(1a) W odniesieniu do uzasadniania wydatków zasada współzależności okazała się już być bardzo ważnym instrumentem zreformowanej wspólnej polityki rolnej. Zasada współzależności nie nakłada na rolników nowych obowiązków, ani nie upoważnia ich do nowych płatności związanych z dostosowaniem się do przepisów. Łączy ona po prostu kwestie płatności bezpośrednich dla rolników z ich ogólnie pojętą działalnością na rzecz społeczeństwa poprzez stosowanie się do przepisów prawa wspólnotowego w dziedzinie ochrony środowiska, bezpieczeństwa żywności oraz dobrostanu zwierząt. Wymogi stawiane w ramach prawodawstwa wspólnotowego są ogólnie rzecz biorąc bardzo restrykcyjne w porównaniu ze standardami obowiązującymi gdziekolwiek indziej na świecie.

(1b) Biorąc pod uwagę znaczenie, jakie UE nadaje tym wysokim standardom, zreformowana wspólna polityka rolna skutecznie przeobraża pierwszy filar polityki w de facto politykę rozwoju obszarów wiejskich, jako że rolnicy wynagradzani są raczej za usługi świadczone na rzecz społeczeństwa, zamiast otrzymywania bezwarunkowych płatności związanych z produkcją. Aby sprostać celom systemu współzależności, konieczne jest pełne jego zrozumienie oraz współpraca pomiędzy rolnikami - czego obecnie brakuje ze względu na obawy, jakie wywołuje funkcjonowanie systemu na poziomie gospodarstw rolnych. Zasada współzależności zostałaby uznana przez rolników za mniej skomplikowaną, jeśli byliby oni lepiej informowani. Tymczasem zrozumienie szczegółów 18 dyrektyw oraz rozporządzeń UE stanowi ogromny problem nie tylko dla rolników, ale również dla odpowiednich władz państw członkowskich.

(1c) Zasada współzależności stworzyła powiązanie pomiędzy dopłatami dla rolników a przestrzeganiem postanowień 18 różnych dyrektyw oraz rozporządzeń UE. Ze względu na jej naturę, monitorowanie zasady współzależności stanowi złożoną kwestię.

System współzależności wymaga tego, by przeprowadzający kontrole posiadali pełną orientację w dziedzinie rolnictwa oraz byli zaznajomieni z różnymi jego sektorami. Kluczową kwestią jest odpowiednie przeszkolenie osób kontrolujących działalność rolników. Ponadto inspektorzy powinni mieć swobodę decydowania o tym, czy brać pod uwagę nietypowe dla danego sezonu lub pojawiające się niespodziewanie czynniki, które skutkują niepełnym dostosowaniem się do przepisów, w przypadkach, gdy winy za to nie ponosi rolnik.

(1d) System współzależności i/lub wspólna polityka rolna będą prawdopodobnie wymagały w przyszłości dalszych dostosowań, jako że obecnie poziom płatności nie zawsze wydaje się zrównoważony w stosunku do starań, jakich rolnicy dokładają w celu dostosowania się do przepisów, ponieważ płatności w dalszym ciągu zależą w dużej mierze od uprzednich wydatków. W szczególności przepisy z zakresu dobrostanu zwierząt w sposób oczywisty najbardziej obciążają hodowców zwierząt, czego nie odzwierciedla poziom płatności, jakie otrzymują. Jeżeli jednak importowane produkty odpowiadałyby takim samym standardom związanym z dobrostanem zwierząt, nie istniałaby potrzeba udzielania rolnikom rekompensaty za przestrzeganie przepisów prawa wspólnotowego w tym zakresie. Komisja winna zatem działać na rzecz uznania kwestii takich, jak kryteria importowe w trakcie negocjacji prowadzonych z WTO.

(1e) Należy prowadzić nieustanne działania zmierzające do uproszczenia, usprawnienia oraz harmonizacji systemu współzależności. Komisja winna zatem sporządzać co dwa lata sprawozdanie dotyczące stosowania zasady współzależności.

(1f) Zmniejszone obciążenia administracyjne, zharmonizowane kontrole, połączone kontrole, w tym w instytucjach europejskich, a także terminowe płatności zwiększyłyby ogólne wsparcie rolników dla systemu współzależności i tym samym podniosłyby skuteczność omawianej polityki.

Uzasadnienie

Należy dołożyć starań w celu osiągnięcia równowagi pomiędzy koniecznymi kontrolami, aby zagwarantować jakość oraz przestrzeganie wymogów produkcyjnych producentów. Należą do nich na przykład koordynacja oraz łączenie kontroli w obrębie instytucji europejskich, w szczególności w związku z zaobserwowanym ostatnio wzrostem liczby nieskoordynowanych kontroli w tych instytucjach (Komisja, Trybunał Obrachunkowy, etc.).

