Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο,

–   έχοντας υπόψη τις ολοκληρωμένες κατευθυντήριες γραμμές για την Ευρώπη 2020 όπως αυτές εγκρίθηκαν από το Συμβούλιο το 2010 (Μέρος I – ΓΠΟΠ, Μέρος II – Κατευθυντήριες γραμμές για την απασχόληση),

–   έχοντας υπόψη τα πορίσματα των Συμβουλίων της 17ης Ιουνίου 2010 (Στρατηγική Ευρώπη 2020), της 16ης Δεκεμβρίου 2010 (Οικονομική Διακυβέρνηση) και της 4ης Φεβρουαρίου 2011 (Ευρώπη 2020 – Ενεργειακή Πολιτική, Καινοτομία),

–   έχοντας υπόψη τις προτάσεις της Επιτροπής σχετικά με το νομοθετικό πακέτο της οικονομικής διακυβέρνησης (διαδικασία υπερβολικού ελλείμματος, διόρθωση των μακροοικονομικών ανισορροπιών) της 29ης Σεπτεμβρίου 2010,

–   έχοντας υπόψη την Ανακοίνωση της Επιτροπής με τίτλο "Ετήσια επισκόπηση της ανάπτυξης: η σφαιρική απάντηση της ΕΕ στην κρίση" (COM(2011) 11 τελικό),

–   έχοντας υπόψη το άρθρο 110, παράγραφο 2 του Κανονισμού του,

Α. εκτιμώντας ότι η ετήσια επισκόπηση της ανάπτυξης της Επιτροπής εκκίνησε τον πρώτο κύκλο του ευρωπαϊκού εξαμήνου, όπως αυτός εγκρίθηκε από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της 7ης Σεπτεμβρίου 2010, με επίκεντρο έναν εκ των προτέρων συντονισμό των δημοσιονομικών και οικονομικών πολιτικών σύμφωνα με το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης, αφενός, και την στρατηγική Ευρώπη 2020, αφετέρου· εκτιμώντας δε ότι το Συμβούλιο του Μαρτίου 2011 αναμένεται να παράσχει "καθοδήγηση" για τις πολιτικές των κρατών μελών και στους δύο τομείς,

Β.  εκτιμώντας ότι σύμφωνα με τις αισιόδοξης προβλέψεις της Επιτροπής υπάρχουν "σημάδια οικονομικής ανάκαμψης, που είναι όμως ακόμα άνισα"· εκτιμώντας ότι στην πραγματικότητα το 2010 και εφεξής τα περισσότερα κράτη μέλη συνέχισαν να αντιμετωπίζουν μια κατάσταση οικονομικού μαρασμού, ορισμένα έπεσαν σε διπλή ύφεση, κάποια άλλα παρουσίασαν έντονα αρνητικούς ρυθμούς ανάπτυξης και μόνο πολύ λίγα από αυτά μπόρεσαν να επωφεληθούν το 2010 από "αύξηση των εξαγωγών μετά την ανάληψη του παγκόσμιου εμπορίου"· ακόμα όμως και για αυτές τις χώρες εξαγωγούς αναμένεται επιβράδυνση της οικονομικής τους ανάπτυξης για το 2011,

Γ.  εκτιμώντας ότι η Επιτροπή υπογραμμίζει πως "ο οικονομικός τομέας δεν έχει επιστρέψει ακόμα στις φυσιολογικές συνθήκες και παρατηρούνται καταστάσεις ευπρόσβλητες από στρες και εξάρτηση από κρατική στήριξη", ότι η χορήγηση πιστώσεων εξακολουθεί να είναι σφιχτή και ότι "σε ορισμένα κράτη μέλη εξακολουθούν να είναι υπερβολικά τα χρέη νοικοκυριών και επιχειρήσεων",

Δ.  εκτιμώντας ότι η αυστηρή εκ μέρους της Επιτροπής ανάλυση της κατάστασης του χρηματοπιστωτικού τομέα ενδέχεται να παρουσιάζει ακόμα πολύ πιο ρόδινη την πραγματική κατάσταση: πολλές ευρωπαϊκές τράπεζες έχουν όγκους χρέους – κρατικό, τραπεζικό και ακινήτων· πράγματι πολλές στερούνται ρευστών και εξαρτώνται από τη φτηνή χρηματοδότηση της ΕΚΤ για να επιπλεύσουν· άλλες πάλι έχουν υποστεί τεράστιες ζημίες τις οποίες έχουν αναγνωρίσει μόνο εν μέρει, και αποτέλεσμα αυτής της κατάστασης είναι στην ουσία μερικές από αυτές να είναι αφερέγγυες,

Ε.  εκτιμώντας ότι μέχρι σήμερα η Ευρωπαϊκή Ένωση και οι κυβερνήσεις των κρατών μελών δεν έχουν εφαρμόσει τις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις για να λειτουργεί ο χρηματοπιστωτικός τομέας πάνω από όλα προς το δημόσιο συμφέρον, να δέχεται χαμηλότερες αποδόσεις και να είναι στραμμένος προς την αποφυγή των κινδύνων και σε μακροπρόθεσμούς στόχους αντί σε βραχυπρόθεσμα οφέλη, ούτε επιδίδονται στις αναγκαίες μεταρρυθμίσεις για αυστηρότερη ρύθμιση των χρηματοπιστωτικών αγορών,

ΣΤ. εκτιμώντας ότι τα πορίσματα του Συμβουλίου της 4ης Φεβρουαρίου 2011 όρισαν πως χρειάζονται "φιλόδοξα τεστ αντοχής" για τις τράπεζες· εκτιμώντας ότι τα τεστ αντοχής για τις τράπεζες που ήδη εφαρμόζονταν από την ΕΕ δεν ήταν προφανώς αρκετά αυστηρά, καθώς αυτά χορήγησαν πιστοποιητικό καλής υγείας στην Bank of Ireland και στην Allied Irish Bank των οποίων όμως τα σοβαρά προβλήματα λίγο αργότερα πυροδότησαν τη διαδικασία διάσωσης της Ιρλανδίας από την ευρωζώνη,

