De uitweg uit de grondwetscrisis moet de vorm krijgen van een totaal integratieproject dat het algemene optreden van de EU een politieke dimensie moet geven en zichtbaar moet maken voor de burger, zowel naar binnen als naar buiten. Hoe kunnen we spreken over een Unie die samenhangend en efficiënt is en concurrerend op wereldschaal indien er niet vooraf een centrale politieke oriëntatie is vastgelegd? Is er een verband gelegd tussen de grondwetscrisis in de Unie en de dialectische relatie tussen verdieping en uitbreiding? Moeten de grenzen van de politieke en economische geografie van de Unie niet worden vastgelegd? Zal het Duitse Voorzitterschap een project voorstellen dat het Europese maatschappelijk middenveld een centrale plaats geeft in de internationale input/output-legitimiteit?