Procedura : 2012/2550(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B7-0138/2012

Teksty złożone :

B7-0138/2012

Debaty :

OJ 14/03/2012 - 75

Głosowanie :

PV 15/03/2012 - 11.5

Teksty przyjęte :

P7_TA(2012)0090

PROJEKT REZOLUCJI
PDF 131kDOC 90k
Patrz też projekt wspólnej rezolucji RC-B7-0131/2012
7.3.2012
PE483.189v01-00
 
B7-0138/2012

złożonej w odpowiedzi na oświadczenie wiceprzewodniczącej Komisji Europejskiej / Wysokiej Przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa

zgodnie z art. 110 ust. 2 Regulaminu


w sprawie sytuacji w Nigerii (2012/2550(RSP))


Mario Mauro, Alojz Peterle, Filip Kaczmarek, Michèle Striffler, Bogusław Sonik, José Ignacio Salafranca Sánchez-Neyra, Gay Mitchell, Cristian Dan Preda, Laima Liucija Andrikienė, Santiago Fisas Ayxela, Ria Oomen-Ruijten w imieniu grupy politycznej PPE

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie sytuacji w Nigerii (2012/2550(RSP))  
B7‑0138/2012

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wspólne stanowisko 95/544/CFSP z dnia 4 grudnia 1995 r. w sprawie Nigerii, określone przez Radę na podstawie art. J.2 TUE (Dz.U. L 309 z 21.12.1995, s. 1),

–   uwzględniając decyzje Rady z dnia 28 listopada 1997 r. w sprawie przedłużenia ważności wspólnego stanowiska, o którym mowa powyżej (Dz.U. L 338 z 9.12.1997, s. 8), dotyczące jego realizacji (Dz.U. L 338 z 9.12.1997, s. 7),

–   uwzględniając swoje wcześniejsze rezolucje w sprawie Nigerii,

–   uwzględniając swoje poprzednie rezolucje w sprawie łamania praw człowieka w Nigerii,

–   uwzględniając Międzynarodowy pakt praw obywatelskich i politycznych z 1966 r., ratyfikowany przez Nigerię w dniu 29 października 1993 r.,

–   uwzględniając Afrykańską kartę praw człowieka i ludów z 1981 r., ratyfikowaną przez Nigerię w dniu 22 czerwca 1983 r.,

–   uwzględniając Konstytucję Federalnej Republiki Nigerii, a w szczególności zapisy dotyczące ochrony wolności wyznania zawarte w rozdziale IV – Prawo do wolności myśli, sumienia i religii,

–   uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu,

A. przygnębiony niedawnymi zamieszkami na tle paliw i spowodowanymi nimi ofiarami śmiertelnymi w związku z zakończeniem w dniu 1 stycznia dopłat do paliwa w ramach reform o szerokim zasięgu, przeznaczonych teoretycznie do poprawy dyscypliny podatkowej w największym afrykańskim kraju produkującym ropę naftową; mając na uwadze, że „porażka dopłat do paliwa”, tak jak jest przedstawiana, jest spowodowana głównie niewydolnością i korupcją rządu;

B.  mając na uwadze, że ten niezwykle niepopularny środek dowodzi, jak duża istnieje przepaść między rządem i garstką elit a pozostałą ludnością , żyjącą za mniej niż 2 dolary dziennie;

C. wstrząśnięty niedawnymi wybuchami przemocy, jakie miały miejsce w wielu regionach Nigerii, w tym tchórzliwymi atakami na symbole religijne i kościoły, w których ginęli lub zostali ranni chrześcijanie w czasie Bożego Narodzenia, co dało przerażającą liczbę ofiar śmiertelnych;

D. mając na uwadze, że rząd nadal nie jest w stanie kontrolować sytuacji;

E.  przerażony ostatnią falą ataków z użyciem broni palnej i bomb, dokonanych przez sektę Boko Haram, w których w dniu 20 stycznia zginęło w Kano przynajmniej 185 osób i które były w dużym stopniu skierowane przeciwko posterunkom policji; mając na uwadze, że sekta Boko Haram w ulotce rozdawanej nocą w mieście uprzedziła mieszkańców Kano, że będzie kontynuować ataki przeciw siłom bezpieczeństwa i zaleciła wytrwałość, gdyż walczy o wprowadzenie „systemu islamskiego”;

