σχετικά με την παρεμβολή, στον Κανονισμό του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου, ενός νέου άρθρου 202α που αφορά τη χρήση συμβόλων της Ένωσης από το Κοινοβούλιο

(2007/2240(REG))

Το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο,

–   έχοντας υπόψη το ψήφισμά του της 11ης Ιουλίου 2007 σχετικά με την σύγκληση της Διακυβερνητικής Διάσκεψης(1), ειδικότερα την παράγραφο 23,

-   έχοντας υπόψη την από 12 Σεπτεμβρίου 2007 επιστολή του Προέδρου του,

-   έχοντας υπόψη τη σημασία των συμβόλων για την επανασύνδεση των πολιτών με την Ευρωπαϊκή Ένωση και για την οικοδόμηση της ευρωπαϊκής ταυτότητας που είναι συμπληρωματική των εθνικών ταυτοτήτων των κρατών μελών,

-   έχοντας υπόψη το γεγονός ότι τα σύμβολα χρησιμοποιούνται επί τουλάχιστον 30 έτη από όλα τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα και ότι εγκρίθηκαν επίσημα από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο το 1985(2),

–   έχοντας υπόψη τα άρθρα 201 και 202 του Κανονισμού του,

–   έχοντας υπόψη την έκθεση της Επιτροπής Συνταγματικών Υποθέσεων (A6-0347/2008),

1.  αποφασίζει να επιφέρει στον Κανονισμό του την κατωτέρω τροποποίηση·

2.  υπενθυμίζει ότι η εν λόγω τροποποίηση τίθεται σε ισχύ την επομένη της έγκρισής της·

3.  αναθέτει στον Πρόεδρό του να διαβιβάσει την παρούσα απόφαση, προς ενημέρωση, στο Συμβούλιο και στην Επιτροπή.

Τροπολογία  1 Κανονισμός του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου Τίτλος ΧΙΙΙ - Διάφορες διατάξεις - Άρθρο 202 α (νέο) Ισχύον κείμενο Τροπολογία   Άρθρο 202α   Τα σύμβολα της Ένωσης   1. Το Κοινοβούλιο αναγνωρίζει και υιοθετεί τα ακόλουθα σύμβολα της Ένωσης:   - τη σημαία που απεικονίζει κύκλο δώδεκα χρυσών αστέρων σε κυανό βάθος·   - τον ύμνο που βασίζεται στην "Ωδή προς τη χαρά" από την ενάτη συμφωνία του Λούντβιχ Βαν Μπετόβεν·   - το έμβλημα "Ενωμένη στην πολυμορφία".   2. Το Κοινοβούλιο εορτάζει την ημέρα της Ευρώπης την 9η Μαΐου.   3. Η σημαία κυματίζει σε όλα τα κτήρια του Κοινοβουλίου και επ' ευκαιρία επίσημων εκδηλώσεων. Η σημαία χρησιμοποιείται σε κάθε συνεδρίαση του Κοινοβουλίου.   4. Ο ύμνος άδεται κατά την έναρξη εκάστης συνόδου για τη συγκρότηση του Κοινοβουλίου σε Σώμα και σε άλλες επίσημες συνεδριάσεις, κυρίως για την υποδοχή αρχηγών κρατών ή κυβερνήσεων ή για το χαιρετισμό νέων βουλευτών μετά από διευρύνσεις.   5. Το έμβλημα αναπαράγεται στα επίσημα έγγραφα του Κοινοβουλίου.   6. Το Προεδρείο εξετάζει την περαιτέρω χρήση των συμβόλων στο πλαίσιο του Κοινοβουλίου. Το Κοινοβούλιο θεσπίζει λεπτομερείς διατάξεις για την εφαρμογή του παρόντος άρθρου.

