadzących działalność w sektorze motoryzacyjnym w prowincji Antwerpia w Belgii według klasyfikacji NUTS II, w czteromiesięcznym okresie odniesienia od dnia 14 czerwca do dnia 14 października 2010 r., w łącznej wysokości 9 593 931 euro ze środków EFG.

  Clemente Mastella (PPE), na piśmie − (IT) Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG) utworzono w celu zapewnienia dodatkowego wsparcia pracownikom dotkniętym skutkami poważnych zmian strukturalnych w handlu światowym.

Komisja przyjęła nowy wniosek w sprawie decyzji dotyczącej uruchomienia EFG ma rzecz Belgii w celu wsparcia powrotu na rynek pracy pracowników zwolnionych na skutek światowego kryzysu finansowego i gospodarczego, który w szczególny sposób dotknął przedsiębiorstwo General Motors Belgium. W związku z tym odnotowano zwłaszcza nieprzewidziany charakter tych zwolnień i ich wpływ na zatrudnienie na szczeblu lokalnym, regionalnym i krajowym.

Pamiętajmy, że EFG został stworzony jako osobny specjalny instrument z własnymi celami i terminami oraz że jako taki ma prawo do własnych środków, co pozwoli uniknąć przesuwania środków z niewykorzystanych linii budżetowych, które mogłoby być szkodliwe dla realizacji poszczególnych celów politycznych.

Uważamy, że wniosek spełnia kryteria kwalifikalności określone w rozporządzeniach dotyczących EFG i opowiadamy się za jego zatwierdzeniem, przedstawiając pozytywne stanowisko w tej sprawie. Sprawą kluczową nadal pozostaje jednak przegląd rozporządzeń dotyczących EFG w celu zajęcia się kwestią przedsiębiorstw międzynarodowych, w których w wyniku dokonywanej restrukturyzacji lub przenoszenia zakładów przewidziano zwolnienia, co w rezultacie doprowadza do interwencji EFG.

  Jean-Luc Mélenchon (GUE/NGL), na piśmie – (FR) Wstrzymuję się od głosu przez wzgląd na pracowników belgijskich zatrudnionych w fabryce Opla w Antwerpii, których poświęcono w imię świętej globalizacji. W sytuacji, gdy spadły na nich wszelkie konsekwencje neoliberalnej polityki prowadzonej w Unii Europejskiej, można byłoby głosować przeciw uruchomieniu nędznej sumy, jaką przyznają im elity europejskie. Znikoma kwota, jaką się im oferuje, może jednak zmniejszyć ich trudności. Nie sprawia to wcale, że Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji staje się nawet odrobinę mniej niedopuszczalny. Oznacza to aprobatę realizowanych przez amerykańską firmę General Motors delokalizacji. Sankcjonuje żądzę zysku przedsiębiorstw międzynarodowych i ich szefów-miliarderów. Właśnie te zyski, które gromadzą, a nie pieniądze podatników europejskich, należy wykorzystać na pomoc dla pracowników.

  Alexander Mirsky (S&D), na piśmie − Wiadomo, że uruchomienie funduszu dostosowania dotyczy 2834 objętych pomocą zwolnień w głównym przedsiębiorstwie General Motors Belgium i u jego czterech dostawców prowadzących działalność w sektorze motoryzacyjnym w prowincji Antwerpia, w czteromiesięcznym okresie odniesienia od dnia 14 czerwca do dnia 14 października 2010 r. W ten sposób zwolnieni pracownicy otrzymają pomoc w postaci zindywidualizowanych środków wspieranych przez Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji, z którego uruchomione zostanie na ten cel 9,59 milionów euro. Nie jestem przeciwny uruchomieniu pomocy finansowej dla zwolnionych pracowników belgijskich. Sądzę jednak, że zasady wykorzystywania tego funduszu należy zmienić, aby pomoc stała się dostępna dla słabiej rozwiniętych państw członkowskich Unii Europejskiej.

  Andreas Mölzer (NI), na piśmie − (DE) Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG) otrzymuje rocznie środki finansowe w wysokości 500 milionów euro w celu zapewnienia wsparcia finansowego pracownikom dotkniętym skutkami poważnych zmian strukturalnych w handlu światowym. Z danych szacunkowych wynika, że każdego roku mogłoby skorzystać z tego wsparcia od 35 tysięcy do 50 tysięcy pracowników. Pieniądze można wykorzystać na opłacenie pomocy w takich przypadkach, jak poszukiwanie nowych miejsc pracy, szkolenia dostosowane do potrzeb, wsparcie przy podejmowaniu samozatrudnienia lub przy zakładaniu firmy, uzyskanie mobilności i wsparcie dla pracowników niepełnosprawnych lub w starszym wieku. Z uwagi na to, że w firmie General Motors Belgium produkującej samochody doszło do 2 834 zwolnień, co doprowadziło do dalszych zwolnień w firmach czterech dostawców, ma być zapewniona łączna kwota 9 593 931 euro ze środków EFG na rzecz Belgii. Głosowałem za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania, ponieważ właśnie na tym polega cel tego funduszu.

  Franz Obermayr (NI), na piśmie − (DE) Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG) został stworzony w celu wspierania pracowników znajdujących się w niekorzystnym położeniu z powodu zwolnień lub w wyniku globalizacji w sferze konkurencji międzynarodowej. Z zadowoleniem przyjmuję fakt, iż powtarzane apele Parlamentu przyniosły przeznaczenie środków na płatności w łącznej wysokości 47 608 950 euro, wykazanych w budżecie w pozycji budżetowej dotyczącej EFG. Z tego względu głosowałem za przyjęciem tego sprawozdania.

  Rolandas Paksas (EFD), na piśmie − (LT) Pieniądze z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji

(EFG) muszą być wykorzystywane w sposób planowy i celowy. Pomocy finansowej trzeba udzielać możliwie szybko, zwłaszcza w przypadku, gdy jedna firma dokonuje zwolnień tysięcy pracowników. Opóźnienia w udzielaniu pomocy finansowej mogą mieć szczególnie bolesne i poważne konsekwencje, dlatego też zasadniczą sprawą jest szybkie uruchomienie środków z EFG i natychmiastowa reakcja na wniosek państwa członkowskiego. Należy mieć na uwadze to, że osoby zwolnione i ich rodziny ponoszą niewyobrażalne szkody moralne i materialne. Przede wszystkim doświadczają poważnych problemów próbując powrócić na rynek pracy i nie mając możliwości studiowania ani przekwalifikowania się, Dlatego należy w odpowiednim czasie zapewnić tym osobom pomoc finansową, by w sposób właściwy mogli powrócić na rynek pracy. Zważywszy na znaczenie pomocy finansowej z zadowoleniem przyjmuję wniosek w sprawie przydzielenia pomocy finansowej ze środków EFG na rzecz Belgii, w związku z masowymi zwolnieniami w przedsiębiorstwie General Motors Belgium. Apeluję również do pozostałych państw członkowskich, w których firmy zwalniają pracowników z powodu kryzysu finansowego, aby natychmiast starały się o pomoc finansową w celu złagodzenia tych negatywnych konsekwencji, zajęcia się kwestiami zatrudnienia oraz zachęcania do utrzymywania i tworzenia miejsc pracy.

  Alfredo Pallone (PPE), na piśmie − (IT) Niestety, po raz kolejny wzywa się nas do głosowania w sprawie uruchomienia środków z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFG). Mówię „niestety”, ponieważ w przypadku tego rodzaju interwencji z góry wiadomo, że chodzi o sytuację związaną z poważnymi problemami. Z innej strony jednak powinniśmy chwalić instrument pozwalający dać niezbędny oddech w sytuacjach poważnego kryzysu, które w innym przypadku naraziłyby na rzeczywiste niebezpieczeństwo sektory przemysłu, przede wszystkim zaś przyszłość wielu pracowników. Zgadzam się na zastosowanie tych środków i wykorzystanie omawianego funduszu, lecz może to stanowić jedynie środek doraźny. Rozwiązanie to musi być wsparte przez długofalową strategię zmierzającą do ustabilizowania gospodarki europejskiej, aby mogła ona dotrzymać kroku zglobalizowanemu rynkowi, w którym funkcjonujemy.

  Maria do Céu Patrão Neves (PPE), na piśmie – (PT) Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG) utworzono w celu zapewnienia dodatkowego wsparcia pracownikom dotkniętym skutkami poważnych zmian strukturalnych w handlu światowym. W dniu 14 kwietnia 2011 r., Komisja przyjęła projekt nowego wniosku w sprawie decyzji dotyczącej uruchomienia EFG na rzecz Belgii, w celu wsparcia powrotu na rynek pracy pracowników zwolnionych na skutek kryzysu finansowego i gospodarczego. Jest to trzeci wniosek analizowany w ramach budżetu na rok 2011 i dotyczy uruchomienia kwoty 9 593 931 euro z EFG na rzecz Belgii, w związku z 2 834 zwolnieniami, przy czym wszystkie objęte nimi osoby są potencjalnymi beneficjentami, w głównym przedsiębiorstwie General Motors Belgium i u jego czterech dostawców z Antwerpii. Zważywszy, że wniosek ten spełnia wszelkie wymogi dotyczące uruchamiania omawianego mechanizmu pomocy finansowej, głosowałam za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania.

  Aldo Patriciello (PPE), na piśmie − (IT) Europejski Fundusz Dostosowania do Globalizacji (EFG) utworzono w celu zapewnienia dodatkowego wsparcia pracownikom dotkniętym skutkami poważnych zmian strukturalnych w handlu światowym. W dniu 14 kwietnia 2011 r. Komisja przyjęła nowy wniosek w sprawie decyzji dotyczącej uruchomienia EFG ma rzecz Belgii w celu wsparcia powrotu na rynek pracy 2 834 pracowników zwolnionych w głównym przedsiębiorstwie General Motors Belgium i u jego czterech dostawców prowadzących działalność w sektorze motoryzacyjnym w Antwerpii. Ocena Komisji oparta jest na analizie różnych aspektów tej kwestii, takich jak: powiązania pomiędzy zwolnieniami a istotnymi zmianami w strukturze handlu światowego, kryzys finansowy, nieprzewidziany charakter zwolnień, o których mowa, przedstawienie liczby zwolnień, wyjaśnienie nieprzewidzianego charakteru tych zwolnień, identyfikacja przedsiębiorstw dokonujących tych zwolnień oraz pracowników przewidzianych do objęcia pomocą, obszary, których problem ten dotyczy oraz ich władze i zainteresowane strony, wpływ zwolnień na zatrudnienie na szczeblu lokalnym, regionalnym lub krajowym oraz skoordynowany pakiet zindywidualizowanych usług, które mają być finansowane. Aby zapewnić powrót tych osób na rynek pracy głosowałem za przyjęciem przedmiotowego wniosku.

  Jacek Protasiewicz (PPE), na piśmie − Głosowałem za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania, ponieważ oznacza to poparcie wniosku Komisji w sprawie uruchomienia EFG na rzecz Belgii w celu udzielenia pomocy w znalezieniu pracy 2 834 pracownikom zwolnionym w głównym przedsiębiorstwie General Motors Belgium, co jest zgodne zarówno z moim stanowiskiem, jak i ze stanowiskiem grupy PPE. Ponadto ze sprawozdania wyraźnie wynika, że po raz pierwszy w budżecie na rok 2011 w pozycji EFG znajdują się środki na płatności (47 608 950 euro). Oznacza to, że EFG uznaje się za osobny specjalny instrument z własnymi celami i terminami i że jako taki ma on prawo do własnych środków; pozwoli to uniknąć przesuwania środków z niewykorzystanych linii budżetowych, co mogłoby być szkodliwe dla realizacji poszczególnych celów politycznych. Popieram również apel sprawozdawczyni w sprawie konieczności zajęcia się w czasie zbliżającego się przeglądu rozporządzenia dotyczącego EFG kwestią postępowania z przedsiębiorstwami międzynarodowymi, których restrukturyzacja lub przenoszenie na skutek istotnych zmian w strukturze handlu światowego mają wpływ na zwykłych pracowników odczuwających największe konsekwencje takiej sytuacji, a w rezultacie powodują konieczność interwencji EFG.

  Robert Rochefort (ALDE), na piśmie – (FR) Celem Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji jest udzielanie pomocy pracownikom dotkniętym skutkami poważnych zmian w strukturze handlu międzynarodowego oraz ich wspieranie w powrocie na rynek pracy. Właśnie ta świadomość musi towarzyszyć zapewnieniu błyskawicznej pomocy na rzecz 2 834 pracowników zwolnionych przez General Motors w prowincji Antwerpia. Musimy poprzeć wniosek Parlamentu w sprawie uruchomienia kwoty 9 593 93 euro, która zapewni takie specjalne zindywidualizowane usługi, jak pomoc w poszukiwaniu pracy, przygotowanie do rozmów kwalifikacyjnych, pomoc w samozatrudnieniu i indywidualne szkolenie zawodowe. W obliczu skutków kryzysu gospodarczego i finansowego Europa musi być zjednoczona i solidarna, a więc powinna odpowiedzieć na apel Belgii. Niemniej jednak pomoc europejska nie powinna zwalniać firm od odpowiedzialności i od obowiązku podejmowania działań idących w kierunku dostosowania ich strategii do aktualnych wyzwań.

  Raül Romeva i Rueda (Verts/ALE), na piśmie − Jestem za. Zwracamy się do zainteresowanych instytucji o podjęcie niezbędnych kroków celem szybszego uruchamiania EFG; doceniamy w związku z tym ulepszoną procedurę wprowadzoną przez Komisję w następstwie wniosku Parlamentu o przyspieszenie uwalniania dotacji, mającą na celu przedstawianie władzy budżetowej oceny Komisji dotyczącej kwalifikalności wniosku EFG równocześnie z wnioskiem o jego uruchomienie; mamy nadzieję, że dalsze ulepszenia procedury zostaną zrealizowane w ramach nachodzącego przeglądu EFG. Przypominamy więc, że instytucje zobowiązane są do zagwarantowania sprawnej i szybkiej procedury przyjęcia decyzji w sprawie uruchomienia EFG, zapewniając jednorazowe, ograniczone w czasie indywidualne wsparcie na rzecz pomocy pracownikom zwolnionym w wyniku globalizacji oraz kryzysu finansowego i gospodarczego; wskazujemy rolę, jaką może odegrać EFG w powrocie zwolnionych pracowników na rynek pracy; apelujemy jednak o dokonanie oceny długotrwałego powrotu tych pracowników na rynek pracy jako bezpośredniego rezultatu wykorzystania środków finansowych z EFG.

