Parlament Europejski,

–   uwzględniając poprzednie rezolucje w sprawie Bliskiego Wschodu, w szczególności rezolucje z dnia 16 listopada 2006 r., 21 lutego 2008 r. i 15 stycznia 2009 r. w sprawie sytuacji w Strefie Gazy oraz rezolucję z dnia 11 października 2007 r. w sprawie sytuacji humanitarnej w Strefie Gazy, 

–   uwzględniając oświadczenie przewodniczącego PE Jerzego Buzka z dnia 31 maja 2010 r.,

–   uwzględniając konwencje genewskie,

–   uwzględniając rezolucję nr 1860 Rady Bezpieczeństwa ONZ z dnia 8 stycznia 2009 r. oraz jej rezolucję nr 1850 z dnia 16 grudnia 2008 r.,

 –  uwzględniając oświadczenie Rady Bezpieczeństwa ONZ z dnia 1 czerwca 2010 r.,

 –  uwzględniając przyjętą dnia 2 czerwca 2010 r. przez Radę Praw Człowieka ONZ rezolucję w sprawie poważnego ataku sił izraelskich na konwój statków z pomocą humanitarną,

 –  uwzględniając oświadczenia Wiceprzewodniczącej Komisji/Wysokiej Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa Catherine Ashton z dn. 28 i 31 maja 2010 r.,

–   uwzględniając rezolucję Zgromadzenia Ogólnego WHO dnia 18 maja 2010 r.,

–   uwzględniając opublikowane w listopadzie 2009 r. sprawozdanie Światowego Programu Żywnościowego oraz Organizacji NZ do spraw Wyżywienia i Rolnictwa (FAO) w sprawie sytuacji w Strefie Gazy,

–   uwzględniając deklarację z Wenecji z 1980 r.,

–   uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że w wyniku operacji wojskowej Izraela przeprowadzonej na wodach międzynarodowych w dniu 31 maja 2010 r. przeciw flotylli z pomocą humanitarną dla Strefy Gazy śmierć poniosło dziewięć osób cywilnych, a 38 osób cywilnych i siedmiu żołnierzy izraelskich odniosło obrażenia,

B.  mając na uwadze, że przejścia graniczne po obydwu stronach granicy ze Stefą Gazy są zamknięte od czerwca 2007 r., zaś blokada przepływu ludności i towarów przyczyniła się do zwiększenia ubóstwa, sparaliżowała proces odbudowy i wywarła negatywny wpływ na gospodarkę strefy, przyczyniając się do powstania ogromnego czarnego rynku, kontrolowanego przez Hamas i inne grupy; mając na uwadze, że cel polityczny tej blokady, którym było osłabienie ruchu ekstremistycznego, nie został osiągnięty, a uderzenie głównie w najsłabsze grupy ludności spowodowało pogłębienie kryzysu humanitarnego wśród Palestyńczyków mieszkających na tym obszarze i doprowadziło do nasilenia się radykalnych nastrojów,

C. mając na uwadze, że blokadę Gazy można postrzegać jako karę zbiorową niezgodną z przepisami międzynarodowego prawa humanitarnego,

D. mając na uwadze, że 80% populacji Strefy Gazy jest uzależnione od pomocy żywnościowej, ponad 60% boryka się z niepewnością dostaw żywności, bezrobocie wynosi około 50%, zaś warunki sanitarne i stan środowiska naturalnego uległy znacznemu pogorszeniu,

E.  mając na uwadze, że tylko 3 600 samochodów ciężarowych z pomocą żywnościową wjechało do Strefy Gazy w pierwszym kwartale tego roku, w porównaniu z 36 000 ciężarówek w tym samym okresie 2007 r.; mając także na uwadze, że do Strefy Gazy można wwieźć tylko 81 rodzajów produktów, podczas gdy Agencja ONZ ds. Pomocy Uchodźcom Palestyńskim na Bliskim Wschodzie (UNRWA) szacuje minimalną liczbę rodzajów produktów potrzebnych do zaspokojenia podstawowych potrzeb humanitarnych na 6 000,

F.  mając na uwadze, że terytoria palestyńskie są największym odbiorcą pomocy świadczonej w ramach funduszy UE wśród krajów trzecich, a wsparcie to odegrało zasadniczą rolę w staraniach na rzecz zapobieżenia katastrofie humanitarnej w Strefie Gazy; mając na uwadze, że UE nadal udziela istotnej pomocy humanitarnej w Strefie Gazy, także za pośrednictwem UNRWA,

G. mając na uwadze, że rozwiązanie oparte na współistnieniu dwóch państw nadal stanowi główną podstawę trwałego pokoju pomiędzy Izraelczykami a Palestyńczykami i w związku z tym należy unikać wszelkich działań jednostronnych, które mogłyby zagrozić realizacji tego celu; mając na uwadze, że toczące się rozmowy mające na celu zbliżenie obu społeczności mogą doprowadzić do wznowienia bezpośrednich negocjacji pokojowych zmierzających do utworzenia samodzielnego państwa palestyńskiego koegzystującego w atmosferze pokoju i bezpieczeństwa z państwem izraelskim,

