Procedura : 2009/2619(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B7-0083/2010

Teksty złożone :

B7-0083/2010

Debaty :

Głosowanie :

PV 10/02/2010 - 9.9
CRE 10/02/2010 - 9.9

Teksty przyjęte :

P7_TA(2010)0019

PROJEKT REZOLUCJI
PDF 116kDOC 75k
Patrz też projekt wspólnej rezolucji RC-B7-0064/2010
3.2.2010
PE432.936v01-00
 
B7-0083/2010

zamykającej debatę nad oświadczeniami Rady i Komisji

zgodnie z art. 110 ust. 2 Regulaminu


w sprawie strategii UE na kopenhaską konferencję w sprawie zmian klimatu (COP 15)


Jo Leinen, Marita Ulvskog, Linda McAvan, Dan Jørgensen, Andrés Perello Rodríguez, Kriton Arsenis, Judith A. Merkies w imieniu grupy politycznej S&D

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie strategii UE na kopenhaską konferencję w sprawie zmian klimatu (COP 15)  
B7‑0083/2010

Parlament Europejski,

–   uwzględniając Ramową konwencję Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (UNFCCC) oraz protokół z Kioto do tej konwencji,

–   uwzględniając „Plan działania z Bali” (decyzja 1/COP 13),

–   uwzględniając porozumienie kopenhaskie przedstawione podczas XV Konferencji Stron (COP 15) UNFCCC oraz V Konferencji Stron pełniącej rolę Posiedzenia Stron Protokołu z Kioto (COP/MOP 5), które odbyły się w Kopenhadze (Dania) w dniach 7-18 grudnia 2009 r.,

–   uwzględniając rezolucję z dnia 25 listopada 2009 r. w sprawie strategii UE na kopenhaską konferencję w sprawie zmian klimatu (COP 15)(1),

–   uwzględniając pakiet UE dotyczący zmian klimatu przyjęty w dniu 17 grudnia 2008 r.,

–   uwzględniając nadchodzący nieoficjalny szczyt Rady Europejskiej w dniu 11 lutego 2010 r., w czasie którego konkluzje uzgodnione w Kopenhadze zostaną poddane przeglądowi,

–   uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że negocjacje dotyczące kompleksowego porozumienia międzynarodowego w sprawie zmian klimatu obejmującego okres po 2012 r., które odbyły się w grudniu 2009 r. w Kopenhadze skończyły się niepowodzeniem,

B.  mając na uwadze, że katastrofalna zmiana klimatu będzie bardziej prawdopodobna, jeżeli przed 2012 r. nie zostanie wdrożone światowe porozumienie w sprawie ochrony klimatu,

C. mając na uwadze, że jest mało prawdopodobne, iż przy wykorzystaniu obecnych międzynarodowych ram ochrony klimatu zostanie osiągnięty cel 2°C,

D. mając na uwadze, że prawnie wiążące, międzynarodowe porozumienie musi zostać sfinalizowane podczas negocjacji UNFCCC w Bonn (od 31 maja do 11 czerwca 2010 r.), lub najpóźniej w mieście Meksyk, między 29 listopada a 10 grudnia 2010 r.,

E.  mając na uwadze, że nie które kraje rozwinięte i rozwijające się nie udzieliły wsparcia przy układaniu i wdrażaniu nowych międzynarodowych ram ochrony klimatu,

1.  wyraża rozczarowanie wynikiem spotkania COP 15 w grudniu 2009 r. w Kopenhadze;

2.  uważa, że porozumienie kopenhaskie jest wynikiem niewystarczającym, któremu brakuje ambicji i zobowiązań; podkreśla swoje zobowiązanie, wyrażone w rezolucji z listopada 2009 r., do osiągnięcia międzynarodowego, prawnie wiążącego porozumienia w sprawie zmian klimatu;

3.  wyraża rozczarowanie brakiem jedności w UE oraz sposobem przeprowadzenia końcowych negocjacji przez przewodnictwo COP 15;

4.  wzywa państwa członkowskie UE do zajęcia wspólnego stanowiska w międzynarodowych negocjacjach na temat klimatu;

5.  pilnie wzywa Wysokiego Przedstawiciela UE oraz komisarza odpowiedzialnego za działania związane z ochroną klimatu do przewodniczenia strategii UE na rzecz dyplomacji w dziedzinie klimatu; wzywa UE i jej państwa członkowskie do uzgodnienia „mapy drogowej na spotkanie w Meksyku”, która obejmie dyskusję na temat polityki klimatycznej w obrębie każdego partnerstwa strategicznego oraz porozumienia w sprawie współpracy dwustronnej lub wielostronnej, tak aby stworzyć bardziej spójną zewnętrzną strategię na rzecz ochrony klimatu; wzywa UE i jej państwa członkowskie do budowy „sojuszu odpowiedzialności” otwartego dla wszystkich krajów, które uważają zmiany klimatu za poważne zagrożenie dla ludzkości i są przygotowane do podjęcia działań w celu zahamowania globalnego ocieplenia;