  Licia Ronzulli (PPE), na piśmie – (IT) W dniu 14 kwietnia 2011 r. Komisja przyjęła wniosek w sprawie decyzji dotyczącej uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFG) na rzecz Belgii w celu wsparcia powrotu na rynek pracy pracowników zwolnionych w wyniku światowego kryzysu gospodarczego i finansowego. Wyrażona dzisiaj opinia dotyczy 2 834 zwolnień objętych pomocą ze środków funduszu w głównym przedsiębiorstwie General Motors Belgium i u jego czterech dostawców prowadzących działalność w sektorze motoryzacyjnym. Według oceny Komisji, wniosek spełnia kryteria kwalifikowalności określone w rozporządzeniach dotyczących EFG i Komisja opowiedziała się za jego zatwierdzeniem przez władzę budżetową. Parlament zajął dzisiaj pozytywne stanowisko w tej sprawie.

  Bart Staes (Verts/ALE), na piśmie − (NL) Byli pracownicy oraz czterej dostawcy firmy Opel Antwerp nadal są oburzeni sposobem, w jaki zostali potraktowani przez GM. Firma Opel Antwerp była nowoczesnym i odnoszącym sukcesy zakładem montażu samochodów. Mimo to firma GM w sposób bardzo arogancki postanowiła pozbyć się 2 834 miejsc pracy. Firmie w Antwerpii nie dano żadnych szans, pomimo podejmowanych licznych wysiłków na rzecz znalezienia nabywcy. Belgia całkiem słusznie wystąpiła o pomoc z Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFG), który został stworzony w celu zapewnienia dodatkowego wsparcia dla pracowników ponoszących konsekwencje istotnych zmian strukturalnych w światowej wymianie handlowej. Po uzyskaniu przychylnej opinii ze strony Komisji, w dniu dzisiejszym Parlament Europejski słusznie postanowił udostępnić łączną kwotę 9 593 931 euro z EFG, w celu złagodzenia skutków odczuwanych przez pracowników, którzy zostali przymusowo zwolnieni. Cieszę się, że Parlament stwierdza dzisiaj bardzo wyraźnie, że ze strony kierownictwa firmy Opel brak było gotowości do dostosowania się do bieżących wyzwań. Parlament słusznie prezentuje również krytyczne stanowisko wobec sposobu, w jaki zainteresowane państwa członkowskie poradziły sobie z kryzysem w firmie Opel. Brak było koordynacji środków długoterminowych nakierowanych na wspieranie tego sektora, przewidzianych w poszczególnych krajowych planach naprawczych. Wszystko to pozostawia po sobie szczególny niesmak.

  Nuno Teixeira (PPE), na piśmie – (PT) Na podstawie rozporządzenia (WE) nr 1927/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. został stworzony Europejski Fundusz Dostosowania do (EFG), którego celem jest wspieranie pracowników tracących miejsca pracy na skutek zmian strukturalnych w kontekście gospodarki światowej. Dysponując budżetem na rok 2011 w wysokości 500 milionów euro Komisja uważa, że 9 593 391 euro należy udostępnić Belgii, by mogła zająć się kwestią zwolnień odpowiednio w przedsiębiorstwie General Motors Belgium i u jego czterech dostawców i producentów w prowincji Antwerpia. Uważam, że ze środków EFG powinno się finansować aktywne działania mające na celu powrót pracowników na rynek pracy, umożliwiające uzyskanie nowych umiejętności, które będą dostosowane do nowej sytuacji zawodowej, z jaką będzie musiało się zmierzyć 2 834 pracowników. Uważam również, że instytucje europejskie powinny przyspieszyć uruchomienie środków z EFG na rzecz Belgii, ponieważ wymienione państwo członkowskie gwarantuje włączenie do aktywnego życia pracowników zwolnionych na skutek globalizacji. Chciałbym też podkreślić, że środki z EFG nie powinny oznaczać przejmowania prawnych i finansowych obowiązków General Motors Belgium, ale raczej powinny stanowić dodatkowe wsparcie udzielone przez UE w celu zmniejszenia problemów społecznych, z jakimi będą musieli zmierzyć się ci pracownicy.

  Silvia-Adriana Ţicău (S&D), na piśmie – (RO) Głosowałam za przyjęciem wniosku w sprawie decyzji dotyczącej uruchomienia Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji (EFG) na rzecz przedsiębiorstwa General Motors Belgium z siedzibą w prowincji Antwerpia, prowadzącego działalność w dziedzinie produkcji maszyn i urządzeń.

W następstwie 2 834 zwolnień dokonanych 20 grudnia 2010 r. Belgia przedłożyła wniosek o uruchomienie EFG. Wniosek ten dotyczył zwolnień w przedsiębiorstwie General Motors Belgium i u jego czterech dostawców. W okresie od dnia 14 czerwca do dnia 14 października 2010 r. dokonano 1 336 zwolnień, a kolejne 1 498 zwolnień nastąpiło przed omawianym okresem i po jego zakończeniu.

Na skutek kryzysu gospodarczego i finansowego Europa stanęła w obliczu ostrego spadku popytu na samochody użytkowe i osobowe, co w rezultacie doprowadziło do znacznego zmniejszenia produkcji pojazdów silnikowych. W roku 2009 Belgia odnotowała 23,8 % spadek w zakresie montażu pojazdów silnikowych i 34,8 % spadek produkcji samochodów osobowych w stosunku do roku 2008.

Pragnę podkreślić ważną rolę, jaką odgrywa EFG w powrocie zwolnionych pracowników na rynek pracy. Domagam się dokonania oceny długotrwałego powrotu tych pracowników na rynek pracy jako bezpośredniego rezultatu wykorzystania środków finansowanych z EFG. Wszystkie państwa członkowskie powinny wykorzystywać EFG w jednakowy sposób.

  Marie-Christine Vergiat (GUE/NGL), na piśmie – (FR) Znaczna większość Parlamentu Europejskiego zaaprobowała sprawozdanie pani poseł Barbary Matery w sprawie uruchomienia środków Europejskiego Funduszu Dostosowania do Globalizacji w wysokości 9,5 miliona euro w związku z zamknięciem zakładów General Motors (GM) – Opel w Antwerpii (Belgia). Głosowałam przeciw przyjęciu tego sprawozdania, ponieważ oznacza ono finansowanie zwolnień 2 834 pracowników firmy, która latem 2010 roku otrzymała pożyczkę w wysokości 5 miliardów dolarów od władz amerykańskich. Ponadto już jesienią 2010 roku sprzedaż wielu marek umożliwiła diametralną zmianę sytuacji tej firmy, a w listopadzie 2010 roku ponowne wejście na giełdę papierów wartościowych. Akceptując uruchomienie pieniędzy publicznych w celu złagodzenia skutków zamknięcia fabryki, której jedynym osiągnięciem są zwolnienia, władze rezygnują ze swoich uprawnień, niezależnie od tego, czy chodzi tu o władze europejskie, krajowe czy regionalne. Decyzja taka jest tym bardziej niedopuszczalna, że podejmowana jest w okresie przyjmowania przez Unię Europejską i jej państwa członkowskie środków oszczędnościowych i zmniejszających budżet, których efektem jest utrzymywanie się recesji, demontaż usług publicznych, bezrobocie, niepewność dotycząca miejsc pracy, cięcia płacowe i nierówności społeczne.

Sprawozdanie: Carlo Casini (A7-0197/2011)

  Luís Paulo Alves (S&D), na piśmie – (PT) Głosuję za przyjęciem omawianego sprawozdania, ponieważ nowa wersja wniosku w sprawie art. 51 służy trzem istotnym celom: po pierwsze, zwiększeniu przejrzystości, i co za tym idzie ułatwieniu stosowania tego przepisu, po drugie, określeniu na nowo warunków stosowania przepisu, a po trzecie wyjaśnieniu celu przepisu.

  Alfredo Antoniozzi (PPE), na piśmie – (IT) W swoim sprawozdaniu mój kolega poseł Carlo Casini przedstawia problemy dotyczące wykładni i stosowania art. 51 Regulaminu Parlamentu Europejskiego i sposób rozwiązania tych problemów. W pełni podzielam opinię Carla Casiniego, że nie wystarczy odwoływanie się do samej wykładni lub wytycznych ułatwiających stosowanie przepisów. Warunki stosowania procedury obejmującej wspólne posiedzenia komisji i wspólne głosowanie – w szczególności mam na myśli kryteria dotyczące „kompetencji i znaczenia zasadniczego” odnoszące się do omawianej kwestii – są jasne i odpowiednie z punktu widzenia wyeliminowania niepewności prawnej, jaka do tej pory istniała. Gratuluję uzyskanych doskonałych efektów wykonanej pracy i mam nadzieję, że przedmiotowe sprawozdanie będzie mogło przyczynić się do ułatwienia pracy Parlamentu dzięki lepszemu wykorzystaniu przedstawionej procedury.

  Izaskun Bilbao Barandica (ALDE), na piśmie – (ES) Głosowałam za przyjęciem tego sprawozdania, ponieważ rozważana zmiana art. 51 – niezależnie od tego, że stanowi nowatorską metodę współpracy pomiędzy różnymi komisjami – ułatwi jego zrozumienie i stosowanie. Wyjaśnia warunki, jakie muszą być spełnione w przypadku jego stosowania oraz określa jego treść normatywną.

  Mara Bizzotto (EFD), na piśmie – (IT) Przedmiotowe sprawozdanie dotyczy zmiany art. 51 i przygotowane zostało po tym, jak Konferencja Przewodniczących podniosła problem związany z ograniczeniami Regulaminu w zakresie wspólnych posiedzeń komisji. Sprawozdanie zawiera propozycję dotyczącą zmiany Regulaminu, zgodnie z którą warunki stosowania art. 51 byłyby dokładniej sprawdzane i to według surowszych kryteriów, w tym przez Konferencję Przewodniczących. To, że wspólne posiedzenia mogą mieć miejsce jedynie w przypadku, gdy dana sprawa na zasadnicze znaczenie, gwarantuje, że nie będzie dochodzić do nieuzasadnionego szerokiego stosowania tej procedury, która z samej swojej istoty ma charakter wyjątkowy. Głosowałam za przyjęciem sprawozdania pana posła Carla Casiniego.

  Edite Estrela (S&D), na piśmie – (PT) Głosowałam za przyjęciem tego sprawozdania, ponieważ usprawnia ona znacznie współpracę między komisjami, co jest elementem koniecznej reformy parlamentarnej. Przedmiotowy wniosek stanowi odpowiedź na podstawowe pytania o kompetencje komisji w przypadkach, w których sprawy ustawodawcze mają szczególne znaczenie, przy jednoczesnym przestrzeganiu zasad równości i współpracy.

  Diogo Feio (PPE), na piśmie – (PT) W zmienionym w maju 2009 roku Regulamin przewidziano teraz nową procedurę obejmującą wspólne posiedzenia komisji parlamentarnych w przypadkach, gdy dana kwestia nie należy wyraźnie do właściwości jednej komisji. Komisji Spraw Konstytucyjnych powierzono – oprócz obowiązku pełnego opracowania tego nowego artykułu – zadanie wyjaśnienia i scalenia treści tego zapisu, by stał się bardziej przejrzysty, szczególnie w kontekście zwykłej procedury ustawodawczej. Oczywiste jest, że podział kompetencji komisji powoduje powstanie pewnych obszarów częściowo pokrywających się, które trudno rozróżnić, a zatem uważam, że takie uściślenie jest działaniem konstruktywnym i że proponowane nowe sformułowanie pozwoli na bardziej konsekwentne stosowanie art. 51 Regulaminu.

  José Manuel Fernandes (PPE), na piśmie – (PT) Projekt sprawozdania dotyczy zmian w art. 51 Regulaminu Parlamentu Europejskiego, będących wynikiem powołania grupy roboczej w celu dokonania przeglądu Regulaminu i decyzji podjętej przez Konferencję Przewodniczących. W dniu 6 maja 2009 r. Parlament dokonał przeglądu Regulaminu i w ramach art. 51 wprowadził nową „procedurę obejmującą wspólne posiedzenia komisji” w celu usprawnienia procedur dotyczących zatwierdzania spraw, które wykraczają poza kompetencje jednej komisji, by na posiedzenie plenarne trafiało tylko jedno sprawozdanie odzwierciedlające stanowisko wszystkich zaangażowanych komisji. Analiza wytycznych dotyczących współpracy w ramach art. 51 przeprowadzona przez Konferencję Przewodniczących Komisji skłoniła przewodniczącego tego gremium do wystąpienia z wnioskiem o rozpatrzenie omawianego zagadnienia przez Komisję Spraw Konstytucyjnych. Wniosek zawiera wyjaśnienie odnośnych kwestii, a jego przyjęcie ma nastąpić na posiedzeniu plenarnym, z uwzględnieniem obowiązującego Regulaminu. Dlatego zgadzam się z zaleceniem sprawozdawcy, że należy przyjąć, iż określenie „zaangażowana komisja” oznacza „komisja przedmiotowo właściwa” w rozumieniu art. 51 Regulaminu.

  Monika Flašíková Beňová (S&D), na piśmie – (SK) Podczas ubiegłej kadencji parlamentarnej Konferencja Przewodniczących powołała grupę roboczą ds. reformy parlamentarnej odpowiedzialną za dokonanie przeglądu funkcjonowania Parlamentu i przedstawienie propozycji usprawnień. W odniesieniu do rozdziału poświęconego współpracy między komisjami grupa robocza zaproponowała nie tylko wzmocnienie pozycji zaangażowanych komisji w ramach procedury obejmującej takie komisje, ale również rozwinięcie nowej formy współpracy między komisjami wprowadzonej na podstawie art. 51. Podstawą uzasadniającą ten wniosek było to, że w szczególnych przypadkach, gdy dana sprawa ustawodawcza o zasadniczym znaczeniu nie należy wyraźnie do właściwości jednej komisji, rozpatrywanie takiej sprawy można podzielić między kilka komisji. Spory kompetencyjne muszą być rozstrzygane zgodnie z zasadą równości i z zasadą współpracy. Następnie członkowie odpowiednich komisji mogą złożyć wspólne oświadczenie w sprawie poprawek przedstawionych w odniesieniu do wniosku ustawodawczego. Wówczas na posiedzeniu plenarnym będzie przedstawione sprawozdanie bardziej wyważone. Moim zdaniem, ułatwienie realizacji tej procedury wymaga czegoś więcej niż tylko wykładni Regulaminu lub wytycznych. Chodzi tutaj o ważną kwestię proceduralną, która musi być rozwiązana w drodze głosowania większością głosów na posiedzeniu plenarnym. Musimy uzyskać bardziej zrozumiałe przepisy, które tym samym będą miały szansę na wdrożenie.

