Parlament Europejski,

–   uwzględniając przeważającą w UE zgodę na ożywienie i umocnienie NPT przed zbliżającą się konferencją przeglądową stron Układu o nierozprzestrzenianiu broni jądrowej (NPT), która odbędzie się w 2010 r.;

–   uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie NPT, w szczególności szeroko zakrojoną rezolucję z dnia 10 marca 2005 r.(1) w sprawie konferencji przeglądowej NPT, która odbyła się w maju 2005 r.,

–   uwzględniając rezolucje Rady Bezpieczeństwa ONZ dotyczące nierozprzestrzeniania broni jądrowej i rozbrojenia jądrowego, a zwłaszcza rezolucję 1540(2004),

–   uwzględniając Traktat o całkowitym zakazie prób jądrowych, całościowe porozumienia Międzynarodowej Agencji Energii Atomowej (MAEA) o zabezpieczeniach i protokoły dodatkowe, Konwencję o ochronie fizycznej materiałów jądrowych, Międzynarodową konwencję w sprawie zwalczania aktów terroryzmu nuklearnego, haski kodeks postępowania przeciwko rozprzestrzenianiu rakiet balistycznych, Układ o redukcji zbrojeń strategicznych (START I), który wygasł w 2009 r., oraz umowę dotyczącą redukcji liczby głowic jądrowych (SORT),

–   uwzględniając art. 115 ust. 5 oraz art. 110 ust. 2 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że posiadanie broni jądrowej i jej wykorzystywanie zajmuje nadrzędne miejsce w polityce wojskowej państw dysponujących bronią jądrową, zarówno uznanych, jak i nieuznanych,

B.  mając na uwadze, że przerwano proces wielostronnego rozbrojenia i przez lata nie było woli politycznej, by go odnowić,

C. mając na uwadze pilną potrzebę dalszego wzmacniania wszystkich trzech filarów NPT, a mianowicie nierozprzestrzeniania broni jądrowej, rozbrojenia i mechanizmów kontroli w zakresie wykorzystania energii jądrowej do celów cywilnych,

D. mając na uwadze nowo powstałe państwa posiadające broń jądrową, które nie są członkami NPT, i inne państwa, które wycofały swoje członkostwo,

E.  mając na uwadze, że spór o irański program jądrowy pozostaje nierozwiązany i istnieje niebezpieczeństwo jego eskalacji na skalę konfliktu zbrojnego,

1.  wyraża poważne zaniepokojenie niebezpieczeństwem nowego nuklearnego wyścigu zbrojeń; przypomina oświadczenie z dnia 30 kwietnia 2007 r. ówczesnego sekretarza generalnego ONZ Bana Ki-moona (zwracającego się do komitetu przygotowawczego konferencji przeglądowej NPT w 2010 r.), w którym stwierdził on, że występuje „utrzymujący się kryzys zaufania do układu”, czego dowodem jest „niezadowalający wynik” konferencji przeglądowej NPT w 2005 r.; podkreśla zatem, że wzmocnienie NPT jako kamienia węgielnego światowego systemu nierozprzestrzeniania broni jądrowej ma kapitalne znaczenie, a zatem należy dołożyć wszelkich starań, aby wdrożyć ten układ we wszystkich jego aspektach; stwierdza, że wysiłki wielostronne, aby były skuteczne, muszą skupiać się wokół dobrze nakreślonej wizji jak najszybszej budowy świata wolnego od broni jądrowej;

2.  przypomina Radzie i państwom członkowskim, że rozbrojenie jądrowe i nierozprzestrzenianie broni jądrowej są zasadniczo ze sobą związane i wzajemnie się wzmacniają; jest zdania, że dla dalszego funkcjonowania i wzmocnienia NPT konieczny jest plan działań z harmonogramem poszczególnych kroków rozbrojenia i terminami; wzywa państwa posiadające broń jądrową, aby wywiązały się ze swego zobowiązania wynikającego z art. 6 NPT do „ prowadzenia w dobrej wierze negocjacji w sprawie skutecznych działań mających na celu pilne powstrzymanie nuklearnego wyścigu zbrojeń i rozbrojenie jądrowe”; podkreśla, że państwa posiadające broń jądrową w niewystarczającym stopniu dotrzymały tego zobowiązania, chociaż ma ono zasadnicze znaczenie dla dalszej przydatności całego systemu nierozprzestrzeniania broni jądrowej; wzywa do ścisłego przestrzegania memorandum w sprawie prób jądrowych w oczekiwaniu na wejście w życie Traktatu o całkowitym zakazie prób jądrowych (CTBT);

