Parlament Europejski,

–  uwzględniając sprawozdanie przygotowawcze z dnia 26 stycznia 2007 r. w sprawie ogólnych wytycznych dla polityki gospodarczej na rok 2007 (A6-0012/2007),

–  uwzględniając komunikat Komisji „Interes Europy: sukces w dobie globalizacji” (COM(2007)0581),

–  uwzględniając komunikat Komisji „Czas wrzucić wyższy bieg: nowe partnerstwo na rzecz wzrostu i zatrudnienia” (COM(2006)0030),

–  uwzględniając decyzje Rady z dni: 4 października 2004 r., 12 lipca 2005 r., 18 lipca 2006 r. oraz 10 lipca 2007 r. w sprawie wytycznych dla państw członkowskich w dziedzinie polityki zatrudnienia,

–  uwzględniając swoją rezolucję legislacyjną w sprawie wytycznych na rzecz polityk zatrudnienia w państwach członkowskich(1),

–  uwzględniając Europejski pakt na rzecz młodzieży przyjęty przez Radę Europejską w dniach 23-24 marca 2005 r.,

–  uwzględniając Europejski pakt na rzecz równości płci przyjęty przez Radę Europejską w dniach 23-24 marca 2006 r.,

–  uwzględniając komunikat Komisji „Kształcenie i szkolenie: sukces w dobie globalizacji: sukces strategii lizbońskiej zależy od przeprowadzenia pilnych reform” (COM(2003)0685),

–  uwzględniając wnioski z nieformalnego spotkania ministrów zatrudnienia i spraw socjalnych w Berlinie na temat „Dobra praca” w dniach 18-20 stycznia 2007 r.,

–  uwzględniając swoją rezolucję w sprawie sytuacji osób niepełnosprawnych w rozszerzonej Unii Europejskiej: Europejski Plan Działania na lata 2006-2007(2),

–  uwzględniając wnioski z nieformalnego spotkania ministrów zatrudnienia i spraw socjalnych w Guimarães na temat „12 kluczowych punktów służących stawieniu czoła nadchodzącym wyzwaniom” w dniach 5-6 lipca 2007 r.,

–  uwzględniając art. 103 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że polityka gospodarcza odnosi się do działań, które rządy muszą podejmować w sferze gospodarki w celu spowodowania długoterminowego zrównoważonego rozwoju w jego środowiskowym, gospodarczym i społecznym wymiarze, pokonując tym samym ubóstwo i bezrobocie, w celu zaspokojenia potrzeb obywateli UE,

B.  mając na uwadze, że gospodarka UE osiągnęła w 2006 r. lepsze wyniki i przewyższyła wyniki z lat poprzednich; mając jednak na uwadze, że obecne niepowodzenia finansowe stwarzają sytuację niepewności i mogłyby spowodować dalsze spowolnienie tempa wzrostu oraz że niewielka zmiana jesiennych prognoz przez Komisję mogłaby również stanowić punkt zwrotny w cyklu gospodarczym, chyba że przejrzystość rynków i odpowiednia reakcja decydentów politycznych odbudują zaufanie konsumentów,

C.  mając na uwadze, że rozszerzona UE, stanowiąca jeden z największych rynków na świecie, liczący 500 mln obywateli, stała się światowym graczem i głównym twórcą światowych norm; mając na uwadze, że sposób, w jaki UE wywiązuje się z tej roli światowego gracza- czyli promowanie bardziej agresywnej strategii zewnętrznej w celu otwarcia rynków i zdobycia udziałów rynkowych na świecie- powinien zostać zarzucony,

D.  mając na uwadze, że współzależność w strefie euro jest większa niż w UE jako całości oraz że rzeczywistość ta nie przekłada się jeszcze na skuteczne i spójne procesy polityczne,

E.  mając na uwadze, że wzrost poziomu zatrudnienia sam w sobie nie wystarczy, aby uporać się z ubóstwem i wykluczeniem społecznym, chyba że towarzyszyłaby mu pewność zatrudnienia, dobre warunki pracy, pensje wystarczające na utrzymanie oraz minimalne standardy socjalne,