  Juozas Imbrasas (EFD), na piśmie − (LT) Rozumowanie leżące u podstaw propozycji oparte było na założeniu, że w szczególnych przypadkach, gdy dana sprawa ustawodawcza o zasadniczym znaczeniu nie należy wyraźnie do właściwości jednej komisji, ale może zostać podzielona w równym stopniu między kilka komisji, należy rozstrzygnąć spór kompetencyjny zgodnie z zasadami równości i współpracy. Zaangażowane komisje odbywają wspólne posiedzenia w celu wstępnej wymiany argumentów oraz wyraźniejszego uchwycenia przypadków międzykomisyjnej większości i mniejszości głosów. Posłowie zaangażowanych komisji głosują następnie wspólnie nad przedstawionymi poprawkami do wniosku ustawodawczego. W rezultacie tylko jedno, bardziej wyważone sprawozdanie jest przedstawiane na sesji plenarnej. Dlatego z zadowoleniem przyjąłem ten wniosek.

  Clemente Mastella (PPE), na piśmie – (IT) Popieramy omawianą zmianę Regulaminu Parlamentu Europejskiego, która w przypadku sprawy ustawodawczej o zasadniczym znaczeniu umożliwia Konferencji Przewodniczących podejmowanie decyzji w sprawie zastosowania procedury obejmującej wspólne posiedzenia komisji parlamentarnych i wspólne głosowanie. Może to jednak nastąpić wyłącznie w przypadkach, gdy sprawa ta nierozerwalnie wchodzi w zakres kompetencji wielu komisji i gdy jest to sprawa o zasadniczym znaczeniu. Zmiana ta rzeczywiście ma na celu podkreślenie wyjątkowego charakteru omawianej procedury i znajduje swoje uzasadnienie, między innymi w obciążeniach administracyjnych i technicznych, jakie są z nią związane. Uważamy, że na początkowym etapie zmiana takie może ułatwić wymianę argumentów między zainteresowanymi komisjami i że w przypadkach o zasadniczym znaczeniu może też być przydatna, umożliwiając „przygotowanie gruntu” pod głosowanie na posiedzeniu plenarnym.

  Alexander Mirsky (S&D), na piśmie − Każdy artykuł Regulaminu Parlamentu Europejskiego powinien służyć trzem celom: zwiększać przejrzystość, a co za tym idzie, ułatwiać stosowanie tego przepisu, definiować na nowo warunki stosowania przepisu oraz wyjaśniać cel przepisu. W pełni zgadzam się ze sprawozdawcą.

  Alfredo Pallone (PPE), na piśmie – (IT) Głosowałem za przyjęciem sprawozdania pana posła Carla Casiniego w sprawie zmiany art. 51 Regulaminu Parlamentu Europejskiego, ponieważ jest ona wynikiem syntetycznego ujęcia warunków określających okoliczności, w których można stosować art. 51. Nowy tekst stanowi uproszczenie tego artykułu dzięki usunięciu odniesień do innych artykułów i lepszemu uregulowaniu typowej procedury, zgodnie z którą dwie komisje mogą razem pracować podczas wspólnego posiedzenia i omawiać ważne tematy uwzględniające interesy obu stron. Dlatego cel tej zmiany polega na stworzeniu możliwości wymiany argumentów pomiędzy zainteresowanymi komisjami i „przygotowaniu gruntu” pod debatę. Połączone komisje stają się zatem w ramach tej procedury komisją przedmiotowo właściwą w rozumieniu Regulaminu.

  Maria do Céu Patrão Neves (PPE), na piśmie – (PT) Podczas ubiegłej kadencji parlamentarnej Konferencja Przewodniczących utworzyła grupę roboczą ds. reformy parlamentarnej odpowiedzialną za dokonanie przeglądu funkcjonowania Parlamentu i przedstawienie propozycji usprawnień. W toku tych działań opracowano i wprowadzono nową formę współpracy pomiędzy komisjami określoną w nowym art. 51. Podnoszono pewne wątpliwości dotyczące wdrożenia tej nowej formy współpracy pomiędzy komisjami i przedłożono je Komisji Spraw Konstytucyjnych. Komisja Spraw Konstytucyjnych uważa, że nie jest to tylko sprawa wykładni, lecz ważna kwestia proceduralna, która musi zostać rozwiązana na posiedzeniu plenarnym w drodze głosowania większością głosów mającego zastosowanie w przypadkach dotyczących Regulaminu, a mianowicie większością głosów posłów. Zgadzam się z przedłożoną wersją, zgodnie z którą przepis staje się klarowniejszy i łatwiejszy w stosowaniu, toteż głosowałam za przyjęciem tej poprawki.

  Aldo Patriciello (PPE), na piśmie – (IT) Chodzi tutaj o stworzenie możliwości wymiany argumentów pomiędzy odpowiednimi komisjami na początkowym etapie oraz o „przygotowanie gruntu” pod posiedzenie plenarne w sprawach o zasadniczym znaczeniu. Zmiana art. 51 okazuje się niezbędna, ponieważ zapewnia większą przejrzystość tego przepisu, a co za tym idzie łatwiejsze jego stosowanie, dzięki zdefiniowaniu na nowo warunków stosowania tego przepisu i określeniu jego treści normatywnej. Aby cele te osiągnąć, dwa ostatnie warunki należy określić w sposób przejrzysty i łatwo zrozumiały. Dana sprawa nierozerwalnie musi wchodzić w zakres kompetencji wielu komisji, i wreszcie, muszą być wskazane praktyczne konsekwencje stosowania tego artykułu dla przebiegu procedury ustawodawczej. Połączone komisje stają się zatem w ramach tej procedury komisją przedmiotowo właściwą w rozumieniu Regulaminu. Aby możliwe było dokonanie zmiany art. 51 Regulaminu Parlamentu Europejskiego, która dotyczy procedury obejmującej wspólne posiedzenia komisji, głosuję za przyjęciem omawianego wniosku.

  Raül Romeva i Rueda (Verts/ALE), na piśmie − Za. Podczas ubiegłej kadencji parlamentarnej Konferencja Przewodniczących utworzyła grupę roboczą ds. reformy parlamentarnej odpowiedzialną za dokonanie przeglądu funkcjonowania Parlamentu i przedstawienie propozycji usprawnień. W odniesieniu do rozdziału Regulaminu poświęconego współpracy między komisjami grupa robocza zaproponowała nie tylko wzmocnienie – w dawnym art. 47, a obecnym art. 50 Regulaminu – pozycji zaangażowanych komisji w ramach procedury obejmującej takie komisje, ale również rozwinięcie nowej formy współpracy między komisjami, wprowadzonej następnie na podstawie nowego art. 51. Rozumowanie leżące u podstaw propozycji opierało się na założeniu, że w szczególnych przypadkach, „gdy dana sprawa ustawodawcza o zasadniczym znaczeniu nie należy wyraźnie do właściwości jednej komisji, ale za to może zostać podzielona w równym stopniu między kilka komisji [..] należy rozstrzygnąć spór kompetencyjny zgodnie z zasadami równości i współpracy. Zaangażowane komisje odbywają wspólne posiedzenia w celu wstępnej wymiany argumentów [...] oraz w celu wyraźniejszego uchwycenia przypadków międzykomisyjnej większości i mniejszości głosów. Posłowie zaangażowanych komisji głosują następnie wspólnie nad przedstawionymi poprawkami do wniosku ustawodawczego. W rezultacie tylko jedno, bardziej wyważone sprawozdanie [...] jest przedstawiane na sesji plenarnej”.

  Licia Ronzulli (PPE), na piśmie – (IT) Omawiane sprawozdanie dotyczy wniosku w sprawie zmiany art. 51 Regulaminu dotyczącego procedury obejmującej wspólne posiedzenia komisji. Praktycznie rzecz biorąc sprzeczności sformułowań w tym artykule nie można usunąć wyłącznie dzięki samej wykładni, zważywszy na wagę kwestii proceduralnych.

Nowe sformułowanie stanowi klarowne i łatwo zrozumiałe określenie warunków procedury obejmującej wspólne posiedzenia, eliminując konieczność powoływania się na inne przepisy. Ponadto ponowne zdefiniowanie tych warunków znajduje swoje uzasadnienie z powodu obciążeń administracyjnych i technicznych, jakie są związane z tą procedurą. Wreszcie, ogólnie uznany cel wspólnych posiedzeń – czyli wymiana argumentów i poglądów z wyprzedzeniem w celu przygotowania gruntu pod posiedzenie plenarne w przypadku sprawy o zasadniczym znaczeniu – można osiągnąć jedynie wówczas, gdy komisje będą ponosiły wspólną odpowiedzialność na wszystkich etapach tej procedury, aż do przyjęcia danego aktu.

  Angelika Werthmann (NI), na piśmie − (DE) Proponowana wersja art. 51 Regulaminu Parlamentu Europejskiego to próba ujęcia przyszłej współpracy wielu komisji parlamentarnych w jednej procedurze prawnej. Podstawą wniosku jest zasada równości i współpracy. Głosowałam za przyjęciem tego wniosku.

Sprawozdanie: Enrico Speroni (A7-0242/2011)

  Luís Paulo Alves (S&D), na piśmie – (PT) W celu zapewnienia przejrzystości i umożliwienia działania bez przeszkód wynikających z systemu prawnego, głosowałem za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania.

  Mara Bizzotto (EFD), na piśmie – (IT) Ze sprawozdania i z prac Komisji Prawnej jasno wynika, że nie ma powodów, by sądzić, iż władze rumuńskie podejmują przeciw Adrianowi Severinowi czynności z zamiarem jego szykanowania; chociaż działanie rzekomej firmy konsultingowej może powodować wątpliwości co do prawidłowego postępowania zaangażowanych osób, faktem jest natomiast, że rozpatrywana sprawa zdaje się nie należeć do kategorii przypadków, w których zgodnie z prawem immunitet może mieć znaczenie. Głosowałam za przyjęciem wniosku o uchylenie immunitetu.

  Anne Delvaux (PPE), na piśmie – (FR) Parlament Europejski głosował za uchyleniem immunitetu rumuńskiego posła do PE, Adriana Severina, i słusznie. Faktycznie, po skierowaniu przeciw niemu zarzutów korupcyjnych w następstwie artykułów opublikowanych w marcu przez Sunday Times (należy pamiętać o skandalu korupcyjnym), rumuńska Krajowa Dyrekcja ds. Przeciwdziałania Korupcji wszczęła postępowanie przeciwko Adrianowi Severinowi na podstawie informacji, według których podobno przyjął on kwotę 100 tysięcy euro od przedstawicieli rzekomej firmy konsultingowej utworzonej przez Sunday Times, w zamian za poparcie w Parlamencie Europejskim projektu poprawki do dyrektywy w sprawie systemów gwarancji depozytów. Ciąg dalszy nastąpi...

  José Manuel Fernandes (PPE), na piśmie – (PT) Omawiane sprawozdanie dotyczy wniosku o uchylenie immunitetu rumuńskiego posła, Adriana Severina, w związku z postępowaniem wszczętym przeciw niemu przez rumuńską Krajową Dyrekcję ds. Przeciwdziałania Korupcji w dniu 21 marca 2011 r. Podstawą wszczęcia postępowania jest informacja, w której stwierdzono, że Adrian Severin jakoby przyjął kwotę 100 tysięcy euro od firmy konsultingowej Taylor Jones Public Affairs w zamian za poparcie poprawki do dyrektywy 94/19/WE dotyczącej terminu wypłaty odszkodowania deponentom w przypadku upadłości banku. Firma ta obiecała mu również rolę płatnego członka swojej International Advisory Board. Następnie okazało się, że była to firma fikcyjna utworzona przez brytyjski dziennik The Sunday Times, którego postępowanie jest niedopuszczalne. Chociaż Adrian Severin utrzymuje, że wszystko to wydarzyło się w relacjach z firmą fikcyjną, która go oszukała, że nie doszło do wymiany pieniędzy i że nie wprowadzono żadnych w przepisach, prawo rumuńskie przewiduje surowe kary za tego rodzaju zachowania. Mając to na względzie oraz biorąc pod uwagę zalecenie Komisji Prawnej, która popiera wniosek o uchylenie immunitetu posła Severina, głosuję za przyjęciem omawianego sprawozdania.

  Monika Flašíková Beňová (S&D), na piśmie – (SK) Adrian Severin, były wicepremier rządu rumuńskiego, został zawieszony w prawach członka Partii Socjaldemokratycznej w swoim kraju ojczystym po ujawnieniu skandalu korupcyjnego w Parlamencie Europejskim, w który to skandal jest zamieszany. Został również wykluczony z Grupy Postępowego Sojuszu Socjalistów i Demokratów w Parlamencie Europejskim, lecz nadal sprawuje mandat posła do PE. Wraz z dwoma innymi posłami do PE oskarżany jest o korupcję po tym, jak rzekomo zgodził się poprzeć poprawkę legislacyjną w zamian za pieniądze. Pomimo to utrzymuje, że wszystkie oskarżenia zostały sfabrykowane. Osobiście reprezentuję pogląd, że zachowanie mojego kolegi posła jest godne ubolewania i że każdy przypadek wystąpienia – czy nawet samych oznak – korupcji jest całkowicie nie do przyjęcia. Konieczne są środki legislacyjne umożliwiające uregulowanie podobnych sytuacji. Zdecydowanie uważam także, że jeżeli ktoś popełnia podobne wykroczenie, powinien ponieść odpowiedzialność za swoje zachowanie. Uważam też za słuszne i właściwe, aby w tego rodzaju przypadkach dana osoba składała swój mandat posła do PE.

