Procedura : 2011/2911(RSP)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : B7-0147/2012

Teksty złożone :

B7-0147/2012

Debaty :

PV 13/03/2012 - 16
CRE 13/03/2012 - 16

Głosowanie :

PV 14/03/2012 - 9.9
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P7_TA(2012)0082

PROJEKT REZOLUCJI
PDF 125kDOC 103k
Patrz też projekt wspólnej rezolucji RC-B7-0145/2012
7.3.2012
PE483.199v01-00
 
B7-0147/2012

zamykającej debatę nad oświadczeniami Rady i Komisji

zgodnie z art. 110 ust. 2 Regulaminu


w sprawie zwalczania epidemii cukrzycy w UE (2011/2911(RSP))


Simon Busuttil, Radvilė Morkūnaitė-Mikulėnienė w imieniu grupy politycznej PPE

Rezolucja Parlamentu Europejskiego w sprawie zwalczania epidemii cukrzycy w UE (2011/2911(RSP))  
B7‑0147/2012

Parlament Europejski,

–         uwzględniając art. 168 Traktatu z Lizbony,

–         uwzględniając deklarację z Saint Vincent w sprawie badań nad cukrzycą i jej leczenia w Europie, przyjętą na pierwszym posiedzeniu w ramach programu przeciwdziałania cukrzycy, które odbyło się w Saint Vincent w dniach 10-12 października 1989 r.,

–         uwzględniając platformę UE ds. żywienia, aktywności fizycznej i zdrowia, utworzoną przez Komisję Europejską w dniu 15 marca 2005 r.,

–         uwzględniając zieloną księgę Komisji Europejskiej z dnia 8 grudnia 2005 r. w sprawie promowania zdrowego żywienia i aktywności fizycznej: europejski wymiar zapobiegania nadwadze, otyłości i chorobom przewlekłym, w której opisano czynniki zdrowotne sprzyjające występowaniu cukrzycy typu 2,

–         uwzględniając wnioski zorganizowanej przez prezydencję austriacką konferencji „Zapobieganie cukrzycy typu 2”, która odbyła się w dniach 15-16 lutego 2006 r. w Wiedniu,

–         uwzględniając oświadczenie pisemne Parlamentu Europejskiego z dnia 27 kwietnia 2006 r. w sprawie cukrzycy,

–         uwzględniając konkluzje Rady z dnia 1 czerwca 2006 r. w sprawie promowania zdrowego trybu życia oraz zapobiegania cukrzycy typu 2,

–         uwzględniając rezolucję Światowej Organizacji Zdrowia (WHO) z dnia 11 września 2006 r. w sprawie zapobiegania chorobom niezakaźnym i ich zwalczania w regionie europejskim WHO,

–         uwzględniając rezolucję Narodów Zjednoczonych z dnia 18 stycznia 2007 r. w sprawie Światowego Dnia Walki z Cukrzycą,

–         uwzględniając decyzję Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 23 października 2007 r. ustanawiającą drugi wspólnotowy program działań w dziedzinie zdrowia na lata 2008-2013 oraz późniejszą decyzję Komisji z dnia 22 lutego 2011 r. w sprawie wkładów finansowych do działań w ramach tego programu,

–         uwzględniając białą księgę Komisji z dnia 23 października 2007 r. pt. „Razem na rzecz zdrowia – strategiczne podejście dla UE na lata 2008-2013”,

–         uwzględniając siódmy program ramowy w zakresie badań (2007-2013) oraz „Horyzont 2020” – program ramowy w zakresie badań naukowych i innowacji (2014‑2020),

–         uwzględniając komunikat Komisji z dnia 20 października 2009 r. pt. „Solidarność w zdrowiuzmniejszanie nierówności zdrowotnych w UE”,

         uwzględniając rezolucję Narodów Zjednoczonych z dnia 20 maja 2010 r. w sprawie zapobiegania chorobom niezakaźnym i ich zwalczania,

–         uwzględniając główne wyniki i zalecenia w ramach siódmego programu ramowego Zdrowie - 200701 „DIAMAP – Mapa drogowa w dziedzinie badań naukowych związanych z cukrzycą w Europie”,

–         uwzględniając komunikat Komisji z dnia 6 października 2010 r. pt. „Projekt przewodni strategii Europa 2020 – Unia innowacji” oraz pilotażowe partnerstwo na rzecz aktywnego i zdrowego starzenia się,