F.  mając na uwadze, że możliwość przeglądu „zestawu narzędzi” z Lizbony powinna zostać wykorzystana do odnowienia zintegrowanych wytycznych, tak aby odzwierciedlały one nowe wyzwania oraz odpowiadały na niedociągnięcia i brak spójności między obecnymi zobowiązaniami,

G.  mając na uwadze, ze europejska strategia na rzecz zatrudnienia wymaga większej widzialności, zdolności monitorowania i impulsu partycypacyjnego w ramach zmienionych zintegrowanych wytycznych, zwłaszcza w krajowych programach reform (KPR) i sprawozdaniach dotyczących ich wdrażania,

H.  mając na uwadze, że ze sprawozdań dotyczących wdrażania KPR wynika, iż sektorami, w których wdrażanie polityki jest najsłabsze, są poprawa sytuacji w zakresie niepewności zatrudnienia oraz zwiększenie inwestycji w kształcenie i szkolenie,

I.  mając na uwadze, że istnieje silny związek między wzrostem gospodarczym, zatrudnieniem, walką z ubóstwem oraz integracją społeczną; mając na uwadze, że ubóstwo wśród pracujących jest wciąż podkreślane jako podstawowe wyzwanie zarówno dla polityki zatrudnienia, jak i integracji społecznej; mając na uwadze, że zasadnicze znaczenie ma w związku z tym zrównoważenie zintegrowanych wytycznych w dążeniu do osiągnięcia ich społecznych i środowiskowych celów oraz wykorzystania synergii między poszczególnymi obszarami,

J.  mając na uwadze, że na wspomnianym nieformalnym spotkaniu ministrów zatrudnienia i spraw socjalnych w Berlinie stwierdzono, że „dobra praca oznacza prawa i udział pracowników, uczciwą zapłatę, bezpieczeństwo i ochronę zdrowia w miejscu pracy oraz organizację pracy sprzyjającą życiu rodzinnemu pracowników. Godziwe i uczciwe warunki pracy oraz odpowiednia ochrona socjalna są niezbędne, aby Unia Europejska była akceptowana przez swoich obywateli”,

K.  mając na uwadze, że na wspomnianym nieformalnym spotkaniu ministrów zatrudnienia i spraw socjalnych w Guimarães stwierdzono, że integracja społeczna stanowi podstawowy wymiar strategii zrównoważonego rozwoju w Europie, gdyż dostarcza narzędzi do tworzenia możliwości dla wszystkich i ma pozytywny wpływ na zatrudnienie, umiejętności i rozwój osobisty,

L.  mając na uwadze, że wiele środków przewidzianych w procesie programowania reform krajowych ma wyraźnie negatywny wpływ na politykę integracji społecznej, chodzi tu zwłaszcza o środki zmierzające do tworzenia dobrej jakości i dobrze płatnych miejsc pracy, podczas gdy cele związane z integracją społeczną są wciąż często nieobecne w procesie programowania reform krajowych,

Polityka zewnętrzna

1.  podkreśla, że UE może osiągnąć swoje cele w zakresie zrównoważonego rozwoju jedynie wewnętrznie, poprzez pozostanie aktywną i zjednoczoną na arenie światowej; przypomina w związku z tym, że obecnie stosowane podejście „globalnej Europy”, polegające na wywieraniu presji na otwieranie rynków i liberalizację na całym świecie, musi zostać zarzucone; kładzie nacisk na konieczność stworzenia spójnego zewnętrznego wymiaru polityk UE, promującego jakże istotne przejście do modelu powszechnego zrównoważonego rozwoju; jest zdania, że kompleksowe podejście do polityki zewnętrznej, skupione na uczciwej współpracy powinno zostać zapisane w programie sprawiedliwego handlu na rzecz współpracy i zrównoważonego rozwoju;

