Parlament Europejski,

–  uwzględniając konferencję ONZ na wysokim szczeblu w sprawie eliminacji wykorzystywania seksualnego przez personel ONZ i personel organizacji pozarządowych, która odbyła się w Nowym Jorku w dniu 4 grudnia 2006 r., oraz uwagi wygłoszone na tej konferencji przez Sekretarza Generalnego,

–  uwzględniając czwartą konwencję genewską z 1949 r. oraz protokoły dodatkowe z 1997 r. przewidujące, że kobiety muszą być chronione przed zgwałceniem i wszelkimi innymi formami przemocy seksualnej,

–  uwzględniając deklarację ONZ o eliminacji przemocy wobec kobiet z dnia 20 grudnia 1993 r. oraz Konwencję Praw Dziecka ONZ z dnia 20 listopada 1999 r.,

–  uwzględniając rezolucję 1325 (2000) Rady Bezpieczeństwa ONZ w sprawie kobiet, pokoju i bezpieczeństwa z dnia 31 października 2000 r.,

–  uwzględniając rezolucję 1265 (1999) Rady Bezpieczeństwa ONZ w sprawie ochrony ludności cywilnej w czasie konfliktów zbrojnych z dnia 17 września 1999 r., a w szczególności jej ust. 14, na mocy którego personel ONZ biorący udział w akcjach przywracania, utrzymywania i budowania pokoju musi być odpowiednio przeszkolony, zwłaszcza w zakresie praw człowieka, w tym przepisów związanych ze sprawami płci,

–  uwzględniając Rzymski Statut Międzynarodowego Trybunału Karnego przyjęty w 1998 r., a w szczególności jego art. 7 i 8, które wymieniają zgwałcenie, niewolnictwo seksualne, przymusową prostytucję, wymuszoną ciążę i przymusową sterylizację oraz jakiekolwiek inne formy przemocy seksualnej jako zbrodnie przeciwko ludzkości i zbrodnie wojenne oraz zrównują je z pewną formą tortur i poważną zbrodnią wojenną, niezależnie od tego czy czyny te popełniane są w sposób systematyczny, czy nie, w trakcie konfliktów międzynarodowych lub wewnętrznych;

–  uwzględniając rezolucję 1712 (2006) Rady Bezpieczeństwa ONZ w sprawie Liberii z dnia 29 września 2006 r.,

–  uwzględniając sprawozdanie Zeid Ra'Ad Zeid Al-Husseina, doradcy Sekretarza Generalnego ds. wykorzystywania seksualnego w czasie operacji pokojowych ONZ, zatytułowane „Kompleksowa strategia w celu eliminacji wykorzystywania seksualnego w czasie operacji pokojowych Narodów Zjednoczonych”,

–  uwzględniając raport Biura Nadzoru Wewnętrznego (OIOS) zatytułowany „Dochodzenie Biura Nadzoru Wewnętrznego w sprawie rzekomego wykorzystywania seksualnego podczas misji Organizacji Narodów Zjednoczonych w Demokratycznej Republice Konga” z dnia 5 stycznia 2005 r.,

–  uwzględniając sprawozdanie Komisji Praw Kobiet i Równouprawnienia oraz opinie Komisji Spraw Zagranicznych oraz Komisji Rozwoju (A6-0159/2006),

–  uwzględniając art. 115 ust. 5 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że ostatnie zarzuty wobec członków sił pokojowych ONZ dotyczące dopuszczania się przez nich gwałtów na dzieciach na Haiti i w Liberii i zmuszaniu ich do prostytucji stanowią najnowszy element w smutnej serii podobnych skandalicznych przypadków, w tym aktów pedofilii ze strony personelu ONZ w Demokratycznej Republice Konga oraz handlu ludźmi w Kosowie;

B.  mając na uwadze, że w misjach pokojowych ONZ na świecie uczestniczy blisko 100 000 osób, a zdecydowana większość z nich odbywa służbę lojalnie i z honorem, jednak ich wkład w utrzymanie pokoju i bezpieczeństwa jest umniejszany przez poważne przypadki wykorzystywania seksualnego ze strony niewielkiej liczby osób stanowiących personel ONZ;

C.  mając na uwadze, że od 2004 r. ONZ przeprowadziły dochodzenie wobec 319 uczestników sił pokojowych w związku z wykorzystywaniem seksualnym i ukarały 179 żołnierzy, osób cywilnych i policjantów;

D.  mając na uwadze, że personel ONZ wydalany z organizacji z powodu wykorzystywania seksualnego rzadko jest ścigany sądownie w kraju pochodzenia;

E.  mając na uwadze, że głównym celem misji pokojowych jest pomoc krajom zniszczonym przez konflikty wewnętrzne lub międzynarodowe w przywróceniu równowagi, zagwarantowaniu bezpieczeństwa publicznego i wprowadzeniu rządów prawa;

1.  wyraża głębokie oburzenie z powodu potwornych zbrodni przypisywanych personelowi ONZ, w tym żądania usług seksualnych w zamian za żywność;