(1g) W związku z chęcią promowania zasady współzależności kluczowe jest uprzedzanie o kontroli. Niezbędne jest to również dla wsparcia rolników, z których wielu prowadzi działalność rolniczą w niepełnym wymiarze godzin, tak, aby mogli przygotować się do inspekcji. System nie obejmuje w rzeczywistości niezapowiedzianych kontroli, jako że przyczyniają się one do powstawania wśród rolników nieproporcjonalnych, a jednak uzasadnionych obaw dotyczących systemu współzależności jako całości. W przypadkach, gdy podejrzewane jest „umyślne i poważne oszustwo” stosowane powinny być inne środki zapobiegawcze, w tym prawo krajowe państw członkowskich. Jeśli dochodzi do niezapowiedzianych kontroli, to winny być one przeprowadzane na podstawie solidnych informacji uzyskanych przez odpowiednie władze, dotyczących istnienia poważnego problemu w danym gospodarstwie rolnym. Jednocześnie bez uszczerbku winna pozostać skuteczność kontroli na miejscu.

(1h) Celem zmniejszenia obciążeń nakładanych na rolników państwa członkowskie oraz instytucje europejskie powinny być zachęcane zarówno do przeprowadzania minimalnej liczby kontroli na miejscu, jak i do utrzymywania minimalnej liczby agencji płatniczych, bez uszczerbku dla postanowień rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. określającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/20031. Państwa członkowskie winny zatem być uprawnione do przeprowadzenia minimalnej ilości kontroli na poziomie agencji płatniczych. Ponadto państwa członkowskie oraz instytucje europejskie powinny być zachęcane do podejmowania dodatkowych środków w celu zmniejszenia liczby osób przeprowadzających kontrole, do zapewniania odpowiedniego ich przeszkolenia oraz do ograniczenia czasu, w jakim mogą być przeprowadzane kontrole na miejscu w danym gospodarstwie rolnym maksymalnie do jednego dnia. Komisja powinna udzielać wsparcia państwom członkowskim tak, aby mogły sprostać wymaganiom dotyczącym zintegrowanego wyboru próbek. Wybór próbek do kontroli na miejscu powinien następować niezależnie od określonych minimalnych ilości przeprowadzanych kontroli, zgodnie z określonymi przepisami w ramach systemu współzależności.

-------------------------------------------

1 Dz.U. L 141 z 30.4.2004, str. 18. Rozporządzenie ostatnio zmienione rozporządzeniem (WE) Nr 972/2007 (Dz.U. L 216 z 21.8.2007, str. 3).

Uzasadnienie

Należy dołożyć starań w celu osiągnięcia równowagi pomiędzy koniecznymi kontrolami, aby zagwarantować jakość oraz przestrzeganie wymogów produkcyjnych producentów. Mając to na uwadze, nie tylko państwa członkowskie, ale i instytucje europejskie powinny przeprowadzać jedynie takie kontrole, które są rzeczywiście konieczne.

(1i) Kontrole administracyjne i kontrole na miejscu przewidziane w rozporządzeniu (WE) nr 796/2004 przeprowadza się tak, aby skutecznie zweryfikować zgodność z warunkami, na jakich przyznawana jest pomoc oraz przestrzeganie wymogów i norm istotnych dla zasady współzależności. Niezbędne jest, aby uczynić je komplementarnymi w ramach istniejącego zintegrowanego systemu zarządzania i kontroli w celu zlikwidowania powtórnych inspekcji oraz umożliwienia przeprowadzania wszystkich kontroli podczas jednej inspekcji.

(1j) Państwa członkowskie winny zagwarantować, aby na rolników nie były nakładane podwójne kary (obniżenie bądź odstąpienie od płatności oraz kara pieniężna za nieprzestrzeganie odpowiednich przepisów prawa krajowego) za ten sam przypadek niezastosowania się do obowiązujących przepisów.

(1k) Zmniejszenia płatności stosowane w przypadku niezastosowania się do norm, zobowiązań oraz wymogów związanych z zasadą współzależności różnią się w zależności od tego, czy niezastosowanie się do przepisów uznano za działanie umyślne, czy też wynikające z zaniedbania. Podobnie, zmniejszenia takie winny być proporcjonalne do znaczenia dziedziny, w której nastąpiło niezastosowanie się do przepisów w działalności danego gospodarstwa rolnego, szczególnie, jeśli zajmuje się ono uprawami współrzędnymi i hodowlą.