2.  podkreśla rosnące znaczenie UE jako światowego gracza i jednego z największych beneficjentów otwarcia gospodarki światowej, jako głównego światowego eksportera i importera towarów, największego eksportera usług, drugiego co do wielkości odbiorcy i źródła bezpośrednich inwestycji zagranicznych; jest zdania, że UE jako taka ponosi dużą odpowiedzialność za zajęcie się problemami o wymiarze światowym oraz stworzenie narzędzi wspólnej zagranicznej polityki gospodarczej w celu odpowiedniego promowania środowiskowo, społecznie i gospodarczo zrównoważonego rozwoju;

3.  stwierdza, że w 2006 r. UE umocniła swoją przewodnią rolę największego na świecie eksportera, odnotowując 8% wzrost eksportu, lecz podkreśla fakt, że nadwyżka eksportowa stanowi zaledwie około 0,3 punkta procentowego obecnego wzrostu PKB w strefie euro;

4.  jest zdania, że rosnąca nadwyżka eksportowa UE, zarówno w handlu towarami, jak i w usługach, zaostrza światową nierównowagę i dlatego zwłaszcza w państwach wykazujących szczególnie wysokie nadwyżki eksportowe należałoby podjąć środki zmierzające do przywrócenia równowagi w handlu zagranicznym oraz zwiększenia popytu wewnętrznego; zauważa w związku z tym, że żaden z najważniejszych problemów, z jakimi boryka się UE- takich jak różnice w standardach życia i masowe bezrobocie- nie może zostać rozwiązany poprzez zwiększanie nadwyżek transportowych;

5.  odnotowuje, że stawki podatku od osób prawnych spadły bardziej gwałtownie w UE niż w innych krajach OECD;uważa za konieczne, dla wsparcia zrównoważonego rozwoju i zatrudnienia, aby państwa członkowskie ograniczyły konkurencję podatkową między nimi, zmniejszyły obciążenia podatkowe spoczywające na pracownikach i konsumentach oraz zwiększyły wkład przedsiębiorstw i podmiotów czerpiących dochody z kapitału w finansowanie usług publicznych i transformacji;

6.  krytycznie odnosi się do tendencji zwyżkowej, jaką w UE odnotowują stawki VAT, co stanowi czynnik uwsteczniający i obniżający popyt; wzywa natomiast państwa członkowskie do obłożenia wyższymi podatkami towarów luksusowych; podkreśla, że zwiększenie podatków od majątku mogłoby przyczynić się do odzyskania kontroli nad budżetem publicznym;

7.  opowiada się za rozluźnieniem polityki monetarnej EBC i jego reformą instytucjonalną w oparciu o demokratyczną odpowiedzialność, kontrolę polityczną oraz kwestie gospodarcze i społeczne; podkreśla, że aprecjacja kursu wymiany euro wynika z rosnącej nierównowagi w światowej gospodarce i osłabienia popytu wewnętrznego w UE, co oznacza konieczność podjęcia przez UE inicjatywy na szczeblu światowym w zakresie polityki kursu wymiany, mającej na celu kontrolę kursu wymiany euro w stosunku do dolara amerykańskiego, jena i chińskiego juana;

8.  z zadowoleniem przyjmuje zamiar Komisji dotyczący dalszego rozwijania współpracy w zakresie regulacji, zbieżności norm i równorzędności przepisów w dyskusjach z krajami trzecimi; wzywa Komisję do promowania godziwej pracy i jakości życia zawodowego, zwalczania dumpingu socjalnego, stałego włączania rozdziału o zrównoważonym rozwoju do umów w zakresie handlu i współpracy z krajami trzecimi, wymagania przy tym ratyfikacji i egzekwowania głównych norm Międzynarodowej Organizacji Pracy i zasad godziwej pracy, a także do systematycznego odwoływania się do wartości i zasad społecznych przy zawieraniu umów z krajami trzecimi;

