Parlament Europejski,

–  uwzględniając wiosenny raport Komisji z roku 2007 (odniesienie)

–  uwzględniając lizboński program Wspólnoty przygotowanego przez Komisję oraz jego wdrożenie w 2006 r. (SEC(2006)1379),

–  uwzględniając 25 krajowych programów reform lizbońskich przedstawionych przez państwa członkowskie,

–  uwzględniając komunikat Komisji w sprawie lepszego stanowienia prawa (COM(2006)689),

–  uwzględniając wytyczne Komisji w sprawie wdrażania funduszy strukturalnych zgodnie ze strategią lizbońską (odniesienie),

–  uwzględniając komunikat Komisji w sprawie globalnego wymiaru Europy – konkurowania na światowym rynku (COM(2006)567),

–  uwzględniając komunikat Komisji w sprawie zintegrowanych wytycznych dla wzrostu i zatrudnienia na lata 2005-2008 (COM(2005)141),

–  uwzględniając wnioski Rady Europejskiej z marca 2000 r., marca 2001 r., marca i października 2005 r. i marca 2006 r.,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Przemysłu, Badań Naukowych i Energii w sprawie europejskiej strategii na rzecz zrównoważonej, konkurencyjnej i bezpiecznej energii – Zielona Księga

   (A6-0426/2006),

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Gospodarczej i Monetarnej w sprawie w sprawie wpływu wzrostu cen na gospodarkę w skali makro (A6-0001/2007),

–  uwzględniając komunikat Komisji dla Rady Europejskiej w sprawie europejskiej polityki energetycznej (COM(2007));

–  uwzględniając art. 103 ust. 2 Regulaminu,

◙  Uwagi ogólne

1.  z zadowoleniem przyjmuje starania Komisji i państw członkowskich mające na celu zapewnienie sukcesu strategii lizbońskiej i stwierdza, że strategia lizbońska jest odpowiedzią Europy na wyzwania globalizacji; ponadto jeszcze raz podkreśla, że warunkiem wstępnym powodzenia strategii lizbońskiej jest wzrost i zatrudnienie, niezależna gospodarka, które w połączeniu z reformami gospodarczymi, społecznymi i w zakresie środowiska stworzą dynamiczną i innowacyjną gospodarkę i społeczeństwo; ostrzega przed ograniczeniem strategii jedynie do kilku priorytetów związanych z realizacją rynku wewnętrznego i lepszym stanowieniem prawa; zwraca uwagę na cechy uzupełniające nowej strategii trwałego rozwoju oraz strategii lizbońskiej, takie jak wspólne cele większej konkurencyjności, tworzenie większej ilości jakościowych miejsc pracy, większa integracja społeczna, ochrona środowiska i zapobieganie ryzyku;

2.  z zadowoleniem przyjmuje podjęte na posiedzeniu Rady Europejskiej w marcu 2005 r. działania mające na celu ożywienie strategii lizbońskiej, w tym wyjaśnienie zakresu kompetencji państw członkowskich i Wspólnoty w zakresie wdrażania poszczególnych środków;

3.  uważa, że w świecie o ograniczonych zasobach i kruchym ekosystemie, Unia Europejska powinna dążyć do stania się najbardziej wydajną surowcowo i energetycznie strefą gospodarczą na świecie; zwraca uwagę na koszty, jakie spowoduje zaniechanie działań lub zbyt późne ich podjęcie w tym zakresie, i podkreśla ogromny potencjał gospodarczy wydajnych energetycznie technologii i odnawialnych źródeł energii na rynku światowym, który Europa może najlepiej wykorzystać;

4.  wyraża przekonanie, że innowacja odgrywa zasadniczą rolę w europejskiej zdolności skutecznego reagowania na wyzwania i możliwości światowej gospodarki, jak również na inne znaczące wyzwania takie jak zmiany klimatyczne;

5.  wskazuje na fakt, że wdrażanie strategii lizbońskiej wymaga wystarczających i właściwie przeznaczonych środków finansowych w budżecie wspólnotowym; wyraża w związku z tym ubolewanie spowodowane brakiem środków finansowych przeznaczonych na realizację celów wyznaczonych przez strategię lizbońską;

◙  Wzrost, zatrudnienie i konkurencyjność

Tworzenie większej liczby miejsc pracy i lepszych szans

6.  uważa, że reforma rynku pracy musi mieć na celu pogodzenie potrzeb przemysłu w zakresie zwiększenia elastyczności z postulatami pracowników dotyczącymi zwiększenia bezpieczeństwa, co można uzyskać na przykład poprzez stworzenie szans na nowe miejsca pracy i nowe formy zagwarantowania bezpieczeństwa; wyraża przekonanie, że takie połączenie elastyczności i zabezpieczenia społecznego sprawia, że pracownikom, przedsiębiorstwom oraz MŚP łatwiej jest się przystosować do wyzwań, jakie stawia przed nimi dynamiczna gospodarka i zmieniające się społeczeństwo; wzywa wobec tego Radę Europejską oraz państwa członkowskie do określenia jasnych i obiektywnych zasad oraz do rozpoczęcia intensywnego wykorzystywania wzorców oraz do wymiany najlepszych praktyk w celu rozwoju i wdrażania modelu „flexicurity”;

7.  wzywa do zwiększenia inwestycji oraz do dostarczania lepiej wyszkolonych i wysoko wykwalifikowanych pracowników w celu poprawy wydajności i stopy zatrudnienia z myślą o realizacji celów strategii lizbońskiej, co powinno umożliwić UE podjęcie wyzwania światowej konkurencji; podkreśla, że unowocześnienie systemu zatrudnienia i zabezpieczenia społecznego we wszystkich państwach członkowskich, w tym wspieranie aktywnych środków na rynku pracy (jak w modelu duńskim), stanowi konieczność polityczną, nie zapominając jednocześnie, że dobrobyt i solidarność to uzupełniające się wzajemnie cele strategii lizbońskiej;

8.  przypomina, że bezrobocie dotyka w szczególności najbardziej wrażliwe grupy, zwłaszcza pracowników najmniej wykwalifikowanych; szczególne wysiłki są zatem konieczne w celu promowania aktywnej polityki szkolenia zawodowego, skierowanej do mniej wykwalifikowanych bezrobotnych, a także w celu poprawy systemu edukacyjnego, tak aby zmniejszyć wysoki odsetek niepowodzeń wśród uczniów;