Ζ.  εκτιμώντας ότι οι κυβερνήσεις της ΕΕ έλαβαν μέτρα για να προστατευθούν πάση θυσία οι κάτοχοι ομολογιών των τραπεζών, προτιμώντας να επιβάλουν τις απώλειες στους φορολογούμενους – έστω και αν αυτό ωθεί σε οριακά σημεία την αντοχή της φερεγγυότητας των κυβερνήσεων· εκτιμώντας ότι αυτή είναι η υποβόσκουσα λογική του Ευρωπαϊκού Μηχανισμού Σταθερότητας, η οποία υποθάλπει μία ακόμα πιο βαθειά λιτότητα στις πολιτικές ανά την Ευρωπαϊκή Ένωση, επιβαρύνοντας για άλλη μια φορά με το οικονομικό βάρος διάσωσης του χρηματοπιστωτικού τομέα τους απλούς εργαζομένους, συνταξιούχους κλπ., των οποίων οι δουλειές, μισθοί, κοινωνικά οφέλη και δικαιώματα πλήττονται δυσβάσταχτα,

Η. εκτιμώντας ότι σύμφωνα με το σχέδιο Κοινής Έκθεσης για την Απασχόληση, η ανεργία στην ΕΕ φθάνει τώρα τα 23,1 εκατ. άτομα (9,6%, περίπου 20% σε ορισμένα κράτη μέλη) – 5,6 εκατ. άτομα λιγότερο από ό,τι στο ανώτατο σημείο της κατά το δεύτερο τρίμηνο του 2008 – και η ανεργία των νέων στην ΕΕ βρίσκεται στο 20,4% (περισσότερο από 40% σε ορισμένα κράτη μέλη)· εκτιμώντας ότι η ανάπτυξη από πλευράς πραγματικού κόστους εργασίας ανά μονάδα στην ΕΕ πέφτει από τα μέσα του 2009, για να φτάσει -2% ανά έτος το δεύτερο τρίμηνο του 2010,

Θ. εκτιμώντας ότι η ανεργία θα επιδεινωθεί και άλλο από το κύμα λιτότητας της ΕΕ και τις αποφάσεις των κρατών μελών, που επιβλήθηκαν σε ορισμένους στο πλαίσιο των κοινών επιχειρήσεων διάσωσης ΕΕ-ΔΝΤ – για να περικόψουν σημαντικά την απασχόληση του δημόσιου τομέα,

Ι.   εκτιμώντας ότι ο γενικός γραμματέας της Ευρωπαϊκής Συνομοσπονδίας Συνδικάτων (ETUC), John Monks, πρόσφατα δήλωσε σε επιστολή προς τον Επίτροπο Olli Rehn ότι "οι προτάσεις για οικονομική διακυβέρνηση ενδέχεται να γενικεύσουν τις πιέσεις αυτές στην ευρωζώνη και πέρα από αυτήν, και να μην ισχύσουν μόνο για τις χώρες που αντιμετωπίζουν δυσκολίες στις παγκόσμιες αγορές ομολόγων", και ότι "η ETUC δεν θα μπορέσει να στηρίξει οποιαδήποτε δράση της ΕΕ βάσει αυτών των αρχών ή προτάσεις για οικονομική διακυβέρνηση, και οποιαδήποτε νέα συνθήκη που τις περιέχει, οι οποίες δείχνουν να είναι κατά κάποιον τρόπο οι διατάξεις επανόρθωσης (τιμωρίας) της Συνθήκης των Βερσαλλιών, και μειώνουν τα κράτη μέλη σε ένα καθεστώς σχεδόν αποικιακό",

Κ. εκτιμώντας ότι οι πολιτικές λιτότητας της ΕΕ και των κρατών μελών – σοβαρές περικοπές στις δημόσιες επενδύσεις, συνεχής διάλυση της κοινωνικής προστασίας και του κράτους πρόνοιας, ένα μεγαλύτερο κύμα ιδιωτικοποίησης των δημόσιων υπηρεσιών, περικοπή μισθών, αύξηση του ΦΠΑ κλπ. – θα οδηγήσουν σε περαιτέρω εξασθένιση της αγοραστικής δύναμης και της εσωτερικής ζήτησης, μείωση των εισπράξεων φόρου και παράταση του οικονομικού μαρασμού ή επιστροφή στην ύφεση, όπου με αυτού του είδους τις πολιτικές λιτότητας είναι πολύ πιθανόν ότι δεν θα επιτευχθεί ο επίσημα δηλωθείς στόχος της μείωσης του δημόσιου χρέους, της αύξησης της απασχόλησης και του "πρασινίσματος της οικονομίας",

Γενικές Παρατηρήσεις - Ευρώπη 2020 και η εφαρμογή της

1.  Είναι εντελώς αντίθετο με την πρόταση της Γερμανίδας Καγκελαρίου Merkel και του Γάλλου Προέδρου Sarkozy για ένα "Σύμφωνο Ανταγωνιστικότητας", το οποίο απαιτεί να δοθεί τέλος στην τιμαριθμική αναπροσαρμογή των μισθών, την αύξηση του ορίου συνταξιοδότησης στα 67 έτη, την εναρμόνιση της φορολογικής και εργασιακής πολιτικής, και το κλείδωμα των ορίων δανεισμού εντός των εθνικών συνταγμάτων σε όλη την ευρωζώνη· καλεί το Συμβούλιο να απορρίψει την εν λόγω πρόταση·