3.  wzywa państwa członkowskie uznane za państwa jądrowe do natychmiastowego wstrzymania ulepszania, rozwoju, produkcji i składowania głowic nuklearnych i systemów dostaw; wzywa te państwa do podjęcia nowych inicjatyw mających na celu rozpoczęcie negocjacji między państwami dysponującymi bronią jądrową, prowadzących do dalszego radykalnego redukowania broni jądrowej, a ostatecznie – do jej likwidacji;

4.  odnotowuje oświadczenia prezydenta Baracka Obamy dotyczące amerykańskiej polityki jądrowej, w których podkreślał on, że Stany Zjednoczone będą dążyć do tego, aby świat był wolny od broni jądrowej, będą współpracować z Rosją nad zniesieniem stanu ostrego pogotowia rakiet balistycznych USA i Rosji oraz nad znacznym zmniejszeniem zapasów broni jądrowej i materiałów jądrowych USA, oraz przyjmuje z zadowoleniem ratyfikację przez USA protokołu dodatkowego do porozumień MAEA o zabezpieczeniach jako pozytywny krok na drodze budowy zaufania, ciepło przyjmując również zamiar prezydenta Obamy zakończenia ratyfikacji przez USA Traktatu o całkowitym zakazie prób jądrowych; wzywa do tego, aby w ślad za złożonymi deklaracjami poszły czyny;

5.  zdecydowanie popiera działania podejmowane przez Rosję i USA na rzecz znacznego zmniejszenia ich arsenału broni jądrowej zgodnie z ustaleniami w ramach START I i SORT oraz wzywa do ratyfikacji CTBT i odnowienia układu START,

6.  ponownie wzywa USA do zaprzestania opracowywania nowych generacji bojowej broni jądrowej oraz do podpisania i ratyfikowania CTBT; wzywa Radę i Komisję do wprowadzenia do programu dialogu partnerstwa transatlantyckiego zagadnienia rozbrojenia jako punktu stałego;

7.  nalega na pokojowe polityczne rozwiązanie sporu wokół programu nuklearnego Iranu i wzywa do ponownego podjęcia negocjacji; potwierdza swój sprzeciw wobec jakichkolwiek działań zbrojnych lub gróźb użycia siły oraz ostrzega, że jakiekolwiek działanie wojskowe może doprowadzić do pogłębienia kryzysu w regionie;

8.  jest zdania, że kompleksowe i sprawiedliwe rozwiązanie jest możliwe jedynie w oparciu o uznanie prawa Iranu do prowadzenia działań jądrowych dla celów pokojowych przy zapewnieniu społeczności międzynarodowej przez Iran o pokojowym charakterze jego programu jądrowego;

9.  wzywa wszystkie państwa dysponujące bronią jądrową, zarówno uznane, jak i nieuznane, a w szczególności Francję, Wielką Brytanię, Stany Zjednoczone i Izrael, do udzielenia Iranowi i innym krajom w regionie gwarancji nieużycia broni jądrowej; podkreśla, że takie gwarancje stanowią niezbędny element wysiłków zmierzających do osiągnięcia pokojowego rozwiązania konfliktu dotyczącego irańskiego programu jądrowego;

10. wzywa do zwiększenia wysiłków na rzecz zapewnienia powszechnego i skutecznego wdrożenia przepisów i instrumentów w zakresie nierozprzestrzeniania broni jądrowej, w szczególności poprzez poprawę i zaostrzenie środków kontroli; z zadowoleniem przyjmuje ostatnie działania prowadzące do zwiększenia kontroli nad procesem wzbogacania uranu, ale podkreśla, że należy tego dokonać w sposób niedyskryminujący, a zatem kontrola musi objąć wszystkie kraje, które prowadzą wzbogacanie uranu lub zamierzają to robić; nalega na udzielenie irańskiej Organizacji Energii Atomowej prawa do wzbogacania uranu do zastosowań pokojowych;

11. podkreśla, że najlepszym sposobem poradzenia sobie z problemem rozprzestrzeniania broni jądrowej byłoby zrezygnowanie z energii atomowej raz na zawsze, gdyż same jej zastosowania cywilne są obarczone poważnym ryzykiem, a wykorzystywania cywilnej technologii jądrowej do celów wojskowych nie można wykluczyć z wystarczającą pewnością;

12. wyraża opinię, że negocjacje w sprawie ustanowienia na Bliskim Wschodzie, w basenie Morza Śródziemnego i w północno-wschodniej Azji strefy wolnej od broni jądrowej jest ważnym krokiem pozwalającym odpowiedzieć na obawy krajów regionu dotyczące bezpieczeństwa;

13. wyraża zaniepokojenie faktem, że Izrael, Indie i Pakistan nie przystąpiły do NPT; wzywa te państwa, aby przystąpiły do układu;