9.  uważa, że należy wyeliminować bariery dla tworzenia miejsc pracy, w tym czynniki zniechęcające do podejmowania zatrudnienia, z którym wiążą się skromne zarobki; uznaje odpowiedzialność bezrobotnych za korzystanie z ofert pracy; uznaje potrzebę wystarczającego uelastycznienia organizacji czasu pracy w celu wyjścia naprzeciw potrzebom pracodawców i pracowników oraz umożliwienia pracującym pogodzenia życia zawodowego z rodzinnym;

10.  ubolewa nad faktem, że proporcja zatrudnionych kobiet jest nadal o wiele za niska dla osiągnięcia celów lizbońskich; uważa, że pracownicy w starszym wieku powinni mieć dobrowolną możliwość dalszej aktywności zawodowej, wspierani przez odpowiednie szkolenia i opiekę zdrowotną w miejscu pracy; należy zniechęcać do wcześniejszego przechodzenia na emeryturę, a pracownikom powinno się pozwalać na dobrowolne zatrudnienie po przekroczeniu prawnie ustalonego wieku emerytalnego, jeżeli porozumieją się w tej kwestii z pracodawcą; jest przekonany, iż działania te są potrzebne w celu pobudzenia wzrostu gospodarczego i wzmocnienia stabilności finansów publicznych;

11.  podkreśla, że pracownicy w starszym wieku stanowią coraz większy procent wśród pracującej ludności UE i w potencjale produkcji gospodarczej; w związku z tym zwraca się o wzmożone wysiłki na rzecz zmiany systemów opodatkowania i ubezpieczeń społecznych w celu zachęcania do dłuższej aktywności zawodowej;

12.  zwraca uwagę na brak wykwalifikowanych pracowników w unii Europejskiej oraz na fakt, że kształcenie ustawiczne jest kluczem do osiągnięcia celów lizbońskich; nalega, aby państwa członkowskie, we współpracy z partnerami społecznymi, zwiększyły wysiłki na rzecz tworzenia miejsc pracy i zwiększenia udziału ludzi młodych, kobiet i pracowników w starszym wieku w rynku pracy, w szczególności poprzez:

13.  popiera politykę umożliwiającą finansowanie uniwersytetów z prywatnych środków i zachęca sektor prywatny do wyrażania poglądów na temat edukacji i szkoleń, jakich wymaga rynek;

14.  uważa, że aspekty opieki zdrowotnej w kontekście zmiany demograficznej mają zasadnicze znaczenie oraz zwraca uwagę, że im dłużej ludzie cieszą się dobrym zdrowiem tym dłużej pozostają czynni zawodowo i nie przyczyniają się do gwałtownego wzrostu kosztów opieki zdrowotnej; jest przekonany, że szczególne znaczenie mają inwestycje w środki na rzecz ochrony ludzi przed czynnikami powodującymi przewlekłe i długotrwałe choroby;

15.  nalega na państwa członkowskie, aby zrewidowały nieskuteczne systemy społeczne pod kątem ich trwałości finansowej oraz zmieniających się światowych wzorców dynamicznych i demograficznych w celu uczynienia swoich systemów bardziej trwałymi;

16.  dostrzega, że w UE już obecnie brakuje wykwalifikowanej siły roboczej; ubolewa nad jej odpływem z Europy; uważa imigrację, w szczególności osób z wysokimi kwalifikacjami, za konieczną dla utrzymania europejskiego rynku pracy oraz, w ostatecznym rozrachunku, finansów publicznych; podkreśla podstawowe znaczenie kształcenia ustawicznego dla osiągnięcia celów lizbońskich; uważa, że kształcenie ustawiczne pozwala ludziom na skuteczne radzenie sobie ze skutkami globalizacji, zmiany demograficznej, technologii cyfrowej oraz niszczenia środowiska; zauważa, że w szczególności sektor prywatny pozostaje w tyle za celami lizbońskimi z zakresu badań i rozwoju;

Wyeliminowanie uporczywych niedoskonałości rynku

17.  podkreśla, że gospodarce europejskiej potrzebny jest dynamiczny rynek wewnętrzny, jeżeli ma ona być konkurencyjna w skali globalnej; zaleca działania ułatwiające dostęp do rynku i promowanie polityki sprzyjającej innowacjom, przy poszanowaniu zasad interesu publicznego i wysokiego stopnia ochrony konsumentów, tak aby umożliwić obywatelom wyciągnięcie pełnych korzyści z rynku wewnętrznego; z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Komisji dotyczącą przeglądu funkcjonowania jednolitego rynku i popiera jej ambicję ukończenia tego projektu; wzywa państwa członkowskie do przyjęcia odpowiedzialności za rynek wewnętrzny i ustanowienia kultury wzajemnej współpracy w celu kierowania udziałem przedsiębiorstw w ogólnoeuropejskiej działalności, jak i promowania go; kładzie szczególny nacisk na znaczenie należytego wdrażania i egzekwowania prawa UE i podkreśla rolę odpowiedniego wyszkolenia sędziów krajowych w tym zakresie;

18.  stwierdza, że trwałe wzmocnienie rynku wewnętrznego jest podstawowym zadaniem zarówno w kontekście realizacji celów strategii lizbońskiej, jak i uzyskania przez Europę trwałej zdolności konkurencyjnej w procesie globalizacji; wszystkie instytucje europejskie i państwa członkowskie są zobowiązane do nieustawania w wysiłkach zmierzających ku wzmocnieniu tego centralnego elementu integracji;

19.  podkreśla, że swobodny przepływ towarów to jedna z podstaw rynku wewnętrznego; zwraca uwagę, że w przypadku produktów, które nie podlegają harmonizacji na szczeblu wspólnotowym, artykuły 28-30 Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską zabraniają państwom członkowskim utrzymywania lub wprowadzania barier w handlu towarami wewnątrz Wspólnoty; wobec tego wzywa państwa członkowskie i Komisję do zdecydowanego usunięcia wszystkich przeszkód utrudniających swobodny przepływ towarów w UE;

20.  zauważa, że w związku ze swobodnym przepływem towarów nadal istnieją poważne braki w zakresie wzajemnego uznawania produktów niepodlegających harmonizacji; dlatego popiera plany Komisji, aby w oparciu o akt prawny nadać odpowiedniemu orzecznictwu Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości moc wiążącą we wszystkich państwach członkowskich;

