Procedura : 2010/2771(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B7-0421/2010

Teksty złożone :

B7-0421/2010

Debaty :

PV 07/07/2010 - 18
CRE 07/07/2010 - 18

Głosowanie :

PV 08/07/2010 - 6.6
CRE 08/07/2010 - 6.6

Teksty przyjęte :

P7_TA(2010)0284

PROJEKT REZOLUCJI
PDF 147kDOC 95k
Patrz też projekt wspólnej rezolucji RC-B7-0412/2010
5.7.2010
PE442.019v01-00
 
B7-0421/2010

zamykającej debatę na temat oświadczenia Wiceprzewodniczącej Komisji/Wysokiej Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa

uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu,


w sprawie AIDS/HIV z perspektywy praw człowieka


Sophia in 't Veld, Charles Goerens, Ramon Tremosa i Balcells, Leonidas Donskis w imieniu grupy politycznej ALDE

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie AIDS/HIV z perspektywy praw człowieka  
B7‑0421/2010

Parlament Europejski,

–   uwzględniając zbliżającą się XVIII międzynarodową konferencję poświęconą AIDS: „Right Here, Right Now” (z ang. „Tu i teraz”), która odbędzie się w Wiedniu w dniach 18-23 lipca 2010 r.,

–   uwzględniając deklarację zobowiązań ONZ w sprawie HIV/AIDS „Globalny kryzys - globalne działania”, przyjętą przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w dniu 27 czerwca 2001 r. podczas 26. sesji specjalnej,

–   uwzględniając sesję specjalną na wysokim szczeblu Zgromadzenia Ogólnego ONZ w sprawie HIV/AIDS w dniu 2 czerwca 2006 r. oraz deklarację polityczną przyjętą na tym posiedzeniu,

–   uwzględniając deklarację w sprawie HIV/AIDS, gruźlicy i innych pokrewnych chorób zakaźnych, przyjętą w Abudży w dniu 27 kwietnia 2001 r., a także wspólne stanowisko krajów afrykańskich w sprawie posiedzenia na wysokim szczeblu Zgromadzenia Ogólnego ONZ w 2006 r. oraz wezwania do przyśpieszenia działań w kierunku powszechnego dostępu do leczenia HIV i AIDS, gruźlicy i malarii w Afryce, podpisane w Abudży w dniu 4 maja 2006 r. przez Unię Afrykańską,

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 6 lipca 2006 r. w sprawie HIV/AIDS: czas na spełnienie obietnic; rezolucję z dnia 24 kwietnia 2007 r. w sprawie zwalczania HIV/AIDS w UE i w państwach z nią sąsiadujących w latach 2006-2009; rezolucję z dnia 20 listopada 2008 r. w sprawie HIV/AIDS: wczesnego wykrywania i wczesnego leczenia HIV/AIDS,

–   uwzględniając konkluzje Rady z listopada 2009 r. na temat postępu w realizacji europejskiego programu przeciwdziałania HIV/AIDS, malarii i gruźlicy w drodze działań zewnętrznych w latach 2007 – 2011,

–   uwzględniając sprawozdanie UNAIDS z 2009 r. w sprawie światowej epidemii AIDS,

–   uwzględniając ramowe rezultaty UNAIDS na lata 2009-2011,

–   uwzględniając sprawozdanie w sprawie milenijnych celów rozwoju Organizacji Narodów Zjednoczonych z 2010 r.,

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 czerwca 2010 r. w sprawie postępów w osiąganiu milenijnych celów rozwoju: przegląd śródokresowy w ramach przygotowań do posiedzenia wysokiego szczebla ONZ we wrześniu 2010 r.,

–   uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że liczba osób dotkniętych HIV/AIDS stale rośnie i według szacunków na całym świecie żyje 33,4 mln osób z HIV/AIDS, zaś szczególnie niepokojące jest odnotowanie w 2008 r. 2,7 mln nowych zakażeń,

B.  mając na uwadze, że HIV/AIDS pozostaje jedną z głównych przyczyn śmierci na świecie, która w 2008 r. dotknęła 2 mln osób, oraz że przewiduje się, że w nadchodzących dziesięcioleciach będzie ona nadal jedną z głównych przyczyn przedwczesnej śmierci,

C. mając na uwadze, iż zgodnie z szacunkowymi ocenami pod koniec 2009 r. 5 mln osób w krajach o niskim i średnim poziomie dochodów otrzymywało terapię antyretrowirusową, co stanowi 10-krotny wzrost w przeciągu pięciu lat na bezprecedensową skalę w historii zdrowia publicznego,

D. mając na uwadze, że ilość nowo zakażonych osób wciąż przewyższa ilość osób objętych leczeniem i jeszcze w 2009 r. nie otrzymywało go dwie trzecie chorych wymagających leczenia, co oznacza, że10 mln potrzebujących osób nie miało dostępu do koniecznej i skutecznej opieki medycznej,