Polityka wewnętrzna

Pomost między strategiami w zakresie ochrony socjalnej i integracji społecznej a zintegrowanymi wytycznymi

9.  wyraża zaniepokojenie utrzymującym się wysokim poziomem ubóstwa w UE, który – po spadku z 17% na 15% w połowie lat dziewięćdziesiątych – ostatnio znowu wzrósł do 17% w 2005 r.; uznaje zatem za niedopuszczalne, że w UE-27 żyje ok. 80 mln ludzi, których dochód do dyspozycji wynosi mniej niż 60% średniego dochodu ekwiwalentnego;

10.  powątpiewa w prawdziwość oświadczenia Komisji, w którym stwierdza ona, że aktywnej integracji i polityce równych szans będzie poświęcona większa uwaga, że należy promować lepszą opiekę socjalną oraz zintensyfikować walkę z ubóstwem, jak również że niezbędne będzie wprowadzenie w całej Europie skuteczniejszych środków w celu zapewnienia obywatelom istniejących praw w zakresie dostępu do wysokiej jakości i dobrze płatnego zatrudnienia, minimum standardów socjalnych, edukacji, usług socjalnych, opieki zdrowotnej i innych form ochrony socjalnej;

11.  podkreśla konieczność zagwarantowania w następnym cyklu zintegrowanych wytycznych prawdziwego zobowiązania się na rzecz wymiaru społecznego; uważa, że istnieje pilna potrzeba zniwelowania istniejącej nierównowagi w zintegrowanych wytycznych, które nie podkreślają w wystarczającym stopniu pewnych podstawowych celów społecznych, jak np. cele ukierunkowane na zmniejszenie liczby ubogich pracowników i zwiększenie dla wszystkich dostępu do wysokiej jakości zatrudnienia, edukacji, ochrony zdrowia i innych form ochrony socjalnej ; wzywa Komisję do dostosowania zintegrowanych wytycznych w celu stawienia czoła nowym wyzwaniom i zlikwidowania wspomnianych niedociągnięć;

12.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do przyjęcia systematycznego podejścia na rzecz skutecznej spójności miedzy procesem dotyczącym krajowych programów reform w zakresie wzrostu oraz tworzenia większej liczby lepszych miejsc pracy z jednej strony, a procesem dotyczącym ochrony socjalnej i integracji społecznej oraz europejską strategią na rzecz zrównoważenia z drugiej strony;

Perspektywy nowego modelu trwałego rozwoju dla Europy

13.  uważa, że należy zerwać z dotychczasową polityką UE, jeżeli chce się skutecznie rozwiązać problemy trwałego rozwoju, bezrobocia, ubóstwa, wykluczenia socjalnego oraz nierówności (w zakresie dochodów); podkreśla, że obecną strategię lizbońską należy zastąpić nową zintegrowaną strategią na rzecz trwałości i solidarności;

14.  uważa, że taka nowa zintegrowana strategia na rzecz trwałości i solidarności musi skoncentrować się na wyznaczeniu Europie nowej drogi rozwoju, charakteryzującej się pełnym zatrudnieniem, godnymi miejscami pracy, pozwalającym na utrzymanie się wynagrodzeniem, spójnością społeczną i gospodarczą oraz ochroną socjalną dla wszystkich, gwarantującą najwyższe standardy życia, która uwzględnia potrzeby każdego państwa członkowskiego w zakresie rozwoju, zwłaszcza państw mniej rozwiniętych, która promuje prawdziwą konwergencję i pomoże zmniejszyć lukę rozwojową między poszczególnymi państwami członkowskimi oraz istniejące nierówności gospodarcze, społeczne i regionalne;