  Alexander Mirsky (S&D), na piśmie − Po przeanalizowaniu argumentów za uchyleniem i przeciw uchyleniu immunitetu posła, Komisja Prawna wydaje zalecenie, by Parlament Europejski uchylił immunitet poselski Adriana Severina, stwierdzając jednocześnie, iż przed wydaniem prawomocnego wyroku nie można zatrzymać ani aresztować posła, nie można też podjąć żadnych innych kroków uniemożliwiających mu wykonywanie obowiązków wynikających z jego mandatu. Zgadzam się z takim rozwiązaniem zaleconym przez Komisję Prawną. Co do zasady jestem jednak przeciwny procedurze uchylania immunitetu poselskiego.

  Maria do Céu Patrão Neves (PPE), na piśmie − (PT) Do Parlamentu wpłynął wniosek o uchylenie immunitetu poselskiego dotyczący posła Adriana Severina, będący wynikiem postępowania karnego, w którym poseł ten jest oskarżony o zniesławienie, zgodnie z węgierskim kodeksem karnym. Nie ma żadnych przesłanek wskazujących na popełnienie przez władze rumuńskie fumus persecutionis, czyli wystarczająco poważnych i precyzyjnych podejrzeń, że sprawę wszczęto z zamiarem zaszkodzenia politycznej działalności posła. Po przeanalizowaniu argumentów faktycznych i prawnych za uchyleniem i przeciw uchyleniu immunitetu posła, Komisja Prawna wydaje zalecenie, by Parlament uchylił immunitet poselski Adriana Severina, lecz uważa także, iż przed wydaniem prawomocnego wyroku nie można zatrzymać ani aresztować posła, nie można też podjąć żadnych innych kroków uniemożliwiających temu posłowi wykonywanie obowiązków wynikających z jego mandatu. Z tego powodu głosowałam za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania.

  Raül Romeva i Rueda (Verts/ALE), na piśmie − Jestem za. Podczas posiedzenia plenarnego 6 kwietnia 2011 r. przewodniczący oznajmił – zgodnie z art. 6 ust. 2 Regulaminu Parlamentu Europejskiego – że w dniu 5 kwietnia 2011 r. otrzymał pismo od Krajowej Dyrekcji ds. Przeciwdziałania Korupcji (biuro prokuratora przy Sądzie Najwyższym Rumunii) zawierający wniosek o uchylenie immunitetu poselskiego Adriana Severina. Przewodniczący przekazał pismo do odpowiedniej komisji, zgodnie z art. 6 ust. 2. Rozważywszy szereg kwestii i zgodnie z art. 6 ust. 2 Regulaminu, po przeanalizowaniu argumentów za uchyleniem i przeciw uchyleniu immunitetu posła, Komisja Prawna wydaje zalecenie, by Parlament Europejski uchylił immunitet posła Adriana Severina, stwierdzając jednocześnie, iż przed wydaniem prawomocnego wyroku nie można zatrzymać ani aresztować posła, nie można też podjąć żadnych innych kroków uniemożliwiających temu posłowi wykonywanie obowiązków wynikających z jego mandatu.

Zalecenie: Alain Cadec (A7-0192/2011)

  Luís Paulo Alves (S&D), na piśmie – (PT) Głosuję za przyjęciem tego sprawozdania zważywszy, że obecna Umowa o partnerstwie między Wspólnotą Europejską a Republiką Seszeli obowiązuje od roku 2006 i że protokół do tej umowy wygasł w dniu 17 stycznia 2011 r.

Nowy protokół dotyczący okresu 2011-2014 będzie stosowany tymczasowo, co, jak uważam, jest obecnie wystarczające. Protokół ten przewiduje wypłatę przez Unię Europejską na rzecz Seszeli rekompensaty w wysokości 16,8 miliona euro w okresie trzech lat, z czego 2,2 miliona euro rocznie przeznaczane będzie na wsparcie polityki Seszeli w dziedzinie rybołówstwa. Kwoty te są wystarczające.

Z zadowoleniem przyjmuję też fakt, że nowy protokół obejmuje klauzulę zawieszającą, która ma zastosowanie w razie naruszenia praw człowieka.

  Izaskun Bilbao Barandica (ALDE), na piśmie – (ES) Głosowałam za przyjęciem tej umowy, ponieważ przyczyni się do upowszechniania zrównoważonych połowów na całym świecie. Zapewnia też całościową kontrolę nad ilością odławianych ryb i nad technikami połowowymi, a także kontrolę stanu ryb wydobywanych z morza i ich identyfikowalności w kontekście bezpieczeństwa żywności i celów handlowych. Ponadto Republika Seszeli otrzyma 16,8 miliona euro, które pozwolą na promowanie i unowocześnianie rybołówstwa na tym archipelagu oraz będą wspomagać rozwój lokalny. I ostatnia sprawa – przedmiotowa umowa umożliwi 60 europejskim statkom poławiającym tuńczyka, które w tym rejonie działają – a mianowicie 48 sejnerom i 12 taklowcom – odławianie do 56 tysięcy ton tej ryby rocznie. Umowa ta powinna również nam umożliwić pozbycie się demagogicznych argumentów, które słyszy się w tym Parlamencie na temat statków europejskich prowadzących połowy w strefach krajów trzecich. W rejonie Seszeli nasze statki prowadzą uregulowaną działalność, która jest ściśle kontrolowana, z całkowitym poszanowaniem środowiska. Nie wyczerpują zasobów, a wspierają rozwój lokalny. Właśnie umowy tego rodzaju stanowią gwarancję przestrzegania wymienionych zasad. Wreszcie, w minionym roku zagrożenie ze strony piratów spowodowało dwudziestopięcioprocentowy spadek połowów w tej strefie połowowej i należy nadal wzmacniać niezbędne działania w celu zapewnienia statkom odpowiednich warunków połowowych.

  Mara Bizzotto (EFD), na piśmie – (IT) Sprawozdanie pana posła Alaina Cadeka dotyczy zawarcia Protokołu ustalającego uprawnienia do połowów i rekompensatę finansową przewidziane w Umowie o partnerstwie w sektorze rybołówstwa między Wspólnotą Europejską a Republiką Seszeli. Poparłam to sprawozdanie, ponieważ ocena tej umowy wskazuje, że pomaga ona utrzymać obecność flot UE w regionie, umożliwiając jednocześnie tworzenie tam miejsc pracy; jednym z powodów, dla których chciałam poprzeć tę umowę było to, że w istotny sposób przyczynia się ona do stabilizacji europejskiego rynku przetworów tuńczyka.

  Vito Bonsignore (PPE), na piśmie − (IT) Głosowałem za przyjęciem tego dokumentu. Poprzednia Umowa o partnerstwie w sektorze rybołówstwa między Wspólnotą Europejską a Republiką Seszeli, która wygasła w styczniu 2011 roku i została przedłużona przez Komisję na okres trzech lat, przyniosła obu stronom korzyści pod względem ich interesów w sektorze połowów tuńczyka. Umowa faktycznie umożliwiła stworzenie 230 miejsc prac na morzu dla mieszkańców Seszeli, 2 900 miejsc pracy na Seszelach i 760 pochodnych miejsc pracy w Europie w branżach związanych z danym sektorem. Przedłużenie terminu ważności tej umowy, która ułatwia stabilizację europejskiego rynku przetworów tuńczyka, okazuje się pożyteczne, ponieważ gwarantuje utrzymanie obecności 60 statków w regionie, umożliwiając jednocześnie tworzenie tam nowych miejsc pracy. Ponadto okazuje także skuteczne, ponieważ daje Republice Seszeli konieczne instrumenty umożliwiające rozwój odpowiedzialnego rybołówstwa, zwiększając jej potencjał w zakresie zarządzania zasobami i nadzoru połowów. Dlatego uważam, że słuszne jest kontynuowanie umów partnerskich w tym sektorze, który ma istotne znaczenie dla gospodarki europejskiej.

  Alain Cadec (PPE), na piśmie – (FR) Głosowałem za przyjęciem omawianego sprawozdania, ponieważ zawarcie na trzy lata umowy o partnerstwie wynegocjowanej między UE i Republiką Seszeli przyniesie korzyści obu stronom. Protokół ten przyczyni się do stabilizacji europejskiego rynku przetworów, a także do rozwoju zrównoważonej polityki rybołówstwa na Seszelach. Omawiana umowa oznacza 2 900 bezpośrednich i pośrednich miejsc pracy na Seszelach i 760 miejsc pracy w Europie.

  Maria Da Graça Carvalho (PPE), na piśmie – (PT) Z zadowoleniem przyjmuję przedłużenie terminu ważności protokołu o partnerstwie w sektorze rybołówstwa UE-Seszele, ponieważ służy to interesom zarówno UE, jak i Seszeli. Umowa ta umożliwiła stworzenie 230 miejsc pracy na morzu dla mieszkańców Seszeli, 2 900 miejsc pracy na Seszelach i 760 miejsc pracy w różnych dziedzinach w Europie. Pozwala też Seszelom stworzyć środki umożliwiające rozwój odpowiedzialnego rybołówstwa. Nowy protokół oznacza zacieśnienie współpracy między stronami i stanowi wsparcie dla ram partnerstwa służących rozwojowi zrównoważonej polityki rybołówstwa.

  Edite Estrela (S&D), na piśmie – (PT) Głosowałam za przyjęciem sprawozdania w sprawie uprawnień do połowów i rekompensaty finansowej przewidzianych w Umowie o partnerstwie w sektorze rybołówstwa między Wspólnotą Europejską a Republiką Seszeli, ponieważ umowa ta przewiduje tymczasowe stosowanie nowego protokołu, by działalność europejskich statków nie została zawieszona. Akceptuję uwzględnienie w nowym protokole klauzuli zawieszającej przewidzianej w przypadku naruszania praw człowieka.

  Diogo Feio (PPE), na piśmie – (PT) Przetrwanie zasobów połowowych, jak również wpływ działalności połowowej na rozwój lokalny, należą do głównych obszarów zainteresowania Unii przy zawieraniu lub zmienianiu umów partnerskich w sektorze rybołówstwa. Jeżeli nie będziemy tych zasobów eksploatować w sposób zrównoważony, szybko doprowadzimy do wyginięcia gatunków ryb i zwiększymy zanieczyszczenie akwenów morskich. Nowy protokół przewiduje szersze uprawnienia do połowów dla flot europejskich i umożliwia tworzenie miejsc pracy zarówno na Seszelach, jak i w Europie. Mam nadzieję, że na tę działalność nie będą negatywnie wpływać przypadki piractwa, jakie zdarzają się w tym regionie.

  José Manuel Fernandes (PPE), na piśmie – (PT) Poseł Alain Cadec w swoim sprawozdaniu przedstawia zalecenie w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia Protokołu ustalającego uprawnienia do połowów i rekompensatę finansową przewidziane w Umowie o partnerstwie w sektorze rybołówstwa między Wspólnotą Europejską a Republiką Seszeli. W roku 1987 Unia Europejska i Republika Seszeli podpisały dwustronną umowę w sprawie rybołówstwa. Od roku 2006 obowiązywał protokół, który wygasł 17 stycznia 2011 r. Zdając sobie sprawę z wagi odnowienia tej umowy o partnerstwie i dysponując odpowiednim upoważnieniem Rady, Komisja podjęła negocjacje z rządem Seszeli w sprawie nowych ram partnerstwa w oparciu o zrównoważoną politykę rybołówstwa. Głosuję za przyjęciem wniosku w sprawie zalecenia, zważywszy na fakt, że działalność gospodarcza Seszeli opiera się głównie na rybołówstwie i turystyce i że ta umowa przynosi korzyści zarówno UE, jak i Republice Seszeli, ponieważ oznacza stworzenie 3 000 miejsc pracy na Seszelach i 760 miejsc pracy w Europie oraz monitorowanie połowów dzięki wieloletniemu programowi sektorowemu, który przewiduje współpracę naukową i promowanie odpowiedzialnego i zrównoważonego rybołówstwa.

  João Ferreira (GUE/NGL), na piśmie – (PT) Przedmiotowy protokół w sprawie rybołówstwa zapewnia uprawnienia do połowów w wyłącznej strefie ekonomicznej Seszeli dla różnych flot z państw członkowskich. Do flot tych należy pięć taklowców portugalskich.

Przedłużenie okresu obowiązywania niniejszego protokołu ma na celu wspieranie zrównoważonego rozwoju rybackich flot dalekomorskich z państw członkowskich, czyli tej części floty, która w ostatnich latach została szczególnie dotknięta kryzysem w sektorze rybołówstwa. Są to cele i względy, które oczywiście popieramy. Nie możemy jednak nie wskazać pewnych utrzymujących się wątpliwości wynikających z innych umów w sprawie partnerstwa w sektorze rybołówstwa, a dotyczących skuteczności zamierzonych celów współpracy z punktu widzenia zrównoważonego rozwoju odnośnego państwa trzeciego w danym sektorze, a także trwałości i monitorowania ich działalności połowowej. Są to kwestie, które należy wyjaśnić w przyszłości.

Zwracamy uwagę, że uprawnienia do połowów zostały obniżone o połowę i że koszt licencji zwiększył się do 40 000 euro dla sejnerów, chociaż nastąpił wzrost liczby tych statków objętych przedmiotową umową.

  Ilda Figueiredo (GUE/NGL), na piśmie – (PT) Przedmiotowy protokół w sprawie rybołówstwa zapewnia uprawnienia do połowów w wyłącznej strefie ekonomicznej Seszeli dla różnych flot z państw członkowskich, w tym dla pięciu taklowców portugalskich.

Zgadzamy się na przedłużenie terminu ważności omawianego protokołu w sprawie rybołówstwa, który ma istotne znaczenie dla zapewnienia przetrwania rybackich flot dalekomorskich państw członkowskich, czyli tej części floty, która w ostatnich latach została szczególnie dotknięta kryzysem w sektorze rybołówstwa. Zważywszy jednak, że umowa obejmuje okres trzech lat i że w związku z tym uprawnienia do połowów są zmniejszone o połowę, nasze obawy budzi podniesienie kosztu licencji do wysokości 40 000 euro dla sejnerów, chociaż nastąpił wzrost liczby tych statków objętych przedmiotową umową.