2.  είναι επίσης εντελώς αντίθετο με την Στρατηγική Ευρώπη 2020, καθώς αυτή δεν παρέχει οποιαδήποτε λύση στα προβλήματα του λαού ενώ συνεχίζει να ενισχύει τις εσφαλμένες πολιτικές της ΕΕ που οδήγησαν στην κρίση· καταδικάζει απερίφραστα το ότι η ισότητα των γυναικών δεν συζητείται καθόλου και πουθενά· επισημαίνει ότι μέσα στο πλαίσιο της υψηλής ανεργίας και αυξημένης φτώχειας, η στρατηγική δεν προσφέρει έναν σαφή τρόπο για την αποτελεσματική μείωσή τους με τη βοήθεια μέσων οικονομικής, κοινωνικής και εργασιακής πολιτικής για την περιβαλλοντική και κοινωνικά βιώσιμη ανάπτυξη και πλήρη απασχόληση με δικαιώματα για τους εργαζόμενους·

3.  επισημαίνει ότι με την εφαρμοζόμενη σήμερα φορολογική μείωση, δεν θα καταστεί δυνατόν να υπάρξουν επαρκείς επενδύσεις για το πρασίνισμα της οικονομίας, τη δημιουργία νέων θέσεων απασχόλησης, τη βελτίωση της παιδείας, των ικανοτήτων και δεξιοτήτων, την καταπολέμηση της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού προκειμένου να επιτευχθούν οι στόχοι της ΕΕ 2020· φρονεί λοιπόν ότι η Στρατηγική ΕΕ 2020 από την αρχή βασίζεται σε κενές υποσχέσεις που δεν μπορούν να επιτευχθούν με την εφαρμογή της "νέας μακροοικονομικής πολιτικής" όπως ορίζεται από την Επιτροπή και το Συμβούλιο·

4.  υπογραμμίζει ότι ο σημερινός προϋπολογισμός της ΕΕ αδυνατεί επίσης να παράσχει τις εμβληματικές πρωτοβουλίες της Ευρώπης 2020 με τους αντίστοιχους δημοσιονομικούς πόρους και ότι χωρίς να προσαρμοστεί το τρέχον πολυετές δημοσιονομικό πλαίσιο δεν υπάρχει ελπίδα να εκτελεστεί η Ευρώπη 2020 στους ετήσιους προϋπολογισμούς της ΕΕ πριν από το 2014· τονίζει δε ότι αυτό αποτελεί κατάφωρη απόδειξη του πόσο σοβαρά το Συμβούλιο - το οποίοι πάντα επιδιώκει να χαλιναγωγεί τον προϋπολογισμό της ΕΕ ενώ διευρύνει τα καθήκοντά της - λαμβάνει τις δικές του δεσμεύσεις έναντι της Ευρώπης 2020·

5.  υπογραμμίζει ότι τα πορίσματα του Συμβουλίου της 4 Φεβρουαρίου 2011 περί ενεργειακής υποδομής αποτελούν χαρακτηριστική απόδειξη του θέματος αυτού: με φόντο τις πολιτικές λιτότητας που πρέπει να εφαρμόσουν στο εσωτερικό τους, τα κράτη μέλη απορρίπτουν τα αιτήματα της Επιτροπής για σοβαρές δημόσιες επενδύσεις σε "έξυπνα δίκτυα διανομής ενέργειας" προκειμένου να προωθηθεί χρήση των ανανεώσιμων πηγών ενέργειας, και αντ' αυτών το Συμβούλιο επιμένει ότι "ο κύριος όγκος των σοβαρότερων χρηματοδοτικών δαπανών για επενδύσεις υποδομής θα πρέπει να δημιουργηθεί από την αγορά, όπου οι δαπάνες θα καλυφθούν μέσω τελών" - δηλαδή υψηλότερες τιμές για τους καταναλωτές·

6.  φρονεί πως οι περισσότεροι πάροχοι ηλεκτρικής ενέργειας και οι πάροχοι δικτύων δεν έχουν ιδιαίτερο ενδιαφέρον να αναπτύξουν μια αποκεντρωμένη υποδομή ανανεώσιμης πηγής ενέργειας ούτε τα απαιτούμενα έξυπνα δίκτυα διανομής ηλεκτρικής ενέργειας· καταδικάζει λοιπόν απερίφραστα την απόφαση του Συμβουλίου διότι είναι μονόπλευρη και πιέζει για την ολοκλήρωσή της ελευθερωμένης εσωτερικής αγοράς ενέργειας έως το 2014, ενώ καθυστερεί την τόσο αναγκαία ταχεία αύξηση της χρήσης ανανεώσιμων πηγών ενέργειας· επισημαίνει δε ότι ακόμα και οι μετριοπαθείς στόχοι για την ενέργεια και το κλίμα της Ευρώπης 2020 είναι πολύ πιθανόν να μην επιτευχθούν αν ακολουθηθεί μια τέτοια προσέγγιση·

7.  επισημαίνει ότι, παρά την κάποια επιφανειακή δημοκοπία περί "μείωσης της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού" (Ευρωπαϊκή Πλατφόρμα για την καταπολέμηση της Φτώχειας) και " προστασίας των πιο ευάλωτων ομάδων της κοινωνίας" στο πλαίσιο "πολιτικών δημοσιονομικής εξυγίανσης", η Επιτροπή επέμεινε επιτυχώς για την επιβολή περικοπών στους κατώτερους μισθούς (Ιρλανδία, Λετονία), στις κοινωνικές παροχές (Ιρλανδία, Ελλάδα, Λετονία) και στην πρόβλεψη υγειονομικής και νοσοκομειακής περίθαλψης (Λετονία, Ρουμανία, Ελλάδα, Ουγγαρία) στο πλαίσιο των "πακέτων διάσωσης" των ΕΕ-ΔΝΤ· καταδικάζει ανεπιφύλακτα τις πολιτικές αυτές και ζητεί από την Επιτροπή και το Συμβούλιο να ανακαλέσουν τις απαιτήσεις πολλαπλής συμμόρφωσης που επιβλήθηκαν στις χώρες αυτές·

