Parlament Europejski,

–  uwzględniając roczne sprawozdania Unii Europejskiej na temat praw człowieka, w szczególności za lata 2005 i 2006,

–  uwzględniając rezolucje w sprawie przystąpienia Bułgarii do UE, a w szczególności rezolucję z dnia 30 listopada 2006 r. (ust. 25), rezolucję z dnia 15 grudnia 2005 r. (ust. 32) i rezolucję z dnia 13 kwietnia 2005 r. (ust. 39),

–  uwzględniając wnioski z posiedzenia Rady do spraw Ogólnych i Stosunków Zewnętrznych z dnia 11 października 2004 r., w których wyrażono poważne zaniepokojenie losem pracowników medycznych, decyzję Rady dotyczącą zapewnienia pomocy libijskim służbom medycznym, oświadczenie prezydencji UE w sprawie skazania pięciu pielęgniarek z Bułgarii i lekarza z Palestyny na karę śmierci przez libijski trybunał karny, oświadczenie komisarz B. Ferrero-Waldner dotyczące wyroku sądu libijskiego z dnia 19 grudnia 2006 r. w sprawie Bengazi, a także oświadczenia przewodniczącego Parlamentu Europejskiego z dnia 30 listopada i 20 grudnia 2006 r.,

–  uwzględniając sprawozdania prezydencji Rady UE dla Rady Europejskiej dotyczące wdrażania partnerstw strategicznych UE z państwami śródziemnomorskimi z grudnia 2005 r. i z grudnia 2006 r.,

–   uwzględniając wytyczne UE w sprawie kary śmierci,

–  uwzględniając art. 103 ust. 4 Regulaminu,

A.  mając na uwadze, że 9 lutego 1999 r. władze Libii zatrzymały szereg bułgarskich pracowników medycznych pracujących w szpitalu „Al-Faith” w Bengazi, oraz mając na uwadze, że 7 lutego 2000 r. przed libijskim sądem ludowym rozpoczął się proces przeciwko sześciu obywatelom Bułgarii, jednemu Palestyńczykowi i dziewięciu Libijczykom, którym postawiono zarzut umyślnego zarażenia kilkuset dzieci wirusem HIV,

B.  mając na uwadze, że w dniu 6 maja 2004 r. sąd skazał pięć bułgarskich pielęgniarek i palestyńskiego lekarza na karę śmierci przez rozstrzelanie przez pluton egzekucyjny; mając na uwadze, że w dniu 25 grudnia 2005 r. libijski sąd najwyższy wydał decyzję w sprawie uchylenia kary śmierci i zarządził przeprowadzenie nowego procesu; mając na uwadze, że od dnia 11 maja 2006 r. trwał nowy proces, w którym dnia 19 grudnia 2006 r. utrzymano w mocy wyroki śmierci,

C.  mając na uwadze, że istnieją niezbite dowody na stosowanie tortur w więzieniu względem oskarżonych w celu wymuszenia fałszywych zeznań; mając na uwadze, że prawa oskarżonych zostały wielokrotnie i rażąco pogwałcone,

D.  mając na uwadze, że w 2003 r. na żądanie władz Libii znani międzynarodowi eksperci w dziedzinie HIV/AIDS przedstawili sprawozdanie, w którym zdecydowanie stwierdzono, że rozprzestrzenienie się wirusa HIV nastąpiło wskutek zakażenia wewnątrzszpitalnego, które miało swój początek przed przyjazdem oskarżonych do Libii; mając na uwadze, że ostatnie publikacje dostarczają niezbitych naukowych dowodów na temat źródła i przebiegu zakażenia w Bengazi; mając na uwadze, że wszystkie te poważne dowody niewinności oskarżonych zostały zignorowane i zlekceważone,

E.  mając na uwadze, że w listopadzie 2004 r. UE zainicjowała „Plan działań przeciwko HIV dla Bengazi”, obejmujący techniczną i medyczną opiekę nad zarażonymi dziećmi i dotkniętymi rodzinami, jak również pomoc władzom libijskim w zwalczaniu choroby AIDS; mając na uwadze, że na finansowanie planu przeznaczono z budżetu Wspólnoty 2,5 mln euro; mając na uwadze, że plan działań jest już realizowany przy wsparciu Komisji i państw członkowskich UE; mając na uwadze, że wiele zarażonych dzieci poddano leczeniu w szpitalach na terytorium państw członkowskich,

