Procedura : 2006/0058(NLE)
Przebieg prac nad dokumentem podczas sesji
Dokument w ramach procedury : A6-0320/2007

Teksty złożone :

A6-0320/2007

Debaty :

PV 11/10/2007 - 3
CRE 11/10/2007 - 3

Głosowanie :

PV 11/10/2007 - 6.5
Wyjaśnienia do głosowania

Teksty przyjęte :

P6_TA(2007)0428

SPRAWOZDANIE     *
PDF 159kDOC 85k
17 września 2007
PE 388.477v02-00 A6-0320/2007

w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich Unii Europejskiej zebranych w Radzie w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania umowy o transporcie lotniczym między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony oraz Stanami Zjednoczonymi Ameryki z drugiej strony

(8044/3/2007 – COM(2006)0169 – C6-0210/2007 – 2006/0058(CNS))

Komisja Transportu i Turystyki

Sprawozdawca: Saïd El Khadraoui

PROJEKT REZOLUCJI LEGISLACYJNEJ PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO
 UZASADNIENIE
 PROCEDURA

PROJEKT REZOLUCJI LEGISLACYJNEJ PARLAMENTU EUROPEJSKIEGO

w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich Unii Europejskiej zebranych w Radzie w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania umowy o transporcie lotniczym między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony oraz Stanami Zjednoczonymi Ameryki z drugiej strony

(8044/3/2007 – COM(2006)0169 – C6-0210/2007 – 2006/0058(CNS))

(Procedura konsultacji)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek dotyczący decyzji Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich Unii Europejskiej zebranych w Radzie (COM(2006)0169)(1),

–   uwzględniając decyzję Rady i przedstawicieli rządów państw członkowskich Unii Europejskiej zebranych w Radzie w sprawie podpisania i tymczasowego stosowania umowy o transporcie lotniczym między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony oraz Stanami Zjednoczonymi Ameryki z drugiej strony, zawierającej projekt umowy podpisanej przez delegacje UE i USA w dniu 30 kwietnia 2007 r. (8044/3/2007),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 17 stycznia 2006 r. w sprawie rozwoju wspólnotowej polityki zewnętrznej w zakresie lotnictwa(2),

–   uwzględniając swoją rezolucję z dnia 14 marca 2007 r. w sprawie zawarcia umowy o komunikacji lotniczej między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony a Stanami Zjednoczonymi Ameryki z drugiej strony(3),

–   uwzględniając art. 80 ust. 2 oraz art. 300 ust. 2 akapit pierwszy Traktatu WE,

–   uwzględniając art. 300 ust. 3 akapit pierwszy Traktatu WE, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C6-0210/2007),

–   uwzględniając art. 51 oraz art. 83 ust. 7 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Transportu i Turystyki (A6-0320/2007),

1.  zatwierdza zawarcie umowy;

2.  zobowiązuje swojego przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji, jak również rządom i parlamentom państw członkowskich oraz Stanów Zjednoczonych Ameryki.

(1)

Dotychczas nieopublikowany w Dzienniku Urzędowym.

(2)

Dz.U. C 287 E z 24.11.2006, str. 84.

(3)

Teksty przyjęte, P6_TA(2007)0071.


UZASADNIENIE

Ku umowie lotniczej między UE a Stanami Zjednoczonymi

 

Obecnie usługi lotnicze między UE a Stanami Zjednoczonymi świadczone są w oparciu o umowy dwustronne zawierane pomiędzy poszczególnymi państwami członkowskimi a Stanami Zjednoczonymi. Umowy te zawierają przepisy, które Europejski Trybunał Sprawiedliwości uznał w listopadzie 2002 r. za niezgodne z prawem wspólnotowym. W związku z tym podjęto decyzję o stworzeniu nowych ram prawnych dla stosunków UE-USA w dziedzinie lotnictwa, a Komisja Europejska podjęła, na mocy pełnomocnictwa udzielonego jej przez Radę w czerwcu 2003 r., negocjacje w sprawie umowy o transporcie lotniczym między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony oraz Stanami Zjednoczonymi Ameryki z drugiej strony. W pełnomocnictwie udzielonym Komisji jako cel negocjacji określono stworzenie otwartej przestrzeni lotniczej między UE i USA, umożliwiającej powstanie jednolitego rynku dla usług komunikacji lotniczej między UE i USA, na którym panowałaby swoboda inwestowania, a przedsiębiorstwa lotnicze z Unii Europejskiej i ze Stanów Zjednoczonych miałyby możliwość świadczenia usług komunikacji lotniczej bez żadnych ograniczeń, w tym także na krajowych rynkach obu stron.