(2) Artykuł 44 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 nakłada na rolników obowiązek utrzymania działek odpowiadających kwalifikującemu się hektarowi w swojej dyspozycji przez co najmniej 10 miesięcy. Z doświadczenia wynika, że z wymogiem tym wiąże się ryzyko nałożenia znacznych ograniczeń na funkcjonowanie rynku obrotu ziemią. Nakłada on również znaczne obciążenie administracyjne na rolników i służby administracji. Skrócenie wymienionego okresu nie miałoby negatywnego wpływu na zarządzanie wymogami w zakresie zasady współzależności. Z drugiej strony niezbędne jest także ustalenie daty, kiedy działki powinny znajdować się w dyspozycji rolnika, tak aby uniknąć podwójnych roszczeń w odniesieniu do tego samego gruntu. Dlatego należy ustalić, że rolnicy są zobowiązani do utrzymywania działek w swojej dyspozycji w dniu 15 czerwca roku złożenia wniosku o pomoc. Te same zasady należy przyjąć wobec państw członkowskich stosujących system jednolitej płatności obszarowej. Należy również ustanowić zasady dotyczące odpowiedzialności za przestrzeganie zasady współzależności w przypadku, gdy ziemia została przekazana.

(2) Artykuł 44 ust. 3 rozporządzenia Rady (WE) nr 1782/2003 nakłada na rolników obowiązek utrzymania działek odpowiadających kwalifikującemu się hektarowi w swojej dyspozycji przez co najmniej 10 miesięcy. Z doświadczenia wynika, że z wymogiem tym wiąże się ryzyko nałożenia znacznych ograniczeń na funkcjonowanie rynku obrotu ziemią. Nakłada on również znaczne obciążenie administracyjne na rolników i służby administracji. Skrócenie wymienionego okresu nie miałoby negatywnego wpływu na zarządzanie wymogami w zakresie zasady współzależności. Z drugiej strony niezbędne jest także ustalenie daty, kiedy działki powinny znajdować się w dyspozycji rolnika, tak aby uniknąć podwójnych roszczeń w odniesieniu do tego samego gruntu. Dlatego należy ustalić, że rolnicy są zobowiązani do utrzymywania działek w swojej dyspozycji w ostatecznym terminie składania wniosków obowiązującym w państwie członkowskim, którego dotyczy sprawa, w roku złożenia wniosku o pomoc. Te same zasady należy przyjąć wobec państw członkowskich stosujących system jednolitej płatności obszarowej. Należy również ustanowić zasady dotyczące odpowiedzialności za przestrzeganie zasady współzależności w przypadku, gdy ziemia została przekazana.

Uzasadnienie

Ostateczny termin składania wniosków obowiązujący w państwie członkowskim, którego dotyczy sprawa stanowi lepsze określenie daty. W innym przypadku rolnicy z państw członkowskich, gdzie ostateczny termin składania wniosków wypada przed dniem 15 czerwca nie mieliby możliwości złożenia prawidłowego wniosku, jeżeli działka zostałaby sprzedana w okresie pomiędzy ostatecznym terminem składania wniosków w danym państwie członkowskim a dniem 15 czerwca.

(7a) W pojedynczym wniosku rolnik deklaruje powierzchnię wykorzystywaną do celów rolnych, wykorzystywany system bądź systemy i swoje prawa do płatności, a także poświadcza, że zapoznał się z warunkami przyznawania odnośnej pomocy. Warunki te powinny odpowiadać kryteriom kwalifikującym do otrzymywania pomocy, jak również kryteriom w zakresie zdrowia publicznego, zdrowia zwierząt i roślin, dobrostanu zwierząt oraz poszanowania wymogów ochrony środowiska, od których uzależnione jest wypłacanie środków w ramach wspomnianej pomocy. Poprzez takie poświadczenie rolnik podejmuje się sprostania różnym wymienionym powyżej warunkom oraz przestrzegania umów.

(- 1) W art. 4 ust. 2 dodaje się akapit w brzmieniu:

„W przypadku dyrektyw, Komisja czuwa nad przeniesieniem w sposób zharmonizowany na grunt krajowy każdego państwa członkowskiego wymogów podstawowych dotyczących zarządzania w dziedzinach, o których mowa w ust. 1.”

