Parlament Europejski,

–  uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie cen żywności,

–  uwzględniając Europejski konsensus w sprawie pomocy humanitarnej z dnia 18 grudnia 2007 r.,

–  uwzględniając konkluzje światowego szczytu żywnościowego z 1996 r.,

–  uwzględniając bieżące negocjacje w sprawie rundy rozwoju z Ad-Dauhy,

–  uwzględniając art. 103 ust. 2 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że światowy popyt na żywność rośnie szybciej niż jej podaż, również dlatego, iż zwiększająca się liczba ludności nakręca popyt, zwłaszcza na mięso i produkty mleczne, a co za tym idzie także na pasze,

B.  mając na uwadze, że światu zagraża kryzys żywnościowy o charakterze strukturalnym, który może potrwać szereg lat i narazić miliony ludzi na utratę bezpieczeństwa żywnościowego,

C.  mając na uwadze, że ceny żywności ogromnie wzrosły, podobnie jak koszty paliwa i transportu, drastycznie zmniejszając siłę nabywczą szerokich kręgów społeczeństwa w krajach rozwijających się oraz agencji zajmujących się pomocą żywnościową,

D.  mając na uwadze, że po początkowych zamieszkach na tle wzrostu cen żywności wielu krajom grożą poważne niepokoje społeczne,

E.  mając na uwadze, że według szacunków Światowego Programu Żywnościowego (WFP) wdrożenie programów zaplanowanych na 2008 r. wymaga zwiększenia finansowania w najbliższych tygodniach o co najmniej 500 milionów dolarów,

F.  mając na uwadze, że zgodnie z Europejskim konsensusem w sprawie pomocy humanitarnej z dnia 18 grudnia 2007 r. „celem UE jest wykazanie swojego zaangażowania w działania humanitarne przez uruchomienie odpowiednich środków finansowych na pomoc humanitarną na podstawie oszacowanych potrzeb” (ust. 38),

G.  mając na uwadze, że według szacunków Banku Światowego wzrost cen opóźnił o 7 lat realizację celów w zakresie ograniczania ubóstwa,

H.  uwzględniając współzależność między rozwojem rolnictwa nastawionego na produkcję żywności na południu i reorientacją rolnictwa na północy,

I.  mając na uwadze, że przez ostatnie 40 lat produkcja żywności w Afryce malała, podczas gdy kraje, takie jak Chiny stały się czołowymi importerami artykułów spożywczych,

J.  mając na uwadze, że wysokie ceny ropy naftowej wpływają na cały łańcuch żywnościowy, począwszy od nawozów na cenach detalicznych kończąc,

K.  mając na uwadze, że braki w dostawach z powodu warunków klimatycznych (np. siedmioletnia susza na południu Afryki) w połączeniu z wysokim zapotrzebowaniem na biopaliwa doprowadziły do podwyżek cen, a także do większej konkurencji między produkcją energii a produkcją żywności,

L.  mając na uwadze, że w takich krajach, jak Stany Zjednoczone aktywna polityka wspierania uprawy kukurydzy z przeznaczeniem na produkcję bioetanolu wywiera bezpośredni wpływ na ceny paszy i żywności, a popyt na żywność na świecie rośnie szybciej niż jej podaż,

M.  mając na uwadze, że w latach 1980-2007 poziom pożyczek Banku Światowego w sektorze rolnictwa zmalał z 30% do 12%; mając na uwadze, że jedynie 4% publicznej pomocy rozwojowej przeznacza się obecnie na rolnictwo, mimo że w wielu krajach rozwijających się 60 do 80% ludności utrzymuje się z tego sektora,

N.  mając na uwadze, że polityka rozwoju rolnictwa prowadzona w ostatnich dziesięcioleciach przez wielkie instytucje międzynarodowe propagowała uprawy przeznaczone na eksport ze szkodą dla upraw roślin jadalnych i w konsekwencji pozbawiła biedne kraje dostępu do sprawiedliwego rynku,

1.  wzywa UE do dotrzymania zobowiązań dotyczących pomocy żywnościowej i apeluje o pilne opracowanie ogólnoświatowego planu działania w zakresie dostaw dla krajów potrzebujących pomocy;