2.  potępia działania uczestników misji pokojowych ONZ na Haiti i w Liberii, dopuszczających się gwałtów na dzieciach i zmuszających je do prostytucji;

3.  potępia wszelkie akty wykorzystywania seksualnego oraz inne formy czynów przestępczych dokonywanych przez personel ONZ z naruszeniem praw człowieka, które stanowią jawne zaprzeczenie oraz zdradę misji pokojowej i humanitarnej samej organizacji;

4.  podkreśla szczególnie potworną naturę tych czynów, żerujących na niezwykle podatnych na zagrożenia i słabych populacjach lokalnych, które powinny być chronione, a nie wykorzystywane przez personel ONZ;

5.  wzywa wszystkie państwa członkowskie należące do ONZ, które wysłały ludzi na misje pokojowe, do zbadania wszelkich skarg dotyczących wykorzystywania seksualnego, szczególnie w odniesieniu do nieletnich, oraz do jak najszybszego postawienia przed sądem sprawców tych czynów;

6.  wzywa Sekretarza Generalnego ONZ do przeprowadzenia dalszego dochodzenia w sprawie roli uczestników misji pokojowych i humanitarnych ONZ w wykorzystywaniu seksualnym dzieci i osób podatnych na zagrożenia w celu wprowadzenia skutecznego systemu monitorowania i egzekwowania polityki zerowej tolerancji prowadzonej przez ONZ;

7.  z zadowoleniem przyjmuje ostatnią konferencję ONZ wysokiego szczebla (4 grudnia 2006 r.), która dotyczyła kwestii zapobiegania wykorzystywaniu seksualnemu przez personel terenowy oraz ogłoszenia Sekretarza Generalnego w sprawie przyszłej strategii pomocy ofiarom wykorzystywania seksualnego, a także pobierania próbek DNA w celu zapobiegania dalszym nadużyciom;

8.  wyraża poważne zaniepokojenie sprawozdaniami na temat zmowy milczenia przy okazji niektórych misji ONZ, która wynika ze strachu przed karą i odwetem; wzywa ONZ do podjęcia wszelkich niezbędnych kroków w celu stworzenia środowiska pracy umożliwiającego pracownikom informowanie o nadużyciach bez obaw o zemstę;

9.  podkreśla, że pomimo obecnych środków oraz długotrwałej polityki zerowej tolerancji prowadzonej przez ONZ nadal pojawiają się oskarżenia o wykorzystywanie seksualne; zaznacza również, że jeżeli ONZ nie powstrzyma natychmiast takiego zachowania, będzie to miało szkodliwy wpływ na wiarygodność i autorytet moralny całej instytucji; ponadto podkreśla, że w końcu niektóre państwa członkowskie mogą ograniczyć liczbę swoich oddziałów w okresie, w którym istnieje ogromna potrzeba misji pokojowych;

10.  podkreśla trudności, wobec których staje ONZ w kwestii zdyscyplinowania oddziałów winnych wykorzystywania seksualnego, ponieważ odpowiedzialność za szkolenie i dyscyplinę oddziałów pozostaje w gestii państw członkowskich; w związku z tym wzywa, aby państwa, których ta kwestia dotyczy, wszczynały postępowanie dyscyplinarne tam, gdzie to możliwe;

11.  z zadowoleniem przyjmuje ambicje stworzenia wiążącego traktatu ONZ w sprawie ścigania uczestników misji pokojowych dopuszczających się wykorzystywania seksualnego;

12.  podkreśla, że traktat taki powinien również zawierać postanowienia, zgodnie z którymi personel ONZ oskarżony o tego typu przestępstwo nie może być powtórnie zatrudniony, a także postanowienia dotyczące utworzenia funduszu pomocy ofiarom wykorzystywania seksualnego oraz środków mających na celu poprawę szkolenia personelu ONZ w zakresie praw człowieka;

13.  wzywa ONZ do podjęcia kroków w celu zapewnienia ochrony ludziom podatnym na zagrożenia, w szczególności kobietom, dzieciom i uchodźcom, na terenach działania oddziałów ONZ; ponadto wzywa ONZ i UE do poparcia środków na rzecz wzmocnienia pozycji kobiet w czasie konfliktów i po ich zakończeniu, tak aby były mniej narażone na wykorzystywanie seksualne;

14.  z zadowoleniem przyjmuje krajową kampanię na rzecz zwalczania wykorzystywania seksualnego, zainicjowaną przez rząd Liberii (4 grudnia 2006 r.) wspólnie z ONZ i organizacjami społeczeństwa obywatelskiego, a także apel prezydent Ellen Johnson Sirleaf do społeczności międzynarodowej o nie nadużywanie swojego bogactwa i swojej władzy do wykorzystywania seksualnego dzieci i kobiet;

15.  uznaje wkład misji pokojowych ONZ w propagowanie pokoju i bezpieczeństwa na całym świecie;

16.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, Sekretarzowi Generalnego ONZ oraz państwom członkowskim należącym do ONZ.