ΑΙΤΙΟΛΟΓΙΚΗ ΕΚΘΕΣΗ

Τα σύμβολα στη διαδικασία μαζικής και πολιτικής επικοινωνίας

Τα σύμβολα αποτελούν ουσιαστικά στοιχεία σε οιαδήποτε διαδικασία επικοινωνίας, ιδίως όσον αφορά τη διαδικασία ταυτοποίησης μιας ομάδας (ή ταύτισης με αυτή) ή κοινωνικής οργάνωσης από το κοινό, περιλαμβανομένων των πολιτικών φορέων. Εκ των πραγμάτων, τα σύμβολα αποτελούν ένα συχνά αποφασιστικής σημασίας στοιχείο για τη συναισθηματική ταύτιση του κοινού με τις οργανώσεις αυτές. Σημαίες, εμβλήματα, ύμνοι, χρώματα και άλλου είδους σύμβολα είναι, κατά συνέπεια, ζωτικής σημασίας προκειμένου οιοδήποτε είδος ανθρώπινης οργάνωσης, πολιτικού, εθνοτικού, πολιτιστικού, αθλητικού ή άλλου χαρακτήρα, να αναγνωρίζεται από το κοινό και διαδραματίζουν ουσιαστικό ρόλο στην ταύτιση του κοινού με αυτές. Τα σύμβολα μεταβιβάζουν μια συγκινησιακή εικόνα των αξιών στις οποίες ερείδονται οι οργανώσεις τις οποίες αντιπροσωπεύουν, λειτουργούν κατά τρόπον ώστε να καθίστανται ευανάγνωστες αφηρημένες έννοιες, διευκολύνουν την επικοινωνία και τη συμμετοχή, συμβάλλουν στο να προσεγγίσουν οι πολίτες τις οργανώσεις που συμβολίζουν και, ως εκ τούτου, στη νομιμοποίησή τους.

Η εμπειρία αυτή, την οποία βιώνουν όλες οι χώρες μας, οι περιφέρειες, οι εκκλησίες, τα κόμματα, ομάδες πολιτών, συνδικαλιστικές οργανώσεις, ποδοσφαιρικές ομάδες κλπ., ισχύει και σε επίπεδο ΕΕ. Δεν είναι λοιπόν περίεργο που οι Ευρωπαϊκές Κοινότητες, ήδη από την ίδρυσή τους, και στη συνέχεια η Ευρωπαϊκή Ένωση, επιδίωξαν να αποκτήσουν επίσης σύμβολα με τα οποία να μπορεί να ταυτιστεί το κοινό.

Η ευρωπαϊκή σημαία

Η σημαία της Ευρωπαϊκής Ένωσης έχει βαθύ κυανό χρώμα και ένα κύκλο με δώδεκα χρυσούς πεντάγωνους αστέρες και από το 1995 αποτελεί το σύμβολο του Συμβουλίου της Ευρώπης, του πρώτου οργανισμού πολιτικής συνεργασίας που συγκροτήθηκε στη μεταπολεμική Ευρώπη. Προκειμένου να αποφευχθεί μια πληθώρα συμβόλων, η οποία αντί να φέρνει κοντά τον πολίτη μάλλον θα δημιουργούσε σύγχυση και θα τον απομάκρυνε, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Μιλάνου, το 1985(3), αποφάσισε να ακολουθήσει το παράδειγμα και να αναγάγει τη σημαία αυτή, η οποία ήδη μετρούσε σχεδόν τριάντα χρόνια ζωής, σε σημαία ολόκληρης της Ευρωπαϊκής Κοινότητας. Με τον τρόπο αυτό επιδιωκόταν η αναπαράσταση της τελειότητας, της συμπληρωματικότητας και της αλληλεγγύης, σε μια προσπάθεια συμβολισμού της ενότητας της Ευρώπης.

Έτσι, από το 1986 οι ευρωπαίοι πολίτες έχουν συνηθίσει να βλέπουν και να αναγνωρίζουν τη σημαία που έχει βαθύ κυανό χρώμα και ένα κύκλο με δώδεκα χρυσούς αστέρες, ως σημαία της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Έκτοτε, η σημαία χρησιμοποιείται, με διαφοροποιούμενη αλλά αυξανόμενη επιτυχία, σε ευρωπαϊκά αλλά και εθνικά, περιφερειακά ή τοπικά δημόσια κτήρια, σε δημόσια ιδρύματα και εκδηλώσεις (σε ορισμένα μάλιστα κράτη μέλη αναρτάται δίπλα στην εθνική σημαία στα εθνικά κοινοβούλια), ως σύμβολο με το οποίο αναγνωρίζονται τα κοινοτικά προγράμματα και δράσεις (π.χ. στα εσωτερικά σύνορα μεταξύ κρατών μελών, συμβολίζοντας την κατάργηση των ελέγχων σε αυτά ή για την ενημέρωση του κοινού σχετικά με προγράμματα δημόσιων έργων που συγχρηματοδοτεί η Ένωση κλπ.). Η κυανή σημαία με τους δώδεκα χρυσούς αστέρες, περιέργως ίσως, έγινε επίσης γνωστή και πέραν των εξωτερικών συνόρων της Ένωσης, αποτελώντας σύμβολο το οποίο οι πληθυσμοί που αντιμετωπίζουν ανθρωπιστικές κρίσεις ή φυσικές καταστροφές έχουν μάθει να αναγνωρίζουν ως καταφύγιο ειρήνης, ασφάλειας και αλληλεγγύης.

