Procedura : 2011/2599(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B7-0230/2011

Teksty złożone :

B7-0230/2011

Debaty :

PV 06/04/2011 - 14
CRE 06/04/2011 - 14

Głosowanie :

PV 07/04/2011 - 6.4
CRE 07/04/2011 - 6.4

Teksty przyjęte :

P7_TA(2011)0149

PROJEKT REZOLUCJI
PDF 128kDOC 80k
Patrz też projekt wspólnej rezolucji RC-B7-0228/2011
30.3.2011
PE459.765v01-00
 
B7-0230/2011

zamykającej debatę na temat oświadczeń Rady i Komisji

zgodnie z art. 110 ust. 2 Regulaminu


w sprawie czwartej konferencji ONZ na temat krajów najsłabiej rozwiniętych (LDC – IV)


Judith Sargentini w imieniu grupy politycznej Verts/ALE

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie czwartej konferencji ONZ na temat krajów najsłabiej rozwiniętych (LDC – IV)  
B7‑0230/2011

Parlament Europejski,

–   uwzględniając cztery dekady rozwoju ONZ, poświęcone następującym zagadnieniom: samonapędzający się wzrost gospodarczy i postęp społeczny (1961-1970), zmniejszenie różnic między krajami rozwiniętymi a krajami rozwijającymi się (1970-1980), ustanowienie nowego międzynarodowego porządku gospodarczego opartego na sprawiedliwości (1980-1990), wdrożenie spójnego zestawu wzajemnie powiązanych, konkretnych i skutecznych środków politycznych we wszystkich sektorach rozwoju i nowych priorytetów celem przyspieszenia wzrostu gospodarczego, zmniejszenia ekstremalnego ubóstwa, poprawy międzynarodowego systemu handlu i finansów, zapewnienie należytego zarządzania makroekonomicznego, zacieśnienie współpracy międzynarodowej na rzecz rozwoju i intensyfikacja specjalnych działań na rzecz krajów najsłabiej rozwiniętych (1990-2000),

–   uwzględniając Deklarację ONZ o prawie do rozwoju z 1986 r.,

–   uwzględniając milenijne cele rozwoju na lata 2000-2015 obejmujące ograniczenie ubóstwa o połowę do roku 2015,

–   uwzględniając wcześniejsze konferencje ONZ na temat krajów najsłabiej rozwiniętych,

–   uwzględniając czwartą konferencję ONZ na temat krajów najsłabiej rozwiniętych (LDC – IV), która odbędzie się w Stambule (Turcja) w dniach 9-13 maja 2011 r.,

–   uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu PE,

A. mając na uwadze, że do krajów najsłabiej rozwiniętych zalicza się obecnie 48 państw, z których 33 leży w Afryce, 14 w Azji i 1 w Ameryce Południowej; mając na uwadze, że 16 z tych krajów nie ma dostępu do morza, a 12 składa się z małych wysp,

B.  mając na uwadze, że liczba krajów najsłabiej rozwiniętych wzrosła z 25 w momencie określenia przez ONZ tej kategorii państw w 1971 r. do 49 w 2011 r., a jedynie trzy kraje opuściły tę kategorię: Botswana w 1994 r., Republika Zielonego Przylądka w 2007 r. i Malediwy w styczniu 2011 r.,

C. mając na uwadze, że do krajów najsłabiej rozwiniętych zalicza się również państwa afrykańskie bogate w ropę i surowce mineralne,

D. mając na uwadze, że na poprzednich konferencjach na temat krajów najsłabiej rozwiniętych państwa członkowskie ONZ zobowiązały się do wdrożenia zaleceń konferencji, nie uczyniły jednak tego; mając na uwadze, że zalecenia konferencji ONZ na temat krajów najsłabiej rozwiniętych można zrealizować jedynie wówczas, gdy podjęte zostaną należyte działania dotyczące podstawowych aspektów wsparcia dla tych krajów, takich jak spójność działań w obszarach handlu, rolnictwa, rybołówstwa, inwestycji i zmian klimatu,