Podzielamy również obawy sprawozdawcy dotyczące problemu piractwa na Oceanie Indyjskim, które w sposób negatywny wpływa na połowy. Z tego względu umowa o partnerstwie przewiduje „możliwość wystąpienia o opłatę pro rata temporis” w celu wyrównania strat poniesionych przez armatorów w przypadku, gdy są zmuszeni opuścić rejon Oceanu Indyjskiego, jeśli uważają, że ich bezpieczeństwo jest poważnie zagrożone.

  Monika Flašíková Beňová (S&D), na piśmie – (SK) W roku 1987 UE i Seszele podpisały umowę dwustronną w sprawie rybołówstwa, a od roku 2006 obowiązuje protokół dotyczący sektora rybołówstwa. Gospodarka Seszeli opiera się głównie na turystyce i rybołówstwie, przy czym sektor rybny, skoncentrowany na produkcji konserw generuje 15 % PKB i zatrudnia 17 % miejscowej ludności aktywnej zawodowo. Na podstawie upoważnienia Rady, Komisja podjęła w imieniu Unii Europejskiej negocjacje z Republiką Seszeli w sprawie odnowienia protokołu do Umowy o partnerstwie w sektorze rybołówstwa między UE a Republiką Seszeli. Umowa ta jest obustronnie korzystna, zarówno dla UE jak i dla Seszeli, tworząc 2 900 miejsc pracy na Seszelach i 760 miejsc pracy w Europie w branżach związanych z sektorem rybołówstwa. Umowa doprowadziła do korzystnej zmiany jakościowej w wieloletnim programie sektorowym mającym na celu wspieranie odpowiedzialnego i zrównoważonego rybołówstwa na wodach Seszeli, uwzględnia również klauzulę zawieszającą, która pozwala na zawieszenie umowy, jeżeli jedna ze stron stwierdzi naruszenie praw człowieka. Umowa w sposób istotny przyczynia się do ustabilizowania rynku europejskiego i do rozwoju polityki zrównoważonego rybołówstwa oraz odpowiedzialnego eksploatowania zasobów połowowych w strefie połowowej Seszeli. Dlatego słuszne jest zatwierdzenie projektu nowego Protokołu w sprawie partnerstwa w sektorze rybołówstwa między UE i Seszelami.

  Juozas Imbrasas (EFD), na piśmie − (LT) Z zadowoleniem przyjmuję ten dokument, ponieważ zaproponowano w nim zatwierdzenie odnowienia protokołu, który wygasł 27 stycznia 2011 r. Przeprowadzona ocena ex post tej umowy wskazuje, że jest ona właściwa, gdyż pozwala utrzymać obecność flot UE w regionie, jednocześnie umożliwiając tworzenie tam miejsc pracy. Stosowanie protokołu przyniosło oczekiwane rezultaty umożliwiając Seszelom rozwijanie odpowiedzialnego rybołówstwa. Dzięki dobrym wynikom segmentu sejnerów umowa okazała się skuteczna, powodując utrzymanie atrakcyjnego kosztu negocjowanych uprawnień do połowów. Połowy sejnerami nie szkodzą biologicznemu przetrwaniu eksploatowanych zasobów. Umowa w istotny sposób przyczynia się do stabilizacji europejskiego rynku przetworów tuńczyka. Rozwój sektora rybołówstwa na Seszelach opiera się w istotnej mierze na istnieniu tej umowy. Dzięki przeznaczeniu rekompensaty finansowej na wsparcie sektorowe Seszele zwiększyły swój potencjał w zakresie zarządzania zasobami i nadzoru połowów. Nowy protokół jest również zgodny z celami umowy o partnerstwie w sektorze rybołówstwa, mającej na celu zacieśnienie współpracy między stronami i promowanie ram partnerstwa umożliwiających rozwój zrównoważonej polityki rybołówstwa oraz odpowiedzialną eksploatację zasobów rybnych na obszarze połowowym Seszeli. W świetle powyższego uważam, że proponowany nowy Protokół do Umowy o partnerstwie w sektorze rybołówstwa między UE i Seszelami służy interesom obu stron.

  Giovanni La Via (PPE), na piśmie – (IT) W dzisiejszym głosowaniu zatwierdziliśmy projekt decyzji Rady w sprawie zawarcia Protokołu ustalającego uprawnienia do połowów i rekompensatę finansową przewidziane w Umowie o partnerstwie w sektorze rybołówstwa między Wspólnotą Europejską a Republiką Seszeli. W roku 1987 podpisana została pierwsza dwustronna umowa w sektorze rybołówstwa między Unii Europejskiej a Seszelami, natomiast umowa o partnerstwie weszła w życie w roku 2006. Jak wiadomo, gospodarka Seszeli opiera się głównie na turystyce, a rybołówstwie; w istocie sektor rybny, generuje 15 % PKB i zatrudnia 17 % miejscowej ludności aktywnej zawodowo. Uważam, że w wyniku negocjacji przeprowadzonych przez Komisję Europejską, które pozwoliły na rozszerzenie zakresu protokołu do umowy o partnerstwie, uzyskaliśmy projekt dokumentu obustronnie korzystnego, ponieważ umożliwia zacieśnienie współpracy między UE a Seszelami i oznacza promowanie partnerstwa mającego na celu rozwój zrównoważonej polityki rybołówstwa na Seszelach oraz odpowiedzialną eksploatację zasobów rybnych na obszarze połowowym Seszeli.

  Clemente Mastella (PPE), na piśmie – (IT) Nowa umowa w sektorze rybołówstwa między Wspólnotą Europejską a Republiką Seszeli obejmuje okres trzech lat i ułatwi tworzenie miejsc pracy, zrównoważoną eksploatację zasobów morskich i odpowiedzialne rybołówstwo, w oparciu o zasadę niedyskryminacji pomiędzy różnymi flotami prowadzącymi połowy w tej strefie. Jednocześnie będzie to zachęta do dialogu politycznego w sprawie niezbędnych reform, których celem jest zacieśnienie współpracy między stronami poprzez wspieranie ram partnerstwa umożliwiających rozwój zrównoważonej polityki rybołówstwa oraz odpowiedzialną eksploatację zasobów rybnych na obszarze połowowym Seszeli.

Umowy o partnerstwie w sektorze rybołówstwa nie powinny jednak być tylko legalnym sposobem zapewnienia dostępu statków europejskich do zasobów rybnych krajów trzecich; powinny być także instrumentem służącym promowaniu zrównoważonej eksploatacji wszystkich zasobów morskich. Uważamy, że kwestią zasadniczej wagi jest zwiększenie przejrzystości procedur służących określaniu całkowitej wielkości połowów i zagwarantowanie uczciwości w stosowaniu wszystkich mechanizmów w kontekście problemu korupcji poprzez zwiększenie odpowiedzialności lokalnego rządu. Unia Europejska musi systematycznie otrzymywać sprawozdania z wdrażania umowy, by monitorowanie, przejrzystość i spójność polityki rozwoju stały się łatwiejsze.

  Alexander Mirsky (S&D), na piśmie − Działalność połowowa europejskich statków w rejonie Seszeli podlega przepisom protokołu obejmującego okres od dnia 18 stycznia 2005 r. do dnia 17 stycznia 2011 r. Seszele posiadają wyłączną strefę ekonomiczną o powierzchni 1 374 000 km², podczas gdy powierzchnia samych wysp wynosi 453 km². To archipelagowe państwo – położone na 115 wyspach – ma około 80 tysięcy mieszkańców, przy czym 88 % z nich zamieszkuje wyspę Mahé, której stolicą jest Victoria, i gdzie znajduje się główny port kraju. Gospodarka Seszeli opiera się głównie na turystyce i rybołówstwie. Sektor rybny, skoncentrowany na produkcji konserw, generuje 15 % PKB i zatrudnia 17 % miejscowej ludności aktywnej zawodowo. Ocena tej umowy wskazuje, że jest ona właściwa, gdyż pozwala utrzymać obecność flot UE w regionie, jednocześnie umożliwiając tworzenie tam miejsc pracy. Stosowanie protokołu przyniosło oczekiwane rezultaty umożliwiając Seszelom rozwijanie odpowiedzialnego rybołówstwa. Umowa w istotny sposób przyczynia się do stabilizacji europejskiego rynku przetworów tuńczyka. Nowy protokół obowiązywać będzie w latach 2011–2014 i jest zgodny z celami umowy o partnerstwie w sektorze rybołówstwa, mającej na celu zacieśnienie współpracy między Unią Europejską a Republiką Seszeli.

  Rolandas Paksas (EFD), na piśmie − (LT) Umowa o partnerstwie w sektorze rybołówstwa między UE a Republiką Seszeli służy interesom obu stron. Przede wszystkim statki UE mają dostęp do wód Seszeli i mogą prowadzić połowy. Statki te tworzą wiele nowych miejsc pracy dla marynarzy na Seszelach. Umowa sprzyja zacieśnieniu współpracy i promowaniu ram partnerstwa oraz współpracy naukowej w dziedzinie odpowiedzialnych połowów i zrównoważonego rybołówstwa. Ponadto sektor rybołówstwa Seszeli uzyskuje korzystne warunki rozwoju dzięki odpowiedzialnym połowom, skutecznej walce z nielegalnymi, nieraportowanymi i nieuregulowanymi połowami oraz pełnemu wykorzystywaniu systemu monitorowania statków. Należy zauważyć, że zapisy zawarte we wznowionej umowie będą miały korzystny wpływ na europejski rynek przetworów tuńczyka i bez wątpienia pomogą w jego ustabilizowaniu. Przyczynią się do przestrzegania środków ochrony na pełnym morzu i stworzą warunki powstrzymujące statki przed prowadzeniem nielegalnych połowów. Z zadowoleniem przyjmuję to, że możliwe było osiągnięcie kompromisu przez zainteresowane strony i że protokół w sprawie przedłużenia terminu ważności umowy zawiera klauzulę zawieszającą, przewidzianą w przypadku naruszenia praw człowieka i nieprzestrzegania zasad MOP. Należy zwrócić uwagę na fakt, że piractwo nadal stanowi znaczne zagrożenie dla bezpieczeństwa statków na Oceanie Indyjskim. W konsekwencji obie strony muszą podjąć konieczne kroki i działania, by położyć kres tej niezgodnej z prawem działalności.

  Alfredo Pallone (PPE), na piśmie – (IT) W dniu 17 stycznia bieżącego roku wygasł protokół regulujący kwestie połowów i partnerstwa gospodarczego między UE a Seszelami. Mając na uwadze umożliwienie europejskim statkom kontynuowanie połowów w strefie połowowej Seszeli na Ocenie Indyjskim, UE podjęła negocjacje w sprawie przedłużenia terminu ważności protokołu do umowy o partnerstwie w sektorze rybołówstwa. Głosowałem więc za przyjęciem zaleceń Rady w sprawie zawarcia nowej umowy o partnerstwie z Seszelami.

  Maria do Céu Patrão Neves (PPE), na piśmie – (PT) Na podstawie odpowiedniego upoważnienia Rady Komisja podjęła w imieniu Unii Europejskiej negocjacje z Republiką Seszeli w celu odnowienia protokołu do umowy o partnerstwie w sektorze rybołówstwa między Unią Europejską a Republiką Seszeli. W wyniku negocjacji nowy protokół został parafowany w dniu 3 czerwca 2010 r., a następnie został zmieniony drogą wymiany listów 29 października 2010 r. Protokół obejmuje okres trzech lat, począwszy od przyjęcia decyzji Rady w sprawie podpisania protokołu i jego tymczasowego stosowania oraz po wygaśnięciu obecnego protokołu w 17 stycznia 2011 r.

Umowa ta jest obustronnie korzystna dla UE i Seszeli: z jednej strony w istotny sposób przyczynia się do stabilizacji europejskiego rynku przetworów tuńczyka dzięki udzielaniu licencji połowowych, a tym samym wspiera tworzenie 760 miejsc pracy w Europie, a z drugiej dzięki realizacji wsparcia sektorowego w postaci rekompensaty finansowej Seszele zwiększają swój potencjał w zakresie zarządzania zasobami i nadzoru połowów.

Uważam, że omawiany dokument służy interesom obu stron, dlatego przychylam się do jego przyjęcia.

  Aldo Patriciello (PPE), na piśmie – (IT) Zawarcie nowego protokołu do umowy o partnerstwie między UE a Seszelami jest istotne dla gospodarki i rozwoju europejskiej floty rybackiej. Nowy protokół jest zgodny z celami umowy o partnerstwie w sektorze rybołówstwa zmierzającej do zacieśnienie współpracy między UE a Seszelami i promowanie ram partnerstwa umożliwiających rozwój zrównoważonej polityki oraz odpowiedzialną eksploatację zasobów rybnych na obszarze połowowych Seszeli, w interesie obu stron. Nowy protokół obejmuje rekompensatę finansową w okresie trzech lat oraz roczne uprawnienia do połowów na wodach Seszeli dla 48 sejnerów i 12 taklowców. Uprawnienia te mogą być zwiększone. Nowy protokół obejmuje okres trzech lat od podjęcia przez Radę decyzji w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania tego protokołu oraz po wygaśnięciu obecnego protokołu 17 stycznia 2011 r. Z tych względów oraz w celu zapewnienia możliwości zacieśnienia współpracy między UE a Republiką Seszeli pozwalającej na rozwój, odpowiedzialną eksploatację i odpowiedzialne połowy, niniejszym potwierdzam swoje poparcie dla omawianego dokumentu.

  Raül Romeva i Rueda (Verts/ALE), na piśmie − Jestem przeciw. Na podstawie odpowiedniego upoważnienia Rady Komisja podjęła w imieniu Unii Europejskiej negocjacje z Republiką Seszeli w celu odnowienia protokołu do Umowy o partnerstwie w sektorze rybołówstwa między Unią Europejską a Republiką Seszeli. W wyniku negocjacji nowy protokół został parafowany w dniu 3 czerwca 2010 r., a następnie zmieniony w drodze wymiany listów 29 października 2010 r. Protokół obejmuje okres trzech lat, począwszy od przyjęcia decyzji Rady w sprawie podpisania protokołu i jego tymczasowego stosowania oraz po wygaśnięciu obecnego protokołu 17 stycznia 2011 r. Nowy protokół jest stosowany tymczasowo od dnia 17 stycznia 2011 r. w celu zapewnienia unijnym statkom możliwości kontynuowania połowów. Nasza grupa uważa jednak, że tego rodzaju umowy są szkodliwe dla zasobów i dla budowania struktury społecznej w krajach trzecich, co je zbyt uzależnia od UE.