Ο ευρωπαϊκός ύμνος

Πάλι το Συμβούλιο της Ευρώπης ήταν αυτό που, το 1972, επέλεξε πρώτο ως επίσημο ύμνο του την «Ωδή προς τη χαρά», στην εκδοχή της της ενάτης συμφωνίας, που συνέθεσε ο Λούντβιχ Βαν Μπετόβεν το 1823, πάνω στο ομώνυμο ποίημα του Σίλερ, που είχε γραφτεί το 1785. Θα ήταν δύσκολο να βρεθεί ένα τόσο γνωστό μουσικό/ποιητικό έργο που να συμβολίζει καλύτερα την ιδέα της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης, σε σχέση με την ωδή αυτή «στην ενότητα του ανθρώπινου γένους ως υποκειμένου», την οποία τονίζει η υπέροχη αυτή και συναρπαστική μουσική ενός συνθέτη ο οποίος συμβολίζει με τον καλύτερο τρόπο το ευρωπαϊκό πνεύμα. Για το λόγο αυτό, τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα, ακολουθώντας το παράδειγμα του Συμβουλίου της Ευρώπης, προχώρησαν στην αναγνώριση της «Ωδής προς τη χαρά» ως ύμνου της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η ημέρα της Ευρώπης

Η ανάγκη καθιέρωσης ημέρας εορτασμού της ολοκλήρωσης της Ευρώπης έγινε γρήγορα αντιληπτή από τα ευρωπαϊκά θεσμικά όργανα. Μια ημέρα εθνικής, πολιτικής γιορτής έχει κατά κανόνα ένα διπλό ρόλο: αφενός παραπέμπει σε μια ταυτότητα ή αξία την οποία υπενθυμίζει και αφετέρου παράγει, ανανεώνει την ίδια αυτή ταυτότητα ή αξία που επιβεβαιώνεται για το μέλλον. Από το 1962 έχει επιλεγεί από τα κοινοτικά όργανα η ημέρα της 9ης Μαΐου, που παραπέμπει στη δήλωση του Σούμαν, ως επίσημη αργία, η οποία ωστόσο ισχύει μόνο για τους υπαλλήλους τους. Το Συμβούλιο της Ευρώπης, από την πλευρά του, θεώρησε, το 1964, την ημέρα της 5ης Μαΐου, ημέρα της συγκρότησής του το 1949, ως ημέρα της Ευρώπης, αλλά η ημερομηνία αυτή δεν κατάφερε να αποκτήσει πραγματικά ευρωπαϊκό χαρακτήρα. Αργότερα, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Μιλάνου, αποφάσισε να ακολουθήσει τις συστάσεις της προαναφερθείσας έκθεσης Adonino και να προσδώσει ένα γνήσια δημόσιο χαρακτήρα στην επέτειο της 9ης Μαΐου, ημερομηνία που συμβολίζει ίσως καλύτερα από οιαδήποτε άλλη τη στιγμή της δρομολόγησης της διαδικασίας για την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση. Εδώ και λίγο καιρό, η 9η Μαΐου έχει αρχίσει να βγαίνει από τα όρια των οργάνων και να φτάνει στο δρόμο μέσω της διοργάνωσης θεαμάτων, εκθέσεων ή εκδηλώσεων, όπως η ανοικτή ημέρα στο κοινό, όπου οι πολίτες μπορούν να επισκεφθούν τα ευρωπαϊκά όργανα, τις αντιπροσωπείες τους στα κράτη μέλη, να έχουν πρόσβαση σε ενημερωτικό και ψυχαγωγικό υλικό κλπ., έτσι ώστε η ημέρα αυτή να μετατραπεί σταδιακά σε ημέρα γιορτής των Ευρωπαίων. Στο μεταξύ, το βαθύ νόημα της ημέρας αυτής θα μπορέσει να ριζώσει στη συναισθηματική μνήμη των Ευρωπαίων μόνον αν τα κράτη μέλη συνενώσουν τις προσπάθειές τους προς αυτή την κατεύθυνση, αναγνωρίζοντας την ημέρα της Ευρώπης ως πραγματική ευρωπαϊκή αργία.