E.  mając na uwadze, że Afryka subsaharyjska, zamieszkała przez 22,4 mln osób zakażonych HIV/AIDS, jest nadal najciężej dotkniętym regionem, w którym doszło do 71% ogólnej liczby nowych zakażeń HIV/AIDS zarejestrowanych w 2008 r.,

F.  mając na uwadze niezbite dowody, że zapobieganie HIV/AIDS jest skutecznym środkiem ograniczenia liczby nowych zakażeń,

G. mając na uwadze poważną lukę programową w angażowaniu osób żyjących z HIV/AIDS w działania profilaktyczne,

H. mając na uwadze, że kobiety i dziewczęta są nadal nieproporcjonalnie bardziej narażone na zakażenie HIV/AIDS i w Afryce subsaharyjskiej ok. 60% osób dotkniętych HIV/AIDS to kobiety, zaś HIV/AIDS pozostaje główną przyczyną śmierci i chorób kobiet w wieku rozrodczym,

I.   mając na uwadze, że coraz więcej dowodów wskazuje na rosnący poziom zakażeń i zagrożenia wśród kluczowych społeczności(1), w tym pracowników seks-biznesu, mężczyzn utrzymujących stosunki seksualne z mężczyznami, więźniów, osób przyjmujących narkotyki w iniekcjach, populacji imigrantów, uchodźców i pracowników pracujących w trasie w prawie wszystkich regionach, również w państwach, w których epidemia rozprzestrzeniła się na cały kraj, oraz mając na uwadze powszechne niepowodzenie nadania priorytetowego znaczenia programom profilaktyki HIV/AIDS z myślą o tych grupach społecznych oraz finansowaniu takiej prewencji,

J.   mając na uwadze, że z uwagi na piętnowanie związane z HIV/AIDS ok. 30% zakażonych osób jest nieświadomych swojego nosicielstwa, a badania sugerują, że niezdiagnozowane zakażenie ułatwia dalsze przenoszenie HIV/AIDS i zwiększa ryzyko wcześniejszej śmierci osób żyjących z tym wirusem,

K. mając na uwadze, że praktyki seksualne z osobą tej samej płci są nadal mocno piętnowane, szczególnie w Afryce subsaharyjskiej, gdzie w 31 krajach czynności seksualne osób dorosłych tej samej płci za ich obopólną zgodą są uważane z przestępstwo, w czterech podlegają karze śmierci, a w innych – karom pozbawienia wolności powyżej lat dziesięciu, a takie napiętnowanie utrudnia działania mające na celu zapobieganie HIV/AIDS,

L.  mając na uwadze, że w wielu krajach kryminalizacja osób zażywających nielegalnie narkotyki uniemożliwia im dostęp do zapobiegania HIV/AIDS, leczenia, opieki i wsparcia w tym zakresie, a także prowadzi do wzrostu zakażeń HIV/AIDS związanych z przyjmowaniem narkotyków w iniekcjach,

M. mając na uwadze, że w 106 krajach nadal obowiązują przepisy i strategie polityczne utrudniające w znaczący sposób skuteczne zapobieganie HIV/AIDS,

N. mając na uwadze, że według szacunków w 2008 r. 17,5 mln dzieci straciło jedno z rodziców lub oboje wskutek zakażenia HIV/AIDS, przy czym zdecydowana większość tych dzieci pochodzi z Afryki subsaharyjskiej i często są one narażone na piętnowanie i dyskryminację oraz na odmowę dostępu do podstawowych usług, takich jak edukacja i schronienie, co jednocześnie prowadzi do wzrostu ich podatności na zakażenie HIV/AIDS,

O. mając na uwadze, że związek między HIV/AIDS a niepełnosprawnością nie doczekał się należytego rozpatrzenia, choć osoby niepełnosprawne zajmują wśród kluczowych społeczności wyższą pozycję, jeśli chodzi o zagrożenie zakażeniem się HIV/AIDS,

P.  mając na uwadze, że przyjęcie opartego na prawach podejścia do reagowania na HIV/AIDS ma kluczowe znaczenie dla tego, by przyczynić się do położenia kresu epidemii,

1.  zwraca się do Komisji i Rady o wywiązanie się z podjętych zobowiązań i dołożenie wszelkich starań, by potraktować HIV/AIDS jako światowy priorytet w dziedzinie zdrowia publicznego, przyjmując prawa człowieka jako klucz do profilaktyki, przy uwzględnieniu zapobiegania, leczenia, opieki i wsparcia, w tym w ramach współpracy UE na rzecz rozwoju;