F.  mając na uwadze, że sekta Boko Haram wybrała sobie za cel chrześcijan, zwłaszcza w Boże Narodzenie, kiedy to dziesiątki ludzi poniosły śmierć w serii zamachów bombowych, z których najbardziej krwawy spowodował 44 ofiary śmiertelne na dziedzińcu kościoła niedaleko stolicy kraju Abudży, a także mając na uwadze, że sekta zapowiedziała prowadzenie wojny religijnej przeciwko chrześcijanom i wypędzenie ich z północy kraju, gdzie przeważają muzułmanie;

G. mając na uwadze, że w dniu 3 stycznia sekta Boko Haram wystosowała ultimatum i dała chrześcijanom z północnej Nigerii trzy dni na opuszczenie terytorium; mając na uwadze, że zabicie przynajmniej 8 chrześcijan uczestniczących w dniu 5 stycznia w mszy w Gombe, a także 20 chrześcijan w żałobie w dniu 6 stycznia w Mubi pokazuje, że trwa eskalacja napięcia w następstwie zabójczych zamachów na kościół w Boże Narodzenie, po których nastąpił zamach na szkołę islamską w południowej Nigerii;

H. wstrząśnięty niedawnym samobójczym zamachem bombowym z użyciem samochodu w dniu 26 lutego, w którym zginęły przynajmniej trzy osoby, a rannych zostało przynajmniej 38 osób uczestniczących w porannej mszy w kościele katolickim położonym w niespokojnym mieście Jos w środkowej Nigerii i który pociągnął za sobą represje ze strony niektórych młodych chrześcijan, co spowodowało według dostępnych informacji śmierć przynajmniej dwóch muzułmanów oraz spalenie całego rzędu sklepów należących do muzułmanów; mając na uwadze, że sekta Boko Haram przyznaje się również do tego ostatniego zamachu;

I.   mając na uwadze, że sekcie islamskiej, której nazwa oznacza „Zachodnia edukacja jest grzechem”, należy przypisać odpowiedzialność za śmierć ponad 900 osób w około 160 różnych zamachach przeprowadzonych od lipca 2009 r.; mając na uwadze, że niedawne sprawozdania wskazują na możliwe związki między sektą Boko Haram i AQMI (Al-Kaida w Maghrebie islamskim), co może poważnie zagrozić pokojowi i bezpieczeństwu w regionie Sahelu;

J.   mając na uwadze, że w ostatnich dziesięciu latach wskutek przemocy na tle religijnym i etnicznym w środkowej Nigerii zginęły tysiące ludzi w wyniku częstych napięć na tle religijnym i etnicznym w tym regionie;

K. mając na uwadze, że niemożliwe jest schematyczne przypisanie muzułmanom lub chrześcijanom roli agresora czy też ofiary, gdyż na przestrzeni lat występowali w obu tych rolach;

L.  mając na uwadze, że niestabilna sytuacja podkreśla słabość tego afrykańskiego najbardziej zaludnionego kraju;

M. mając na uwadze, że stabilność i demokracja Nigerii mają ogromne znaczenie poza jej granicami ze względu na wiodącą rolę tego kraju w regionie i w Afryce subsaharyjskiej;

N. mając na uwadze, że zgodnie z art. 8 zmienionej umowy z Kotonu UE prowadzi regularny dialog polityczny z Nigerią w kwestiach związanych z prawami człowieka i zasadami demokracji, w tym na temat dyskryminacji na tle etnicznym, religijnym i rasowym;

1.  wzywa rząd federalny do rozwiązania problemów gospodarczych i społecznych, które dotykają kraj, poprzez podjęcie różnych środków, m.in. zajęcie się sprawą nieskuteczności rządu oraz korupcją;

2.  stanowczo potępia niedawne akty przemocy, zwłaszcza zamachy terrorystyczne dokonane przez islamską sektę Boko Haram, i fakt spowodowania tragicznych ofiar śmiertelnych w Jos i w jego okolicach oraz solidaryzuje się z rodzinami ofiar i rannymi;

