w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady dotyczącej zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Porozumienia w sprawie połowów na południowym obszarze Oceanu Indyjskiego

(COM(2007)0831 – C6-0047/2008 – 2007/0285(CNS))

(Procedura konsultacji)

Parlament Europejski,

–   uwzględniając wniosek dotyczący decyzji Rady (COM(2007)0831),

–   uwzględniając art. 37 oraz art. 300 ust. 2 traktatu WE,

–   uwzględniając art. 300 ust. 3 akapit pierwszy Traktatu WE, na mocy którego Rada skonsultowała się z Parlamentem (C6-0047/2008),

–   uwzględniając opinię Komisji Prawnej w sprawie proponowanej podstawy prawnej,

–   uwzględniając art. 51, 35 i 83 ust. 7 Regulaminu,

–   uwzględniając sprawozdanie Komisji Rybołówstwa (A6-0315/2008),

1.  zatwierdza wniosek dotyczący rozporządzenia Rady po poprawkach oraz zatwierdza zawarcie umowy;

2.  zobowiązuje swojego Przewodniczącego do przekazania stanowiska Parlamentu Radzie i Komisji.

Poprawka  1 Wniosek dotyczący decyzji Odniesienie 1 Tekst proponowany przez Komisję Poprawka uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze oraz z art. 300 ust. 3 akapit pierwszy, uwzględniając Traktat ustanawiający Wspólnotę Europejską, w szczególności jego art. 37 w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy zdanie pierwsze oraz art. 300 ust. 3 akapit drugi,

W 2000 r. państwa południowego obszaru Oceanu Indyjskiego posiadające flotę rybacką podjęły inicjatywę utworzenia nowej regionalnej organizacji ds. rybołówstwa (porozumienie w sprawie połowów na południowym obszarze Oceanu Indyjskiego).

W wyniku pięciu konferencji międzyrządowych (ostatnia z nich odbyła się w Mombasie w Kenii w kwietniu 2005 r.) zainteresowane strony uzgodniły projekt porozumienia w sprawie połowów. Tekst ten, poddany przeglądowi przez grupę redakcyjną, stanowił ostateczną wersję przyjętą i otwartą do podpisu podczas konferencji dyplomatycznej w Rzymie w dniu 7 lipca 2006 r.

Wspólnota jest zainteresowana połowami na południowym obszarze Oceanu Indyjskiego i jest również państwem nadbrzeżnym w imieniu wyspy Reunion. Wspólnota jest zatem zobowiązana, zgodnie z postanowieniami Konwencji Narodów Zjednoczonych o prawie morza, do współpracy z innymi zainteresowanymi stronami w odniesieniu do zarządzania zasobami tego regionu i ich ochrony. Wspólnota podpisała porozumienie SIOFA w dniu 7 lipca 2006 r. zgodnie z decyzją Rady nr 2006/496/WE przyjętą przez Radę w dniu 6 lipca 2006 r.

W dniu 21 grudnia 2007 r. Komisja Europejska przekazała Radzie wniosek dotyczący decyzji Rady dotyczącej zawarcia, w imieniu Wspólnoty Europejskiej, porozumienia w sprawie połowów na południowym obszarze Oceanu Indyjskiego.

W dniu 30 stycznia 2008 r. Rada postanowiła zasięgnąć opinii Parlamentu na temat tego porozumienia i przekazała nam wniosek o konsultację.

W dniu 3 lutego 2008 r. nasza komisja zwróciła się do Komisja Prawnej o sprawdzenie podstawy prawnej tego dokumentu, gdyż uznaliśmy, że zastosowanie ma tu nie procedura konsultacji, lecz procedura zgody (art. 35 Regulaminu PE).

Na posiedzeniu w dniu 29 lutego 2008 r. Komisja Prawna rozważyła nasze pytanie i stwierdziła, że istotnie chodzi o procedurę zgody, a to dlatego, że w porozumieniu międzynarodowym przewidziano specjalne ramy instytucjonalne (utworzenie organów pomocniczych, które będą podejmować istotne decyzje).