Το ευρώ

Φυσικά το ενιαίο νόμισμα, μολονότι δεν καλύπτει ακόμη όλα τα κράτη μέλη, δεν μπορεί παρά να καταστεί, ήδη από την έναρξη της κυκλοφορίας του, σύμβολο της οικοδομούμενης Ευρώπης, όχι μόνο έναντι των πληθυσμών των κρατών μελών όπου ήδη κυκλοφορεί, αλλά, και κατά τρόπο προφανή, έναντι των πληθυσμών τρίτων χωρών, που έχουν αρχίσει να ταυτίζουν την ΕΕ με το ευρώ με τον ίδιο τρόπο που ταυτίζουν τις ΗΠΑ με το δολάριο.

Ο όρος «ευρώ»που καθιερώθηκε από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της Μαδρίτης το Δεκέμβριο του 1995, αντικατέστησε το «ECU» που αναφερόταν στη Συνθήκη του Μάαστριχτ. Το ευρώ, που χρησιμοποιείται στις χρηματοπιστωτικές αγορές από τον Ιανουάριο του 1999 και κυκλοφορεί από την 1η Ιανουαρίου 2002, αποτελεί αυτή τη στιγμή το επίσημο νόμισμα 15 κρατών μελών, μετά την προσχώρηση της Σλοβενίας και, από την 1η Ιανουαρίου 2008, της Μάλτας και της Κύπρου. Εξάλλου, το ευρώ είναι το επίσημο νόμισμα κρατών όπως το Μονακό, το Βατικανό και ο Άγιος Μαρίνος, και το ντε φάκτο νόμισμα της Ανδόρας, του Μαυροβουνίου και του Κοσσυφοπεδίου.

Το σύμβολο του ευρώ είναι το €, εμπνευσμένο από το γράμμα έψιλον της αρχαιοελληνικής αλφαβήτου, που παραπέμπει στις καταβολές του ευρωπαϊκού πολιτισμού και στο πρώτο γράμμα του ονόματος της Ευρώπης, στο οποίο προστέθηκαν δύο παράλληλες οριζόντιες γραμμές, προκειμένου να συμβολίσουν τη σταθερότητα της ευρωπαϊκής οικονομίας και του νέου νομίσματος.

Το έμβλημα: "Ενωμένη στην πολυμορφία"

Το πιο πρόσφατο από τα ευρωπαϊκά σύμβολα, το έμβλημα, είναι αποτέλεσμα πρωτοβουλίας του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου. Στις 4 Μαΐου 2000, σε επίσημη συνεδρίαση στο Ημικύκλιο των Βρυξελλών, η τότε Πρόεδρος Nicole Fontaine ανακοίνωσε το τελικό αποτέλεσμα ενός διαγωνισμού στον οποίο συμμετείχαν 2200 σχολεία από τα δέκα πέντε κράτη μέλη που απάρτιζαν τότε την Ευρωπαϊκή Ένωση: «ένωση μέσα από την ποικιλομορφία». Η φράση αυτή τροποποιήθηκε λίγο στη συνέχεια από την Ευρωπαϊκή Συνέλευση και έγινε «Ενωμένη στην πολυμορφία». Ενδεχομένως, ο τέλειος ορισμός της ουσίας του ευρωπαϊκού σχεδίου.

Το Ευρωπαϊκό Σύνταγμα και η Συνθήκη της Λισαβόνας

Μετά από πρόταση της Ευρωπαϊκής Συνέλευσης, το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο των Βρυξελλών του Ιουνίου 2004 ενσωμάτωσε στο Ευρωπαϊκό Σύνταγμα ένα άρθρο (Ι-8) για τα σύμβολα της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Η αποτυχία της διαδικασίας κύρωσης της Συνταγματικής Συνθήκης είναι γνωστή. Κατά τη διάρκεια των διαπραγματεύσεων που ξανάρχισαν το 2007 για να υπερβληθεί το αδιέξοδο στο οποίο είχε περιέλθει η διαδικασία λόγω του γαλλικού και του ολλανδικού "όχι", οι 27 αποφάσισαν, υπό την πίεση ορισμένων κρατών μελών, μεταξύ άλλων τροποποιήσεων του Συντάγματος, να εγκαταλείψουν τη συνταγματική προοπτική και τα «οιονεί κρατικά» στοιχεία που περιείχε το Σύνταγμα. Έτσι, μια από τις «παράπλευρες απώλειες» των προσπαθειών επίτευξης συμφωνίας ήταν τα σύμβολα της Ένωσης, που δεν περιλήφθηκαν στη Συνθήκη της Λισαβόνας.

