Europejski nakaz aresztowania okazał się być skutecznym narzędziem walki z transgraniczną przestępczością i terroryzmem. Jednak obraz ten zakłócają doniesienia, z których wynika, że wykorzystywano go do przesłuchań zamiast ścigania przestępstw mniejszej wagi oraz wykonywania wyroków i nie rozważano przy tym należycie, czy przekazanie danej osoby jest proporcjonalne, nie wspominając o ponoszonych kosztach ludzkich i finansowych (szacunkowy koszt procedury przekazywania osoby wynosi 25 tys. EUR).

Ponadto decyzja o niewykonywaniu europejskiego nakazu aresztowania nie zawsze jest respektowana przez wydające go państwo członkowskie, co oznacza, że dana osoba zostaje aresztowana ponownie po przekroczeniu granicy.

Ponadto brak jest struktury umożliwiającej odpowiednią reprezentację prawną osób poszukiwanych europejskim nakazem aresztowania w państwie członkowskim wydającym nakaz i w państwie członkowskim go wykonującym. Oprócz tego warunki w więzieniach w wielu państwach członkowskich UE są niestety tak złe, że poważnie podrywają zaufanie w odpowiednie traktowanie więźniów, które jest podstawą europejskiego nakazu aresztowania oraz decyzji ramowej w sprawie przekazywania osób skazanych, która zostanie wkrótce wdrożona.

- Jak Komisja zamierza zapewnić natychmiastowe położenie kresu w prawie i w praktyce nieproporcjonalnemu stosowaniu europejskiego nakazu aresztowania?

- Jak Komisja zamierza zagwarantować, że osoby poszukiwane europejskim nakazem aresztowania będą miały skuteczne prawo zakwestionowania tego nakazu zarówno w państwie go wydającym, jak i w państwie wykonującym i że skutkiem decyzji o niewykonywaniu europejskiego nakazu aresztowania będzie usunięcie wpisu schengeńskiego?

- Jak Komisja zamierza zagwarantować podniesienie unijnych standardów wymiaru sprawiedliwości w sprawach karnych oraz poprawę warunków w więzieniach, zanim dojdzie do interwencji sądów i zablokowania dalszego przekazywania osób ze względu na możliwe łamanie podstawowych praw jednostki?