(a) Ustęp 1 otrzymuje brzmienie:

"1. W przypadku niezastosowania się do wymogów podstawowych w zakresie zarządzania lub zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska w przeciągu danego roku kalendarzowego (zwanego dalej „danym rokiem kalendarzowym”), zmniejsza się lub anuluje, zgodnie z przepisami szczegółowymi ustanowionymi na mocy art. 7, całkowitą kwotę płatności bezpośrednich, które mają zostać przyznane rolnikowi, który złożył wniosek w danym roku kalendarzowym, w którym doszło do wystąpienia niezgodności, po zastosowaniu art. 10 i 11.

Z zastrzeżeniem ust. 2 odpowiedzialność spoczywa na rolniku, który złożył wniosek o pomoc, o ile nie wykaże on, że przedmiotowa niezgodność nie jest skutkiem działania bądź zaniechania, które mogłyby być bezpośrednio przypisane:

(a) jemu samemu lub

(b) w przypadku, gdy grunty rolne przekazane zostały w trakcie danego roku kalendarzowego,

- przejmującemu, jeśli przekazanie nastąpiło między datą, o której mowa w art. 44 ust. 3 a dniem 1 stycznia kolejnego roku kalendarzowego lub

- przekazującemu, w przypadku, gdy przekazanie nastąpiło między dniem 1 stycznia danego roku kalendarzowego a datą, o której mowa w art. 44 ust. 3.”

skreślony

Uzasadnienie

Preferowana jest obecna treść art. 6 ust. 1. Rolnik będący właścicielem danej działki powinien odpowiadać za przestrzeganie wymogów podstawowych w zakresie zarządzania oraz zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska, ale jedynie w okresie, w którym jest on właścicielem tej działki. Również w przypadku, gdy nieprawidłowości zostaną wykryte na działce należącej do rolnika niebędącego tą samą osobą, która złożyła wniosek o pomoc związaną z określoną działką, zmniejszone mogą zostać wyłącznie płatności bezpośrednie dla nowego właściciela. Zapobiegnie to wszczynaniu zbędnych postępowań sądowych oraz uprości wykonywanie przepisów przez agencje kontrolne. Ponadto wniosek Komisji przenosi ciężar okazywania dowodów na rolników. Niezmieniona powinna pozostać obecna sytuacja, w której agencja kontrolna musi udowodnić, że dany przypadek nieprawidłowości wynika z działania bądź zaniechania mogącego zostać bezpośrednio przypisanym rolnikowi, którego dotyczy sprawa.

3. Niezależnie od przepisów ust. 1 i zgodnie z warunkami ustanowionymi w szczegółowych zasadach, o których mowa w art. 7 ust. 1, państwa członkowskie mogą postanowić o niestosowaniu zmniejszenia wynoszącego 50 EUR lub mniej na pojedynczego rolnika w danym roku kalendarzowym.

3. Niezależnie od przepisów ust. 1 i zgodnie z warunkami ustanowionymi w szczegółowych zasadach, o których mowa w art. 7 ust. 1, państwa członkowskie mogą postanowić o niestosowaniu zmniejszenia wynoszącego 250 EUR na dany środek lub mniej na pojedynczego rolnika, na dany program i w danym roku kalendarzowym.

Uzasadnienie

Jako że płatności bezpośrednie pełnią rolę uzupełniania wynagrodzenia, a zasady są liczne, wielowymiarowe i skomplikowane, minimalny próg wynoszący 50 EUR jest zbyt niski. Powinien on wynosić przynajmniej 250 EUR. Od wnioskujących oczekuje się zaakceptowania różnych mniejszych limitów oraz ograniczeń, tak że nie byłoby odpowiednie zastosowanie tutaj innych standardów. Minimalne progi pomogłyby również w znacznym stopniu administracji w ograniczeniu biurokracji. Powiązanie z programem znacznie zmniejsza nakłady pracy administracyjnej.

Każda stwierdzona niezgodność powinna jednak być poddana ścisłej kontroli właściwych organów. Rolnik powinien zostać poinformowany o wszelkich ustaleniach, środkach kontroli oraz działaniach naprawczych, jakie powinien powziąć.

Każda stwierdzona niezgodność powinna jednak być poddana ścisłej kontroli z oceną ryzyka właściwych organów. Rolnik powinien zostać poinformowany o wszelkich ustaleniach, środkach kontroli oraz działaniach naprawczych, jakie powinien powziąć. Niniejszy akapit nie ma zastosowania, gdy rolnik podjął natychmiastowe działania naprawcze prowadzące do usunięcia stwierdzonej nieprawidłowości.

Uzasadnienie

Każda stwierdzona niezgodność powinna jednak być poddana ścisłej kontroli z analizą ryzyka i nie powinna zobowiązywać agencji kontrolnych do przeprowadzenia ponownej kontroli, jako że oznaczałoby to niedopuszczalny wzrost kosztów kontroli dla państw członkowskich.

