Procedura : 2010/2911(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B7-0693/2010

Teksty złożone :

B7-0693/2010

Debaty :

Głosowanie :

PV 15/12/2010 - 9.7
CRE 15/12/2010 - 9.7

Teksty przyjęte :

P7_TA(2010)0482

PROJEKT REZOLUCJI
PDF 118kDOC 71k
Patrz też projekt wspólnej rezolucji RC-B7-0693/2010
8.12.2010
PE450.522v01-00
 
B7-0693/2010

zamykającej debatę nad oświadczeniami Rady i Komisji

zgodnie z art. 110 ust. 2 Regulaminu


w sprawie wspólnej strategii Afryka–UE przed trzecim szczytem Afryka–UE


Judith Sargentini w imieniu grupy politycznej Verts/ALE

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie wspólnej strategii Afryka–UE przed trzecim szczytem Afryka–UE   
B7‑0693/2010

Parlament Europejski,

-    uwzględniając wspólną strategię Afryka–UE (zwaną „wspólną strategią”) i pierwszy plan działania (2008-2010) na rzecz wdrażania partnerstwa strategicznego Afryka-UE, które przywódcy państw i rządów UE i Afryki przyjęli w Lizbonie w dniach 8-9 grudnia 2007 r.,

-    uwzględniając konkluzje z trzeciego szczytu Afryka–UE w Trypolisie w dniach 29 i 30 listopada 2010 r.,

-    uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że deklarowane cele wspólnej strategii Afryka–UE można zrealizować jedynie wówczas, gdy w odpowiedni sposób zostaną podjęte kluczowe kwestie będące podstawą rozwoju Afryki,

B.  mając na uwadze, że wspólna strategia Afryka–UE nie czerpie nauki z poprzednich dziesięcioleci współpracy między obydwoma kontynentami, która głównie skupiała się na europejskim interesie gospodarczym, co pokazuje dokument dotyczący strategii UE na rzecz wymiany handlowej zatytułowany „Globalny wymiar Europy – konkurowanie na światowym rynku”,

C. mając na uwadze, że strategia UE na rzecz wymiany handlowej sprzyja zapewnieniu dostępu UE do surowców krajów rozwijających się, w tym towarów rolnych, poprzez otwarcie rynków krajów rozwijających się dla dużych przedsiębiorstw UE kosztem tych krajów,

D. mając na uwadze, że dostęp krajów rozwijających się do rynku UE jest w praktyce ograniczony do eksportu surowców, które są niżej opodatkowane w porównaniu z towarami przetworzonymi, a polityka ta sprawia, że kraje rozwijające się uznawać się będzie za stałych dostawców surowców dla przemysłu UE,

E.  mając na uwadze, że nielegalny odpływ kapitału i uchylanie się od podatku nieustannie pozbawia kraje afrykańskie środków finansowych pilnie potrzebnych do rozwijania ich infrastruktury socjalnej i gospodarczej w obszarze zdrowia, edukacji, zatrudnienia itd.,

F.  mając na uwadze, że strategia Afryka-UE powinna opierać się na uczciwych warunkach i spójności polityki, by przerwać błędne koło ubóstwa i zależności krajów afrykańskich,

1.  ubolewa nad faktem, że wspólna strategia Afryka–UE nie czerpie nauki z poprzednich dziesięcioleci współpracy między obydwoma kontynentami i że nie udało się jej przedstawić nowych stosunków opartych na wizji długofalowego i zrównoważonego rozwoju, który oznacza uczciwe, sprawiedliwe, spójne, demokratyczne, sprzyjające ochronie socjalnej i ochronie środowiska strategie polityczne;

2.  podkreśla, że podstawowe zasady wspólnej strategii Afryka-UE należy opracować tak, aby wspierały zaspokajanie trwałych potrzeb krajów rozwijających się z myślą o likwidacji ubóstwa, zagwarantowaniu godnych dochodów i warunków życiowych oraz zapewnieniu podstawowych praw człowieka, w tym praw socjalnych, ekonomicznych i środowiskowych;

3.  ubolewa nad faktem, że podczas szczytu nie zajęto się kwestią obecnego nabywania przez zagranicznych inwestorów – z poparciem rządów – gruntów rolnych w Afryce, co przy braku odpowiednich działań może osłabić lokalne bezpieczeństwo żywnościowe oraz spowodować poważne i dalekosiężne konsekwencje;

4.  zaznacza, że sprawiedliwy handel między UE i krajami rozwijającymi się wiąże się z uczciwymi cenami oferowanymi przez kraje rozwijające się za zasoby i produkty rolne, tzn. cenami odzwierciedlającymi koszty wewnętrzne i zewnętrzne, przy jednoczesnym zagwarantowaniu najważniejszych standardów pracy MOP w odniesieniu do warunków pracy oraz zapewnieniu ochrony środowiska;

5.  uważa, że przywódcy Afryki i UE muszą naprawdę zaangażować się we wdrożenie mechanizmu, którego celem będzie uniemożliwienie nielegalnego odpływu kapitału i uchylania się od opodatkowania, promowanie pełnej przejrzystości i sprawozdawczości z podziałem na poszczególne kraje oraz nasilenie międzynarodowej presji na wszystkie jurysdykcje, które mogą umożliwiać unikanie zobowiązań podatkowych lub uchylanie się od opodatkowania w Afryce;

6.  wyraża opinię, że polityka zapobiegania konfliktom stanowi również podstawowy warunek wstępny trwałego pokoju oraz że należy zająć się strukturalnymi przyczynami konfliktów, wprowadzając politykę trwałego rozwoju w celu zaspokojenia podstawowych potrzeb ludności afrykańskiej i zwalczania bezrobocia oraz niesprawiedliwości społecznej i gospodarczej;

7.  uważa, że uchwalenie w USA nowej ustawy o „minerałach z regionów ogarniętych konfliktami” stanowi duży krok naprzód w walce z nielegalną eksploatacją kopalin, która jest motorem napędowym wojny domowej i konfliktów; jest zdania, że Komisja i Rada powinny przedstawić podobny wniosek, aby zapewnić wykrywalność minerałów przywożonych na rynek UE;

8.  wzywa przywódców Afryki i UE do zajęcia się kwestiami podatkowymi w dziedzinie rozwoju oraz do ustanowienia skutecznych i opłacalnych systemów podatkowych w Afryce celem zapewnienia trwałego źródła finansowania na rzecz rozwoju, co w perspektywie długoterminowej zastąpiłoby zależność od pomocy zagranicznej;

9.  z żalem stwierdza, że UE w dalszym ciągu naciska na zawarcie umowy o partnerstwie gospodarczym, nie biorąc pod uwagę niechęci krajów afrykańskich;

10. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie oraz Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich, Europejskiemu Komitetowi Ekonomiczno-Społecznemu, jak również Radzie Gospodarczej, Społecznej i Kulturalnej Unii Afrykańskiej, Komisji Unii Afrykańskiej, Radzie Wykonawczej Unii Afrykańskiej, Parlamentowi Panafrykańskiemu, Radzie Ministrów AKP oraz Wspólnemu Zgromadzeniu Parlamentarnemu AKP-UE.

Ostatnia aktualizacja: 1 marca 2011Informacja prawna