Η αντίδραση του ΕΚ

Είναι συζητήσιμο κατά πόσον η επίσημη αναγνώριση μιας σημαίας την οποία γνωρίζουν όλοι οι Ευρωπαίοι και η οποία έως σήμερα έχει ήδη αναγνωρισθεί από λαούς χωρών ολόκληρης της υφηλίου που αναζητούν σε αυτή προστασία και ασφάλεια σε καταστάσεις κρίσης, ενός μουσικού κομματιού που σιγοτραγουδούν όλοι οι λάτρεις της μουσικής, μιας ευρωπαϊκής ημέρας γιορτής, ενός νομίσματος που οι πολίτες 13 τουλάχιστον χωρών χρησιμοποιούν ήδη καθημερινά ή ενός τόσο κατάλληλου εμβλήματος όπως το «Ενωμένοι στην ποικιλομορφία», θα μπορούσε πράγματι να αποτελέσει ανυπέρβλητο εμπόδιο στην κύρωση της νέας συνθήκης, όπως ισχυρίστηκαν ορισμένες κυβερνήσεις.

Η αλήθεια είναι ότι τα σύμβολα, όπως δεν καθιερώθηκαν από τις συνθήκες δεν πρόκειται, επειδή δεν θα βρουν θέση στη συνθήκη, να χάσουν το χαρακτήρα που έχουν ως φορείς των αξιών στις οποίες η Ευρωπαϊκή Ένωση θεμελιώνει την ικανότητά της να αναγνωρίζεται και να προσελκύει τους ευρωπαίους πολίτες.

Εξάλλου, αντίθετα απ’ ό, τι φαίνεται να ισχυρίζονται ορισμένοι, το γεγονός ότι δεν έχουν περιληφθεί στη συνθήκη ουδόλως εμποδίζει, τόσο πολιτικά όσο και νομικά, τα ευρωπαϊκά όργανα να συνεχίσουν να τα χρησιμοποιούν, όπως έκαναν μέχρι σήμερα ή ακόμη και να εντείνουν τη χρήση τους. Συγκεκριμένα, τίποτε δεν εμποδίζει το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο να συνεχίσει το ρόλο του σκαπανέα που έχει ακολουθήσει στον τομέα αυτό, εντείνοντας και ρυθμίζοντας τη χρήση των συμβόλων, ιδίως της σημαίας, του ύμνου και του εμβλήματος, στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων του.

Το Κοινοβούλιο πράγματι ανέλαβε πολύ νωρίς ρόλο σκαπανέα στο θέμα των συμβόλων της Κοινότητας/Ένωσης. Αμέσως μετά την πρώτη εκλογή του με άμεση καθολική ψηφοφορία, το 1979, το ΕΚ άρχισε να εργάζεται στον τομέα αυτό, γεγονός που οδήγησε στην έγκριση της έκθεσης Van Hassel, το 1983, η οποία ζητούσε την αναγνώριση της σημαίας του Συμβουλίου της Ευρώπης ως σημαίας της Ευρωπαϊκής Ένωσης, ενός συμβόλου με το οποίο να μπορούν να ταυτίζονται οι λαοί της Ευρώπης. Μετά την απόφαση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου του Μιλάνου του 1985, το ΕΚ επανήλθε στο θέμα το 1988, μέσω της έκθεσης Gama, η οποία τόνιζε τη σημασία των συμβόλων προκειμένου να παγιωθεί η εικόνα της Κοινότητας στο εκλογικό σώμα και να προωθηθεί η μεγαλύτερη συμμετοχή στις ευρωπαϊκές εκλογές. Έτσι το ΕΚ ζητούσε από την Επιτροπή να εγκρίνει συγκεκριμένα μέτρα για την προώθηση της ευρύτερης δυνατής χρήσης της ευρωπαϊκής σημαίας, π.χ. αναρτώντας τη δίπλα στις σημαίες των κρατών μελών στα εξωτερικά και εσωτερικά σύνορα της ΕΕ, σε όλες τις ευρωπαϊκές κοινότητες κατά τη διάρκεια της εβδομάδας των ευρωπαϊκών εκλογών κλπ.