  Licia Ronzulli (PPE), na piśmie – (IT) Uważam, że umowa o partnerstwie jest obustronnie korzystna dla rybołówstwa, zarówno Unii Europejskiej, jak i Seszeli. Poprzednia umowa już wygenerowała liczne miejsca pracy, zarówno dla ludności Seszeli, jak i w Europie, gdzie powstały miejsca pracy w branżach związanych z tym sektorem. Ponadto w umowie znalazły się klauzule zawieszające, przewidziane w sytuacji, gdy jedna ze stron stwierdzi naruszenie praw człowieka. Nadal jest wiele do zrobienia, przede wszystkim w sprawie zjawiska piractwa na Oceanie Indyjskim, które staje się coraz bardziej szkodliwe, szczególnie dla połowów tuńczyka. Jednakże dokonany dzisiaj wybór zacieśnia współpracę między wymienionymi stronami i promuje partnerstwo, w ramach którego można rozwijać zrównoważone rybołówstwo i eksploatować zasoby Seszeli w sposób zrównoważony.

  Michèle Striffler (PPE), na piśmie – (FR) Jako sprawozdawczyni opinii Komisji Rybołówstwa, głosowałam za przyjęciem sprawozdania pana posła Alaina Cadeka, które zawierało moje wnioski. Umowy o partnerstwie w sektorze rybołówstwa nie powinny być jedynie sposobem prawnym umożliwiającym europejskim statkom dostęp do zasobów rybnych krajów trzecich. Powinny także służyć promowaniu zrównoważonej eksploatacji zasobów morskich. Kwotę płaconą przez podatnika europejskiego powinno się wykorzystywać wyłącznie na cele związane z rozwojem, to jest powinno się ją wydatkować na potrzeby społeczności rybackich, aby poprawić ich warunki życia, zapewnić programy szkoleniowe i bezpieczeństwo na morzu oraz tworzyć nowe lokalne miejsca pracy.

  Jarosław Leszek Wałęsa (PPE), na piśmie – (PL) Głosowałem za przyjęciem umowy, ponieważ jest ona obustronnie korzystna dla interesów stron w sektorze rybołówstwa. Duże znaczenie dla tej współpracy ma fakt działalności Seychelles Fishing Authority, która dysponuje skutecznym systemem kontrolowania statków. Jest to szczególnie istotne w świetle problemu nielegalnych, nieraportowanych i nieuregulowanych połowów, z którymi borykają się władze na tym terenie. Umowa reguluje wiele kwestii, między innymi fakt obecności obserwatorów podczas połowu. Statki europejskie uprawnione do połowów na wodach Seszeli zabierają bowiem na pokład obserwatorów wyznaczonych przez władze Seszeli, a każdy sejner tuńczykowy przyjmuje na pokład na czas rejsu co najmniej dwóch marynarzy z Seszeli w porozumieniu z armatorem, z listy nazwisk przekazanej przez właściwy organ Seszeli.

Ustalenia dotyczą nie tylko aspektów stricte pragmatycznych, ale także wieloletniego programu sektorowego, który zakłada współpracę w ramach odpowiedzialnych połowów, zrównoważonego rybołówstwa oraz wspólnych badań naukowych. Najważniejszym skutkiem umowy jest stworzenie 230 miejsc pracy na morzu dla mieszkańców Seszeli, 2900 miejsc pracy na Seszelach oraz 760 pochodnych miejsc pracy w Europie w branżach związanych z danym sektorem, co bez wątpienia przyczyni się do ożywienia gospodarczego w sektorze.

Zalecenie: Luis Manuel Capoulas Santos (A7-0194/2011)

  Luís Paulo Alves (S&D), na piśmie – (PT) Głosuję za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania, mając na uwadze to, że obecna umowa o partnerstwie w sprawie połowów między Wspólnotą Europejską a Demokratyczną Republiką Wysp Świętego Tomasza i Książęcej obowiązuje od roku 2006 i że protokół do tej umowy wygasł 31 maja 2011 r. Nowy protokół z Demokratyczną Republiką Wysp Świętego Tomasza i Książęcej z dnia 15 czerwca 2010 r. na lata 2011–2014 ma zatem zdecydowanie sens i Parlament musi wyrazić zgodę.

Protokół przewiduje dla Demokratycznej Republiki Wysp Świętego Tomasza i Książęcej unijną rekompensatę finansową w wysokości 682 500 euro rocznie, z czego kwota 227 500 euro zostanie przeznaczona na wsparcie realizacji polityki rybołówstwa tej Republiki, co moim zdaniem jest właściwe. Z zadowoleniem przyjmuję również fakt, iż nowy protokół obejmuje klauzulę dotyczącą zawieszenia w przypadku naruszenia praw człowieka.

  Izaskun Bilbao Barandica (ALDE), na piśmie – (ES) Głosowałam za przyjęciem przedmiotowej umowy, ponieważ jest zgodna z celem w zakresie utrzymania działalności unijnej floty rybackiej we współpracy z krajami trzecimi, z myślą o wzmocnieniu zrównoważonych połowów przy należytym uwzględnieniu czynników środowiskowych, społecznych i gospodarczych. Demokratyczna Republika Wysp Świętego Tomasza i Książęcej będzie otrzymywać 682 500 euro rocznie, z czego kwota 227 500 euro będzie przeznaczona na wsparcie jej sektorowej polityki rybołówstwa. Umowa pozwoli na dokonywanie połowów przez 28 sejnerów tuńczykowych i 12 taklowców powierzchniowych. Chcę podkreślić, że nie wszystkie uprawnienia do połowów określone w poprzedniej umowie zostały wykorzystane i że w nowym protokole zmniejszono uprawnienia do połowów w przypadku taklowców powierzchniowych.

  Mara Bizzotto (EFD), na piśmie – (IT) Głosuję za przyjęciem projektu rezolucji ustawodawczej Parlamentu Europejskiego dotyczącej projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia protokołu ustalającego uprawnienia do połowów i rekompensatę finansową przewidziane w Umowie o partnerstwie w sprawie połowów między Wspólnotą Europejską a Demokratyczną Republiką Wysp Świętego Tomasza i Książęcej. Celem tego projektu jest konsolidacja roli UE w połowach tuńczyka na Oceanie Atlantyckim poprzez regulacje prawne dotyczące działalności floty UE. Zważywszy na znaczenie branży związanej z tuńczykiem dla UE i dla samych Włoch, rozwój ram operacyjnych dla floty unijnej w Zatoce Gwinejskiej ma pierwszorzędne znaczenie. Z powyższych względów postanowiłam głosować za przyjęciem tego projektu.

  Vito Bonsignore (PPE), na piśmie − (IT) Głosowałem za przyjęciem sprawozdania przedstawionego przez pana posła Capoulasa Santosa. Zawieranie umów o partnerstwie z pewnością ma na celu utrzymanie i zabezpieczenie europejskiej floty rybackiej. W szczególności rozszerzenie omawianej umowy o partnerstwie przyczynia się do stałej unijnej działalności połowowej w zakresie tuńczyka na Oceanie Atlantyckim dzięki utworzeniu stabilnych ram prawnych. Umowa, którą należy poprzeć, przewiduje w tym rejonie geograficznym działalność statków UE w liczbie 40, na których co najmniej 20 % członków załogi będzie pochodziło z Demokratycznej Republiki Wysp Świętego Tomasza i Książęcej lub ewentualnie z innych krajów AKP (grupa państw Afryki, Karaibów i Pacyfiku), a także przewiduje możliwość zabierania na pokład obserwatorów wyznaczonych przez krajowe ministerstwo odpowiedzialne za rybołówstwo w Demokratycznej Republice Wysp Świętego Tomasza i Książęcej. Tym samym wymienione zapisy dotyczące partnerstwa umożliwią działanie w porozumieniu z władzami lokalnymi, przyczyniając się do tworzenia ważnych miejsc pracy; pozwolą także na obecność Europy na obszarach, które w innym przypadku byłyby niedostępne, a więc ułatwią osiągnięcie postępu w zakresie praktyk „dobrych połowów” i umożliwią monitorowanie występowania i wielkości zasobów określonych gatunków ryb.

  Maria Da Graça Carvalho (PPE), na piśmie – (PT) Z zadowoleniem przyjmuję odnowienie protokołu do Umowy o partnerstwie UE-Demokratyczna Republika Wysp Świętego Tomasza i Książęcej w sprawie połowów, ponieważ przynosi ona korzyści w dziedzinie rybołówstwa zarówno dla UE, jak i dla Demokratycznej Republiki Wysp Świętego Tomasza i Książęcej. Umowa o partnerstwie UE-Demokratyczna Republika Wysp Świętego Tomasza i Książęcej w sprawie połowów pomoże przetrwać unijnej flocie poławiającej tuńczyka na Oceanie Atlantyckim, oferując statkom i unijnym obszarom od nich zależnych stabilne średniookresowe ramy prawne i przyczyniać się będzie do zachowania ciągłości w strefach połowowych objętych umowami w Zatoce Gwinejskiej.

  Lena Ek, Marit Paulsen, Olle Schmidt i Cecilia Wikström (ALDE), na piśmie − (SV) Głosowaliśmy przeciw przyjęciu omawianych umów dotyczących rybołówstwa, ponieważ brak jest pułapu kwot połowów i ponieważ badania wskazują, że zasoby ryb w oceanach świata zmniejszają się. W wielu odnośnych krajach rozpowszechniona jest korupcja, z takim skutkiem, że pieniądze pochodzące z tych umów nie przynoszą korzyści ludności miejscowej. Ponadto często brak jest kontroli przestrzegania umowy.

Stanowisko negocjacyjne Komisji opierało się, między innymi, na wynikach oceny ex post protokołów, przeprowadzonej przez ekspertów zewnętrznych. Oceny te zostały uznane przez Komisję za tajne, a my uważamy, że muszą być udostępnione Parlamentowi Europejskiemu w możliwie krótkim terminie.

  Edite Estrela (S&D), na piśmie – (PT) Głosowałam za przyjęciem sprawozdania dotyczącego uprawnień do połowów i rekompensaty finansowej przewidzianych w Umowie o partnerstwie w sprawie połowów między Wspólnotą Europejską a Demokratyczną Republiką Wysp Świętego Tomasza i Książęcej, ponieważ proponuje się w nim tymczasowe stosowanie nowego protokołu, a więc działalność statków europejskich nie zostanie zawieszona. Akceptuję uwzględnienie w nowym protokole klauzuli dotyczącej zawieszenia w przypadku naruszenia praw człowieka.

  Diogo Feio (PPE), na piśmie – (PT) Projekt decyzji Rady odnosi się do zawarcia nowego protokołu do Umowy o partnerstwie w sprawie połowów między UE a Demokratyczną Republiką Wysp Świętego Tomasza i Książęcej. Protokół został uznany za korzystny dla obu stron i może, w szczególności, przyczynić się do zwiększenia stabilności w europejskim sektorze związanym z tuńczykiem. Mam nadzieję, że mieszkańcy Demokratycznej Republiki Wysp Świętego Tomasza i Książęcej, z którymi Portugalia ma wspólną historię i wspólny język, uzyskają wymierne korzyści w wyniku uczciwego stosowania umowy o partnerstwie w sprawie połowów oraz że będą mogli zdywersyfikować swoją działalność i zaobserwować oznaki rzeczywistego postępu i rozwoju. Mam nadzieję, że posiedzenia wspólnego komitetu będą odbywać się w sposób bardziej systematyczny, aby obie strony mogły dokładniej monitorować wykonywanie przedmiotowej umowy. Na koniec chciałbym pogratulować sprawozdawcy wykonanej przez niego pracy.

  José Manuel Fernandes (PPE), na piśmie – (PT) Pan poseł Capoulas Santos w swoim sprawozdaniu przedstawia wniosek dotyczący zalecenia w sprawie projektu decyzji Rady dotyczącej zawarcia protokołu ustalającego uprawnienia do połowów i związanej z tym rekompensaty finansowej przewidzianej w Umowie o partnerstwie w sprawie połowów między Wspólnotą Europejską a Demokratyczną Republiką Wysp Świętego Tomasza i Książęcej. W roku 2007 Rada przyjęła rozporządzenie (WE) nr 894/2007 w sprawie zawarcia Umowy o partnerstwie w sprawie połowów między Demokratyczną Republiką Wysp Świętego Tomasza i Książęcej a Wspólnotą Europejską, które obejmowało protokół ustalający warunki połowów i odpowiednie rekompensaty finansowe; protokół ten wygasł 31 maja 2010 r. Mając świadomość wagi wznowienia tej umowy i na podstawie upoważnienia przekazanego jej przez Radę, Komisja podjęła negocjacje w sprawie nowego protokołu, który został zawarty w dniu 15 lipca 2010 r. Zgodnie z warunkami Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej wejście w życie tego protokołu wymaga zatwierdzenia przez Parlament. Biorąc pod uwagę fakt, że przedmiotowy protokół służy interesom obu stron i że promuje się w nim odpowiedzialne i zrównoważone rybołówstwo, głosuję za przyjęciem wniosku dotyczącego zalecenia.

  João Ferreira (GUE/NGL), na piśmie – (PT) Przedmiotowy protokół w sprawie rybołówstwa zapewnia uprawnienia do połowów w strefie Demokratycznej Republiki Wysp Świętego Tomasza i Książęcej dla różnych flot z państw członkowskich do dnia 12 maja 2014 r. Na podstawie tej umowy Portugalia dysponuje trzema licencjami dla taklowców powierzchniowych, przy czym liczba statków jest mniejsza niż w przypadku poprzedniej umowy.