21.  w związku z ostatecznym przyjęciem dyrektywy w sprawie usług na rynku wewnętrznym podkreśla obowiązek Komisji dostarczenia państwom członkowskim wytycznych i monitorowania ich postępów; nalega, by właściwe organy państw członkowskich współpracowały ze sobą w celu zapewnienia spójnego wdrożenia w całej UE; podkreśla, iż jest to bardzo ważne dla gospodarki europejskiej, gdyż umożliwia wypełnienie postanowień Traktatu i podejmowanie dalszych działań w celu zakończenia procesu tworzenia rynku wewnętrznego;

22.  podkreśla, że swobodny przepływ usług jest jedną z podstaw rynku wewnętrznego; zwraca uwagę, że sektor usług stanowi nie mniej niż 70% PKB i rynku pracy; domaga się poprawy współpracy w zakresie usług w dziedzinie ochrony zdrowia, szczególnie w odniesieniu do mobilności pacjentów;

23.  podkreśla, że stosowanie praw własności intelektualnej i ich ochrona są w Europie stosunkowo kosztowne i czasochłonne, co hamuje konkurencyjność w dziedzinie innowacji; kwestii standaryzacji nie poświęcono wystarczająco dużo uwagi ani na szczeblu europejskim, ani krajowym; ponawia swoje wezwanie do poprawy warunków ramowych z myślą o lepszej polityce dotyczącej własności intelektualnej i patentów, a to poprzez wprowadzenie standardów obowiązujących w całej UE, sprawniejszą współpracę między krajowymi organami zajmującymi się standaryzacją i uproszczenie procedur; ponownie przypomina – w interesie bezpieczeństwa pacjentów – o potrzebie skutecznego rozwiązania problemu fałszerstw (np. podrabianie leków);

24.  głęboko ubolewa nad brakiem postępów w europejskiej polityce patentowej oraz za niedopuszczalny uważa brak jednolitej europejskiej strategii patentowej; wskazuje na rezultat pierwszego czytania europejskiego rozporządzenia patentowego, które pokazuje, w jaki sposób można rozwiązać problemy, stanowiące przedmiot sporu w Radzie; wzywa Komisję do bezzwłocznego przedstawienia projekty nowej strategii patentowej, aby jak najszybciej stworzyć podstawę dla negocjacji w Radzie; wzywa państwa członkowskie do przyjęcia skutecznego systemu patentowego w oparciu o dokonane konsultacje, w tym rozważenia udziału w porozumieniu EPLA, dla jak najszybszego zapewnienia postępów i pewności prawnej;

25.  podkreśla znaczenie skutecznego, innowacyjnego i sprawnie funkcjonującego systemu zamówień publicznych dla stworzenia konkurencyjnego rynku wewnętrznego; wzywa Komisję do kontynuowania reform struktury zamówień publicznych w celu zmaksymalizowania uczestnictwa i zminimalizowania biurokracji oraz do zbadania najlepszych sposobów zapewnienia MŚP sprawiedliwego dostępu do zamówień publicznych;

26.  z zadowoleniem przyjmuje postępy poczynione dzięki realizacji pierwszego planu działań w zakresie usług finansowych i zauważa, że sprawnie funkcjonujący rynek finansowy ma zasadnicze znaczenie dla perspektyw wzrostu europejskiej gospodarki; wzywa państwa członkowskie i Komisję do zagwarantowania, by prawo europejskie w zakresie usług finansowych było właściwie wdrażane we wszystkich państwach członkowskich i by nasi międzynarodowi partnerzy w pełni się do niego stosowali;

27.  zwraca uwagę na fakt, że efektywne rynki finansowe są niezbędne dla właściwego działania jednolitego rynku; jest zdania, że zapewnienie rozwoju wysokiej jakości produktów finansowych oraz umożliwienie prowadzenia działalności transgranicznej przyczyni się do powstania w Europie innowacyjnych środowiska dla przedsiębiorczości; uważa, że szybki wzrost i innowacje w zakresie międzynarodowych transakcji finansowych stawiają nowe wyzwania przed sektorem przedsiębiorstw oraz przed nowym, międzynarodowym systemem finansowym; wzywa Komisję do poprawienia przejrzystości i określenia skuteczniejszych polityk regulacyjnych w celu wspierania stabilności finansowej, odpowiedniej ochrony konsumentów oraz spójności rynku; nalega, by Rada i Komisja zbadały konieczność ustanowienia skuteczniejszych przepisów w zakresie nadzoru z myślą o funduszach typu private equity i funduszach zabezpieczających;

Wzmocnienie zewnętrznej konkurencyjności UE

29.  przypomina, że wolny i uczciwy handel przyczynia się do dobrobytu w Europie i na całym świecie; zauważa, że przedsiębiorstwa w ramach rynku wewnętrznego działają w warunkach globalnych, charakteryzujących się występowaniem współzależnych rynków i podmiotów działających na skalę globalną; wzywa państwa członkowskie do powstrzymania się od protekcjonizmu; uważa, że dalsza integracja gospodarcza w skali globalnej może sprzyjać konkurencyjności, wzrostowi i tworzeniu nowych miejsc pracy w UE; zwraca uwagę na znaczenie międzynarodowej współpracy w zakresie uregulowań prawnych, zwłaszcza w dziedzinie nadzoru, reformy organów regulacyjnych i upraszczania prawa; zauważa jednak, że międzynarodowy handel może w niektórych sektorach mieć również negatywne konsekwencje dla najbardziej narażonych i najmniej wykwalifikowanych pracowników;

30.  wyraża przekonanie, że dostęp do rynków, bardziej zrównoważone podejście regionalne oraz promowanie podstawowych standardów pracy MOP oraz godnej pracy na całym świecie ma kluczowe znaczenie dla wzmocnienia zewnętrznej konkurencyjności UE oraz że unikanie dumpingu środowiskowego jest kluczowym elementem uczciwej konkurencji; wyraża swoją gotowość do rozważenia odpowiednich środków handlowych skierowanych przeciwko krajom „gapowiczom”, które nie ponoszą sprawiedliwych ciężarów w walce z globalnymi zmianami klimatycznymi, przy uwzględnieniu różnych stadiów rozwoju społeczno-gospodarczego naszych partnerów handlowych;

31.  zauważa, że społeczna odpowiedzialność przedsiębiorstw nie powinna być interpretowana jako jednostronne brzemię ze strony państwa, nakładane poprzez nowe obciążenia prawne na przedsiębiorczość, które mogłoby doprowadzić do zmniejszenia konkurencyjności i zdolności do generowania zatrudnienia; uważa natomiast, że odpowiedzialność ta powinna aktywizować się poprzez inicjatywy przedsiębiorstw, czy to o charakterze fiskalnym, czy też innym, tak by przedsiębiorstwa dobrowolnie przejmowały funkcje interesu społecznego;