–         uwzględniając konkluzje Rady z dnia 7 grudnia 2010 r. dotyczące innowacyjnych podejść do chorób przewlekłych w systemach zdrowia publicznego i opieki zdrowotnej,

­–         uwzględniając rezolucję Narodów Zjednoczonych z dnia 13 grudnia 2010 r. w sprawie mechanizmów posiedzenia wysokiego szczebla ONZ w sprawie zapobiegania chorobom niezakaźnym i ich zwalczania,

–         uwzględniając deklarację moskiewską przyjętą podczas pierwszej światowej konferencji ministerialnej Narodów Zjednoczonych poświęconej zdrowemu trybowi życia i kontroli chorób niezakaźnych, która odbyła się w Moskwie w dniach 28‑29 kwietnia 2011 r.,

–         uwzględniając rezolucję Parlamentu Europejskiego w sprawie stanowiska i zobowiązań Unii Europejskiej przed posiedzeniem wysokiego szczebla ONZ w sprawie zapobiegania chorobom niezakaźnym i ich zwalczania, która skupia się na cukrzycy jako jednej z czterech najbardziej powszechnych chorób niezakaźnych,

–         uwzględniając szczyt ONZ w sprawie chorób niezakaźnych, który odbył się we wrześniu 2011 r.,

–         uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu,

A.       mając na uwadze, że cukrzyca jest jedną z najbardziej powszechnych chorób niezakaźnych i szacuje się, że choruje na nią ponad 32 mln obywateli UE, co stanowi blisko 10% całkowitej liczby ludności UE, zaś dodatkowe 32 mln obywateli cierpi na zaburzenia tolerancji glukozy, co wiąże się z bardzo wysokim ryzykiem zachorowania na cukrzycę;

B.        mając na uwadze, że cukrzyca typu 2 skraca średnią długość życia o 5-10 lat, a cukrzyca typu 1 o około 20 lat oraz że w UE 325 000 zgonów rocznie spowodowanych jest cukrzycą, tj. co dwie minuty na cukrzycę umiera jeden obywatel UE;

C.       mając na uwadze, że zredukowanie znanych czynników ryzyka, zwłaszcza niezdrowych nawyków, jest coraz powszechniej uznawane za główną strategię profilaktyczną, dzięki której można zmniejszyć częstość występowania cukrzycy typu 1 i 2 oraz powikłań związanych tą chorobą;

D.       mając na uwadze, że należy nadal prowadzić badania, aby jasno określić czynniki ryzyka wystąpienia cukrzycy typu 1, przy czym stale prowadzone są badania nad predyspozycjami genetycznymi, a do zachorowań na cukrzycę typu 1 dochodzi u coraz młodszych osób;

E.        mając na uwadze, że cukrzyca typu 2 jest chorobą, której można zapobiegać oraz której czynniki ryzyka – takie jak uboga i niezbilansowana dieta, otyłość, brak aktywności fizycznej i spożycie alkoholu – zostały w sposób jasny określone i można je zwalczać za pomocą skutecznych strategii profilaktycznych;

F.        mając na uwadze, że cukrzyca jest obecnie chorobą nieuleczalną;

G.       mając na uwadze, że powikłaniom związanym z cukrzycą typu 2 można zapobiec dzięki wczesnej diagnozie oraz propagowaniu zdrowego trybu życia, jednak często choroba ta jest diagnozowana zbyt późno i obecnie nawet 50% wszystkich chorych na cukrzycę nie jest tego świadomych;

H.       mając na uwadze, że aż do 75% wszystkich osób chorych na cukrzycę nie kontroluje prawidłowo swojego stanu zdrowia, co pociąga za sobą większe ryzyko wystąpienia powikłań, spadek wydajności i koszty dla społeczeństwa;

I.         mając na uwadze, że liczba osób chorych na cukrzycę w Europie wzrośnie prawdopodobnie do 2030 r. o 16,6% w związku z epidemią otyłości, starzeniem się europejskiego społeczeństwa i innych nieokreślonych jeszcze czynników;

J.         mając na uwadze, że w większości państw członkowskich cukrzyca jest przyczyną ponad 10% wydatków na opiekę zdrowotną, a wskaźnik ten niekiedy osiąga nawet 18,5%, natomiast ogólne koszty opieki zdrowotnej wynoszą średnio 2 100 EUR rocznie na jednego obywatela chorego na cukrzycę, oraz mając na uwadze, że nie da się uniknąć wzrostu tych kosztów ze względu na rosnącą liczbę zachorowań na cukrzycę, starzenie się społeczeństwa i związany z tym wzrost schorzeń współistniejących;