Zważywszy na obecny kryzys w tym sektorze, uważamy, że ważne jest to, by opłaty wnoszone przez armatorów nie były zmienione w stosunku do poprzedniej umowy, lecz by pozostały na poziomie 35 euro, jakkolwiek nastąpił znaczny wzrost połowów w tonach: 25 ton w przypadku sejnera tuńczykowego i 10 ton w przypadku taklowca powierzchniowego. Jednakże według ocen dokonanych w czasie obowiązywania poprzedniej umowy średnie roczne połowy w tonach były niższe niż pojemność referencyjna. Zgodnie z tą oceną i z trendami występującymi w ostatnich latach, nastąpiło obniżenie pojemności referencyjnej. Stwierdzono również, że wykorzystanie uprawnień do połowów było mniejsze w przypadku taklowców powierzchniowych, co spowodowało wskazane w obecnym sprawozdaniu zmniejszenie uprawnień w tym segmencie. Podobnie jak w innych przypadkach pozostają obawy co do skuteczności celów w zakresie współpracy na rzecz rozwoju …

(Tekst został skrócony zgodnie z art. 170 Regulaminu)

  Ilda Figueiredo (GUE/NGL), na piśmie – (PT) Omawiany protokół w sprawie rybołówstwa zapewnia uprawnienia do połowów w strefie Demokratycznej Republiki Wysp Świętego Tomasza i Książęcej dla różnych flot z państw członkowskich do dnia 12 maja 2014 r. Na podstawie tej umowy Portugalia dysponuje trzema licencjami dla taklowców powierzchniowych, przy czym liczba statków jest mniejsza niż w przypadku poprzedniej umowy.

Z zadowoleniem przyjmujemy fakt, iż opłaty wnoszone przez armatorów ulegną zmianie w stosunku do poprzedniej umowy, lecz pozostaną na poziomie 35 euro, jakkolwiek nastąpił znaczny wzrost połowów referencyjnych. Jednakże według oceny dokonanej w czasie obowiązywania poprzedniej umowy, średnie roczne połowy w tonach były mniejsze niż pojemność referencyjna. Zgodnie z tą oceną i z trendami występującymi w ostatnich latach, nastąpiło obniżenie pojemności referencyjnej. Stwierdzono również, że wykorzystanie uprawnień do połowów było mniejsze w przypadku taklowców powierzchniowych, co spowodowało wskazane w obecnym sprawozdaniu zmniejszenie uprawnień w tym segmencie.

  Monika Flašíková Beňová (S&D), na piśmie – (SK) Negocjowanie i podpisywanie umów w sprawie połowów jest zgodne z ogólnym celem UE w zakresie utrzymania działalności jej floty rybackiej, w tym floty na otwartym morzu. Jest także zgodne z polityką rozwoju stosunków z państwami trzecimi w duchu partnerstwa i współpracy, z myślą o wzmocnieniu zrównoważonych połowów również na wodach znajdujących się poza Unią, przy należytym uwzględnieniu czynników środowiskowych, społecznych i gospodarczych. W tym kontekście w lipcu 2007 roku Rada Europejska przyjęła rozporządzenie w sprawie zawarcia Umowy o partnerstwie w sprawie połowów między Demokratyczną Republiką Wysp Świętego Tomasza i Książęcej a Wspólnotą Europejską. Umowa w sprawie połowów z Demokratyczną Republiką Wysp Świętego Tomasza i Książęcej odpowiada nie tylko potrzebom floty europejskiej, ale może także przyczynić się do wsparcia opłacalności unijnego sektora połowów tuńczyka na Oceanie Atlantyckim. Rybołówstwo w Demokratycznej Republice Wysp Świętego Tomasza i Książęcej bazuje głównie na zasobach przybrzeżnych, a około 15 % ludności utrzymuje się z rybołówstwa. Przedmiotowy wniosek jest zgodny z interesami obu stron i dlatego słuszne jest jego przyjęcie.

  Juozas Imbrasas (EFD), na piśmie − (LT) W wyniku oceny ex ante uznano, że umowa w sprawie połowów z Demokratyczną Republiką Wysp Świętego Tomasza i Książęcej – o ile odpowiada wymogom floty europejskiej – może przyczynić się do zwiększenia obecności floty UE poławiającej tuńczyka na Oceanie Atlantyckim i dzięki temu zaoferować statkom oraz obszarom od nich zależnym stabilne ramy prawne, przyczyniając się do trwałości obszarów połowowych Zatoki Gwinejskiej. Z oceny ex post wynika, że nastąpił postęp w zakresie monitorowania rybołówstwa i nadzoru nad nim (podjęto pierwsze kroki w kierunku wprowadzenia satelitarnego systemu monitorowania statków i zapewniono nową podstawę prawną dla stworzenia bazy danych statków). Wzrósł udział i obecność Demokratycznej Republiki Wysp Świętego Tomasza i Książęcej w organach regionalnych i podregionalnych, takich jak Międzynarodowa Komisja ds. Ochrony Tuńczyka Atlantyckiego (ICCAT) oraz Regionalny Komitet ds. Rybołówstwa − Zatoka Gwinejska (COREP). Z oceny wynika także, że ponad 50 % rekompensaty finansowej UE przeznaczono na budżet administracyjny krajowego sektora rybołówstwa: jest to zgodne ze zobowiązaniem podjętym przez władze krajowe na mocy poprzedniego protokołu. Z zadowoleniem przyjąłem ten dokument, ponieważ z przytoczonych ocen jednoznacznie wynika, że omawiany wniosek odpowiada interesom obu stron.

  Clemente Mastella (PPE), na piśmie – (IT) Nowa umowa w sprawie rybołówstwa między Unią Europejską a Demokratyczną Republika Wysp Świętego Tomasza i Książęcej będzie obowiązywać przez okres trzech lat i przyczyni się do wzmocnienia zrównoważonych połowów poza wodami Unii, z jednoczesnym uwzględnieniem czynników środowiskowych, społecznych i gospodarczych.

Popieramy wznowienie klauzuli wykluczenia, co oznacza bardziej szczegółowe podejście zarówno do klauzul dotyczących zawieszenia i zmian związanych z wypłatami rekompensaty finansowej, jak i do klauzul dotyczących zawieszenia wykonywania protokołu w określonych okolicznościach.

Dlatego uważamy, że Komisja powinna przedstawić Parlamentowi wnioski z posiedzeń i działalności wspólnego komitetu, wraz programem dla sektora rybołówstwa przewidzianym w tym protokole i z wynikami odnośnych ocen rocznych. Komisja powinna również przedłożyć Parlamentowi i Radzie, przed renegocjowaniem umowy, pełne sprawozdanie z wykonywania umowy i ułatwić udział przedstawicieli Parlamentu jako obserwatorów w posiedzeniach tego komitetu. Wreszcie, Komisja i Rada powinny, w kontekście ich odnośnych kompetencji przekazywać informacje Parlamentowi na wszystkich etapach procedury związanej z protokołem i jego ewentualnym odnowieniem.

  Alexander Mirsky (S&D), na piśmie − Negocjowanie i podpisywanie umów w sprawie połowów jest zgodne z ogólnym celem UE w zakresie utrzymania działalności jej floty rybackiej, w tym floty na otwartym morzu, oraz rozwoju stosunków z państwami trzecimi w duchu partnerstwa i współpracy, z myślą o wzmocnieniu zrównoważonych połowów również na wodach znajdujących się poza Unią, przy należytym uwzględnieniu czynników środowiskowych, społecznych i gospodarczych. W tym kontekście 23 lipca 2007 r. Rada Europejska przyjęła rozporządzenie (WE) nr 894/2007 w sprawie zawarcia Umowy o partnerstwie w sprawie połowów między Demokratyczną Republiką Wysp Świętego Tomasza i Książęcej a Wspólnotą Europejską. Przedmiotowa umowa, która obowiązuje przez okres czterech lat i jest automatycznie przedłużana, jeżeli żadna ze stron jej nie wypowie, uchyla i zastępuje pierwszą umowę pomiędzy WE a Demokratyczną Republiką Wysp Świętego Tomasza i Książęcej, zawartą w roku 1984. Nowy protokół został podpisany 13 maja 2011 r., a Rada przekazała Parlamentowi w tym samym dniu wniosek o wyrażenie zgody. W pełni zgadzam się ze sprawozdawcą.

  Rolandas Paksas (EFD), na piśmie − (LT) Niewątpliwie nowy protokół oznacza korzyści dla obu stron, wzmacniając partnerstwo i współpracę w sektorze rybołówstwa, by statki mogły prowadzić odpowiedzialne i zrównoważone połowy. Przede wszystkim zwiększono w nim uprawnienia do połowów. Statki UE będą nadal miały prawo do połowów w strefie połowowej Zatoki Gwinejskiej. Będzie to miało pozytywny wpływ na obecność floty UE poławiającej tuńczyka na Oceanie Atlantyckim i zwiększy konkurencyjność. Ponadto niezwykle istotne jest to, by działalność połowowa spełniała kryteria dotyczące zrównoważonych połowów, jakie obowiązują na wodach UE. Należy zauważyć, że Demokratyczna Republika Wysp Świętego Tomasza i Książęcej należy do krajów najsłabiej rozwiniętych, a także zalicza się do krajów o wysokim zadłużeniu. Na podstawie postanowień zawartych w umowie, na rzecz polityki tego kraju w sektorze rybołówstwa przydzielona zostanie większa pomoc finansowa, dzięki której powstaną korzystne warunki rozwoju tego sektora. Zważywszy na wyjątkowo trudną sytuację tego kraju, dzięki omawianej umowie możemy przynajmniej w minimalnym stopniu przyczynić się do polepszenia jego sytuacji gospodarczej, promować tworzenie nowych miejsc pracy, zrównoważony rozwój środowiskowy i społeczny oraz zachowanie i odbudowę zasobów rybnych.

  Alfredo Pallone (PPE), na piśmie – (IT) Protokół określający partnerstwo w zakresie połowów między UE i Demokratyczną Republiką Wysp Świętego Tomasza i Książęcej wygasł w dniu 31 maja 2010 r.; nowa umowa została podpisana 13 maja, a Rada przekazała Parlamentowi w tym samym dniu wniosek o wyrażenie zgody. Umowy o partnerstwie w sprawie połowów mają na celu zachowanie i zabezpieczenie działalności w sektorze rybołówstwa UE oraz rozwój stosunków z państwami trzecimi w duchu partnerstwa i współpracy, z myślą o wzmocnieniu zrównoważonych połowów na wodach znajdujących się poza Unią. Głosowałem za przyjęciem zalecenia Rady w sprawie poparcia przez Parlament zawarcia omawianej umowy.

  Maria do Céu Patrão Neves (PPE), na piśmie – (PT) Negocjowanie i podpisywanie umów o partnerstwie w sprawie połowów jest zgodne z ogólnym celem UE w zakresie utrzymania działalności jej floty rybackiej, w szczególności jej floty dalekomorskiej, a więc podpisanie tego dokumentu ma zasadnicze znaczenie z punktu widzenia realizacji celów polityki zagranicznej w zakresie wspólnej polityki w sektorze rybołówstwa.

W tym zaleceniu Parlament, w interesie obu stron, zwraca uwagę na niektóre aspekty komunikacji instytucjonalnej, które należy usprawnić, a mianowicie Komisja powinna przedstawić Parlamentowi wnioski z posiedzeń i działalności wspólnego komitetu przewidzianego w umowie, wieloletni program sektorowy, o którym mowa w protokole, a także wyniki ocen rocznych.

Parlament domaga się także pełnego sprawozdania z realizacji umowy i żąda, by podczas przyszłych renegocjacji umowy posłowie byli informowani, dzięki czemu będą mogli wywierać pozytywny wpływ na przebieg negocjacji.

Głosuję za przyjęciem tego zalecenia.

  Aldo Patriciello (PPE), na piśmie – (IT) Omawiany wniosek dotyczy zawarcia nowego protokołu do umowy o partnerstwie między UE a Demokratyczną Republiką Wysp Świętego Tomasza i Książęcej. Głównym celem jest tutaj określenie uprawnień do połowów oferowanych dla floty UE w ramach dostępnej nadwyżki, jak również ustalenie kwoty rekompensaty finansowej, jaka ma być wypłacona oddzielnie za prawa dostępu i na wsparcie rozwoju tego sektora. Uprawnienie do dokonywania połowów w tym regionie posiadać będzie dwadzieścia osiem sejnerów tuńczykowych i 12 taklowców powierzchniowych. W odniesieniu do powyższych uprawnień do połowów może jednak nastąpić korekta w górę lub w dół na podstawie corocznych ocen stanu ławic, co pociągnie za sobą odpowiednie dostosowanie należnej rekompensaty finansowej. W charakterze rekompensaty finansowej wypłacana będzie kwota 682 500 euro rocznie. Roczna kwota rekompensaty finansowej zostanie zwiększona o 65 euro za każdą dodatkową odłowioną tonę, jeżeli całkowita wielkość połowów statków UE przekroczy 7 000 ton w którymkolwiek roku. Umowa obejmuje okres trzech lat. Z powyższych względów oraz w celu umocnienia stabilności sektora połowów tuńczyka w UE głosowałem za przyjęcie wniosku.

  Raül Romeva i Rueda (Verts/ALE), na piśmie − Negocjowanie i podpisywanie umów w sprawie połowów jest zgodne z ogólnym celem UE w zakresie utrzymania działalności jej floty rybackiej, w tym floty na otwartym morzu, oraz rozwoju stosunków z państwami trzecimi w duchu partnerstwa i współpracy, z myślą o wzmocnieniu zrównoważonych połowów również na wodach znajdujących się poza Unią, przy należytym uwzględnieniu czynników środowiskowych, społecznych i gospodarczych. W tym kontekście w dniu 23 lipca 2007 r. Rada Europejska przyjęła rozporządzenie (WE) nr 894/2007 w sprawie zawarcia Umowy o partnerstwie w sprawie połowów między Demokratyczną Republiką Wysp Świętego Tomasza i Książęcej a Wspólnotą Europejską. Przedmiotowa umowa, która obowiązuje przez okres czterech lat i jest automatycznie przedłużana, jeżeli żadna ze stron jej nie wypowie, uchyla i zastępuje pierwszą umowę pomiędzy WE a Demokratyczną Republiką Wysp Świętego Tomasza i Książęcej, zawartą w roku 1984. Jednakże nasza grupa tradycyjnie jest przeciwna tej procedurze zarówno ze względów formalnych, jak i merytorycznych.