3.  wzywa wszystkie wspólnoty do zachowania powściągliwości i poszukiwania pokojowych środków rozwiązania sporów miedzy grupami religijnymi i etnicznymi w Nigerii;

4.  wzywa rząd federalny do zadbania o to, aby zbadano przyczyny niedawnych aktów przemocy i aby sprawcy tych aktów zostali pociągnięci do odpowiedzialności; wzywa w szczególności rząd federalny do rozprawienia się z sektą Boko Haram, która umacnia się, wykorzystując głęboko zakorzenione napięcia religijne w Nigerii;

5.  wzywa rząd federalny do podjęcia konkretnych i pilnych środków na rzecz wspierania dialogu między grupami etnicznymi i religijnymi;

6.  wzywa do kompleksowego zbadania podstawowych przyczyn konfliktu, w tym napięć na tle społecznym, gospodarczym i etnicznym, oraz do unikania formułowania uogólniających i uproszczonych wyjaśnień opartych jedynie na religii, ponieważ nie stanowi to podstawy do długofalowego i trwałego rozwiązania problemów tego regionu;

7.  wzywa rząd federalny, aby chronił ludność swojego kraju i zajął się przyczynami leżącymi u podstaw przemocy poprzez zagwarantowanie wszystkim obywatelom równych praw oraz zajęcie się problemem kontroli nad żyznymi obszarami uprawnymi, a także problemem bezrobocia i ubóstwa;

8.  wzywa UE do kontynuowania politycznego dialogu z Nigerią zgodnie z art. 8 zmienionej umowy z Kotonu oraz do pilnego zajęcia się kwestiami wolności myśli, sumienia, religii i przekonań, ujętymi w powszechnych, regionalnych i krajowych instrumentach praw człowieka;

9.  podkreśla znaczenie współpracy regionalnej dla zajęcia się zagrożeniem wynikającym z możliwych powiązań między sektą Boko Haram i AQMI (Al-Kaida w Maghrebie islamskim); zachęca kraje z tego regionu do pogłębienia współpracy, w tym także za pośrednictwem odnośnych organizacji regionalnych, w celu zapobieżenia powstaniu synergii między sektą Boko Haram i AQMI; wzywa instytucje UE oraz państwa członkowskie do wsparcia tych działań regionalnych;

10. ponownie wyraża wątpliwości co do pełnego i rzeczywistego poszanowania prawa do wolności religii wszystkich mniejszości religijnych w wielu krajach trzecich; w tym kontekście podkreśla, że wolność wyznania nie jest jedynym aspektem wolności religii, ponieważ obejmuje ona również swobodę zmiany wyznania oraz okazywania go poprzez nauczanie, praktykę i obrządek na szczeblu indywidualnym, zbiorowym, prywatnym, publicznym i instytucjonalnym; w tym kontekście podkreśla, że aspekt publiczny ma zasadnicze znaczenie dla swobody religii oraz że pozbawianie chrześcijan możliwości publicznego okazywania swojej wiary i sprowadzanie jej tym samym do prywatnego zjawiska poważnie narusza ich prawo do wolności religii;

11. podkreśla, że w wielu częściach świata nadal istnieją przeszkody uniemożliwiające swobodę wyznania i wzywa wiceprzewodniczącą/wysoką przedstawiciel C. Ashton oraz Komisję Europejską do położenia nacisku na te kwestie w kontekście ich odnośnych inicjatyw dotyczących praw człowieka;

12. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie UE, Komisji, Wysokiej Przedstawiciel Unii do Spraw Zagranicznych i Polityki Bezpieczeństwa, rządom i parlamentom państw członkowskich, federalnemu rządowi Nigerii, instytucjom Unii Afrykańskiej i ECOWAS, sekretarzowi generalnemu ONZ, Zgromadzeniu Ogólnemu ONZ, współprzewodniczącym Wspólnego Zgromadzenia Parlamentarnego AKP-UE oraz Parlamentowi Panafrykańskiemu.

Ostatnia aktualizacja: 9 marca 2012Informacja prawna