8.  επισημαίνει ότι ο τρόπος με τον οποίο εφαρμόζονται οι πολιτικές λιτότητας των κρατών μελών στο πλαίσιο της συμμόρφωσης στο Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης, θα αυξήσει τη φτώχεια και τον κοινωνικό αποκλεισμό και είναι μάλλον πολύ απίθανο να επιτευχθεί ακόμα και ο απλός βασικός στόχος της Ευρώπης 2020 για μείωση της φτώχειας·

9.  υπογραμμίζει ότι οι ολοκληρωμένες κατευθυντήριες γραμμές για την Ευρώπη 2020 απαιτούν μια καταπιεστική προσέγγιση εκ μέρους των κρατών μελών η οποία εξωθεί σε αποκέντρωση των συλλογικών διαπραγματεύσεων, ελαστικοποίηση της αγοράς εργασίας, πάγωμα και περικοπή των μισθών του δημόσιου τομέα (κατευθυντήρια γραμμή 2: "Η κατάλληλη διαμόρφωση των μισθών στο δημόσιο τομέα πρέπει να θεωρηθεί σημαντικός σταθμός για την εξασφάλιση της συγκράτησης των μισθών στον ιδιωτικό τομέα προκειμένου να καλυφθεί η ανάγκη βελτίωσης της ανταγωνιστικότητας")· επισημαίνει ότι η Συνθήκη αποκλείει από το πεδίο της ζητήματα αμοιβής και συλλογικών διαπραγματεύσεων και καλεί το Συμβούλιο να εξαλείψει τις εν λόγω συστάσεις από τις ολοκληρωμένες κατευθυντήριες γραμμές για την Ευρώπη 2020·

10. επικρίνει απερίφραστα το ότι η Επιτροπή εξέδωσε στο πλαίσιο των "πακέτων διάσωσης" της ΕΕ-ΔΝΤ προσταγές για αποπληρωμή των κεφαλαίων υπό τον όρο της περικοπής των ελάχιστων μισθών, της μείωσης της δυσκαμψίας των μισθών, της περικοπής των συνταξιοδοτικών δικαιωμάτων, της ελαστικοποίησης των αγορών εργασίας και "της ευθυγράμμισης των μισθών περισσότερο προς την παραγωγικότητα σε επίπεδο επιχείρησης, ακόμα και με τη μεταρρύθμιση των συστημάτων διαιτησίας και συλλογικών διαπραγματεύσεων"· επισημαίνει ότι οι πολιτικές αυτές αποτελούν σοβαρή παραβίαση των δικαιωμάτων του κοινωνικού διαλόγου και των συλλογικών διαπραγματεύσεων· καλεί την Επιτροπή και το Συμβούλιο να αποσύρουν τις εν λόγω απαιτήσεις από τη συνδρομή των ΕΕ-ΔΝΤ·

11. υπογραμμίζει την εκ μέρους της Επιτροπής ανάλυση των σχεδίων εθνικών μεταρρυθμιστικών προγραμμάτων των κρατών μελών για την εκτέλεση της στρατηγικής Ευρώπη 2020, η οποία καταλογίζει γενικά "ένα σχετικά χαμηλό επίπεδο φιλοδοξίας κατά τη χάραξη εθνικών στόχων και μια υπερβολική επικέντρωση στις βραχυπρόθεσμες βλέψεις", προειδοποιεί δε ότι "οι σωρευτικές προσπάθειες των κρατών μελών θα υπολείπονται σημαντικά (έως και λιγότερο από 10%) του γενικού στόχου της ΕΕ για μείωση της ενεργειακής κατανάλωσης κατά 20% έως το 2020", με παρόμοια επίπεδα αποτυχίας στους στόχους για την παιδεία και τη μείωση της φτώχειας·

12. επισημαίνει ότι - με φόντο τον δραστικά μειωμένο αριθμό των 5 πολύ απλών γενικών στόχων της Ευρώπης 2020 σε σύγκριση με την Στρατηγική της Λισαβόνας - φαίνεται να διανοίγεται ένα παρόμοιο "χάσμα εκτέλεσης" σε σχέση με την Ευρώπη 2020, όπως ακριβώς συνέβη με την στρατηγική της Λισαβόνας κατά την παρελθούσα δεκαετία· νομίζει δε πως δεν αξίζει τον κόπο και θα είναι απώλεια χρόνου η άσκηση ετήσιων επισκοπήσεων των "εθνικών μεταρρυθμιστικών προγραμμάτων"·

Η Ετήσια Επισκόπηση της Ανάπτυξης, η Οικονομική Διακυβέρνηση και Ευρωπαϊκό Εξάμηνο

13. είναι σαφώς αντίθετο με τις συστάσεις της Επιτροπής που περιέχονται στην Ετήσια Επισκόπηση της Ανάπτυξης η οποία επικεντρώνεται σε μια ακόμη πιο αυστηρή μείωση των ελλειμμάτων που είχε ήδη απαιτήσει το Σύμφωνο Σταθερότητας και Ανάπτυξης, στην αύξηση των έμμεσων φόρων (οι οποίοι θα πλήξουν περισσότερο τους φτωχούς και ευάλωτους), στην "αυστηρή και διαρκή συγκράτηση των μισθών, συμπεριλαμβανομένης και της αναθεώρησης των ρυθμών τιμαριθμικής αναπροσαρμογής στα συστήματα συλλογικής διαπραγμάτευσης", στην υποτιθέμενη ανάγκη να "αυξηθεί το όριο ηλικίας συνταξιοδότησης και να συνδεθεί προς το μέσο όρο ζωής" - παρά το γεγονός ότι η ΕΕ δεν διαθέτει καμία αρμοδιότητα επί των συνταξιοδοτικών καθεστώτων ή των συλλογικών διαπραγματεύσεων, στην περαιτέρω απελευθέρωση των υπηρεσιών και της εσωτερικής αγοράς κλπ.· καλεί λοιπόν το Συμβούλιο να απορρίψει την μέθοδο αυτή κατά την χάραξη "καθοδήγησης" για τις πολιτικές των κρατών μελών·

