Przyjęte w 2004 r. rozporządzenie Rady (WE) nr 2252/2004 w sprawie norm dotyczących zabezpieczeń i danych biometrycznych w paszportach i dokumentach podróży wydawanych przez państwa członkowskie stanowiło istotny krok służący poprawie ochrony dokumentów podróży oraz ustanowieniu niebudzącego wątpliwości związku pomiędzy dokumentem a jego prawowitym posiadaczem, zapewniając tym samym wyższy poziom ochrony przed bezprawnym użyciem.

Jednak bezpieczeństwo paszportów nie zależy wyłącznie od samego paszportu: ważny jest cały proces, począwszy od przedłożenia dokumentów wymaganych do wydania paszportu, przez gromadzenie danych biometrycznych, a skończywszy na ich sprawdzaniu i porównywaniu w punktach kontroli granicznej. Podnoszenie poziomu bezpieczeństwa paszportów jest bezużyteczne, dopóki nie usuniemy „słabych ogniw” w innych częściach łańcucha.

W czasie późniejszego przeglądu przepisów w 2008 r. PE zwrócił uwagę na fakt, że doświadczenia w wykorzystywaniu tych nowych technologii są nadal bardzo skromne i że wciąż istnieje zbyt wiele wątpliwości co do:

- wiarygodności i użyteczności odcisków palców dzieci i osób starszych;

- poziomu zaufania w procesie zbierania danych biometrycznych;

- możliwych luk w systemach identyfikacji i wskaźników błędu odnotowanych w poszczególnych państwach członkowskich;

- istniejących różnic odnośnie do dokumentów, których przedstawienie jest obowiązkowe, oraz sposobu ich wydawania (tzw. „dokumenty źródłowe”).

W związku z tym wprowadzono trzyletnią klauzulę przeglądową, aby umożliwić wykonanie koniecznych badań (na zlecenie PE dla każdego z ww. problemów).

Czy Komisja może poinformować, czy wyniki ww. badań są już dostępne? Czy Komisja rozważa dokonanie ponownej oceny obowiązujących zasad, biorąc pod uwagę problemy, które wydają się istnieć w szeregu państw członkowskich? (Np. domniemywa się, że 500 tys. do 1 mln z 6,5 mln paszportów biometrycznych używanych we Francji to falsyfikaty uzyskane na podstawie fałszywych dokumentów, a przeprowadzone przez samorząd lokalny Roermond (Holandia) badanie 448 przypadków wykazało, że w 21% pobrane odciski palców były niemożliwe do zweryfikowania i tym samym bezużyteczne).