F.  mając na uwadze, że w styczniu 2006 r. założono Międzynarodowy Fundusz na rzecz Bengazi jako pozarządową organizację non profit, mającą na celu wsparcie rozwoju lokalnej infrastruktury medycznej w Bengazi, polepszenie opieki medycznej nad pacjentami oraz zapewnienie pomocy dotkniętym rodzinom,

1.  potępia wyrok sądu karnego w Libii z dnia 19 grudnia 2006 r., który w ponownym procesie uznał winnymi i skazał na śmierć pięć bułgarskich pielęgniarek – Kristianę Wulczewą, Nasję Nenową, Walentinę Siropulo, Walię Czerwieniaszkę i Sneżanę Dimitrową – oraz palestyńskiego lekarza Ashrafa al-Haiui, którzy spędzili w więzieniu już osiem lat w związku ze sprawą HIV/AIDS w szpitalu w Bengazi z 1999 r.;

2.   ponawia swój stanowczy sprzeciw wobec kary śmierci i przypomina, że UE uważa, iż zniesienie kary śmierci przyczynia się do umocnienia godności ludzkiej i stopniowego rozwoju praw człowieka; podkreśla jednocześnie, że obecnie UE wykracza poza to zobowiązanie, propagując zniesienie tej kary na swoim terytorium oraz w krajach trzecich;

3.   ponownie wyraża poważne wątpliwości dotyczące podstaw, na których oparto śledztwo wobec oskarżonych, ich traktowania w areszcie oraz przewlekłych terminów w procesie;

4.  podkreśla, że od stycznia 2007 r. proces w sprawie Bengazi dotyczy bezpośrednio pięciu obywateli Unii Europejskiej;

5.   zachęca zainteresowane władze libijskie, by zastosowały środki niezbędne do dokonania rewizji i uchylenia wyroku śmierci oraz do umożliwienia szybkiego rozstrzygnięcia sprawy na zasadach humanitarnych, spełniając tym samym warunki wstępne niezbędne do kontynuowania wspólnej polityki zaangażowania w Libii;

6.  wzywa prezydenta Kadafiego do skorzystania ze swoich uprawnień i doprowadzenia w trybie pilnym do uwolnienia uwięzionych pracowników medycznych;

7.  wzywa Komisję i Radę do podjęcia wraz z rządem Libii działań zmierzających do szybkiego uwolnienia uwięzionych pracowników medycznych;

8.  wyraża pełną solidarność z ofiarami zakażenia HIV/AIDS w Bengazi i odnotowuje środki przyjęte przez społeczność międzynarodową w celu zapewnienia pomocy dzieciom;

9.   wzywa Komisję, Radę i państwa członkowskie do dalszej pomocy we wdrażaniu planu działań przeciwko HIV i do wspierania Międzynarodowego Funduszu na rzecz Bengazi, by w ten sposób nieść ulgę w cierpieniach zarażonym dzieciom i ich rodzinom oraz pomagać władzom libijskim w zapobieganiu i zwalczaniu rozprzestrzeniania się zakażeń wirusem HIV w tym kraju;

10.  podkreśla swe zdeterminowanie do uważnego śledzenia tej sprawy i wzywa Komisję i Radę do informowania Parlamentu o rozwoju sytuacji;

11  wzywa Komisję i Radę, by w przypadku braku pozytywnego rozwiązania tej kwestii, rozważyły korektę wspólnej polityki zaangażowania w Libii we wszystkich dziedzinach, w których UE uzna to za stosowne;

12.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania niniejszej rezolucji Radzie, Komisji, rządom i parlamentom państw członkowskich, rządowi i parlamentowi Libii, Zgromadzeniu Parlamentarnemu Rady Europy oraz sekretarzowi generalnemu Organizacji Narodów Zjednoczonych i Radzie Praw Człowieka Organizacji Narodów Zjednoczonych.