Wdrażanie wytycznych dla polityki zatrudnienia

15.  wzywa Komisję do zajęcia się dużymi rozbieżnościami występującymi między poszczególnymi państwami członkowskimi w zakresie wdrażania i skuteczności wytycznych dla polityki zatrudnienia poprzez zagwarantowanie bardziej kompleksowego stosowania przez państwa członkowskie zawartych w europejskiej strategii zatrudnienia jakościowych wskaźników i celów, instrumentów kształcenia przez całe życie oraz środków określonych w Europejskim pakcie na rzecz młodzieży, Europejskim pakcie na rzecz równości płci oraz planie działania UE w sprawie niepełnosprawności na lata 2006-2007; zwraca się o to, by wszystkie te zobowiązania, cele i kryteria zostały w pełni włączone do zintegrowanych wytycznych w celu zwiększenia spójności i skuteczności europejskiej strategii zatrudnienia;

16.  podkreśla wielką wagę zwiększania strategicznego potencjału polityki zatrudnienia; zwraca się do Komisji i państw członkowskich o przywiązywanie szczególnej wagi w procesie koordynacji do jakości zatrudnienia, dobrego wynagrodzenia dla wszystkich pracowników, godzenia życia zawodowego, rodzinnego i osobistego, wysokiej jakości i dostępności edukacji i szkolenia dla wszystkich, wdrażania antydyskryminacyjnego prawodawstwa, wzmocnienia polityki równości szans kobiet i mężczyzn oraz do kwestii imigracji;

17.  odrzuca zaproponowane przez Komisję podejście oparte na modelu elastycznego zatrudnienia „flexicurity”; proponuje, aby Rada Europejska w grudniu 2007 r. przyjęła bardziej wyważony zbiór zasad na następny trzyletni cykl europejskiej strategii zatrudnienia oraz zintegrowanych wytycznych dotyczących wzrostu i zatrudnienia oparty na promowaniu „dobrej pracy”, tworzenia wysokiej jakości miejsc pracy i ochrony socjalnej oraz zlikwidowania segmentacji rynku pracy poprzez zapewnienie równych praw dla wszystkich pracowników, w tym pracowników spoza UE, oraz poprzez stopniową eliminację niepewnego zatrudnienia;

Polityka gospodarcza

18.  zauważa, że obywatele UE obawiają się, że zwiększona konkurencja spowodowana rozszerzeniem, integracją i mobilnością pracowników pociąga za sobą przemianę tradycyjnych wzorców pracy w modele elastycznego rynku pracy i uważa, że odpowiedź na te obawy powinny stanowić działania polityczne polegające na zwiększeniu oferty i poprawie jakości tych publicznych dóbr i usług, które w miarę upływu czasu mogą przyczynić się do zwiększenia wzrostu produktywności oraz aktywnej polityki na rzecz rynku pracy;

19.  wskazuje, że jednym z podstawowych problemów gospodarki europejskiej w ostatnich latach był zbyt niski popyt wewnętrzny;

20.  zwraca uwagę na duże różnice w stopie wzrostu w poszczególnych krajach i wyraża zaniepokojenie stosunkowo słabym tempem wzrostu gospodarczego w szeregu dużych państw członkowskich UE, którego przyczyny w pierwszym rzędzie należy upatrywać w niedostatecznym rozwoju popytu wewnętrznego; stwierdza w tym kontekście, że kraje skandynawskie mają ponadprzeciętnie wysoką stopę wzrostu, której towarzyszy w ostatnim czasie znaczny spadek bezrobocia;

21.  podkreśla znaczne wzajemne oddziaływanie gospodarek państw członkowskich; podkreśla w tym kontekście kluczowe znaczenie lepszej koordynacji polityki gospodarczej;

22.  jest zdania, że przejrzystość rynku finansowego, skuteczne zasady konkurencji oraz właściwe uregulowanie i nadzór będą nadal miały kluczowe znaczenie z uwagi na globalizację rynków finansowych i potrzebę zapewnienia przestrzegania praw konsumentów; uważa, że w celu zwalczania spekulacji finansowych należy zwiększyć wymogi w zakresie przejrzystości, ograniczyć efekt dźwigni i zezwolić na sekurytyzację pakietów wierzytelności i handlu nimi wyłącznie w przypadku uzyskania wyraźnej zgody ze stron władz nadzorczych;