Ostatnia linijka wstępnej propozycji sprawozdawcy została pominięta, jako że nie ma podstaw prawnych dla jej zachowania.

Każda stwierdzona niezgodność powinna jednak być poddana ścisłej kontroli właściwych organów. Rolnik powinien zostać poinformowany o wszelkich ustaleniach, środkach kontroli oraz działaniach naprawczych, jakie powinien powziąć. Niniejszy akapit nie ma zastosowania, gdy rolnik podjął natychmiastowe działania naprawcze prowadzące do usunięcia stwierdzonej nieprawidłowości.”

skreślony

Uzasadnienie

Agencje kontrolne nie powinny być zobowiązane do przeprowadzenia ponownej kontroli w przypadku wykrycia niewielkiej niezgodności, jako że wciąż oznaczałoby to duże obciążenie dla agencji kontrolnych państw członkowskich.

(2a) W art. 7 ust. 4 dodaje się akapit w brzmieniu:

„W każdym przypadku, w nowych państwach członkowskich, przy obliczaniu wspomnianego w art. 6 ust. 1 procentu, o jaki zmniejszane są płatności, pod uwagę brany jest odpowiedni procent harmonogramu przyrostów obowiązujących w danym roku zgodnie z art. 143a”.

(2b) W art. 7 dodaje się następujący akapit:

„4b. Jeżeli, zgodnie z art. 25 w następstwie zaistniałych nieprawidłowości stwierdzonych podczas kontroli na miejscu zastosowane zostanie obniżenie bądź zaprzestanie płatności, to w tym samym przypadku niezgodności nie może już zostać nałożona żadna kara pieniężna na mocy odpowiednich przepisów prawa krajowego.

Jeżeli w danym przypadku wystąpienia nieprawidłowości nałożona została kara na mocy prawa krajowego, to nie może już nastąpić zmniejszenie bądź zaprzestanie płatności.”

(2c) Art.. 8 uzyskuje brzmienie:

„Artykuł 8

Przegląd

Najpóźniej do dnia 31 grudnia 2007 r. i od tego momentu co dwa lata, Komisja przedstawi sprawozdanie dotyczące stosowania zasady współzależności, w razie konieczności razem z odpowiednimi wnioskami, szczególnie mającymi na celu:

– zmianę listy wymogów podstawowych w zakresie zarządzania wymienionych w załączniku III,

– uproszczenie, deregulację i usprawnienie przepisów wynikających z listy wymogów podstawowych w zakresie zarządzania przy szczególnym uwzględnieniu przepisów prawa dotyczącego azotanów,

– uproszczenie, usprawnienie oraz zharmonizowanie systemów kontroli na miejscu, przy uwzględnieniu możliwości, jakie niesie ze sobą rozwijanie wskaźników oraz systemu kontroli wykorzystującego metodę „wąskiego gardła”(ang. bottleneck), kontroli przeprowadzanych obecnie przy zastosowaniu prywatnych systemów certyfikacji, kontroli przeprowadzane obecnie na mocy prawa krajowego przy jednoczesnym wprowadzaniu wymogów podstawowych w zakresie zarządzania oraz technologii informacji i komunikacji.

Sprawozdania będą także zawierać ocenę całkowitych kosztów kontroli przeprowadzonych przy zastosowaniu zasady współzależności w roku poprzedzającym rok publikacji sprawozdania.”

Uzasadnienie

Należy dokładać ciągłych starań zmierzających do uproszczenia, zharmonizowania i usprawnienia systemu współzależności, biorąc pod uwagę możliwości, jakie niesie ze sobą system kontroli wykorzystujących wskaźniki oraz metodę „wąskiego gardła”(ang. bottleneck), kontrole przeprowadzane obecnie przy zastosowaniu prywatnych systemów certyfikacji, kontrole przeprowadzane obecnie na mocy prawa krajowego wykorzystujące podstawowe wymagania w zakresie zarządzania oraz technologie informacji i komunikacji. Komisja winna zatem sporządzać sprawozdanie co dwa lata w celu monitorowania poczynionych postępów oraz planowania zmian, które powinny jeszcze zostać wprowadzone. Na krytyczną rewizję zasługiwać będzie w szczególności dyrektywa dotycząca azotanów. Wreszcie, sprawozdanie powinno zawierać ocenę kosztów kontrolowania systemu współzależności.

