Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B7-0425/2010

Teksty złożone :

B7-0425/2010

Debaty :

PV 07/07/2010 - 18
CRE 07/07/2010 - 18

Głosowanie :

PV 08/07/2010 - 6.6
CRE 08/07/2010 - 6.6

Teksty przyjęte :


PROJEKT REZOLUCJI
PDF 132kDOC 80k
5.7.2010
PE442.023v01-00
 
B7-0425/2010

zamykającej debatę na temat oświadczenia Wiceprzewodniczącej Komisji/Wysokiej Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa

zgodnie z art. 110 ust. 2 Regulaminu


w sprawie opartego na prawach podejścia do działań UE związanych z zapobieganiem HIV/AIDS


Charles Tannock w imieniu grupy ECR

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie opartego na prawach podejścia do działań UE związanych z zapobieganiem HIV/AIDS   
B7‑0425/2010

Parlament Europejski,

–   uwzględniając zbliżającą się XVIII międzynarodową konferencję poświęconą AIDS: „Prawa, tu i teraz”, która odbędzie się w Wiedniu w dniach 18-23 lipca 2010 r.,

–   uwzględniając deklarację zobowiązań ONZ w sprawie HIV/AIDS pt. „Globalny kryzys - globalne działania”, przyjętą przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w dniu 27 czerwca 2001 r. podczas 26. sesji specjalnej,

–   uwzględniając sesję specjalną na wysokim szczeblu Zgromadzenia Ogólnego ONZ w sprawie HIV/AIDS w dniu 2 czerwca 2006 r. oraz deklarację polityczną przyjętą na tym posiedzeniu,

–   uwzględniając deklarację w sprawie HIV/AIDS, gruźlicy i innych pokrewnych chorób zakaźnych, przyjętą w Abudży w dniu 27 kwietnia 2001 r., a także wspólne stanowisko krajów afrykańskich w sprawie sesji specjalnej na wysokim szczeblu Zgromadzenia Ogólnego ONZ w 2006 r. oraz apel o przyśpieszenie działań służących zapewnieniu powszechnego dostępu do leczenia HIV i AIDS, gruźlicy i malarii w Afryce, podpisany przez Unię Afrykańską w Abudży w dniu 4 maja 2006 r.,

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 6 lipca 2006 r. w sprawie HIV/AIDS: czas na spełnienie obietnic; rezolucję z dnia 24 kwietnia 2007 r. w sprawie zwalczania HIV/AIDS w UE i w państwach z nią sąsiadujących w latach 2006-2009; rezolucję z dnia 20 listopada 2008 r. w sprawie wczesnego wykrywania i wczesnego leczenia HIV/AIDS,

–   uwzględniając konkluzje Rady z listopada 2009 r. na temat postępu w realizacji europejskiego programu przeciwdziałania HIV/AIDS, malarii i gruźlicy w drodze działań zewnętrznych w latach 2007-2011,

–   uwzględniając sprawozdanie UNAIDS z 2009 r. w sprawie światowej epidemii AIDS,

–   uwzględniając ramowe rezultaty UNAIDS na lata 2009-2011,

–   uwzględniając sprawozdanie w sprawie milenijnych celów rozwoju Organizacji Narodów Zjednoczonych z 2010 r.,

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 15 czerwca 2010 r. w sprawie postępów w osiąganiu milenijnych celów rozwoju: przegląd śródokresowy w ramach przygotowań do posiedzenia wysokiego szczebla ONZ we wrześniu 2010 r.,

–   uwzględniając art. 116 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że liczba osób dotkniętych HIV/AIDS stale rośnie i według szacunków na całym świecie 33,4 mln osób jest dotkniętych HIV/AIDS, a szczególnie niepokojący jest fakt, że w 2008 r. odnotowano 2,7 mln nowych zakażeń,

B.  mając na uwadze, że obecnie główną przyczyną rozprzestrzeniania się HIV na świecie są heteroseksualne stosunki płciowe bez zabezpieczenia, a połowa nowych zakażeń wirusem HIV dotyka młodych ludzi poniżej 25 roku życia,

C. mając na uwadze, że obecnie kobiety stanowią połowę chorych na AIDS, a 60% z nich mieszka w Afryce, oraz że kobiety są dwa do czterech razy bardziej podatne na chorobę niż mężczyźni; wyraża głębokie zaniepokojenie ogólną ekspansją i feminizacją choroby,