E.  mając na uwadze, że działania podejmowane w ramach realizacji milenijnych celów rozwoju w celu wyeliminowania ubóstwa należy traktować jako część szerszego programu konferencji ONZ,

F.  mając na uwadze, że brak spójności polityki na rzecz rozwoju na poziomie krajowym i międzynarodowym między handlem, inwestycjami, rolnictwem, spekulacjami dotyczącymi cen towarów wpłynął negatywnie na możliwości zrównoważonego rozwoju krajów najsłabiej rozwiniętych i spotęgował ubóstwo w tych krajach,

G. mając na uwadze, że sytuację w krajach najsłabiej rozwiniętych – stojących w obliczu wyzwań strukturalnych, takich jak dług, pomoc wiązana i niesprawiedliwe zasady handlu – pogorszył jeszcze niedawny globalny kryzys dotyczący zmian klimatu, finansów, żywności i energii,

H. mając na uwadze, że liberalizacja finansowa, w tym spekulacyjne i nieprzewidywalne przepływy finansowe, nad którymi kraje najsłabiej rozwinięte mają niewielką kontrolę, spowodowała dużą niestabilność na szczeblu międzynarodowym, która miała katastrofalny wpływ na gospodarkę krajów rozwijających się,

I.   mając na uwadze, że chociaż rolnictwo stanowi podstawę gospodarki wielu krajów najsłabiej rozwiniętych, a w sektorze tym pracuje do 90% siły roboczej, bezpieczeństwo żywnościowe jest zagrożone wskutek kupowania ziemi uprawnej przez inwestorów zagranicznych i te priorytety powinny być przestrzegane i popierane przez darczyńców,

J.   mając na uwadze, że każdy kraj zaliczany do najsłabiej rozwiniętych musi określić priorytety i rozwiązania odpowiednie dla swojej sytuacji krajowej, w oparciu o demokratyczny udział społeczeństwa w procesie podejmowania decyzji,

1.  uważa, że należy wyciągnąć wnioski z faktu, że zalecenia poprzedniej konferencji ONZ na temat krajów najsłabiej rozwiniętych nie zostały wcielone w życie, co wymaga zmiany priorytetów polityki rozwojowej w kierunku sprawiedliwości społecznej, redystrybucji majątku w krajach najsłabiej rozwiniętych i między narodami, aby propagować spójność społeczną i zapobiec konfliktom;

2.  wzywa wszystkie kraje uprzemysłowione, a zwłaszcza państwa członkowskie UE, które wciąż nie wypełniły swojego zobowiązania dotyczącego celu, jakim jest wykorzystanie 0,7% środków budżetowych na pomoc rozwojową do roku 2015;

3.  uważa, że czwarta konferencja ONZ powinna koncentrować się na spójności polityki na rzecz rozwoju, gdyż stanowi ona istotny czynnik zmiany politycznej na poziomie krajowym i międzynarodowym; dlatego wzywa do ukształtowania wszystkich obszarów polityki – takich jak handel, rybołówstwo, środowisko, rolnictwo, zmiany klimatu, energia, inwestycje i finanse – w taki sposób, aby wesprzeć potrzeby krajów najsłabiej rozwiniętych w zakresie zrównoważonego rozwoju w celu zwalczania ubóstwa i zagwarantowania godnego dochodu i środków do życia;

4.  domaga się od UE, aby WPR była spójna z polityką na rzecz zrównoważonego rozwoju krajów najsłabiej rozwiniętych, a praktyki dumpingowe, takie jak subsydia wywozowe, muszą być powstrzymane, ponieważ zagrażają bezpieczeństwu żywnościowemu i zrównoważonym systemom rolnictwa w krajach najsłabiej rozwiniętych;

5.  domaga się wprowadzenia środków regulacyjnych, w tym kontroli cen, na szczeblu krajowym, regionalnym i międzynarodowym w celu zapobieżenia nadmiernym spekulacjom towarami, co jest ważnym krokiem w kierunku ukrócenia spekulacji towarami, szczególnie żywnością i energią;