K.       mając na uwadze, że cukrzyca nieprawidłowo leczona lub zdiagnozowana zbyt późno jest główną przyczyną zawałów mięśnia sercowego, udarów, ślepoty, amputacji, a także niewydolności nerek;

L.        mając na uwadze, że upowszechnianie zdrowego trybu życia i zajęcie się czterema głównymi czynnikami warunkującymi stan zdrowia (palenie tytoniu, niewłaściwy sposób odżywiania, brak aktywności fizycznej i spożywanie alkoholu) we wszystkich obszarach polityki może w znacznym stopniu przyczyniać się do zapobiegania cukrzycy, jej powikłaniom oraz powodowanym przez nią kosztom gospodarczym i społecznym;

M.       mając na uwadze, że osoby chore na cukrzycę muszą w 95% same zapewniać sobie opiekę oraz że wynikające z cukrzycy trudności, z jakimi zmagają się chorzy i ich rodziny, są nie tylko natury finansowej, ale również psycho-społecznej oraz wiążą się z gorszą jakością życia;

N.       mając na uwadze, że tylko 16 z 27 państw członkowskich opracowało krajowe ramy lub program przeciwdziałania cukrzycy, że brakuje jasnej wizji tego, czym powinien cechować się dobry program lub które kraje stosują najlepsze wzorce, oraz że w jakości leczenia cukrzycy w UE występują znaczne różnice i nierówności;

O.       mając na uwadze, że nie istnieją żadne unijne ramy prawne dotyczące dyskryminacji osób cierpiących na cukrzycę lub inne choroby przewlekłe oraz że uprzedzenia wobec chorych nadal odgrywają rolę dużą rolę w całej UE – w szkole, przy zatrudnieniu, w miejscu pracy, przy zawieraniu polis ubezpieczeniowych oraz przy ocenie zdolności do prowadzenia pojazdu;

P.        mając na uwadze, że brakuje środków finansowych i infrastruktury służących koordynacji badań nad cukrzycą w UE, co negatywnie wpływa na konkurencyjność unijnych badań nad cukrzycą i utrudnia osobom cierpiącym na cukrzycę pełne korzystanie z osiągnięć badawczych w Europie;

Q.       mając na uwadze, że nie istnieje obecnie żadna europejska strategia przeciwdziałania cukrzycy, pomimo przyjęcia dokumentów takich jak konkluzje Rady (prezydencja austriacka) w sprawie promowania zdrowego trybu życia i zapobiegania cukrzycy typu 2, obszerna lista rezolucji ONZ oraz oświadczenie pisemne Parlamentu Europejskiego w sprawie cukrzycy;

1.        z zadowoleniem przyjmuje konkluzje Rady w sprawie innowacyjnych podejść do chorób przewlekłych w systemach zdrowia publicznego i opieki zdrowotnej oraz jej apel do państw członkowskich i Komisji o zainicjowanie procesu refleksji, który będzie zmierzał do znalezienia najwłaściwszej odpowiedzi na wyzwania związane z chorobami przewlekłymi;

2.        wzywa Komisję, aby opracowała i wdrożyła ukierunkowaną strategię UE w sprawie cukrzycy, w formie zalecenia Rady UE dotyczącego zapobiegania, diagnozowania, zarządzania, edukacji i badań w zakresie cukrzycy;

3.        wzywa państwa członkowskie, aby opracowały, wdrożyły i monitorowały krajowe programy przeciwdziałania cukrzycy, które będą miały na celu upowszechnianie zdrowego stylu życia, ograniczenie czynników ryzyka, przewidywanie, zapobieganie, wczesne diagnozowanie i leczenie cukrzycy oraz będą skierowane do społeczeństwa w ogólności, a w szczególności do grup wysokiego ryzyka, a także będą miały na celu zmniejszenie nierówności i optymalizację zasobów opieki zdrowotnej, przyjmując w razie potrzeby podejście indywidualne;

4.        wzywa państwa członkowskie, aby do krajowych programów przeciwdziałania cukrzycy włączały programy kontroli stanu zdrowia, promując zapobieganie cukrzycy i wczesne diagnozowanie jako najważniejsze pola działania;