2.  wzywa Komisję i Radę, by w ramach współpracy rozwojowej UE pobudzały wysiłki zmierzające do dekryminalizacji przenoszenia i narażenia na HIV/AIDS(2), w tym poprzez zachęcanie do uznania HIV/AIDS za niepełnosprawność dla celów istniejącego i przyszłego niedyskryminującego prawodawstwa;

3.  wzywa Komisję i Radę do wspierania najlepszych strategii i praktyk w ramach dialogu politycznego na szczeblu globalnym i krajowym odnośnie do opartego na prawach przeciwdziałania HIV/AIDS poprzez:

–       zagwarantowanie propagowania, ochrony i poszanowania praw człowieka osób żyjących z HIV/AIDS i innych kluczowych społeczności,

 

–       wspieranie przeglądu i zmiany przepisów, które są przeszkodą dla realizacji skutecznych programów opartych na rzetelnych informacjach związanych z HIV/AIDS oraz opieki nad chorymi, zwłaszcza dla kluczowych społeczności,

 

–       umieszczanie praw człowieka na centralnym miejscu przy podejmowaniu decyzji o asygnowaniu finansowania z myślą o reagowaniu na HIV/AIDS w Unii Europejskiej i poza nią,

 

–       programowanie związane z HIV/AIDS, które byłoby ukierunkowane na osoby żyjące z HIV/AIDS i inne kluczowe społeczności i miałoby na celu umożliwienie jednostkom i społecznościom obronę przed HIV/AIDS, zmniejszenie ryzyka i podatności na zakażenia HIV/AIDS i złagodzenie negatywnego wpływu tego wirusa,

 

–       wspieranie i ułatwianie konstruktywnego udziału kluczowych społeczności w opracowywaniu, wdrażaniu, nadzorowaniu i ocenie profilaktyki, leczenia, opieki i programów wsparcia odnoszących się do HIV/AIDS,

 

–       ułatwianie powszechnego dostępu do opieki zdrowotnej, czy to w odniesieniu do profilaktyki, leczenia, opieki zdrowotnej i wsparcia związanych z HIV/AIDS, lub też innych świadczeń niezwiązanych z HIV/AIDS,

 

–       ułatwienie dostępu do edukacji i zatrudnienia osobom żyjącym z HIV/AIDS i innym kluczowym społecznościom,

 

–       zagwarantowanie, że przyszłe monitorowanie postępów w walce z HIV/AIDS będzie obejmowało wskaźniki odnoszące się bezpośrednio do kwestii praw człowieka związanych z HIV/AIDS oraz je oceniające,

 

–       przestrzeganie trzech podstawowych zasad (zgoda zainteresowanego, poufność i poradnictwo) przy testach na nosicielstwo HIV/AIDS oraz innych pokrewnych usługach,

 

–       zapobieganie piętnowaniu i dyskryminacji osób żyjących z HIV/AIDS i innych kluczowych społeczności oraz wspieranie ich prawa do bezpieczeństwa i ochrony przed nadużyciami i przemocą,

 

–       propagowanie i ułatwianie większego zaangażowania osób żyjących z HIV/AIDS i innych kluczowych społeczności w przeciwdziałanie HIV/AIDS,

 

–       udzielanie obiektywnych i bezstronnych informacji na temat tej choroby,

 

–       zapewnianie ludziom możliwości ochrony przed zakażeniem HIV/AIDS, a także wiedzy, umiejętności i środków umożliwiających im ochronę przed zakażeniem HIV/AIDS;

 

4.  wzywa Komisję Europejską i państwa członkowskie do zajęcia się potrzebami kobiet w zakresie zapobiegania HIV/AIDS, leczenia i opieki nad chorymi, co stanowi podstawowe narzędzie ograniczania rozmiaru epidemii, w szczególności poprzez zwiększenie dostępu do programów opieki zdrowotnej w zakresie życia płciowego i rozmnażania, obejmujących testy na HIV/AIDS, pełne włączenie w te programy usług w zakresie poradnictwa i prewencji oraz poprzez dokonanie przeglądu czynników społeczno-gospodarczych przyczyniających się do zagrożenia kobiet HIV/AIDS, takich jak brak równouprawnienia, ubóstwo, brak perspektyw ekonomicznych i możliwości kształcenia, brak ochrony prawnej i ochrony praw człowieka;

5.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do wspierania udziału osób niepełnosprawnych w reagowaniu na zagrożenia HIV/AIDS i do włączenia ich praw człowieka do krajowych strategicznych planów i strategii politycznych w zakresie HIV/AIDS, aby zapewnić im dostęp do usług związanych z HIV/AIDS, które są skrojone odpowiednio do ich potrzeb i odpowiadają usługom dostępnym dla innych grup społecznych;

6.  wzywa Komisję i państwa członkowskie do wspierania programów ograniczających szkody, skierowanych do więźniów i osób przyjmujących narkotyki w iniekcjach;