6.  wzywa UE i inne kraje rozwinięte do usunięcia przeszkód strukturalnych, które uniemożliwiają krajom najsłabiej rozwiniętym realizację ich podstawowych praw w zakresie zrównoważonego rozwoju, poprzez zreformowanie międzynarodowych strategii polityki gospodarczej, co obejmuje: reformę WTO, międzynarodowe uregulowania handlowe, wprowadzenie wiążącego mechanizmu w celu udaremnienia nielegalnego odpływu kapitału z krajów najsłabiej rozwiniętych oraz oszustw podatkowych w tych krajach, wprowadzenie polityki gwarantującej pełną przejrzystość międzynarodowych transakcji finansowych;

7.  jest zdania, że przychody z podatków są konieczne dla krajów najsłabiej rozwiniętych, aby mogły one zaspokoić podstawowe potrzeby swoich obywateli oraz były w mniejszym stopniu uzależnione od pomocy zagranicznej; uważa, że priorytetowo należy potraktować podatkowe aspekty rozwoju poprzez wprowadzenie skutecznych i realnych systemów podatkowych w celu zapewnienia trwałego źródła zaspokajania potrzeb finansowych w zakresie rozwoju;

8.  podkreśla, że współpraca międzynarodowa powinna mieć na celu stworzenie środowiska międzynarodowego sprzyjającego realizacji praw społeczno-gospodarczych obywateli krajów najsłabiej rozwiniętych: praw do bezpiecznej żywności, wody, mieszkań, wystarczających środków do życia, dostępu do opieki zdrowotnej i edukacji, aby kraje te mogły wydobyć się z poważnego ubóstwa;

9.  domaga się wdrożenia deklaracji ONZ o prawie do rozwoju z 1986 r., zgodnie z którą „państwa mają obowiązek współpracować ze sobą przy zapewnianiu rozwoju i eliminowaniu przeszkód dla rozwoju (...), realizować swoje prawa i wypełniać swoje obowiązki w taki sposób, aby promować nowy międzynarodowy porządek gospodarczy oparty na całkowitej równości, wzajemnych zależnościach i wspólnym interesie”;

10. wzywa te kraje najsłabiej rozwinięte, które wydzierżawiły swoje tereny uprawne inwestorom zagranicznym kosztem krajowego bezpieczeństwa żywnościowego, aby przemyślały swoją politykę i zagwarantowały swoim obywatelom bezpieczny dostęp do ziemi, wody i innych kluczowych zasobów;

11. wzywa ONZ i UE, aby przy okazji czwartej konferencji ONZ na temat krajów najsłabiej rozwiniętych poważnie zajęły się szkodliwymi skutkami nabywania ziemi uprawnej, takimi jak wywłaszczanie drobnych rolników i niezrównoważone wykorzystanie ziemi i zasobów wodnych;

12. uważa, że uchwalenie w USA nowej ustawy o „minerałach z regionów ogarniętych konfliktami” stanowi duży krok naprzód w walce z nielegalną eksploatacją kopalin, która jest motorem napędowym wojny domowej i konfliktów; jest zdania, że ONZ powinna przedstawić podobny wniosek, aby zapewnić wykrywalność minerałów przywożonych na rynek światowy;

13. wzywa do unieważnienia długów krajów najsłabiej rozwiniętych, gdyż są to „długi niegodziwe”, zaciągnięte przez dyktatorów wbrew interesom swych mieszkańców, i nalega, by żadnego przypadku umorzenia długów nie traktować jako oficjalnej pomocy rozwojowej (ODA);

14. wzywa do systematycznej oceny ryzyka związanego ze zmianami klimatu obejmującej wszystkie aspekty planowania polityki i podejmowania decyzji łącznie z handlem, rolnictwem, bezpieczeństwem żywnościowym, itp.; domaga się, aby wyniki tej oceny wykorzystano do sformułowania jasnych wytycznych dotyczących polityki w zakresie współpracy na rzecz zrównoważonego rozwoju;

15. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Sekretarzowi Generalnemu ONZ, Radzie oraz Komisji.

Ostatnia aktualizacja: 1 kwietnia 2011Informacja prawna