5.        zaleca, aby strategie zapobiegania cukrzycy były wprowadzane w jak najmłodszym wieku; podkreśla potrzebę zapewnienia w szkołach kształcenia w zakresie zdrowych nawyków żywieniowych i dotyczących aktywności fizycznej;

6.        wzywa Komisję, aby stale monitorowała czynione w całej UE postępy w zakresie wdrażania przez państwa członkowskie krajowych programów przeciwdziałania cukrzycy, obejmujących profilaktykę i wczesne wykrywanie, oraz przedstawiała wyniki co dwa lata w formie sprawozdania;

7.        wzywa Komisję do wspierania państw członkowskich przez zapewnienie regularnego przeglądu najlepszych praktyk pokazujących, czym powinien cechować się dobry krajowy program przeciwdziałania cukrzycy;

8.        wzywa państwa członkowskie do opracowania strategii wpływających na zmianę trybu życia, obejmujących sposoby odżywiania się i aktywności fizycznej, celem zapobiegania cukrzycy typu 2 oraz otyłości; podkreśla w związku z tym konieczność dostosowania strategii politycznych związanych z żywnością do celu, jakim jest promowanie zdrowego odżywiania oraz umożliwienie konsumentom dokonywania świadomego i zdrowego wyboru;

9.        wzywa państwa członkowskie do połączenia wczesnego diagnozowania z opartymi na edukacji kampaniami profilaktycznymi skierowanymi do szkół podstawowych i średnich, osób aktywnych zawodowo i pracowników służby zdrowia;

10.      wzywa państwa członkowskie do opracowania programów zarządzania dotyczących choroby na podstawie najlepszych praktyk oraz wytycznych w zakresie leczenia opartych na wynikach badań naukowych, które to programy powinny przekładać się na wzajemnie uzgadniane indywidualne priorytety określane dla każdej osoby chorej na cukrzycę;

11.      wzywa państwa członkowskie, aby zapewniały pacjentom korzystającym z podstawowej i specjalistycznej opieki stały dostęp do wysoko wykwalifikowanych interdyscyplinarnych zespołów, metod i technologii służących leczeniu cukrzycy, w tym technologii e-zdrowia, oraz pomagały pacjentom w zdobywaniu i podtrzymywaniu umiejętności i wiedzy umożliwiających kompetentne zajmowanie się własnym zdrowiem przez całe życie;

12.      wzywa Komisję i państwa członkowskie do koordynowania i gromadzenia, rejestrowania, monitorowania i regularnego zarządzania w odniesieniu do kompleksowych danych epidemiologicznych o cukrzycy opartych na wspólnych kryteriach pomiaru, a także w odniesieniu do danych gospodarczych opartych na bezpośrednich i pośrednich kosztach zapobiegania cukrzycy i zarządzania tym problemem;

13.      wzywa Komisję i państwa członkowskie, aby poprawiły koordynację europejskich badań nad cukrzycą, wspierając współpracę między europejskimi ośrodkami akademickimi i przemysłem, a także publicznymi i prywatnymi agencjami finansującymi oraz tworząc wspólną infrastrukturę celem ułatwienia europejskich badań nad cukrzycą, w tym w dziedzinach takich jak identyfikacja czynników ryzyka i zapobieganie;

14.      wzywa Komisję i państwa członkowskie, aby zapewniały stały dopływ środków finansowych na cele związane z cukrzycą w ramach aktualnych i przyszłych unijnych ramowych programów badań, traktując przy tym cukrzycę typu 1 i typu 2 jako odrębne choroby;

15.      wzywa Komisję Europejską i państwa członkowskie do zagwarantowania właściwej i adekwatnej reakcji na rezultaty szczytu ONZ w sprawie chorób niezakaźnych, który odbył się we wrześniu 2011 r.;

16.      przypomina, jak ważne dla UE i jej państw członkowskich – aby osiągnąć cele związane z chorobami niezakaźnymi i stawić czoła wyzwaniom w dziedzinie zdrowia publicznego oraz wyzwaniom społecznym i gospodarczym – jest dalsze uwzględnianie działań profilaktycznych i zmierzających do ograniczenia czynników ryzyka we wszystkich odnośnych aktach ustawodawczych i obszarach polityki, a w szczególności w polityce dotyczącej środowiska, żywności i ochrony konsumentów;

17.      zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji oraz parlamentom państw członkowskich.

Ostatnia aktualizacja: 9 marca 2012Informacja prawna