 

Pełna realizacja tego celu wymagałaby znacznych zmian w przepisach prawa Stanów Zjednoczonych, w szczególności usunięcia istniejących ograniczeń w zakresie własności i kontroli przedsiębiorstw lotniczych ze Stanów Zjednoczonych przez podmioty zagraniczne oraz w zakresie kabotażu. W USA kwestie te są w dalszym ciągu niezwykle drażliwe politycznie. Z tego względu pełnomocnictwo wyraźnie uznaje możliwość realizacji umowy w kilku etapach pod warunkiem ustanowienia mechanizmów gwarantujących przejście do kolejnych etapów. UE zgodziła się w trakcie negocjacji, że kabotaż nie zostanie uwzględniony w początkowej umowie, ale wyraźnie poinformowała USA, że umowa taka jest możliwa do przyjęcia przez UE jedynie wówczas, gdy widoczne będą rzeczywiste postępy na drodze usunięcia ograniczeń w zakresie własności i kontroli przedsiębiorstw lotniczych ze Stanów Zjednoczonych przez podmioty zagraniczne. W odpowiedzi Departament Transportu Stanów Zjednoczonych opublikował w listopadzie 2005 r. projekt regulacji (Notice of Proposed Rulemaking) w sprawie zmiany ustawowego wymogu określającego, że przedsiębiorstwa lotnicze ze Stanów Zjednoczonych muszą znajdować się pod „rzeczywistą kontrolą” obywateli Stanów Zjednoczonych, dzięki której obcokrajowcy zyskają szersze możliwości inwestowania w przedsiębiorstwa lotnicze ze Stanów Zjednoczonych i wpływania na kierowanie nimi. UE uznała ten krok za wystarczający pod warunkiem, że projekt regulacji zostanie przyjęty w formie ostatecznych przepisów, które będą stanowiły wyraźną, istotną i trwałą zmianę polityki USA w zakresie własności i kontroli.

 

Jednak w grudniu 2006 r. Departament Transportu USA podjął decyzję o wycofaniu projektu regulacji po rozpatrzeniu wielu publicznych komentarzy, w tym uwag otrzymanych z Kongresu Stanów Zjednoczonych. W związku z tym konieczna była kolejna runda negocjacji w sprawie projektu umowy, aby znaleźć inne rozwiązanie, które byłoby możliwe do przyjęcia dla UE. Negocjacje doprowadziły do opracowania nowego projektu umowy w dniu 2 marca 2007 r., podpisanego na szczycie UE-USA w dniu 30 kwietnia 2007 r. Rada zatwierdziła projekt umowy i podjęła decyzję o jego tymczasowym stosowaniu od dnia 30 marca 2008 r.

Pierwsza ocena Parlamentu

Parlament szybko zareagował na nowy projekt umowy, wydając w dniu 14 marca 2007 r. rezolucję w sprawie zawarcia umowy o komunikacji lotniczej między Wspólnotą Europejską i jej państwami członkowskimi z jednej strony a Stanami Zjednoczonymi Ameryki z drugiej strony (T6-0071/2007). Odnotowano w niej z zadowoleniem umowę początkową jako ważny krok w kierunku zintegrowanego transatlantyckiego rynku lotniczego, którego utworzenie będzie korzystne dla konsumentów. Choć Parlament preferowałby zawarcie jednej, zrównoważonej i ogólnej umowy, byłby skłonny zaakceptować podejście stopniowe, ponieważ w art. 21 projektu umowy określono program i jasny harmonogram negocjacji w sprawie drugiego etapu umowy, w tym przepisy umożliwiające innym stronom zawieszenie praw określonych w początkowej umowie, jeśli 30 miesięcy po rozpoczęciu negocjacji w sprawie drugiego etapu umowy, porozumienie nie zostanie osiągnięte. Drugi etap umowy powinien obejmować takie kwestie jak kabotaż, prawo przedsiębiorczości, własność, rzeczywista kontrola i pomoc państwa.

Parlament zauważył również, że projekt umowy tylko częściowo uwzględnia zbliżanie przepisów prawnych, które w znacznej mierze pozostawia się Wspólnemu Komitetowi. Parlament przyjął jednak z zadowoleniem współpracę między władzami UE i Stanów Zjednoczonych, odpowiedzialnych za ochronę ruchu lotniczego. W odniesieniu do bezpieczeństwa Parlament odnotował znaczenie środków ochrony w sektorze lotnictwa, stwierdzając zarazem, że ich podstawą powinna być odpowiednia ocena ryzyka i nie powinny one być nadmierne ani nieskoordynowane. Stany Zjednoczone i Komisja powinny przeanalizować skuteczność dodatkowych środków wprowadzonych od 2001 r. w celu wyeliminowania pokrywających się i słabych ogniw w łańcuchu bezpieczeństwa. Parlament opowiedział się za koncepcją „jednolitego obszaru ochrony lotnictwa”, która zakłada jednorazową kontrolę pasażerów i bagażu na początku podróży, nie zaś przy każdym tranzycie. Podczas wymiany danych osobowych pasażerów pomiędzy Unią Europejską i Stanami Zjednoczonymi należy respektować prywatność obywateli europejskich i amerykańskich.