2.  zwraca się do Rady, aby w celu uniknięcia porażki, bezzwłocznie wzmogła wysiłki na rzecz osiągnięcia milenijnych celów rozwoju, potwierdzając zobowiązania finansowe i przyjmując wspólnotowy program działania dotyczący milenijnych celów rozwoju podczas czerwcowego posiedzenia Rady Europejskiej; program ten powinien określać konkretne osiągnięcia i działania w ramach czasowych w kluczowych obszarach, takich jak edukacja, zdrowie, woda, rolnictwo, wzrost i infrastruktura, przyczyniając się do osiągnięcia milenijnych celów rozwoju do 2015 r. i zmierzając, pośród innych celów, do likwidacji głodu do 2015 r.;

3.  wzywa Komisję i Radę do rozważenia, czy możliwe jest zwiększenie budżetu na pomoc żywnościową w 2008 i 2009 r., oraz do współpracy z Parlamentem w tym zakresie; podkreśla, że zwiększenie to nie może nastąpić kosztem pomocy humanitarnej ani budżetu na pomoc rozwojową;

4.  podkreśla, że współpraca światowa musi prowadzić do opracowania ram makroekonomicznych oraz zachęt potrzebnych do rozwiązania tego problemu;

5.  uważa, że wspólnota międzynarodowa musi się zjednoczyć, aby stawić czoła sytuacji i skoordynować działania mające na celu eliminację strukturalnych przyczyn kryzysu;

6.  wzywa Komisję do przeprowadzenia w oczekiwaniu na ocenę stanu WPR dogłębnej analizy tendencji występujących na rynkach światowych, w tym wzrostu popytu na żywność w krajach rozwijających się;

7.  przypomina, że priorytetem programów rozwoju musi być osiągnięcie przez biedne kraje niezależności i samowystarczalności żywnościowej oraz uważa, że współpraca regionalna ma pierwszoplanowe znaczenie, jeśli chodzi o zapasy, regulacje rynkowe, dostęp do nasion i wody;

8.  uważa, że rolnictwo oraz akwakultura muszą stanowić podwaliny strategii rozwoju oraz że wszystkie kraje muszą przeprowadzić reformy rolne w celu podniesienia wydajności produkcji żywności;

9.  wyraża pogląd, że podstawowe rozwiązanie nie polega na stałej pomocy humanitarnej, ale na dążeniu przez wszystkie podmioty (UE, Bank Światowy, MFW), a przede wszystkim przez zainteresowane kraje do umiejscowienia rolnictwa w centrum rozwoju;

10.  z zadowoleniem przyjmuje inicjatywę Komisji na rzecz stworzenia mechanizmu przyznawania państwom dotkniętym kryzysem środków na subsydiowanie artykułów spożywczych, co w perspektywie długoterminowej pozwoliłoby na uniknięcie uzależnienia od pomocy;

11.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do lepszej promocji wykorzystania i produkcji bioenergii drugiej generacji, w której zamiast pierwotnych produktów rolnych przetwarza się nawozy naturalne oraz odpady rolne i leśne;

12.  wzywa Stany Zjednoczone, głównego producenta etanolu z kukurydzy, do uwzględnienia globalnych skutków takiej polityki;

13.  wzywa do bezzwłocznego zakończenia rundy rozwoju z Ad-Dauhy i osiągnięcia równowagi w międzynarodowym handlu produktami rolnymi;

14.  podkreśla związek między kryzysem finansowym i kryzysem żywnościowym oraz potępia spekulację na skalę międzynarodową; zwraca uwagę na decyzję Indii o zawieszeniu handlu niektórymi surowcami w celu uniknięcia nadmiernej spekulacji;

15.  podkreśla znaczenie odpowiednich nakładów na badania naukowe mające na celu osiągnięcie optymalnych zbiorów we wszystkich regionach świata;

16.  wzywa w szczególności do pilnego śledzenia rozwoju sytuacji w zakresie organizmów modyfikowanych genetycznie i debaty publicznej na ten temat;

17.  wzywa Komisję do podjęcia wszelkich niezbędnych działań w celu zagwarantowania zrównoważonego rolnictwa, które mogłoby przyczynić się do znacznego ograniczenia emisji gazów cieplarnianych;

18.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, państwom członkowskim, Bankowi Światowemu, grupie G8 oraz Zgromadzeniu Ogólnemu ONZ.