  Licia Ronzulli (PPE), na piśmie – (IT) Głosowałam za przyjęciem omawianego zalecenia, ponieważ uważam, że odpowiada interesom obu stron. Przedmiotowa umowa o partnerstwie może z pewnością przyczynić się do zwiększenia obecności floty UE poławiającej tuńczyka na Oceanie Atlantyckim i dzięki temu zaoferować statkom i obszarom UE od nich zależnych stabilne ramy prawne oraz przyczynić się do trwałości obszarów połowowych Zatoki Gwinejskiej. Wskazane jest jednak, by w przyszłości częściej odbywały się posiedzenia wspólnego komitetu i by przedstawiciele Parlamentu Europejskiego mogli w tych posiedzeniach uczestniczyć w charakterze obserwatorów.

  Nuno Teixeira (PPE), na piśmie – (PT) Negocjowanie i podpisywanie umów o partnerstwie w sprawie połowów jest zgodne z ogólnym celem UE w zakresie utrzymania działalności jej floty rybackiej. Głosuję za przyjęciem protokołu do umowy o partnerstwie w sprawie połowów między UE a Demokratyczną Republiką Wysp Świętego Tomasza i Książęcej, ponieważ dotyczy on rozwoju stosunków z krajem trzecim w duchu partnerstwa i współpracy, z myślą o wzmocnieniu zrównoważonych połowów poza wodami Unii, przy należytym uwzględnieniu czynników środowiskowych, społecznych i gospodarczych. W nowym protokole przewidziana jest rekompensata finansowa z tytułu dostępu do wyłącznej strefy ekonomicznej (w.s.e.) Demokratycznej Republiki Wysp Świętego Tomasza i Książęcej, stanowiąca równoważność uprawnień do połowów o wartości 2 047 500 euro przez okres trzyletni. Uprawnienia do dokonywania połowów w tym regionie otrzyma dwadzieścia osiem sejnerów tuńczykowych i 12 taklowców powierzchniowych. Istnieje możliwość zmiany zakresu tych uprawnień do połowów.

Zalecenie: Vital Moreira (A7-0198/2011)

  Luís Paulo Alves (S&D), na piśmie – (PT) Głosuję za przyjęciem przedmiotowego sprawozdania i z zadowoleniem przyjmuję wprowadzenie przepisu mającego na celu zapewnienie płynności wymiany handlowej między stronami przy jednoczesnym zachowaniu wysokiego poziomu bezpieczeństwa oraz uwzględnienie w tym sprawozdaniu szeregu zasad umożliwiających zapewnienie zgodności między tym porozumieniem a dorobkiem prawnym UE.

  Izaskun Bilbao Barandica (ALDE), na piśmie – (ES) Głosowałam za przyjęciem przedmiotowego porozumienia, ponieważ ma ono na celu zapewnienie realizacji wymiany handlowej przy wysokim poziomie bezpieczeństwa oraz stosowanie szeregu standardów, które są jeszcze bardziej zbliżone do dorobku prawnego UE.

  Mara Bizzotto (EFD), na piśmie – (IT) Głosowałam za przyjęciem tego środka mającego na celu rozszerzenie istniejącego porozumienia między UE a Księstwem Andory o środki bezpieczeństwa stosowane przez organy celne. W ciągu ostatnich kilku lat wzrosła potrzeba takiego rozwiązania, ponieważ Księstwo Andory odgrywa rolę centralnego ogniwa w nielegalnym handlu towarami, zwłaszcza papierosami, które następnie są wprowadzane do sieci handlowej w państwach członkowskich UE. Dlatego zasadnicze znaczenie ma określenie przez UE i Księstwo Andory ram współpracy w zakresie bezpieczeństwa celnego. Ze względu na to, że zapewnienie bezpieczeństwa na granicach zawsze stanowiło kluczowy aspekt politycznej ideologii Ligi Północnej (Lega Nord), mogę jedynie wyrazić moją akceptację w omawianej sprawie.

  Edite Estrela (S&D), na piśmie – (PT) Głosowałam za przyjęciem omawianego sprawozdania w sprawie Protokołu rozszerzającego o środki bezpieczeństwa stosowane przez organy celne: Porozumienie w formie wymiany listów między Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Księstwem Andory, ponieważ sprzyja to wymianie handlowej między stronami, zapewniając jednocześnie wysoki poziom bezpieczeństwa i spójność między tym porozumieniem a dorobkiem prawnym UE.

  Diogo Feio (PPE), na piśmie – (PT) Księstwo Andory historycznie powiązane jest z UE w rozmaitych dziedzinach. Ustanowiona w roku 1990 unia celna zacieśniła te wcześniejsze silne i naturalne więzi. Omawiany wniosek odnosi się do zmian we wspólnotowym kodeksie celnym i w przepisach wykonawczych do kodeksu, które dotyczą środków bezpieczeństwa stosowanych przez organy celne w odniesieniu do towarów wywożonych do krajów spoza UE lub przywożonych z tych krajów. We wniosku ustanawia się specjalny system pomiędzy UE a Księstwem Andory w celu zapewnienia płynności wymiany handlowej pomiędzy stronami bez narażania na szwank niezbędnego bezpieczeństwa towarów znajdujących się w obrocie. W tym celu konieczne jest zagwarantowanie równoważnego poziomu bezpieczeństwa na terytoriach każdej ze stron. Mam nadzieję, że stosunki handlowe między UE i Księstwem Andory okażą się owocne i że omawiany wniosek w znacznym stopniu przyczyni się do realizacji tego celu. Na koniec chciałbym pogratulować sprawozdawcy wykonanej przez niego pracy.

  José Manuel Fernandes (PPE), na piśmie – (PT) Pan poseł Vital Moreira przedstawił nam wniosek dotyczący zalecenia w sprawie projektu decyzji Rady w sprawie zawarcia Protokołu między UE a Księstwem Andory rozszerzającego o środki bezpieczeństwa stosowane przez organy celne: Porozumienie w formie wymiany listów między partnerami zawarte w dniu 28 czerwca 1990 r. Do obowiązującego porozumienia ma zostać dodany nowy tytuł IIA, obejmujący produkty rolne. Przyjmując, że w ramach już szerokich stosunków między UE i Księstwem Andory porozumienie to stanowi kolejny pozytywny krok w kierunku ewentualnej integracji rynku wewnętrznego i że obok uwzględnienia zasad umożliwiających uzyskanie zgodności między tym porozumieniem a dorobkiem UE celem tego działania jest zapewnienie bezpieczeństwa i normalnych stosunków między stronami, cieszę się z przyjęcia tego zalecenia i głosowałem za jego przyjęciem.

  João Ferreira (GUE/NGL), na piśmie – (PT) Przedmiotowy protokół ma na celu rozszerzenie o środki bezpieczeństwa stosowane przez organy celne Porozumienia w formie wymiany listów między UE a Księstwem Andory. Porozumienie UE-Andora istnieje od 1990 roku. Teraz jednak postanowiono je rozszerzyć i uwzględnić produkty rolne w ramach uzgodnień w kwestii środków bezpieczeństwa stosowanych przez organy celne.

Samo w sobie porozumienie zapewnia płynność wymiany handlowej i wysoki poziom bezpieczeństwa. Przewiduje się w nim również, że wymóg wcześniejszego zgłaszania towarów może być zniesiony pod warunkiem, że UE i Andora zagwarantują na swoim terytorium równoważny poziom bezpieczeństwa zgodny z właściwym dorobkiem prawnym. Pomimo oddania przez nas głosu za przyjęciem wniosku, uważamy jednak, że nie należy promować interesów związanych z przepływem kapitału kosztem ochrony praw ludności i pracowników.

  Ilda Figueiredo (GUE/NGL), na piśmie – (PT) Przedmiotowy protokół ma na celu rozszerzenie o środki bezpieczeństwa stosowane przez organy celne Porozumienia w formie wymiany listów między UE a Księstwem Andory. Porozumienie UE-Andora istnieje od 1990 roku. Teraz postanowiono je jednak rozszerzyć i uwzględnić produkty rolne, w ramach uzgodnień w kwestii środków bezpieczeństwa stosowanych przez organy celne. Porozumienie ma zapewnić płynność dwustronnej wymiany handlowej i wysoki poziom bezpieczeństwa. Przewiduje się w nim również, że wymóg wcześniejszego zgłaszania towarów może być zniesiony pod warunkiem, że UE i Andora zagwarantują na swoim terytorium równoważny poziom bezpieczeństwa zgodny z właściwym dorobkiem prawnym.

W okresie przeglądu omawianego porozumienia chcielibyśmy ponownie zaznaczyć, że nie należy promować interesów związanych z przepływem kapitału kosztem ochrony praw ludności i pracowników.

  Monika Flašíková Beňová (S&D), na piśmie – (SK) Decyzja Rady przedłożona Parlamentowi Europejskiemu w ramach procedury zgody dotyczy instrumentu prawnego w sprawie zawarcia protokołu między Unią Europejską a Księstwem Andory, rozszerzającego zakres porozumienia o środki bezpieczeństwa stosowane przez organy celne. Porozumienie służy jako podstawa unii celnej między stronami. Wspólnotowy kodeks celny w zasadzie może być stosowany w odniesieniu do wymiany handlowej ze wszystkimi krajami spoza Unii, pozwalając jednocześnie na stosowanie innych przepisów w przypadku, gdy umowy międzynarodowe przewidują specjalne ustalenia dotyczące bezpieczeństwa. Protokół powinien zagwarantować wymianę handlową przebiegającą bez zakłóceń i przy wysokim poziomie bezpieczeństwa oraz powinien obejmować szereg zasad umożliwiających zapewnienie dalszej zgodności tego porozumienia z dorobkiem prawnym UE. Dlatego sądzę, że słuszne jest zatwierdzenie omawianego porozumienia przez Parlament. Jednocześnie jednak stwierdzić należy, że chociaż stosunki UE-Andora rozwijają się, są one fragmentaryczne, ponieważ znaczna część dorobku prawnego dotyczącego rynku wewnętrznego nie została włączona do prawodawstwa Andory, a zatem nie może być stosowana. Dlatego w najbliższej przyszłości należy podjąć analizę możliwości i warunków stopniowego włączania tego dorobku do rynku wewnętrznego.

  Juozas Imbrasas (EFD), na piśmie − (LT) Z zadowoleniem przyjąłem ten dokument, ponieważ wniosek odnosi się do zmian wspólnotowego kodeksu celnego i przepisów wykonawczych do kodeksu, które dotyczą środków bezpieczeństwa stosowanych przez organy celne w odniesieniu do towarów wywożonych do państw spoza UE lub stamtąd przywożonych. Co najważniejsze, zmiany obejmują zapis mówiący o tym, że przed przywozem lub wywozem towarów przedsiębiorcy powinni przedstawiać określone dane.

  Clemente Mastella (PPE), na piśmie – (IT) Uważamy, że zawarcie tego protokołu między Unią Europejską a Księstwem Andory, który rozszerza zakres stosowanych środków bezpieczeństwa, zagwarantuje sprawny rozwój wymiany handlowej między stronami, przy zapewnieniu wysokiego poziomu bezpieczeństwa i uwzględnieniu szereg zasad umożliwiających zapewnienie zgodności tego porozumienia z dorobkiem prawnym UE. Dlatego głosowaliśmy za przyjęciem przedmiotowego wniosku przez Parlament. Twierdzimy jednak, że Komisja powinna informować Parlament o wynikach posiedzeń i prac wspólnego komitetu oraz o rezultatach okresowych ocen, a także powinna zobowiązać się do przedkładania Parlamentowi przeglądu wdrażania tego porozumienia.

Zważywszy na szerokie lecz fragmentaryczne stosunki pomiędzy UE a Księstwem Andory, jako że znaczna część dorobku prawnego dotyczącego rynku wewnętrznego nie została włączona do prawodawstwa Andory, a zatem nie może być stosowana, przychylamy się do tego, by w możliwie jak najkrótszym czasie podjęta została analiza możliwości i warunków stopniowego włączania tego dorobku do rynku wewnętrznego. Będzie to konieczne w celu zagwarantowania sprawności wymiany handlowej między stronami, przy utrzymaniu wysokiego poziomu bezpieczeństwa. I ostatnia sprawa – przewidujemy zniesienie wymogu wcześniejszego zgłaszania towarów pod warunkiem, że UE i Andora zagwarantują na swoim terytorium równoważny poziom bezpieczeństwa, zgodny z właściwym dorobkiem prawnym.

  Alexander Mirsky (S&D), na piśmie − Wiadomo, że omawiany protokół ma na celu zagwarantowanie sprawnego rozwoju wymiany handlowej między stronami, przy wysokim poziomie bezpieczeństwa i że uwzględnia szereg zasad umożliwiających zapewnienie zgodności tego porozumienia z dorobkiem prawnym UE. To bardzo ważna inicjatywa.

  Rolandas Paksas (EFD), na piśmie − (LT) Stosunki między UE a Księstwem Andory muszą nadal rozwijać się efektywnie i systematycznie. Musimy w tym celu tworzyć odpowiednie warunki. Aby ułatwić wymianę handlową między UE i Księstwem Andory należy przede wszystkim w odpowiedni sposób wdrażać środki bezpieczeństwa stosowane przez organy celne w odniesieniu do takich kwestii, jak zgłaszanie towarów przed ich wprowadzeniem na obszar celny lub przed ich wyprowadzeniem z obszaru celnego, upoważnienie przedsiębiorców oraz kontrole celne w zakresie bezpieczeństwa i zarządzanie ryzykiem. Ponadto konieczne jest dalsze rozszerzanie rynku wewnętrznego poza UE w oparciu o wspólne standardy regulacyjne. Powinno to przynieść korzyść zarówno obywatelom, jak i przedsiębiorstwom w UE i w Księstwie Andory. Należy zauważyć, że zgodnie z wnioskiem ustanawia się specjalny system pomiędzy UE a Księstwem Andory w celu zapewnienia sprawnej wymiany handlowej pomiędzy stronami, przy utrzymaniu wysokiego poziomu bezpieczeństwa. Z zadowoleniem przyjmuję wniosek, aby protokół zawierał zapis mówiący o tym, że przed przywozem lub wywozem towarów przedsiębiorcy powinni przedstawiać określone dane, aby można było w sposób właściwy wdrażać środki bezpieczeństwa. Uważam za wskazane, aby znieść wymóg wcześniejszego zgłaszania towarów pod warunkiem, że UE i Andora zagwarantują na swoim terytorium równoważny poziom bezpieczeństwa zgodny z właściwym dorobkiem prawnym.