6.  wzywa UE do utrzymania jej ambicji w zakresie ochrony klimatu oraz rozważenia jednostronnego zobowiązania do ograniczenia do 2020 r. emisji CO2 o 25-40% w porównaniu z rokiem 1990, osiągając wartość z górnej części przedziału, zaznaczając swoje przewodnictwo w zakresie międzynarodowej ochrony klimatu;

7.  wzywa UE i jej państwa członkowskie do wzmocnienia zasady „sprawiedliwości w odniesieniu do klimatu” w perspektywie długoterminowej (2050 r. i później); opowiada się zatem za włączeniem „klauzuli sprawiedliwości” do przyszłych międzynarodowych negocjacji w sprawie klimatu;

8.  wzywa kraje rozwinięte i rozwijające się do odbudowy zaufania straconego podczas negocjacji oraz wzywa wszystkie strony Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu (UNFCCC) do przygotowania w 2010 r. prawnie wiążących ram regulujących międzynarodową ochronę klimatu, które mogłyby zostać podpisane przez strony podczas szczytu COP 16/MOP 6 w Meksyku;

9.  wzywa do szybkiego uruchomienia 7,2 mld euro, które UE zobowiązała się przekazać na przyspieszone finansowanie środków przeciwdziałania zmianom klimatu i łagodzenia ich skutków w latach 2010-2010, w celu poprawy ochrony lasów oraz polityki łagodzenia skutków zmian klimatu w najmniej rozwiniętych krajach i w małych państwach wyspiarskich; wzywa państwa członkowskie i Komisję do pełnego zagwarantowania przejrzystej sprawozdawczości w sprawie szybkiego uruchomienia finansowania; apeluje do wszystkich krajów rozwiniętych, aby zobowiązały się do sprawiedliwego udziału w finansowaniu publicznym w celu spełnienia zawartej w porozumieniu kopenhaskim obietnicy finansowej zgromadzenia 100 mld euro, aby dążyły do szybkiego wdrożenia środków oraz kontynuowały pilne działania na rzecz źródeł długoterminowego przewidywanego finansowania odrębnego od istniejących celów ODA na lata 2012-2020, łącznie z wprowadzeniem nowych, innowacyjnych mechanizmów finansowych (takich jak podatek od transakcji finansowych), aby wspierać międzynarodowe działania na rzecz ochrony klimatu;

10. podkreśla, że wylesianie powoduje co najmniej 15% rocznych globalnych emisji gazów cieplarnianych; wzywa zatem do zakazu wprowadzania do obrotu na europejskich rynkach nielegalnie pozyskanego drewna, tak aby stworzyć dodatkowy filar polityki UE na rzecz ochrony klimatu;

11. wzywa UE do zaproponowania nałożenia podatku od transakcji finansowych w wysokości 0,01%, który mógłby przyczynić się do zebrania 20 000 mln rocznie przeznaczonych na pomoc krajom rozwijającym się w walce ze zmianami klimatycznymi i dostosowywaniu się do nich; zebrane kwoty powinny być przeznaczone na pomoc krajom rozwijającym się w dostarczaniu zachęt do walki z wylesianiem, degradacją gleb i pustynnieniem;

12. wzywa USA i Chiny oraz innych międzynarodowych partnerów do powzięcia dalszych zobowiązań na rzecz międzynarodowego systemu ochrony klimatu w celu wznowienia rozmów oraz osiągnięcia ambitnego i prawnie wiążącego porozumienia międzynarodowego odpowiadającego rozwojowi nauki i zgodnego z celem 2ºC;

13. potwierdza swoje wsparcie dla procesu reformy w ONZ oraz zauważa, że wynik konferencji kopenhaskiej poświęconej zmianom klimatu jest kolejnym przykładem potwierdzającym pilną potrzebę ponownego rozważenia metod pracy ONZ;

14. zauważa z zadowoleniem, że delegacja Parlamentu otrzymała przestrzeń biurową w pawilonie UE i otrzymywała codzienne raporty od Rady i Komisji; jest jednak zaniepokojony brakiem przejrzystości i wzywa do większego zaangażowania w negocjacje społeczeństwa obywatelskiego;

15. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Radzie Europejskiej, Wysokiej Przedstawiciel, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Sekretariatowi Ramowej konwencji Narodów Zjednoczonych w sprawie zmian klimatu z prośbą o rozpowszechnienie jej wśród umawiających się stron spoza UE.

 

(1)

Teksty przyjęte, P7_TA-PROV(2009)0089.

Ostatnia aktualizacja: 13 maja 2010Informacja prawna