ARTYKUŁ 7 – ORGANY POMOCNICZE

1.        Spotkanie Stron tworzy stały Komitet Naukowy, który spotyka się, o ile Spotkanie Stron nie postanowi inaczej, co najmniej raz w roku, i najlepiej przed Spotkaniem Stron, zgodnie z następującymi postanowieniami:

a)        zadania Komitet Naukowego są następujące:

(i)        przeprowadzanie oceny naukowej zasobów połowowych oraz wpływu połowów na środowisko morskie, biorąc pod uwagę charakterystyki oceanograficzne i środowiskowe przedmiotowego obszaru oraz wyniki odpowiednich badań naukowych;

(ii)        popieranie i promocja współpracy w badaniach naukowych zmierzających do pogłębiania wiedzy o stanie zasobów połowowych;

(iii)       udzielanie porad naukowych i zaleceń Spotkaniu Stron w celu opracowania środków ochrony i zarządzania określonych w art. 6 ust. 1 lit. d);

(iv)       udzielanie porad naukowych i zaleceń Spotkaniu Stron w celu opracowania środków dotyczących monitorowania działalności połowowej;

(v)       udzielanie porad naukowych i zaleceń Spotkaniu Stron w sprawie właściwych standardów i wzoru zbierania i wymiany danych dotyczących rybołówstwa; et

(vi)       wszelkie inne zadania naukowe, o których Spotkanie Stron może zdecydować;

b)        podczas opracowywania porad i zaleceń Komitet Naukowy ma na względzie pracę Komisji Rybołówstwa Południowo – Zachodniego Oceanu Indyjskiego oraz innych odpowiednich organizacji badawczych i regionalnych organizacji zarządzających rybołówstwem.

2.        Gdy środki określone w art. 6 zostaną podjęte, Spotkanie Stron tworzy Komitet Zgodności w celu sprawdzenia wprowadzania tych środków w życie i zgodności z nimi. Komitet Zgodności spotyka się, wspólnie ze Spotkaniem Stron, zgodnie z harmonogramem przewidzianym w regulaminie oraz składa sprawozdanie, doradza i przedstawia zalecenia Spotkaniu Stron.

3.        Spotkanie Stron może również powołać takie tymczasowe, specjalne lub stałe komitety do analizowania i sporządzania sprawozdań na temat kwestii powiązanych z wprowadzaniem w życie celów niniejszego porozumienia, oraz grupy robocze do analizowania i opracowywania zaleceń powiązanych z konkretnymi problemami technicznymi.

Zgodnie z art. 37 oraz art. 300 ust. 2 akapit pierwszy i ust. 3 akapit drugi traktatu WE zastosowanie ma procedura zgody.

W konsekwencji należy zmienić podstawę prawną wniosku dotyczącego decyzji Rady dotyczącej zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej porozumienia w sprawie połowów na południowym obszarze Oceanu Indyjskiego.

Philippe Morillon

Przewodniczący

Komisja Rybołówstwa

BRUKSELA

Dotyczy:          Opinii w sprawie wniosku dotyczącego decyzji Rady dotyczącej zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Porozumienia w sprawie połowów na południowym obszarze Oceanu Indyjskiego (COM(2007)0831 – 2007/0285(CNS))

Szanowny Panie Przewodniczący,

Pismem z dnia 3 stycznia 2008 r. zwrócił się Pan do Komisji Prawnej, zgodnie z art. 35 ust. 2 Regulaminu, o weryfikację ważności oraz adekwatności podstawy prawnej powyższego wniosku Komisji.

Komisja rozpatrzyła powyższą kwestię na posiedzeniu w dniu 26 lutego 2008 r.