32.  podkreśla potrzebę zapewnienia lepszych warunków finansowych, pracy i fiskalnych dla MŚP stanowiących źródło europejskiej konkurencyjności gospodarczej, co umożliwi nieustanną innowacyjność produktów; uważa wdrażanie efektywnych polityk za konieczność w celu sprostania wyzwaniom globalizacji;

33.  zwraca uwagę na znaczenie międzynarodowej współpracy w zakresie uregulowań prawnych, zwłaszcza w dziedzinie reformy organów regulacyjnych i upraszczania prawa; uważa, że należy wzmocnić współpracę opartą na wielostronności i demokratycznej odpowiedzialności w celu otwarcia rynków zagranicznych dla produktów i usług firm europejskich; w tym kontekście podkreśla potrzebę ponownego wyważenia porozumienia w sprawie zamówień publicznych dzięki zapewnieniu, że wyłączenia na korzyść MŚP utrzymane w szeregu zobowiązań stron-sygnatariuszy są zrównoważone w zobowiązaniach europejskich podobnymi wyłączeniami lub postanowieniami uprawniającymi strony-sygnatariuszy do przyznania MŚP uprzywilejowanego traktowania, pod warunkiem że traktowanie to rozciąga się bez jakiegokolwiek dyskryminowania na wszystkie MŚP którejkolwiek ze stron-sygnatariuszy;

34.  uważa, że pomoc UE dla rządów krajów trzecich we wdrażaniu zgodnych z międzynarodowymi konwencjami przepisów dotyczących kwestii społecznych i ekologicznych, a także skuteczne systemy kontroli stanowią niezbędne uzupełnienie propagowania społecznej odpowiedzialności europejskich przedsiębiorstw na całym świecie; podkreśla, że społeczna odpowiedzialność przedsiębiorstw musi być elementem dialogu świata biznesu z innymi rynkami;

◙  Pobudzanie potencjału innowacyjności UE

35.  podkreśla kluczowe znaczenie stymulowania inwestowania UE w badania i rozwój, obejmującego zarówno produkty, jak i usługi;

36.  wyraża zadowolenie z przyjęcia siódmego programu ramowego, którego głównym celem jest wzmocnienie naukowej i technicznej podstawy przemysłu wspólnotowego, zapewniając tym samym wysoki poziom międzynarodowej konkurencyjności; ponownie podkreśla znaczenie celów związanych z finansowaniem badań na poziomie 3% PKB i wzywa państwa członkowskie do przestrzegania zobowiązań podjętych w 2002 r. w Barcelonie; podkreśla, że nadrzędnym celem siódmego programu ramowego jest zapewnienie wkładu na rzecz Unii jako wiodącej przestrzeni badawczej na świecie; zauważa, że Parlament nieustannie podkreślał znaczenie badań, rozwoju technologicznego oraz rosnącej roli wiedzy dla pobudzenia wzrostu gospodarczego oraz dobrobytu społeczeństwa i dobrego stanu środowiska naturalnego;

37.  popiera usilnie działanie Wspólnych Platform Technologicznych na rzecz wspierania spójnych strategicznych planów badawczych w obszarach kluczowych dla konkurencyjności Europy; wzywa państwa członkowskie do wspierania uczestnictwa małych przedsiębiorstw i organizacji badawczych w tych platformach;

38.  pochwala Komisję za ukierunkowanie funduszy celowych poprzez wspólne inicjatywy technologiczne z myślą o przełożeniu koncepcji badawczych na konkretne programy; wzywa państwa członkowskie do wspierania tych programów krajowymi inicjatywami na rzecz innowacyjności;

39.  zauważa różnice pomiędzy USA i UE w wartości inwestycji w technologie informacyjne i komunikacyjne (ICT) przypadających na jednego pracownika oraz dostrzega współzależność między inwestowaniem w technologie informacyjne i komunikacyjne a wzrostem wydajności; popiera konieczność utrzymania i rozwoju wysoce konkurencyjnego sektora ICT w UE, szczególnie poprzez pełne wdrożenie we wszystkich państwach członkowskich unijnych przepisów regulacyjnych w sprawie łączności;

40.  podkreśla wysoki potencjał wykorzystywania funduszy na zamówienia publiczne do wspierania innowacji; uważa, że przedkonkurencyjne zamówienia publiczne mogą odbywać się w ramach istniejącej struktury zamówień publicznych; wzywa państwa członkowskie do wspierania tego działania w obrębie swych własnych władz publicznych; uważa, że skuteczne stosowanie technologii informacyjnych i komunikacyjnych w świadczeniu usług publicznych poprawi doświadczenia klientów i pomoże przedsiębiorstwom z UE w wytwarzaniu konkurencyjnych na całym świecie produktów;

Zapewnienie trwałej polityki energetycznej

41.  wyraża przekonanie, że strategia lizbońska może odnieść sukces jedynie wówczas, gdy zostaną podjęte dalsze wysiłki w kierunku ustanowienia wspólnej polityki energetycznej; polityka ta nie powinna jednak prowadzić do „uwspólnotowienia” i standaryzacji krajowych polityk energetycznych, lecz powodować zwiększenie konkurencji i korzyści dla konsumentów; wskazuje, że w różnorodności leży nie tylko siła Europy, lecz także jej bezpieczeństwo w dziedzinie dostaw energii;

42.  zwraca uwagę na znaczenie trzech głównych celów polityki energetycznej – bezpieczeństwa dostaw, ich trwałości i konkurencyjności – dla stabilności i wzrostu w Unii Europejskiej; podkreśla konieczność ciągłego dostosowywania tych trzech celów do zmieniającej się sytuacji i znajdowania nowej równowagi między nimi;

43.  zwraca uwagę na podstawowe znaczenie wystarczających i tanich dostaw energii dla konkurencyjności i wzrostu europejskiego przemysłu;

44.  przyjmuje z zadowoleniem zieloną księgę Komisji w sprawie europejskiej strategii na rzecz zrównoważonej, konkurencyjnej i bezpiecznej energii, podkreślając jednocześnie potrzebę dostrzeżenia zmieniających się stale warunków na globalnym rynku energetycznym, a także znaczenie poszerzenia perspektywy producentów i uwzględnienia w niej systematycznego podejścia obejmującego produkcję, dystrybucję i zużycie energii w celu opracowania europejskiej polityki energetycznej gwarantującej europejskim przedsiębiorstwom i gospodarstwom prywatnym dostawy energii po przystępnej cenie;