(2d) W art. 18 ust. 1 lit. e) otrzymuje brzmienie:

„(e) zintegrowany system kontroli, w którego skład wchodzi weryfikacja warunków kwalifikujących oraz wymogów odnoszących się do zasady współzależności,”

(2e) Artykuł 25 otrzymuje następujące brzmienie:

„Artykuł 25

Kontrole systemu współzależności

1. Państwa członkowskie przeprowadzają kontrole na miejscu w celu zweryfikowania, czy rolnik wywiązuje się z obowiązków, o których mowa w rozdziale 1. Kontrole te trwają nie dłużej niż jeden dzień w danym gospodarstwie rolnym.

2. Państwa członkowskie mogą wykorzystywać już istniejące systemy zarządzania i kontroli w celu sprawdzania zgodności z podstawowymi wymogami z zakresu zarządzania oraz warunkami dotyczącymi dobrej kultury rolnej i ochrony środowiska, o których mowa w rozdziale 1.

Państwa członkowskie podejmują jednak starania zmierzające do ograniczania liczby agencji kontrolnych oraz osób przeprowadzających kontrole na miejscu w danym gospodarstwie rolnym.

Wspomniane systemy, a w szczególności system identyfikacji oraz rejestracji zwierząt utworzony na mocy dyrektywy 92/102/EWG, rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, rozporządzenia (WE) nr 1760/2000 oraz rozporządzenia (WE) nr 21/2004, muszą być kompatybilne, w rozumieniu art. 26 tego rozporządzenia, z systemem zintegrowanym.

3. Państwa członkowskie podejmują starania zmierzające do planowania kontroli w taki sposób, aby w gospodarstwach, które mogą zostać poddane najlepszej kontroli w określonym czasie w roku z powodów sezonowych, inspekcje były przeprowadzane rzeczywiście w takim okresie. Jeżeli jednak agencja kontrolna nie mogłaby skontrolować przestrzegania konkretnego wymogu podstawowego w zakresie zarządzania lub jego części, lub zasad dobrej kultury rolnej zgodnej z ochroną środowiska w trakcie przeprowadzania kontroli na miejscu na skutek działania czynników o charakterze sezonowym, uznaje się, że wspomniane wymogi oraz zasady są przestrzegane.”

Uzasadnienie

We wstępnym wniosku sprawozdawcy dodany zostaje pkt 3. Jeżeli państwa członkowskie byłyby zobowiązane do przeprowadzania powtórnych kontroli, w przypadkach, gdy przestrzeganie pewnych wymogów i zasad nie mogło zostać skontrolowane w związku z czynnikami o charakterze sezonowym, doprowadziłoby to do niedopuszczalnego wzrostu kosztów kontroli ponoszonych przez państwa członkowskie.

Za wyjątkiem przypadku działania siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych, działki takie powinny pozostawać w dyspozycji rolnika w dniu 15 czerwca roku, w którym składany jest wniosek o pomoc.

Za wyjątkiem przypadku działania siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych, działki takie powinny pozostawać w dyspozycji rolnika w dniu będącym ostatecznym terminem składania wniosków obowiązującym w danym państwie członkowskim w roku, w którym składany jest wniosek o pomoc.

Uzasadnienie

Ostateczny termin składania wniosków obowiązujący w państwie członkowskim, którego dotyczy sprawa stanowi lepsze określenie daty. W innym przypadku rolnicy z państw członkowskich, gdzie ostateczny termin składania wniosków wypada przed dniem 15 czerwca, nie mieliby możliwości złożenia prawidłowego wniosku, jeżeli działka zostałaby sprzedana w okresie pomiędzy ostatecznym terminem składania wniosków w danym państwie członkowskim a dniem 15 czerwca.

Za wyjątkiem przypadku działania siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych, działki takie powinny pozostawać w dyspozycji rolnika w dniu 15 czerwca roku, w którym składany jest wniosek o pomoc.

Za wyjątkiem przypadku działania siły wyższej lub okoliczności nadzwyczajnych, działki takie powinny pozostawać w dyspozycji rolnika w dniu będącym ostatecznym terminem składania wniosków obowiązującym w danym państwie członkowskim w roku, w którym składany jest wniosek o pomoc.

Uzasadnienie

Ostateczny termin składania wniosków obowiązujący w państwie członkowskim, którego dotyczy sprawa stanowi lepsze określenie daty. W innym przypadku rolnicy z państw członkowskich, gdzie ostateczny termin składania wniosków wypada przed dniem 15 czerwca, nie mieliby możliwości złożenia prawidłowego wniosku, jeżeli działka zostałaby sprzedana w okresie pomiędzy ostatecznym terminem składania wniosków w danym państwie członkowskim a dniem 15 czerwca.