14. podkreśla potrzebę ożywienia rozmów sześciostronnych; zauważa, że Koreańska Republika Ludowo-Demokratyczna (Korea Północna) zasygnalizowała chęć powrotu do rozmów, jeżeli zaistnieją szczególne okoliczności; apeluje do społeczności międzynarodowej, a w szczególności do USA, o rozważenie zniesienia wprowadzonych sankcji i – jako środek budowy zaufania – spełnienie obietnic danych Korei Północnej dotyczących dostaw ropy i innych kwestii; podkreśla, że rozmowom na temat rozbrojenia jądrowego znacząco pomogłoby równoległe prowadzenie rozmów o zastąpieniu koreańskiego zawieszenia broni z 1953 r. trwałymi ustaleniami pokojowymi zgodnie z propozycją Korei Północnej odrzuconą przez USA;

15. podkreśla znaczenie oraz pilną potrzebę natychmiastowego i bezwarunkowego wprowadzenia w życie Traktatu o całkowitym zakazie prób jądrowych (CTBT); wzywa Radę i Komisję, aby nalegały na ratyfikację CTBT podczas rozmów z tymi państwami partnerskimi, które jeszcze tego nie uczyniły, np. ze Stanami Zjednoczonymi, Chinami, Pakistanem i Izraelem;

16. wyraża sprzeciw wobec rozmieszczania nowych systemów rakiet balistycznych i systemów obrony przeciwrakietowej na terytorium państw członkowskich Unii; uważa nowe plany USA za czynnik destabilizacyjny, który może poważnie utrudnić dalszy proces rozbrojenia jądrowego;

17. wzywa do uczynienia Europy strefą wolną do broni jądrowej oraz do rozwiązania wszelkich porozumień o współpracy w zakresie broni jądrowej między państwami członkowskimi UE a USA;

18. podkreśla potrzebę zajęcia się kwestią porozumienia o współpracy atomowej między USA a Indiami oraz jego konsekwencji dla MAEA i Grupy Dostawców Jądrowych (NSG), a także skutecznego zażądania weta w ramach NSG w sprawie dostosowania uzgodnionych wytycznych zakazujących dostaw sprzętu jądrowego, materiałów jądrowych lub technologii jądrowej do każdego państwa, które nie akceptuje całościowych zabezpieczeń MAEA we wszystkich swoich obiektach jądrowych;

19. wzywa Radę i państwa członkowskie do skoordynowanego, aktywnego i widocznego udziału w dyskusjach podczas konferencji przeglądowej NPT, w szczególności poprzez zaproponowanie konkretnych inicjatyw zmierzających do odnowienia konferencji ONZ w sprawie rozbrojenia oraz przez propagowanie inicjatyw rozbrojeniowych opartych na „deklaracji zasad i celów”, uzgodnionej pod koniec konferencji przeglądowej NPT w 1995 r., oraz na „13 praktycznych krokach”, uzgodnionych jednogłośnie podczas konferencji przeglądowej NPT w 2000 r.;

20. zwraca się do Rady i Komisji, aby sprecyzowały, jakie kroki zamierzają podjąć w celu wzmocnienia NPT oraz skutecznej realizacji zasady wielostronności zgodnie ze strategią UE przeciwko rozpowszechnianiu broni masowego rażenia z grudnia 2003 r.;

21. wyraża zadowolenie, że opinia publiczna i politycy są coraz bardziej świadomi, iż strategia ta stanowi uzupełnienie i wsparcie kampanii organizacji Burmistrzowie dla Pokoju, mającej na celu wprowadzenie zakazu broni jądrowej, oraz opracowanej w ramach tej kampanii „wizji 2020” zakładającej likwidację broni jądrowej na świecie do roku 2020; podkreśla odpowiedzialność parlamentów i parlamentarzystów za propagowanie idei nierozprzestrzeniania broni jądrowej i rozbrojenia oraz przyjmuje z zadowoleniem działalność światowej sieci parlamentarnej na rzecz rozbrojenia jądrowego (PNND);

22. apeluje o regularne informowanie Parlamentu o wszystkich działaniach i spotkaniach dotyczących NPT oraz o uwzględnianie jego opinii w sprawach nierozprzestrzeniania broni jądrowej i rozbrojenia; zaleca wysłanie delegacji PE na konferencję przeglądową NPT w 2010 r.

23. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, sekretarzowi generalnemu ONZ, rządom i parlamentów państw członkowskich ONZ, sieci parlamentarnej na rzecz rozbrojenia jądrowego i Burmistrzom dla Pokoju.

(1) Dz.U. C 320 E, z 15.12.2005 r., s. 253.