45.  zgadza się z Komisją, że istotnym elementem wspólnej polityki energetycznej powinna być większa solidarność między państwami członkowskimi, zmierzająca do opanowania trudności w zakresie fizycznego bezpieczeństwa infrastruktury i bezpieczeństwa dostaw; uważa ponadto, że owa większa solidarność wzmocniłaby znacząco zdolność UE do obrony na szczeblu międzynarodowym jej wspólnych interesów w kwestiach dotyczących energii;

46.  zauważa, że polityka energetyczna, a w szczególności bezpieczeństwo dostaw energii, musi stanowić integralną część wspólnej polityki zagranicznej, polityki rozwoju handlu i bezpieczeństwa UE oraz wzywa do opracowania wspólnej strategii na rzecz zabezpieczenia oraz dywersyfikacji dostaw i tras przesyłowych i wykazania tym samym solidarności w gronie państw UE; nalega, aby w związku z tym Komisja i państwa członkowskie bardzo poważnie potraktowały rzeczywiste niebezpieczeństwo niewystarczających dostaw gazu z Rosji po 2010 r. m.in. z powodu braku inwestycji; nalega, aby w ramach rozmów z Rosją na temat energii państwa członkowskie i Unia naciskały na podpisanie i ratyfikację protokołu w sprawie tranzytu oraz ratyfikację Traktatu w sprawie Karty Energetycznej; jest zdania, że umowy o partnerstwie i współpracy należy wykorzystać do stworzenia stabilnych, lecz otwartych ram regulacyjnych w krajach będących dostawcami oraz że komisarz odpowiedzialny za energię powinien postępować zgodnie ze ściśle określonymi uprawnieniami, wyznaczającymi długoterminową wizję planowania energii europejskiej;

47.  podkreśla, że doświadczenia ubiegłej zimy oraz drastyczny wzrost zapotrzebowania na energię ze strony szybko rozwijających się gospodarek (tzn. Chin, Indii) wyraźnie pokazują, że chcąc zagwarantować rzeczywiste bezpieczeństwo dostaw energii nie można rezygnować z żadnego jej źródła;

48.  uznaje, że energia atomowa zajmuje ważne miejsce w strukturze źródeł energii wielu państw członkowskich; dostrzega rolę, jaką odgrywa obecnie energia atomowa, jako element struktury dostaw energii, w niektórych państwach członkowskich w utrzymaniu bezpieczeństwa dostaw energii elektrycznej oraz w zapobieganiu emisji dwutlenku węgla; podkreśla jednak, że z jej produkcją wiążą się zagrożenia oraz że w chwili obecnej nie ma ostatecznych rozwiązań dotyczących recyklingu odpadów atomowych; uważa, że decyzję dotyczącą tego, czy wytwarzanie energii atomowej wciąż powinno odgrywać pewną rolę w niektórych państwach członkowskich, można podjąć wyłącznie na szczeblu danego państwa członkowskiego w ramach zasady pomocniczości;

49.  jest świadomy faktu, że udział energii atomowej w wytwarzaniu energii elektrycznej w Europie wynosi 32% i że ten udział w kilku państwach członkowskich, takich jak Belgia czy Francja, zdecydowanie przewyższa 50%; stwierdza, że uran importowany jest w większości ze stabilnych państw trzecich, które okazały się wiarygodnymi partnerami handlowymi oraz że do tej pory nie wynaleziono odpowiedniego rozwiązania zastępującego wykorzystanie energii atomowej; jest przekonany, że w świetle tych faktów rezygnacja z energetyki jądrowej w dużym stopniu zagrażałaby bezpieczeństwu dostaw;

50.  przyjmuje z zadowoleniem fakt podejmowania starań na rzecz realizacji celów w zakresie obniżenia emisji CO2, uzgodnionych w Kioto; uważa, że energia jądrowa stanowi obecnie najbardziej zaawansowaną możliwość pogodzenia wytwarzania energii elektrycznej z potrzebą osiągnięcia tych celów; popiera badania w dziedzinie bezpieczeństwa reaktorów jądrowych i nowych technologii, takich jak ITER, w celu ugruntowania wiodącej pozycji Europy w cywilnym wykorzystaniu energii atomowej;

51.  zwraca uwagę na rosnące uzależnienie Unii Europejskiej od importu ropy naftowej i gazu ziemnego, który do 2030 r. może osiągnąć odpowiednio pułap 94% i 85%, podczas gdy uzależnienie od importu paliw stałych zwiększy się jedynie do 59%; zwraca uwagę, że ropa naftowa i gaz ziemny będą importowane w coraz większym stopniu z regionów politycznie niestabilnych, do których w wyniku importu popłyną duże ilości pieniędzy, na których przeznaczenie Unia Europejska nie będzie miała wpływu;

52.  podkreśla, że presja inflacyjna wynikająca ze wzrostu cen ropy naftowej pogłębia niepewność odnośnie do związanego z tym stopnia restrykcyjności polityki monetarnej, co prowadzi do wyraźniejszego postrzegania ryzyka, pogorszenia płynności finansowej w skali globalnej i większej nieprzewidywalności, zwłaszcza na giełdach towarowych i rynkach akcji; ostrzega przed negatywnym oddziaływaniem spekulacji cenami ropy naftowej na rynkach finansowych, który prowadzi z kolei do pogłębienia kryzysu naftowego; wzywa Komisję i Radę do opracowania szczegółowego planu zmniejszenia uzależnienia UE od importu ropy naftowej i skoncentrowania się na wytwarzaniu czystej energii; domaga się wprowadzenia w UE zintegrowanego mechanizmu zabezpieczenia dostaw w sytuacjach nadzwyczajnych;

53.  podkreśla nieodzowność nowej formy dialogu politycznego i współpracy wśród krajów będących odbiorcami energii, zwłaszcza takich jak USA, Chiny, Indie i Japonia; zauważa, że podobny dialog jest również konieczny między najważniejszymi krajami będącymi odbiorcami energii a tymi, które są jej producentami, aby możliwe było wypracowanie globalnego podejścia w kwestiach dotyczących energii; uważa, że celem owych nowych form globalnego dialogu na temat energii powinna być stabilizacja światowych rynków energetycznych oraz uczynienie ich bezpiecznymi i przejrzystymi, a jednocześnie nieprzerwane promowanie źródeł czystej energii i wydajności energetycznej;