14. ζητεί από το Συμβούλιο να απορρίψει τις νομοθετικές προτάσεις της Επιτροπής σχετικά με τη διαδικασία του υπερβολικού ελλείμματος, καθώς αυτές θα επιδεινώσουν την προ κυκλική φύση του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης καθώς και την οικονομική ύφεση η οποία στη συνέχεια θα καταστήσει ακόμα δυσχερέστερη την επίτευξη των στόχων για τα δημόσια οικονομικά·

15. ζητεί από το Συμβούλιο να απορρίψει τις νομοθετικές προτάσεις της Επιτροπής για τη διόρθωση των μακροοικονομικών ανισορροπιών, καθώς με τη συστηματική σύνδεση των "ανισορροπιών" με την ανταγωνιστικότητα, όλο το βάρος της αναπροσαρμογής τοποθετείται μόνο στις χώρες "εξωτερικού ελλείμματος"· υπογραμμίζει ότι οι τεράστιες ανισότητες (και συγκεκριμένα η αύξηση της συμμετοχής στα κέρδη και η πτώση της συμμετοχής στην εργασία) παράγουν πλεονάζουσες αποταμιεύσεις και ότι η στρατηγική των χωρών που κάνουν κατάχρηση του ενιαίου νομίσματος χτίζοντας "πλεονάσματα" μέσω της συγκράτησης των μισθών που αποβαίνουν σε βάρος άλλων κρατών μελών, δεν αναφέρεται καθόλου ως πρόβλημα - αντίθετα οι χώρες με πλεόνασμα καλούνται να απορυθμίσουν και άλλο τους τομείς υπηρεσιών·

16. υπογραμμίζει ότι οι χώρες με πλεόνασμα πρέπει να στρέψουν την οικονομική τους ανάπτυξη προς την ενίσχυση της εσωτερικής διοίκησης και την εγχώρια οικονομία τους, μεταξύ άλλων επιτρέποντας υψηλότερους μισθούς· προτείνει να καθιερωθεί ένας ενωσιακός μηχανισμός "συμψηφισμού" στο πλαίσιο της ΕΕ-27 που θα υποχρεώνει τις χώρες με πλεόνασμα να καταβάλλουν θετικά επιτόκια στις χώρες με έλλειμμα, παρέχοντάς τους έτσι τη δυνατότητα να επενδύσουν στην περιβαλλοντική και κοινωνικά βιώσιμη παραγωγή, σε υπηρεσίες και υποδομές, να αυξήσουν την παραγωγικότητα και να μειώσουν τα ελλείμματα· είναι άκρως αντίθετο με οποιεσδήποτε κυρώσεις σε βάρος χωρών με ελλείμματα στις τρέχουσες συναλλαγές τους·

17. καλεί το Συμβούλιο να εγκαταλείψει το σχέδιό του για "περιορισμένη αλλαγή στη Συνθήκη προκειμένου να συσταθεί ένας Ευρωπαϊκός Οργανισμός Σταθερότητας", καθώς με τη σημερινή του σύλληψη ο εν λόγω μηχανισμός θα συνέβαλλε μόνο στη στήριξη των τραπεζών για δεύτερη φορά ενώ σε αντάλλαγμα δίδεται ώθηση σε μία αυτοκαταστροφική λιτότητα σε βάρος του ό,τι έχει απομείνει από το κράτος πρόνοιας, των εισοδημάτων και του επιπέδου ζωής του απλού ανθρώπου προκειμένου να ξεπληρωθούν αυτά τα χρέη· ζητεί μια πανενωσιακή λύση που θα εξαναγκάσει τις τράπεζες να αναγνωρίσουν τις απώλειές τους και τους ομολογιούχους να τις ανακεφαλαιοποιήσουν, εφόσον κριθεί αναγκαίο, συγκεντρώνοντας πρόσθετο κεφάλαιο πρώτον από την αγορά και δεύτερον με την μετατροπή των ομολογιών των ομολογιούχων σε μετοχές·

Χρειάζεται μια εναλλακτική πολιτική για την κοινωνικοοικονομική διακυβέρνηση της ΕΕ

18. επιμένει πως χρειάζονται και άλλα φορολογικά κίνητρα για τα επόμενα τρία έως πέντε έτη προκειμένου να καταπολεμηθεί η οικονομική στασιμότητα και να χαραχθεί μια καινοτόμος στρατηγική για νέες θέσεις απασχόλησης: ένα νέο, ισχυρότερο και καλύτερα στοχευμένο ενωσιακό σχέδιο για την ανάκαμψη της οικονομίας, το οποίοι θα εμπεριέχει την ισότητα των φύλων σε όλες του τις συνιστώσες, θα κινητοποιεί κάθε χρόνο το 1% του ΑΕγχΠ της ΕΕ για επενδύσεις σε περιβαλλοντικά, κοινωνικά και οικονομικά βιώσιμη ανάπτυξη, για την προώθηση της δικαιοσύνης, της πλήρους απασχόλησης με "αξιοπρεπή εργασία", την πράσινη οικονομία, την κοινωνική ευημερία, την εξάλειψη της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού και τη βελτίωση της κοινωνικής και εργασιακής συνοχής σε ολόκληρη την ΕΕ· επισημαίνει ότι αυτό πρέπει να συνοδεύεται από παρόμοια μέτρα σε επίπεδο κρατών μελών, τα οποία πρέπει να είναι συνεκτικά συντονισμένα τόσο μεταξύ τους όσο και σε επίπεδο δράσης της ΕΕ·