D. mając na uwadze, że HIV/AIDS pozostaje jedną z głównych przyczyn śmierci na świecie i w 2008 r. z powodu tej choroby zmarły 2 mln osób oraz że zgodnie z przewidywaniami będzie ona nadal jedną z głównych przyczyn przedwczesnej śmierci w najbliższych dziesięcioleciach,

E.  mając na uwadze, że najbardziej narażone na HIV/AIDS i na wpływ pandemii są kobiety i dziewczęta, młodzież, ludzie starsi, mężczyźni utrzymujący stosunki seksualne z mężczyznami, osoby używające narkotyków w iniekcjach i inne osoby uzależnione od narkotyków, osoby świadczące usługi seksualne, transseksualiści, więźniowie, pracownicy migrujący, sieroty, osoby z regionów ogarniętych konfliktem lub regionów po jego zakończeniu, ludność autochtoniczna, uchodźcy i osoby przesiedlone wewnętrznie, a także osoby udzielające pomocy nosicielom HIV/AIDS,

F.  mając na uwadze, że stosowanie praw człowieka i podstawowych wolności w odniesieniu do wszystkich ludzi stanowi podstawowy czynnik zmniejszający narażenie na HIV/AIDS,

G. mając na uwadze, że Afryka subsaharyjska jest nadal najciężej dotkniętym regionem, w którym żyje 22,4 mln osób zakażonych HIV/AIDS i w którym doszło do 71% ogólnej liczby nowych zakażeń HIV/AIDS zarejestrowanych w 2008 r.,

H. mając na uwadze, że kobiety i dziewczęta są nadal nieproporcjonalnie bardziej narażone na zakażenie HIV/AIDS i w Afryce subsaharyjskiej kobiety stanowią ok. 60% osób zakażonych tym wirusem,

I.   mając na uwadze, że z uwagi na piętnowanie związane z HIV/AIDS ok. 30% zakażonych osób jest nieświadomych swojego nosicielstwa, a badania sugerują, że niezdiagnozowane zakażenie ułatwia dalsze przenoszenie HIV/AIDS i zwiększa ryzyko wcześniejszej śmierci osób żyjących z tym wirusem,

J.   mając na uwadze, że praktyki seksualne z osobą tej samej płci są nadal mocno piętnowane, szczególnie w Afryce subsaharyjskiej, gdzie w 31 krajach czynności seksualne osób dorosłych tej samej płci za ich obopólną zgodą są uważane za przestępstwo, w czterech podlegają karze śmierci, a w innych – karom pozbawienia wolności powyżej lat dziesięciu, a takie napiętnowanie utrudnia działania mające na celu zapobieganie HIV/AIDS,

K. mając na uwadze, że w wielu krajach kryminalizacja osób zażywających nielegalnie narkotyki uniemożliwia im dostęp do zapobiegania HIV/AIDS, leczenia, opieki i wsparcia w tym zakresie, a także prowadzi do wzrostu zakażeń HIV/AIDS związanych z przyjmowaniem narkotyków metodą dożylną,

L.  mając na uwadze, że w 106 krajach nadal obowiązują przepisy i strategie polityczne utrudniające w znaczący sposób skuteczne zapobieganie HIV/AIDS,

M. mając na uwadze, że według szacunków w 2008 r. 17,5 mln dzieci straciło jedno z rodziców lub oboje wskutek zakażenia HIV/AIDS, przy czym zdecydowana większość tych dzieci pochodzi z Afryki subsaharyjskiej i często są one narażone na piętnowanie i dyskryminację oraz na odmowę dostępu do podstawowych usług, takich jak edukacja i schronienie, co jednocześnie prowadzi do wzrostu ich podatności na zakażenie HIV/AIDS,

1.  zwraca się do Komisji i Rady o wywiązanie się z podjętych zobowiązań i dołożenie wszelkich starań, by potraktować HIV/AIDS jako światowy priorytet w dziedzinie zdrowia publicznego, przy uwzględnieniu profilaktyki, leczenia, opieki i wsparcia, w tym w ramach współpracy UE na rzecz rozwoju;

2.  wzywa Komisję i Radę do wspierania najlepszych strategii i praktyk w ramach dialogu politycznego na szczeblu globalnym i krajowym odnośnie do przeciwdziałania HIV/AIDS poprzez:

–    zagwarantowanie propagowania, ochrony i poszanowania praw człowieka osób żyjących z HIV/AIDS i innych kluczowych społeczności,

 

–    wspieranie przeglądu i zmiany przepisów, które są przeszkodą dla realizacji skutecznych programów opartych na rzetelnych informacjach związanych z HIV/AIDS oraz opieki nad chorymi, zwłaszcza dla kluczowych społeczności,