23.  uznaje, że Europa potrzebuje bardziej kompleksowego przeradzania się innowacji w nowe produkty i usługi sprzyjające trwałemu rozwojowi; popiera w związku z tym wniosek Komisji dotyczący „trójkąta wiedzy”, czyli badań, edukacji i innowacji; oczekuje więcej skutecznego inwestowania w nowe umiejętności, uczenia się przez całe życie oraz nowoczesnych systemów edukacyjnych/szkoleniowych;

24.  zauważa, że polityka konkurencji powinna uzupełniać politykę strukturalną, unikając tworzenia karteli oraz warunków sprzyjających wypieraniu małych przedsiębiorstw z rynku;

25.  jest zdania, że poprawę sposobu działania rynków, dystrybucji i usług finansowych można osiągnąć poprzez szerszą koordynację w poszczególnych państwach członkowskich, w szczególności w strefie euro, a także skierowania gospodarki w stronę trwałego rozwoju dzięki zwiększonym wysiłkom na rzecz inwestowania w technologię; popiera zintegrowane podejście do zarządzania gospodarczego, oparte na wartości dodanej wynikającej z integracji;

Ustalenia instytucjonalne

26.  jest zdania, że wpływ otoczenia gospodarczego na długotrwały rozwój zrównoważony nie jest automatyczny oraz że o zdolności gospodarki do wykorzystania swoich możliwości w zakresie sprostania temu wyzwaniu decyduje rozwój instytucji reagujących na sytuację; wzywa zatem Komisję do przedstawienia rzeczywiście uaktualnionych zintegrowanych wytycznych na lata 2008-2010;

27.  podkreśla, że przejrzystość prac Eurogrupy, Komitetu Ekonomiczno-Finansowego, Komitetu ds. Usług Finansowych i Komitetu Polityki Gospodarczej jest niezwykle istotna dla skutecznej koordynacji i realizacji działań w zakresie polityki gospodarczej UE;

28.  wyraża przekonanie, że należy zwiększyć rolę Parlamentu Europejskiego oraz parlamentów krajowych, jak również właściwych składów Rady Ministrów, przy ustalaniu strategii gospodarczej;

29.  po raz kolejny wyraża ubolewanie, że Parlament, Rada i Komisja nie uzgodniły dotychczas przejrzystego planu i kodeksu postępowania, który zapewniłby odpowiednią współpracę i pełne zaangażowanie trzech wyżej wymienionych instytucji unijnych w dalszą odpowiednią realizację zintegrowanych wytycznych dotyczących polityki, będących kluczowym instrumentem strategii lizbońskiej; w związku z powyższym wzywa Radę i Komisję do niezwłocznego przedstawienia propozycji dotyczących bliskiej współpracy trzech instytucji, mając na uwadze zbliżający się przegląd zintegrowanych wytycznych dotyczących polityki;

Zaangażowanie zainteresowanych podmiotów

30.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do wspierania własności oraz zwiększenia zaangażowania ze strony parlamentów krajowych, władz regionalnych i lokalnych, partnerów społecznych i organizacji reprezentujących bezrobotnych oraz te grupy społeczne, dla których rynek pracy jest najbardziej niedostępny, w realizację strategii lizbońskiej, a w szczególności proces wprowadzania krajowych programów reform;

Termin

31.  z niecierpliwością oczekuje możliwości wypełnienia swojej roli konsultacyjnej, o której mowa w art. 128 ust. 2 traktatu, w perspektywie przeglądu wytycznych dotyczących zatrudnienia; nalega, by Komisja i Rada dały Parlamentowi potrzebny czas, a w każdym razie nie mniej niż pięć miesięcy, na wypełnienie jego zadania;

32.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz parlamentom i rządom państw członkowskich.

(1) Teksty przyjęte, P6_TA(2007)0048. (2) Dz.U. C 316 E z 22.12.2006, str. 370.