19. υπογραμμίζει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση πρέπει να κινητοποιήσει και χρησιμοποιήσει τα ταμεία της (ΕΤΕΕ, ΕΤΑΑ, ΕΜΧΣ κλπ.) με το χαμηλό επιτόκιο 1 % της ΕΚΤ για δανειοδότηση για επενδύσεις αντί να ζητά λιτότητα, δίδοντας ιδιαίτερο βάρος σ' εκείνες τις χώρες που χρειάζονται περισσότερο τόνωση της ζήτησης, και να προκαταβάλει επίσης κοινοτικά κεφάλαια (Διαρθρωτικό Ταμείο και Ταμείο Συνοχής) χωρίς να χρειάζονται εθνικά συμψηφιστικά στοιχεία·

20. ζητεί από το Συμβούλιο να διευρύνει την εντολή της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Επενδύσεων (ΕΤΕ) και της Ευρωπαϊκής Τράπεζας Ανασυγκρότησης και Ανάπτυξης (ΕΤΑΑ), προκειμένου οι δανειοδοτικές πολιτικές τους να μπορούν να καλύπτουν όλο το φάσμα του νέου ευρωπαϊκού Προγράμματος Ανάκαμψης (π.χ. να περιληφθεί η βιώσιμη βιομηχανική πολιτική κλπ.)·

21. υπογραμμίζει ότι μπορεί να επιτευχθεί ένας πολλαπλασιαστής απασχόλησης και εισοδήματος μεταξύ ενάμισι και δύο για τις δημόσιες επενδύσεις, προσφέροντας έτσι προοπτικές ώστε να μπορούν να αυτοχρηματοδοτηθούν σε μεγάλο βαθμό τα μέτρα που λαμβάνονται βάσει του ενωσιακού προγράμματος ανάκαμψης·

22. τονίζει πως οποιαδήποτε οικονομική στήριξη προς τα κράτη μέλη πρέπει να στηρίζεται στις αρχές του Ευρωπαϊκού Κοινωνικού Πρότυπου, να μην κάνει καθόλου περικοπές στον δημόσιο τομέα, ούτε αποπληθωριστικό πάγωμα των μισθών κλπ. και να χορηγείται έγκαιρα προκειμένου να αποφεύγεται η προκυκλική δημοσιονομική λιτότητα·

23. επισημαίνει ότι η ΕΕ και τα κράτη μέλη της πρέπει να εφαρμόσουν μηχανισμούς για στοχοθετημένη και δημοκρατικά ελεγχόμενη δημόσια ενθάρρυνση των επενδύσεων στο πλαίσιο του νέου σχεδίου ανάκαμψης στους τομείς εκείνους της οικονομίας που επλήγησαν περισσότερο από την κρίση, στις νεο-αναδυόμενες βιώσιμες βιομηχανίες και υπηρεσίες και στις μειονεκτούσες περιοχές· επιμένει στην ενεργό εμπλοκή και συμμετοχή όσων επηρεάζονται από τις επενδύσεις αυτές·

24. τονίζει ότι στις περιπτώσεις που τα κράτη μέλη χορηγούν ενισχύσεις, κεφαλαιοποίηση αποθεματικών και οικονομικές εγγυήσεις σε εταιρείες που αντιμετωπίζουν πρόβλημα, αυτό πρέπει να συνοδεύεται αντιστοίχως με αύξηση της συμμετοχής του δημόσιου με δικαίωμα ψήφου και πρόσβαση στα μελλοντικά κέρδη και πρέπει να αξιοποιείται για επηρεασμό των επενδυτικών στρατηγικών των εταιρειών· επισημαίνει ότι τα κράτη μέλη πρέπει να εφαρμόσουν μέτρα για την ενίσχυση της οικονομικής δημοκρατίας, την αλλαγή της διακυβέρνησης των εταιρειών προκειμένου να ενισχυθεί η θέση των εργαζομένων, των συνδικάτων και των καταναλωτών καθώς και η κοινωνική και περιβαλλοντική διάσταση των στρατηγικών επιλογών των εταιρειών και των δημοσίων υπηρεσιών·

25. καλεί το Συμβούλιο να θεσπίσει σε επίπεδο ΕΕ ένα γενικό φόρο χρηματοπιστωτικών συναλλαγών (ΦΧΣ) για να συγκρατήσει την κερδοσκοπία και να διασφαλίσει τη δίκαιη συμμετοχή του χρηματοπιστωτικού κλάδου στην οικονομική ανάκαμψη και την αναχρηματοδότηση της δημοσιονομικής επιβάρυνσης που προήλθε από τις δημόσιες ενέργειες διάσωσης· επισημαίνει ότι, σύμφωνα με πρόσφατες μελέτες, αν στην Ευρώπη επιβληθεί ένας γενικός ΦΧΣ ίσος με 0.1% θα μπορούσε να υπάρξει αύξηση των ετήσιων εισόδων κατά 2,1% του ΑΕγχΠ (περίπου 262 δισ. ευρώ)· προτείνει τα έσοδα που θα προέλθουν από τον γενικό ΦΧΣ να αξιοποιηθούν για αναπτυξιακή βοήθεια, μέτρα για την αντιμετώπιση της κρίσης και την προώθηση της αειφόρου ανάπτυξης·