Ponadto Parlament uznał, że sektor lotnictwa wywołuje szereg negatywnych skutków dla środowiska naturalnego, zwłaszcza poprzez emisję hałasu i przyczynianie się do zmian klimatycznych, oraz że skutki te będą się pogłębiać wraz z rozwojem lotnictwa. W rezolucji podkreślono konieczność podjęcia zarówno przez Unię Europejską, jak i Stany Zjednoczone skutecznych środków dla zmniejszenia negatywnego oddziaływania lotnictwa na środowisko. W związku z tym Parlament poparł wniosek Komisji w sprawie włączenia lotnictwa do europejskiego systemu handlu emisjami, podkreślając jednocześnie, że na wczesnym etapie należy podjąć rozmowy z USA, mające na celu objęcie do 2012 r. transatlantyckiego ruchu lotniczego europejskim systemem handlu emisjami. Podmioty sektora lotniczego w Stanach Zjednoczonych i Unii Europejskiej powinny podjąć stały dialog w dziedzinie norm socjalnych w celu promowania wzajemnego zrozumienia, równych zasad gry, a jednocześnie wysokiego poziomu warunków socjalnych oraz stosowania międzynarodowych przepisów polityki społecznej.

Parlament wezwał Komisję do zapewniania mu pełnej informacji oraz do konsultowania się z Parlamentem Europejskim przed rozpoczęciem drugiego etapu negocjacji oraz w ich trakcie. Ponadto Parlament z zadowoleniem przyjął regularne spotkania pomiędzy posłami do Parlamentu Europejskiego a członkami Kongresu Stanów Zjednoczonych w celu przedyskutowania wszystkich istotnych kwestii dotyczących umowy lotniczej UE-USA. W związku z tym sprawozdawca będzie dążył do ustanowienia bardziej systematycznego dialogu i wymiany informacji bezpośrednio z administracją i Kongresem Stanów Zjednoczonych w celu lepszego nadzoru nad wdrażaniem obecnej umowy i przygotowaniami do jej drugiego etapu.

Uwagi dodatkowe

W piśmie z dnia 7 czerwca 2007 r. Rada zwróciła się do Parlamentu o wydanie opinii w sprawie projektu umowy. W piśmie tym Rada poinformowała również Parlament o tymczasowym stosowaniu umowy od dnia 30 marca 2008 r.

W świetle powyższych uwag dotyczących genezy tej umowy, a także biorąc pod uwagę rezolucję Parlamentu z dnia 14 marca 2007 r., sprawozdawca proponuje zatwierdzenie umowy. Jednocześnie podkreśla on potrzebę włączenia do umowy na drugim etapie wszystkich kwestii, których nie uwzględniono w dostatecznym stopniu w umowie początkowej.


PROCEDURA

Tytuł

Umowa o transporcie lotniczym między WE a USA

Odsyłacze

COM(2006)0169 - C6-0210/2007 - 2006/0058(CNS)

Data konsultacji z PE

7.6.2007

Komisja przedmiotowo właściwa

       Data ogłoszenia na posiedzeniu

TRAN

9.7.2007

Komisja(e) wyznaczona(e) do wydania opinii

       Data ogłoszenia na posiedzeniu

LIBE

9.7.2007

 

 

 

Opinia niewydana

       Data decyzji

LIBE

3.9.2007

 

 

 

Sprawozdawca(y)

       Data powołania

Saïd El Khadraoui

30.6.2006

 

 

Rozpatrzenie w komisji

22.11.2006

24.1.2007

27.8.2007

11.9.2007

Data przyjęcia

11.9.2007

 

 

 

Wynik głosowania końcowego

+:

–:

0:

37

0

0

Posłowie obecni podczas głosowania końcowego

Michael Cramer, Arūnas Degutis, Christine De Veyrac, Petr Duchoň, Saïd El Khadraoui, Robert Evans, Georg Jarzembowski, Stanisław Jałowiecki, Timothy Kirkhope, Dieter-Lebrecht Koch, Jaromír Kohlíček, Sepp Kusstatscher, Bogusław Liberadzki, Eva Lichtenberger, Marian-Jean Marinescu, Robert Navarro, Josu Ortuondo Larrea, Paweł Bartłomiej Piskorski, Luís Queiró, Reinhard Rack, Brian Simpson, Renate Sommer, Dirk Sterckx, Silvia-Adriana Ţicău, Yannick Vaugrenard, Lars Wohlin, Roberts Zīle

Zastępca(y) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Johannes Blokland, Jeanine Hennis-Plasschaert, Elisabeth Jeggle, Anne E. Jensen, Antonio López-Istúriz White, Helmuth Markov, Willem Schuth, Catherine Stihler, Ari Vatanen

Zastępca(y) (art. 178 ust. 2) obecny(i) podczas głosowania końcowego

Ralf Walter

Ostatnia aktualizacja: 27 września 2007Informacja prawna