W okresie od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2008 r. stosowanie art. 3, 4, 6, 7 i 9 jest nieobowiązkowe w nowych państwach członkowskich w zakresie, w jakim odnoszą się one do podstawowych wymogów w zakresie zarządzania. Od dnia 1 stycznia 2009 r. rolnik otrzymujący dopłaty w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej ma obowiązek przestrzegać wymogów podstawowych w zakresie zarządzania wymienionych w załączniku III, zgodnie z poniższym harmonogramem:

W okresie od dnia 1 stycznia 2005 r. do dnia 31 grudnia 2008 r. stosowanie art. 3, 4, 6, 7 i 9 jest nieobowiązkowe w nowych państwach członkowskich w zakresie, w jakim odnoszą się one do podstawowych wymogów w zakresie zarządzania. Od dnia 1 stycznia 2009 r. rolnik otrzymujący dopłaty w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej ma obowiązek przestrzegać wymogów podstawowych w zakresie zarządzania wymienionych w załączniku III, zgodnie z poniższym harmonogramem:

(a) wymogi wymienione w pkt. A stosuje się od dnia 1 stycznia 2009 r.;

(a) wymogi wymienione w pkt. A stosuje się od dnia 1 stycznia 2009 r.;

(a) wymogi wymienione w pkt. B stosuje się od dnia 1 stycznia 2010 r.;

(a) wymogi wymienione w pkt. B stosuje się od dnia 1 stycznia 2011 r.;

(a) wymogi wymienione w pkt. C stosuje się od dnia 1 stycznia 2011 r.;

(a) wymogi wymienione w pkt. C stosuje się od dnia 1 stycznia 2013 r.;

W odniesieniu do Bułgarii i Rumunii stosowanie art. 3, 4, 6, 7 i art. 9 jest nieobowiązkowe do dnia 31 grudnia 2011 r. w zakresie, w jakim odnoszą się one do podstawowych wymogów w zakresie zarządzania. Od dnia 1 stycznia 2012 r. rolnik otrzymujący dopłaty w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej ma obowiązek przestrzegać wymogów podstawowych w zakresie zarządzania wymienionych w załączniku III, zgodnie z poniższym harmonogramem:

W odniesieniu do Bułgarii i Rumunii stosowanie art. 3, 4, 6, 7 i art. 9 jest nieobowiązkowe do dnia 31 grudnia 2011 r. w zakresie, w jakim odnoszą się one do podstawowych wymogów w zakresie zarządzania. Od dnia 1 stycznia 2012 r. rolnik otrzymujący dopłaty w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej ma obowiązek przestrzegać wymogów podstawowych w zakresie zarządzania wymienionych w załączniku III, zgodnie z poniższym harmonogramem:

(a) wymogi wymienione w pkt. A stosuje się od dnia 1 stycznia 2012 r.;

(a) wymogi wymienione w pkt. A stosuje się od dnia 1 stycznia 2012 r.;

(a) wymogi wymienione w pkt. B stosuje się od dnia 1 stycznia 2013 r.;

(a) wymogi wymienione w pkt. B stosuje się od dnia 1 stycznia 2014 r.;

(a) wymogi wymienione w pkt. C stosuje się od dnia 1 stycznia 2014 r.

(a) wymogi wymienione w pkt. C stosuje się od dnia 1 stycznia 2016 r.

Nowe państwa członkowskie mogą przyjąć tę opcję również w przypadku, gdy zdecydują się one zakończyć stosowanie systemu jednolitej płatności obszarowej przed upływem terminu stosowania przewidzianego w ust. 9.

Nowe państwa członkowskie mogą przyjąć tę opcję również w przypadku, gdy zdecydują się one zakończyć stosowanie systemu jednolitej płatności obszarowej przed upływem terminu stosowania przewidzianego w ust. 9.

Dla każdego z nowych państw członkowskich system jednolitej płatności obszarowej jest dostępny w okresie stosowania do końca 2010 r.

Dla każdego z nowych państw członkowskich system jednolitej płatności obszarowej jest dostępny w okresie stosowania do końca 2013 r.

Uzasadnienie

Pod względem ekonomicznym, w przypadku większości nowych państw członkowskich, niemożliwe jest uzasadnienie przejścia od obecnie funkcjonującego systemu płatności bezpośrednich w formie systemu jednolitych płatności obszarowych (SAPS) do modelu jednolitych płatności (SPS) w roku 2010 zamiast w roku 2013. W celu wprowadzenia systemu SPS w roku 2010, nowe państwa członkowskie już teraz musiałyby rozpocząć prace przygotowawcze - wydając duże sumy pieniędzy - na system, który mógłby funkcjonować przez zaledwie 2-3 lata. Spowoduje to dodatkowe i zbędne obciążenie finansowe dla państw członkowskich, które nie otrzymają 100% płatności bezpośrednich wcześniej, niż w roku 2013.