26. καλεί τα κράτη μέλη να αυξήσουν την φορολογία των πριμ που χορηγούνται στις τράπεζες και τα υψηλά στελέχη, των εισοδημάτων από κεφάλαια (μερίσματα, τόκους) των κεφαλαιουχικών κερδών καθώς και των μεγάλων περιουσιών και κληρονομιών, αξιοποιώντας τα έσοδα αυτά για την αύξηση των δημοσίων επενδύσεων· επισημαίνει ότι κατ' αυτόν τον τρόπο μπορεί να ενισχυθεί η δυναμική της ζήτησης και να ενσωματωθεί σε μία στρατηγική για περιβαλλοντικά και κοινωνικά βιώσιμη ανάπτυξη, με μεσοπρόθεσμη προοπτική τη μείωση των ελλειμμάτων· επισημαίνει ότι τα κράτη μέλη πρέπει να προβλέψουν περικοπές των στρατιωτικών δαπανών και των ζημιογόνων για το περιβάλλον επιδοτήσεων προκειμένου να συμβάλουν στη δημοσιονομική εξυγίανση·

27. πιστεύει ότι είναι επείγουσα ανάγκη η δημιουργία ενός δημόσιας ιδιοκτησίας χρηματοπιστωτικού πόλου (εθνικοποιημένες τράπεζες, τοπικά και περιφερειακά τραπεζικά ταμιευτήρια), στενά συνδεδεμένου με τράπεζες κοινωνικής οικονομίας (συνεταιριστικές τράπεζες, τράπεζες με μετόχους περιφερειακές τράπεζες) προκειμένου να καθοδηγηθούν οι πιστώσεις προς την κατεύθυνση κοινωνικά και περιβαλλοντικά χρήσιμων επενδύσεων που θα δημιουργήσουν υψηλής ποιότητας απασχόληση με διασφάλιση των δικαιωμάτων των εργαζομένων· θεωρεί ότι η διαδικασία λήψης αποφάσεων σχετικά με τις πιστωτικές πολιτικές του χρηματοπιστωτικού τομέα πρέπει να τεθεί υπό δημοκρατικό δημόσιο έλεγχο και να υπάρξει δημοκρατική συμμετοχή των εργαζομένων και των καταναλωτών·

28. επιμένει στη λήψη ισχυρών μέτρων για την κάμψη της κερδοσκοπίας στις χρηματοπιστωτικές αγορές· τονίζει ότι είναι ανάγκη να ληφθούν επειγόντως μέτρα για απαγόρευση των ανοιχτών ακάλυπτων πωλήσεων και της εμπορικής διάθεσης των συμφωνιών ανταλλαγής κινδύνων αθέτησης και για τη δημιουργία ενός δημόσιου ευρωπαϊκού οργανισμού αξιολόγησης· επισημαίνει ότι πρέπει να απαγορευθεί, ή τουλάχιστον να περιοριστεί αυστηρά εντός της ΕΕ, η λειτουργία των αμοιβαίων κεφαλαίων αντιστάθμισης κινδύνου (hedge funds) και να κλείσουν τα κέντρα υπεράκτιων εταιρειών· καλεί την Επιτροπή και το Συμβούλιο να επιταχύνουν την αυστηρότερη ρύθμιση της εποπτείας του χρηματοπιστωτικού τομέα·

29. πιστεύει ότι οι καταθλιπτικές αμοιβές και η εξώθηση των ευρωπαίων εργαζομένων σε αλληλοπερικοπή των μισθών τους θα πυροδοτήσει τον αποπληθωρισμό, θα μειώσει την αγοραστική δύναμη και την εσωτερική ζήτηση και θα αυξήσει τον κίνδυνο να ξανακυλήσει η οικονομία στην ύφεση· επιμένει πως χρειάζεται να θεσπιστούν πραγματικά κατώτατα μισθολογικά όρια στο πυθμένα των αγορών εργασίας (ελάχιστοι μισθοί και επιπροσθέτως η έννοια των ελάχιστων αποδοχών διαβίωσης), να καθιερωθεί η αρχή της ίσης μεταχείρισης και της ίσης αμοιβής για ίση εργασία, ή για εργασία ίσης αξίας στον ίδιο χώρο εργασίας, που θα παρέχει δυνατότητα μισθολογικής εξέλιξης σε αντιστάθμιση του πληθωρισμού, αύξηση της παραγωγικότητας και ισχυρή συνιστώσα αναδιανομής·

30. υπογραμμίζει πως πρέπει κατεπειγόντως να μειωθεί το χάσμα της αμοιβής ανάλογα με το φύλο στο 0 - 5 % έως το 2020, ήτοι με την κατάρτιση σταδιακών σχεδίων για όλη την οικονομία με σαφείς στόχους που θα πρέπει να στηριχθούν από συλλογικές διαπραγματεύσεις και την κατάρτιση συμβούλων σε θέματα ισότητας· επισημαίνει πως πρέπει να ξεπεραστούν οι άμεσες και έμμεσες μορφές διάκρισης λόγω φύλου, ακόμα και με την αντιμετώπιση του άνισου καταμερισμού της μη αμειβόμενης εργασίας μεταξύ ανδρών και γυναικών και με την κατάρτιση σχεδίων ισότητας για τα εργοστάσια και τους λοιπούς στόχους εργασίας·

31. διατηρεί τη θέση του ως προς τη νέα Στρατηγική της ΕΕ 2010-2012 για την ισότητα των φύλων· επιμένει πως η νέα στρατηγική της ΕΕ για την ισότητα των φύλων πρέπει να αποτελέσει Ατζέντα δράσης και πολιτικής δέσμευσης με βάση την Πλατφόρμα Δράσης του Πεκίνου και των επιτευγμάτων της, λαμβάνοντας υπόψη ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα των γυναικών και των κοριτσιών αποτελούν αναφαίρετο, αδιαίρετο και αναπόσπαστο μέρος των οικουμενικών ανθρωπίνων δικαιωμάτων·