Wniosek oparto na art. 37(1) w związku z art. 300 ust. 2 akapit pierwszy(2) oraz art. 300 ust. 3 akapit pierwszy traktatu WE. Należy przy tym zaznaczyć, że zgodnie z art. 300 ust. 3 akapit pierwszy zasięga się jedynie opinii Parlamentu.

Komisja Rybołówstwa zauważa, że podobne wnioski, takie jak wniosek dotyczący decyzji Rady w sprawie przystąpienia Wspólnoty do Konwencji o ochronie i zarządzaniu zasobami ryb masowo migrujących na zachodnim i środkowym Pacyfiku (COM (2003)0855), opierano na art. 300 ust. 3 akapit drugi, a nie na akapicie pierwszym tego przepisu, co pociągało za sobą zastosowanie procedury zgody.

Odpowiednie postanowienia traktatu WE

Artykuł 300 ust. 3

3. Rada zawiera umowy po konsultacji z Parlamentem Europejskim, z wyjątkiem umów określonych w artykule 133 ustęp 3, włącznie z przypadkami, gdy umowa dotyczy dziedziny, w której do przyjęcia wewnętrznych przepisów wymagana jest procedura określona w artykule 251 lub określona w artykule 252. Parlament Europejski wyraża swoją opinię w terminie, który może ustalić Rada, stosownie do pilności sprawy. W przypadku braku opinii w tym terminie Rada może stanowić samodzielnie.

Na zasadzie odstępstwa od postanowień poprzedniego akapitu, umowy określone w artykule 310, inne umowy, które tworzą specyficzne ramy instytucjonalne poprzez organizację procedur współpracy, umowy mające istotne implikacje budżetowe dla Wspólnoty oraz umowy powodujące zmianę aktu przyjętego według procedury określonej w artykule 251 są zawierane po uzyskaniu zgody Parlamentu Europejskiego(3).

Podstawa prawna

Odpowiedź na pytanie podniesione przez komisję przedmiotowo właściwą zależy od tego, czy Porozumienie w sprawie połowów na południowym obszarze Oceanu Indyjskiego tworzy specyficzne ramy instytucjonalne poprzez organizację procedur współpracy w rozumieniu art. 300 ust. 3 akapit drugi traktatu, w którym to przypadku należy zastosować procedurę zgody. Trzeba zaznaczyć, że Trybunał Sprawiedliwości wciąż musi dokonać wykładni pojęcia „specyficznych ram instytucjonalnych” w rozumieniu art. 300 ust. 3 akapit drugi.

Należy pamiętać, że wszystkie akty Wspólnoty muszą przyjąć za podstawę prawną postanowienia traktatu (lub innego aktu prawnego, który mają wprowadzać). Podstawa prawna określa kompetencje Wspólnoty ratione materiae i precyzuje sposób ich wykonania, mianowicie jeden lub kilka instrumentów prawnych, które mogą być wykorzystane, oraz procedurę podejmowania decyzji.

Zdaniem Trybunału Sprawiedliwości wybór podstawy prawnej nie jest wyborem subiektywnym, lecz „musi opierać się na obiektywnych czynnikach, które podlegają ocenie sądowej”(4), takich jak cel i treść środka, o którym mowa(5). W związku z tym Trybunał wyjaśnił, że „nie ma wpływu na powyższe fakt, iż jakaś instytucja czynniej uczestniczy w pracach związanych z przyjęciem aktu, ani też prace wykonane z innego tytułu w dziedzinie objętej aktem czy wreszcie kontekst, w jakim akt został przyjęty”(6).

W przypadku wniosku dotyczącego decyzji Rady w sprawie przystąpienia Wspólnoty do Konwencji o ochronie i zarządzaniu zasobami ryb masowo migrujących na zachodnim i środkowym Pacyfiku (COM(2003)0855), na który Komisja Rybołówstwa powołuje się w swoim piśmie, przedmiotowa konwencja ustanowiła organizację międzynarodową o należytej strukturze, w której decyzje podejmuje specjalna komisja rybołówstwa. Z tego względu nie ulegało wątpliwości, że konwencja ustanowiła specyficzne ramy instytucjonalne w rozumieniu art. 300 ust. 3 akapit drugi.