1.  przesyła kondolencje rodzinom ofiar oraz wyrazy współczucia dla poszkodowanych i ich rodzin;

2.  potępia atak na konwój humanitarny przeprowadzony na wodach międzynarodowych w dniu 31 maja 2010 r., w którym życie straciło dziewięć osób cywilnych, a inne odniosły obrażenia; głęboko ubolewa nad tym niedopuszczalnym naruszeniem prawa międzynarodowego, zwłaszcza czwartej konwencji genewskiej;

 3. wzywa do niezwłocznego przeprowadzenia międzynarodowego i bezstronnego dochodzenia w sprawie tego ataku i popiera oświadczenia na ten temat złożone przez Radę Bezpieczeństwa ONZ, Sekretarza Generalnego ONZ i Wysokiego Komisarza ONZ ds. Praw Człowieka oraz inicjatywy podjęte przez nich w tym zakresie; apeluje o przestrzeganie zasad odpowiedzialności; wzywa wysoką przedstawiciel UE/wiceprzewodniczącą Komisji oraz państwa członkowskie UE do przeprowadzenia działań gwarantujących podjęcie wszelkich właściwych środków w celu urzeczywistnienia tego żądania;

4.  apeluje do Izraela o natychmiastowe, całkowite i trwałe zaprzestanie blokady Gazy, która spowodowała katastrofę humanitarną i nasilenie się radykalnych nastrojów będących dla Izraela i całego regionu źródłem braku bezpieczeństwa;

 5. wzywa wysoką przedstawiciel UE/wiceprzewodniczącą Komisji oraz państwa członkowskie UE do podjęcia działań, by zagwarantować otwarcie na stałe wszystkich przejść granicznych po obu stronach granicy Strefy Gazy, przy odpowiednim kontrolowaniu przez społeczność międzynarodową tego, czy pomoc dociera do obywateli, by umożliwić sprawny przepływ pomocy humanitarnej i towarów komercyjnych, niezbędnych w procesie odbudowy i dla samowystarczalnej gospodarki, jak również przepływu gotówki i swobodnego przepływu osób;

6.  popiera inicjatywy zmierzające do przedłożenia przez UE kwartetowi planu w celu zakończenia blokady Gazy i rozwiania obaw Izraela dotyczących bezpieczeństwa poprzez zagwarantowanie międzynarodowej kontroli nad przejściem granicznym w Rafah, w tym wznowienie misji kontrolno-szkoleniowej UE na tym przejściu (EU BAM) oraz wysłanie międzynarodowych sił marynarki wojennej w celu kontrolowania wybrzeża Strefy Gazy;

7.  wzywa wysoką przedstawiciel UE/wiceprzewodniczącą Komisji oraz państwa członkowskie UE do ponownej oceny mandatu misji EU BAM, również jeżeli chodzi o aspekt morski, zgodnie z obecną sytuacją polityczną oraz panującymi na miejscu warunkami w zakresie bezpieczeństwa;

8.  przypomina, że nawet jeśli UE jest gotowa rozszerzyć zakres pomocy udzielanej Palestyńczykom, zobowiązanie to nie może pozostawać zobowiązaniem otwartym i podczas gdy pomocy humanitarnej należy nadal udzielać bezwarunkowo, nalega, aby UE wypełniła swoją polityczną powinność, osiągając wymierne wyniki zmierzające do utworzenia samodzielnego państwa palestyńskiego, odpowiadające znaczącej pomocy finansowej i gospodarczemu znaczeniu UE w tym regionie;

9.  jest przekonany, że należy pilnie i gruntownie przeformułować politykę UE wobec Bliskiego Wschodu, by przy zastosowaniu skutecznych narzędzi dyplomatycznych odegrać decydującą i spójną rolę polityczną na rzecz pokoju i bezpieczeństwa w tym sąsiadującym z UE regionie, w którym UE ma żywotne interesy strategiczne;

10. wzywa Radę, aby podjęła kroki na rzecz niezwłocznego zwołania Rady Stowarzyszeniowej UE-Izrael w celu omówienia bieżącej sytuacji w kontekście stosunków UE-Izrael;

11. pozytywnie ocenia prace UNRWA, a świadom deficytu finansowego, z którym agencja ta zmierzy się na koniec bieżącego roku, wzywa międzynarodową społeczność udzielającą pomocy, żeby dotrzymała złożonych zobowiązań i dodatkowo zwiększyła swoje składki;

12. dostrzega ważne znaczenie Egiptu dla tego regionu i zachęca wszystkie pozostałe zainteresowane kraje, w tym Turcję, do dalszych działań na rzecz trwałego pokoju i trwałej stabilności na Bliskim Wschodzie;

13. zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, Wiceprzewodniczącej Komisji/Wysokiej Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa, rządom i parlamentom państw członkowskich, Sekretarzowi Generalnemu ONZ, wysłannikowi kwartetu na Bliski Wschód, sekretarzowi generalnemu Ligi Państw Arabskich, rządowi Izraela, Knesetowi, przewodniczącemu Autonomii Palestyńskiej i Palestyńskiej Radzie Legislacyjnej.