7.  wzywa Komisję do wsparcia krajowych rządów i do włączenia społeczeństwa obywatelskiego w rozwiązywanie problemu niskiej dostępności programów na rzecz zmniejszenia napiętnowania i dyskryminacji oraz zwiększania dostępu do wymiaru sprawiedliwości w ramach krajowych działań na rzecz osób żyjących z HIV/AIDS;

8.  wzywa Komisję i Radę do prowadzenia prac wspólnie z UNAIDS i innymi partnerami w celu udoskonalenia mierników oceny postępów na poziomie ogólnoświatowym, krajowym i programowym w zakresie zmniejszania napiętnowania i dyskryminacji wynikających z HIV/AIDS, w tym wskaźników typowych dla kluczowych społeczności;

9.  wzywa Komisję i Radę do wsparcia prac nowo ustanowionej Światowej Komisji ds. HIV i Prawa w celu zapewnienia, że przepisy przyczyniać się będą do skutecznego zapobiegania rozprzestrzenianiu się HIV/AIDS;

10. wzywa Komisję i Radę do włączenia Agencji Praw Podstawowych Unii Europejskiej w gromadzenie dalszych dowodów dotyczących sytuacji w zakresie praw człowieka ludzi żyjących z HIV/AIDS oraz innych kluczowych społeczności w Europie, z uwzględnieniem w szczególności ich narażenia na wieloraką i międzysektorową dyskryminację;

11. wzywa wszystkie państwa członkowskie i Komisję do przeznaczenia przynajmniej 20% wszystkich funduszy rozwojowych na podstawową opiekę zdrowotną i edukację, do zwiększenia wkładu do światowego funduszu na rzecz zwalczania AIDS, gruźlicy i malarii oraz do zwiększenia środków na inne programy na rzecz umacniania systemów opieki zdrowotnej i systemów wspólnotowych;

12. wzywa wszystkie państwa członkowskie i Komisję do odwrócenia niepokojącej tendencji do ograniczania środków przeznaczanych na prawa i zdrowie reprodukcyjne i seksualne w krajach rozwijających się oraz do wspierania strategii politycznych dotyczących leczenia chorób przenoszonych drogą płciową oraz dostępności artykułów związanych ze zdrowiem reprodukcyjnym, na które składają się ratujące życie lekarstwa i środki antykoncepcyjne, w tym prezerwatywy;

13. wzywa UE do kontynuowania prac przy użyciu zestawu instrumentów finansowych na poziomie ogólnoświatowym i krajowym, będących uzupełnieniem wsparcia budżetowego, oraz za pośrednictwem właściwych organizacji i mechanizmów, które okazały się skuteczne w podejmowaniu wymiaru HIV/AIDS dotyczącego praw człowieka, zwłaszcza organizacji społeczeństwa obywatelskiego i organizacji społecznych;

14. żąda przyjęcia przez Grupę Roboczą ds. Praw Człowieka Rady dokumentu pt. Zestaw narzędzi służących promowaniu i ochronie wszystkich praw człowieka przysługujących lesbijkom, gejom, biseksualistom i osobom transgenderowym i wzywa Radę i Komisję do wdrożenia zawartych w nim zaleceń;

15. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, parlamentom państw członkowskich, Sekretarzowi Generalnemu ONZ, Wspólnemu Programowi Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. HIV/AIDS, Światowej Organizacji Zdrowia oraz organizatorom XVIII międzynarodowej konferencji poświęconej AIDS.

(1)

„Kluczowe populacje” to grupy najbardziej zagrożone zarażeniem się wirusem HIV lub zakażeniem AIDS; grupy, które odgrywają kluczowe znaczenie w rozprzestrzenianiu się HIV, a których zaangażowanie ma podstawowe znaczenie dla skutecznego i trwałego reagowania na HIV. Kluczowe grupy różnią się w zależności od kontekstu lokalnego, ale obejmują grupy newralgiczne i marginalizowane, jak zarażonych HIV, ich partnerów i rodziny, klientów i pracowników seks-biznesu, mężczyzn utrzymujących stosunki seksualne z mężczyznami, osoby przyjmujące narkotyki drogą dożylną, sieroty i inne szczególnie narażone dzieci, migrantów i przesiedleńców, a także więźniów.

(2)

Zgodnie z Wytycznymi politycznymi UNAIDS dotyczącymi kryminalizacji przenoszenia wirusa HIV, rządy powinny uznawać za przestępstwo jedynie przypadki celowego zakażenia, tzn. sytuacje, gdy dana osoba zna swój status serologiczny i działając umyślnie w celu zakażenia HIV rzeczywiście doprowadza do przeniesienia wirusa.

Ostatnia aktualizacja: 7 lipca 2010Informacja prawna