32. τονίζει πως είναι σημαντικό να αντιμετωπιστούν τα στερεότυπα σε όλες τις εκφάνσεις και τις φάσεις της ζωής, καθόσον αυτά αποτελούν μία από τις πλέον επίμονες αιτίες ανισότητας μεταξύ ανδρών και γυναικών, που επηρεάζουν τις επιλογές τους στον τομέα της εκπαίδευσης, της κατάρτισης και της απασχόλησης, την κατανομή των οικιακών και οικογενειακών ευθυνών, τη συμμετοχή στη δημόσια ζωή και τη συμμετοχή και εκπροσώπηση σε θέσεις λήψης αποφάσεων, καθώς και τις επιλογές τους όσον αφορά την αγορά εργασίας· ζητεί δε να καταρτιστεί οδηγία για την πρόληψη της βίας κατά των γυναικών·

33. επιμένει στα αιτήματά του για στοχοθετημένη προσέγγιση για την καταπολέμηση της φτώχειας και του κοινωνικού αποκλεισμού, και συγκεκριμένα στο πλαίσιο ενός συνολικού στόχου για την μείωση της παιδικής φτώχειας κατά 50% και την εξάλειψη του φαινομένου των αστέγων στον δρόμο, μέχρι το 2015, για στόχο της ΕΕ για ελάχιστους μισθούς (θεσμοθετημένες, συλλογικές συμβάσεις σε εθνικό, περιφερειακό ή τομεακό επίπεδο) ώστε να εξασφαλιστεί αμοιβή που να αντιστοιχεί τουλάχιστον στο 60% του αντίστοιχου (εθνικού, τομεακού κλπ) μέσου μισθού, για στόχο της ΕΕ για καθιέρωση συστημάτων ελάχιστου εισοδήματος και ανταποδοτικών συστημάτων αναπλήρωσης εισοδήματος με εξασφάλιση της στήριξης του εισοδήματος μέχρι 60% του εθνικού ενδιάμεσου εισοδήματος και σχετικά με χρονοδιάγραμμα για την επίτευξη των στόχων αυτών απ' όλα τα κράτη μέλη· επισημαίνει ότι η έλλειψη αξιοπρεπούς στέγασης πρέπει να αντιμετωπιστεί σε ευρωπαϊκό επίπεδο και σε επίπεδο κρατών μελών προκειμένου να εξαλειφθεί το φαινόμενο των αστέγων, όπως πρέπει να δοθεί ιδιαίτερη έμφαση και στην καταπολέμηση της ακραίας φτώχειας·

34. τονίζει ότι η Ευρωπαϊκή Στρατηγική Απασχόλησης δεν πρέπει να βασίζεται στην ευελισφάλεια, αλλά αντίθετα θα πρέπει να ξεκινά από την έννοια της "καλής εργασίας" ως κεντρικού σημείου αναφοράς, επικεντρωνόμενη ιδιαίτερα στην προώθηση της ισότητας των φύλων, της ποιότητας στην εργασία, της καλύτερης κοινωνικής ασφάλειας και της κοινωνικής ένταξης, της ενίσχυσης των υφισταμένων και της καθιέρωσης νέων δικαιωμάτων για τους εργαζόμενους, της προώθησης της υγείας και της ασφάλειας στον χώρο εργασίας, της καλύτερης διαχείρισης του κοινωνικού κινδύνου και της συμφιλίωσης της ζωής εντός και εκτός της δουλειάς· επιμένει πως τα κράτη μέλη πρέπει να λάβουν ουσιαστικά μέτρα για την σταδιακή κατάργηση της επισφαλούς και άτυπης απασχόλησης·

35. πιστεύει πως κάθε ουσιαστική συζήτηση για την αλλαγή της Συνθήκης της ΕΕ υπό το πρίσμα των κρίσεων, πρέπει να εστιάζει πάνω απ' όλα στην εγκατάλειψη της μονεταριστικής αρχιτεκτονικής που την χαρακτηρίζει: κατάργηση των δυσλειτουργικών κριτηρίων του Μάαστριχτ για την Ευρωπαϊκή Νομισματική Ένωση, θέσπιση κριτηρίων για "πραγματική σύγκλιση" και μηχανισμούς στήριξης των κρατών μελών με στόχο την επίτευξή της, ανάκληση του Συμφώνου Σταθερότητας και Ανάπτυξης και αντικατάστασή του από ένα Σύμφωνο για την Απασχόληση και την Αειφόρο Ανάπτυξη, αναδιατύπωση του καταστατικού της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας προκειμένου αυτή να υπόκειται σε δημοκρατικό έλεγχο και εγκατάλειψη της απόλυτης ανεξαρτησίας της, επαναπροσδιορισμό της αποστολής της για στήριξη της βιώσιμης και ισόρροπης οικονομικής ανάπτυξης, της πλήρους απασχόλησης, της οικονομικής σταθερότητας και της σταθερότητας των τιμών και των συναλλαγματικών ισοτιμιών, που αποτελούν ορισμένες μόνο από τις σημαντικότερες τροποποιήσεις που πρέπει να επέλθουν στη Συνθήκη.

36. επιμένει ότι ενόψει της συζήτησης για την ενιαία αγορά πρέπει να προβλεφθεί στο Πρωτογενές Δίκαιο της ΕΕ μία ρήτρα περί κοινωνικής προόδου, η οποία θα ορίζει ότι τα θεμελιώδη δικαιώματα γενικώς και το δικαίωμα της απεργίας και των εργατικών κινητοποιήσεων, των συλλογικών διαπραγματεύσεων, υπερτερούν πάντοτε έναντι των "θεμελιωδών ελευθεριών" της εσωτερικής αγοράς·

37. αναθέτει στον Πρόεδρό του να διαβιβάσει το παρόν ψήφισμα στο Συμβούλιο, την Επιτροπή και τις κυβερνήσεις και κοινοβούλια των κρατών μελών.