 

–    programowanie związane z HIV/AIDS ukierunkowane na osoby żyjące z HIV/AIDS i inne kluczowe społeczności oraz mające na celu umożliwienie jednostkom i społecznościom obronę przed HIV/AIDS, zmniejszenie ryzyka i podatności na zakażenia HIV/AIDS i złagodzenie jego negatywnego wpływu poprzez ułatwienie osobom żyjącym z HIV/AIDS i innym kluczowym społecznościom dostępu do edukacji i zatrudnienia,

 

–    zagwarantowanie, że przyszłe monitorowanie postępów w walce z HIV/AIDS będzie obejmowało wskaźniki odnoszące się bezpośrednio do kwestii praw człowieka związanych z HIV/AIDS oraz je oceniające,

 

–    przestrzeganie trzech podstawowych zasad (zgoda zainteresowanego, poufność i poradnictwo) przy testach na nosicielstwo HIV/AIDS oraz innych pokrewnych usługach,

 

–    zapobieganie piętnowaniu i dyskryminacji osób żyjących z HIV/AIDS i innych kluczowych społeczności oraz wspieranie ich prawa do bezpieczeństwa i ochrony przed nadużyciami i przemocą,

 

–    propagowanie i ułatwianie większego zaangażowania osób żyjących z HIV/AIDS i innych kluczowych społeczności w przeciwdziałanie HIV/AIDS,

 

–    dostarczanie obiektywnych i bezstronnych informacji na temat tej choroby,

 

–    przekazywanie ludziom wiedzy i umiejętności w dziedzinie zapobiegania zakażeniu HIV/AIDS i zapewnianie możliwości ochrony przed HIV/AIDS;

 

3.  ubolewa jednak, że deklaracja nie zawiera żadnych ogólnych celów ani ram czasowych leczenia, środków oraz profilaktyki, nie przedstawia także realnego planu działania, który przyczyniałby się do osiągnięcia do 2010 r. celu powszechnej dostępności leczenia dla wszystkich osób zarażonych HIV;

4.  wyraża głębokie zaniepokojenie faktem, że połowa wszystkich nowych zakażeń HIV występuje wśród dzieci i młodzieży;

5.  wyraża rozczarowanie z powodu braku w wielu krajach, w tym w państwach członkowskich, skutecznych, funkcjonujących programów zapewniania czystych igieł dla osób uzależnionych od narkotyków, mimo że do wielu zakażeń dochodzi w wyniku używania tych samych igieł;

6.  podkreśla, że aby skutecznie zahamować i cofnąć rozprzestrzenianie się HIV/AIDS niezbędne jest dotarcie do grup najbardziej narażonych na zakażenie za pomocą szczególnych środków;

7.  uznaje znaczenie odpowiedzialności krajowej oraz wzywa kraje rozwijające się do nadania najwyższej rangi wydatkom w dziedzinie zdrowia ogólnie, a w szczególności w dziedzinie zapobiegania HIV/AIDS, a ponadto zwraca się do Komisji o wsparcie rządów krajowych i zaangażowanie społeczeństwa obywatelskiego w ograniczenie piętnowania i dyskryminacji osób zarażonych HIV/AIDS;

8.  wzywa do wspierania na szczeblu międzynarodowym, regionalnym, krajowym i lokalnym dostępu do szkoleń i informacji na temat HIV/AIDS, dobrowolnego poradnictwa, testów i usług pokrewnych, przy zachowaniu pełnej dyskrecji i za zgodą zainteresowanego, a także do tworzenia społecznych i prawnych warunków przyjaznych i bezpiecznych dla dobrowolnego przyznania się do nosicielstwa HIV;

9.  podkreśla znaczenie działań na szczeblu lokalnym oraz wskazuje na fakt, że profilaktyka, leczenie i opieka wymagają zaangażowania społeczności lokalnych;

10. wzywa Komisję i państwa członkowskie, aby wspólnie z UNAIDS rozwijały i wspierały działania krajowe w celu ustalenia całościowych, przejrzystych procesów, a także ambitnych krajowych celów w zakresie zapobiegania HIV, leczenia, opieki i wsparcia;

11. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, parlamentom państw członkowskich, Sekretarzowi Generalnemu ONZ, Wspólnemu Programowi Organizacji Narodów Zjednoczonych ds. HIV/AIDS, Światowej Organizacji Zdrowia oraz organizatorom XVIII międzynarodowej konferencji poświęconej AIDS.

Ostatnia aktualizacja: 7 lipca 2010Informacja prawna