Z kolei w odniesieniu do Porozumienia w sprawie połowów na południowym obszarze Oceanu Indyjskiego można zauważyć następujące kwestie:

(I)       Artykuł 7 przewiduje powołanie organów pomocniczych, w tym stałego Komitetu Naukowego i Komitetu Zgodności. Z treści art. 8(7) (podejmowanie decyzji) wynikałoby, że takie organy mogą podejmować decyzje w „kwestiach przedmiotowych”.

Komitet Naukowy ma za zadanie a) przeprowadzać ocenę naukową zasobów połowowych oraz skutków połowów, b) popierać i promować współpracę w badaniach naukowych oraz c) udzielać porad naukowych i zaleceń w opracowaniu środków ochrony, zarządzania i monitorowania oraz w sprawie standardów zbierania i wymiany danych dotyczących rybołówstwa, zaś do Komitetu Zgodności należy nadzór nad wykonaniem środków przyjętych przez Spotkanie Stron oraz nad ich przestrzeganiem, a ponadto komitet ten jest uprawniony do składania sprawozdań, doradzania i przedstawiania zaleceń Spotkaniu Stron.

(II)      Spotkanie Stron „może również powołać takie tymczasowe, specjalne lub stałe komitety do analizowania i sporządzania sprawozdań na temat kwestii powiązanych z wprowadzaniem w życie celów niniejszego porozumienia oraz grupy robocze do analizowania i opracowywania zaleceń powiązanych z konkretnymi problemami technicznymi”.

(III)     Wprawdzie porozumienie stanowi, że decyzje Spotkania Stron i ich organów pomocniczych „w kwestiach przedmiotowych” podejmowane są w drodze konsensusu, jednak pozostałe decyzje podejmuje się zwykłą większością głosów.

W świetle powyższych rozważań należy stwierdzić, że Porozumienie w sprawie połowów na południowym obszarze Oceanu Indyjskiego ustanawia specyficzne ramy instytucjonalne w rozumieniu art. 300 ust. 3 akapit drugi traktatu WE. W konsekwencji należy zastosować procedurę zgody.

Na posiedzeniu w dniu 26 lutego 2008 r. Komisja Prawna w związku z tym postanowiła jednogłośnie(8) zalecić, żeby za podstawę prawną wniosku dotyczącego decyzji Rady dotyczącej zawarcia w imieniu Wspólnoty Europejskiej Porozumienia w sprawie połowów na południowym obszarze Oceanu Indyjskiego przyjęto art. 300 ust. 3 akapit drugi, a nie art. 300 ust. 3 akapit pierwszy.