54.  wzywa Komisję i Radę do promowania uznanego w skali międzynarodowej systemu mediacji w celu rozstrzygania konfliktów i sporów dotyczących dostaw i dystrybucji energii; uważa, że UE mogłaby zainicjować taki proces poprzez stworzenie systemu mediacji w ramach swojej polityki sąsiedztwa, a także w porozumieniu z innymi krajami będącymi głównymi dostawcami energii, aktywnie promując ten system na całym świecie; w związku z tym jest zdania, że UE powinna opracować modelowe podejście do kwestii międzynarodowego zarządzania dystrybucją energii;

55.  z zadowoleniem przyjmuje projekt Traktatu Wspólnoty Energetycznej stanowiący istotny wkład w stabilizację Europy Południowo-Wschodniej, otwarcie rynków energii i bezpieczeństwo szlaków tranzytowych w Europie; wzywa Komisję do stopniowego poszerzenia Wspólnoty Energetycznej o Norwegię i Turcję oraz wszystkie kraje zaangażowane w europejską politykę sąsiedztwa;

   Aby polityka energetyczna była przyjazna dla środowiska naturalnego

56.  podkreśla, że potrzeba dokonania zmian w obecnej strukturze produkcji energii nie jest ciężarem, lecz szansą; dzięki wykorzystaniu energii słonecznej i wiatrowej, biomasy, energii wodnej lub geotermalnej, a także dzięki większej liczbie energooszczędnych technologii możliwe będzie łatwiejsze wywiązanie się z zobowiązań podjętych w Kioto oraz w związku z Ramową konwencją Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu, a także umocnienie innowacyjności, tworzenie miejsc pracy i poprawa konkurencyjności w Europie;

57.  wspiera tym samym wysiłki na rzecz rozwoju źródeł energii odnawialnej służące zabezpieczeniu trwałych dostaw energii; z zadowoleniem przyjmuje ciągły wzrost w tym sektorze i jego pozytywny wpływ na zatrudnienie; dostrzega ogromy potencjał eksportu do krajów trzecich instalacji służących do produkcji energii odnawialnej;

58.  wzywa Radę Europejską, aby przyjęła na wiosennym szczycie w 2007 r. proponowany przez Komisję plan działania zawierający co najmniej następujące elementy: umieszczenie konsumentów (zarówno gospodarstw domowych, jak i odbiorców handlowych oraz przemysłowych) w centrum uwagi polityki energetycznej; przyjęcie mapy drogowej na szczeblu Rady i Komisji, celem osiągnięcia do roku 2040 poziomu 50% energii odnawialnej, obniżenie o 30% emisji CO2 w UE do roku 2020 oraz o 60-80% do roku 2050; przeprowadzenie reformy unijnego systemu handlu emisjami (ETS), aby ukierunkować rynek na inwestycje w gospodarkę o niskim zużyciu węgla, prowadzoną z uwzględnieniem określonego celu ograniczenia emisji węgla w UE do 2020 r., w tym osiągnięcie 25% udziału energii ze źródeł odnawialnych do 2020 r. oraz wiążącego celu w zakresie emisji spalin samochodowych; istotnej zmiany wydajności energetycznej; szybsze wdrożenie istniejących przepisów UE w państwach członkowskich, lub w przeciwnym przypadku, konkretnych zmian ram regulacyjnych; wyraźniejsze oddzielenie produkcji energii od jej dystrybucji poprzez ściślejszą niezależną kontrolę regulacyjną uwzględniającą interesy Europy jako całości; podęcie wysiłków w celu rozwiązania problemu brakujących połączeń wzajemnych; wzrost inwestycji i innowacyjności, przyjęcie minimalnych wiążących wytycznych dla władz regulacyjnych, w tym procedury ich powoływania; niezależność, przejrzystość i odpowiedzialność; ambitna strategia na rzecz badań naukowych i rozwoju w dziedzinie technologii wytwarzania czystej energii; zwiększenie o co najmniej 50% rocznych wydatków na badania w dziedzinie energetyki w następnych siedmiu latach; opracowanie skutecznych mechanizmów solidarnego rozwiązywania sytuacji kryzysowych związanych z dostawami energii; wspólna strategia w polityce zagranicznej w dziedzinie energetyki pozwalająca zająć wspólne stanowisko wobec krajów trzecich, podwojenie wysiłków na rzecz globalnego przeciwdziałania zmianom klimatycznym, ponieważ UE nie może sama rozwiązać tego problemu oraz pełne wdrożenie wszystkich obowiązujących obecnie przepisów prawnych UE w dziedzinie energetyki;

59.  dostrzega, że zmiany klimatyczne są przyczyną poważnych problemów ekologicznych, które wymagają natychmiastowego podjęcia działań zarówno w ramach UE, jak i na arenie międzynarodowej; uważa, że do 2050 r. potrzeby energetyczne UE w przeważającej mierze muszą być zaspokajane ze źródeł energii wytwarzanej bez udziału węgla lub przy pomocy technologii ograniczających emisję gazów cieplarnianych, a w centrum uwagi powinna się znaleźć oszczędność energii, wydajność energetyczna oraz odnawialne źródła energii, wobec czego potrzebny jest jasny plan działania wyznaczający drogę do osiągnięcia tego celu; wzywa przywódców UE do uzgodnienia do końca 2008 roku wiążącego celu w zakresie redukcji emisji dwutlenku węgla do 2020 r. oraz orientacyjnego celu w tym zakresie, który miałby zostać osiągnięty w 2050 r.;

60.  uznaje istotną rolę źródeł energii odnawialnej dla osiągnięcia celów strategii lizbońskiej przez małe i średnie przedsiębiorstwa; zwraca się do Komisji i państw członkowskich o podjęcie konkretnych działań mających na celu poprawę wydajności energetycznej małych i średnich przedsiębiorstw; do działań takich należą w szczególności działania kształtujące świadomość oraz ułatwiające dostęp do środków finansowych, m.in. z funduszy strukturalnych, EBOR i EBI, dzięki którym można przeprowadzić inwestycje mające na celu zmniejszenie zużycia energii;

