Parlament Europejski,

–   uwzględniając dekret rządu Argentyny dotyczący nacjonalizacji spółki YPF,

–   uwzględniając ustawę o suwerenności Argentyny w dziedzinie ropy naftowej, tytuł 1, rozdział pierwszy, który stanowi, że krajowym interesem publicznym jest osiągnięcie samowystarczalności w dziedzinie ropy naftowej, a także jej wydobycia, uprzemysłowienia, transportu i wprowadzania do obrotu;

–   uwzględniając Umowę ramową o handlu i współpracy gospodarczej pomiędzy Europejską Wspólnotą Gospodarczą a Republiką Argentyny z 1990 r. oraz program prac Unia Europejska-Argentyna na lata 2010-2013,

–   uwzględniając Międzyregionalną ramową umowę o współpracy między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony a Wspólnym Rynkiem Ameryki Południowej i jego państwami-stronami z drugiej strony,

–   uwzględniając oświadczenia Catherine Ashton, wysokiej przedstawiciel Unii do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, w sprawie decyzji argentyńskiego rządu dotyczącej ponownego znacjonalizowania spółki naftowej YPF,

–   uwzględniając art. 110 ust. 2 Regulaminu,

A. mając na uwadze, że wysokie ceny ropy w Argentynie stały się ogromnym utrudnieniem hamującym ożywienie gospodarcze w kontekście ogólnoświatowego kryzysu gospodarczego;

B.  mając na uwadze, że spółka YPF, mimo wypracowania w latach 1999-2011 zysku netto w wysokości 16 450 mln dolarów, nie spełniła złożonych obietnic dotyczących inwestycji w infrastrukturę, a to wywołało nie tylko przerwy w dystrybucji i zamęt wśród konsumentów, ale przyczyniło się też do wysokich cen w związku ze zmniejszeniem produkcji;

C. mając jednak na uwadze, że Argentyna dysponuje potencjalnie dużymi zasobami ropy, pozwalającymi jej na samowystarczalność, i w związku z tym energia jest narzędziem ożywienia gospodarki i poprawy warunków życia ludności;

D. mając na uwadze, że Republika Argentyny, mimo możliwości bycia samowystarczalną, wydaje obecnie 11 000 mld dolarów na import ropy i gazu, co uniemożliwia rządowi dokonywanie większych inwestycji w sektory produktywne i sektor pomocy społecznej;

E.  mając na uwadze, że spalanie paliw kopalnych jest główną przyczyną zmian klimatu i mimo udowodnienia możliwości zastosowania alternatywnych czystych źródeł energii rządy Argentyny i Hiszpanii tkwią w sporze dotyczącym przestarzałego, drogiego i zanieczyszczającego źródła energii;

F.  mając na uwadze, że spółka YPF prowadziła politykę sprzeczną z ogólnym interesem Argentyny oraz zasadą energetycznej suwerenności państwa, kiedy ograniczyła inwestycje, zmniejszyła produkcję ropy naftowej oraz rezerwy w wysokości 8,6 mln metrów sześciennych w latach 1998-2011;

1.  uznaje prawo rządów do znacjonalizowania strategicznych sektorów gospodarki, w tym sektora energetycznego, w przypadku znacznych rozbieżności między interesem prywatnej firmy a interesem większości populacji, a sektor ten stał się kluczowy dla wdrożenia najważniejszych strategii gospodarczych, szczególnie w kontekście poważnego kryzysu gospodarczego;

2.  wzywa rząd Argentyny do lepszego regulowania sektorów strategicznych, by uniknąć podważania krajowych interesów przez firmy oraz budowania niepewności prawnej; wzywa też rząd Argentyny do zapewnienia skutecznego i przejrzystego zarządzania spółką YPF, z której działań skorzystają obywatele Argentyny, a nie grupy interesu odseparowane od wydajnej gospodarki i tworzenia miejsc pracy;

3.  oczekuje, że rząd Hiszpanii nie będzie mylił interesu publicznego z prywatnym; interesy prywatnej spółki Repsol nie należą do interesu ogólnego Hiszpanii, nie są też jednym z interesów Unii Europejskiej;

4.  wzywa Komisję Europejską do zawarcia klauzul w negocjacjach układu z Mercosurem, gwarantujących zgodność prywatnego zarządzania strategicznymi sektorami z interesem państwa po obu stronach, by również przyczynić się do pewności prawnej i inwestycji zagranicznych;

5.  rozumie, że interwencja rządu Argentyny w sprawie YPF jest uzasadnionym odosobnionym przypadkiem i w związku z tym nie powinna w żaden sposób utrudnić utrzymania obecnych płynnych stosunków dyplomatycznych między UE a Argentyną;

6.  wzywa Republikę Argentyny do przeprowadzenia przejrzystego i uzgodnionego procesu nacjonalizacji, zgodnie z oceną sądu argentyńskiego dotyczącą aktu wywłaszczającego oraz zgodnie z prawem międzynarodowym;

7.  nakłania zarówno Unię Europejską, jak i Mercosur, do wypracowania mechanizmów współpracy w celu przezwyciężenia obecnego klimatu kryzysu poprzez rozwijanie polityki energetycznej niezależnej od ropy i interesów spółek naftowych oraz do promowania podstawowego modelu energii ze źródeł odnawialnych, wydajnego i inteligentnego, w obu regionach;

8.  zachęca Republikę Argentyny do inwestowania odpowiedniej części dochodów z ropy naftowej w produkcję energii ze źródeł odnawialnych w celu zmniejszenia zależności od ropy naftowej i stanowczego zwalczania zmian klimatu w ramach swoich międzynarodowych zobowiązań;

9.  wzywa Komisję Europejską, by nie blokowała negocjacji umów handlowych z państwami Mercosuru z powodu tego jednostkowego konfliktu i przypomina, że UE powinna utrzymać kompromis w ramach procesu integracji regionu Ameryki Łacińskiej;

10. zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, wysokiej przedstawiciel UE do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, Komisji, rządowi Argentyny oraz Mercosurowi.