Z wyrazami szacunku

Giuseppe Gargani

(1) Artykuł 37 1.            W celu opracowania ogólnych kierunków wspólnej polityki rolnej Komisja zwołuje, bezpośrednio po wejściu w życie niniejszego Traktatu, konferencję państw członkowskich w celu porównania ich polityk rolnych, dokonując zwłaszcza bilansu ich zasobów i potrzeb. 2.            Biorąc pod uwagę prace konferencji przewidzianej w ustępie 1, Komisja przedkłada, po konsultacji z Komitetem Ekonomiczno-Społecznym, w ciągu dwóch lat od wejścia w życie niniejszego Traktatu propozycje dotyczące wypracowywania i realizowania wspólnej polityki rolnej, w tym zastąpienia organizacji krajowych przez jedną z form wspólnej organizacji przewidzianą w artykule 34 ustęp 1, jak również wprowadzenia w życie środków wyszczególnionych w niniejszym tytule. Propozycje te uwzględniają współzależność zagadnień rolnych wymienionych w niniejszym tytule. Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną na wniosek Komisji i po konsultacji z Parlamentem Europejskim, uchwala rozporządzenia lub dyrektywy oraz podejmuje decyzje, bez uszczerbku dla zaleceń, które mogłaby sformułować. 3.            Rada, stanowiąc większością kwalifikowaną, może zastąpić krajowe organizacje rynkowe wspólną organizacją przewidzianą w artykule 34 ustęp 1, na warunkach określonych w ustępie 2, jeżeli: (a)   wspólna organizacja oferuje Państwom Członkowskim sprzeciwiającym się temu środkowi i dysponującym własną organizacją krajową dla określonej produkcji równoważne gwarancje zatrudnienia i poziomu życia zainteresowanych producentów, uwzględniając harmonogram możliwych dostosowań i potrzebną specjalizację; (b)   organizacja ta zapewnia w handlu wewnątrz Wspólnoty warunki podobne do tych, jakie istnieją na rynku krajowym. 4.            Jeżeli utworzona jest wspólna organizacja dla niektórych surowców, a nie istnieje jeszcze wspólna organizacja dla odpowiednich produktów przetworzonych, surowce te, wykorzystywane do produktów przetworzonych przeznaczonych na wywóz do państw trzecich, mogą być przywożone spoza Wspólnoty. (2) 2.         Z zastrzeżeniem uprawnień przyznanych Komisji w tej dziedzinie, o podpisaniu, któremu może towarzyszyć decyzja o tymczasowym stosowaniu przed wejściem w życie, jak również o zawarciu umów decyduje Rada, stanowiąca większością kwalifikowaną na wniosek Komisji. Rada stanowi jednomyślnie, gdy umowa dotyczy dziedziny, w której do przyjęcia przepisów wewnętrznych wymagana jest jednomyślność, jak również gdy chodzi o umowy określone w artykule 310. (3) Podkreślone przez Komisję Prawną. (4) Sprawa 45/86 Komisja przeciwko Radzie [1987], Zb.Orz. str. 1439, pkt 5. (5) Sprawa C-300/89 Komisja przeciwko Radzie, [1991] Zb.Orz. str. I-287, pkt 10. (6) Sprawa C-269/97 Komisja przeciwko Radzie [2000] Zb.Orz. str. I-2257, pkt 43 i 44. (7) 1.          O ile niniejsze porozumienie nie stanowi inaczej, decyzje Spotkania Stron i ich organów pomocniczych w kwestiach przedmiotowych podejmowane są w drodze konsensusu przez obecne Umawiające się Strony, gdzie konsensus oznacza brak formalnego sprzeciwu wobec przyjęcia decyzji. Kwestia, czy dana sprawa jest kwestią przedmiotową, traktowana jest jako kwestia przedmiotowa. 2.            Decyzje w sprawach innych niż określone w ust. 1 podejmowane są zwykłą większością głosów Umawiających się Stron, obecnych i głosujących. 3.            Decyzje przyjęte przez Spotkanie Stron są wiążące dla wszystkich Umawiających się Stron. (8) W chwili głosowania końcowego obecni byli: Giuseppe Gargani (przewodniczący), Titus Corlăţean (wiceprzewodniczący), Rainer Wieland (wiceprzewodniczący), Lidia Joanna Geringer de Oedenberg (wiceprzewodnicząca), Francesco Enrico Speroni (wiceprzewodniczący), Diana Wallis (sprawozdawczyni), Monica Frassoni, Neena Gill, Piia-Noora Kauppi, Klaus-Heiner Lehne, Katalin Lévai, Antonio López-Istúriz White, Hans-Peter Mayer, Manuel Medina Ortega, Hartmut Nassauer, Aloyzas Sakalas, Vicente Miguel Garcés Ramón (w zastępstwie Giulietta Chiesy), Sajjad Karim (w zastępstwie Carla Casiniego), Gabriele Stauner (w zastępstwie Berta Doorna), József Szájer (w zastępstwie Othmara Karasa) oraz Jacques Toubon (w zastępstwie Jaroslava Zvěřiny).