61.  wzywa Radę i Komisję do uczynienia z UE do 2020 r. gospodarki o najwyższej wydajności energetycznej na świecie, a także do nadania działaniom w zakresie wydajności energetycznej charakteru ogólnego priorytetu w odniesieniu do wszystkich sektorów w UE; wzywa Komisję do tego, aby zapewniła terminowe wdrożenie wspólnotowych dyrektyw w tej dziedzinie i nalega, aby Rada przyjęła propozycje w ramach planu działania na rzecz wydajności energetycznej, które zostaną przedłożone do czerwca 2007 r., a państwa członkowskie uczyniły z najlepszych praktyk podstawę własnych krajowych planów działania na rzecz wydajności energetycznej; przypomina, że gdyby państwa członkowskie miały w pełni wdrożyć istniejące przepisy prawa unijnego, cel UE polegający na oszczędności energii rzędu 20% do 2020 r. zostałby już w połowie osiągnięty; wzywa przewodniczącego Komisji do udzielenia wsparcia na rzecz globalnego porozumienia w sprawie wydajności energetycznej;

62.  wzywa Radę Europejską do zapewnienia, aby podczas wiosennego szczytu w marcu 2007 r. wsparto przyszłą politykę energetyczną Europy ambitną strategią na rzecz badań naukowych i rozwoju w dziedzinie energetyki, zwiększając przy tym odpowiednie fundusze publiczne i stwarzając silne zachęty do zwiększenia finansowania badań naukowych i rozwoju ze środków prywatnych; zachęca państwa członkowskie do opracowania strategii na rzecz zwiększenia budżetu przeznaczonego na badania naukowe w dziedzinie energetyki, zwłaszcza podczas śródokresowego przeglądu budżetu WE w siódmym programie ramowym na rzecz badań naukowych, rozwoju technologicznego i działań pokazowych (7PR) oraz w specjalnym programie na rzecz inteligentnej energii; w związku z tym z zadowoleniem przyjmuje proponowane przez Komisję zwiększenie o 50% rocznych wydatków na badania w dziedzinie energetyki w najbliższych siedmiu latach; apeluje o przedstawienie europejskiego strategicznego planu technologicznego w dziedzinie energetyki i ma nadzieję, że będzie on obejmował dziedziny badań naukowych koncentrujące się na nowych technologiach energetycznych, takich jak wszelkie odnawialne źródła energii, w tym energia fal i pływów morskich, gazyfikacja węgla i w szczególności magazynowanie energii, ponieważ kwestia ta dotyczy zarówno bliskiej, jak i dalekiej przyszłości;

Utworzenie wewnętrznego rynku energetycznego

63.  wzywa państwa członkowskie do przyznania, że rynek energetyczny UE wciąż nie jest w pełni zliberalizowany; jest zdania, że należy wstrzymać się z możliwym rozszerzeniem ram prawnych, przyspieszając zamiast tego wdrożenie istniejących przepisów wspólnotowych w państwach członkowskich; uważa, że potrzebne są jasne i stabilne ramy polityczne oraz konkurencyjny rynek energetyczny w celu zagwarantowania wysokiego stopnia konkurencyjności, niezależności energetycznej, długookresowej stabilności, wydajności, wrażliwości ekologicznej oraz bezpieczeństwa dostaw; wzywa Radę Europejską do przedstawienia podczas wiosennego szczytu w marcu 2007 r. szerszej wizji wspólnych europejskich interesów w dziedzinie energetyki, w celu ustanowienia brakujących obecnie jasnych ram politycznych z myślą o dokończeniu procesu tworzenia rynku wewnętrznego;

64.  uważa, że handel transgraniczny doprowadzi do usunięcia wąskich gardeł występujących między rynkami krajowymi; wzywa Komisję i państwa członkowskie do promowania bliższej współpracy między operatorami systemów przesyłowych (TSO), zwłaszcza w takich dziedzinach, jak transgraniczna alokacja zdolności przepustowej, przejrzystość, rynki „intraday”, planowanie sieci przesyłowych i inwestycji decydujących o rozwoju rynków regionalnych; zwraca się do Komisji z prośbą o opracowanie we współpracy z operatorami sieci przesyłowych europejskiego kodeksu sieci przesyłowych, gwarantującego interoperacyjność krajowych sieci energetycznych;

65.  z zadowoleniem przyjmuje wniosek Komisji dotyczący dalszych działań mających na celu zapewnienie wyraźniejszego oddzielenia produkcji energii od jej dystrybucji poprzez ściślejszą niezależną kontrolę regulacyjną uwzględniającą interesy całej Europy;

66.  jest zdania, że konsumenci powinni znaleźć się w centrum całej przyszłej polityki energetycznej i że ubóstwo energetyczne powinno być wyraźniej uwzględnione we wnioskach Komisji; przypomina, że konsumenci, a zwłaszcza władze publiczne, które muszą stanowić przykład w tej dziedzinie, także mają obowiązki w zakresie oszczędzania energii; uznaje, że inteligentny system pomiarów i naliczania opłat może odegrać główną rolę w uświadomieniu ludziom, jak i dlaczego zużywa się energię, zmieniając w ten sposób zachowania konsumentów; wzywa Radę i Komisję do zaproponowania środków pomagających gospodarstwom domowym o niskich dochodach w uzyskiwaniu oszczędności zużycia energii w domach, prowadząc w ten sposób do obniżenia wysokości rachunków za energię i zmniejszenia wrażliwości tych gospodarstw na wzrost cen w przyszłości;

67.  wskazuje na potrzebę podjęcia w zakresie polityki energetycznej wysoce przejrzystych i przewidywalnych decyzji w sprawie kosztowych i długoterminowych inwestycji; wzywa państwa członkowskie i Komisję, aby podejmowały przedsięwzięcia z uwzględnieniem bezpieczeństwa planowania, zamiast przedstawiać w stałych niewielkich odstępach czasu nowe wnioski legislacyjne, powodujące poczucie niepewności i opóźniające niezbędne inwestycje w infrastrukturę energetyczną;

68.  ponownie podkreśla silne poparcie dla odnawialnych źródeł energii; celem większego zróżnicowania źródeł energii proponuje, aby Komisja utworzyła stałe, długoterminowe ramy polityczne umożliwiające utworzenie odpowiedniego klimatu inwestycyjnego; ramy te powinny uwzględniać unijny cel poprawy wydajności energetycznej do 2020 r. o co najmniej 20%; wzywa Komisję do przedstawienia, w ramach tzw. mapy drogowej na rzecz energii odnawialnej, ram zharmonizowanych systemów wsparcia dla energii odnawialnych;