(5a) W art. 145 litera m) otrzymuje następujące brzmienie:

„(m) przepisy dotyczące kontroli administracyjnych oraz kontroli na miejscu jak również kontroli przeprowadzanych metodą teledetekcji. W przypadku kontroli przeprowadzanych zgodnie z tytułem II rozdziału 1, ustanowione zasady zapewnią udzielanie w sposób regularny i z wystarczającym wyprzedzeniem informacji o planowanych kontrolach na miejscu, o ile nie będzie to miało negatywnego wpływu na rzeczywisty cel kontroli. Zasady te powinny również zachęcić państwa członkowskie do wprowadzenia systemu sprawnie funkcjonujących i spójnych kontroli.”

Uzasadnienie

Panuje zgoda co do tego, że, o ile to możliwe, kontrole przeprowadzane na miejscu są konieczne. Nie należy bowiem oczekiwać, że współczesny rolnik dysponuje czasem, który mógłby poświęcić na szeroko zakrojone oraz długotrwałe kontrole przeprowadzane bez uprzedzenia. Ogłaszane kontrole powinny ograniczać się do tych aspektów, w przypadku których informacje o planowanej kontroli nie pozwolą rolnikom na manipulowanie wynikami.

Odstępstwo przewidziane w akapicie pierwszym stosuje się do dnia 31 grudnia 2008 r. Od dnia 1 stycznia 2009 r. rolnik otrzymujący dopłaty w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej ma obowiązek przestrzegać wymogów podstawowych w zakresie zarządzania wymienionych w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, zgodnie z poniższym harmonogramem:

Odstępstwo przewidziane w akapicie pierwszym stosuje się do dnia 31 grudnia 2008 r. Od dnia 1 stycznia 2009 r. rolnik otrzymujący dopłaty w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej ma obowiązek przestrzegać wymogów podstawowych w zakresie zarządzania wymienionych w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, zgodnie z poniższym harmonogramem:

(a) wymogi wymienione w pkt. A stosuje się od dnia 1 stycznia 2009 r.;

(a) wymogi wymienione w pkt. A stosuje się od dnia 1 stycznia 2009 r.;

(a) wymogi wymienione w pkt. B stosuje się od dnia 1 stycznia 2010 r.;

(a) wymogi wymienione w pkt. B stosuje się od dnia 1 stycznia 2011 r.;

(a) wymogi wymienione w pkt. C stosuje się od dnia 1 stycznia 2011 r.

(a) wymogi wymienione w pkt. C stosuje się od dnia 1 stycznia 2013 r.

W odniesieniu do Bułgarii i Rumunii stosowanie art. 3, 4, 6, 7 i 9 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 jest nieobowiązkowe do dnia 31 grudnia 2011 r. w zakresie, w jakim odnoszą się one do podstawowych wymogów w zakresie zarządzania. Od dnia 1 stycznia 2012 r. rolnik otrzymujący dopłaty w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej ma obowiązek przestrzegać wymogów podstawowych w zakresie zarządzania wymienionych w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, zgodnie z poniższym harmonogramem:

W odniesieniu do Bułgarii i Rumunii stosowanie art. 3, 4, 6, 7 i 9 rozporządzenia (WE) nr 1782/2003 jest nieobowiązkowe do dnia 31 grudnia 2011 r. w zakresie, w jakim odnoszą się one do podstawowych wymogów w zakresie zarządzania. Od dnia 1 stycznia 2012 r. rolnik otrzymujący dopłaty w ramach systemu jednolitej płatności obszarowej ma obowiązek przestrzegać wymogów podstawowych w zakresie zarządzania wymienionych w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1782/2003, zgodnie z poniższym harmonogramem:

(a) wymogi wymienione w pkt. A stosuje się od dnia 1 stycznia 2012 r.;

(a) wymogi wymienione w pkt. A stosuje się od dnia 1 stycznia 2012 r.;

(a) wymogi wymienione w pkt. B stosuje się od dnia 1 stycznia 2013 r.;

(a) wymogi wymienione w pkt. B stosuje się od dnia 1 stycznia 2014 r.;

(a) wymogi wymienione w pkt. C stosuje się od dnia 1 stycznia 2014 r.

(a) wymogi wymienione w pkt. C stosuje się od dnia 1 stycznia 2016 r.