Δεν είναι, λοιπόν, περίεργο που και πάλι το ΕΚ είναι αυτό που υποστηρίζει την ενισχυμένη χρήση των ευρωπαϊκών συμβόλων στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων του. Προς την κατεύθυνση αυτή κινείται και η παρούσα πρόταση τροποποίησης του Κανονισμού του Κοινοβουλίου για τη ρύθμιση και την ενίσχυση της χρήσης των συμβόλων της Ευρώπης στο πλαίσιο των δραστηριοτήτων του, η οποία δεν θα πρέπει εξάλλου να αποτελεί εμπόδιο σε μια νέα έκκληση προς τα ευρωπαϊκά όργανα, κυρίως την Επιτροπή – που θα πρέπει να κάνει χρήση ακόμη και της εξουσίας πρωτοβουλίας της για να προτείνει μέτρα γενικού χαρακτήρα προς την κατεύθυνση αυτή - και τις αρχές των κρατών μελών, προκειμένου να προωθήσουν επίσης, στο πλαίσιο των αρμοδιοτήτων τους, τη χρήση των ευρωπαϊκών συμβόλων.

Η πρόσφατη δήλωση την οποία 16 κράτη μέλη(4) της ΕΕ αποφάσισαν να επισυνάψουν στη Συνθήκη της Λισαβόνας την παραμονή της υπογραφής της, προκειμένου να τονίσουν ότι «η σημαία που είναι χρώματος κυανού και φέρει κύκλο δώδεκα χρυσών αστέρων, ο ύμνος από

την «Ωδή στη Χαρά» της ενάτης Συμφωνίας του Λούντβιχ βαν Μπετόβεν, το έμβλημα «Ενωμένη στην πολυμορφία», το ευρώ ως νόμισμα της Ευρωπαϊκής Ένωσης, και η ημέρα της Ευρώπης την 9η Μαΐου, θα παραμείνουν, γι’ αυτά, τα σύμβολα της κοινής ταυτότητάς τους ως πολιτών της Ευρωπαϊκής Ένωσης και του δεσμού τους με αυτήν».

Συνοψίζοντας, με την έγκριση της τροποποίησης αυτής του Κανονισμού του, το Ευρωπαϊκό Κοινοβούλιο θέλει να στείλει ένα σαφές πολιτικό μήνυμα στο σύνολο των ευρωπαίων πολιτών: ότι τα σύμβολα της Ένωσης είναι σημαντικά και ότι καλό θα είναι να χρησιμοποιούνται σε όλα τα επίπεδα και τους θεσμικούς και κοινωνικούς χώρους διότι αντιπροσωπεύουν τις αξίες που διέπουν την ύπαρξή της, ενώνουν με όλους όσοι βρίσκονται και εργάζονται σε αυτή και της προσδίδουν ταυτότητα παγκοσμίως ως σημείου αναφοράς ελευθερίας, ανάπτυξης και αλληλεγγύης.

ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ ΤΗΣ ΤΕΛΙΚΗΣ ΨΗΦΟΦΟΡΙΑΣ ΣΤΗΝ ΕΠΙΤΡΟΠΗ

(1) ΕΕ C 175 Ε, 10.7.2008, σελ. 347. (2) Ευρωπαϊκό Συμβούλιο του Μιλάνου στις 28 και 29 Ιουνίου 1985. (3) Η σημαία, ο ύμνος και η ημέρα της Ευρώπης εγκρίθηκαν από το Ευρωπαϊκό Συμβούλιο τον Ιούνιο του1985, στο Μιλάνο, δίνοντας σάρκα και οστά στις προτάσεις της έκθεσης Adonino της επιτροπής ad hoc «Ευρώπη των πολιτών», απόφαση που οριστικοποιήθηκε εν συνεχεία με απόφαση του Συμβουλίου του Απριλίου 1986. Στις 29 Μαΐου 1986, η ευρωπαϊκή σημαία άρχισε να κυματίζει στα κτήρια των ευρωπαϊκών οργάνων μαζί με τις εθνικές σημαίες των δώδεκα, την εποχή εκείνη, κρατών μελών των Ευρωπαϊκών Κοινοτήτων. (4) Το Βέλγιο, η Βουλγαρία, η Γερμανία, η Ελλάδα, η Ισπανία, η Ιταλία, η Κύπρος, η Λιθουανία, το Λουξεμβούργο, η Ουγγαρία, η Μάλτα, η Αυστρία, η Πορτογαλία, η Ρουμανία, η Σλοβενία και η Σλοβακία.