69.  podkreśla, że aby zapewnić dobrze funkcjonujący rynek wewnętrzny w zakresie energii, konieczne są dalsze działania na rzecz wyraźniejszego oddzielenia produkcji energii od jej dystrybucji; dlatego wzywa do surowszej niezależnej kontroli regulacyjnej, uwzględniającej rynek europejski, a także do podjęcia środków krajowych w celu realizacji celu Unii Europejskiej, jakim jest podwyższenie minimalnych poziomów połączeń wzajemnych do 10%, poprzez identyfikację głównych przeszkód i powołanie koordynatorów;

◙  Usprawnienie zarządzania strategią lizbońską z myślą o lepszym otoczeniu regulacyjnym

Lepsze otoczenie regulacyjne

70.  popiera wszelkie działania prowadzone przez wszystkie instytucje w odniesieniu do kontynuacji programu lepszego stanowienia prawa; uważa, że Parlament powinien odgrywać wiodącą rolę w propagowaniu lepszego stanowienia prawa poprzez zagwarantowanie podstawy dla wspólnych procedur z innymi instytucjami na rzecz niezależnej oceny wpływu proponowanych przepisów, większej otwartości w podejmowaniu decyzji przez Radę oraz poprawy demokratycznej kontroli nad przyjmowaniem przez Komisję ustawodawstwa delegowanego;

71.  zauważa, że przeszkody stojące na drodze do demokracji oraz kosztochłonne zobowiązania nie wynikają jedynie z prawodawstwa, lecz przede wszystkim również z decyzji podejmowanych w ramach procedury komitologii; wzywa tym samym do poddania także tych decyzji kompleksowej i niezależnej ocenie wpływu;

72.  wyraża zadowolenie z powodu inicjatywy Komisji Europejskiej w sprawie zmniejszenia obciążeń administracyjnych i kosztów dla przedsiębiorstw; zwraca się z prośbą o wykazanie większego zainteresowania uzyskiwaniem solidnych analiz kosztów i korzyści, które mogą stanowić podstawę świadomych decyzji, i wobec tego wzywa Komisję do opracowania metodologii niezależnej oceny ex ante w odniesieniu do kosztów administracyjnych; wzywa Radę, Komisję i państwa członkowskie do podjęcia – podczas kolejnego wiosennego szczytu Rady UE – zobowiązania na rzecz przyjęcia wspólnego celu w zakresie obniżenia kosztów; wzywa Komisję do regularnej analizy wszystkich instrumentów prawnych i pozaprawnych prowadzonej polityki pod kątem osiągnięcia zamierzonych celów; nalega, by wszelkie inicjatywy dotyczące upraszczania prawa były w pełni zgodne z zasadami i warunkami określonymi w rezolucji w sprawie strategii uproszczenia otoczenia regulacyjnego z dnia 16 maja 2006 r.;

73.  zauważa, że zmniejszenie o 25% obciążeń administracyjnych nałożonych na państwa członkowskie spowodowałoby wzrost realnego PKB o 1-1,4%; wzywa wszystkie państwa członkowskie do przyjęcia celów ilościowych i jakościowych w tej dziedzinie oraz do działań na rzecz uproszczenia obecnych regulowań, szczególnie poprzez lepszą transpozycję, jak również na rzecz wprowadzenia procedur oceny wpływu, ustanawiając jednocześnie procedury konsultacyjne i odwoławcze dla odpowiednich zainteresowanych podmiotów; podkreśla ważną rolę parlamentów krajowych oraz konieczność ustanowienia struktur współpracy w tym kontekście;

Wcześniejsza i sprawniejsza transpozycja prawa

74.  w interesie większej przejrzystości i lepszego zrozumienia strategii lizbońskiej oraz jej realizacji domaga się opracowania wspólnych i spójnych struktur krajowych programów reform, co pozwoli na lepszą analizę porównawczą wpływu zaproponowanych działań na szczeblu państw członkowskich, a także umożliwi otwarty i konstruktywny dialog na szczeblu europejskim na temat osiągniętych postępów; popiera w związku z tym pomysł opracowania zaleceń uwzględniających specyficzne uwarunkowania poszczególnych krajów oraz systemu notowania najlepszych praktyk stosowanych w programach reform w różnych obszarach polityki; wzywa państwa członkowskie do sporządzenia tabel korelacji i przekazania ich Komisji Europejskiej;

Usprawnienie zarządzania strategią lizbońską i własność krajowa

75.  podkreśla konieczność omówienia zaleceń uwzględniających specyficzne uwarunkowania poszczególnych krajów i przyjęcia ich przez Radę w celu utworzenia prawdziwie europejskich ram, wzmocnienia prac koordynacyjnych w dziedzinie gospodarki i zatrudnienia oraz zwiększenia i umocnienia własności krajowej;

76.  stwierdza ponownie, że nie da się rozwiązać problemów w dziedzinie gospodarki i zatrudnienia bez aktywnego zaangażowania parlamentów na szczeblu krajowym i europejskim; popiera wniosek Komisji Europejskiej, aby państwa członkowskie promowały szerszą dyskusję z parlamentami krajowymi nad krajowymi programami reform oraz sprawozdaniami z ich wdrażania, wraz z zaleceniami krajowymi, w celu ściślejszego powiązania programów reform z debatą budżetową;

77.  zachęca Komisję do wprowadzenia pewnej formy nadzoru nad analizami porównawczymi (benchmarking) przy wykorzystaniu wskaźników polityki strukturalnej wyraźnie związanych z wynikami gospodarczymi i wysokością zatrudnienia, jak również wskaźników będących podstawą sprawowania nadzoru strukturalnego przy uwzględnieniu strategii pobudzających innowacyjność i przyczyniających się do tworzenia nowych miejsc pracy;

78.  podkreśla potrzebę odgrywania większej roli przez osoby odpowiedzialne za strategię lizbońską we wszystkich państwach członkowskich na najwyższych szczeblach władzy politycznej, aby możliwe było zaangażowanie w ten proces osób podejmujących decyzje w zakresie podejścia obejmującego różne strategie polityczne w ramach programu reform zarówno na szczeblu krajowym, jak i europejskim;

79.  wskazuje na fakt, że to Rada Europejska podczas wiosennego szczytu ma za zadanie wskazać drogę prowadzącą do opracowania programu reform Unii Europejskiej w zakresie wzrostu i zatrudnienia; wzywa Radę Europejską do zapewnienia równego udziału wszystkich zainteresowanych składów Rady;

80.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie i Komisji.